Τὸ παρὸν νέο ἱστολόγιο εἶναι ἡ συνέχεια τοῦ παλαιοῦ μὲ τὸ ὁποῖο συνδέεσθε μέσῳ τῆς διευθύνσεως http://endiameseperioche.blogspot.gr

Τὰ ἄρθρα τοῦ παρόντος ἱστολογίου, ἀπὸ τὸ 2012 μέχρι τὸ 2017, ἐδημοσιεύοντο τακτικά, μαζὶ μὲ ἄλλα κείμενα τοῦ Κιτσίκη, στὴν ἀθηναϊκὴ ἡμερησία ἐφημερίδα "Ἐλεύθερη Ὥρα" καὶ ἐνεπλουτίζοντο μὲ ἐκτενῆ ἄρθρα, στὸ τριμηνιαῖο περιοδικὸ τοῦ Δημήτρη Κιτσίκη, ποὺ φέρει τὸν ἴδιο τίτλο μὲ τὸ ἱστολόγιο, δηλαδὴ "Ἐνδιάμεση Περιοχή" (http://www.intermediateregion.com), περιοδικὸ τὸ ὁποῖο δημοσιεύεται ἀνελλιπῶς ἀπὸ τὸ 1996.
Ὁ Κιτσίκης ἐδημοσίευε ἐπίσης τακτικά, μακροσκελῆ ἄρθρα, ἀπὸ τὸ 1999 μλέχρι τὸ 2017 καὶ τὸν θάνατο τοῦ ἐκδότου του Παύλου Βουδούρη, στὸ ἀθηναϊκὸ μηνιαῖο περιοδικὸ "Τρίτο Μάτι".

Βλέπε καὶ μία συνέντευξη, ἐφ'ὅλης τῆς ὕλης τοῦ Κιτσίκη στὸ lifo.gr



Γιὰ ὅσους διαβάζουν γαλλικά,εἰσέρχεσθε στὸ παρακάτω ἱστολόγιο
γιὰ νὰ διαβάσετε ἄρθρα τοῦ Κιτσίκη

Jan 28, 2018

404 – Δημήτρης Ἀζεμόπουλος καὶ ἑλληνικὸ διπλωματικὸ σῶμα


404 – Δημήτρης Ἀζεμόπουλος καὶ ἑλληνικὸ διπλωματικὸ σῶμα

Ὡς καθηγητὴς Πανεπιστημίου Διεθνῶν Σχέσεων ὑπηρετῶντας τώρα καὶ δεκάδες χρόνια στὸ Ἐξωτερικό, παρακολουθοῦσα καὶ λόγῳ τῆς εἰδικότητός μου, τοὺς πρέσβεις μας στὶς διάφορες πρωτεύουσες Δύσεως καὶ Ἀνατολῆς. Στὴν μεγάλη ποικιλία χαρακτήρων καὶ συμπεριφορῶν ἕνα χαρακτηριστικὸ τοὺς ἥνωνε. Δὲν ἐξεφράζοντο καὶ ἦσαν ἀπόμακροι τῶν ἑλληνικῶν κοινοτήτων ἀνὰ τὸν κόσμο. Μὲ τὸ πρόσχημα ὅτι ἀντεπροσώπευον τὴν χώρα μας στὶς ξένες κυβερνήσεις καὶ ὄχι στοὺς ὁμογενεῖς καὶ μὲ πρόσθετο ἐπιχείρημα ὅτι δὲν ἔπρεπε νὰ παρουσιάζουν δημοσίως τὶς προσωπικὲς τους πολιτικὲς καὶ θρησκευτικές τους προτιμήσεις, ἦσαν ἄοσμοι, ἀπομεμακρυσμένοι καὶ ἀφόρητα βαρετοί. Ὅταν ἔφθανε ἡ ὥρα νὰ ἀποχωρήσουν ἀπὸ τὴ ὑπηρεσία συνταξιοδοτούμενοι, ἐβούλιαζαν στὴν ἀφάνεια.

Τέτοιος δὲν εἶναι ὁ νέος πρέσβυς στὴν καναδικὴ πρωτεύουσα,  Δημήτρης Ἀζεμόπουλος. Γνωρίζει ὅτι ὁ συνδετικὸς κρῖκος ὅλων τῶν Ἑλλήνων εἶναι ἡ ἑλληνικὴ διαχρονικὴ γλῶσσα ἀπὸ τὸν Ὅμηρο στὸν Ἐλύτη, ἡ μόνη θεόπνευστη πλανητικὴ γλῶσσα ποὺ τὴν χειρίζεται ἡ ἀφρόκρεμα τῆς παγκοσμίας διανοήσεως διότι δὲν εἶναι κάποια διάλεκτος τῆς πλέμπας, ὅπως τὰ κρεόλικα ἤ τὰ γερμανοελβετικά, ἀλλὰ ἡ γλῶσσα τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τοῦ ἰδίου τοῦ Χριστοῦ. Δὲν ὑπάρχουν δέ, ἀρχαῖα, εὐαγγελικά, νεοελληνικά, πόσῳ μᾶλλον τεχνητὲς γλῶσσες γραφείου ὅπως καθαρεύουσα  καὶ δημοτική, ἀλλὰ ἁπλῶς ἑλληνικά, τελεῖα καὶ παῦλα.

Ἐπὶ πλέον, δὲν ὑπάρχει διαχωρισμὸς μεταξὺ προχριστιανικῆς καὶ μεταχριστιανικῆς Ἑλλάδος, διότι ἡ ἑνιαῖα ἑλληνικὴ γλώσσα ἐδημιούργησε τὸ θαῦμα τοῦ ἑλληνοχριστιανισμοῦ.

Ἔγραφα σὲ ἄρθρο μου, τὸν Μάϊο τοῦ 2007 (περιοδικὸ Τρίτο Μάτι, τ.152): «Ὁ Γεώργιος Ἕγελος (Georg Wilhelm Friedrich Hegel, 1770-1831), ὅταν ξεκινᾷ τὴν παράδοση τῶν μαθημάτων του στὸ Βερολῖνο, μὲ θέμα τὴν ἱστορία τῆς ἑλληνικῆς φιλοσοφίας, δηλώνει στὸ ἀκροατήριό του: «Ἑλλάς. Στὸ ἄκουσμα τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ ἡ καρδιὰ τοῦ  πεπαιδευμένου Εὐρωπαίου καὶ ἡμῶν τῶν Γερμανῶν εἰδικῶς, αἰσθάνεται σὲ γενέτειρα γῆ» (Werke, IZ΄, σ.187). Γιὰ τὸν Ἕγελο, τὸν ἐμπνευστὴ τοῦ Καρόλου Μάρξ, ἡ Ἑλλὰς δὲν εἶναι ἁπλῶς μία φιλοσοφικὴ προτίμησις, εἶναι ὁ πλανητικὸς πολιτισμός καὶ κάτι παραπάνω: εἶναι ἡ πατρὶς ὅλων τῶν ἀνθρώπων ἐπὶ τῆς γῆς. Συνεπῶς, ὁ ἑλληνισμὸς δὲν ἀνήκει μόνον στοὺς κατοίκους τοῦ ἀθηναϊκοῦ κρατιδίου ποὺ ἄλλωστε, τὴν ἐποχὴ ποὺ ὡμιλοῦσε, δὲν εἶχε κἄν ἱδρυθῆ. Εὐτυχῶς δέ, διότι διαφορετικὰ ὁ ἑλληνισμὸς θὰ εἶχε ἐξαφανισθῆ πρὸ πολλοῦ. Καὶ ὁ Ἕγελος προσθέτει: «Αὐτὸ ποὺ ζοῦμε τώρα, τὸ παρόν, τὴν ἐπιστήμη καὶ τὴν τέχνη, αὐτὸ ποὺ ὄχι μόνον δίδει ὤθηση στὴν πνευματικὴ ζωὴ ἀλλὰ καὶ τῆς δίδει τὴν ἀξιοπρέπειά της  καὶ τὴν ὀμορφαίνει, αὐτό τὸ γνωρίζουμε, πηγάζει ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα ἄμεσα ἤ ἔμμεσα». Δηλαδή, ὁ πλανήτης Γῆ εἶναι ὁ πλανήτης Ἑλλάς. Ἕνας Ἄγγλος, ὁ E.M. Butler,  ἰσχυρίζετο ὅτι οἱ Γερμανοὶ εἶχαν ὡς ἔμμονη σκέψη τὴν Ἑλλάδα καὶ ἔγραψε σχετικὰ ἕνα βιβλίο μὲ τίτλο The Tyranny of Greece over Germany (Cambridge University Press, 1935). Τὴν ἔβλεπαν, λέγει, μόνον ὡς Ἑλλάδα καὶ ὄχι συνδεδεμένη μὲ τὴν Ῥώμη. Οἱ Γάλλοι, ἔλεγαν οἱ Γερμανοί, ἔφθαναν στὴν Ἀθήνα ἀπὸ τὸ Παρίσι, μέσῳ Ῥώμης, ἐνῷ ἐμεῖς πηγαίνουμε ἀπ’ εὐθείας, προσπερνῶντας τὴν Ῥώμη.
           
»Ὁ Ἕγελος λοιπὸν, χαρακτηρίζεται ἀπὸ τοὺς μελετητές του ὡς ἑλληνοκεντρικός. Χρησιμοποιεῖ τὸν μῦθο τοῦ γίγαντος Ἀνταίου, ὁ ὁποῖος γιὰ να φορτωθῇ καὶ πάλι μὲ ἐνέργεια, ὡς ἠλεκτρικὴ μπαταρία, ἐκάθητο ἐπὶ τῆς γῆς, τῆς Γαίας, τῆς μητέρας του. Ἔτσι κάθε πρόοδος τῆς πλανητικῆς ἐπιστήμης καὶ τοῦ πολιτισμοῦ ἦταν ἀδύνατη χωρὶς τὴν πηγὴ τοῦ ἑλληνισμοῦ. Γιὰ νὰ πνίξῃ τὸν Ἀνταῖο ὁ Ἡρακλῆς τὸν ἐκράτησε μετέωρο γιὰ νὰ μὴν ἀκουμπᾷ στὴν γῆ. Ἔτσι καὶ ὁ πλανήτης θὰ ἀποθάνῃ, ὅπως ἤδη φαίνεται αὐτὸ νὰ πραγματοποιῆται, ὅταν θὰ χάσῃ τὴν ἐπαφή του μὲ τὸν ἑλληνισμό. Τὸ σύμπαν εἶναι ἡλιοκεντρικὸ καὶ ὁ ἥλιος εἶναι ἡ Ἑλλὰς ποὺ θερμαίνει τοὺς γύρω πλανῆτες τοῦ κόσμου. Μετά, ἀκοῦς τοὺς πολιτικοὺς τοῦ σημερινοῦ κρατιδίου νὰ δηλώνουν ὅτι  «εἴμεθα μικρὴ χώρα» καὶ ὅτι ἡ  ἑλληνικὴ γλῶσσα εἶναι περιορισμένη καὶ  ἔχει τὰ ἴδια δικαιώματα μὲ τὰ δανέζικα ἤ τὰ σουηδικά! Καὶ τότε, ἀκούγοντάς τους καταλαβαίνεις γιατὶ ὁ ἑλληνισμὸς δὲν ἀνήκει στοὺς Ἕλληνες ἀλλὰ στὴν ἀνθρωπότητα.
           
»Ὁ Ἕγελος ἐπαναλαμβάνει ὅτι ὁ ἑλληνισμὸς εἶναι ὁ μοναδικὸς πολιτισμὸς τοῦ πλανήτου γιὰ δύο λόγους: Πρῶτον διότι εἶναι ἡ κορυφὴ τῆς πυραμίδος ποὺ ἐκτίσθη ἀπὸ τοὺς προτεραίους πολιτισμοὺς τῆς Μέσης Ἀνατολῆς καὶ τῆς Αἰγύπτου, οἱ ὁποῖοι ὅμως ὅταν τὸν ἐκκέντρισαν καὶ ἐσυγχονεύθησαν μὲ τὸν ἑλληνισμό, ἔχασαν τὸ κεντρί τους καὶ ἀπέθαναν γιὰ νὰ ἐπιβιώσουν μόνον μέσῳ τῆς ἑλληνικῆς συνθέσεως. Δεύτερον, διότι στὴν σύνθεση αὐτὴ ἀνέδειξαν δύο καθαρῶς πλέον ἑλληνικὰ χαρακτηριστικά: τὸ «καλὸν κ’ ἀγαθὸν» καὶ τὴν διαλεκτική. Βεβαίως, ἡ βάση τῆς διαλεκτικῆς συναντᾶται ὄχι μόνον στοὺς προτεράιους πολιτισμοὺς τῆς Μέσης Ἀνατολῆς ἀλλὰ καὶ στὴν Κίνα μὲ τὴ ἀρχὴ τοῦ γὶν-γιὰνγκ καὶ τάο (θέση-ἀντίθεση καὶ σύνθεση). Ἀλλὰ στὴν Ἑλλάδα ἐπῆρε τὴν ἀνωτέρα της μορφή.
           
»Ὁ ἑλληνισμὸς εἶναι πνεῦμα, λέγει ὁ Ἕγελος.  Εἶναι τὸ πνεῦμα. Εἶναι ἡ «ἀπόλυτη πνευματικὴ ὁλότητα». Εἶναι δηλαδἠ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Ἡ ἀπόλυτη διάστασις αὐτὴ τοῦ ἑλληνισμοῦ τὸν κάνει πρῶτα ἐξωγήϊνο, ἐξ οὐρανοῦ, καὶ δεύτερον τοῦ δίδει τὴν πλανητική, θρησκευτική του διάστασι. Θέωση δὲν νοεῖται χωρὶς τὴν παρέμβασι τοῦ Ἁγίου Ἑλληνισμοῦ. Ἡ Δευτέρα Παρουσία εἶναι ἡ ὁλοκλήρωσις  τῆς «ἀνάγκης», τῆς «μοίρας»»», τοῦ «πεπρωμένου» τοῦ ἑλληνισμοῦ. Συνεπῶς, ἡ τελειολογία τοῦ ἑλληνισμοῦ εἶναι μετατροπὴ τοῦ πλανήτου Γῆ, σὲ πλανήτη Ἑλλάς καὶ στὴν ἐξάπλωσί του στὸ Σύμπαν, ἐκτὸς τοῦ πλανήτου μας. «Ἡ Ἀνάγκη πραγματοποιημένη σημαίνει πραγματοποίησις τῆς ἀρχῆς στὴν Ἱστορία» (Dominique Janicaud, Hegel et le destin de la Grèce [Ὁ Ἕγελος καὶ τὸ Πεπρωμένο τῆς Ἑλλάδος], Παρίσι,1975, σ.16).
           
»Θὰ ἠδύνατο κανεὶς νὰ παρουσιάσῃ τὸν Ἕγελο ὡς ἕναν ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς δυτικοὺς σοφοὺς καθηγητές, ποὺ ἀνατρέχουν συνεχῶς στὶς λεγομένες «νεκρὲς γλῶσσες», τὰ λατινικὰ καὶ τὰ ἑλληνικά, ἀπομακρυσμένοι ἀπὸ τὴν ζωὴ, ἀνίκανοι νὰ ἀπευθυνθοῦν στὰ νειᾶτα καὶ στὸ ἄνθος τῆς ἀναρχίας. Ἀλλὰ Ἕγελος κάνει σαφῆ διαφορὰ μεταξὺ τῶν δύο γλωσσῶν: τὰ ἑλληνικὰ ποὺ εἶναι ζωντανά, κατἐξοχὴν γλῶσσα τῆς ζωῆς, καὶ τὰ λατινικὰ, γλῶσσα νεκρή, τοῦ θανάτου.
           
»Ὅπως ὅλοι οἱ πολὺ μεγάλοι διανοούμενοι, τὸ πρότυπο τῶν ὁποίων εἶναι Ῥουσσώ,   καθηγητὴς Ἕγελος ἦταν σφόδρα ἀντιδιανοούμενος καὶ ἀπηχθάνετο τοὺς «σοφοὺς καθηγητές» καὶ τὴν ἐπίδειξι τῆς ἐπιστημοσύνης τους (érudition). Στὴν Ἱστορία τῆς Φιλοσοφίας του, τοὺς  περιγράφει ὡς ἑξῆς: «Εἶναι σὰν ζῶα ποὺ ἔχουν ἀκούσει μὲ εὐκρίνεια ὅλους τοὺς ἤχους μίας μουσικῆς, ἀλλὰ ποὺ δὲν εἶναι σὲ θέσι νὰ ἀντιληφθοῦν τὴν ἑνότητα καὶ τὴν ἁρμονία τοῦ μουσικοῦ ἔργου»(Α΄9). Αὐτοὶ οἱ «σοφοὶ ἱστορικοί», προσθέτει, «ὁμοιάζουν μὲ ὑπαλλήλους πρατηρίου ἐμπορικῆς ἐπιχειρήσεως» καὶ συμπεραίνει πὼς  « ἐπιστημοσύνη συνίσταται στὸ νὰ γνωρίζῃς πολλὰ  ἄχρηστα πράγματα». Καταφέρεται μετὰ μανίας κατὰ τῶν λατινικῶν, χάριν τῶν ὁποίων «ἠμποροῦμε νὰ λέμε στὰ λατινικὰ πράγματα ποὺ θὰ ἦταν γελοῖο νὰ ἐδιαβάζαμε ἤ νὰ ἐγράφαμε» στὰ γερμανικά. Μὲ τὴν ἐξαφάνισι τῶν λατινικῶν θέλει νὰ ἐξαφανίσῃ καὶ τὴν ῥωμαιοκαθολικὴ Ἐκκλησία».

Ζητῶ ἀπὸ τοὺς διπλωμᾶτες μας νὰ ξεπεράσουν τὴν εὐθυνοφοβία τους, τὶς πολιτικὲς καὶ θρησκευτικές διαφορές, κομμουνιστικές, φασιστικές, φιλελεύθερες, νεοημερολογιτικές, παλαιοημερολογητικές, οἰκουμουνιστικές, ἀντιπαπικές, καὶ νὰ ἀνυψωθοῦν ἡνωμένοι γύρω ἀπὸ τὴν λατρεία τῆς μοναδικῆς συμπαντικῆς γλώσσης, τῆς ἑλληνικῆς.

Ἡ ἔλευση στὴν καναδικὴ πρωτεύουσα τοῦ Δημήτρη Ἀζεμοπούλου εἶναι ἐπαγγελία καὶ ἐλπίς. Τὸν προτρέπουμε νὰ καθιερώσῃ στὴν πρεσβεία του τὸ πολυτονικὸ σύστημα γραφῆς (ποὺ ἤδη ἐπανέρχεται ὁλοταχῶς σὲ ὅλο καὶ πιὸ μεγάλα τμήματα τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ), ἐφ’ὅσον οὐδεμία ῥητὴ ἀπαγόρευσις χρησιμοποιήσεως τῆς ἐκκλησιαστικῆς γραφῆς δὲν ὑφίσταται διὰ νόμου τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους γιὰ τὶς δημόσιες ὑπηρεσίες καὶ ποὺ φυσικὰ δὲν ὑπῆρξε ποτὲ τεχνικὸ κώλυμα.

Δημήτρης Κιτσίκης         30 Ἰανουαρίου 2018, τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν


Jan 26, 2018

403 - Τὸ Μακεδονικὸ ζήτημα ἀπὸ τὸ 1893

Ἡ Ῥούμελη τὸ 1801


Τὸ Μακεδονικὸ ζήτημα ἀπὸ τὸ 1893

Ἡ Μακεδονία στὴν Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία ὠνομάζετο Ῥούμελη, δηλαδὴ ἡ χώρα τῶν Ῥωμηῶν, ἡ χώρα τῶν Ὀρθοδόξων χριστιανῶν. Ἦταν ἡ τέλεια εἰκόνα τῆς αὐτοκρατορικῆς δομῆς βασισμένης ὄχι στὴν τότε ἀνύπαρκτη δομὴ ἐθνοτήτων ἀλλὰ στὴν θρησκευτική. 
Ὅλη ἡ Μακεδονία ἀνῆκε στὸ ὀρθόδοξο χριστιανικὸ μιλλέτι διοικούμενο ἀπὸ τὸ Φανάρι. Ἡ ἐπέμβαση τῆς Δύσεως ποὺ ἐδημιούργησε τὸ ἀποκαλούμενο "Ἀνατολικὸ Ζήτημα" μὲ στόχο τὴν διάλυσι τῆς Αὐτοκρατορίας πρὸς ὄφελος τοῦ δυτικοῦ ἰμπεριαλισμοῦ ἐχρησιμοποίησε τὸν ἀποσυνθετικὸ ἰὸ τοῦ ἐθνικισμοῦ διαχωρίζοντας γλῶσσες καὶ διαμελίζοντας τὴν Ἐκκλησία τοῦ Φαναρίου σὲ ἐθνικὰ πατριαρχεῖα καὶ ἀρχιεπισκοπές. 
Ἔτσι ἡ Μακεδονία ἀπεκόπη ἀπὸ τὴν Αὐτοκρατορία καὶ ἀπὸ τὸ 1893 διηρέθη σὲ τρία τμήματα ποὺ μετὰ τοὺς βαλκανικοὺς πολέμους ἀπερροφήθησαν ἀπὸ τὰ τρία ἐθνικὰ κράτη τῆς Ἑλλάδος, τῆς Σερβίας καὶ τῆς Βουλγαρίας ὑπὸ τὰ περιπαικτικὰ ὄμματα τῶν δυτικῶν δυνάμεων ποὺ τὰ ἀπεκάλεσαν μακεδονικὴ σαλάτα (γαλλιστί salade de macédoine) πρὸς ἰκανοποίησιν τῶν γευστικῶν τους προτιμήσεων.
Σήμερα εἶναι ἀδὐνατον νὰ ἐπανακτισθῇ τὸ κατεστραμμένο οἰκοδόμημα, οὔτε κἄν μὲ τὴν ἀνασύνταξη τῆς Ὀθωμανικὴς Αὐτοκρατορίας ὑπὸ μορφὴν ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας. Οἱ πρωθυπουργοὶ τῆς Ἑλλάδος καὶ τῶν Σκοπίων εἶναι ἀδύνατον νὰ τετραγωνίσουν τὸν κύκλο.Θὰ ἀποτύχουν.
Μόνη  λύσις θὰ ἦτο κάποια στιγμὴ νὰ ἐκλεγῇ οἰκουμενικὸς πατριάρχης Ῥῶσος παλαιοημερολογίτης, ὑποστηριζόμενος ἀπὸ τὸν πρόεδρο Βλαδίμηρο Πούτιν μὲ στόχο νὰ ἐπανενώσῃ τὰ τρία τμήματα τῆς ἑλληνικῆς, σερβικῆς καὶ βουλγαρικῆς Μακεδονίας, ἀπαγκιστρώνοντάς τα ἀπὸ τὰ διάφορα τοπικὰ πατριαρχία καὶ ἀρχιεπισκοπές, ὑπὸ τὸν  ὅρο νὰ μὴν ὑποπέσῃ στὸν  πανσλαβισμό, ἀλλὰ νὰ προβάλη ὑπεράνω τοῦ ἐθνικισμοῦ τὰ πρωτεῖα τῆς Ὀρθοδοξίας ὑπὸ τὴν σκέπη μίας ὀρθοδόξου Ἁγιὰ Σοφιᾶς καὶ τοῦ Ἁγίου Ὄρους.
Παρακάτω ἄρθρο ἐπὶ τοῦ θέματος τῆς ἀγγλικῆς Βικιπαιδείας:

Δημήτρης Κιτσίκης                                           2 Ἰανουαρίου 2018







Jan 19, 2018

402 – Χωρὶς ἀπόλυτη βία δὲν νοεῖται ἐπανάστασις: Ἡ σοσιαλδημοκρατία ὡς κόμμα τοῦ καπιταλισμοῦ


Μπέρνσταϊν, ὁ μοιραῖος ἄνθρωπος κατεδαφιστὴς τοῦ σοσιαλισμοῦ


402 – Χωρὶς ἀπόλυτη βία δὲν νοεῖται ἐπανάστασις: Ἡ σοσιαλδημοκρατία ὡς κόμμα τοῦ καπιταλισμοῦ

Ὁ Μὰρξ, τὸ 1852, ἔγραψε: «Μία συμμαχία μεταξὺ μικροαστικῶν καὶ ἐργατῶν ἀφήρεσε ἀπὸ τὶς κοινωνικὲς διεκδικήσεις τοῦ προλεταριάτου τὴν ἐπαναστατική τους αἰχμή... Ἔτσι ἐδημιουργήθη ἡ σοσιαλδημοκρατία».  Καὶ ἔτσι ἐσχηματίσθη τὸ κενὸ μεταξὺ ἐπισήμου θεωρητικοῦ ἐπαναστατικοῦ λόγου καὶ πολιτικῆς πρακτικῆς ὅλο καὶ πιὸ μεταρρυθμιστικῆς.

Καὶ τότε ἐνεφανίσθη ὁ ἄνθρωπος συμφορά: ὁ Ἐδουάρδος Μπέρνσταϊν (Eduard Bernstein, 1850-1932) στὰ τέλη τοῦ ΙΘ΄αἰῶνος. Ἐμφανιζόμενος ὡς πνευματικὸς διάδοχος τοῦ Ἔνγκελς, διεπίστωνε ὅτι ὁ καπιταλισμὸς ὄχι μόνον δὲν ἐφαίνετο νὰ κατέρρεε ἀλλὰ ἀντιθέτως ἐνδυναμώνετο. Καὶ τότε, μεταξὺ 1896  καὶ 1898, ἐδημοσίευσε στὸ περιοδικὸ Die Neue Zeit («Ἡ Νέα Ἐποχή») μία σειρὰ ἄρθρων ὑποστηρίζοντας ὡς μέσον σοσιαλιστικοῦ μετασχηματισμοῦ τῆς κοινωνίας τὸν ἐκδημοκρατισμό της, χωρὶς χρήσι βίας.

Ἡ ἀπάντησις τῆς Ῥόζας Λούξεμπουργκ (1871-1919) στὸν Μπέρνσταϊν ἐδόθη τότε μὲ τὸ βιβλίο της, «Κοινωνικὴ μεταρρύθμισις ἤ ἐπανάστασις» ποὺ κατεδίκαζε τὴν πρότασί του καὶ τὸ 1899, ἡ πλειοψηφία τοῦ γερμανικοῦ σοσιαλδημοκρατικοῦ  κόμματος ἔθεσε τὸν Μπέρνσταϊν σὲ μειοψηφία χωρὶς ὅμως να τὸν ἐκδιώξῃ. Ἔτσι τὸ μικρόβιο τοῦ ῥεφορμισμοῦ-ῥεβιζιονισμοῦ εἶχε παραμείνει καὶ ἐξελίχθη στὸ σημερινὸ SPD τοῦ Σούλτζ (Martin Schulz), κύριο στήριγμα τοῦ καπιταλισμοῦ τῶν τραπεζῶν.

Ὁ ὀπορτουνισμὸς εἶχε κατατροπώσει τὸν ἐπαναστατισμό, ὁ ῥεαλισμὸς τὴν δημιουργικότητα καὶ στὸν πρῶτο παγκόσμιο πόλεμο ἔφθασε στὰ ὅρια τῆς προδοσίας τῶν ἀρχῶν τους ὅταν οἱ βουλευτὲς τῶν σοσιαλιστικῶν κομμάτων στὴν Γερμανία καὶ τὴν Γαλλία ἐψήφισαν ἑκατέρωθεν τὸν πολεμικὸ προϋπολογισμὸ τῶν χωρῶν τους, ἕως ποὺ ὁ σοσιαλιστὴς γάλλος πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας, François Hollande (2012-2017) νὰ δηλώσῃ καὶ αὐτὸς σοσιαλδημοκράτης, ἀκολουθούμενος ἀπὸ τὸν πρωθυπουργὸ πρώην ἕλληνα κομμουνιστὴ  Ἀλέξη Τσίπρα, μετὰ τὸ 2015.

Παρὰ ταῦτα, ἡ ἐπαναστατικὴ γραμμή τῆς ἀπαραιτήτου βίας ἐθριάμβευσε μὲ τὸν Λένιν καὶ τὸν Στάλιν, ἀλλὰ ἡ παντοδυναμία τοῦ καπιταλισμοῦ, βασισμένη στὸ χρῆμα καὶ τὴν ἐξαγορά, ἐγέννησε νέους ῥεφορμιστές, ὅπως τὸν Χρουστσὼβ καὶ τὸν Γκορμπατσὼβ, φθάνοντας τὸ ΚΚΕ στὰ ὅρια τῆς ἀκινησίας μὲ ἀποτέλεσμα τὸ μέλλον τοῦ ἐπαναστατικοῦ κομμουνισμοῦ νὰ καθίσταται ἄκρως ἀβέβαιον, άκόμη καὶ στὴν Ἑλλάδα.

Ἡ παγκόσμια ἀποτυχία τοῦ βιαίου ἐπαναστατικοῦ κομμουνισμοῦ στὸ ὄνομα τοῦ ῥεαλισμοῦ καὶ τῆς κοινωνικῆς ἐπιστημοσύνης ἐπέτρεψε στὸ μυστικιστικὸ κλαδὶ τοῦ βιαίου ἐπαναστατισμοῦ, τοῦ φασισμοῦ, νὰ καλύψῃ τὸ κενὸ ποὺ ἄφησε ὁ κομμουνισμὸς καὶ νὰ ὡθήσῃ στὴν ἐπαναστατικὴ βία τὸν ἄλλο κλάδο τοῦ καπιταλισμοῦ,  αὐτὸν τῶν ἐργολάβων, σὲ μία παγκόσμια ἐμφυλία διαμάχη μὲ τὸν καπιταλισμὸ τῶν τραπεζῶν.

Ἔτσι ὁ πλανήτης σήμερα ἀντιμετωπίζει τὸν πυρηνικὸ Ἀρμαγεδδῶνα σὲ μία γιγαντιαία βίαιη ἀναμέτρησι τῶν δύο κλάδων τοῦ παγκοσμίου καπιταλισμοῦ, ἤτοι τοῦ καπιταλισμοῦ τῶν τραπεζῶν μὲ ἡγέτιδα τὴν Κίνα, βασισμένου στὴν ἰδεολογία τῆς σοσιαλδημοκρατίας καὶ τοῦ καπιταλισμοῦ τῶν ἐργολάβων  μὲ ἡγέτιδα τὴν Ἀμερική, βασισμένη στὸν φασισμό (ποὺ ἀπὸ ἐκφραστικὴ δειλία ἀποκαλοῦμε λαϊκισμό). 

Διότι, ἐξ ὁρισμοῦ, κοινωνικὴ ἐπανάστασις δὲν νοεῖται, χωρὶς τὴν χρήσι ἀπολύτου βίας, ἀπολύτου ἐγκληματικότητος, βαπτισμένης μέσα στὸ αἷμα ἑκατομμυρίων.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 19 Ἰανουαρίου 2018









Jan 11, 2018

401- ΙΦΙΚΡΑΤΗΣ ΑΜΥΡΑΣ (Iphicratis Amyras): Άλλη μία "πατριωτική" αφίσα...

Ὁ Λόρδος Βύρων μὲ τὸν Ἀλῆ τοῦ Τεπελένη στᾶ Γιάννενα
Ὁ Βύρων ἐθεώρει τὸν Ἀλῆ πασᾶ ἕλληνα


401 -   ΙΦΙΚΡΑΤΗΣ ΑΜΥΡΑΣ (Iphicratis Amyras): Άλλη μία "πατριωτική" αφίσα...


Πράγματι, ὁ Ἰφικράτης Ἀμυρᾶς τοποθετεῖται σωστά ὡς πρὸς τὸ Μακεδονικό. Εἶναι ἡ θέση τοῦ Ἴωνος Δραγούμη πρὸ τοῦ 1914. Ἀντὶ νὰ ἀμυνόμεθα κατὰ τῆς σλαυϊκῆς καθόδου, νὰ στραφοῦμε σὲ ἀντεπίθεση καὶ νὰ μετατρέψουμε τὸν σλαυομακεδονικὸ ἀλυτρωτισμὸ σὲ ἑλληνικὸ ἀλυτρωτισμό. Λοιπόν, ναὶ στὴν μεγάλη ἑνοποιημένη Μακεδονία μὲ πρωτεύουσα τὴν Θεσσαλονίκη ποὺ νὰ περιλαμβάνῃ τὰ Σκόπια καὶ σύμβολο τὸν Ἀλέξανδρο, ἀλλὰ ἑλληνικὴ Μακεδονία, ὄχι σλαυϊκή. Ἐφ'ὅσον οἱ ἴδιοι οἱ Μακεδόνες τῶν Σκοπίων, δηλαδὴ τῆς Βορείου Μακεδονίας ἰσχυρίζονται ὅτι εἶναι παιδιὰ τοῦ Ἀλεξάνδρου ὁ ὁποῖος δὲν ἦτο Σλαῦος, τότε εἶναι ἰδικά μας παιδιά, ἕλληνες ἀδέλφια μας καὶ πρέπει νὰ ἑνωθοῦν μὲ ἐμᾶς, ὑπὸ τὸν ἑλληνικὸ πολιτισμό, καὶ φυσικὰ νὰ κρατήσουν στὰ Σκόπια τὸ ἄγαλμα τοῦ ἕλληνος Ἀλεξάνδρου.

Τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ γιὰ τὴν Ἀλβανία. Πρέπει νὰ ἀναστρέψουμε τὸν ἀλβανικὸ ἀλυτρωτισμὸ σὲ ἑλληνικὸ ἀλυτρωτισμό, ὄχι μόνον γιὰ τὴν βόρειοἬπειρο ἀλλὰ γιὰ ὅλη τὴν Ἀλβανία, διότι ἡ ἑλληνικὴ ἐπανάσταση τοῦ 1821 ἔγινε ἀπὸ τοὺς Ἀρβανῖτες χριστιανοὺς καὶ μπεκτασῆδες-ἀλεβῆδες, ὅπως ἦταν ὁ Ἀνδροῦτσος. Ἀντὶ νὰ καθόμαστε παθητικὰ νὰ βλέπουμε τοῦ σουννῖτες μουσουλμάνους νὰ μετατρέπουν τὴν Ἀλβανία σὲ χώρα τοῦ Ἰσλάμ, νὰ ὑπενθυμίσουμε ὅτι ποτὲ ἡ Ἀλβανία δὲν ὑπῆρξε μουσουλμανικὴ παρὰ μόνον χριστιανική  (ὀρθόδοξη καὶ καθολική) καὶ ἀλεβιδική-μπεκτασιδικὴ ὅπως ἦταν ὁ Ἀλῆ πασᾶς ὁ Τεπελενλί. Συνεπῶς πρέπει νὰ μετατρέψουμε ὁλόκληρη τῆν Ἀλβανία σὲ ἑλληνική, μὲ πρωτεύουσα τὰ Ἰωάννινα τοῦ Ἀλῆ Πασᾶ, πνευματικοῦ παιδιοῦ τοῦ Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ.

Δημήτρης Κιτσίκης                                       12 Ἰανουαρίου 2018

Jan 6, 2018

400 - Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, ἕνας γίγας ἥρως νοητικὰ δολοφονημένος ἀπὸ ἕναν γραικῦλο πυγμαῖο





Σημίτης, ὁ μπιμπικάνθρωπος, κατεδαφιστὴς τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους


400 - Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, ἕνας γίγας ἥρως  νοητικὰ δολοφονημένος  ἀπὸ ἕναν γραικῦλο πυγμαῖο

Ἕνας σχολιαστὴς στὸν λογαριασμό μου τοῦ facebook, ὁ Ἀχιλλέας Μέγας, ἔγραψε τὰ παρακάτω ὡραῖα λόγια γιὰ τὸ μυστήριο τοῦ ἑλληνισμοῦ καὶ μοῦ ὑπενθύμισε τὸ τεράστιο ῥωμαίϊκο μπόϊ τοῦ φίλου ποὺ ὑπηρέτησα καὶ φίλου τοῦ λαοῦ, ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, δολοφονημένου ἀπὸ τὴν πρωθυπουργικὴ ἀθλιότητα, ἑνὸς Κώστα Σημίτη ποὺ τολμᾷ καὶ σήμερα ἀκόμη νὰ κυκλοφορῇ ἀνενόχλητος στοὺς δρόμους τῶν Ἀθηνῶν:

«Ὁ ἑλληνισμὸς περικλείει τὰ πάντα. Ἄς μὴν τὸν μικραίνουμε λοιπὸν καὶ τὸν περιορίζουμε μὲ τοὺς διαφόρους ἄλλους "ισμούς" . Εἶναι σὰν νὰ ἔσπασε ἕνας μεγάλος καθρέπτης ποὺ ἀντανακλᾷ τὸ φῶς καὶ ἐμεῖς νὰ παίρνουμε ὁ καθένας ἀπὸ ἕνα μικρὸ κομμάτι. Ἐμεῖς θέλουμε ὅλον τὸν καθρέπτη γιὰ νὰ προσεγγίσουμε μέσῳ αὐτοῦ τὸ ΦΩΣ».

Στὸ βιβλίο μου, «Τὸ βυζαντινὸ πρότυπο διακυβερνήσεως καὶ τὸ τέλος τοῦ κοινοβουλευτισμοῦ» (Ἐκδόσεις Ἔσοπτρον, 2001), εἶχα γράψει γιὰ τὸν ἥρωα αὐτὸν ποὺ εἶχα μόλις ἀνακαλύψει ὡς ὁλοκληρωμένο ἄθικτο καθρέπτη τοῦ ἑλληνισμοῦ, τὰ κάτωθι:

«21 Ἰουνίου 2000: Ἡ πρώην ἀγροτιὰ ποὺ ἐξεδιώχθη ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα μετὰ τὸν Ἐμφύλιο γιὰ νὰ δυνηθῇ τὸ Κολωνάκι νὰ ἀναπτυχθῇ εὐρωπαϊκὰ στὸν ὑποπληθυσμό, παρακολουθεῖ μὲ ἄφθαστη συγκίνησι μπροστὰ στὶς δορυφορικὲς τηλεοράσεις της, ἀπὸ τὴν Ἀμερικὴ ἕως τὴν Αὐστραλία, τὴν γιγαντιαία λαοσύναξι τῆς Ἐκκλησίας στὴν πλατεῖα Συντάγματος, ἐνῷ παρεμβάλλονται χυδαῖα ἀντιχριστιανικὰ σχόλια πολιτικάντηδων καὶ διανοουμένων τοῦ κατεστημένου –καὶ ἰδίως τῶν συνασπιστηρίων τῆς ἑλληνικῆς σοσιαλδημοκρατίας- διότι ὁ λαοπρόβλητος ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος ἐτόλμησε νὰ σηκώσῃ καὶ πάλι τὸ λάβαρο τοῦ ΄21.

»Μεταξὺ τῶν θεατῶν, καθισμένος μπροστὰ στὴν ὀθόνη τῆς οἰκίας του, στὴν πρωτεύουσα τοῦ Καναδᾶ, ὁ 65άχρονος πλέον Δημήτρης Κιτσίκης, μὲ δάκρυα στὰ μάτια. Σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν Σωκράτη Κόκκαλη –γεννημένο τὸ 1939, ποὺ καὶ αὐτὸς γιὰ τοὺς λόγους τοῦ  Ἐμφυλίου, εἶχε στὴν παιδική του ἡλικία καταφύγει στὴν Εὐρώπη, καὶ μάλιστα στὶς ἀνατολικὲς χῶρες, ἀλλὰ ὁ ὁποῖος στὴν ἐπιστροφή του στὴν Ἑλλάδα συνετάχθη μὲ τὸ κατεστημένο τοῦ Κολωνακίου-ὁ Δημήτρης εἶχε κρατήσει βαθειὰ μέσα του τὴν ἀπέχθεια γιὰ τὴν παρασιτικὴ παρέα ποὺ συνέχιζε, πενῆντα χρόνια ἀργότερα, νὰ διοικῇ στοὺς πρόποδες τοῦ Λυκαβηττοῦ.

»Θέλοντας νὰ μιμηθῇ τὴν σιδηρὰ κυρία τῆς Ἀγγλίας, τὴν πρώην μεγαλοφυῆ πρωθυπουργὸ Μαργαρίτα Θάτσερ, ὁποία, μὴ ὑπολογίζοντας τὸ πολιτικὸ κόστος, εἶχε συντρίψει μὲ τὸν πλέον ἀντιλαϊκὸ τρόπο, τὸ ἐργατικὸ συνδικαλιστικὸ κίνημα στὴν Ἀγγλία, στενῶν ἀντιλήψεων οἰκονομιστὴς ἕλλην πρωθυπουργὸς τῆς ὁδοῦ Ἀναγνωστοπούλου 10, ἐφαντάσθη ὅτι κατοικία του ἦτο ἀντίστοιχη τῆς 10 Ντάουνινγκ Στρῆτ, καὶ μὴ ὑπολογίζοντας τὸ πολιτικὸ κόστος ἀπεφάσισε νὰ συντρίψῃ τὸ ἐργατικὸ καὶ ἀγροτικὸ κίνημα στὴν Ἑλλάδα καὶ ἐξωμοίωσε τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μὲ συνδικᾶτο. Ἀρνούμενος νὰ συναντηθῇ μὲ τὸν πρόεδρο αὐτοῦ τοῦ συνδικάτου, τὸν Μακαριώτατο Χριστόδουλο, ἄφησε τὸν γελωτοποιὸ τῆς αὐλῆς του, τὸν μεγάλο συγγραφέα τοῦ ἔργου Μοῦ εἰς τὴν νί [τοῦ Μίμη Ἀνδρουλάκη], νὰ προτείνῃ μὲ φορτικότητα, ὡς ἴσος πρὸς ἴσον, συνάντηση καὶ διάλογο μὲ τὸν ἀρχηγὸ τῆς ἑλληνικῆς Ὀρθοδοξίας. Μὲ ἀφορμὴ τὸ ἀσήμαντο θέμα τῶν ταυτοτήτων,  Κώστας Σημίτης ὑπέπεσε εἰς τὸ μοιραῖον λάθος καὶ ἤνοιξε τοὺς ἀσκοὺς τοῦ Αἰόλου. 1947-2000 :  53 χρόνια μετὰ εἶχε ἀρχίσει ἡ ἀντίστροφη μέτρησις...

»Οἱ πολιτικοὶ ποὺ κατενόησαν τὴν σημασία τῆς στροφῆς ποὺ ἐπετεύχθη τὸ ἔτος 2000 στὴν ἱστορία τοῦ Ἔθνους μας μὲ τὴν παρουσία τοῦ Χριστοδούλου, ἐπεχείρησαν ἀμέσως νὰ ὁδηγήσουν τὸ λαϊκὸ αὐτὸ  ῥεῦμα στὸ αὐλάκι τοῦ κοινοβουλευτισμοῦ, ἀκόμη καὶ μὲ τὴν ἵδρυση χριστιανοδημοκρατικοῦ κόμματος. Μία τέτοια προσπάθεια ὅμως ἦταν τελείως ἀπαρἀδεκτη γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία».

Τὸ χριστοδουλικὸ μανιφέστο τοῦ ἑλληνικοῦ φονταμενταλισμοῦ κατεπνίγη μὲ τὴν δολοφονία τοῦ Χριστοδούλου τὸ 2008. Ὡς σύμβουλός του εἶχα προσπαθήσει νὰ τὸν φέρω στὴν Τεχερὰνη τῶν ἀγιατολλάδων ὡς στενὸς φίλος των ποὺ  ἤμουν ἐγώ, καὶ αὐτὸς εἶχε συναινέσει καὶ ἠτοιμάζετο γιὰ τὸ ταξίδι αὐτὸ, ἀλλὰ ἡ σφοδρὴ ἀντίδρασις τῆς ἑλληνικῆς κυβερνήσεως τὸν  εἶχε ἀποτρέψει.

Ἕνα χρόνο μετὰ τὴν δολοφονία του ἡ χώρα μας κατέρρεε ὡς ἐσχάτη ἀποικία τῶν Γερμανῶν καὶ τῶν σημιτικῶν γερμανοτραφῶν δωσιλόγων τους. Μερικὰ χρόνια μετά, ἡ ἀπέναντι ὄχθη διοικουμένη ἀπὸ τοὺς Τούρκους φονταμενταλιστές, ἐπεβάλλετο, κατόπιν ἐμφυλίου μεταξὺ τοῦ πνευματικοῦ πατέρα τοῦ τουρκικοῦ φονταμενταλισμοῦ Φετουλὰχ Γκϋλέν καὶ τοῦ πνευματικοῦ υἱοῦ του Ἔρντογαν. Τὸ ἀποτέλεσμα ἦτο μία άναδυομένη ὑπερήφανη ἀνεξάρτητη Τουρκία.

Ἡ ἀθηναϊκὴ ἐφημερὶς «Ἑστία», τῆς Κυριακῆς 31 Δεκεμβρίου 2017, ἐθρήνη μὲ  κύριο ἄρθρο της, «Ὅταν ἐπιστρέφουν οἱ αὐτοκρατορίες», μὲ ὑπογραφὴ μανιώδους δυτικοφίλου, τοῦ Παπανδροπούλου, τὴν ἀναπόφευκτη παρακμὴ τοῦ ἐθνοκράτους καὶ τὴν ἐπιστροφὴ τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, μαζὶ μὲ τὶς Ῥωσικές, Ἰρανικὲς καὶ Κινεζικές Αὐτοκρατορίες,  τὶς αὐτοκρατορίες ποὺ βασίζονται στὸν θρησκευτικὸ φονταμενταλισμὸ καὶ ποὺ σύντομα θὰ ἀκολουθήσῃ μία φονταμενταλιστικὴ Ἀμερική, ἔστω καὶ ἄν δολοφονηθῇ ὁ ἀμερικανὸς ἀγιατολλὰχ Δονᾶλδος Τράμβιος. Μέχρι στιγμῆς, μόνον οἱ Ἄραβες καὶ ἡμεῖς  χάνουμε τὸ παιχνίδι.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 6 Ἰανουαρίου 2018