312 -Ἡ ἀποτυχημένη ὁλομέτωπη ἐπίθεση κατὰ τῆς Ἐκκλησίας

Κριαρᾶς καὶ ΓΑΠ: Ψυχαρισμὸς καὶ σοσιαλδημοκρατία

312 -Ἡ ἀποτυχημένη ὁλομέτωπη ἐπίθεση κατὰ τῆς Ἐκκλησίας

Καθυστερημένοι κύκλοι τῆς ἐλληνικῆς κοινωνίας διανοουμένων ποὺ παραμένουν συνδεδεμένοι μὲ τὴν δυτικὴ ἐπιστημοσύνη τοῦ Διαφωτισμοῦ τοῦ γαλλικοῦ ΙΗ΄αἰῶνος, ἰδίως ἐλευθεροτέκτονες, ἀδυνατοῦν νὰ καταλάβουν ὅτι πλέον ἡ Δύση ὅπως καὶ ὁ ὑπόλοιπος πλανήτης, ἔχει βάλει στὸ χρονοντούλαπο τῆς Ἱστορίας τὴν ἀθεΐα, ἀκόμη καὶ τὴν πανθρησκεία, ἐπιβεβαιώνοντας τὸν Ἀνδρέα Μαλρὼ ὅτι ὁ ΚΑ΄αἰὼν θὰ εἶναι θρησκευτικός, καὶ μάλιστα παραδοσιακὰ θρησκευτικός.

Μεταξὺ τῶν καθυστερημένων τούτων κύκλων διακρίνουμε στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία ἕνα μεγάλο ποσοστὸ φιλολόγων καὶ ἀρχαιολόγων (καὶ δή, εἰδικῶν τῆς Ἀρχαιότητος καὶ τοῦ Βυζαντίου) ἀποφοίτων τῶν ἀπιθάνου μετριότητος ἑλληνικῶν πανεπιστημίων, δημοτικιστῶν καὶ μονοτονιστῶν τῆς παραδόσεως τοῦ ΚΚΚ (Κόμμα Κακριδῆ Κριαρᾶ), οἱ ὁποῖοι ἐμμένουν νὰ ποτίζουν τὰ παιδιὰ τῶν σχολείων μας μὲ σκονισμένες ψευδοεπιστημονικὲς πεποιθήσεις προοδευτισμοῦ ποὺ ἡ ἴδια ἡ Δύση ἔχει κάνει πλέον παρελθόν. Ὁ δυτικισμὸς σὲ ὅλον του τὸν ῥασιοναλισμό, ἀντεπροσωπεύετο ἀπὸ τὸν καθηγητὴ Ἐμμανουὴλ Κριαρᾶ, τὴν μούμια αὐτὴ τοῦ δημοτικισμοῦ καὶ μαθητοῦ τοῦ Ψυχάρη, ποὺ κατέστρεψε κυριολεκτικὰ τὴν ἑλληνικὴ νεολαία μὲ τὴν βοήθεια τοῦ πολιτικοῦ ἐλευθεροτεκτονισμοῦ καὶ τῆς σοσιαλδημοκρατίας. Ἄν καὶ πεσπεισμένος μέχρι τὸν θάνατό του στὰ 108 χρόνια τὰ ὁποῖα ἐταλαιπώρησαν ἀφάνταστα τὸν λαό μας, ὄτι εἶχε κερδίσει ἀνεπιστρεπτὶ τὴν ἐκμηδένιση τῶν ἑλληνικῶν, ἡ παραδοσιακὴ πολυτονικὴ γραφὴ ἐπιστρέφει σήμερα ὡς ἐκδικητικὴ μάχαιρα.

Ἀκόμα καὶ ὁ κυβερνήτης Παπαδόπουλος, κατὰ τὴν περίοδο τῆς φωτισμένης δεσποτείας του, δὲν ἠδυνήθη νὰ κάμψῃ τὰ δύο κατεστημένα τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, τὸ πανεπιστημιακὸ καὶ τὸ ἐκκλησιαστικό, ποὺ παρέμεναν ἀκίνητα μεταξὺ τῆς βαβαυρικῆς καὶ βενιζελικῆς δυτικοποιήσεως (Κοραοψυχαρισμός σὺν Νεοημερολογιτισμός)  καὶ τῆς ἐλλείψεως δημιουργικότητος.

Ἡ ἀδελφότης Opus Dei, εἶχε ἱδρυθῆ στὴν Ἱσπανία τὸ 1928 καὶ συνέβαλε σημαντικὰ στὴν ἰδεολογιοποίηση τοῦ Βατικανοῦ. Ἕναν χρόνο ἀργότερα, τὸ 1929, ἡ κυβέρνηση τοῦ Μουσολίνι ὑπέκυψε στὶς πιέσεις τῆς ρωμαικαθολικῆς Ἐκκλησίας καὶ ὑπέγραψε μαζί της τὸ Κονκορδᾶτο ποὺ ἐπανίδρυε τὸ παπικὸ κράτος ὑπὸ τὴν μορφὴ τοῦ Βατικανοῦ, κράτος ποὺ εἶχε καταργηθῆ τὸ 1870. Ἡ «Ζωή» μιὰ πολὺ πιὸ ἤπια ἀδελφότης, χωρὶς τὴν σιδερένια πειθαρχία καὶ τὸν κυνισμὸ ποὺ πάντοτε ἐχαρακτήριζε τὸν παπισμό, εἶχε ἱδρυθῆ στὴν Ἑλλάδα 21 χρόνια ἐνωρίτερα, τὸ 1907. Ἡ Opus Dei εἶχε ἑτοιμάσει τὶς ἰδεολογικοθρησκευτικὲς προϋποθέσεις γιὰ τὸν θρίαμβο τῆς δικτατορίας τοῦ Φράνκο στὸν ἱσπανικὸ ἐμφύλιο πόλεμο τοῦ 1936-1939. Πράγματι ὁ Φρανκισμὸς δὲν ὑπῆρξε φασιστικὴ ἐπανάσταση, δηλαδὴ ἀνατροπὴ τῆς καθεστηκυίας τάξεως ὑπὲρ τοῦ μικροαστισμοῦ, γι’ αὐτὸ καὶ τὸ ἱσπανικὸ φασιστικὸ κόμμα τῆς Φάλαγγας εἶχε παραμερισθῆ πρὸς χάριν τῆς Opus Dei ἀπὸ τὸν Φράνκο. Μὲ τὸν ἴδιο τρόπο ἀπεδείχθη ὅτι τελικὰ ἡ 21η Ἀπριλίου 1967 στὴν Ἑλλάδα δὲν ὑπῆρξε φασιστικὴ ἐπανάσταση ἀλλὰ κατέληξε νὰ γίνη ὅτι καὶ στὴν Ἱσπανία τοῦ Φράνκο, δηλαδὴ ἕνα ἐγχείρημα περισώσεως τοῦ ἑλληνικοῦ καπιταλιστικοῦ κατεστημένου, δηλαδὴ δικτατορία. (Ἡ δικτατορία διαφέρει τῆς ὁλοκληρωτικῆς ἐπαναστάσεως, στὸ ὅτι πρόκειται γιὰ προσπάθεια διαφυλάξεως τοῦ «στάτους κβό» ποὺ κινδυνεύει ἀπὸ ἐπαναστατικὲς δυνάμεις). Στὸ μπλοκάρισμα τῶν ἐπαναστατικῶν ἀρχικῶν διαθέσεων τῆς 21ης Ἀπριλίου, καθοριστικὸ ρόλο ἔπαιξε ἡ «Ζωή», ὅπως ἀκριβῶς ἔγινε μὲ τὴν Opus Dei στὴν Ἱσπανία.

Ἡ λεγόμενη «Κίνηση» μετὰ τὸ 1945 ἦταν μία ὁμοσπονδία σωματείων στὴν  Ἀθήνα ποὺ συμπεριελάμβανε τὴν «Ζωὴ», ὅπως καὶ τὴν ὁμάδα τῆς Χριστιανικῆς Ἑνώσεως Ἐπιστημόνων τοῦ καθηγητοῦ Ἀλεξάνδρου Τσιριντάνη (1903-1977) καὶ τοῦ μελλοντικοῦ ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου Κοτσώνη. Ἡ Κίνηση ἦταν σαφῶς βασιλικὴ καὶ ἐθνικιστική, αὐτὸ ποὺ τὸ ΚΚΕ ὠνόμαζε μοναρχοφασισμό.

Ὁ ζωϊκὸς Ἱερώνυμος Κοτσώνης ἔγινε ἀρχιεπίσκοπος τῆς χούντας τῆς 21^ης Ἀπρι,λίου καὶ ἀργότερα ὁ ζωϊκὸς Ἀναστάσιος Γιαννουλᾶτος ἔγινε ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας καὶ οἱ δύο τους προώθησαν τὴν ἰδεολογία τοῦ ἑλληνοχριστιανικοῦ πολιτισμοῦ. Ἡ αἱρετικὴ θέση τοῦ Ἱερωνύμου ἀνεδείχθη μὲ τὴν δημοσίευση τοῦ βιβλίου του Ὁ ἀγαπισμὸς, ἐφ’ ὅσον γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία οὐδεὶς «ἰσμός» ὑπάρχει καὶ σίγουρα ἡ χριστιανικὴ ἀγάπη δὲν δύναται νὰ ἀναδειχθῆ σὲ ἰδεολογία.

Στὶς ἀρχὲς τοῦ 1968 ἔλαβε χώρα μία συνάντηση γνωριμίας μεταξὺ τῆς  νέας ἐκκλησιαστικῆς ἡγεσίας τῶν Ἀθηνῶν καὶ τῶν καθηγητῶν Πανεπιστημίου. Ὁ Ἱερώνυμος ἐζήτησε τὴν βοήθεια τῶν καθηγητῶν στὴν ἐθνικὴ ἀποστολὴ τῆς Ἐκκλησίας καὶ κατόπιν αὐτοῦ τοὺς προσεφώνησε τὸ δεξί του χέρι, ὁ Τσιριντάνης,  κάνοντας ἔκκληση γιὰ «τὴν σωτηρία τῆς νεολαίας». (βλ. Ἇλ. Τσιριντάνης, Διὰ τὴν πνευματικὴν διαπαιδαγώγησιν τῆς νεολαίας μας, Ἐκδόσεις Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν, μὲ πρόλογο τοῦ ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου, Ἀθῆναι, 1968).

Σήμερα, ἡ ἄθεη κυβέρνηση τοῦ Τσίπρα καὶ οἱ προσπάθειες τοῦ ὑπουργοῦ Παιδείας του νὰ ἀπομακρύνουν ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ παιδεία τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, θὰ ἔχουν τὴν ἰδια ἀποτυχία ποὺ ἐγνώρισε ὁ ἄθεος Ἀνδρέας Παπανδρέου τὴν ἐποχὴ τῆς μονοκρατορίας τοῦ ΠΑΣΟΚ  καὶ ὁ σοσιαλδημοκράτης υἱός του Γιῶργος Παπανδρέου.

Ἡ ἀναπόφευκτη ἐπιστροφὴ τοῦ μοναρχικοῦ θεσμοῦ στὴν Ἑλλάδα γιὰ νὰ δυνηθῇ νὰ κάμψῃ τὰ δύο κατεστημένα τοῦ Πανεπιστημίου καὶ τῆς Ἐκκλησίας ποὺ ἐμμένουν νὰ κρατοῦν τὸ κρατίδιο τῶν Ἀθηνῶν στὴν σφαῖρα τοῦ δυτικοῦ διαφωτισμοῦ, πρέπει νὰ πραγματοποιηθῇ στὰ πλαίσια ὄχι πλέον τῶν νεωτεριστῶν τῆς Ἀνατολικῆς Παρατάξεως, ζωϊκῶν,  μασόνων καὶ τουρκοφίλων κεμαλιστῶν, ἀλλὰ νὰ βασισθῆ στὸ βυζαντινὸ πρότυπο διακυβερνήσεως τῆς συναλληλίας, τῶν παλαιοημερολογιτῶν ἀντιμασονικῶν κύκλων τῆς Ὀθωμανίας, τῶν παραδοσιακῶν τῆς Ἀνατολικῆς Παρατάξεως, συνεχιστὴς τοῦ ὁποίου ὑπῆρξε ὁ Ἔρντογαν προτοῦ καταληφθῇ ἀπὸ τὴν σημερινή του μεγαλομανία.

Δημήτρης  Κιτσίκης                                22 Αὐγούστου 2016

311 – «Καθημερινή» καὶ «Ἐλεύθερη Ὥρα»: Παρελθὸν καὶ Μέλλον

Τὸ Κολωνάκι τὸ 1944 ἦταν διχασμένο μεταξὺ τῶν δωσιλόγων τῶν Γερμανῶν καὶ τῶν δωσιλόγων τῶν Βρεταννῶν, ἀλλὰ ὁλόκληρο ἐδιάβαζε τὴν κατοχικὴ Καθημερινή, ἐνῷ οἱ Ἑβραῖοι μετετρέποντο σὲ σαπούνι στὸ Ἄουσβιτς.  Δυστυχῶς στὰ Δεκεμβριανὰ τὸ Κολωνάκι δὲν ἰσοπεδώθηκε ἀπὸ τὸν ΕΛΑΣ


311 – «Καθημερινή» καὶ «Ἐλεύθερη Ὥρα»:  Παρελθὸν καὶ Μέλλον

«Ἡ Καθημερινή» εἶναι ἡ τυπικὴ συντηρητικὴ ἐφημερίδα τοῦ ἀστικοῦ κατεστημένου ποὺ ἑδρεύει στοὺς κύκλους τοῦ Κολωνακίου,  αὐτῆς τῆς μικροσκοπικῆς ἐπαρχίας τῆς Εὐρώπης, ὅπου κάποτε ὁ νᾶνος μπιμπικάνθρωπος Σημίτης, ἐδιοίκη τὸ ἀθηναϊκὸ κρατίδιο ἀπὸ τὴν Ἀναγνωστοπούλου 10, φανταζόμενος πὼς ἔμενε στὴν ἀγγλικὴ πρωθυπουργικὴ κατοικία τῆς 10 Downing Street. Μὲ τὸν ῥαδιοτηλεοπτικὸ σταθμὸ Σκάϊ καὶ τὸν ταλαντοῦχο διευθυντή του, Γκεμπελικὸ προπαγανδιστὴ Ἄρη Πορτοσάλτε, προωθεῖ συστηματικά, ὡς δῆθεν ἐνημέρωση, τὰ προϊόντα τοῦ ἀφεντικοῦ του Ἀλαφούζου μαζὶ μὲ προϊόντα τῆς Vodaphone, σχεδὸν δὲ ἀποκλειστικὰ προωθεῖ ὅλα τὰ ἄρθρα καὶ τὰ ἀρθρίδια τῆς «Καθημερινῆς», ἀφήνοντας στοὺς γελωτοποιούς της τὴν γελοιοποίηση τοῦ Ἁγίου Παστιτσίου καὶ τῶν προφητειῶν του ποὺ προβάλλονται ἀπὸ τὴν «Ἐλεύθερη Ὥρα».

«Ἡ Καθημερινή», τὸ 1982, εἶχε πρωτοστατήσει στὸ ἔγκλημα κατὰ τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας, μὲ τὴν ἐπιβολὴ τοῦ μονοτονικοῦ καὶ τὴν περιφρόνηση ποὺ ἔδειχνε στὴν θρησκεία τοῦ λαοῦ, τὴν Ὀρθοδοξία, εἶχε δὲ προσλάβει ὡς διευθυντὴ ἕναν ταλαντοῦχο δημοσιογράφο, τὸν Ἀλέξη Παπαχελᾶ, τὸν ὁποῖο μὲ τὸν καιρὸ ἐξευτέλισε στὸ ἐπίπεδό της, καταστρέφοντας τὴν ἀξία του. Σήμερα τὸ συγκρότημα  Ἀλαφούζου ἀγωνίζεται νὰ παραμείνῃ παρθένο στὰ μάτια τοῦ κόσμου κάτω ἀπὸ τὶς ἐπιθέσεις τῆς κυβερνήσεως Τσίπρα, ξεχνῶντας ὅτι ποτὲ δὲν ὑπῆρξε ἀντικειμενικὸ μέσο ἐνημερώσεως.

Ἀντιθέτως, ἡ «Ἐλεύθερη Ὥρα» εἶχε ξεκινήσει ὡς περιθωριακὴ ἐφημερίδα τῆς ἀθηναϊκῆς μικροαστικῆς κοινωνίας, χλευαζομένη ἀπὸ τὸ Κολωνάκι μὲ πολὺ μικρὴ κυκλοφορία, ἀλλὰ πάντα συνδεδεμένη μὲ τὸ ὀρθόδοξο φρόνημα τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἕως ποὺ πρὶν ἀπὸ μερικὰ χρόνια ἀνέλαβε ἕνας διαφορετικὸς δημοσιογράφος, ἀπὸ τὴν Δράμα, μὲ διδακτορικὸ ἀπὸ τὸ Πανεπιστήμιο τῆς Σόφιας, ποὺ σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς ἄλλους τῆς δημοσιογραφικῆς πιάτσας, δὲν εἶχε ξεκινήσει ὡς κομμουνιστής, γιὰ νὰ προδώσῃ μετὰ τὸ ΚΚΕ καὶ νὰ ἐνταχθῆ στὸ κολωνακιώτικο κατεστημένο, ἀλλὰ ἀντιθέτως, γλωσσομαθής, μὲ διεθνῆ κουλτούρα καὶ ὀρθόδοξο φρόνημα, κατείχετο ἀπὸ ἕνα μοναδικὸ προτέρημα γιὰ Ἕλληνα: Εἶχε ἀποκλείσει ἀπὸ τὸ λεξιλόγιό του τὰ συνήθη ἐλληνικὰ ἀνεκπλήρωτα «θά» καὶ, ἀπίστευτο γιὰ Ἕλληνα, ὅτι ἔλεγε τὸ ἔκανε καὶ τὸ ἔκανε καλά!

Μέσα σὲ μερικὰ χρόνια, μετουσίωσε τὴν «Ἐλεύθερη Ὥρα» σὲ ἐπαναστατικὴ ἐφημερίδα, δηλαδὴ ἀντικονφορμιστική, ἡ ὁποία ἐτοιμάζεται αὔριο νὰ γίνῃ ἡ κυρία ἐφημερίδα τοῦ νέου καθεστῶτος, τοῦ καθεστῶτος αὐτοῦ ποὺ θὰ βάλῃ τέλος στὴν ντροπιαστικὴ Μεταπολίτευση τοῦ 1974.

Σήμερα ἡ «Ἐλεύθερη Ὥρα» εἶναι ἡ μοναδικὴ ἐλευθερόφρωνη ἐφημερίδα ποὺ δημοσιεύει δίπλα δίπλα, ἄρθρα κομμουνιστικά, φασιστικά, μοναρχικά, ἀντιμοναρχικά, φιλοτουρκικά, ἀντιτουρκικά, μασονικά, ἀντιμασονικά, φιλοϊσραηλινά, ἀνθεβραϊκά, φιλοευρωπαϊκά, ἀντιευρωπαϊκά, φιλορωσικά, ἀντιρωσικά, φιλοαμερικανικά, ἀντιαμερικανικά, κλπ, μὲ μόνες σταθερές, τὴν ἐπάνοδο τοῦ μοναρχικοῦ θεσμοῦ, τὴν ἐπάνοδο τῆς ὀρθοδόξου παραδόσεως μέσῳ τοῦ παλαιοημερολογιτισμοῦ, τὴν ἐπάνοδο τῆς πολυτονικῆς γραφῆς καὶ τὴν ἐπιστροφὴ στὸ ἐθνικὸ νόμισμα. Κατακρίνει καὶ συνάμα ἐπαινεῖ ἀμφισβητούμενους πολιτικοὺς ὅπως τὸν Γιῶργο Παπανδρέου ἤ τὴν Ντόρα  Μπακογιάννη, ἀκόμη καὶ τὸν Τσίπρα, ὅταν αὐτὸς ἀγωνίζεται νὰ καθιερώσῃ τὸ δημοψήφισμα ὡς μέσον λαοκρατίας, κάτι ποὺ δύναται νὰ χρησιμοποιηθῇ στὸ μέλλον γιὰ τὴν ἐπάνοδο τῆς μοναρχίας.

Ἐγώ, ὡς ἀπολύτως ἀνεξάρτητος μὲ θέσεις ὑπὲρ τοῦ ΚΚΕ, τῆς ἀναρχίας, τοῦ ἐθνικομπολσεβικισμοῦ, τοῦ παλαιοημερολογιτισμοῦ, τῆς ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας, τοῦ κράτους τοῦ Ἰσραήλ, τῆς ἀρχαιολατρίας, τῆς πλατωνικῆς φιλοσοφίας τοῦ Πλήθωνος, ἱδρυτοῦ τοῦ δυτικοῦ πολιτισμοῦ, τοῦ διαλόγου τῶν θρησκειῶν, τοῦ μοναρχισμοῦ καὶ τῆς λαοκρατίας, ὥς καὶ τῆς πολυτονικῆς γραφῆς, γιὰ πρώτη φορὰ αἰσθάνομαι ἄνετα νὰ ἐκφρασθῶ ἐλεύθερα σὲ ἐφημερίδα χωρὶς τὸν φόβο τῆς λογοκρισίας ἤ τοῦ ἀποκλεισμοῦ.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 14 Αὐγούστου 2016

310 - Ὁ μῦθος τοῦ Μυστρᾶ

Ὁ Δημήτρης Κιτσίκης

καὶ ἡ Φρατρία τῶν Ἑλλήνων

τοῦ Πλήθωνος.

Ἡ διαχρονικότης τοῦ 

συμπαντικοῦ

Ἑλληνισμοῦ

«Ἐσμὲν Ἕλληνες τὸ γένος, ὥς ἡ τε φωνὴ καὶ ἡ πάτριος παιδεία μαρτυρεῖ»







310 - Ὁ μῦθος τοῦ Μυστρᾶ

Ὁ μῦθος εἶναι ὁ μεγενθυντικὸς φακὸς τῆς πραγματικότητος. Εἶναι ὑπερρεαλισμὸς στὴν Ἱστορία ποὺ ἐπιτρέπει, πέραν τῆς καθημερινότητος, νὰ διεισδύσῃ κανεὶς στὴν βαθύτερη ἔννοια τῶν πραγμάτων ποὺ ὁ ῥεαλισμὸς εὐνουχίζει μὲ τὴν ratio.

Ὅταν ἡ καθημερινότητα ὑποβιβάζει τὸν θαυμαστὸ κόσμο τοῦ Θεοῦ στὸ ἐπίπεδο τῆς ἀνθρωπίνης ἀνάγκης, ἡ μετριότητα δεσπόζει καὶ δὲν ξεπερνᾷ τὸ ἐμπόριο καὶ τὶς τέχνες. Καὶ τότε ἡ ζωὴ περνᾷ ἀπαρατήρητη. Ἡ θαυματουργὴ πεταλοῦδα πτερουγίζει ἐνώπιόν μας ἁπλῶς ὡς κοινὸ φαινόμενο χωρὶς ἐμεῖς νὰ ἀντιληφθοῦμε τὸ μήνυμά της.

Καὶ τί λέγει ἡ σημερινὴ καθημερινότης; Ὅτι ὁ Μυστρᾶς κείτεται νεκρὸς μέσα στὰ ἐρείπια ὡς ἄδεια καστροπολιτεία, ένῷ στοὺς πρόποδές του ὑπάρχει ὁ Νέος Μυστρᾶς, ὡς χωριὸ 485 κατοίκων κατὰ τὴν ἀπογραφὴ τοῦ 2001 καὶ ὡς ῥουμπίνι στὸ σκουριασμένο στέμμα του, τὰ Πικουλιάνικα μὲ 75 κατοίκους, τὸ πάλαι ποτὲ θέρετρο τῶν δεσποτῶν τοῦ Βυζαντινοῦ Μυστρᾶ, τῶν Ἑβραίων ἐμπόρων καὶ ἀργότερα τῶν προυχόντων τῆς Ὀθωμανίας, μὲ τὸ καμμένο κυπαρίσσι τοῦ Μυστρᾶ καὶ τὸ παραπλεύρως ἐρειπωμένο τζαμί.

Αὐτὴν  τὴν  σεμνὴ πραγματικότητα συνήντησα τὸ 1973, κάποιαν ἡμέρα ὡς περιπατητής στὰ μυστριώτικα χωράφια, καὶ αἴφνης ὡς κεραυνὸς ὁ μῦθος ἐξετυλίχθη ἐνώπιον μου, Μυστρᾶς καὶ Πικουλιάνικα στὸν ἄχρονο οὐρανό. Ναὶ ἐδῶ ηὑρίσκετο ἡ καρδιά τοῦ Γένους. Ἔπρεπε ἐδῶ νὰ ῥιζώσω, δίπλα στὸν φιλόσοφο Πλήθωνα τοῦ Μυστρᾶ, ὡς μυστικὸ μέλος τῆς φρατρίας του τῶν Ἑλλήνων, αὐτὸς ποὺ εἶχε ἱδρύσει ἀπὸ μόνος του, ἐκ τοῦ μηδενός, τὸν πολιτισμὸ τῆς Δύσεως.

Αὐτὸς ὁ σημερινὸς μηδαμινὸς χῶρος εἶχε ἱδρύσει Ἀνατολὴ καὶ Δύση, πέραν τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ πέραν τῆς Ῥώμης, ἀπὸ τοὺς Βιλλεαρδουίνους, τοὺς Παλαιολόγους μέχρι καὶ τοὺς Βενιζέλους-Κρεββατάδες. Ἐτρέφετο ἀπὸ τὴν γῆ τῶν Σπαρτιατῶν, ἐρχόμενος ἀπὸ αὐτοὺς καὶ ἐπιστρέφοντας σὲ αὐτοὺς τὸ 1830 ὅταν ἐπανιδρύθη ἡ Σπάρτη μὲ τὸν πληθυσμὸ τῶν Μυστριωτῶν. Ἔτσι ἕνα δίστιχο τῆς  ἐποχῆς ξεχώριζε τὸν Μυστρᾶ ἀπὸ τὰ διπλανὰ χωριά, μὲ τὸ αἷμα του τὸ ἑλληνικό, τὸ ἑβραϊκό, τὸ φράγκικο, τὸ ῥωμέϊκο καὶ τὸ τουρκικό, ὡς αἱμοδότρια τῆς νεκραναστημένης ἀπὸ τοὺς Γερμανοὺς Σπάρτης, λέγοντας: «Παρόρι μὲ τὰ κρύα νερὰ κι’Ἅι Γιάννη μὲ τὰ ἄνθη - Κι’ἐσὺ καημένε μου Μυστρᾶ ποὺ σ’ἔφαγε ἡ Σπάρτη».

Καὶ τότε, ὡς ἀστραπή, συνειδητοποίησα ὅτι τὸ κέντρο τῆς γῆς καὶ τοῦ ἐξωγηΐνου σύμπαντος εἶχαν μετατεθῆ ἀπὸ τὸν Ὄλυμπο καὶ τοὺς Δελφούς, στὸν Μυστρᾶ καὶ ὅτι ὁ Θεὸς ἠθέλησε σὲ ἐμένα, ἐκείνη τὴν ἡμέρα τοῦ 1973, σὲ ἕνα ἀνώνυμο χωράφι τοῦ Μυστρᾶ, νὰ μοῦ ἀποκαλύψῃ τὴν συμπαντικότητα τοῦ ἑλληνισμοῦ, σὲ ἐμένα τὸν Πανέλληνα μὲ τὶς πολλαπλὲς ὑπηκοότητες καὶ γλῶσσες, μὲ τρία διαβατήρια καὶ προέλευση τὴν Λέσβο, τὴν Κρήτη, τὴν Αἴγυπτο, τὴν Ἰταλία, τὴν Γαλλία, μὲ πνευματικὲς ῥίζες στὴν Βόρειο Ἀμερική, τὴν Τουρκία, τὸ Ἰράν, τὴν Ἰνδία, τὴν Ῥωσία καὶ τὴν Κίνα.

Καὶ ἔτσι τὴν ἑπομένη χρονιά, τὸ 1974, ἐπιστρέφοντας στὴν καθηγητική μου ἕδρα τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Ὀττάβας, συνήντησα  τυχαία τὴν Ἀδαμαντία (μὲ κλειστὰ μάτια ὁδηγούμενος κατὰ παπὰ Γιώργη Μεταλληνό, ἀπὸ τὸν Θεό) κόρη ἀγρότου τοῦ Μυστρᾶ-Πικουλιανίκων καὶ μέσα σὲ τρεῖς μῆνες τὴν ένυμφεύθην  καὶ ἀμέσως τῆς ἔκτισα ἀρχοντικὸ στὰ Πικουλιάνικα μὲ τὸ ὄνομα Πλήθων καὶ μὲ τὰ γραπτά μου, ἀπὸ τὸν Καναδᾶ στὴν Κίνα, πολὺ πέραν τῶν πυγμαίων τοῦ ἀθηναϊκοῦ κρατιδίου, ἐξήπλωσα τὸν συμπαντικὸ μῦθο τοῦ Μυστρᾶ.

Ἔκτοτε, πολλοί, χωρὶς νὰ μὲ γνωρίζουν προσωπικά, οὔτε τὴν παραπάνω ἱστορία,  συνεσπειρώθησαν μὲ θέλημα Θεοῦ γύρω ἀπὸ τὸν οὐράνιο αὐτὸν μῦθο καὶ οἱ Πανέλληνες τοῦ Μυστρᾶ ἐπολλαπλασιάσθησαν μέχρι τοῦ σημείου νὰ φθάση καὶ στὰ αὐτιὰ τοῦ Ῥώσου προέδρου Πούτιν, τὸν ὁποῖο καὶ ἐκαλέσαμε ἐπισήμως γιὰ νὰ στεφθῇ αὐτοκράτωρ στὸν Ἅγιο Δημήτριο τῆς νεκρῆς καστροπολιτείας.

Σήμερα, πολλαπλὲς φρατρίες συναγωνίζονται γιὰ τὸ  ποῖος ἀντιπροσωπεύει αὐθεντικὰ τοὺς Πανέλληνες τοῦ Μυστρᾶ, χωρὶς κανεὶς ἀπὸ αὐτοὺς νὰ ἔχῃ ὑπερβῇ πνευματικὰ τὰ σύνορα τοῦ κρατιδίου τῶν Ἀθηνῶν. Ἀλλὰ Πανέλλην σημαίνει νὰ εἶσαι παντοῦ ἐπὶ τοῦ πλανήτου, στὴν Γαλλία ὅπως καὶ στὴν Κίνα, ἑλληνοκεντρικὸς καὶ ὄχι ἐθνικιστής, ὄχι βεβαίως ἀπάτρις ἀλλὰ συμπαντικὸς Ἕλλην.

Παρὰ ταῦτα ἡ μόδα τοῦ πανελληνισμοῦ τοῦ Μυστρᾶ ἀποδεικνύει ὅτι ἡ πανελλαδικὴ ἰδέα ἔχει κάνει σημαντικὴ πρόοδο καὶ ὅτι οἱ πρὸ πενηντακονταετίας ῥήσεις μου ὅτι «ὁ ΚΑ΄αἰὼν θὰ εἶναι ἑλληνικὸς ἤ δὲν θὰ ὑπάρξῃ» καὶ ὅτι «ἡ Γῆ πρέπει νὰ μετονομασθῇ πλανήτης Ἑλλάς», θὰ πραγματοποιηθοῦν καὶ ὄχι ὁ Ἀρμαγεδδών, διότι ὁ Θεὸς ἔπλασε τὸ σύμπαν ἑλληνικὸ γιὰ τὴν αἰωνιότητα. Αὐτὸ εἶναι τὸ βαθύτερο νόημα τοῦ μύθου τοῦ Μυστρᾶ. Ὁ ἐθνικοσοσιαλιστὴ Ἀλφρέδος Ῥόζενμπεργκ εἶχε τιτλοφορήσει τὸ περίφημο βιβλίο του, «Ὁ μῦθος τοῦ Κ΄ αἰῶνος», ὡς μῦθο τοῦ αἵματος. Σήμερα, «Ὁ μῦθος τοῦ ΚΑ΄ αἰῶνος» εἶναι ὁ μῦθος τοῦ Μυστρᾶ.

Δημήτρης  Κιτσίκης                                                       7 Αὐγούστου 2016

309 - Ἡ ἀναπόφευκτη ἄνοδος τοῦ φασισμοῦ στὴν Εὐρώπη

Ὁ ἐπίσημος θρόνος τοῦ Σατανᾶ στὸ καζίνο τῶν Μπαχαμῶν, τὸ 2012. Ὁ Κιτσίκης ἐτόλμησε νὰ καθίσῃ ἐπάνω του, περιμένοντας τὴν κατάκαυση ὅλων τῶν καζινῶν τῆς ἁμαρτωλῆς Δύσεως ἀπὸ τὸν θριαμβεύοντα χριστιανικὸ θρησκοφασισμό 



309 - Ἡ ἀναπόφευκτη ἄνοδος τοῦ φασισμοῦ στὴν Εὐρώπη

Κάποιοι ἰσχυρίζονται ὅτι εἶμαι προφήτης. Καὶ οἱ συνάδελφοί μου στὰ ἑλληνικὰ πανεπιστήμια ἔχουν σκυλιάσει ἐναντίον μου, γιὰ δύο λόγους: 

α) Διότι ἀπὸ τὰ δώδεκα μου χρόνια ποὺ ἡ μοῖρα μου (ἡ κομμουνίστρια μητέρα μου Μπεάτα εἶχε καταδικασθῆ σὲ θάνατο τὸ 1948) μὲ ἔφερε στὶς στράτες τοῦ κόσμου μὲ τρεῖς ὑπηκοότητες, ἠμπόρεσα μέχρι τὰ 81 μου σήμερα νὰ παραμείνω ἀνεξάρτητος, χωρὶς ποτὲ νὰ γλύψω τὶς κατουρημένες ποδιὲς τῶν πολιτικῶν καὶ πανεπιστημιακῶν  κατεστημένων, ποὺ ὁμολογῶ ὅτι καὶ ἐγὼ θὰ ὑποχρεωνόμουν νὰ κάνω, ὅπως ὅλοι οἱ ἐγχώριοι συνάδελφοί μου, ἐὰν εἶχα ὑποχρεωθῆ νὰ παραμείνω στὴν χώρα τῆς φαιδρᾶς πορτοκαλέας. Γι’ αὐτὸ καὶ ποτὲ δὲν μὲ ἐκάλεσαν νὰ διδάξω ὡς ἐπισκέπτη καθηγητὴ σὲ ἑλληνικὸ πανεπιστήμιο.

β) Διότι ὅντας στὴν καρδιὰ τῆς Δύσεως ἐπωφελήθην ἀπὸ τὴν πολὺ ἀνώτερη παιδεία ποὺ μοῦ προσέφερε, σὲ σχέση μὲ τὴν ἑλληνική, καὶ ἠδυνήθην νὰ φθάσω σὲ ἐπιστημονικὰ συμπεράσματα ποὺ οἱ ἐγχώριοι συνάδελφοι σκοπίμως συνέχεαν μὲ προφητεῖες ἁγίων, ἄν καὶ ὅλοι οἱ Ἕλληνες, σταχυολογῶντας ξένες  δημοσιεύσεις, ἐσυνέχιζαν νὰ ἰσχυρίζονται, βεβαίως κατόπιν ἑορτῆς, ὅτι εἶχαν προβλέψει τὰ πάντα, ἀκόμη καὶ τὸ πρόσφατο τουρκικὸ πραξικόπημα!  Φθάνει νὰ διαβάσῃ κανεὶς τὰ σχόλια καμουφλαρισμένων  ἐγχωρίων συναδέλφων σὲ τηλεοπτικὲς καὶ δημοσιογραφικὲς συνεντεύξεις μου στὴν Ἑλλάδα, γιὰ νὰ συλλάβῃ τὸ εὖρος τοῦ φθόνου τους ποὺ εὐτυχῶς ἐξισορροπεῖται ἀπὸ τὴν κατανόηση ποὺ λαμβάνω ἀπὸ τοὺς νέους.

Τὸ 1990 λοιπόν, δηλαδὴ πρὶν ἀπὸ 26 ὁλόκληρα χρόνια, στὴν πρώτη ἔκδοση (Ἀκρίτας) τοῦ βιβλίου μου Ἡ Τρίτη ἰδεολογία καὶ ἡ Ὀρθοδοξία, ποὺ ἀπηγορεύθη (ναί, ἀπηγορεύθη) ἀπὸ τὴν Ἀδελφότητα «Ζωή», στὴν ὁποία ἀνῆκε ὁ ἐκδότης Δημήτρης Κόκκινος, ὡς αἱρετικό, ἔγραφα στὶς σελίδες 307-308: «Ἡ ἀντίδραση κατὰ τῆς ἀφομοιωτικῆς μανίας τοῦ παγκοσμίου δυτικοφερμένου καπιταλισμοῦ ἐκφράζεται μὲ τὴν ῥαγδαία ἐξάπλωση τῆς τρίτης ἰδεολογίας [δηλαδὴ τοῦ φασισμοῦ]. Μετὰ τὴν ὁλοσχερὴ ἧττα της στὴν Εὐρώπη, στὸ τέλος τοῦ δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, ἰδιαίτερα στὴν Ἰταλία καὶ τὴν Γερμανία, ἡ ἰδεολογία αὐτὴ ἀνεστήθη στὶς χῶρες τοῦ Τρίτου Κόσμου, ἀρχίζοντας ἀπὸ τὴν Ἀργεντινὴ τοῦ Περὸν καὶ τὴν Αἴγυπτο τοῦ Νάσσερ. Σὲ μερικὰ χρόνια ἔγινε ἡ ἐπικρατοῦσα ἰδεολογία στὸν Τρίτο Κόσμο. Μὲ τὴν πτώση τοῦ κομμουνισμοῦ στὴν Ἀνατολικὴ Εὐρώπη, τὸ 1989, ὁ δρόμος ἄνοιξε πλέον γιὰ τὴν ἐξάπλωση τοῦ φασισμοῦ καὶ στὴν Εὐρώπη. Διότι πρώην κομμουνιστὲς ἠμποροῦν εὔκολα νὰ μεταπηδήσουν στὸν φασισμό, ἀλλὰ πολὺ δύσκολα νὰ μετατραποῦν σὲ φιλελευθέρους. Μέσῳ τῆς Ἀνατολικῆς Γερμανίας, ἡ τρίτη ἰδεολογία [ὁ φασισμός], ἡ ὁποία  θὰ ἔχῃ ἐν τῷ μεταξὺ ἐπικρατήσῃ στὴν Ἀνατολικὴ Εὐρώπη, θὰ εἰσβάλῃ καὶ στὴν Δυτικὴ Εὐρώπη, χάρη στὴν ἑνοποίηση τῶν δύο Γερμανιῶν, καὶ θὰ φιλοδοξήσῃ νὰ καταστρέψῃ ὁλοσχερῶς τὴν Δύση ὡς πηγὴ τοῦ ἀστικοῦ καπιταλιστικοῦ πολιτισμοῦ. Εἶναι ὅμως ἀμφίβολο ἄν τελικὰ θὰ ἠμπορέσῃ νὰ τὸ ἐπιτύχῃ.

»Ἴσως ὅμως ὁ καιρὸς πλησιάζει καὶ τῆς πολιτικῆς ἀναβιώσεως τῆς ἀπανταχοῦ Ὀρθοδοξίας, στὴν Ἑλλάδα καὶ σὲ ὅλη τὴν ἔκταση τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς, ὅπου ἠμπορεῖ νὰ ἐμφανισθῇ ἕνας Μέγας Κωνσταντῖνος γιὰ νὰ ἀναλάβῃ -καθαριζόμενος κοντὰ στὸν πνευματικό του γέροντα- τὴν θεοκρατία τῆς Ὀρθοδόξου Πολιτείας, ὑπὸ τὴν πνευματικὴ καθοδήγηση τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Διότι μόνον αὐτὴ ἡ θεοκρατία θὰ εἶναι σὲ θέση νὰ καταργήσῃ τὸν δυτικὸ πολιτισμό. Διὰ τοῦτο εἶναι πολὺ σημαντικό, ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι νὰ καταλάβουν τὸ μάταιο τῶν προσπαθειῶν τῆς τρίτης ἰδεολογίας καὶ νὰ ὁδηγηθοῦν πρὸς τὸ νέο τοῦτο πολίτευμα, ἀποκλειστικὰ καὶ μόνον ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία».

Ὅμως, λόγῳ τῆς ἀπελπιστικῆς παρακμῆς τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας ποὺ δέκα χρόνια ἀργότερα, διέβη τὸν Ἀχέροντα μὲ τὸν ὀβολό-εὐρὼ στὸ στόμα, μᾶς ἐπρόλαβαν οἱ Ἄραβες σουννῖτες στὸ ἔργο κατεδαφίσεως τῆς Δύσεως.

Ἡ Τουρκία, μετὰ ἀπὸ μία περίοδο ψευδοφιλελευθερισμοῦ, ἀπὸ τὸ 1950 στὸ 2002, ἄν καὶ γεμάτη πραξικοπήματα, ἐπέρασε ἀπὸ τὴν ἄνοδο στὴν ἐξουσία τοῦ Ἔρντογαν, στὴν σφαῖρα τοῦ ἰσλαμοφασισμοῦ. Οἱ κυβερνήσεις τῆς Δύσεως, μέχρι τὸ 2013, ἠθέλησαν  νὰ πιστεύσουν στὶς λανθασμένες ἀναλύσεις ποὺ ἐσυνέχιζαν νὰ παρουσιάζουν τὸ καθεστὼς τῆς Ἀγκύρας ὡς δημοκρατικό, μὲ τὸν ἴδιο τρόπο ποὺ  ἐπαρουσίαζαν στὸ παρελθὸν ὡς προοδευτικὰ καὶ σοσιαλιστικὰ τὰ λαϊκοφασιστικὰ καθεστῶτα τοῦ Τρίτου Κόσμου.

Μετὰ ὅμως ἀπὸ τὸ πραξικόπημα τῆς 15^ης Ἰουλίου 2016, ὁ ἰσλαμοφασιστὴς Ἔρντογαν ἐνῷ ἔχει ἐξαπολύσει πογκρὸμ κατὰ τοῦ ἰδίου τοῦ λαοῦ του, τοῦ στρατοῦ του, τοὺς ἐκπαιδευτικοὺς καὶ τοὺς δημοσιογράφους, συνεχίζει νὰ ὑποστηρίζεται ὑποκριτικὰ ἀπὸ τοὺς δυτικοευρωπαίους ἡγέτες ὡς πρόμαχος τῆς δημοκρατίας κατὰ τοῦ φασισμοῦ!

Ἐνῷ ἡ Εὐρώπη γνωρίζει μία χωρὶς προηγούμενο εἰσβολὴ τῶν πρώην δούλων τῶν ἀποικιῶν της ποὺ ἐμπνέονται μὲ ἀπιστευτο μῖσος ἐναντίον της, κουβαλῶντας στὰ φτερά τους τὸν ἰσλαμοφασισμό, μὲ ἀντίκτυπο τὴν ταχυτάτη ἐπάνοδο στὴν κοιτίδα του τοῦ εὐρωπαϊκοῦ φασισμοῦ, αὐτή, στὸ ὄνομα τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων ποὺ ὅμως εἶχε συστηματικὰ καταπατήσει τὴν ἐποχὴ τῶν ἀποικιακῶν της κατακτήσεων, συνεχίζει νὰ ἀρνεῖται νὰ  ἀνυψώσῃ ἀμυντικὰ φράγματα κατὰ αὐτῆς τῆς εἰσβολῆς.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 2 Αὐγούστου 2016

308 –Γκϋλέν-Ἔρντογαν: Σχέσεις δασκάλου - μαθητοῦ καὶ ἐξουσία

Ὁ Δημήτρης Κιτσίκης στὴν ἐπίσημη κυβερνητικὴ ἐξέδρα, μὲ τὸν Ὀζάλ, δεύτερος στὰ ἀριστερά του

Θριαμβευτικὴ εἴσοδος Ὀζάλ-Κιτσίκη στὴν Καισάρεια τῆς Τουρκίας


308 –Γκϋλέν-Ἔρντογαν: Σχέσεις δασκάλου - μαθητοῦ καὶ ἐξουσία

Ὅλο τὸ μυστικὸ τῆς ἀνόδου στὸ βάθρο τῆς ἀπολύτου ἐξουσίας τοῦ Ἔρντογαν ἀποκρυπτογραφεῖται ἀπὸ τὶς σχέσεις του μὲ τὸν δάσκαλό του, τὸν Γκϋλέν καὶ ἀκολουθεῖ ἕνα κλασσικὸ καὶ ἐπαναλαμβανόμενο μοντέλο ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς Ἀρχαιότητος.

Ἄν καὶ βιβλίο μου, Περὶ Ἡρώων (Ἡρόδοτος, 2014), ἔχει παρουσιασθῆ εὐρέως σὲ κοινὸ ἐπιλέκτων ποὺ δὲν σχετίζεται μὲ τὴν γνώση τοῦ ἑλληνικοῦ κατεστημένου, ἡ ὁποία φυσικὸ εἶναι νὰ προωθεῖται ἀπὸ τὰ σοβαρὰ ΜΜΕ ὅπως Ἡ Καθημερινὴ καὶ  Τὸ Βῆμα, ἐλάχιστοι εἶναι αὐτοὶ ποὺ μέχρι στιγμῆς ἐδιάβασαν καὶ ἀκόμη περισσότερο ἐκατάλαβαν, παρὰ τὴν κρυστάλλινη ἁπλῆ γλῶσσα του, τὸ κεφάλαιο ΚΓ΄ (σσ. 393-419), τὸ ὁποῖο φέρει τὸν τίτλο, «Ὁ μυστικοσύμβουλος: Ὁ ἀφανὴς ἄνθρωπος τῆς ἐξουσίας». Εἶμαι πεπεισμένος ὅτι θὰ χρειασθῇ πολὺς χρόνος, ἴσως πολὺ μετὰ τὸν θάνατό μου, γιὰ νὰ γνωσθῇ εὐρέως καὶ νὰ κατανοηθῇ τὸ περιεχόμενό του, ὅπως ἐχρειάσθη πολὺς χρόνος μετὰ τὸν θάνατό του, τοὐλάχιστον ἕνδεκα χρόνια (1778-1789), γιὰ νὰ καταννοηθῇ ὁ Ζάν-Ζάκ, παρὰ τὴν πολὺ ἁπλῆ γλῶσσα του, γλῶσσα σχεδὸν παιδική.

Τὸ διαχρονικὸ πρότυπο ποὺ ἐξηγεῖται στὸ κεφάλαιο αὐτὸ τοῦ βιβλίου μου τὸ  βλέπουμε διαμορφωμένο ἤδη στὸ δίδυμο Ἀριστοτέλης-Ἀλέξανδρος. Ὁ δάσκαλος Ἀριστοτέλης ἔστειλε τὸν μαθητή του στοὺς δρόμους τῆς Ἀνατολῆς, στὴν ἀπόκτηση τοῦ περσικοῦ στέμματος, ἀλλὰ τὸ 327 π.Χ., τὰ μυαλὰ τοῦ μαθητοῦ εἶχαν πάρει ἀέρα καὶ ὁ Ἀλέξανδρος ἠθέλησε νὰ ἀνεξαρτητοποιηθῇ ἀπὸ τὸν δάσκαλό του, ποὺ ἐφέρετο νὰ δυσανασχετῇ μὲ τὴν μεταμόρφωση τοῦ μαθητοῦ του σὲ ἀπόλυτο «σουλτάνο» (συγγνώμην, Πέρση αὐτοκράτορα). Βλέπε Γκϋλέν-Ἀριστοτέλης ἔναντι Ἔρντογαν-Ἀλέξανδρος. Ὁ ἀνηψιὸς τοῦ Ἀριστοτέλους, ὁ Καλλισθένης, μαθητὴς ὅπως ὁ Ἀλέξανδρος τοῦ Ἕλληνος φιλοσόφου, δηλαδὴ «Φετουλατζῆς» (συγγνώμην, Ἀριστοτελικός), ποὺ ἦταν  στὸ πλευρὸ τοῦ Ἀλεξάνδρου, τὸν ἔψεξε ἐπειδὴ εἶχε πάρει τὶς περσικὲς συνήθειες τοῦ ἀπολύτου μονάρχου, τὴν προσκύνηση, καὶ εἶχε ἐπιβάλει στὴν αὐλή του τὴν θεοποίησή του. Ἀποτέλεσμα, ὁ Ἀλέξανδρος ἐξετέλεσε τὸν Καλλισθένη καὶ ἔκοψε τὶς σχέσεις του μὲ τὸν Ἀριστοτέλη. (Εἶναι δευτερευούσης σημασίας, γιὰ τὸ παράδειγμά μας, ἐὰν ἡ Ἱστορία ἔχει ἀποδείξει μὲ ἀδιάσειστα ἤ ὄχι στοιχεῖα τὸ ἐπεισόδιο αὐτό).

Ἔκτοτε, καὶ μέχρι σήμερα,  ἔχουμε πλῆθος ἀπὸ ἱστορικὰ παραδείγματα, παρομοίων σχέσεων φιλοσόφου διδασκάλου καὶ πολιτικοῦ μαθητοῦ. Ἰδοὺ μερικά

α) Σχέσεις Ῥουσσώ-Ῥοβεσπιέρρου. Ἄν καὶ δὲν ἐγνωρίσθησαν προσωπικά, ὁ Ῥοβεσπιέρρος, ἔνθερμος μαθητὴς τοῦ φιλοσόφου Ῥουσσώ, ποὺ τὸν εἶχε διαβάσει στὸ σχολεῖο, ἀκολουθῶντας τὶς διδαχές τοῦ διδασκάλου, εἶχε ὡς ἀδιάφθορος,  ἐκφρασθῆ δημοσίως κατὰ τῆς ποινῆς τοῦ θανάτου ἀλλὰ κατέληξε τὸ 1793, αἱμοσταγὴς δικτάτωρ.

β)  Σχέσεις Laharpe-Ἀλεξάνδρου Α΄ Ῥωσίας. Τὸ πλέον ἐντυπωσιακὸ παράδειγμα ζεύγους φιλοσόφου-βασιλέως, ὑπῆρξε στὰ τέλη τοῦ ΙΗ΄αἰῶνος ἡ σχέση τοῦ Ῥώσου διαδόχου μὲ τὸν Ἑλβετὸ δάσκαλό του, τὸν Λὰ Ἅρπ, ποὺ τὸν ἀνέθρεψε ὡς ῥεπουμπλικανό! Ὁ Ἀλέξανδρος ὅμως ἐπῆρε τὴν ἐξουσία τὸ 1801, μετὰ τὴν δολοφονία τοῦ πατέρα του, γιὰ τὴν ὁποία ἠσθάνθη ὑπεύθυνος καὶ ἐξειλίχθη σὲ αἱμοσταγῆ δικτάτορα. Ὁ Λὰ Ἅρπ ἐπέστρεψε στὴν Ἑλβετία καὶ ἀπὸ ἐκεῖ τοῦ ἔγραψε: «Οὐδεὶς ἄνθρωπος δύναται νὰ ὑποστῇ ἀδικίες χωρὶς νὰ προσπαθῇ νὰ ἀμυνθῇ. Ἡ μέλισσα τσιμπᾷ τὸ χέρι ποὺ τὴν πιέζει, τὸ μυρμήγκι τσιμπᾷ τὸ πόδι ποὺ τὸ πατᾷ. Εἶναι νόμιμο δικαίωμα τοῦ καθενὸς νὰ ὑπερασπίζῃ τὸν ἑαυτό του, ἕνα δικαίωμα ποὺ ἀμφισβητεῖται μόνον ἀπὸ τυράννους, ποὺ ἔχουν συμφέρον να πείσουν τὸν λαὸ ὅτι ἡ ἀντίσταση στὴν θέλησή τους ἤ στὴν δράση τους εἶναι ἐγκληματική».

γ) Σχέσεις Μὰρξ-Λένιν. Ὁ φιλόσοφος Μὰρξ ποτὲ δὲν ἔβαλε σὲ πράξη τὸ ἐπαναστατικό του σχέδιο, ἀλλὰ τὸ ἐδίδαξε στοὺς μαθητές του, τὸν Λένιν καὶ τὸν Στάλιν ποὺ ἐξειλίχθησαν σὲ ὁλοκληροτικοὺς ἡγέτες καὶ ἐγκληματίες. Ὁ Μὰρξ ἀπεβίωσε τὸ 1883 ὅταν ὁ Λένιν ἦταν μόλις 13 ἐτῶν καὶ ὁ Στάλιν 5 ἐτῶν.

δ) Σχέσεις Κιτσίκη-Ὀζάλ. Ἐγώ, ὡς πνευματικὸς ἡγέτης τοῦ προέδρου τῆς Τουρκίας Ὀζάλ, ὁ ὁποῖος μοῦ εἶχε ἀπόλυτη ἀφοσίωση καὶ μὲ ἔφερε ἀπὸ τὸν Καναδᾶ στὴν Ἄγκυρα γιὰ νὰ τὸν καθοδηγῶ στὸ προεδρικό του παλάτι τῆς Τσάνκαγιας, δὲν εἶχε καιρὸ νὰ ἀνεξαρτητοποιηθῇ ἀπὸ τὴν διδασκαλία μου διότι ἐδολοφονήθη τὸ 1993, ἐπειδὴ δημοσίως διελάλη στὴν τουρκικὴ κοινωνικὴ γνώμη ὅτι ἦταν πνευματικός μου μαθητής. Οἱ Τοῦρκοι, δικαιολογημένα, εἶχαν σφόδρα ἀνησυχήσει ὅτι ὁ πρόεδρός τους καθωδηγεῖτο ἀπὸ Ἕλληνα φιλόσοφο μὲ ἐπακόλουθο τὴν δολοφονία του ἀπὸ τοὺς στρατιωτικούς.

ε) Σχέσεις Γκϋλέν -Ἔρντογαν. Ἡ ἄνοδος τοῦ Ἔρντογαν στὴν ἐξουσία, ἀπὸ τὸ 2003, ἐξηρτήθη ἀπολύτως ἀπὸ τὴν διδασκαλία τοῦ μέντορός του Γκϋλὲν καὶ τῆς ἀδελφότητός του τὴν Χιζμέτ, στὴν ὁποία συνεχίζω καὶ σήμερα νὰ ἀνήκω ὡς Μεγάλος Ἀδελφός. Ἐπίσης ἐδίδαξα, στὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Βοσπόρου, τὸν τότε φοιτητή μου, τὸν Νταβούτογλου, ὁ ὁποῖος καὶ ἐνεστερνίσθη  τὴν θεωρία μου τῆς Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς, ποὺ ἠκολούθησε ἀργότερα ὡς πανεπιστημιακὸς καθηγητής, μὲ τὰ γραπτά του, καὶ ὡς πολιτικός. Τὸ 2011, τὸ φετουλατζίδικο πανεπιστήμιο Γκεντίζ, τῆς Σμύρνης μὲ εἶχε καλέσει νὰ διδάξω, ἀκριβῶς ὡς Φετουλατζῆς ὁ ἴδιος (βλέπε τὸν τουρκικὸ τύπο τῆς ἐποχῆς μὲ τὶς δηλώσεις μου).

Τὸ 2013, ὁ Ἔρντογαν εἶχε ἤδη μετατραπῆ σὲ «σουλτάνο καὶ χαλίφη» καὶ ἐφοβήθη ὅτι ἡ ἐπιρροὴ τοῦ δασκάλου του στὸν  κρατικὸ μηχανισμὸ ποὺ εἶχε ἐπιβληθῆ ἀκριβῶς μὲ τὴν συναίνεση καὶ τὶς εὐλογίες τοῦ ἰδίου τοῦ Ἔρντογαν, θὰ μετετρέπετο σὲ σφοδρὴ κριτικὴ τῆς διαφθορᾶς στὴν ὁποία εἶχε ὑποπέσει. Ἀποτέλεσμα, ὅπως καὶ ὁ Ἀλέξανδρος μὲ τὸν  ἀριστοτελικὸ Καλλισθένη , νὰ ἀπαιτῇ τὴν κεφαλήν του ἐπὶ πίνακι.

Δημήτρης Κιτσίκης                                             27 Ἰουλίου 2016

307 - Ἡλικία, τάξη καὶ Κολωνάκι

Ἐπὶ τῆς πλατείας Κολωνακίου ὁ μελλοντικὸς Λόφος τῶν Διεφθαρμένων


307 - Ἡλικία, τάξη καὶ Κολωνάκι

Ἡ ἀνθρωπότης περιλαμβάνει ἄτομα ὅλων τῶν μεγεθῶν, σωματικῶν, πνευματικῶν καὶ ἡλικιακῶν. Ὀ μῦθος τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως, «Ἐλευθερία, Ἰσότης, Ἀδελφοσύνη» γιὰ ὅλους, δὲν εἶναι ἁπλῶς οὐτοπικό, εἶναι εὐθέως παραπλανητικό. Ἀπόδειξη αὐτοῦ εἶναι ὅτι ἡ Ἐπανάσταση ἐξειλίχθη σὲ σφαγή. Ἰσότης ὑπάρχει μόνον ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ποὺ μᾶς ἔπλασε ὅλους κατ’εἰκόνα του. Καὶ τὸ αὐτεξούσιον  ποὺ μᾶς ἔδωσε μὲ τὴν θυσία του ὁ Χριστός, εἶναι ἡ ἐλευθερία νὰ γίνουμε ἤ ὄχι δοῦλοι τοῦ Θεοῦ.

Ἡ κοινωνικὴ ἐπανάσταση ἀπὸ ἀρχῆς τῆς Ἱστορίας εἶναι ἐξ ὁρισμοῦ βασισμένη στὴν σφαγὴ τῶν μελῶν τῆς ἀντιπάλου τάξεως. Κάθε ἀπόλυτη ἐπαναστατικὴ πράξη βάφεται στὸ αἷμα. Τὸ Κολωνάκι, μετὰ μία μελλοντικὴ ἰσοπέδωσή του, περιμένει στὴν θέση τῆς  πλατείας του νὰ  ἀνυψωθῆ ὁ Λόφος τῶν Διεφθαρμένων, ἐπὶ τοῦ ὁποίου θὰ διαμορφωθῇ κῆπος μὲ παγκάκια, στὰ ὁποῖα θὰ ξεκουράζονται μανάδες μὲ τὰ παιδιά τους, ἐνθυμούμενες ὅτι ἐτιμωρήθη ἡ φοβερὴ κολωνακιώτικη διαφθορὰ τῆς Μεταπολιτεύσεως. Σήμερα δέ, ὁ δήμαρχος Κωνσταντινουπόλεως ἀποφασίζει νὰ διαμορφώσῃ νεκροταφεῖο τῶν προδοτῶν.

Τὸν ῥόλο τοῦ ἐπαναστάτου ἀναλαμβάνει ἡ νεολαία. Ἕνας γηρασμένος πληθυσμός, ὅπως ὁ ἑλληνικός, δύσκολα  ἐπαναστατεῖ. Γι’ αὐτὸ καὶ στὴν δεκαετία τοῦ 1950, ὁ Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς, θεματοφύλαξ τοῦ Κολωνακίου, ἔστειλε τὰ ὑπολείμματα τῆς ἀποδεκατισμένης ἀπὸ τὸν ἐμφύλιο πόλεμο ἑλληνικὴ νεολαία, στὰ σκλαβοπάζαρα τῆς ξενητιᾶς, ὥστε ἡ τρισάθλια κοκότα τῆς Δύσεως ὀνόματι Κολωνάκι, νὰ κοιμᾶται τὰ βράδυα ἥσυχα. Γιὰ τὸν ἴδιο λόγο, στὴν δεκαετία τοῦ 2010, τὸ ἑλληνικὸ κατεστημένο ἔστειλε τὴν φαιὰ οὐσία τῆς νεολαίας της στὸ ἐξωτερικό, γιὰ νὰ μὴν κάψῃ τὴν κοκότα.

Ἄν καὶ ὅλοι οἱ ἄνθρωποι δὲν  εἶναι ἴσοι καὶ κατανέμονται σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα τῆς σωματικῆς, πνευματικῆς καὶ ἠθικῆς κλίμακος, ἀνισότης ποὺ ὁ σημερινὸς γηρασμένος Ἕλλην ἀρνεῖται νὰ παραδεχθῇ, καταφεύγοντας στὸν  μῦθο τῆς κοινοβουλευτικῆς ψήφου τοῦ λαοῦ, χωρὶς ποτὲ νὰ ἀναγνωρίζῃ ὅτι φταίει ὁ ἴδιος, ἀλλὰ πάντα ὁ ἄλλος, τὰ νειᾶτα γενικά, παίζουν ἕναν ἰδιαίτερι δημιουργικὸ ῥόλο. Ἡ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση ἦταν ἐπανάσταση εἰκοσάρηδων: Πολιτικοὶ ἡγέτες καὶ στρατηγοὶ ἦσαν ὅλοι νεανίες. Σύμβολο τοῦ φαινομένου αὐτοῦ ὑπῆρξε ὁ Βοναπάρτης.

Τὸ σημερινὸ φαινόμενο τῆς μουσουλμανικῆς τρομοκρατίας στὸ ὁποῖο θυσιάζονται δεκαοκτάρηδες μὴν ἔχοντας κἄν σχέση μὲ συγκεκριμένη θρησκεία, ἐν μέσῳ πλήρους καταδίκης των, ἐκ μέρους τῶν χουφτάλων τῶν ὑπολειμμάτων τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, ἔχει ἐπεκταθῆ σὲ ὅλον τὸν  γηρασμένο δυτικό κόσμο.

Ὅπως καὶ σὲ ὅλες μας τὶς κοινωνιολογικὲς ἀναλύσεις, προσπαθοῦμε μὲ ἁπλὰ καὶ κατανοητὰ λόγια νὰ παρουσιάσουμε ἕνα πρόβλημα, σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν σκοτεινὴ γλῶσσα ἑνὸς Νίκου Πουλαντζᾶ (1936-1979) ἤ ἑνὸς Παναγιώτη Κονδύλη (1943-1998) ποὺ ἐνεθουσίαζε τὴν ἐποχὴ τῆς ἀποδομήσεως τοῦ ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ ὅλους τοὺς ἀντιπάλους τοῦ μαρξισμοῦ-λενινισμοῦ.

Κάθε ἰδεολογία δίδει προτεραιότητα σὲ μία πραγματικότητα ποὺ κεντροποιεῖ, τοποθετῶντας την στὸ κέντρο τῶν ἀξιῶν της. Ἔτσι ὁ ἐθνικισμὸς δίδει προτεραιότητα στὴν πραγματικότητα ἔθνος. Ὁ διεθνισμὸς δίδει προτεραιότητα στὴν πραγματικότητα κοινωνικὴ τάξη. Ὁ φεμινισμός (γυναικισμός), στὸ φῦλο γυναῖκα ποὺ ὑποβιβάζεται ἀπὸ τὶς δύο πρῶτες ἰδεολογίες, οἱ ὁποῖες ἰσχυρίζονται ὅτι τὰ δικαιώματα τῆς γυναικὸς δὲν δύνανται νὰ ἀντιμετωπισθοῦν ἔξω ἀπὸ τὸ κύριο σῶμα τῆς ἰδεολογίας τους, δηλαδὴ ἡ γυναῖκα στὰ πλαίσια τοῦ ἐθνικισμοῦ ἤ ἡ γυναῖκα στὰ πλαίσια τοῦ διεθνισμοῦ. Π.χ. τὰ δικαιώματα τῆς ἐργάτριας εἶναι τελείως διαφορετικὰ ἀπὸ τὰ δικαιώματα τῆς ἀστῆς. Ἐν συντομίᾳ, κάθε ἰδεολογία δίδει προτεραιότητα σὲ μία πραγματικότητα, ἀπὸ τὴν ὁποία συνήθως παίρνει τὸ ὄνομά της καὶ ὑποτάσσει ὅλες τὶς ἄλλες πραγματικότητες στὸ πλαίσιο τῆς ἐπιλεγμένης κυρίας πραγματικότητος.

Ἡ νεαρὴ ἡλικία εἶναι μία πραγματικότης ποὺ δύναται νὰ κεντροποιηθῆ, δηλαδὴ νὰ τοποθετηθῇ στὸ κέντρο μίας ἰδεολογίας ποὺ ἠμπορεῖ νὰ ὀνομασθῇ νεανισμός. Ἄν καὶ ὁ ὅρος αὐτὸς δὲν ἔχει μέχρι στιγμῆς χρησιμοποιηθῆ, ἡ ἀντίστοιχη ἰδεολογία εἶναι ὑπαρκτή, ὅταν ὁ Περικλῆς Γιαννόπουλος ἔγραφε: "Μνήσθητί μου Νέε, ὅταν ἔλθης εἰς τὴν ἑλληνικήν σου βασιλείαν" καὶ ἀνεγνωρίσθη ἅγιος τῆς ἑλληνικῆς νεολαίας.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 23 Ἰουλίου 2016

306 - Ὁ Ἔρντογαν ἐντὸς τοῦ 2016 κινδυνεύει νὰ ἔχῃ τὸ τέλος τοῦ Καντάφι

Ὁ Δημήτρης Κιτσίκης ὁμιλεῖ τὸ 2009 σὲ μία συνάντηση τῆς ἀδελφότητος Χιζμέτ, κατὰ τὴν ὁποία  ἐκθειάζει τὴν συνεργασία τοῦ Γκυλὲν μὲ τὸν Ἔρντογαν (βίντεο τοῦ You Tube)


306 - Ὁ Ἔρντογαν ἐντὸς τοῦ 2016 κινδυνεύει νὰ ἔχῃ τὸ τέλος τοῦ Καντάφι

Οἱ δηλώσεις τῶν δημοσιογράφων τοῦ ἑλληνικοῦ κατεστημένου ὅτι τὸ τουρκικὸ πραξικόπημα ὑπῆρξε τελείως ἀπρόβλεπτο, ἀποδεικνύει τὴν πλήρη ἀνικανότητα πληροφορήσεως τῶν ἑλληνικῶν ἀρχῶν γιὰ ὅσα ἀνέκαθεν συμβαίνουν στὴν Τουρκία, κάτι ἄκρως ἐπικίνδυνο γιὰ τὸ μέλλον τοῦ κράτους τῶν Ἀθηνῶν.

Τὸν περασμένο Ἀπρίλιο οἱ ἐρντογανικοὶ κύκλοι μὲ ἐκάλεσαν ἀπὸ τὴν Ὀττάβα στὴν Τουρκία, γνωρίζοντας ὅτι ἀνέκαθεν ἤμουν ἀπὸ τοὺς βασικοὺς ὑποστηρικτὲς τοῦ ἰμάμη Γκυλὲν καὶ σημαντικὸ μέλος τῆς ἀδελφότητός του, τὴν Χιζμέτ. Ὅταν τὸ 2013 ἔλαβε χώρα ἡ αἰφνιδία ῥήξη Ἔρντογαν-Γκυλέν, ἐταλαντεύθην πρὸς ποία κατεύθυνση ἔπρεπε νὰ πορευθῶ, ἐφ’ὅσον μέχρι τότε, ὅπως καὶ ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος, ὑπεστήριζα δημοσίως καὶ τοὺς  δύο. Τελικὰ ἐπέλεξα τὸν Γκυλέν, ἀντιλαμβανόμενος ὅτι ἡ δημοσία ἀποκάλυψη ὅτι ὁ Ἔρντογαν ἦταν μέλος τῆς ἀδελφότητος τῶν Ἀδελφῶν Μουσουλμάνων τῆς Αἰγύπτου καὶ οὐσιαστικὸς ὑποστηρικτὴς τῶν ἀκραίων διεθνῶν ἰσλαμιστικῶν ὀργανώσεων αὐτῶν ποὺ τὸν ἑπόμενο χρόνο θὰ συνεσπειρόνοντο ὑπὸ τὴν σημαία τοῦ ἰσλαμικοῦ χαλιφάτου (καὶ θὰ διεκδικοῦσαν ἀπὸ τὸν Ἔρντογαν τὸν τίτλο τοῦ χαλίφου τοῦ ἰσλαμικοῦ κόσμου ποὺ ἤθελε γιὰ τὸν ἑαυτό του) καθιστοῦσαν φοβερὴ ἀπειλή, γιὰ ἑμᾶς τοὺς ὀρθοδόξους χριστιανούς, εἰσβολῆς καὶ ἰσλαμοποιήσεως ὁλοκλήρου τῆς Εὐρώπης.

Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ἀπριλιανῆς παραμονῆς μου στὴν Τουρκία, οἱ ἐρντογανικοὶ κύκλοι, γνωρίζοντας τὴν ἀπὸ δεκαετίες εὐρεία ἐπιρροή μου στοὺς πνευματικοὺς τουρκικοὺς κύκλους, προσεπάθησαν νὰ μὲ πείσουν ὅτι ὁ ὑποστηριζόμενος ἀπὸ τὶς ΗΠΑ Γκυλὲν ἦταν ἕνας ξενοκίνητος τυχοδιώκτης. Παράλληλα ὅμως ἔμαθα ὅτι ἡ ζωὴ τοῦ Ἔρντογαν θὰ ἐλάμβανε τέλος, μέσῳ δολοφονίας, τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 2016, καὶ τὴν ἡγεσία τῆς χώρας θὰ ἀνελάμβανε τὸ φασιστικὸ κοινοβουλευτικὸ κόμμα MHP (ποὺ εἶχε ἱδρύσει τὸ 1969, ὁ Ἀλπαρσλὰν Τουρκές) μὲ πρωθυπουργὸ μία γυναῖκα, τὴν καθηγήτρια Ἱστορίας Μερὰλ Ἄκσενερ.

Τὸ ἀποτυχὸν πραξικόπημα τῆς 15^ης Ἰουλίου 2016, ἀσχέτως ποῖος τὸ ὠργάνωσε, ὄχι μόνον  δὲν θὰ τὸ ἐπωφεληθῇ ὁ Ἔρντογαν, ἀλλὰ ἀντιθέτως καθιστᾷ πιὸ σίγουρη τὴν σφαγή του ποὺ ἐπιθυμοῦν διακαῶς οἱ τρεῖς μεγαλες δυνάμεις τῆς περιοχῆς, οἱ ΗΠΑ, ἡ Ῥωσία καὶ τὸ Ἰσραήλ, ἰδίως κατόπιν τῆς βαρβάρου καταστολῆς τοῦ πραξικοπήματος ὀπερέτας.

Ἐνῷ μέχρι τοῦ ἀποτυχόντος πραξικοπήματος οἱ ΗΠΑ ἐσκέφτοντο σὲ μία πρώτη φάση, νὰ μὴν χρησιμοποιήσουν τὸν Γκυλέν, ἀλλὰ μία ἐνδιάμεση κατάσταση μεταξὺ τῶν δύο ἄκρων, τῶν ὀπαδῶν τῶν Ἐρντογανιστῶν καὶ τῶν ὀπαδῶν τῶν Κεμαλιστῶν, μὲ τὴν ἐγκατάσταση στὴν ἐξουσία τῶν μετριοπαθῶν ἐθνικοθρησκευτικῶν φασιστῶν τοῦ MHP, ὑπὸ τὴν ἡγεσία μίας γυναίκας (οἱ γυναῖκες πολιτικοὶ εἶναι τῆς μόδας στὴν σημερινὴ διεθνῆ συγκυρία), τώρα οἱ πιθανότητες ἀμέσου ἐπανόδου τοῦ Γκυλὲν ἔχουν αὐξηθῆ.

Ὅταν τὸ 1999, οἱ Ἀμερικανοὶ ἔφεραν τὸν Γκυλὲν ὡς αὐτοεξόριστο στὴν χώρα τους, τὸ ἔκαμαν γιὰ δύο λόγους: α) νὰ μὴν ἐπαναληφθῇ τὸ φαινόμενο Χομεϊνὶ τοῦ 1979, στὸ Ἰράν, ποὺ οἱ Ἀμερικανοὶ δὲν τὸ εἶχαν προβλέψει, μὲ τὸ νὰ ἐτοιμάσουν, τὴν φορὰ αὐτή, γιὰ τὴν Τουρκία, ἕναν ἀμερικανοϋποστηριζόμενο Χομεϊνί, τὸν Γκυλέν καὶ β) νὰ οἰκοδομήσουν μία φιλικὴ Γκυλενικὴ ἰσλαμικὴ Τουρκία σὲ ἀντιπερισπασμὸ στὸ ἐχθρικὸ Χομεϊνικὸ Ἰράν.

Ὁ Γκυλὲν ἦταν καὶ συνεχίζει νὰ εἶναι φίλα προσκείμενος πρὸς τοὺς Ἀλεβῆδες καὶ τοὺς Κούρδους, ἀλλὰ καὶ στὸ Ἰσραὴλ καὶ τὸ 1999 ὑπῆρχε ἀκόμα ἡ προοπτικὴ ἡ Τουρκία νὰ μὴν διεμελίζετο ἀλλὰ νὰ ἐπανασυνεκροτεῖτο σὲ μία συνομοσπονδία ἀλεβιδικῆς-σουφικῆς Τουρκίας, Κουρδιστὰν καὶ Ἑλλάδος μὲ τὴν συμπαράσταση τοῦ Ἰσραήλ. Ἀπὸ τὸ 2013 ὅμως καὶ τὴν ἀποκάλυψη τῶν σχιζοφρενικῶν τάσεων τοῦ Ἔρντογαν οἱ πιθανότητες διαμελισμοῦ τῆς Τουρκίας παράλληλα μὲ τὸν διαμελισμὸ τῆς Ἑλλάδος ἔχουν αὐξηθῆ ὑπὸ τὴν σκέπη Νέας Γιάλτας ΗΠΑ-Ῥωσίας καὶ τὶς εὐλογίες τοῦ Ἰσραήλ.

Ὁ ἰσχυρισμὸς τῶν εἰδημόνων τοῦ ἑλληνικοῦ κατεστημένου ὅτι μία δυτικὴ ἐπέμβαση στὴν Τουρκία μὲ τὴν δολοφονία τοῦ Ἔρντογαν δὲν συμφέρει τὶς ΗΠΑ διότι θὰ εἶχε ὡς ἐπακόλουθο τὴν δημιουργία χάους στὴν Ἀνατολία, δὲν  εὐσταθεῖ ἐφ’ὅσον ὅλες οἱ ἀμερικανικὲς ἐπεμβάσεις στὸ Ἀφγανιστάν, τὸ Ἰράκ, τὴν Συρία καὶ τὴν Λιβύη εἶχαν ὡς ἀποτέλεσμα τὴν ἐγκατάσταση πολιτικοῦ χάους σὲ ὅλην τὴν Μέση Ἀνατολή.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 18 Ἰουλίου 2016

305 - Ἔρντογάν: Οἱ ἀπέλπιδες κινήσεις ἑνὸς μελλοθανάτου ἡγέτου

305 - Ἔρντογαν: Οἱ ἀπέλπιδες κινήσεις ἑνὸς μελλοθανάτου ἡγέτου

Γιὰ τὸν Ἔρντογαν , τὸ 2013 παμένει τὸ ἔτος ὅπου ὁ κύβος ἐρρίφθη. Ἔκτοτε σύρεται πρὸς τὸν θάνατο μέσῳ ἐκτελέσεως. Ἔτσι ἐφθάσαμε στὸ 2016 καὶ διαισθάνεται ὅτι εἶναι ἡ τελευταία του χρονιὰ πρὶν ἀπὸ τὸν μαρτυρικὸ θάνατό του. Τὸ ἀπεφάσισαν οἱ ΗΠΑ.

Σὲ τί ἔφταιξε καὶ ἤνοιξε τὸν λάκκο στὸν ὁποῖο θὰ πέσῃ; Ἡ Τουρκία τοῦ Κεμάλ, ἀπὸ τὸ 1923 ἕως τὴν ἄνοδο στὴν ἀρχὴ τοῦ Ἔρντογαν, ἀντεπροσώπευε τὸ δυτικὸ ἐκκοσμικευμένο μοντέλο γιὰ ὅλην τὴν Ἀνατολή. Ὁ τουρκικὸς στρατός, μέσῳ τοῦ κεμαλικοῦ ἐθνικισμοῦ ἐκράτη ὑπὸ ἔλεγχο τὰ θρησκευόμενα μουσουλμανικὰ πλήθη ἀνατολικὰ τῆς Ἀγκύρας σὲ μία ἐπισφαλῆ ἐδαφικὴ ἑνότητα ποὺ ηὑρίσκετο μονίμως ὑπὸ ἀμφισβήτηση ἀπὸ τοὺς Κούρδους, ἤδη ἀπὸ συστάσεως τῆς Τουρκικῆς Ῥεπούμπλικας τὸ 1923.

Αὐτὸς ὁ κεμαλικὸς ἐθνικισμὸς ἠνόχλη βεβαίως σφόδρα τὴν γείτονα Ἑλλάδα, ἡ ὁποία λόγῳ τῆς φοβερῆς ἦττας ποὺ εἶχε ὑποστῆ ἡ Ἀθήνα τὸ 1922 καὶ παρὰ τὶς προσπάθειες τοῦ Μεσοπολέμου Βενιζέλου-Ἀτατούρκ ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας, εἶχε πνευματικὰ ξεσαλώση καὶ ὠνειρεύετο, τελείως ἀνεδαφικά, ὅτι πάλι μὲ χρόνους καὶ καιρούς, πάλι  δικά μας θἆναι.

Οἱ ἰσλαμικοὶ τουρκικοὶ κύκλοι ἀνατολικὰ τῆς Ἀγκύρας, συμπεριλαμβανομένων καὶ τῶν μουσουλμανικῶν κουρδικῶν κύκλων, δὲν ἠσύχαζαν καὶ δὲν ἠδύναντο νὰ χωνέψουν τὴν κατάργηση τοῦ Χαλιφάτου ἀπὸ τὸν Κεμὰλ στὶς 3 Μαρτίου τοῦ 1924. Ἐξεμεταλλεύθησαν τὸ γεγονὸς  ὅτι ἡ Τουρκία ποὺ εἶχε γεννηθῆ τὸ 1923 εἶχε ὑποχρεωθῆ νὰ ἐπιβάλῃ τὴν ἑνότητα τοῦ χώρου τῆς Μικρασίας ποὺ ὁ Κεμὰλ εἶχε περισώσει ἀπὸ τὴν καταρρέουσα Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία, μέσῳ μονοκομματικοῦ ὁλοκληρωτικοῦ καθεστῶτος μὲ τὴν ὑποστήριξη τῶν Μεγάλων Δυνάμεων.

Τὸ κεμαλικὸ στρατιωτικὸ καθεστὼς εἶχε φθάσει τὸ 2002 σὲ παρακμή, ἀδυνατῶντας νὰ κρατήσῃ περαιτέρω τὴν ἑνότητα τοῦ χώρου. Μία μέση λύση ποὺ ὑπεστηρίχθη ἀπὸ τοὺς Ἀμερικανούς, ἦταν νὰ δοθῇ ἡ ἐξουσία στὸν μετριοπαθῆ ἰμάμη Φετουλλὰχ Γκυλέν μὲ καθεστὼς Ἔρντογαν ἀπὸ τὸ 2003, συνέχεια τοῦ μετριοπαθοῦς ἰσλαμιστοῦ προέδρου Ὀζάλ, ὥστε νὰ διατηρηθῇ ἡ ἑνότητα τῆς Ῥεπούμπλικας, δίδοντας αὐτονομία στοὺς Κούρδους καὶ ηὐξημένη ἐλευθερία στὶς μειονοτικὲς θρησκεῖες τῆς Ἑλληνωρθοδοξίας, Ἀρμενωρθοδοξίας καὶ ἑβραϊσμοῦ.

Ἀπὸ τὸ 2003 ἕως τὸ 2013 τὸ ἐγχείρημα ἐπέτυχε μὲ τὴν ὑποστήριξη τοῦ Γκυλέν, τοῦ Φαναρίου καὶ τῶν Κούρδων καὶ ὑπουργοῦ, κατόπιν πρωθυπουργοῦ τοῦ πρώην φοιτητοῦ μου Νταβούτογλου. Ἤδη ὅμως ἡ ἀπαραίτητη ὑποστήριξη στὸ καθεστὼς τοῦ Ἰσραὴλ εἶχε διαταραχθῆ ἀπὸ τὰ ἐντεινόμενα κρούσματα ἰσλαμισμοῦ τοῦ ὀπαδοῦ τῶν Ἀδελφῶν Μουσουλμάνων Ἔρντογαν.

Ὁ Ἔρντογαν ἐπίστευσε τὸ 2013 ὅτι εἶχε ἔλθη ἡ στιγμὴ νὰ ξεδιπλωθῇ ὡς ἀνεξάρτητος Κάστρο. Τότε ἡ Ἀμερικὴ ἐκατάλαβε ὅτι εἶχε ξεσαλώσει καὶ ἐζήτησε ἀπὸ τὸν Γκυλέν, καὶ ἀργότερα ἀπὸ τὸν πρωθυπουργὸ Νταβούτογλου, νὰ ἀποβιβασθοῦν ἀπὸ τὸ πλοῖο τοῦ Ἔρντογαν ποὺ ἡ Οὐάσιγκτων εἶχε ἀποφασίσει νὰ βουλιάξῃ.

Ἀπὸ τὸ 2013 ἕως σήμερα ἡ ναυαρχίδα Ἔρντογαν κάνει νερὰ καὶ εἶναι πλέον ἔτοιμη νὰ βυθισθῇ. Ὁ πανικὸς ποὺ ἔχει πιάσει τὸν  Ἔρντογαν μήπως τὸ προσωπικό του τέλος ὁμοιάσῃ μὲ αὐτὸ τοῦ Καντάφι, ἰδίως ἐὰν ἐκλεγῇ πρόεδρος τῶν ΗΠΑ, ἀντί τοῦ Τράμπ, ἡ παράφρων ἐγκληματίας πολέμου, Χίλλαρυ  Κλίντον, ὑπεύθυνη τῆς σφαγῆς τοῦ Καντάφι, τοῦ φέρνει κρύο ἰδρῶτα καὶ τὸν ὠθεῖ σὲ ἀσυνάρτητους ἐλιγμούς, ξανασυνδέοντας τὸ σκάφος  του μὲ τὸ Ἰσραὴλ καὶ τὴν Ῥωσία, κόβοντας τοὺς δεσμούς μὲ τὸ Ἰσλαμικὸ Χαλιφᾶτο, ἐνῷ συνάμα κάνει ἰσλαμικὴ κατάληψη τῆς Ἁγιᾶς Σοφιᾶς ὡς ἀντιπερισπασμό, γιὰ νὰ κρατήσῃ στὸ στρατόπεδό του τοὺς Τούρκους μουσουλμάνους τῆς Ἀνατολῆς, δυσαρεστημένοι ἀπὸ τὴν κυβερνητικὴ ἀποκατάσταση τῶν σχέσεων μὲ τὸ Ἰσραήλ.

Χαμένος κόπος. Ὁ Ἔρντογαν εἶναι τελεσίδικα καταδικασμένος σὲ θάνατο. Αὐτὸ δὲν σημαίνει βεβαίως ὅτι τὸ κρατίδιο τῶν Ἀθηνῶν θὰ δυνηθῇ νὰ ἐπωφεληθῇ ἀπὸ τὴν τραγωδία τῆς γείτονος χώρας. Τὸ Αἰγαῖο ἔχει καταστῆ ἕνα θαλάσσιο κενὸ ποὺ περιμένει νὰ καλυφθῇ ἀπὸ τὶς Μεγάλες  Δυνάμεις, Ἀμερικὴ ἤ Ῥωσία ἤ καὶ οἱ δύο μαζί, σὲ μία Νέα Γιάλτα. Ὅσο γιὰ  τὴν Κίνα, αὐτὴ δὲν θὰ προφθάσῃ νὰ κατακτήσῃ μέσῳ τοῦ Πειραιῶς τὴν ψυχορραγοῦσα Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση. Πρέπει νὰ περιμένη τὴν τελικὴ ἀναμέτρηση μὲ τὴν Ἀμερική, γύρω στὸ 2030.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 13 Ἰουλίου 2016

304 - Ἡ Κίνα στὴν κατάκτηση τοῦ κόσμου

Ἡ Μπεάτα Κιτσίκη μὲ τὸν Μάο

304 - Ἡ Κίνα στὴν κατάκτηση τοῦ κόσμου

Τὸ 2007 εἶχε κυκλοφορήσει τὸ βιβλίο μου περὶ Κίνας.(Συγκριτικὴ Ἱστορία Ἑλλάδος-Κίνας, ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα μέχρι σήμερα, Ἐκδόσεις Ἡρόδοτος). Ἦταν τὸ μόνο βιβλίο σὲ οἱαδήποτε γλῶσσα ποὺ ἠσχολεῖτο, ὄχι ἁπλῶς μὲ τὴν ἀρχαιότητα, ἀλλὰ μὲ ὅλη τὴν πορεία τῶν δύο αὐτῶν πολιτισμῶν μέχρι σήμερα. Ἡ μελέτη ἐπικεντρώνετο σὲ δύο μόνον ἔννοιες - α) στὸν πλανητικὸ ἑλληνοκινεζικὸ πολιτισμὸ καὶ β) στὴν πολιτική του ἔκφραση, ἐπὶ δυόμισυ χιλιετίες, τὴν οικουμενικὴ αὐτοκρατορία, ὡς ἰδανικὸ ὀργανωτικὸ πρότυπο.Ἡ μητέρα μου, ἡ Μπεάτα Κιτσίκη, εἶχε ἱδρύσει τὸ 1955 στὴν Ἀθήνα, τὸν πλέον ἐπιτυχῆ σύνδεσμο  φιλίας μὲ τὴν κομμουνιστικὴ Κίνα καὶ μὲ εἶχε παροτρύνει νὰ γίνω σινολόγος, καὶ ἐπὶ δεκάδες χρόνια ἐδίδαξα στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Ὀττάβας, στὰ γαλλικὰ καὶ στὰ ἀγγλικά, τὴν Ἱστορία τῆς Κίνας. Τὸ δὲ 2008, τὸ Ἵδρυμα Δημήτρη Κιτσίκη ΝΠΔΔ ἐνεκενιάσθη μὲ μία σειρὰ διαλέξεών μου περὶ Κίνας.

Μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Μάο τὸ 1976 καὶ τὴν ἐπικράτηση τοῦ σχεδίου τοῦ Ντὲνγκ Σιαοπὶνγκ ἁλώσεως τοῦ πλανήτου μέσῳ τῆς νέας ὁδοῦ τῆς Μετάξης καὶ κινεζικοῦ δουρείου ἵππου, τὸ ΚΚΚ ὡμολόγει ξεκάθαρα τὴν ὕπαρξη αὐτοῦ τοῦ κινεζικοῦ δουρείου ἵππου στὴν καρδιὰ τῆς καπιταλιστικῆς Δύσεως, δηλώνοντας ὅτι «ἡ Κίνα ἀγωνίζεται νὰ οἰκοδομήσῃ μία οἰκονομία τῆς ἀγορᾶς ποὺ νὰ εὑρίσκεται στὴν καρδιὰ τοῦ δυτικοστρεφοῦς συστήματος...Ἡ Κίνα ἔχει ἀκόμη νὰ μάθῃ ἀπὸ τὴς Δύση...Γι‘αὐτὸ καὶ ἡ ἀμφισβήτηση τῆς ἀμερικανικῆς κυριαρχίας δύναται νὰ εἶναι οἰκονομικὰ αὐτοκαταστροφική». Συνεπῶς, ὅσο τὸ δυνατόν, τὸ Πεκῖνο ἀπέφευγε δημοσίως, σύγκρουση μὲ τὶς ΗΠΑ.

Ἡ δυσκολία νὰ κατανοηθῇ στὴν Δύση αὐτὴ ἡ τακτικὴ τοῦ δουρείου ἵππου, λόγῳ ἀγνοίας τοῦ πανάρχαιου πνεύματος τοῦ κονφουκιανισμοῦ, τὸ διαπιστώνουμε στὴν ἀντιμετώπιση τοῦ ΚΚΚ ἀπὸ τὸ ΚΚΕ. Γιὰ νὰ προσπαθήσῃ νὰ ξεδιαλύνη τὸν γρῖφο,  ἡ Κομμουνιστικὴ Ἐπιθεώρηση  ἐζήτησε ἀπὸ τὸν Κύριλλο Παπασταύρου, μέλος τῆς ΚΕ τοῦ ΚΚΕ, ὑπεύθυνο τῆς Ἰδεολογικῆς  Ἐπιτροπῆς τοῦ Κόμματος, νὰ τοποθετηθῇ στὸ θέμα αὐτό, σὲ μία συνέντευξη ποῦ τοῦ ἐπῆρε, καὶ ποὺ ἐδημοσίευσε στὸ τεῦχος της ἀρ. 3,  τοῦ 2011.

Ὁ Παπασταύρου συμμετεῖχε, τὸν Ἰούλιο τοῦ 2010, στὴν ἐπίσκεψη στὴν Κίνα ἀντιπροσωπείας κομμάτων χωρῶν τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως, μεταξὺ αὐτῶν καὶ τοῦ ΚΚΕ, μετὰ ἀπὸ πρόσκληση τοῦ ΚΚΚ. Σκοπὸς τῆς ἐπισκέψεως ἦταν ἡ ἐνημέρωση τῶν κομμάτων γιὰ τοὺς στόχους καὶ τὴν πορεία τοῦ λεγομένου «σοσιαλισμοῦ τῆς ἀγορᾶς».

 Ὁ Παπασταύρου ἐκτιμοῦσε  ὅτι  «ἡ μετάλλαξη τοῦ ΚΚΚ ἔχει προχωρήσει σὲ μεγαλύτερο βαθμὸ ἀπὸ τὴν ἀνάλογη κατάσταση στὴν ὁποία βρισκόταν τὸ ΚΚΣΕ τῆς δεκαετίας τοῦ 1980, τὴν περίοδο τῆς περεστρόϊκα, ὅπου ἔστω καὶ μειοψηφικὰ συγκροτήθηκαν ὁρισμένες δυνάμεις ἀντίστασης. Ἡ κυριαρχία τῶν καπιταλιστικῶν σχέσεων στὴν Κίνα ἀποτελοῦν μία ἀρνητικὴ ἐξέλιξη μὲ σημαντικὲς ἐπιπτώσεις στὸ διεθνὲς κομμουνιστικὸ κίνημα, ἐπιδρῶντας καὶ σὲ ἄλλα κράτη, ὅπως στὴν Κούβα καὶ στὸ Βιετνάμ» (σ.81).

Ὁ Παπασταύρου εἶχε στὸ πλευρό του, ὡς μέλη τῆς  ἀποστολῆς, εὐρωπαϊκὰ κομμουνιστικὰ κόμματα ποὺ ῥέπουν ἀνοικτὰ πρὸς τὴν σοσιαλδημοκρατία. Ἡ ΚΟΜΕΠ τὸ ἔλεγε σαφῶς: «Ἡ ἀντιπροσωπεία ἦταν ἀνομοιογενής,  δεδομένου ὅτι συμμετεῖχαν κόμματα μὲ σημαντικὲς ἰδεολογικοπολιτικὲς διαφορές, ἀνάμεσά τους καὶ κόμματα ποὺ πρωτοστατοῦν στὸ εὐρωπαϊκὸ ὀπορτουνιστικὸ κέντρο, τὸ Κόμμα Εὐρωπαϊκῆς Ἀριστερᾶς, ὅπως τὸ Γαλλικὸ ΚΚ καὶ ἡ Ἀριστερὰ τῆς Γερμανίας» (σ.57).

Μὲ τὸ δεδομένο αὐτὸ, ὁ Παπασταύρου ἐπανελάμβανε τὰ λάθη ἐκτιμήσεως στὰ ὁποῖα οἱ δυτικοὶ  κομμουνιστὲς ἀναλυτὲς ὑπέπεφταν ὅταν προσεπάθουν νὰ ἀποκρυπτογραφήσουν τὴν μαοϊκὴ πολιτιστικὴ ἐπανάσταση τὸ 1966. Τὴν κατέγραφαν, λόγῳ ἀγνοίας τῆς κινεζικῆς ἱστορικῆς σκέψεως, ὡς ἀκραιφνῶς μαρξιστική-λενινιστικὴ ἐνῷ οὐσιαστικὰ ἐπρόκειτο περὶ φασιστικῆς παρεκκλίσεως. Τούτην τὴν φορά, ὁ Παπασταύρου, ἐπηρεασμένος ἀπὸ τὸ ὀπορτουνιστικὸ περιβάλλον τῆς ἀντιπροσωπείας στὴν ὁποία συμμετεῖχε, εἰδικὰ τοῦ ῥεβιζιονιστικοῦ ΚΚΓ, κατέληγε στὸ συμπέρασμα ὅτι ἡ σημερινὴ γραμμὴ τοῦ ΚΚΚ ἦταν σοσιαλδημοκρατική, ἐνῷ σὲ ἄλλη κατεύθυνση ἀπὸ τὸν μαοϊσμό, ἦταν στὴν πραγματικότητα καὶ αὐτὴ κάποιας ἄλλης μορφῆς φασιστική, ἄν καὶ πιὸ κοντὰ στὴν μαρξιστική-λενινιστικὴ γραμμὴ ἀπὸ ὅ,τι ἦταν ὁ μαοϊσμός (βλ. τὴν μελέτη μου στὸ Τρίτο Μάτι,  τ. 187, Φεβρουάριος 2011, «Ὁ σημερινὸς κινεζικὸς σοσιαλισμός»). Συγκεκριμένα, ὁ Παπασταύρου ἐδήλωνε ὅτι «τὸ ΚΚΚ σταδιακὰ μετατράπηκε σὲ κόμμα σοσιαλδημοκρατικοῦ χαρακτῆρα» (σ.76).

Στὴν βάση τοῦ φασισμοῦ εἶναι τρία χαρακτηριστικά: 1-Συνεργασία τῶν τάξεων. 2- Πλήρης  κρατικὸς ἔλεγχος τῆς οἰκονομίας μὲ τὸ σκεπτικὸ ὅτι πάντα καὶ παντοῦ ἡ πολιτικὴ κατευθύνει τὴν οἰκονομία καὶ ὄχι τὸ ἀντίθετο, ποὺ εἶναι τὸ χαρακτηριστικὸ τοῦ καπιταλιστικοῦ φιλελευθερισμοῦ. 3 –Μονοκομματισμὸς καὶ προσωπολατρεία. Ὁ δὲ ἐθνικομπολσεβικισμὸς προσπαθεῖ νὰ συνθέσῃ κομμουνισμὸ μὲ φασισμό. Αὐτὰ τὰ χαρακτηριστικά, ἐκτὸς τῆς προσωπολατρείας, εἶναι παρόντα στὸ σημερινὸ «κινεζικὸ μοντέλο».

Στὶς 20 Ἀπριλίου 2011, γιὰ νὰ ἑορτάσῃ τὰ 100 χρόνια ἀπὸ τὴν ἵδρυσή του, τὸ Πανεπιστήμιο Τσινγκχουά, στὸ Πεκῖνο, ὠργάνωσε ἕνα συνέδριο μὲ θέμα «τὸ κινεζικὸ μοντέλο». Ὁ Zhang Xinyi, στὴν Ζένμιν Ζιμπάο  τῆς 21ης Ἀπριλίου 2011, ἐδήλωνε σχετικά: «Μὲ βάση ἕναν λαμπρὸ πολιτισμό, τὸ κινεζικὸ μοντέλο, πολιτικό, οἰκονομικό, κοινωνικό, θὰ ὑπάρξῃ ἀκόμη πιὸ ἔνδοξο στὰ προσεχῆ χρόνια». Περισσότερο καὶ ἀπὸ τὸν ῥωσικὸ ἐθνικομπολσεβικισμό, ὁ κινεζικὸς δύναται νὰ ἐπικρατήσῃ στὸ μέλλον, εἰς βάρος τοῦ καταρρέοντος ἀμερικανικοῦ καπιταλιστικοῦ φιλελευθερισμοῦ.

Δημήτρης Κιτσίκης                                               6 Ἰουλίου 2016