590 - Μπαλκάνια: Ἡ Ἐνδιάμεση Περιοχὴ σήμερα

590 - Μπαλκάνια:  Ἡ Ἐνδιάμεση Περιοχὴ σήμερα

Δεύτερη πλέον διεφθαρμένη χώρα στὴν Εὐρώπη ἡ Ἑλλάς

Ἀπὸ τὸ 1821, ὅταν οἱ Πελοποννήσιοι ὑπὸ τὸν Κολοκοτρώνη ἀπεσχίσθησαν ἀπὸ τὸν αὐτοκρατορικὸ ἑλληνισμὸ τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, ὡς καθυστερημένοι Κοῦρδοι τοῦ δυτικοῦ ἄκρου τῆς Ὀθωμανίας, ἡ Ῥούμελη, δυτικὸς πνεύμων  τῆς Αὐτοκρατορίας, ἐξέπεσε στὴν ὑπανάπτυκτη κακομοιριὰ φουστανελλοφόρων ποὺ τὸν ἀνεφώνησε ἡ Δύσις περιπαικτικά: "Ἐδῶ δὲν εἶναι παῖξε γέλασε. Ἐδῶ εἶναι Μπαλκάνια!"

Δημήτρης Κιτσίκης          29 Ἰουνίου 2020

·          

·          

·          

·       "Στη δεύτερη θέση από το τέλος βρέθηκε πανευρωπαϊκά η Ελλάδα στον Δείκτη Αντίληψης Διαφθοράς που καταρτίζει κάθε χρόνο από το 1995 η οργάνωση Διεθνής Διαφάνεια, με τη βαθμολογία της χώρας μας να έχει επιδεινωθεί σημαντικά μέσα σε μόλις ένα χρόνο. 

"Σύμφωνα με την κατάταξη του 2018, τη χειρότερη επίδοση μεταξύ των 31 χωρών της Δυτικής Ευρώπης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατέγραψε η Βουλγαρία με "σκορ" 42 μονάδων (υποχώρησε κατά μία μονάδα σε σχέση με το 2017). Ακολουθεί η χώρα μας που μέσα σε ένα χρόνο "έχασε" τρεις μονάδες και πλέον συγκεντρώνει 45 μονάδες. Στην τρίτη χειρότερη θέση πανευρωπαϊκά βρίσκεται η Ουγγαρία (46), που έχει κατακρημνιστεί κατά οχτώ μονάδες την τελευταία πενταετία. Ο μέσος όρος της περιοχής διαμορφώθηκε στις 66 μονάδες (με άριστα τις 100). Μάλιστα, οι 14 από 20 χώρες που είναι στην κορυφή του Δείκτη Αντίληψης Διαφθοράς (Corruption Perceptions Index - CPI) βρίσκονται στη Δυτική Ευρώπη και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Πρώτη παγκοσμίως με σκορ 88 μονάδων έρχεται η Δανία. Ακολουθούν με μικρή διαφορά η Φινλανδία, η Σουηδία και η Ελβετία (και οι τρεις συγκεντρώνουν 85 μονάδες και μοιράζονται την τρίτη  θέση παγκοσμίως μαζί με  τη Σιγκαπούρη). 

"Σε σύνολο 180 χωρών η Ελλάδα έρχεται 67η και βρίσκεται σε χειρότερη θέση από χώρες όπως η Μαλαισία, η Κούβα, η Ρουάντα, η Μποτσουάνα και η Ουρουγουάη.  Το 2017 η χώρα μας βρισκόταν στην 59η θέση παγκοσμίως, δηλαδή μέσα σε ένα χρόνο υποχώρησε στην κατάταξη κατά 8 θέσεις. 

"Ο διορισμός της Β. Θάνου στην Επ. Ανταγωνισμού εγείρει ανησυχίες

"Ειδικά για την Ελλάδα η Διεθνής Διαφάνεια αναφέρει ότι η χώρα έπεσε κατά τρεις μονάδες (στις 45 από τις 48 το 2017), ωστόσο, η κατάταξή της είναι βελτιωμένη κατά εννέα μονάδες σε σχέση με το 2012. "Μια εξήγηση για αυτό είναι το γεγονός ότι από τον 2008 που ξέσπασε η χρηματοπιστωτική κρίση, η χώρα έχει προβεί σε αρκετές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις ώστε να εξισορροπήσει τα αυστηρά μέτρα λιτότητας. Ωστόσο παρά αυτές τις διαρθρωτικές βελτιώσεις, η πρόοδος στην καταπολέμηση της διαφθοράς έχει "παγώσει" στην Ελλάδα και το "βαρίδι" της γραφειοκρατία επιβαρύνει τη χώρα". 

"Η Διεθνής Διαφάνεια κάνει αναφορά στα σκάνδαλα που απασχόλησαν την εγχώρια επικαιρότητα το 2018 λέγοντας ότι υπονόμευσαν τις προσπάθειες καταπολέμησης της διαφθοράς, ενώ ειδική μνεία γίνεται στην πρόσφατη απόφαση της κυβέρνησης να διορίσει τη Βασιλική Θάνου ως πρόεδρο της Επιτροπής Ανταγωνισμού. Όπως επισημαίνει ο διεθνής οργανισμός, η τοποθέτησή της στη συγκεκριμένη θέση εγείρει ανησυχίες για σύγκρουση συμφερόντων, με δεδομένο ότι η κα. Θάνου είναι στενή σύμβουλος του Έλληνα πρωθυπουργού και παράλληλα θέτει εν αμφιβόλω την ανεξαρτησία του εν λόγω θεσμικού οργάνου. 

"Στην ανάλυση της Διεθνούς Διαφάνειας για την περιοχή της Δυτικής Ευρώπης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης η Ελλάδα κατατάσσεται στις "υπό παρακολούθηση χώρες"", σημειώνει η Πρόεδρος της Διεθνούς Διαφάνειας Ελλάδος Δρ. Δαμάσκου Άννα. "Η χώρα μας θέλει να βρίσκεται στον πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά απέχει ακόμη από τον μέσο όρο της Δυτικής Ευρώπης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης στον Δείκτη Αντίληψης Διαφθοράς. Ως εκ τούτου, πρέπει ως χώρα να εντείνουμε τις προσπάθειες μας για την καταπολέμηση της διαφθοράς, ώστε να μην επιτρέψουμε σε τούτη να πλήξει έτι περαιτέρω την ποιότητα της δημοκρατίας μας" συμπληρώνει. 

"Η διαφθορά αποδυναμώνει τη δημοκρατία και δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο, όπου η διαφθορά υπονομεύει τους δημοκρατικούς θεσμούς και τα αδύναμα θεσμικά όργανα με τη σειρά τους, είναι λιγότερα ικανά να ελέγξουν τη διαφθορά", αναφέρει από την πλευρά της η Διευθύντρια της Διεθνούς Διαφάνειας Patricia Moreira.

"Ο Δείκτης Αντίληψης Διαφθοράς, κατατάσσει συνολικά 180 χώρες και περιοχές με βάση το πώς αντιλαμβάνονται οι κατά τόπους εμπειρογνώμονες και επιχειρηματίες τα επίπεδα διαφθοράς του δημοσίου τομέα στη χώρα τους. Η κλίμακα που χρησιμοποιείται ξεκινάει από το μηδέν και φτάνει στο 100, με το μηδέν να είναι το χειρότερο επίπεδο. 

"Το 2018 περισσότερες από δύο στις τρεις χώρες είχαν βαθμολογία μικρότερη των 50 μονάδων, με τον παγκόσμιο μέσο όρο να βρίσκεται στις μόλις 43 μονάδες. Στον πάτο της παγκόσμιας κατάταξης βρίσκεται με 10 μονάδες η Σομαλία, στη δεύτερη χειρότερη θέση ακολουθούν η Συρία και το Νότιο Σουδάν με 13 μονάδες, τρίτες από το τέλος είναι η Υεμένη και η Βόρεια Κορέα με σκορ μόλις 14 στα 100. 

"Από το 2012, μόνο 20 χώρες έχουν βελτιώσει σημαντικά τη βαθμολογία τους, συμπεριλαμβανομένης της Αργεντινής και της Ακτής του Ελεφαντοστού, ενώ 16 χώρες έχουν παρουσιάσει σημαντική πτώση στην βαθμολογία, μεταξύ των οποίων η Αυστραλία, η Χιλή και η Μάλτα.

"Κοντά στις "ελλειμματικές δημοκρατίες" η βαθμολογία της Ελλάδας

"Όπως σημειώνει η Διεθνής Διαφάνεια, η ανάλυση των δεδομένων για τη δημοκρατία διεθνώς αναδεικνύει την άμεση συσχέτιση που υπάρχει μεταξύ διαφθοράς και υγιούς δημοκρατίας. Οι πλήρως δημοκρατικές χώρες έχουν μέση βαθμολογία 75 στον Δείκτη Αντίληψης Διαφθοράς, οι ελλειμματικές δημοκρατίες έχουν μέση βαθμολογία 49 (σ.σ. υψηλότερη από τη βαθμολογία της Ελλάδας), τα υβριδικά καθεστώτα – τα οποία παρουσιάζουν απολυταρχικές τάσεις - έχουν βαθμολογία 35, ενώ τα αυταρχικά καθεστώτα συγκεντρώνουν την χειρότερη βαθμολογία, με μέσο όρο μόλις 30 στον Δείκτη Αντίληψης Διαφθοράς.

"Η έρευνά μας κάνει ξεκάθαρη την διασύνδεση που υπάρχει μεταξύ μιας υγιούς δημοκρατίας και της αποτελεσματικής καταπολέμησης της διαφθοράς τον δημόσιο τομέα", ανέφερε η Delia Ferreira Rubio, Πρόεδρος της Διεθνούς Διαφάνειας. "Η διαφθορά είναι πολύ πιο πιθανόν να 'ανθίσει' εκεί όπου τα θεμέλια της δημοκρατίας είναι σαθρά, και, όπως παρατηρήσαμε σε πολλές χώρες, εκεί όπου μη δημοκράτες και λαϊκιστές πολιτικοί την χρησιμοποιούν προς όφελός τους".

eliza.triandafillou@capital.gr

516 – Τὸ σιϊτικὸ Ἰρὰν μακροπροθέσμως εἶναι ὁ καλύτερος σύμμαχος τοῦ Ἰσραήλ

Ἰσραὴλ καὶ Ἰρὰν καταδικασμένοι νὰ συμφιλιωθοῦν

516 – Τὸ σιϊτικὸ Ἰρὰν μακροπροθέσμως εἶναι ὁ καλύτερος σύμμαχος τοῦ Ἰσραήλ

Ἤδη, πρὸ τῆς σιϊτικῆς Ἰσλαμικῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ Χομεϊνὶ τὸ 1979, ἐπὶ Σάχη, ποὺ ἦταν τότε ὁ καλύτερος σύμμαχος τοῦ Ἰσραὴλ σὲ ἀντίθεσι μὲ τοὺς Ἄραβες σουννῖτες, ἐγὼ ὡς θαυμαστὴς τοῦ εὑρισκομένου σὲ ἐξορία ἔξω ἀπὸ τὸ Παρίσι Χομεϊνί, ἐδίδασκα στοὺς φοιτητές μου ὅτι οἱ σιϊτες ἦσαν ἀπὸ τοῦ φυσικοῦ τους οἱ καλύτεροι σύμμαχοι τῶν Ἑβραίων. 

Ὅταν τὸ ἰρανικὸ καθεστὼς μὲ ἐκάλεσε ἐπισήμως τὸ 1989 νὰ παρευρεθῶ στὴν κηδεία τοῦ Χομεϊνὶ στὴν Τεχεράνη εἶχα ἔλθη σὲ ἐπαφὴ μὲ τὴν ἑβραϊκὴ κοινότητα τοῦ σιϊτικοῦ Ἰρὰν, στὶς διάφορες πόλεις τῆς χώρας καὶ εἶχα διαπιστώσει ὅτι σὲ ἀντίθεσι μὲ τὶς ἑβραϊκὲς κοινότητες στὶς ἀραβικὲς χῶρες, οἱ ἑβραῖοι τοῦ Ἰρὰν ἦσαν ἰκανοποιημένοι θεωρῶντας πὼς τὰ θρησεκυτικὰ δικαιώματά τους ἦσαν ἐξησφαλισμένα καὶ δὲν εἶχαν τὴν πρόθεσι νὰ μεταναστεύσουν.

Ὁ σφοδρὸς ἀντιαμερικανισμὸς τοῦ καθεστῶτος τοῦ Χομεϊνὶ ἐστράφη τότε καὶ ἐνάντια στὸ Ἰσραὴλ ὡς ὁ κύριος σύμμαχος τοῦ ἀμερικανικοῦ ἰμπεριαλισμοῦ στὴν περιοχὴ καὶ ὄχι ἀπὸ ἀνθεβραϊσμό. Στὰ μαθήματά μου προέβλεπα πὼς κάποια στιγμὴ τὸ Ἰρὰν, μὲ ἤ χωρὶς σιϊτικὸ ἰσλαμικὸ καθεστώς, θὰ ἐπανήρχετο ὅπως ἐπὶ Σάχη στὴν ἰσραηλινὴ συμμαχία κατὰ τοῦ προπατορικοῦ σουννιτικοῦ ἀραβικοῦ ἐχθροῦ.

Ὁ φόβος τοῦ Ἰσραὴλ νὰ ἐξαλειφθῇ ἀπὸ τὸν χάρτη ἀπὸ ἐνδεχομένη πυρηνικὴ ἰσχὺ τῆς Τεχεράνης παραμένει. Ἐδῶ ὅμως παρεμβαίνει ὁ ἀμερικανὸς πρόεδρος Δονᾶλδος Τράμβιος ποὺ ὁ ἴδιος καὶ ἡ οἱκογένειά του ἔχουν ἀποδείξει πὼς εἶναι ἐνθουσιώδεις ὑποστηρικτὲς τοῦ κράτους τῆς ἑβραϊκῆς Ἱερουσαλήμ.

Ἐγὼ ὡς ὑποστηρικτὴς τοῦ τραμβισμοῦ ἀλλὰ καὶ ὡς ἕλλην χριστιανωρθόδοξος σιωνιστής, δηλαδὴ ὑποστηρικτὴς τοῦ συμπαντικοῦ ἑλληνισμοῦ (ἑλληνικὸς σιωνισμός), θεωρῶ ὅτι ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Χριστοῦ ὁ καλύτερος σύμμαχος τοῦ ἑλληνικοῦ σιωνισμοῦ εἶναι ὁ ἑβραϊκὸς σιωνισμὸς αὐτὸν ποὺ μᾶς ἐδίδαξε ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὸν δρόμο τῆς Δαμασκοῦ.

Στὴν ἀμερικανικὴ πολιτικὴ στὴν Μέση Ἀνατολὴ διαπιστώνουμε ὅτι ἡ ἀμερικανικὴ εἰσβολὴ τὸ 2003 στὸ Ἰρὰκ κατὰ τοῦ Σαντὰμ Χουσεϊν ἀπὸ τὸν Μποὺς τὸν Νεώτερο εἶχε ὡς ἀντικειμενικὸ ἀποτέλεσμα τὴν ἐνίσχυσι τοῦ χομεινικοῦ Ἰρὰν κατὰ τοῦ ἀραβικοῦ σουννισμοῦ.

Στὸν πόλεμο Ἰρὰν- Ἰρὰκ, 1980-1988,  οἱ ΗΠΑ ὑπεστήριξαν τὸν σουννίτη Σαντὰμ κατὰ τοῦ σιΐτου Χομεϊνὶ γιὰ νὰ καθαιρέσουν τὸ ἐπαναστατικὸ ἰρανικὸ καθεστὼς ἀλλὰ χωρὶς ἐπιτυχία παρὰ τὶς τεράστιες ἀπώλειες καὶ ἀπὸ τὶς δύο πλευρές. Κατόπιν αὐτοῦ οἱ ΗΠΑ τὸ 2003 ἐμαχαίρωσαν στὴν πλάτη τὸν σύμμαχό τους Σαντὰμ καὶ ἔβαλαν στὴν ἐξουσία στὴν Βαγδάτη σιϊτικὸ καθεστὼς σύμμαχο τῆς Τεχεράνης! 

Σήμερα, τὸ 2019, ἐγκαταλείπουν στὰ κρύα τοῦ λουτροῦ τοὺς συμμάχους τους Κούρδους, ἀφήνουν τοὺς Τούρκους νὰ εἰσβάλουν ἐναντίον  τους, προωθῶντας τὰ ἰρανικὰ συμφέροντα!

Πράγματι, τὰ τελευταῖα 150 χρόνια οἱ Κοῦρδοι ἀντιμετωπίζουν τὴν ἀντίθεση τοῦ Ἰρὰν ποὺ ἔχει σημαντικὸ κουρδικὸ πληθυσμὸ ἐντὸς τῶν συνόρων του ἀλλὰ καὶ μετὰ τὸν πρῶτο παγκόσμιο πόλεμο καὶ τὴν ἵδρυσι τῆς Τουρκίας, τοῦ Ἰρὰκ καὶ τῆς Συρίας, τὴν ἀντίθεσι καὶ τῶν τριῶν τελευταίων κρατῶν ποὺ ἐμπεριέχουν σημαντικοὺς ἀριθμοὺς Κούρδων. Κανένα ἀπὸ τὰ τέσσερα προαναφερθέντα κράτη δὲν ἔχουν συμφέρον νὰ ὑποστηρίξουν ἕνα μέρος ἤ τὸ σύνολο τοῦ κουρδικοῦ πληθυσμοῦ γιὰ αὐτονόμησι ἤ ἀνεξαρτησία εἰς βάρος τῆς ἐδαφικῆς ἀκεραιότητός τους καὶ τὸ Ἰσραὴλ ὅπως καὶ οἱ ΗΠΑ εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ τὸ λάβουν αὐτὸ ὑπ’ὄψιν τους.

Προδοσία στὴν διεθνῆ πολιτικὴ εἶναι ἔννοια χωρὶς νόημα διότι τὸ ἐδαφικὸ συμφέρον τοῦ κάθε κράτους πρωτεύει. Ἐπίσης ἡ μεγάλη δύναμις εἶναι ὑποχρεωμένη νὰ προσαρμόζεται  στὴν γεωπολιτικὴ τῆς κάθε περιοχῆς ὅπου δρᾷ. Συνεπῶς, νὰ κατηγοροῦνται οἱ ΗΠΑ γιὰ προδοσία τῶν Κούρδων δὲν ἔχει νόημα.

Δημήτρης Κιτσίκης                                           11 Ὀκτωβρίου 2019

470 - Ἡ ἐπάνοδος τῆς Αὐτοκρατορίας μέσῳ Τραμβίου

Πορθητὴς καὶ Γεννάδιος

Ἔρντογαν καὶ Βαρθολομαῖος

470 - Ἡ ἐπάνοδος τῆς Αὐτοκρατορίας μέσῳ Τραμβίου

1 - Ὁ Τράμβιος ἔχει ἕναν καὶ μοναδικὸ στόχο: νὰ πολεμήσῃ τὴν Κίνα καὶ νὰ καταστρέψῃ τὴν ἰσχύ της.

2 – Γιὰ νὰ ἐπιτύχῃ τὸν στόχο του χρειάζεται νὰ συσπειρώσῃ τοὺς πάντες σὲ μιὰ συμμαχία κατὰ τῆς Κίνας

3 - Ἤδη ἥνωσε τὶς δύο Κορέες γιὰ νὰ τὶς χρησιμοποιήσῃ κατὰ τῆς Κίνας.

4 - Ἀγωνίζεται κατὰ τοῦ σοσιαλδημοκρατικοῦ ὀμπαμικοῦ ἀμερικανικοῦ κατεστημένου τοῦ Σόρος γιὰ νὰ σώσῃ τὴν ἀμερικανορωσσικὴ συμμαχία.

5 – Πρέπει πάσῃ θυσίᾳ νὰ συμμαχήσῃ μὲ τὸ Ἰράν, συνεπῶς νὰ δυσαρεστήσῃ τὴν Σαουδικὴ Ἀραβία καὶ νὰ πείσῃ τὸ Ἰσραὴλ νὰ ἀφήσῃ τὸ Ἰρὰν μὲ τὴν Συρία τοῦ Ἀσὰντ νὰ ἐγκατασταθοῦν στὰ πόδια τῆς Ἱερουσαλήμ.

 6 – Γιὰ νὰ ἐπιτυχῃ τὴν Νέα Γιάλτα μὲ τὴν Ῥωσσία πρέπει νὰ ἑνώσῃ τὸ ἑλληνοτουρκικὸ Αἰγαῖο μὲ ἀναβίωση τῆς βυζαντινωθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας ὑπὸ ἰσχυρὸ ἄνδρα τύπου τοῦ πάλαι ποτὲ Πορθητοῦ. Πρὸς τὸ παρὸν ἄλλος ἀπὸ τὸν Ἔρντογαν δὲν ὑπάρχει. Ἁπλῶς ὁ Τράμβιος ψάχνει γιὰ ἕναν Γεννάδιο ὡς ὑποστηρικτὴ τοῦ Ἔρντογαν (Πᾶνος Καμμένος; Δημήτρης Κιτσίκης; Βαρθολομαῖος; ...)

 7 – Οἱ Κοῦρδοι, δηλαδὴ οἱ Ἀλβανοὶ τῆς Ἀνατολῆς εἶναι ὑποχρεωτικὰ οἱ μεγάλοι χαμένοι καὶ μόνη τους ἐλπὶς εἶναι νὰ προσκολληθοῦν ὡς αὐτόνομοι ἐντὸς τῆς μελλοντικῆς ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας. Εἰδικὰ γιὰ τοὺς Ἕλληνες καὶ τοὺς Ἀρμενίους οἱ Κοῦρδοι εἶναι κόκκινο πανί.

8 - Ἔχοντας ὑπ’ ὄψιν τὴν ἀσύλληπτη σημερινῆ παρακμὴ τῶν Ἑλλήνων ποὺ ἡ Ἱστορία παρομοιάζει μὲ τὴν παρακμή τους τοῦ 1453, ἡ καλύτερη λύσι εἶναι αὐτὴ ποὺ ἐπιθυμεῖ ὁ Τράμβιος.

9 – Μἐ τόσους ἐχθρούς, μία δολοφονία τοῦ Τραμβίου, ὄχι μόνον δὲν θὰ δώσῃ τὴν λύσι στοὺς ἐχθρούς του ἀλλὰ θὰ ἐπιταχύνῃ τὴν ἕλευσι τοῦ Ἀρμαγεδδῶνος μὲ πόλεμο κατὰ τῆς Ῥωσσίας ποὺ ὡς σύμμαχος τῆς Κίνας θὰ συντρίψῃ τὴν Δύσι. Σαφῶς, γιὰ μᾶς τοὺς Ἕλληνες μόνη λύσις εἶναι τοῦ Τραμβίου καὶ ἡ ἑλληνοτουρκικὴ συνομοσπονδία.

Δημήτρης Κιτσίκης                                             27 Δεκεμβρίου 2018

Παρακάτω σχετικὸ σημερινὸ κείμενο ποὺ μοῦ ἔστειλε ὁ φίλος στρατηγὸς Νῖκος Καρατουλιώτης:

 " Η αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων από την Συρία, που ανακοινώθηκε από τον Ντόλαντ Τράμπ, θα δώσει την ευκαιρία στο Ισλαμικό Κράτος να ανασυνταχθεί. Δήλωσε ο σιναπισμός  Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (αραβο-κουρδικός, συνασπισμός υπό την διοίκηση των ΗΠΑ).

Η Μόσχα εκτιμά ότι απόφαση αποχώρησης των ΗΠΑ δημιουργεί καλές προοπτικές για την πολιτική διευθέτηση της κρίσης στην Συρία.

Την ίδια στιγμή οι Τούρκοι ετοιμάζονται να εισβάλουν στην περιοχή και να «θάψουν στα χαρακώματα» τους Κούρδους της περιοχής ανατολικά του Ευφράτη, σύμφωνα με δηλώσεις του  Τούρκου υπουργού Εθνικής Άμυνας Χουλουσί Ακάρ.

Με την αποχώρηση των ΗΠΑ από την περιοχή δεν υπάρχει εμπόδιο για το Ιράν να ανοίξει διάδρομο, με τον οποίο μέσω Ιράκ-Συρίας- Λίβανο, να φτάσει στην Μεσόγειο.

Το Ισραήλ διαβεβαίωσε ότι δεν θα επιτρέψει στην γειτονική Συρία να εξελιχτεί σε προγεφύρωμα της Τεχεράνης.

Η αποχώρηση των ΗΠΑ από την περιοχή και το ενδεχόμενο αμερικανοτουρκικής σύγκλησης ανησυχούν Ελλάδα και Κύπρο, με αποτέλεσμα τόσο Αλέξης Τσίπρας να δηλώσει «έχουμε μια ανησυχία …. Για τις εξελίξεις στη Συρία», αλλά ανάλογες ήταν και οι δηλώσεις της Λευκωσίας.

Στην Ελλάδα επικρατεί μέγας προβληματισμός καθόσον η κυβέρνηση υπολόγιζε πολύ  στις ΗΠΑ για τον περιορισμό της Τουρκικής επιθετικότητας.

Η Real politik διαψεύδει την ύπαρξη ηθικής στις διεθνείς σχέσεις. Συμφέροντα και μόνο υπάρχουν.

Ο πολιτικός αμοραλισμός τόσο των ΗΠΑ αλλά και της Ρωσίας είναι εμφανέστατος στο ξεπούλημα του κουρδικού λαού.

Ο φόβος της εγκατάλειψης του ελληνισμού (Κύπρος και Ελλάδα), στις ορέξεις των Τούρκων τόσο από τις ΗΠΑ, αλλά και από την Ρωσία, είναι εμφανείς.

Ήδη η λαλίστατη Μόσχα σχετικά με την επιθετικότητα των τούρκων στο Αιγαίο και ειδικά τα Χριστούγεννα, αυτή την φορά σιώπησε.

Η Ελλάδα με τις ενέργειες της ( ματαίωση της συμφωνίας TOMA BMP-3, απέλαση ρώσων διπλωματών, ματαίωση του South Stream, κλπ), έχει κατορθώσει να έρθει αντιμέτωπη με την Ρωσία, που ήταν διαχρονικά ένα καλός σύμμαχος των ελληνικών συμφερόντων στην Μεσόγειο – Αιγαίο.

Από την άλλη μεριά, λειτουργώντας ως «υπάκουος σύμμαχος» των ΗΠΑ, ακόμη και σε βάρος των συμφερόντων της, αποδεδείχθηκε ότι η Αμερική θεωρεί δεδομένη την Ελλάδα… με ότι αυτό σημαίνει.

Συμπερασματικά αλλά και εκ του τρόπου δράσεως της Τουρκίας διαχρονικά, εύκολα δύναται να εξαχθεί το συμπέρασμα: ότι μόλις  η Τουρκία  κλείσει το μέτωπο στην ευρύτερη περιοχή της Συρίας, θα στραφεί προς δυσμάς (Αιγαίο-Μεσόγειοο), αναβαθμισμένη γεωπολιτικά  και εμπειροπόλεμη στρατιωτικά.

Οι μετριότητες και ανθυπομετριότητες  που απαρτίζουν το πολιτικό σκηνικό αδυνατούν να διαχειρισθούν προβλήματα τέτοιου γεωστρατηγικού μεγέθους και ενδεχομένως πολύ σύντομα να βρεθούμε προ αδιεξόδου, αλλά ακόμη και ενώπιον  εθνικού ακρωτηριασμού.

Κοζάνη 27/12/18

Νίκος Καρατουλιώτης Υποστράτηγος Ε.Α" 

Οἱ τρεῖς βαρβαρικοὶ λαοὶ τοῦ ἑλληνοτουρκικοῦ χώρου

405 - Ἡ τουρκολογία στὴν Ἑλλάδα

Ὁ Ἠλίας Πετρόπουλος καὶ πῶς νὰ φτιάνῃς τουρκικὸ καφέ

405 - Ἡ τουρκολογία στὴν Ἑλλάδα

Ὁ ζωγράφος Γιάννης Τσαρούχης εἶχε κάποτε εἰπῆ: «Στὴν Ἑλλάδα εἶσαι ὅτι δηλώσῃς». Αὐτὸ συμβαίνει μὲ τοὺς ἕλληνες «τουρκολόγους» Νεοκλῆ Σαρρῆ (κοινωνιολόγος),Νῖκο Χειλαδάκη (δημοσιογράφος) καὶ Σᾶββα Καλεντερίδη (κυπατζῆς).

Γιατί ἀποκαλοῦνται τουρκολόγοι; Διότι γνωρίζουν τὴν τουρκικὴ γλῶσσα, διαβάζουν τακτικὰ τὸν τουρκικὸ τύπο καὶ χρησιμοποιοῦνται ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ ὑπηρεσία πληροφοριῶν ὡς προπαγανδιστὲς τῶν ἑλληνικῶν κρατικῶν θέσεων κατὰ τῆς Τουρκίας.

Ἀλλὰ τουρκολόγος σημαίνει ἱστορικὸς ἔχοντας κάνει διδακτορικὴ διατριβὴ σχετιζομένη μὲ τὴν τουρκικὴ ἱστορία καὶ ὄχι ἁπλῶς κάποιος  ὁ ὁποῖος γνωρίζει τουρκικὰ καὶ ἐνημερώνει τὸ κοινὸ γιὰ τὸ τί γράφουν οἱ τουρκικὲς ἐφημερίδες, διότι ἐὰν ἦτο ἔτσι τότε καὶ ἐγὼ εἶμαι γαλλολόγος, πόσῳ μᾶλλον ποὺ ἡ γλῶσσα μου εἶναι ἡ γαλλική.

Ὁ μακαρίτης ψυχοκοινωνιολόγος Νεοκλῆς Σαρρῆς (1940-2011), συνεργάτης τῆς ΚΥΠ κατὰ μαρτυρία τοῦ καθηγητοῦ Δημήτρη Τσάκωνα, ὑπουργοῦ τοῦ παπαδοπουλικοῦ καθεστῶτος, τὸν ὁποῖο εἶχε προσλάβει στὴν Πάντειο ὡς βοηθό του γιὰ νὰ διδάσκῃ στοὺς φοιτητὲς του τουρκικά, εἶχε γράψει διάφορα βιβλία περὶ τουρκικῆς ἱστορίας βασισμένα στὴν γνώση του τῆς τουρκικῆς γλώσσας χωρὶς ποτὲ νὰ ἔχῃ φοιτήσει τουρκικὴ Ἱστορία.

Παρακάτω ἀναδημοσιεύω μαρτυρία τοῦ δημοσιογράφου Χειλαδάκη ποὺ συνεχίζει νὰ κρατᾷ ἐνήμερο τὸ ἑλληνικὸ κοινὸ τῶν συμβάντων στὴν Τουρκία, διαβάζοντας καθημερινὰ τὸν τουρκικὸ τύπο.

Ἀναδημοσίευσις ἀπὸ τὸ ἱστολόγιο «Ἀττικὰ Νέα», τῆς 31 Ἰανουαρίου 2018

Γράφει ο Νῖκος Χειλαδάκης γιὰ τὸν Σάββα Καλεντερίδη:

Ποῖον ἀπεκάλεσε ὁ Ὁτσαλὰν προδότη Ἰοῦδα, μετὰ τὴν παράδοσή του στοὺς Τούρκους

Ιδιαίτερα σκληρός στις φράσεις του ήταν ο πάλαι ποτέ γνωστός σαν ΑΠΟ, για τον Σάββα Καλεντερίδη, στον οποίο αποδίδει «την σταύρωση του», όπως χαρακτηρίζει ο ίδιος την σκηνοθετημένη παράδοση του στους Τούρκους, σαν μέρος μιας μεγάλης συνομωσίας σε βάρος του .

Στις 12 Ιουλίου του 2001, δηλαδή δυόμιση χρόνια μετά την γνωστή μυθιστορηματική σύλληψη και απαγωγή του Αμντουλάχ Οτσαλάν, ο Κούρδος ηγέτης από το Ιμραλί όπου τον είχαν φυλακίσει οι Τούρκοι σε μια μεγάλη εξομολόγηση του στους δικηγόρους του που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Οζγκιούρ Πολίτικα της Ευρώπης, έστειλε ένα πολύ σκληρό μήνυμα για τους κύριους υπαίτιους της αιχμαλωσίας του. 

Στο μήνυμα αυτό ο Αμπντουλάχ Οτσαλαν σαν κύριο υπεύθυνο τον οποίο μάλιστα προοιμίασε με τον μαθητή του Ιησού, Ιούδα, που πρόδωσε τον δάσκαλο του, παρομοιάζει τον κ Σάββα Καλεντεριδη.

Όπως ανέφερε ο Οτσαλάν, υπήρχε σχέδιο απαγωγής του πριν ακόμα μεταφερθεί στην Κένυα και το σχέδιο αυτό ήταν εν γνώση και του κ. Καλεντερίδη. 

Σύμφωνα με το «σχέδιο» αυτό όταν είχε βρεθεί ο Οτσαλάν στην Κέρκυρα αποφασίστηκε να τον μεταφέρουν κατ’ ευθεία στην Τουρκία με το ίδιο αεροπλάνο που επέβαινε. 

Την τελευταία στιγμή όμως το σχέδιο χάλασε, από το «περίεργο» εκείνο δυστύχημα που συνέβη στο αεροδρόμιο της Κέρκυρας όταν ένα τζιπ συγκρούστηκε με το αεροπλάνο.

Ο Οτσαλάν αποκάλυπτε ότι μετά την σύγκρουση ο οδηγός του τζιπ έφαγε το ξύλο της ζωής του καθώς είχε γίνει η αιτία να αναβληθεί το σχέδιο της απαγωγής του. 

Σαν κύριους διοργανωτές του σχεδίου αυτού, που θα τελείωνε μια ώρα αρχύτερα η περιπλάνηση του, ο Οτσαλάν κατηγόρησε τον τότε Έλληνα πρωθυπουργό, κ Κώστα Σημίτη, τον τότε υπουργό Εξωτερικών, κ Θεόδωρο Πάγκαλο, τον τότε αρχηγό της ΕΥΠ, κ Χαράλαμπο Σταυρακάκη και τον τότε υπεύθυνο, όπως αναφέρει, του γραφείου των Κούρδων στην ΕΥΠ, κ Σάββα Καλεντερίδη. 

Αμέσως μετά, συνεχίζει ο ΑΠΟ, ήρθε ένα άλλο «ειδικό όχημα» και τον επιβίβασαν εκεί για να τον μεταφέρουν στο στρατιωτικό αεροδρόμιο της Πάτρας.

Σύμφωνα με τη διήγηση του Οτσαλαν, στη Πάτρα είχε φτάσει ένα εδικό αεροπλάνο από την Ελβετία το οποίο, όπως υποστηρίζει ο Κούρδος ηγέτης, μετέπειτα κατάλαβε ότι ανήκει στην ίδια την CIA που ήθελε να τον έχει από τότε στα χέρια της. Εκείνος που εργάζονταν για την ελληνική κυβέρνηση, την ΕΥΠ και την CIA, σύμφωνα με τον Οτσαλαν, ήταν ο ταγματάρχης της ΕΥΠ, κ Σάββας Καλεντεριδης. 

Ο ρόλος του Καλεντερίδη ήταν να κάνει τον Οτσαλαν να δεχτεί το σχέδιο της δήθεν μετάβασης του για περισσότερη ασφάλεια στην Νότιο Αφρική, ενώ στην ουσία εκτελούσε εντολές του Σταυρακάκη. Ο Οτσαλάν εδώ επικαλείται και τους 12 μαθητές του Ιησού, παρομοιάζοντας τον εαυτό του με τον Ιησού Χριστό και παραβάλλοντας την στάση του Καλεντεριδη, με τον μαθητή του Ιησού, Ιούδα, που τον πρόδωσε στους Ρωμαίους .

Σύμφωνα με τον Οτσαλαν κάποιοι Έλληνες προσπάθησαν τότε να τον βοηθήσουν, αλλά όλοι γνώριζαν πως η τύχη του ήταν προκαθορισμένη. 

Ο οδηγός του στρατιωτικού οχήματος που τον μετέφερε στην Πάτρα προσπαθούσε να του μεταδώσει το μήνυμα που τον πάνε, αλλά δεν μπόρεσε να του μίλησε ξεκάθαρα. 

Στην Κένυα, όταν ήρθε η μέρα της φυγής και της απαγωγής του, αυτοί που σταμάτησαν το κλειστό τζιπ που τον μετέφερε από την ελληνική πρεσβεία στο αεροδρόμιο δεν ήταν ούτε μαύροι, ούτε φαίνονταν για Τούρκοι, όπως αποκαλύπτει ο Οτσαλάν. 

Έμοιαζαν για Ευρωπαίοι, ή Αμερικανοί, ή Ισραηλινοί. Εγώ, λέει ο Οτσαλάν στο δημοσίευμα της Özgür, πιστεύω πως ήταν Αμερικανοί πράκτορες. 

Στη συνέχεια τον πήραν και τον μετέφεραν στο αεροδρόμιο όπου τον περίμενε το ειδικό τουρκικό αεροπλάνο. Εκεί κατάλαβε αμέσως ότι είχε πέσει στα χέρια των Τούρκων.

Το αεροπλάνο που πέταξε από την Κένυα δεν πήγε κατευθείαν στην Τουρκία, σύμφωνα πάντα με τις αποκαλύψεις του Οτσαλάν, αλλά έκανε μια στάση στην Αίγυπτο για ανεφοδιασμό και άλλη μια στάση, ή στο Ισραήλ, ή στην κατεχόμενη Κύπρο, πάλι για ανεφοδιασμό πριν μπει στον τουρκικό εναέριο χώρο. 

Νῖκος Χειλαδάκης,

Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

www.nikosxeiladakis.gr

381- Ἡ Βόρειος Ἤπειρος τῆς Τουρκίας : Τὸ Ἰρακινὸ Κουρδιστάν

Δήλωση Δημήτρη Κιτσίκη στὴν Σμύρνη στὶς 27 Μαρτίου 1992

Περὶ Συνθήκης τῶ ν Σεβρῶν τοῦ 1920

381 - Ἡ Βόρειος Ἤπειρος τῆς Τουρκίας :

Τὸ  Ἰρακινὸ  Κουρδιστάν

(Μὲ τὰ σύνηθη ἀντιτουρκικὰ -καὶ συνεπῶς ἀνθελληνικά- στερεότυπα, ἐκατηγορήσαμε τὴν Τουρκία γιὰ παζάρια μὲ τοὺς Ἀμερικανοὺς καὶ ὅτι ἠρνήθη τελικὰ νὰ ἐπιτρέψη στοὺς Ἀμερικανούς, τὴν διέλευση στρατευμάτων καὶ τὴν χρησιμοποίηση τῶν ἀεροδρομίων της, ἐπειδὴ δὲν ἔλαβε ἀρκετὰ χρήματα. Καὶ τώρα τρίβουμε τὰ χέρια μας γιὰ τὴν τιμωρία ποὺ θὰ ὑποστῆ, ἀπὸ τὴν ὁποία θὰ ἐπωφεληθοῦμε, διότι ἐμεῖς "ἐσεβάσθημεν τὶς συμμαχικὲς μας ὑποχρεώσεις, ἐκάτσαμε φρόνιμα, ἐνῷ ὁ ὅμορος ἀντίπαλος ἔκαμε τὸν γενναῖο"! Δηλαδή, χαιρόμεθα ποὺ ἐμεῖς ἐφέρθημεν ὡς δωσίλογοι καὶ ἐλπίζουμε πὼς θὰ μᾶς ἀμείψη τὸ ἀμερικανικὸ ἀφεντικό)

α) Τὸ τουρκικὸ παράδειγμα

Ὅποιοι καὶ νὰ ἦσαν οἱ λόγοι γιὰ τοὺς ὁποίους δὲν ὑπήκουσαν στὰ κελεύσματα τῶν Ἀμερικανῶν, οἱ Τοῦρκοι ἐδυσκόλευσαν σημαντικὰ τὴν ἀγγλοσαξωνικὴ ἐπίθεση κατὰ τοῦ Ἰράκ, ἔκαμαν ἔξω φρενῶν τὸ κοινό μας ἀφεντικὸ καὶ ἐφέρθησαν μὲ λεβεντιά, μία στάση ποὺ ἐμεῖς θὰ ἔπρεπεν νὰ ζηλεύουμε. Διότι ναὶ μὲν πρέπει νὰ φιλᾶμε τὸ χέρι ποὺ δὲν ἠμποροῦμε νὰ δαγκώσωμε ἀλλὰ καὶ ἡ Ἱστορία διδάσκει ὅτι εἶναι πολὺ δύσκολο νὰ κρατήση κανεὶς κάτι ποὺ τοῦ ἐδόθη ἀπὸ τὸ ἀφεντικὸ χωρὶς αὐτὸς νὰ τὸ πάρη πίσω κάποια στιγμή. Τὰ παραδείγματα εἶναι ἀμέτρητα. Φέρ' εἰπεῖν, οἱ Γάλλοι στὴν Κίνα, τὸ 1868-1874, κατεσκεύασαν  τὰ  στρατιωτικὰ  ναυπηγεῖα τοῦ Φούτζοου (Fuzhou) καὶ ἕνα βιομηχανικὸ κομπινάτ, ἀπέναντι ἀπὸ τὴν Ταϊβάν, χάρη σὲ κινεζικὰ χρήματα, ποὺ ἐχρησιμοποιήθησαν γιὰ νὰ καλοπληρωθοῦν οἱ Γάλλοι εἰδικοὶ καὶ σύμβουλοι ἀπὸ τὸν κινεζικὸ κρατικὸ προϋπολογισμό: τὸν Ἰούλιο τοῦ 1874, ἡ ἐπαρχία Φούτζιαν (Fu-jian) τῆς ὁποίας τὸ Φούτζοου εἶναι ἡ πρωτεύουσα, εἶχε ξοδέψει 5.350.000 ἀργυρὰ τάελς καὶ 15 ἀτμόπλοια εἶχαν κατασκευασθῆ. Τὸ 1884 ὅμως, ἡ Γαλλία ἐπετέθη καὶ πάλι κατὰ τῆς Κίνας γιὰ νὰ τὴν τιμωρήση ποὺ ὑπεστήριξε τὸ ὑπὸ κινεζικῆς προστασίας Βιετνὰμ κατὰ τῆς γαλλικῆς εἰσβολῆς. Χωρὶς κήρυξη πολέμου (ὅπως οἱ Ἀμερικανοὶ στὸ Ἰράκ, τὸ 2003), οἱ γαλλικὲς ναυτικὲς δυνάμεις ἐβομβάρδισαν τὰ ναυπηγεῖα τοῦ Φούτζοου σκοτώνοντας σὲ    παράπλευρες ἀπώλειες πάνω ἀπὸ 3.000 Κινέζους. Ἡ ὁλοσχερὴς καταστροφὴ τῶν κινεζικῶν ἐγκαταστάσεων καὶ τῶν πλοίων ποὺ εἶχαν οἱ ἴδιοι κατασκευάσει, διηυκολύνθη ἀπὸ τὶς πληροφορίες ποὺ ἐδίδοντο ἀπὸ τοὺς Γάλλους τεχνικοὺς ποὺ εἶχαν παραμείνει ἐπὶ τόπου! Τὴν ἑπομένη τοῦ πολέμου οἱ Κινέζοι ἐπλήρωσαν καὶ πάλι τοὺς Δυτικοὺς νὰ ξανακατασκευάσουν αὐτὰ ποὺ εἶχαν καταστρέψει. Ὁ ἰμπεριαλιστικὸς καπιταλισμὸς στὸ πνεῦμα τῆς ἀνθρωπιστικῆς ἀνασυγκροτήσεως, σὲ ὅλο του τὸ  μεγαλεῖο, στὸ ὁποῖο μᾶς προτρέπει νὰ συμβάλουμε, στὴν Γιουγκοσλαυΐα καὶ τὸ Ἰρὰκ, μὲ τὴν γενναιόδωρη ἑλληνικὴ ψυχή μας, ὁ Ἕλλην πρωθυπουργὸς, μήπως μαζέψουμε κι ἐμεῖς κανένα ψίχουλο.

Στὴν Τουρκία ὅμως, "ὁ λαὸς συνεισφέρει οἰκονομικὰ, γιὰ νὰ μὴν σκύψη ἡ χώρα τὸ κεφάλι στοὺς Ἀμερικανούς, ὅπως ἔγραψε σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν Ταγὶπ Ἔρντογαν, Τοῦρκος δημόσιος ὑπάλληλος ποὺ προσέφερε τὸ ἥμισυ τοῦ μισθοῦ του στὸ τουρκικὸ κράτος. Ὅταν ὁ πρωθυπουργὸς ἐδιάβασε τὴν ἐπιστολὴ στὸ Κοινοβούλιο, πολλοὶ βουλευτὲς ἔκλαψαν, ἐνῷ στὴν συνέχεια, Τοῦρκοι ἠκολούθησαν τὸ παράδειγμά του στέλνοντας ἑκατοντάδες χιλιάδες εὐρώ, παράλληλα μὲ ἕνα σιωπηλὸ μποϊκοτὰζ τῶν ἀμερικανικῶν προϊόντων. Ὁ Ἀμπντουλκαντὶρ Κονόκογλου, ἰδιοκτήτης τῆς μεγάλης βιομηχανίας Σάνκο, ἐπρότεινε μάλιστα στὴν κυβέρνηση νὰ ἐπιβάλη 20% φόρο ἰδιοκτησίας ὥστε νὰ ἀντεπεξέλθη στὴν οἰκονομικὴ    κρίση,  χωρὶς   τὴν    βοήθεια    τῆς Οὐασιγκτῶνος. Μόνον ἡ Τουσιάντ (TUSIAD), ἡ πανίσχυρη Ἕνωση Βιομηχάνων, προειδοποίησε  ὅτι ἡ Τουρκία θὰ πάη εἴκοσι χρόνια πίσω, ἄν θέση σὲ κίνδυνο τὶς σχέσεις της μὲ τὶς ΗΠΑ, ἐδέχθη ὅμως μεγάλη ἐπίθεση ἀπὸ τὰ μέσα ἐνημερώσεως τῆς χώρας". (Κυριακάτικη Ἐλευθεροτυπία, 6  Ἀπρ. 2003).

β) Ἡ συνεχὴς συρρίκνωση τοῦ χώρου τοῦ τουρκικοῦ πληθυσμοῦ

Ἔχουμε συνηθίσει, ἀπὸ τὸ 1821  ἕως τὸ 1923, κατὰ τὴν διάρκεια τῶν ἑκατὸ ἐτῶν τοῦ ἑλληνοτουρκικοῦ πολέμου ποῦ διεμέλισε τὴν κοινὴ οἰκία τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας τῶν δύο λαῶν, νὰ μετρᾶμε σὲ τετραγωνικὰ χιλιόμετρα, τὴν ἐδαφικὴ αὔξηση τοῦ δωσιλογικοῦ ἑλλαδικοῦ κρατιδίου τῶν  Ἀθηνῶν, στὰ χέρια τοῦ δυτικοῦ ἰμπεριαλισμοῦ, ἐνῷ ἀγνοοῦμε τὴν ταυτόχρονη συρρίκνωση τοῦ ἑλληνισμοῦ, ποὺ ἀπὸ τὸν Καύκασο, τὸν Δούναβη, τὸ Σουδὰν καὶ τὴν Μεσοποταμία, ἐνεκλείσθη ὑπὸ τὴν λιλιπούτεια ἡγεσία τοῦ παρασιτικοῦ Κολωνακίου, συνοικία τῆς Δύσεως, στὸν στενὸ κορσὲ τῆς νοτίας ἄκρης τῆς Βαλκανικῆς χερσονήσου. Διότι ἐὰν τὰ  σημερινὰ 132.000 τετραγωνικὰ χιλιόμετρα περιττεύουν γιὰ τὸ κρατίδιο τοῦ ἑλλαδισμοῦ, κατοικημένου ἀπὸ ἕναν γηρασμένο καὶ ἄτεκνο πληθυσμό, ἐγκλωβισμένο στὴν δίνη τοῦ μεταναστευτικοῦ βαρβαρισμοῦ, ἡ ἐδαφικὴ αὐτὴ ἔκταση εἶναι ἀπαραδέκτως μικροσκοπικὴ γιὰ τὸν ἑλληνισμό.

Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά, ἔχουμε συνηθίσει ἀπὸ   τὸ 1821, νὰ χαιρώμεθα γιὰ τὸν σταδιακὸ διαμελισμὸ τῆς Ὀθωμανίας πρὸς χάριν τῶν δυτικῶν συμφερόντων ποὺ ἀπέκοψαν τὰ περισσότερα ἑλληνωρθόδοξα δωμάτια τῆς κοινῆς οἰκίας, ἀπὸ τὴν ἡγεσία τοῦ  οἰκουμενικοῦ πατριαρχείου τῆς Κωνσταντινουπόλεως, καὶ γιὰ τὴν συνεχῆ συρρίκνωση τοῦ χώρου τοῦ τουρκικοῦ πληθυσμοῦ, ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο μέχρι τὸν Δούναβη καὶ ἀπὸ τὸν Καύκασο μέχρι τὴν Μεσοποταμία, πρὸς ὄφελος τῆς σλαυϊκῆς καθόδου καὶ τῆς ἀραβικῆς  ἀνόδου ποὺ ἀπειλοῦν μὲ καταστροφὴ τὴν ἑλληνοτουρκικὴ ὀντότητα. Τὸ ὀρθόδοξο σουννιτικὸ Ἰσλὰμ ὑπῆρξε πάντα στὰ χέρια τῶν Ἀράβων  καὶ   ἐξεφράζετο  μέσῳ  τῆς  ἀραβικῆς γλώσσας, ἐνῷ οἱ Τοῦρκοι ἐξεφράζοντο θρησκευτικὰ μέσῳ τοῦ ἀλεβισμοῦ ἤ πιὸ γενικά, μέσῳ τοῦ σουφισμοῦ. Συνεπῶς ἡ συρρίκνωση τοῦ τουρκισμοῦ μετὰ τὸ 1821 δὲν ἦτο συρρίκνωση τοῦ Ἰσλὰμ ὅπως συνήθως παρουσιάζεται. Ἀντιθέτως, ἡ καταστροφὴ τοῦ ἀλεβισμοῦ-μπεκτασισμοῦ στὰ Βαλκάνια καὶ ἰδιαίτερα στὴν Ἀλβάνια ἐπετεύχθη πρὸς ὄφελος τοῦ σουννιτικοῦ Ἰσλὰμ ποὺ ἐξηπλώθη ἰδίως μέσῳ τῶν Σλαύων τῆς Βοσνίας. Μὲ τὸν ἴδιο τρόπο, ἡ συρρίκνωση τοῦ ἑλληνισμοῦ δὲν ἦτο συρρίκνωση τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἀντιθέτως τὰ Βαλκάνια καὶ ὁ Καύκασος ἐγνώρισαν ἄνοδο τοῦ σλαυϊκοῦ ὀρθοδόξου στοιχείου εἰς βάρος τοῦ ἑλληνισμοῦ.

Ὁ ἑκατοντάχρονος ἑλληνοτουρκικὸς ἐμφύλιος πόλεμος (1821-1922) ὑπῆρξε ἐπιζήμιος ὄχι  μόνον γιὰ τὸν ἑλληνικὸ ἀλλὰ καὶ γιὰ τὸν τουρκικὸ πληθυσμό, μὲ ἑκατέρωθεν φοβερὲς σφαγὲς, ἀνήκουστες στὰ χρόνια τῆς  Ὀθωμανίας, ἐφ'ὅσον πλέον, ἐφηρμόζετο τὸ δυτικὸ πρότυπο τοῦ ἐθνικισμοῦ τῆς ἐθνικῆς καθάρσεως, ὥστε κάθε κράτος-ἔθνος νὰ καταστῆ μονόγλωσσο, μονοθρησκευτικὸ καὶ μονοφυλετικό (Ἡ ἐθνικὴ κάθαρση, ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μας, τῶν Σέρβων κατὰ τῶν Ἀλβανῶν στὸ Κοσσυφοπέδιο, δὲν εἶχε τίποτα τὸ πρωτόγνωρο. Ἦτο ἡ συνήθης πρακτικὴ ὅλων τῶν ἐθνικισμῶν τῶν τελευταίων διακοσίων ἐτῶν). Ἔτσι, τὸ 1861, ὁ περίφημος Σκωτσέζος φιλέλλην ἱστορικὸς τῆς Ἐλληνικῆς Ἐπαναστάσεως,  Γεώργιος Φίνλεϋ (1799-1875), ποὺ ἠγωνίσθη στὸ πλευρὸ τῶν Ἑλλήνων, καὶ μετὰ τὴν ἀνεξαρτησία ἐγκατεστάθη στὴν Ἀθήνα,  ἔγραφε (George Finlay, History of the Greek Revolution, Λονδῖνο, 1861, σ.172) : "Τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 1821, μουσουλμανικὸς πληθυσμὸς ἄνω τῶν εἴκοσι χιλιάδων ψυχῶν, ἔζουν διεσπαρμένοι στὴν Ἑλλάδα [δηλαδὴ στὴν Πελοπόννησο, κατὰ τὸ πλεῖστον δὲ τουρκόφωνοι], ἀσχολούμενοι μὲ τὴν γεωργία. Μέσα σὲ δύο μῆνες τὸ μεγαλύτερο μέρος αὐτῶν κατεσφάγη : ἄνδρες, γυναῖκες καὶ παιδιὰ  ἐδολοφονήθησαν χωρὶς οἶκτο καὶ τύψεις  [σφαγὴ στὴν ὁποία οἱ Ἀρβανίτες ἔπαιξαν πρωτεύοντα ρόλο]. Γέροντες ἀκόμη σήμερα ἐπιδεικνύουν σωροὺς ἀπὸ λιθάρια καὶ ἐξηγοῦν στὸν περιηγητή : "ἐδῶ ἔστεκε ὁ πύργος τοῦ Ἀλῆ    Ἀγᾶ  καὶ  ἐδῶ  τὸν  ἐσφάξαμε  μὲ τὸ  χαρέμι  του καὶ τοὺς δούλους του". Καὶ ὁ γέρων ἐπιστρέφει ἥσυχα στὰ χωράφια ποὺ κάποτε ἀνῆκαν στὸν Ἀλῆ Ἀγά, νὰ συνεχίση τὸ ὄργωμα, χωρὶς ἴχνος σκέψεως πὼς Ἐρινύες δύνανται νὰ παρεμποδίσουν τὸ ἔργο του. Τὸ ἔγκλημα ἦτο ἔγκλημα ἑνὸς ἔθνους καὶ οἱεσδήποτε ἀναστατώσεις καὶ ἄν προξένησε, αὐτὲς εὑρίσκονται στὴν συνείδηση τοῦ ἔθνους· οἱ δὲ πράξεις γιὰ τὴν ἐξιλέωσή του πρέπει νὰ εἶναι οἱ πράξεις τοῦ ἔθνους".

γ) Οἱ Ἀλβανοὶ, ὡς βαρβαρικὴ περιφέρεια τοῦ ἑλληνισμοῦ

Τὸ ἑλληνικὸ κρατίδιο ἐξ ἀρχῆς ἐξηπλώθη στὴν σκιὰ τῶν Arnavut (Ἀλβανῶν-'Αρβανιτῶν). 'Oρεσίβιοι, φοβεροὶ πολεμιστὲς, ἐπέρασαν ἀπὸ τὴν κλεφτουριά, στοὺς ληστὲς τῶν ὀρέων, μετὰ τὸ τέλος τῆς ἐπαναστάσεως καὶ στοὺς σημερινοὺς μετανάστες ποὺ ἀναμφιβόλως, ὅπως καὶ στὸ παρελθὸν ηὔξησαν ἐντυπωσιακὰ τὴν ἐγκληματικότητα στὴν χώρα μας. Ἀλλὰ ἀκόμη καὶ σήμερα ἀφομοιώνονται πολὺ γρήγορα στὸν ἑλληνικὸ κορμὸ, παρὰ τὴν ραγδαία ἄνοδο στὰ Βαλκάνια τοῦ ἀλβανικοῦ ἐθνικισμοῦ. Πάντα τοὺς εἴχαμε παρόντες στὸ ἐσωτερικὸ τοῦ κρατιδίου καὶ πέραν τῶν βορείων συνόρων μας, ὄχι μόνον στὴν Βόρειο Ἤπειρο ὡς Ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ ἀλλὰ καὶ σὲ ὅλην τὴν Ἀλβανία. Χωρὶς αὐτοὺς εἴχαμε τὴν αἴσθηση ὅτι ἐχάναμε τὴν...φουστανέλλα μας! Ἐπειδὴ ἐξεπολιτίζοντο πολὺ γρήγορα, ἀνενέωναν συνεχῶς τὸ ἑλληνικὸ αἷμα. Ἦσαν συνάμα ἀπειλὴ καὶ ἐλπίδα, μαχαίρι στὸ στῆθος μας καὶ ἀσπίδα κατὰ τῶν Σλαύων.

Ἡ πίστη τους στὸν Θεὸ εἴτε ὡς Ὀρθόδοξοι, εἴτε ὡς Μπεκτασῆδες-'Αλεβῆδες, ἦταν πηγαία ἀλλὰ πρωτόγονη, χωρὶς δογματισμό, γι'αὐτὸ καὶ ὁ κομμουνιστὴς ἡγέτης τους, ὁ Ἐνβὲρ Χότζα εἶχε πιστεύσει εἰλικρινὰ ὅτι ἠμποροῦσε νὰ ἐγκαθιδρύση, χωρὶς λαϊκὴ  ἀντίδραση, κράτος ἀθεΐας καὶ νὰ κλείση ὅλες τὴς ἐκκλησίες καὶ  ὅλα τὰ τεμένη. Ἀκόμη καὶ σήμερα, ὁ Ἀλβανὸς μετανάστης στὴν Ἑλλάδα δὲν διστάζει νὰ παρουσιάζεται μὲ τὴν θρησκεία  τοῦ  ἀφεντικοῦ του, ἁπλῶς καὶ μόνο γιὰ νὰ τοῦ εἶναι ἀρεστός. Στὴν Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία ἦσαν φημισμένοι πολεμιστὲς οἱ ὁποῖοι δὲν ἐδίσταζαν νὰ σφάζουν χωρὶς θρησκευτικὲς τύψεις. Τὸ σύμβολο τοῦ Ἀρβανίτου-Ἀλβανοῦ ὑπῆρξε ὁ Ἀλῆ πασὰς ὁ Τεπελενλῆς, μπεκτασῆς καὶ συνάμα κρυπτοχριστιανός, πάντως σίγουρα   ὄχι  μουσουλμάνος. Ἥ  μήπως  ἦταν  ἁπλῶς Ἀρβανίτης, δηλαδὴ βίαιος, δεισιδαίμων καὶ ἀθεόφοβος ; Αὐτὸ πιστεύει ὁ βιογράφος του, ὁ Ἄγγλος William Plomer, ποὺ τὸν περιγράφει ὡς ἑξῆς : "Ἄν καὶ δὲν εἶχε κανένα θρησκευτικὸ πιστεύω, καὶ ἠδύνατο νὰ εἶναι μουσουλμάνος μὲ τοὺς μουσουλμάνους,  πανθεϊστὴς μὲ τοὺς δερβίσηδες μπεκτασῆδες, χριστιανὸς μὲ τοὺς χριστιανοὺς, πάντα ἔτοιμος νὰ πιῆ στὴν ὑγεία τῆς Παναγίας, ἤ καὶ ἄθρησκος ὅπως ἦσαν οἱ Ἀλβανοί του, ἦταν πολὺ δεισιδαίμων. Ἄν καὶ σχεδὸν ὅλοι τὸν ἐφοβοῦντο, οἱ δερβίσηδες [μπεκτασῆδες] ποτὲ δὲν τὸν ἐφοβοῦντο" (The Diamond of Jannina : Ali Pasha, 1741-1822, Λονδῖνο, Jonathan Cape, 1970, σ. 76).

Ἡ ἑλληνικὴ ἐπανάσταση τοῦ 21 ἀπέδειξε τὴν δυσκολία διαχωρισμοῦ Ἑλλήνων καὶ Ἀλβανῶν. Ὁ πατὴρ Ἰωάννης Ρωμανίδης ἐδιηγήθη τὴν ἑξῆς προσωπικὴ του ἐμπειρία : "Τὸ 1951 ὅταν ὑπηρέτουν διὰ πρώτην φορὰν ὡς ἐφημέριος εἰς μικρὰν πόλιν τῆς Ἀμερικῆς, ἐκλήθην τηλεφωνικῶς νὰ ὑπάγω εἰς τὸ σπίτι ἀσθενοῦς διὰ νὰ διαβάσω μίαν εὐχήν. Κατὰ λάθος ἐκτύπησα τὴν θύραν γειτονικοῦ σπιτιοῦ. Ἐνεφανίσθη κάποιος ὁ ὁποῖος μὲ ἐπληροφόρησεν ἑλληνιστὶ ὅτι δὲν εἶναι ὁ Παπαστεφάνου τὸν ὁποῖον ἐζήτουν ἀλλὰ ὁ Παπακώστας...[ποὺ ἐκκλησιάζετο] εἰς τὴν ἑλληνικὴν μητρόπολιν τῆς Ἁγίας Τριάδος [Νέας Ὑόρκης]. Κατὰ τὴν συζήτησίν   μας   ἐνεφανίσθη   ἀπὸ   μέσα    ἕνας ἄλλος τὸν ὁποῖον μοῦ συνέστησεν ὡς ἀδελφόν του. Ἀλλὰ ἐγνώριζον τὸν ἀδελφόν του ὡς ἀρχηγὸν τῶν Ἀλβανῶν τῆς πόλεως καὶ  ἠρώτησα : "Πῶς εἶναι δυνατὸν σὺ νὰ εἶσαι Ἕλληνας καὶ ὁ ἀδελφός σου Ἀλβανός;" ( Ρωμηοσύνη, Θεσσαλονίκη, Ἐκδ. Πουρνάρα, 1975, σ. 17).

δ) Οἱ Κοῦρδοι, ὡς βαρβαρικὴ περιφέρεια τοῦ τουρκισμοῦ

Ἡ Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία εἶχε στὴν δυτικὴ περιφέρειά της τοὺς Ἀλβανούς, στὴν δὲ ἀνατολικὴ περιφέρεια τοὺς Κούρδους. Ἀναμφιβόλως οἱ Κοῦρδοι εἶναι οἱ Ἀλβανοὶ τῆς Ἀνατολῆς.Οἱ δύο βαρβαρικοὶ αὐτοὶ λαοὶ ἔχουν πολλὰ κοινὰ χαρακτηριστικά : Ἰλλυριοὶ καὶ Καρδοῦχοι ἀρχαιοτάτοι λαοί,  ἀπομονωμένοι ἐπάνω στὰ βουνά τους μακριὰ ἀπὸ τὰ μεγάλα ἀστικὰ κέντρα, φοβεροὶ πολεμιστὲς ἐχρησιμοποιήθησαν καὶ οἱ δύο ὡς βασιβουζοῦκοι (τουρκικὴ συνθετικὴ λέξη ποὺ σημαίνει κακοκέφαλοι, δηλαδὴ βάρβαροι), ἄτακτα σώματα, βοηθητικὰ τῆς ἀφρόκρεμας τοῦ ὀθωμανικοῦ στρατοῦ ποὺ ἦσαν οἱ γενίτσαροι Ρωμηοὶ, κυρίως Ἕλληνες. Οἱ βασιβουζοῦκοι ἐχαρακτηρίζοντο ἀπὸ τὰ ἄγρια ἔνστικτά τους καὶ τὶς πολλὲς λεηλασίες εἰς βάρος τοῦ   ἐχθρικοῦ καὶ τοῦ ὀθωμανικοῦ πληθυσμοῦ. Σήμερα ὁ ἀμερικανικὸς ἰμπεριαλισμὸς χρησιμοποιεῖ μὲ τὸν ἴδιο τρόπο τοὺς Ἀλβανοὺς κατὰ τῶν Σέρβων καὶ τοὺς Κούρδους κατὰ τῶν Ἰρακινῶν καὶ ἀργότερα ἴσως κατὰ τῶν Τούρκων, ὅπως ἡ Ὀθωμανικὴ κυβέρνηση ἐχρησιμοποίησε στὸν ΙΘ΄ αἰῶνα, τοὺς ἀποκαλουμένους Τουρκαλβανούς (ἄν καὶ δὲν εἶχαν τίποτα τὸ τουρκικό, ἁπλῶς ὑπετίθετο   πὼς ἦσαν μουσουλμᾶνοι) κατὰ τῶν Ἑλλήνων καὶ τοὺς Κούρδους κατὰ τῶν Ἀρμενίων.

 Ἡ πίστη τῶν Κούρδων στὸν Θεὸ ὡς μουσουλμᾶνοι, εἶναι πηγαία ἀλλὰ πρωτόγονη, χωρὶς δογματισμό, γι' αὐτὸ καὶ ὁ κομμουνιστὴς ἡγέτης τοῦ PKK, ὁ Ἀμπντουλλὰχ 'Öτζαλάν   -ὅπως ὁ Ἐνβὲρ Χότζα γιὰ τοὺς Ἀλβανούς- εἶχε πιστεύσει ὅτι ἠμποροῦσε νὰ παραβλέψη τὴν θρησκεία. Ἡ πανσπερμία τῶν θρησκευτικῶν δοξασιῶν τῶν Κούρδων στοὺς ὁποίους  εὑρίσκει ἀκόμη κανεὶς καὶ ζωροαστρισμό, ἄν καὶ   ἡ   πλειοψηφία  τους ὑποτίθεται  πὼς  εἶναι σουννῖτες μουσουλμᾶνοι, ἔχει ὡς βάση πανάρχαιες θρησκευτικὲς σαμανιστικὲς καταβολές. Ἄν καὶ ὁ μπεκτασισμὸς-ἀλεβισμὸς εἶναι θρησκεία τῶν Τούρκων πολὺ  περισσότερο παρὰ τῶν Κούρδων, ἀλεβιδικὰ στοιχεῖα ἦσαν ἐντόνως παρόντα στὰ διάφορα δερβισικὰ τάγματα, ὅπως αὐτὸ τῶν Νακσιμπεντίδων ποὺ καθοδηγοῦσαν τοὺς Κούρδους ὅπως καὶ τοὺς Ἀλβανούς (βλ. τὸ ἄρθρο μου, "Τὸ μέλλον τοῦ τουρκικοῦ Ἰσλάμ", Τρίτο Μάτι, Ἀθήνα, τ. 109, Ἰανουάριος 2003, σ. 20-26).

Τὰ τελευταῖα τριάντα χρόνια, ἡ ἐσωτερικὴ μετανάστευση τῶν Κούρδων ἀπὸ τὶς  ἀνατολικὲς ἐπαρχίες τῆς Τουρκίας στὰ παράλια τοῦ Αἰγαίου ἐδημιούργησε μεγάλα κοινωνικὰ προβλήματα ποὺ ἐπεδείνωσε τὴν κατάσταση ἡ ὁποία εἶχε προέλθει ἀπὸ τὴν παράλληλη ἔξοδο τοῦ ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη, τὴν Ἴμβρο καὶ  τὴν Τένεδο. Οἱ Τοῦρκοι ἐγνώρισαν τὰ ἴδια προβλήματα μὲ αὐτὰ ποὺ μᾶς ἐδημιούργησε ἡ ἀλβανικὴ μετανάστευση στὴν Ἑλλάδα.

Τὸ 1923, ὁ Κεμὰλ διέπραξε τὸ λάθος νὰ θεωρήση τοὺς Κούρδους ἀφομοιωμένους στὴν νέα Τουρκία. Μὲ τὸν ἴδιο τρόπο ποὺ καθίσταται δύσκολο νὰ ξεχωρίση κανεὶς τὶ εἶναι καθαρῶς ἑλληνικὸ καὶ τὶ ἀλβανικό-ἀρβανίτικο, εἶναι συχνὰ δύσκολο νὰ ξεχωρίσης τὸ τουρκικὸ ἀπὸ τὸ κουρδικό, ὅπως φέρ'εἰπεῖν ἡ κοινὴ ἑορτὴ τῆς ἀνοίξεως Κούρδων καὶ Τούρκων, τῆς 21ης Μαρτίου, τὸ Νεβρούζ, τοῦ ἰρανικοῦ νέου ἔτους ποὺ οἱ Κοῦρδοι θεωροῦν ὡς τὴν ἐθνική τους ἑορτὴ καὶ τὴν χρησιμοποιοῦν κατὰ τῶν Τούρκων!  Ὁ Τζὲμ εἶναι ὁ Ἄριος ἥρωας στὴν ζωροαστρικὴ παράδοση ποὺ ἵδρυσε τὴν ἑορτὴ τοῦ Νεβρούζ καὶ Τζὲμ εἶναι τὸ μεγάλο ἐτήσιο κουρμπάνι  τῶν Ἀλεβήδων ὅπου θυσιάζονται τὰ ἀρνιά (βλ. σ. 214 τοῦ βιβλίου μου, Τὸ Βυζαντινὸ πρότυπο, Ἔσοπτρον, 2001).

 Ἡ βίαιη ὅμως ἀντιθρησκευτικὴ δυτικοποίηση τοῦ καθεστῶτος τοῦ Κεμὰλ ἀφύπνισε στοὺς Κούρδους τὸν βαθὺ συντηρητισμό τους. Ὁ πατέρας τοῦ τουρκικοῦ ἐθνικισμοῦ, ὁ Ζιγιὰ Γκöκὰλπ (1876-1924) ἦταν Κοῦρδος, καὶ ὅπως οἱ Ἀρβανῖτες  στὴν Ἑλλάδα ποὺ  θεωροῦνται  οἱ καλύτεροι Ἕλληνες, ἐθεώρει τοὺς Κούρδους ὡς ἐνθέρμους Τούρκους πατριῶτες. Ἀκόμη καὶ σήμερα οἱ Κοῦρδοι τῆς Τουρκίας δὲν  γνωρίζουν περισσότερα κουρδικὰ ἀπ' ὅτι οἱ Ἀρβανῖτες τῆς Ἑλλάδος τ' ἀρβανίτικα. Ὁ κουρδικὸς πληθυσμὸς εἶχε κατὰ τὸ πλεῖστον πολεμήσει τὸ 1919-1922 στὸ πλευρὸ τοῦ Κεμὰλ γιὰ νὰ ἀπελευθερωθῆ ἡ χώρα ἀπὸ τοὺς ξένους εἰσβολεῖς καὶ ἀπὸ τὴν κυβέρνηση τῶν δωσιλόγων τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Παρὰ ταῦτα, οἱ δυτικὲς Δυνάμεις εἶχαν τὴν πρόθεση μὲ τὴν Συνθήκη τῶν Σεβρῶν τῆς 10ης Αὐγούστου 1920 νὰ δημιουργήσουν ἀνεξάρτητο κουρδικὸ κράτος. Τελικὰ ἡ ἵδρυση τοῦ μεγάλου Κουρδιστὰν ἀνεβλήθη ὅπως καὶ ἡ ἵδρυση τῆς Μεγάλης Ἀλβανίας, ἐφ'ὅσον ἀντετίθεντο οἱ πρὸς τὸ παρὸν καλοὶ καὶ πολύτιμοι σύμμαχοι τῶν ΗΠΑ, Ἑλλὰς γιὰ τὴν Ἀλβανία καὶ Τουρκία γιὰ τὸ Κουρδιστάν.  Διότι ὅπως καὶ οἱ Ἀλβανοὶ διατείνονται ὅτι ὁ πληθυσμός τους ἐπεκτείνεται σὲ τρεῖς ὅμορες χῶρες : τὴν Ἑλλάδα, τὸ Κοσσυφοπέδιο τῆς Σερβίας καὶ τὸ κράτος τῶν Σκοπίων, ἔτσι καὶ   οἱ Κοῦρδοι ἐπεκτείνονται στὴν Τουρκία, τὴν Συρία, τὸ Ἰρὰκ καὶ τὸ Ἰράν.

ε) Ἡ Μοσσούλη ὡς Βόρειος Ἤπειρος

Ὅταν ἐξερράγη τὸν Μάρτιο τοῦ 1999, ὁ πόλεμος τῆς Γιουγκοσλαυΐας, οὔτε κἄν ἐπέρασε ἀπὸ τὸ μυαλὸ τῆς ἑλληνικῆς κυβερνήσεως, νὰ ζητήση τὴν ἄδεια ἀπὸ τοὺς Ἀμερικανούς, νὰ σταθμεύσουμε, ὡς μέλη τοῦ ΝΑΤΟ, μερικὰ ἑλληνικὰ στρατεύματα στὴν Βόρειο Ἤπειρο  γιὰ νὰ προστατεύσουμε τὸν ἑλληνωρθόδοξο πληθυσμὸ τῆς Ἀλβανίας ἀπὸ τυχὸν ἐπιπτώσεις εἰς βάρος του συγκροτήσεως τῆς Μεγάλης Ἀλβανίας. Αὐτὸ ἀκριβῶς ἐζήτησε ἡ Τουρκία νὰ κάμη στὸ Βόρειο Ἰράκ, ἐν ὄψει τῆς ἀμερικανικῆς εἰσβολῆς στὸ Ἰρὰκ τὸν Μάρτιο τοῦ 2003.

Ὅπως καὶ στὸ Κουρδιστάν, οἱ φεουδαρχικὲς φυλὲς τῶν Ἀλβανῶν ἐκινοῦντο στὰ τέλη τοῦ  ΙΘ΄ αἰῶνος γιὰ τὴν αὐτονόμηση τῶν ἐδαφῶν τους. Ὁ Ἰσμαὴλ Κεμάλ (1884-1918), γόνος πλουσίας οἰκογενείας φεουδαρχῶν τῆς  Αὐλῶνος -τὸ ἀντίστοιχο τῶν φυλάρχων Μπαρζανὶ τοῦ Ἰρακινοῦ Κουρδιστάν- εἶχε   γίνει  βουλευτὴς   στὸ  ὀθωμανικὸ   κοινοβούλιο τῶν Νεοτούρκων τὸ 1908. Στὶς 28 Νοεμβρίου 1912, κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ πρώτου βαλκανικοῦ πολέμου, ἐκήρυξε τὴν  ἀνεξαρτησία τῆς Ἀλβανίας στὴν Αὐλώνα (Βλόρα),  ἐτέθη ἐπὶ κεφαλῆς ἀλβανικῆς προσωρινῆς κυβερνήσεως, ἕως τὸ 1914, ὁπότε καὶ ἐγκατέλειψε τὴν χώρα. Ἀλλὰ στὶς 7 Δεκεμβρίου 1912 ὁ ἑλληνικὸς    στρατὸς ὑπὸ τὸν στρατηγὸ Κ. Δαμιανὸ ἐπέρασε τὰ σύνορα τῆς Ἠπείρου καὶ κατέλαβε τὴν Κορυτσὰ ἐνῷ ὁ στρατηγὸς Σπυρομήλιος κατελάμβανε τὴν Χιμάρα καὶ ἡ ἑλληνικὴ κατοχὴ ἐπεξετάθη μέχρι τὸ Τεπελένι. Ἡ Ἰταλία ὅμως, ὡς μεγάλη  Δύναμις τότε, δὲν ἐπέτρεψε τὴν προσάρτηση  τῆς Βορείου Ἠπείρου στὴν Ἑλλάδα. Ὅταν τὸ 1919, στὸ Συνέδριο τῆς Εἰρήνης τῶν Παρισίων, ὁ Βενιζέλος ἀνεπιτυχῶς ἐζήτησε ἀπὸ τὶς  μεγάλες Δυνάμεις τὴν προσάρτηση τῆς Βορείου Ἠπείρου, τὸ ἐπιχείρημά του καθίστατο στὸ ὅτι δὲν ἦτο δυνατὸν "μία πλειονότητα  ἀνωτέρου πολιτισμοῦ [οἱ Ἕλληνες] νὰ ὑπαχθοῦν σὲ μία μειονότητα κατωτέρου πολιτισμοῦ [οἱ Ἀλβανοὶ τῶν φεουδαρχικῶν φυλῶν]" (D. Kitsikis, Propagande et pressions en politique internationale, Παρίσι, PUF, 1963, σ. 26).

Ἡ Ἀμερικανικὴ Γερουσία μὲ τὴν ἀπόφαση 762 τῆς 4ης Ἀπριλίου 2003, ἔθεσε ὡς ὅρο παροχῆς βοηθείας ἤ πιστώσεων πρὸς τὴν Τουρκία νὰ μὴν εἰσβάλουν μονομερῶς τουρκικὰ στρατεύματα στὸ Βόρειο Ἰράκ ὅσο διήρκει ὁ ἰρακινὸς πόλεμος. Σύμφωνα δὲ μὲ τὴν ἀπόφαση 1559 τῆς Βουλῆς τῶν Ἀντιπροσώπων τῶν ΗΠΑ, ἡ Τουρκία ἔπρεπε νὰ ἀποδείξη ὅτι κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ πολέμου στὸ Ἰρὰκ συνηργάσθη μὲ τὶς ΗΠΑ. Μόνο οἱ δωσίλογοι ἀμείβονται.

 Ὅπως οἱ Ἕλληνες μετὰ τὸ 1821 καὶ ὅπως ὅλα τὰ Βαλκανικὰ κράτη, ἡ Ἀλβανία ἐδραίωσε τὴν ἀνεξαρτησία τοῦ κρατιδίου της χάριν εὐνοίας τῶν μεγάλων Δυνάμεων. Αὐτὸ προσεπάθησαν καὶ προσπαθοῦν νὰ κάνουν καὶ οἱ Κοῦρδοι. Τὸ παιχνίδι τῆς δωσιλογίας, τοῦ μαχαιρώματος ἀδελφοῦ λαοῦ ποὺ στενάζει καὶ αὐτὸς ὑπὸ τὸ πέλμα τοῦ ἰμπεριαλισμοῦ εἶναι ἡ συνήθης τακτική. Ἴσως ἡ μεγάλη διαφορὰ μεταξὺ τοῦ   Στάλιν  ποὺ ἐνεψύχωσε τὸν λαό του στὸ    Στάλινγκραντ, τὸ  1942-1943,  καὶ  τοῦ   Σαντὰμ τὸ 2003 ποὺ δὲν κατώρθωσε νὰ μετατρέψη τὴν Βαγδάτη σὲ Στάλινγκραντ, εἶναι ὅτι ὁ πρῶτος δὲν ὑπῆρξε ποτὲ πράκτωρ τῶν ἰμπεριαλιστῶν ἐνῷ ὁ Σαντὰμ οἰκοδόμησε τὴν σταδιοδρομία του ὡς προστατευόμενος τῆς CIA, ἤδη ἀπὸ τὸ 1959, ὅπως τὸ εἶχε κάμει καὶ ὁ Νάσερ. Ὁ Μολλὰχ Μουσταφὰ Μπαρζανί ὁ ὁποῖος ἤδη ἀπὸ τὸ 1943 ἠγωνίζετο στὸ κουρδικὸ ἀντάρτικο στὸ Ἰράκ, κατὰ τοῦ καθεστῶτος τῆς Βαγδάτης, ὅταν τὸ 1975 ἡττημένος, κατέφυγε στὸ Ἰράν, μὲ μαρτυρία τῶν ἰδίων τῶν ΗΠΑ ἀπεκαλύφθη ὅτι ἦτο προστατευόμενος τῆς CIA. Τὸ ἀντάρτικό του ἐσυνεχίσθη ἀπὸ τοὺς υἱούς του Μασοὺντ καὶ Ἰντρίς. Ὅσο γιὰ τοὺς Κούρδους τῆς Τουρκίας, ὁ Ὀσμὰν 'Öτζαλάν, ἀδελφὸς τοῦ φυλακισμένου ἡγέτου τοῦ PKK, Άμπντουλλὰχ 'Öτζαλάν, ἐδήλωσε στὶς 8 Ἀπριλίου 2003 ὅτι ὁ πόλεμος στὸ Ἰρὰκ εἶχε δημιουργήσει μία νέα κατάσταση γιὰ τοὺς Κούρδους, οἱ ὁποῖοι προσεπάθουν νὰ ἐπωφεληθοῦν ἀπὸ τὴν διάσταση ἀπόψεων μεταξὺ Ἀγκύρας καὶ Οὐασιγκτῶνος ποὺ εἶχε προκύψει ἀπὸ τὴν μὴ παραχώρηση ἐκ μέρους τῆς Τουρκίας ἀδείας γιὰ τὴν ἀνάπτυξη ἀμερικανικῶν στρατευμάτων στὴν χώρα. Ὁ Ὀσμὰν 'Öτζαλὰν προσέθεσε στὸ πρακτορεῖο εἰδήσεων Reuters, ἀπὸ τὸ στρατόπεδο τοῦ PKK ὅπου εὑρίσκετο, στὸ ὄρος Κεντὶλ τοῦ Βορείου Ἰρὰκ, ὅτι οἱ ΗΠΑ εἶχαν παλαιότερα ὑποστηρίξει τοὺς Κούρδους στὸν ἀγώνα τους γιὰ τὴν αὐτονομία στὰ νοτιοανατολικὰ ἐδάφη τῆς Τουρκίας. Ὁ δωσίλογος, ἀκόμη καὶ ὅταν συνεργάζεται μὲ τὸν ἰμπεριαλιστὴ γιὰ λόγους σκοπιμότητος  μὲ σκοπὸ νὰ τὸν μαχαιρώση ἐκ τῶν ὄπισθεν, σπάνια ἔχει κατόπιν τὸ σθένος νὰ μεταβληθῆ   σὲ ἥρωα. Χρῆμα καὶ δωσιλογία καταρρακώνουν τὴν ἀξιοπρέπεια τοῦ ἀγωνιστοῦ. Ἐξ οὗ καὶ τὸ μεγάλο ἐρωτηματικὸ ποὺ πλανᾶται γιὰ τὴν προσωπικότητα τοῦ Ὀσάμα μπὶν Λάντεν.

στ) Ἡ βρεταννικὴ ἀρπαγὴ τοῦ Βορείου Ἰρὰκ τὸ 1926 εἰς βάρος τῆς Τουρκίας

Στὶς 28 Ἰουνίου 1914, ὁ Ὀθωμανὸς πρωθυπουργὸς Σαῒτ Χαλὶμ πασᾶς, ἔστειλε ἐπιστολὲς στὸν Ἄγγλο καὶ τὸν Γερμανὸ πρέσβυ προσφέροντάς τους ἐπισήμως τὸ πετρέλαιο καὶ τὰ ὀρυχεῖα μεταλλευμάτων τῆς Μεσοποταμίας στὴν Turkish Petroleum Company, ἑταιρεία ποὺ εἶχε ἱδρυθῆ τὸ 1912 καὶ ἀπηρτήζετο ἀπὸ τὴν Anglo-Persian τοῦ Sir Charles Greenway (50%),  τὴν Royal Dutch-Shell τοῦ Henri Deterding (25%) καὶ ἕνα γερμανικὸ σύμπλεγμα (25%). Ὁ Ὀθωμανὸς Ἀρμένιος Calouste Sarkis Gulbenkian (1869-1955), πρωτοπόρος στὴν ἐξόρυξη ὀθωμανικοῦ πετρελαίου στὴν Μοσσούλη καὶ τὸ Κιρκούκ, εἶχε ἀσχοληθῆ μὲ τὶς ἐπιχειρήσεις πετρελαίου ἀπὸ τὸ 1888 ὅταν, μόλις 19 ἐτῶν, ὁ Κωνσταντινουπολίτης αὐτός, εἶχε ἐπισκεφθῆ τὴν Μοσσούλη καὶ τὸ Μπακοὺ ἐπὶ τῆς Κασπίας, ὅπου ἡ ἐξαγωγὴ πετρελαίου, ποὺ τὴν εἶχαν ξεκινήσει τὸ 1874 τὰ ἀδέλφια τοῦ Σουηδοῦ Alfred Nobel, εὑρίσκετο τότε στὰ χέρια τοῦ Ἀρμενίου Ἀλεξάνδρου Μαντάσοβ (Alexander Mantachoff). Μὴ ἔχοντας τὴν δυνατότητα νὰ ἐκμεταλλευθῆ μόνος του τὰ κοιτάσματα τῆς Μοσσούλης, ὁ Γκϋλμπεκιὰν ἠρκέσθη νὰ λαμβάνη 5% τοῦ συνόλου τῆς ἐπιχειρήσεως, δηλαδὴ 2½% ἀπὸ τὴν Anglo-Persian καὶ 2½%  ἀπὸ τὴν Royal Dutch-Shell (διὰ τοῦτο καὶ ἐπωνομάσθη "Κύριος 5%"). Ἡ ἀμερικανικὴ κυβέρνηση διεμαρτυρήθη στὴν ὀθωμανικὴ κυβέρνηση ἐπειδὴ ἔμενε ἔξω ἀπὸ τὴν μοιρασιά. Πράγματι, τὴν ἄνοιξη τοῦ 1908 ἡ Κωνσταντινούπολη εἶχε ὑπογράψει μὲ τὸν ἀπόστρατο Ἀμερικανὸ ἀντιναύαρχο Colby M. Chester, συμφωνία ἡ ὁποία τοῦ παρεχώρει τὶς ἔρευνες γιὰ τὴν ἀνεύρεση πετρελαίου σὲ ὅλη τὴν ἔκταση τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας. Τὸ καλοκαίρι ὅμως τοῦ 1908 εἶχε ξεσπάσει ἡ ἐπανάσταση τῶν Νεοτούρκων ποὺ εἶχε ἀκυρώσει τὴν συμφωνία. Τὸ 1914, ἔξω φρενῶν, ὁ  ἀντιναύαρχος Τσέστερ ἐπέστρεφε στὴν Ἀμερικὴ μὲ ἄδεια χέρια. Ἕνα μῆνα ἀργότερα κατέρρεε ἡ Εὐρωπαϊκὴ Συναυλία καὶ ξέσπαγε ὁ πρῶτος παγκόσμιος πόλεμος. Ἡ τύχη τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας εἶχε κριθῆ.  Οἱ μεγάλες Δυνάμεις εἶχαν ἀποφασίσει νὰ τὴν διαμελίσουν. Γιὰ τὸν σκοπὸ αὐτὸ οἱ Ἄγγλοι ἐχρησιμοποίησαν τὴν ἐξέγερση τῶν Ἀράβων  τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας καὶ τὸ ἀραβικὸ Ἰσλάμ ποὺ ἤδη ἤλεγχαν στὴν  Αἴγυπτο, τοὺς ὁποίους θὰ καθιστοῦσαν διαχειριστὲς τοῦ ὀθωμανικοῦ πετρελαίου πρός ὄφελος τῶν Βρεταννῶν.  Γιὰ τὴν ἐκπλήρωση αὐτοῦ τοῦ στόχου ἐχρησιμοποίησαν, τὸ 1919, ὡς ἐπιθετικὴ λόγχη, τὴν Ἑλλάδα καὶ μετὰ τὴν κατάρρευσή  της  τὸ  1922,  τὸ  Ἰσραήλ ποὺ οἱ διάδοχοι τῶν  Ἄγγλων,  οἱ Ἀμερικανοί,  ἐχρησιμοποίησαν, μὲ τὴν σειρά τους, ἀπὸ τὸ 1948 μέχρι τῶν ἡμερῶν μας.

Ἐν μέσῳ παγκοσμίου πολέμου ὁ ἀντιπρόσωπος  τῆς Ἀγγλίας, Sir Mark Sykes καὶ ὁ ἀντιπρόσωπος τῆς Γαλλίας, Georges Picot, ὑπέγραψαν συμφωνία διαμελισμοῦ τῆς Ὀθωμανίας. Στὴν Γαλλία παρεχωρῆτο ἡ Μοσσούλη καὶ στὴν Ἀγγλία τὸ Κιρκούκ. Ἀλλὰ τὸ 1919, μετὰ τὸ τέλος τοῦ πολέμου, ἡ Ἀγγλία ποὺ ἀπὸ τὸ 1914 κατεῖχε τὴν πλειοψηφία τῶν μετοχῶν τῆς  Τουρκικῆς Ἑταιρείας Πετρελαίου στὴν Μοσσούλη, καὶ δὲν ἤθελε νὰ χάση τὸν ἔλεγχο τῆς περιοχῆς, ἐπίεζε τὴν Γαλλία νὰ τῆς  ἐπιτρέψη νὰ προσαρτήση τὴν Μοσσούλη στὰ ἰρακινὰ ἐδάφη ὑπὸ τὸν ἔλεγχό της. Στὶς 21 Μαΐου 1919, στὸ Συνέδριο τῆς Εἰρήνης τῶν Παρισίων, ὁ Γάλλος πρωθυπουργὸς ἔλεγε στὸν Ἄγγλο ὁμόλογό του τὸν Λόϋδ Τζώρτζ : "Παίρνετε ἀπὸ τὴν Γαλλία τὴν Μοσσούλη καὶ τὴν Κιλικία, ἕνα μέρος τῆς  Συρίας γιὰ τὴν διέλευση ἑνὸς σιδηροδρόμου, καὶ τὴν ἀποκλείετε ἀπὸ τὴν Ἀνατολία ἀφοῦ προηγουμένως τῆς τὴν εἴχατε σχεδὸν ὑποσχεθῆ. Μοῦ φαίνετε πὼς κάπως τὸ παραξηλώσατε" (Δ.Κιτσίκης, Συγκριτικὴ Ἱστορία Ἑλλάδος καὶ Τουρκίας, Ἑστία, 1998, σ. 222).

Ἡ Συνθήκη τῆς Λωζάννης τοῦ 1923 δὲν καθώρισε τὰ τουρκικὰ σύνορα πρὸς νότον μὲ  τὸ Ἰράκ, καὶ ἄφησε τὴν διευθέτηση αὐτὴ νὰ γίνη μεταξὺ Τουρκίας καὶ Μεγάλης Βρεταννίας, ὡς ἐντολοδόχου τοῦ Ἰράκ. Οἱ διμερεῖς αὐτὲς διαπραγματεύσεις ἔφθασαν τὸ 1925 σὲ ἐκρηκτικὸ σημεῖο διότι ὁ Κεμὰλ ἦτο πεπεισμένος ὅτι οἱ Ἄγγλοι ὠθοῦσαν τοὺς Κούρδους νὰ ξεσηκωθοῦν κατὰ τῆς Ἀγκύρας καὶ νὰ διεκδικήσουν ἕνα ἀνεξάρτητο Κουρδιστάν. Οἱ Τοῦρκοι ἠτοιμάζοντο νὰ κηρύξουν πόλεμο κατὰ τῶν Ἄγγλων ἀλλὰ τελικῶς ὑπέκυψαν διότι ἡ Κοινωνία τῶν Ἐθνῶν, τὸν Δεκέμβριο τοῦ 1925 ἔδωσε τὴν Μοσσούλη στὸ Ἰράκ καὶ ἔτσι, στὶς 5 Ἰουνίου 1926, ἡ ἀγγλοτουρκικὴ συνθήκη τῆς Ἀγκύρας, τὴν ὁποία συνυπέγραψε καὶ τὸ Ἰράκ, ἐπεκύρωσε τὴν ἀπόφαση αὐτή. Οἱ ΗΠΑ ἀρχικῶς ὑπεστήριζαν τὶς τουρκικὲς θέσεις ἀλλὰ κατόπιν παραδόσεως στὰ ἀμερικανικὰ συμφέροντα τοῦ ἑνὸς τετάρτου σχεδὸν τοῦ πετρελαίου τῆς Μοσσούλης, ἀπέσυραν τὴν ὑποστήριξη αὐτή. Ἄν καὶ ἡ συνθήκη παρεχώρη στὴν Τουρκία τὸ 10% γιὰ 25 χρόνια  ὅλων τῶν ποσοστῶν ποὺ οἱ πετρελαϊκὲς ἑταιρεῖες θὰ ἐπλήρωναν στὸ Ἰράκ, ἡ Τουρκία προτίμησε νὰ λάβη  ἕνα ἐφάπαξ 500.000 ἀγγλικῶν λιρῶν. Ἀλλὰ ἡ Τουρκία ἐσυνέχισε μέχρι τῶν ἡμερῶν μας  νὰ  θεωρῆ   ὅτι   εἶχε  δικαιώματα  ἐπὶ  τοῦ

Τουρκαλβανοὶ μουσουλμᾶνοι καὶ Ρωμηοὶ Ἀλβανοί-Ἀρβανῖτες, διαιροῦσαν τὴν Ἀλβανία πάνω σὲ θρησκευτικὲς βάσεις. Ὁμοίως Κοῦρδοι μουσουλμᾶνοι καὶ Ἀρμένιοι χριστιανοί, διαιροῦσαν τὰ βουνὰ τῆς Ἀρμενίας-Κουρδιστάν,πάνω σὲ θρησκευτι- κές βάσεις. Οἱ δύο αὐτὲς πληθυσμιακὲς ὁμάδες κατεῖχαν τὸ ἴδιο ἔδαφος. Οἱ Κοῦρδοι κατοικοῦσαν στὶς βουνοκορφές, ἐνῷ οἱ Ἀρμένιοι ἦσαν συγκεντρωμένοι κάτω στὶς κοιλάδες. Γι'αὐτὸ καὶ στὴν διάρκεια τῶν ἀρμενοκουρδικῶν συγκρούσεων, οἱ Κοῦρδοι εἶχαν μία στρατηγικὴ ὑπεροχὴ ἔναντι τῶν Ἀρμενίων. Ἐνῷ οἱ Ἀρμένιοι διεσκορπίζοντο στὰ μεγάλα ἀστικὰ κέντρα γιὰ νὰ σχηματίσουν μία ἐμπορικὴ ἀστικὴ τάξη σὰν τοὺς Ἀρβανῖτες, οἱ Κοῦρδοι ὅπως καὶ οἱ Τουρκαλβανοί, πιὸ καθυστερημένοι,  παρέμενον ἀπομονωμένοι στὰ δύσβατα βουνὰ τοῦ τόπου τους.

Βορείου Ἰράκ στὸ ὁποῖο διέμενον ἐπιπροσθέτως καὶ σημαντικὸς ἀριθμὸς Τουρκομάνων, τουρκικῆς γλώσσας. Διότι ἐὰν οἱ Κοῦρδοι εἶχαν πάντα συγγενικὲς σχέσεις μὲ τοὺς Τούρκους καὶ τοὺς Ἰρανούς, δὲν εἶχαν ούδεμίαν σχέση μὲ τοὺς Ἄραβες.

Οἱ Τουρκομᾶνοι τοῦ Βορείου Ἰρὰκ, ἐν ὄψει τῆς ἀμερικανικῆς εἰσβολῆς τοῦ Μαρτίου 2003, ὠργανώθηκαν ἀπὸ τὴν Ἄγκυρα γιὰ νὰ ἀποτρέψουν τὴν αὐτονόμηση τῆς περιοχῆς   πρὸς ὄφελος τῶν Κούρδων. Οἱ Κουρδικὲς πηγὲς ἰσχυρίζοντο στὰ τέλη τοῦ 2002, ὅτι "ὁ ἀριθμὸς τῶν Τουρκομάνων ποὺ ἔχουν ἐξοπλισθῆ ἀπὸ τὸν τουρκικὸ στρατὸ ηὐξήθη στοὺς 4.000...  κατὰ τὴν στρατιωτική τους ἐκγύμναση φωνάζουν συνθήματα ὅπως : Κάτω οἱ Κοῦρδοι, ζήτω οἱ Τοῦρκοι... Τὸ τουρκικὸ κράτος ἰσχυρίζεται ὅτι ὁ πληθυσμὸς τῶν Τουρκομάνων στὴν περιοχὴ εἶναι τρία ἑκατομμύρια ἐνῷ στὴν πραγματικότητα  δὲν  ὑπερβαίνει τὶς  50.000.  Ὁ Τοῦρκος ὑπουργὸς Ahat Andican συνηντήθη τὴν περασμένη ἑβδομάδα μὲ τουρκομανικὲς ὁμάδες στὴν Ἄγκυρα γιὰ νὰ καθορίσουν τὸ σχέδιο ποὺ τοὺς ἀφορᾶ". Ὁ δὲ Ahmet Muratli, ἀντιπρόσωπος τοῦ Ἰρακινοῦ Τουρκομανικοῦ Μετώπου (ITC) ἐδήλωνε στὸ Γαλλικὸ Πρακτορεῖο Εἰδήσεων στὶς 11 Ἀπριλίου 2003, ὅτι Τουρκομάνοι καὶ Κοῦρδοι στὸ παρελθὸν εὐρέθησαν σὲ σκληρὴ ἀντιπαράθεση διότι καὶ οἱ δύο πληθυσμοὶ διεκδικοῦν τὶς πετρελαϊκὲς πόλεις τοῦ Κιρκοὺκ καὶ τῆς Μοσσούλης, ἰσχυριζόμενοι ὁ καθεὶς ἐξ αὐτῶν ὅτι ὑπῆρξε πλειοψηφία πρὸ τῆς ὑποχρεωτικῆς ἀραβοποιήσεως ποὺ ἐπεχειρήθη ἀπὸ τὸ καθεστὼς τοῦ Σαντὰμ Χουσσεΐν. Πάντως μία στατιστικὴ πρὸ εἰκοσιπενταετίας ἀνεβίβαζε τοὺς Τουρκομάνους τοῦ ἰρακινοῦ Κουρδιστὰν σὲ 130.000 ἄτομα, ἐνῷ σήμερα ὑπολογίζονται στοὺς 300.000.

ζ) Τὸ ἀνεξάρτητο πνεῦμα τῆς Τουρκίας καὶ ὁ προσεχὴς διαμελισμός της

Στὸν ἐθνικὸ πόλεμο ἐπιβιώσεως τοῦ 1919-1922  ὁ Κεμὰλ εἶχε διδάξει στὸν λαό του νὰ ἐπαναλαμβάνη τὴν φράση, Ne mutlu Türk'üm diyene ("Εἶναι τυχερὸς αὐτὸς ποὺ ἠμπορεῖ νὰ ἀποκαλεῖ τὸν ἑαυτό του Τοῦρκο"). Καὶ ὄντως ὑπῆρξε ἡ μόνη ἡττημένη χώρα τοῦ πρώτου παγκοσμίου πολέμου ποὺ ὑπεχρέωσε τὶς μεγάλες Δυνάμεις νὰ ἀκυρώσουν τὴν Συνθήκη "Εἰρήνης" ποὺ τῆς εἶχαν ἐπιβάλει (τῶν Σεβρῶν τοῦ 1920) μὲ μία νέα Συνθήκη (Λωζάννης,  1923), πρὸς ὄφελός της. Αὐτὸ τὸ καταπληκτικὸ γεγονὸς νίκης Δαυΐδ κατὰ Γολιάθ, ἐπαναλαμβάνεται ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς μάχης τοῦ Μαραθῶνος τοῦ Σεπτεμβρίου 490 π.Χ., κάθε φορὰ ποὺ ἕνας λαὸς ἀρνεῖται νὰ ὑποκύψη στὴν ὑλικὴ δύναμη, κάθε φορὰ ποὺ ἀρνεῖται νὰ διοικηθῆ ἀπὸ ἕνα πρωθυπουργὸ λογιστή, ὁ ὁποῖος μέσῳ τοῦ συμπαθοῦς ὑφυπουργοῦ Ἐξωτερικῶν κ. Γιαννίτση, ἐδήλωνε τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 2003, ὅτι πρέπει νὰ εἴμεθα ρεαλιστὲς  καὶ νὰ μὴ παριστάνουμε τοὺς Δὸν Κιχότηδες. Διότι καὶ ὅταν ἕνας λαὸς ἡττᾶται ὅπως στὶς Θερμοπύλες τὸ 481 π.Χ., στὴν πραγματικότητα νικᾶ ὅταν δὲν ἐνδίδει στὴν πνευματικὴ μάχη  καὶ παραμένει νικητὴς στὴν Ἱστορία. Σήμερα ὅμως, ὡς ἀπέραντο διαφθορεῖο, ἡ Τουρκία  δὲν εἶναι πλέον σὲ θέση νὰ ἀντισταθῆ στὴν ὑπερδύναμη   καὶ   θὰ  διαμελισθῆ,  ὅπως    αὐτὸ  ἔγινε μὲ τὴν Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία τὸ  1918 (καὶ ὅπως τὸ ἐπαναλαμβάνω μονότονα ἀπὸ τὸ 1990).  Ἡ δὲ μετριοπαθὴς κυβέρνηση τῶν Ἰσλαμιστῶν δὲν ἔχει τὴν δυνατότητα νὰ  ἀποτρέψη μία νέα Συνθήκη Σεβρῶν. Ἐτόλμησε ἕνα διεφθαρμένο καθεστὼς νὰ ἐπιμείνη στὸ ὄχι του ἔναντι τῆς Ἀμερικῆς καὶ αὐτὸ θὰ τὸ πληρώση ἀκριβά.

Ἀντιθέτως, τὸ ἐξ ἴσου διεφθαρμένο καθεστὼς τῶν Ἀθηνῶν ἔχει ἔνα σημαντικὸ ἀτού : Ὡς ἐπιτυχημένο μέλος τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως δύναται σήμερα νὰ παίξη τὸν ρόλο ποὺ μέχρι πρόσφατα ἔπαιζε ἡ Τουρκία : αὐτὸ τοῦ τοποτηρητοῦ τῶν Ἀμερικανῶν στὸ ἀνατολικὸ σύνορο τῆς ΕΕ, ἀντίστοιχο μὲ αὐτὸ ποὺ παίζει  ἡ Ἀγγλία στὸ δυτικὸ σύνορο. Βεβαίως ὁ  Σημίτης εἶναι ὀπαδὸς τοῦ γαλλογερμανικοῦ ἄξονος, τοῦ Δ΄ Ράϊχ, καὶ ὄχι τῶν Ἀγγλοσαξώνων. Ἀλλὰ δύναται νὰ ἀντικατα- σταθῆ  μὲ τὸν Γεώργιο Παπανδρέου  ἤ μὲ κάποιον ἄλλο τοῦ ἀγγλοσαξωνικοῦ ἱπποστασίου, ἀκόμη καὶ μὲ τὴν ἐπιστροφὴ τοῦ βασιλικοῦ θεσμοῦ. Ἡ Τουρκία, ὡς ἔχει, δὲν δύναται νὰ γίνη μέλος τῆς ΕΕ ἔστω καὶ ἄν "δημοκρατικοποιηθῆ" διότι ἡ Γαλλία καὶ ἡ Γερμανία εἶναι ἀπολύτως ἀντίθετες στὴν εἴσοδο μιᾶς μεγάλης "ἰσλαμικῆς" χώρας. Συνεπῶς, ὁ μόνος τρόπος εἶναι ἡ συγκρότηση ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας μὲ πρωτεύουσα τὴν Κωνσταντινούπολη, στὴν ὁποία τὸ ἰσλαμικὸ στοιχεῖο θὰ ἐλεγχθῆ καὶ θὰ ἀποδυναμωθῆ μὲ τὸν ἑξῆς τρόπο  : 1- Τὸ τουρκικὸ Κουρδιστὰν θὰ ἀποκοπῆ καὶ θὰ ἑνωθῆ μὲ ἕνα ἰρακινὸ αὐτόνομο Κουρδιστάν. 2-Οἱ ἀνατολικὲς ἐπαρχίες τῆς Τουρκίας, ὅσες δὲν συμπεριληφθοῦν στὸ κουρδικὸ κράτος, ἐνδέχεται, μέρος των, νὰ ἐνσωματωθοῦν σὲ κράτος Λαζῶν τῆς Γεωργίας καὶ στὸ κράτος τῆς Ἀρμενίας, γιὰ τὸν καλύτερο ἀμερικανικὸ πετρελαϊκὸ ἔλεγχο τοῦ Καυκάσου. 3 - Ἡ  Δυτικὴ Τουρκία θὰ περάση ὑπὸ τὸν ἔλεγχο   τῶν 25 ἑκατομμυρίων Ἀλεβήδων, οἱ ὁποῖοι ἀπεχθάνονται τοὺς μουσουλμάνους. Αὐτὴ ἡ Τουρκία τῶν Ἀλεβήδων θὰ ἑνωθῆ μὲ τὴν Ἑλλάδα σὲ μία ὀρθοδοξο-αλεβιδικὴ συνομοσπονδία (πιθανῶς μοναρχική), ἡ ὁποία θὰ ἐνσωματωθῆ ὁλόκληρη στὴν ΕΕ, μὲ τὸν ἴδιο τρόπο ποὺ θὰ συμβῆ μὲ τὴν μέλλουσα κυπριακὴ ἑλληνοτουρκικὴ  συνομοσπονδία.

 

Ἔτσι τὸ ὅραμά μου ἑλληνοτουρκισμοῦ καὶ συνομοσποδοποιήσεως τῶν δύο ἀδελφῶν λαῶν ποὺ εἶχα ἐκθέσει ἤδη ἀπὸ τὸ 1966, θὰ πραγματοποιηθῆ. Βεβαίως, μὲ τὸν πλάγιο αὐτὸ τρόπο, ἡ εἴσοδος τῆς Τουρκίας θὰ ἀποδυναμώση τὴν συνοχὴ τῆς ΕΕ, κάτι ποὺ δὲν εἶναι   μόνον πρὸς τῶν συμφέρον τῶν ΗΠΑ, ἀλλὰ καὶ πρὸς τὸ συμφέρον τοῦ ἑλληνισμοῦ. Ἐπωφελούμενο ἀπὸ τὴν ΕΕ, τὸ ἑλληνοτουρκικὸ σύνολο  θὰ ἐξελιχθῆ σὲ σημαντικὴ δύναμη στὶς δύο πλευρὲς τῶν Στενῶν καὶ τοῦ Αἰγαίου ἀποτρέποντας, πρὸς τὸ παρόν, τὴν κάθοδο τοῦ ἄξονος Μόσχας-Βερολίνου, μὲ μία σύγχρονη μορφὴ Βυζαντινωθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας  τῆς Κωνσταντινουπόλεως μοναρχικῆς ὑφῆς.

η) Τὸ πετρέλαιο τῆς Μοσσούλης διαμελίζει γιὰ δεύτερη φορὰ τὴν Τουρκία

Πρὶν ἀπὸ τριάντα χρόνια, τὸ βιβλίο τοῦ Pierre Péau, Pétrole : La troisième guerre mondiale (Paris, Calmann-Lévy, 1974) ἀπεδείχθη προφητικό. Σὲ ἕναν πρόλογό του ὁ  Jean-Pierre Vigier, maître de recherche στὸ Ἐθνικὸ Κέντρο Ἐπιστημονικῆς Ἐρεύνης (CNRS) τῆς Γαλλίας, καὶ πρώην μέλος τοῦ γαλλικοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος,  ὁ  ὁποῖος  εἶχε ἐκδιωχθῆ ἀπὸ τὸ ΚΚΓ τὸ 1968 ὡς γκεβαρικός,  παρετήρει : "Ὁ τρίτος παγκόσμιος πόλεμος μόλις ξεκίνησε. Γιὰ τὶς ΗΠΑ, ὁ στόχος εἶναι νὰ γονατίση τὴν Εὐρώπη καὶ τὴν Ἰαπωνία, ἀποστραγγίζοντας τὶς φθηνὲς πηγὲς ἐνεργείας καὶ πρώτων ὑλῶν  τὶς ὁποῖες αὐτὲς ἐπρομηθεύοντο ἐλευθέρως μέχρι τώρα". Καὶ ὁ συγγραφεύς, ὁ  Pierre Péau, ἐγραφε : "Τὸ πετρέλαιο εἶναι ὑπόθεση τῆς Ἀμερικῆς. Ἡ πρώτη ἀνάβλυση πετρελαίου ἔλαβε χώρα τὸ 1859 στὴν Πεννσυλβανία καὶ μέχρι τὸ τέλος τοῦ δευτέρου παγκοσμίου πολέμου ἡ Ἀμερικὴ ὑπῆρξε ὁ μεγαλύτερος ἐξαγωγεὺς καὶ ὁ μεγαλύτερος παραγωγὸς τοῦ κόσμου ". Ἀλλὰ ἤδη ἀπὸ τὸ 1927, ἀρχίζει νὰ ἀνησυχῆ μήπως  καὶ οἱ ἐγχώριες πηγὲς της ἐξαντληθοῦν. Διὰ τοῦτο καὶ προληπτικά, ξεχύνεται στὴν Μέση Ἀνατολή ὅπου οἱ εὐρωπαϊκὲς χῶρες ἔχουν ἤδη κάμει τὴν μοιρασιά . Πάντως, "μέχρι τὸ τέλος τοῦ δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, ἡ Μέση Ἀνατολὴ θεωρεῖται ἁπλῶς μία συμπληρωματικὴ ζώνη τοῦ Τέξας". Ἀλλὰ τὸ 1948, γιὰ πρώτη φορὰ οἱ ΗΠΑ εἰσάγουν πετρέλαιο. Κι ἔτσι τὸ 1952, ὁ Στάλιν προβλέπει ὅτι πόλεμος μεταξὺ τῶν δύο ἰδεολογικῶν στρατοπέδων, παρὰ τὴν σφοδρότητα τοῦ ψυχροῦ πολέμου, δὲν θὰ ἐκραγῆ. Ἀντιθέτως ὑπῆρχαν μεγάλες πιθανότητες ἡ πολεμικὴ σύρραξη νὰ γίνη μεταξὺ τῶν καπιταλιστικῶν κρατῶν μὲ ἀντικρουόμενα οἰκονομικὰ συμφέροντα (βλ. Ἐνδιάμεση Περιοχή, τ. 12, θέρος 1999 : "Ὁ Στάλιν, προφήτης τοῦ ΚΑ' αἰῶνος"). Καὶ ἔτσι, μὲ βάση τὸ πετρέλαιο, οἱ ΗΠΑ ἀνεδείχθησαν ἡ πλανητικὴ δύναμη, χάνοντας κάθε μέτρο, ποὺ στὴν ἀλαζονεία της θεωρεῖ πλέον πὼς δὲν χρειάζεται κανέναν ἐνδιάμεσο στὴν ἐκμετάλλευση τοῦ πλανήτου. Ἀλλοίμονο στὴν Τουρκία σήμερα καὶ στὸ Ἰσραὴλ αὔριο, ἄν τολμήση νὰ δυσκολεύσῃ τὴν ἀπόλυτη καὶ ἄμεση κυριαρχία της : θὰ καταστραφῇ.

Ἡ μεγάλη τουρκικὴ ἐφημερίδα Σαμπὰχ ἔγραφε στὶς 27 Δεκεμβρίου 2002, πὼς ἡ Τουρκία ἀπαιτοῦσε (!) ἐτησίως, 10 % τοῦ ἰρακινοῦ πετρελαίου  μετὰ τὸ τέλος τῆς εἰσβολῆς, ἐπανερχόμενη στὴν ἀγγλοτουρκικὴ συμφωνία τοῦ 1926 ἐπὶ τῆς Μοσσούλης, τὴν ὁποία ὅμως ἡ Τουρκία εἶχε συμφωνήσει νὰ ἀντικαταστήση   μὲ ἕνα ἐφάπαξ 500.000 ἀγγλικῶν λιρῶν. Ὅταν τὸ 1995 ἡ Τουρκία εἶχε εἰσβάλει στὸ Βόρειο Ἰρὰκ μὲ 35.000 στρατὸ γιὰ νὰ κυνηγήση τοὺς  ἀντάρτες τοῦ  PKK, ὁ  Τοῦρκος  πρόεδρος Ντεμιρὲλ εἶχε δηλώσει στὸν τύπο: "Τὰ σύνορα εἶναι στραβά. Ἡ ἐπαρχία τῆς Μοσσούλης ἦτο ἐνσωματωμένη στὰ ἐδάφη τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας. Ἐὰν αὐτὴ ἡ ἐπαρχία ἦταν σήμερα μέρος τῆς Τουρκίας, κανένα ἀπὸ τὰ προβλήματα ποὺ ἀντιμετωπίζουμε δὲν  θὰ ὑπῆρχε ποτέ". Ἐνώπιον ὅμως τῆς γενικῆς κατακραυγῆς τῶν παραγόντων στὴν περιοχή, γιὰ τὶς δηλώσεις Ντεμιρέλ, ὁ Τοῦρκος πρόεδρος ὑπεχρεώθει νὰ ἀναδιπλωθῇ καὶ νὰ δηλώσῃ ὅτι  τὸ θέμα τῶν συνόρων εἶχε λυθῆ τὸ 1926. Παρὰ ταῦτα, ὑπενθυμίζετο ὅτι τὸ ἄρθρο 9 τῆς "Δηλώσεως τῆς Ἰρακινῆς Κυβερνήσεως" μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς ἐπισήμου εἰσόδου τοῦ νέου ἀνεξαρτήτου κράτους τοῦ Ἰρὰκ στὴν Κοινωνία τῶν Ἐθνῶν στὶς 28 Ἰανουαρίου 1932, ὥριζε  πὼς στὴν περιοχὴ τοῦ Κιρκοὺκ "ὅπου ἕνα μεγάλο μέρος τοῦ πληθυσμοῦ εἶναι Τουρκομάνοι, ἡ ἐπίσημη γλῶσσα, ἐκτὸς τῶν ἀραβικῶν, θὰ εἶναι ἤ τὰ κουρδικὰ ἤ τὰ τουρκικά". Ἐπίσης σήμερα ἕνας ἀγωγὸς μεταφέρει τὸ πετρέλαιο τοῦ Κιρκοὺκ μέσῳ τουρκικοῦ ἐδάφους, μέχρι τὸν μεσογειακὸ τουρκικὸ λιμένα τοῦ Τζέϋχαν, ἀπέναντι ἀπὸ  τὴν Κύπρο,  ἐνῷ μία δύναμη 5.000 Τούρκων ὁπλιτῶν σταθμεύει μονίμως ἐντὸς τοῦ βορειοϊρακινοῦ ἐδάφους.

θ) Συμπέρασμα

Ὅπως ἐπεσήμανε τὸ κύριο ἄρθρο τῆς Ε.Π. (τ.19, Ἄνοιξη 2001), ὁ διαμελισμὸς τῆς  Τουρκίας θὰ ἐπιτρέψη τὴν δημιουργία ἑνὸς σταθεροῦ ἀλβανο-ελληνο-τουρκο-κουρδικοῦ φράγματος πετρελαίου γιὰ τὴν ἀσφαλῆ διέλευση τῶν ἀγωγῶν πετρελαίου. Στὸ ἄρθρο αὐτὸ παρατηρούσαμε πὼς μία ἁπλὴ ματιὰ στὸν βαλκανομικρασιατικὸ χάρτη θὰ μᾶς ἔπειθε γιὰ τὴν σπουδαιότητα τοῦ χώρου αὐτοῦ γιὰ τὴν διέλευση τῶν ἀγωγῶν πετρελαίου, ὑπὸ τὸν πλήρη ἔλεγχο τῶν Ἀμερικανῶν, ἀπὸ τὴν Κασπία καὶ τὸ Ἰράν ὡς καὶ ἀπὸ τὸ Βόρειο Ἰράκ. Ἔτσι ἡ Ἑλληνοτουρκικὴ Συνομοσποδία τῆς Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς, χωρὶς νὰ κόψη τοὺς δεσμούς της μὲ τὴν ΕΕ, θὰ εἶχε τὴν εὔνοια τῶν Ἀμερικανῶν, καὶ δὲν θὰ ἐκινδύνευε νὰ ὑποδουλωθῆ, ἐφ' ὅσον στὸ κέντρο τοῦ συνομοσπονδιακοῦ αὐτοῦ χώρου, Ἑλλὰς καὶ Τουρκία δὲν κατέχουν ἀξιοπρόσεκτα κοιτάσματα πετρελαίου, γνωρίζοντας κάλλιστα ὅτι ἡ ὕπαρξη πετρελαίου εἶναι συμφορὰ γιὰ τὸν λαὸ στὸ  ἔδαφος  τοῦ  ὁποίου  ἀνακαλύπτεται,  διότι φέρνει τὴν εἰσβολή, ὅπως τὸ σύννεφο τὴν μπόρα.

Ἀναδημοσίευση ἀπὸ τὸ τεῦχος 28, Θέρους 2003, τοῦ τριμηνιαίου περιοδικοῦ Ἐνδιάμεση Περιοχή, σσ. 3-12.         Δημήτρης Κιτσίκης                             16 Ὀκτωβρίου 2017