Τὸ παρὸν νέο ἱστολόγιο εἶναι ἡ συνέχεια τοῦ παλαιοῦ μὲ τὸ ὁποῖο συνδέεσθε μέσῳ τῆς διευθύνσεως http://endiameseperioche.blogspot.gr

Τὰ ἄρθρα τοῦ παρόντος ἱστολογίου, ἀπὸ τὸ 2012 μέχρι τὸ 2017, ἐδημοσιεύοντο τακτικά, μαζὶ μὲ ἄλλα κείμενα τοῦ Κιτσίκη, στὴν ἀθηναϊκὴ ἡμερησία ἐφημερίδα "Ἐλεύθερη Ὥρα" καὶ ἐνεπλουτίζοντο μὲ ἐκτενῆ ἄρθρα, στὸ τριμηνιαῖο περιοδικὸ τοῦ Δημήτρη Κιτσίκη, ποὺ φέρει τὸν ἴδιο τίτλο μὲ τὸ ἱστολόγιο, δηλαδὴ "Ἐνδιάμεση Περιοχή" (http://www.intermediateregion.com), περιοδικὸ τὸ ὁποῖο δημοσιεύεται ἀνελλιπῶς ἀπὸ τὸ 1996.
Ὁ Κιτσίκης ἐδημοσίευε ἐπίσης τακτικά, μακροσκελῆ ἄρθρα, ἀπὸ τὸ 1999 μέχρι τὸ 2017 καὶ τὸν θάνατο τοῦ ἐκδότου του Παύλου Βουδούρη, στὸ ἀθηναϊκὸ μηνιαῖο περιοδικὸ "Τρίτο Μάτι".

Βλέπε καὶ μία συνέντευξη, ἐφ'ὅλης τῆς ὕλης τοῦ Κιτσίκη στὸ lifo.gr



Γιὰ ὅσους διαβάζουν γαλλικά,εἰσέρχεσθε στὸ παρακάτω ἱστολόγιο
γιὰ νὰ διαβάσετε ἄρθρα τοῦ Κιτσίκη

Jun 24, 2017

361 – Πῶς πρέπει νὰ παιδεύεται θρησκευτικὰ ὁ Ἕλλην

Ἡ Cosette στοὺς Ἀθλίους τοῦ Βίκτωρος Οὐγκώ


361 – Πῶς πρέπει νὰ παιδεύεται θρησκευτικὰ ὁ Ἕλλην

Οἱ διανοούμενοι ὅλου τοῦ πλανήτου, τώρα καὶ χιλιάδες χρόνια, ἀλλὰ καὶ ἡ ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος ἔχουν ἀποδείξει, πέραν κάθε ἀμφισβητήσεως, ὅτι ὁ ἑλληνισμὸς εἶναι ἀξεπέραστος. Ἀκόμα καὶ οἱ διανοούμενοι ποὺ μισοῦν τὸν ἑλληνισμὸ τὸ κάνουν ἐπειδὴ ἔχουν ἐνώπιόν τους  τὸ τέλειο ἀθάνατο συμπαντικὸ πρότυπο καὶ διαπιστώνουν πὼς αὐτοὶ ποὺ ἀποκαλοῦνται Ἕλληνες, στὸ ἀθηναϊκὸ κρατίδιο (ἐνῷ στὴν πραγματικότητα εἶνα πυγμαῖοι γραικύλοι) δὲν εἶναι στὸ ἐπίπεδο τοῦ ἑλληνικοῦ πρωτύπου, ἀλλὰ μᾶλλον τοῦ μεσογειακοῦ μαφιόζου (στενόμυαλος, ἡμιαμόρφωτος, νταῆς, πονηρός, φιλοχρήματος, κλέφτης, ψεύτης, φαφλατᾶς, ἀνειλικρινής, μοχθηρός, φθονερός).

Ἐδῶ θὰ ἀναφερθοῦμε στὸ παράδειγμα πολλῶν γραικύλων ὀρθοδόξων κληρικῶν τῆς ἑλλαδικῆς ἐπικρατείας. 

Κατ’ἀρχάς, ὁ κληρικὸς ποῦ ζῇ μέσα στὸν κόσμο (σὲ ἀντίθεση ἐνίοτε μὲ τὸν μοναχὸ ποὺ ζῇ στὸ μοναστῆρι μέσα στὸν οὐρανό) εἶναι ἁπλῶς διαχειριστὴς ἐκκλησιῶν, ἀπαραιτήτων μὲν γιὰ τὸν ἐκκλησιασμὸ τῶν πιστῶν, ἀλλὰ ὅπως καὶ ὁ ὑπάλληλος, δὲν ἀντιπροσωπεύει τὸ λειτούργημα. Ὄχι μόνον  δὲν εἶναι τέλειος, ἀλλὰ συχνὰ εἶναι γραικύλος. Ὁ πιστὸς τὸ παραβλέπει διότι τὸν χρειάζεται, ὅπως χρειάζεται τὸν κλέφτη ταξιτζῆ, γιὰ νὰ τὸν ὁδηγήσῃ στὸν προορισμό του. Ὁ κληρικὸς, εἴτε εἶναι νεοημερολογίτης, δογματικὰ αἱρετικὸς ἤ παλαιοημερολογίτης,  δύναται νὰ εἶναι ἐνίοτε καὶ γραικύλος.

Παίρνω ὡς παράδειγμα, ἕνα πόνημα, τοῦ ἀρχιμανδρίτου νεοημερολογίτου Βαρνάβα Λαμπροπούλου, μὲ τίτλο «Ὑπάρχει ζωὴ πρὶν ἀπὸ τὸν   θάνατο;», Ἔκδοση Ἱερᾶς Μονῆς Προφήτου Ἠλιοῦ, Πρέβεζα, 2017, 94 σελίδων.

Κατ’ἀρχάς, οἱ χαρακτηρισμοί του δὲν εἶναι ἑλληνικοί. Γράφει γιὰ τοὺς ἀντιφρονοῦντες ὅτι εἶναι «χρυσοτυλιγμένα περιττώματα». Στὶς σελίδες 12-14 ἀσχολεῖται μὲ τὸν γάλλο φιλόσοφο τοῦ ΙΗ΄ αἰῶνος, Ῥουσσώ, γράφοντας τεράστιες ἀνακρίβειες, ἐκ τοῦ πονηροῦ δέ, ἐφ’ὅσον, βασίζεται στὸ σωστὰ μεταφρασμένο στὰ ἑλληνικὰ βιβλίο τοῦ Ῥουσσώ, «Ἐξομολογήσεις», ἐκδόσεις Ἰδεόγραμμα, Ἀθήνα, 1997.

Χαρακτηρίζει τὸν ἀπόλυτο πολέμιο τοῦ Διαφωτισμοῦ τοῦ ΙΗ΄ αἰῶνος, Ῥουσσώ, ὡς «στῦλο τοῦ Διαφωτισμοῦ», ἐπειδὴ ἁπλῶς ὁ Ῥουσσὼ ἔζησε στὸν ΙΗ΄αίῶνα, ἄν καὶ ἀντετάχθη συστηματικὰ κατὰ τῶν ἰδεῶν τοῦ Διαφωτισμοῦ καὶ συγκεκριμένα κατὰ τοῦ συμβόλου τῶν ἰδεῶν αὐτῶν, τοῦ Βολταίρου.

Δεύτερον, δημοσιεύει σωστὰ τὴν παρακάτω περικοπὴ τοῦ προαναφερθέντος  βιβλίου τοῦ Ῥουσσώ ποὺ λέγει: «Ἄν ὑπάρχῃ ἕνα περιστατικὸ στὴν ζωή μου  ποὺ νὰ δείχνῃ καθαρὰ τὸν χαρακτῆρα μου, εἶναι αὐτὸ ποὺ θὰ σᾶς διηγηθῶ. Βρεῖτε τὸ θάρρος νὰ διαβάσετε τὶς δύο-τρεῖς σελίδες ποὺ ἀκολουθοῦν».

Μετὰ ὅμως παραμορφώνει τελείως τὰ ὅσα διηγεῖται ὁ Ῥουσσώ ποὺ εἶναι ἐν συντομίᾳ τὰ παρακάτω: Ὑπηρετοῦσα ὡς γραμματεὺς στὴν γαλλικὴ πρεσβεία τῆς Βενετίας καὶ ἔκανα παρέα μὲ συναδέλφους ἄλλων πρεσβειῶν, ὅπως τῆς πρεσβείας τῆς Ἱσπανίας. Οἱ συνάδελφοι αὐτοὶ ἐσύχναζαν σὲ οἴκους  ἀνοχῆς καὶ μὲ ἐπίεζαν ἀφόρητα νὰ τοὺς συνοδεύω, κάτι ποὺ δὲν ἤθελα. (Ὁ Ῥουσσώ, ἀπὸ τῆν Γενεύη, καλβινιστικῆς προελεύσεως, ἦταν ἄκρως ἠθικολόγος, καὶ στὶς ἐξομολογήσεις του, ἐκθέτει ἀνοικτὰ τὶς ἁμαρτίες του, καταδικάζοντάς τις, ποὺ ἦσαν ὁ αὐνανισμὸς καὶ ἡ ἡδονοβλεψία, κάτι ποὺ σήμερα ἔχει ἐξαπλωθῆ μὲ τὶς τσόντες). 

Συνεχίζει: Μὲ μία πολὺ ὄμορφη πόρνη ποὺ μοῦ ἔρριξαν οἱ συνάδελφοι στὰ σκέλια μου, μόλις ἐγδύθη εἶδα ὅ,τι τῆς ἔλλειπε ἕνα στῆθος καὶ τὸ ἔσκασα πρὶν τὴν ἀγγίξω καὶ αὐτὴ μοῦ ἀπήντησε ἰταλιστί: «Γιάννη, παράτησε τὶς γυναῖκες καὶ ἀσχολήσου μὲ τὰ μαθηματικά!»

Μία ἄλλη φορὰ οἱ συνάδελφοι, προσθέτει ὁ Ῥουσσώ, μὲ ἐπῆγαν σὲ μπορδέλο, ὅπου μία πόρνη ἐξέθετε τὸ κοριτσάκι της ἔντεκα ἐτῶν. Συγκλονισμένος, ἐπληρώσαμε τὸ τίμημα  ποὺ ζητοῦσε ἡ μαμὰ γιὰ νὰ ἐκδώσῃ τὴν κόρη της, ἀλλά, μὲ τὴν προτροπή μου δὲν τὴν ἀγγίξαμε, τὴν προστατεύσαμε.

Ὁ σεβασμὸς καὶ ἡ ἐξιδανίκευση τῆς γυναικὸς σὲ ὅλο τὸ ἔργο τοῦ Ῥουσσώ, καὶ εἰδικὰ στὸ μυθιστόρημά του, La Nouvelle Héloïse, εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα, στὴν διάρκεια τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 1789, οἱ γυναῖκες νὰ διαβάζουν γονατιστὲς τὰ ἔργα του, μὲ δάκρυα, ἀποκαλῶντας τον ἅγιο Ζάν-Ζάκ. Ὁ Βίκτωρ Οὐγκό, στὸ μυθιστόρημα «Οἱ Ἄθλιοι», ἐνεπνεύσθη ἀπὸ τὸ περιστατικὸ τῆς διασώσεως τοῦ μικροῦ κοριτσιοῦ ἀπὸ τὴν διαφθορὰ καὶ τὴν ἐκμετάλλευση, μὲ τὸν Γιάννη Ἀγιάννη-Ῥουσσώ νὰ διηγεῖται στὸ πλαίσιο τῆς υἱοθετημένης κόρης του, τὴν Cosette.

Καὶ τί γράφει ὁ πατὴρ Βαρνάβας, στὴν σελίδα 12 τοῦ βιβλίου του, σχετικὰ μὲ τὸ περιστατικὸ αὐτὸ τῶν «Ἐξομολογήσεων»;  Ἰδού: «Ὁ ἴδιος ὁ Ῥουσσὼ ὁμολογεῖ ξεδιάντροπα στὶς Ἐξομολογήσεις του (τὶς ὁποῖες, σημειωτέον, δημοσίευσε ἐνῷ ζοῦσε ἀκόμη) ὅτι, ὅταν ἦταν στὴν Βενετία, ἀποφάσισε μὲ ἕνα φίλο του, ἔχοντας βαρεθῆ νὰ πηγαίνουν συνέχεια σὲ οἴκους ἀνοχῆς, νὰ ἀγοράσουν –ναί νὰ ἀγοράσουν! -  ἀπὸ μία ἐξαθλιωμένη οἰκογένεια ἕνα κοριτσάκι ἔντεκα (ναί! ἔντεκα!) ἐτῶν, ὥστε νὰ τὸ ἐκμεταλλευτοῦν ἐν καιρῷ μὲ τὸν πιὸ κτηνώδη τρόπο!».

Βίκτωρ Οὐγκό, ἐνώπιον τῆς ἐξαθλιώσεως πολλῶν κληρικῶν ὅλων τῶν θρησκειῶν, ἀνεφώνησε: «Εἶμαι ὑπὲρ τῆς θρησκείας, κατὰ τῶν θρησκειῶν!».

Καὶ σᾶς ἐρωτῶ: Μὲ ποῖο κουράγιο ἕνας πιστὸς ὀρθόδοξος χριστιανὸς δύναται νὰ ἐξομολογηθῇ σὲ ἕναν πατέρα Βαρνάβα; Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος ποὺ ἡ ὑποχρέωση τῆς ἐξομολογήσεως ἔχει ἀτονίσει. 

Παρὰ ταῦτα, χρειαζόμεθα τοὺς παπάδες γιὰ νὰ συντηροῦν τὶς ἐκκλησίες καὶ ὅπως λένε πολλοὶ πιστοί, ἀκούγοντας κάθε Κυριακὴ τὸν παπὰ νὰ ζητῇ φράγκα. «Δῶσε τους καὶ πάλι δῶσε τους χρήματα, διότι αὐτὸ θέλουν, καὶ χρειαζόμεθα ταξιτζῆ γιὰ νὰ μᾶς ὁδηγήσῃ στὸν  Παράδεισο!» 

Ὁ ἀντικληρικαλισμὸς εἶναι τὸ ἀναπόφευκτο φαινόμενο τῆς ἐξαθλιώσεως τῶν κληρικῶν, ἤδη ἀπὸ τὴν Ἀρχαιότητα.

Δημήτρης Κιτσίκης                                             25 Ἰουνίου 2017


Jun 18, 2017

360 – Θρίαμβος τῆς ἀστικῆς δικτατορίας στὴν Γαλλία


Ἡ γαλάζια Μαρὶν ἐν μέσῳ τῶν ἀνθρακωρύχων τῆς βορείου Γαλλίας


360 – Θρίαμβος τῆς ἀστικῆς δικτατορίας στὴν Γαλλία

Στὶς 12 Ἰουνίου, τὴν ἑπομένη τοῦ πρώτου γύρου τῶν γαλλικῶν κοινοβουλευτικῶν ἐκλογῶν, τοῦ πλέον ἀντιδημοκρατικοῦ ἐκλογικοῦ συστήματος δύο γύρων τοῦ κόσμου, ἐσημείωσα στὸ Facebook, τὰ παρακάτω:

1 - Ὁ πρώην σοσιαλδημοκράτης πρόεδρος Hollande ποὺ ἐὰν ἦταν ὑποψήφιος  στὶς προεδρικὲς ἐκλογὲς τοῦ 2017, θὰ ἔπαιρνε 3%, ἀπεφάσισε, γιὰ νὰ σώσῃ τὴν γαλλικὴ ἀστικὴ τάξη, ἐνώπιον τῆς φοβερῆς κρίσεως ποὺ μαστίζει τὴν γερμανικὴ Εὐρώπη, νὰ πουλήσῃ τὸ κόμμα του, τὸ «σοσιαλιστικό» (σοσιαλδημοκρατικό), τὸ κόμμα τῆς διαρκοῦς προδοσίας τοῦ σοσιαλισμοῦ ἀπὸ τὸ 1890 εἰς ὄφελος τῶν τραπεζῶν, στὸν Μακρόν, τὸν σοσιαλιστὴ ὑπουργό του Οἰκονομίας, καὶ ἔτσι, κατόπιν τῆς θριαμβευτικῆς ἐκλογῆς του μὲ δεξιὸ πρωθυπουργό (!), ἐπέρασε, μὲ τὶς εὐλογίες τοῦ Hollande, στὴν δεύτερη φάση τοῦ ἀστικοῦ πραξικοπήματος, τὶς βουλευτικὲς ἐκλογὲς δύο γύρων.

2 - Ἔτσι τὴν ἑπομένη τοῦ πρώτου γύρου ἔγραψα: «Χθές, στὴν Γαλλία ἐξελέγη ἡ Μαγικὴ Βουλή, ἡ Chambre introuvable, ὅπως εἶχε ὀνομασθῆ ἡ Βουλὴ τοῦ 1815, μετὰ τὴν πτώση τοῦ Ναπολέοντος, ποὺ ἦταν συγκροτημένη ἀπὸ 90% νέων ἀκραίων βασιλοφρόνων γενιτσάρων, ποὺ τελικὰ δὲν διήρκησε γιὰ πολύ. Τὸ ἀποτέλεσμα ἐφόβισε τὸν ἴδιο τὸν βασιλέα ποὺ ἐφρόντισε, μετὰ ἀπὸ μικρὸ χρονικὸ διάστημα νὰ τὴν ἀντικαταστήσῃ μὲ μία πιὸ μετριοπαθῆ Βουλή, γιὰ νὰ μὴ φανῇ τὸ εὔρος τῆς δικτατορικῆς ἀνωμαλίας.

Στὸ σημερινὸ δεύτερο γύρο τῶν βουλευτικῶν ἐκλογῶν ἡ μακρονικὴ Μαγικὴ Βουλή, μὲ προσπάθεια τοῦ ἰδίου τοῦ Μακρόν-Ὁλλάντ, ἐμείωσε κάπως τὴν ἐξοργιστική της ὁμοφωνία.

Ἀπὸ σήμερα λοιπόν, ἡ Γαλλία εἰσέρχεται σὲ ἐπαναστατικὴ τροχιά, ὅπως καὶ τὸ 1815, ὅταν, κατόπιν δύο ἐπαναστάσεων, κατεδαφίσθη τὸ 1848 ἡ δικτατορία τοῦ τραπεζίτου βασιλέως-ἀστοῦ Λουδοβίκου-Φιλίππου, ὑπὸ τὴν δράση τῶν Βοναπαρτιστῶν.

Μὲ τὰ προσωρινὰ σημερινὰ ἀποτελέσματα τῆς τεραστίας ἀποχῆς τοῦ 56,6%, τῆς μεγαλυτέρας ἀποχῆς ἀπὸ τὸ 1958, ὅταν ἐπέστρεψε μὲ πραξικόπημα ὁ στρατηγὸς ντὲ Γκώλ, καὶ μὲ τὴν ἤδη ἀπόφαση νὰ συνεργασθῇ τὸ σύνολο τῶν κομμάτων τῆς ἀστικῆς τάξεως, ὅπως καὶ μὲ ἕνα ἀστικοποιημένο ΚΚΓ -ποὺ εἶχε ζητήσει νὰ ὑποστηριχθῆ ὁ Μακρόν(!)-  μὲ περίπου 11 ἕδρες (χρειάζονται 15 ἕδρες γιὰ συγκρότηση κοινοβουλευτικῆς ὁμάδος) καὶ μὲ ἕνα συριζαίϊκο κόμμα τοῦ Mélenchon, 19 περίπου ἑδρῶν, τὸ μόνο ἐπαναστατικὸ κόμμα ποὺ ἐβγῆκε ἀπὸ τὰ βάθη τοῦ γαλλικοῦ προλεταριάτου, στὶς περιοχὲς τῶν ἀνθρακορύχων καὶ τῶν ἀγροτῶν, τὸ Front National, ἔλαβε, γιὰ πρώτη φορά, 8 περίπου ἕδρες καὶ ἐξελέγη βουλευτὴς ἡ γαλάζια Μαρίν, στὴν ἐργατικὴ περιοχὴ τῆς βορείου Γαλλίας, τῶν ἀνθρακωρυχείων τοῦ Nord Pas de Calais.

Χωρὶς ἴχνος ἀντισημιτισμοῦ, ἡ γυναικεία αὐτὴ μορφὴ τοῦ στρατηγοῦ ντὲ Γκώλ, ἡ Μαρὶν Λὲ Πέν, γνησία ὀπαδὸς τοῦ ἐργατικοῦ φασισμοῦ καὶ τοῦ γαλλικοῦ πατριωτισμοῦ τῆς συμβολικῆς ἡρωΐδος τοῦ Μεσαίωνος Ἰωάννας τῆς Λωρραίνης, ἀναδεικνύεται πλέον ἀπὸ σήμερα, ἡ μοναδικὴ ἐπαναστατικὴ δύναμη τῆς Γαλλίας, ποὺ σίγουρα, στὰ προσεχῆ χρόνια, θὰ ἀναλάβῃ τὰ ἡνία τῆς ἐξουσίας μέσῳ ἐπαναστατικῶν διαδικασιῶν, ποὺ θὰ ὁλοκληρώσουν τὴν κατεδάφιση τῆς γερμανικῆς Εὐρώπης τῶν τραπεζῶν.

Ὁ γαλλικὸς λαὸς τῶν μικροαστῶν δὲν διαφέρει ἀπὸ τοὺς μικροαστοὺς τῆς Εὐρώπης. Ἄν καὶ συναισθηματικὰ εἶναι κατὰ τοῦ εὐρώου καὶ ὑπὲρ τοῦ ἐθνικοῦ νομίσματος, δυσκολεύεται νὰ πάρῃ τὴν ἀπόφαση στὰ χέρια του καὶ νὰ ἐξέλθῃ βιαίως ἀπὸ τὴν φυλακὴ τοῦ εὐρωπαϊκοῦ νομίσματος, τρομοκρατημένος ἀπὸ τὸν φόβο μήπως καὶ ἐξατμισθῇ ὁ μικρὸς του μισθὸς καὶ ἡ μικρή του σύνταξη. Ἀλλά, συνάμα, ἀπὸ ὅλους τοὺς λαοὺς τῆς Εὐρώπης, εἶναι ὁ πλέον ἐπαναστατικός, μὲ πάμπολλες ἐπαναστάσεις ἀπὸ τὸ 1789, πολὺ περισσότερο γνήσιος ἐπαναστατικὸς φασιστὴς καὶ ἀπὸ τὴν Ἰταλία καὶ ἀπὸ τὴν Γερμανία τοῦ Μεσοπολέμου.

Στὴν σημερινὴ Γαλλία ὅπου δυστυχῶς -πολὺ περισσότερο ἀκόμα καὶ ἀπὸ τὸ πρώην ἡρωϊκὸ ΚΚΕ στὴν Ἑλλάδα-  τὸ πατριωτικὸ ΚΚΓ τοῦ Maurice Thorez τείνει πρὸς τὴν σοσιαλδημοκρατία, ἡ μόνη ἐπαναστατικὴ δύναμη ἀναδεικνύεται ὁ φασιστικὸς Μαρινισμός. Τὰ ἑπόμενα χρόνια, καὶ πάλι ἡ Γαλλία θὰ σηκώσῃ γιὰ ὅλη  τὴν Εὐρώπη τὴν μπαντιέρα ῥόσσα, τὸ Ἀβάντι Πόπολο τῆς Ἐπαναστάσεως.


Ἡ σημερινὴ ἡμέρα συνεπῶς μᾶς γεμίζει ἐλπίδα καὶ ἐνθουσιασμό.

Δημήτρης Κιτσίκης                     18 Ἰουνίου 2017



Jun 9, 2017

359 - Τὸ κράτος τοῦ Αἰγαίου καὶ τὸ τραμβικὸ σχέδιο


359 - Τὸ κράτος τοῦ Αἰγαίου καὶ τὸ τραμβικὸ σχέδιο

Ἀπὸ τὴν δεκαετία τοῦ 1960, μέσῳ τοῦ συγγραφικοῦ μου ἔργου, ὁμιλῶ ἀδιακόπως γιὰ τελεία ἀναδιανομὴ τῶν ἐδαφῶν τῆς Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς καὶ εἰδικὰ στὸ κέντρο τοῦ πλανήτου ποὺ ἐδῶ καὶ χιλιάδες χρόνια παραμένει ἡ Ἀνατολικὴ Μεσόγειος καὶ πιὸ συγκεκριμένα τὸ Αἰγαῖο.

Τὸ 1978, ἐτόλμησα, μόνος τότε, ἐν μέσῳ καθολικῆς ἀδιαφορίας ἀλλὰ καὶ αἰσθημάτων ἐχθρότητος τοῦ ἑλληνικοῦ κοινοῦ, νὰ δημοσιεύσω τὸ πολύκροτο βιβλίο μου, «Συγκριτικὴ Ἱστορία Ἑλλάδος καὶ Τουρκίας στὸν Κ΄ αἰῶνα», στὸ Βιβλιοπωλεῖο τῆς Ἑστίας, μὲ τὴν ἔνδειξη στὸ ἐξώφυλλο, ἀπὸ κάτω ἀπὸ τὴν πρώτη γέφυρα τοῦ Βοσπόρου, τὴν μυστηριώδη φράση «Ὁ δρόμος γιὰ τὴν Τσάμλιζα».

Ὅπως τὸ ἑλληνικὸ κοινὸ ἐπληροφορήθη ἀργότερα, Τσάμλιτζα ἦταν ἡ ὀνομασία ἑνὸς λόφου ποὺ δεσπόζει στὴν ἀσιατικὴ πλευρὰ τοῦ Βοσπόρου καὶ ποὺ προώριζα γιὰ συνομοσπονδιακὴ πρωτεύουσα, τῆς ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας  τοῦ τύπου τῆς Washington D.C.

Ἐχρειάσθησαν ὅμως ἀκόμη 20 χρόνια γιὰ νὰ ἀρχίσῃ νὰ καταλαβαίνῃ τὸ ἑλληνικὸ κοινὸ ὅτι ἡ ἑλληνοτουρκικὴ συνομοσπονδία εἶχε ὡς στόχο τὴν ἀνασυγκρότηση τῆς Αὐτοκρατορίας (ἀλεξανδρινῆς-ῥωμαϊκῆς-βυζαντινῆς-ὀθωμανικῆς) ποὺ εἶχαν καταστρέψει πρὸς ὄφελός τους οἱ Φράγκοι τῆς Εὐρώπης καὶ τὴν εἶχαν διαμελίσει σὲ μικρὰ ἀνίσχυρα ἐθνοκράτη, ὅπως ἦταν τὸ κράτος τῶν Ἀθηνῶν.

Ἐχρειάσθησαν ἀλλὰ τόσα χρόνια γιὰ νὰ καταλάβη τὸ ἑλληνικὸ κοινὸ ὅτι ἡ ἑλληνοτουρκικὴ συνομοσπονδία δὲν θὰ περιελάμβανε ὁλόκληρη τὴν ἔκταση μέχρι τὸν Καυκάσο ἀλλὰ, μὲ τὴν βοήθεια τῶν Ἀλεβηδῶν, ἕνα κράτος τοῦ Αἰγαίου μὲ σύνορα τὶς δύο ἀκτὲς τοῦ Αἰγαίου, ὡς ὀμφαλοῦ τῆς γῆς.

Τέλος, ἐχρειάσθη ἡ ἔλευση ἐπὶ σκηνῆς τοῦ προέδρου τῶν ΗΠΑ, Δονάλδου Τραμβίου, γιὰ νὰ καταλάβῃ τὸ ἑλληνικὸ κοινὸ ὅτι ἡ Ἀμερική, ἀνέκαθεν ἐστήριζε ὡς μοναδικὴ λύση τὸ σχέδιο Κιτσίκη, ὅπως μαρτυροῦν τὰ ἀρχεῖα τοῦ State Department.

Ἡ κρίση τοῦ Κατὰρ ποὺ ἐξεδηλώθη ἀμέσως μετὰ τὴν ἐπιστροφὴ τοῦ Τραμβίου ἀπὸ τὸ ταξίδι του στὴν Σαουδικὴ Ἀραβία καὶ ἡ ἐπιδείνωση τῶν σχέσεων τῆς Οὐασιγκτῶνος μὲ τὸ Ἰράν, ἀκόμη δὲν ἐπέτρεψε στὸ ἑλληνικὸ κοινὸ νὰ καταλάβῃ ὅτι ἡ κρίση αὐτὴ ἔβαλε σὲ κίνηση τὴν πραγματοποίηση τοῦ σχεδίου Κιτσίκη πλήρους ἀνακατανομῆς τῶν ἐδαφῶν τοῦ βαλκανομεσανατολικοῦ χώρου μὲ στόχο τὴν συγκρότηση τῆς Συνομοσπονδίας, στὰ πλαίσια τῆς ἀμερικανορωσικῆς  Νέας Γιάλτας.

Γιὰ τὸν Κιτσίκη, προτεραιότητα ἐκαθίστατο ἐξ ἀρχῆς ἡ ἐπάνοδος τῆς βυζαντινωθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας στὴν σύγχρονη μορφὴ συνομοσπονδίας μεταξὺ Ἑλληνων καὶ Τούρκων γύρω ἀπὸ τὸ Αἰγαῖο πέλαγος, βάσει τοῦ σκεπτικοῦ ὅτι ἡ κρατικὴ δομὴ τοῦ ἑλληνισμοῦ δὲν ἦταν γῆ περιστοιχισμένη ἀπὸ θάλασσα ἀλλὰ θάλασσα  (Αἰγαῖο) περιστοιχισμένη ἀπὸ γῆ (τὶς δύο ὄχθες τοῦ Αἰγαίου), προστατεύοντας τὸν θαλάσσιο ἄξονα ἀπὸ Κρήτη μέχρι τὰ Στενὰ καὶ τὸν Εὔξεινο Πόντο. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ἡ Συνομοσπονδία ἠδύνατο κάλλιστα νὰ ἀποκαλεσθῇ κράτος τοῦ Αἰγαίου ἤ κράτος τῆς Τσάμλιτζας (τῶν Στενῶν).

Γύρω ἀπὸ τὸ κράτος τοῦ Αἰγαίου συνεκροτοῦντο  αὐτόνομα κράτη ἄρρηκτα συνδεδεμένα μὲ τὸ κράτος τοῦ Αἰγαίου, σὲ συνομοσπονδιακὴ δομή, ἀπὸ τὴν Ἀλβανία, τὴν Μακεδονία, τὴν Θράκη, τὸ κράτος τῶν Ἀλεβηδῶν, τὸ ἑνωμένο Κουρδιστὰν Συρία-Ἰράκ-Ἰρὰν καὶ Τουρκίας, τὴν ἡνωμένη Ἀρμενία, κάτι ποὺ θὰ ἰκανοποιοῦσε ψυχολογικὰ καὶ τὸν Ἔρντογαν, ποὺ ἀναφέρεται συνεχῶς στὸ Misaki Milli (τὸ Ἐθνικὸ Σύμφωνο), τῆς 28 Ἰανουαρίου 1920, ποὺ ἐὰν ἐπραγματοποιεῖτο σήμερα θὰ ἀφαιροῦσε ἀπὸ τὰ ἀραβικὰ κράτη καὶ τὸ Ἰράν, ἀλλὰ καὶ τὸ Ἰσλαμικὸ Κράτος, τὴν ἰσχύ τους.

Γιὰ νὰ ὁλοκληρωθῇ ὅμως τὸ σχέδιο Κιτσίκη ποὺ ἔχει ἀρχίσει νὰ βάζῃ σὲ πράξη ὁ Τράμβιος, χρειάζεται ἕνας ἡγέτης ποὺ τολμᾷ νὰ λέγῃ ὄχι στὶς Μεγάλες Δυνάμεις καὶ συνάμα νὰ συνεργάζεται μαζί τους.

Ἀμερικὴ καὶ Ῥωσία πάντοτε ἀπηχθάνοντο τὸ ὑπηρετικὸ ὑπάκουο προσωπικὸ ἑλλαδικοῦ τύπου, μοναδικὸ στὸ εἶδος του, ἀπὸ τὸ 1821, συγκροτούμενο γύρω ἀπὸ τὸ ῥωσικό, γαλλικό, ἀγγλικὸ καὶ γερμανικὸ κόμμα. Θέλουν ἡγέτη ποὺ νὰ τοὺς ἀψηφᾷ καὶ νὰ τοὺς λέγῃ ὄχι. Οὐδεὶς ἀγαπᾷ τὸν δοῦλο.

Ἀκριβῶς γι αὐτὸ ἐκτιμοῦν τὸν Ἔρντογαν. Πέρυσι ἡ CIA προσεπάθησε νὰ τὸν δολοφονήσῃ καὶ ἀπέτυχε. Ὁ Ἔρντογαν ἀντέδρασε σὰν μαινόμενος ταῦρος. Ἀπέλυσε 100 χιλιάδες ὑψηλοβάθμους τοῦ κατεστημένου καὶ τοὺς ἐφυλάκισε. Τὸν Ὀζάλ, τὸν εἶχε δολοφονήσει τὸ 1993 τὸ τουρκικὸ στρατιωτικὸ κατεστημένο. Ὁ θαυμαστής του ὁ Ἔρντογαν εἶναι ἀποφασισμένος νὰ μὴν ὑποστῇ τὸ τέλος του. Ἐὰν ὁ Τράμβιος καθαιρέσῃ τὸν Ἔρντογαν μὲ ποῖον θὰ τὸν άντικαταστήση; Δὲν φαίνεται νὰ ὑπάρχῃ ἄλλος ἡγέτης.

Γιὰ νὰ πραγματοποιηθῇ τὸ μεγάλο γεωπολιτικὸ παιχνίδι τοῦ κράτους τοῦ Αἰγαίου χρειάζεται ἡ σύσφιξη τῆς συμμαχίας Ῥωσίας-Ἀμερικῆς-‘Ισραὴλ καὶ Ἰράν (ὑπὸ διαφορετικὸ καθεστώς) κατὰ τῆς Κίνας, τοῦ  ῥιζοσπαστισμοῦ τοῦ σουννιτικοῦ ἰσλαμισμοῦ καὶ τῆς Γερμανίας. Ἐπὶ πλέον χρειάζεται καὶ ἕνας ἕλλην Ἔρντογαν, ἕνας ἕλλην ἡγέτης. Ὁ Κιτσίκης εἶναι μὲν ὁ διανούμενος τοῦ σχεδίου. Γίνεται νὰ γίνῃ καὶ ὁ ἐκτελεστής του;  Δύσκολα.


Δημήτρης Κιτσίκης                                                         9 Ἰουνίου 2017