382 – Ἀπὸ τὸν στρατηγὸ Κονδύλη στὸν Ἀλέξη Τσίπρα: Τὸ ἄθλημα τῆς πολιτικῆς κωλοτούμπας

382 – Ἀπὸ τὸν στρατηγὸ Κονδύλη στὸν Ἀλέξη Τσίπρα: Τὸ ἄθλημα τῆς πολιτικῆς κωλοτούμπας

Στὴν Ἱστορία ἡ σύγκριση ἱστορικῶν γεγονότων στὴν ὁποία ὡς ἱστορικὸς εἰδικεύομαι, μᾶς μαθαίνει πολλά. Ἄς ἀναλογισθοῦμε, στὸν Μεσοπόλεμο πῶς ἐπετεύχθη ἡ περίφημη κωλοτοῦμπα τοῦ Γεωργίου Κονδύλη (1879-1936) καὶ ποῖα ὑπῆρξαν τὰ ἀποτελέσματά του

Αὐτοδημιούργητος, ἀπὸ ἁπλὸς στρατιώτης σὲ στρατηγό, πρωθυπουργὸ καὶ ἀντιβασιλέα, ἐπαναστατικῆς λαϊκιστικῆς μουσολινικῆς κατευθύνσεως θυμίζει τὸν Κνίτη Ἀλέξη Τσίπρα, ὀπαδὸ δημοψηφισμάτων καὶ ἀλλαγῆς συντάγματος, ποὺ κατέληξε πρωθυπουργὸς τὸ 2015 καὶ ἴσως ἀργότερα νὰ ἐπαναφέρῃ τὸν βασιλέα, ὅπως ὁ Κονδύλης τὸν ἐπανέφερε μέσῳ τοῦ δημοψηφίσματος, τὸ 1935.

Ὅταν ἀνεκηρύχθη ἀπὸ τὴν Βουλή,, κατόπιν κολοτούμπας, πρωθυπουργὸς καὶ ἀντιβασιλεὺς, στὶς 10 Ὀκτωβρίου 1935, ὁ σκληρὸς ἀντιβασιλικὸς καὶ ὀπαδὸς τῆς ἀστικῆς δημοκρατίας Κονδύλης -αὐτὸς ποὺ εἶχε καθαιρέση τὸ 1926 τὸν δικτάτορα Θεόδωρο Πάγκαλο-  καὶ ἀπεφάσισε νὰ προκηρύξη δημοψήφισμα στὶς 3  Νοεμβρίου 1935, περὶ παλινορθώσεως τῆς βασιλείας, ὁ πρῶτος ποὺ ἠσθάνθη φρίκη ἐνώπιον μίας τέτοιας καταστάσεως, ὑπῆρξε ὁ ἀνέκαθεν βασιλικὸς Ἰωάννης Μεταξᾶς.

Ὁ βασιλεὺς Γεώργιος Β΄ ἀπὸ τὸ Λονδῖνο εἶχε ἐνθαρρύνει ἀπὸ τὸν Ἀπρίλιο 1935, τὸν  Κονδύλη σὲ ὅλες του τὶς κινήσεις ἐπειδὴ ἐνόμιζε πὼς ἦταν ὁ μοναδικὸς ἄνθρωπος ποὺ εἶχε ἀρκετὴ ἐπιρροὴ γιὰ νὰ δυνηθῇ νὰ τὸν ἐπαναφέρῃ στὸν θρόνο του, ὅ,τι καὶ νὰ συνέβαινε.

Μετὰ τὸ δημοψήφισμα ὑπὲρ τοῦ θρόνου καὶ μὲ ἕνα τέτοιο δῶρο ποὺ εἶχε χαρίσει στὸν βασιλέα, ὁ Κονδύλης δὲν ἠμποροῦσε νὰ πιστεύσῃ οὔτε στιγμὴ πὼς ὁ Γεώργιος Β΄ δὲν θὰ τὸν ἐκράτει στὴν ἐξουσία ἅμα τῇ ἐπιστροφῇ του. Στὶς 25 Νοεμβρίου 1935, ὁ βασιλεὺς ἀπεβιβάσθη στὸ Φάληρο καὶ ἐδιάβασε μήνυμα στὸν λαό ὅπου ἐδήλωσε ἀτάραχος, πὼς εἶχε ἀποφασίσει νὰ γυρίσῃ ὑπακούοντας στὴν ὁμόφωνη ἔκκληση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ.

Αὐτὸ τὸ μήνυμα τοῦ τὸ εἶχε ἐπιδώσει ὁ Κονδύλης τὴν στιγμὴ ποὺ ὁ βασιλεὺς ἀπεβιβάζετο. Ἀλλὰ ὁ βασιλεὺς ἔκαμε μερικὲς διορθώσεις καὶ μάλιστα μία, ἀρκετὰ χαρακτηριστική: Ἀντὶ νὰ διαβάσῃ «ἡ κυβέρνησίς μου», εἶπε «αἱ κυβερνήσεις μου».

Ὁ Κονδύλης ἐκατάλαβε πολὺ καλὰ τὶ ἐσήμαινε αὐτό. Καὶ ὄχι μόνον αὐτό. Ὅταν ἠθέλησε νὰ εἰσέλθη στὸ αὐτοκίνητο ποὺ θὰ ὡδήγη τὸν Γεώργιο Β΄ στὴν Ἀθήνα, ὁ βασιλεὺς ἄφησε νὰ καταλάβῃ στὸν Κονδύλη πὼς δὲν θὰ ἤθελε νὰ κάνῃ τὴν διαδρομὴ μαζί του.

Τὴν ἴδιαν ἡμέρα ὁ Κονδύλης ὑπέβαλε τὴν παραίτησή τῆς κυβερνήσεώς του. Στὶς 27 Νοεμβρίου ὁ ἔκπτωτος ἀρχηγὸς προσεπάθησε νὰ συγκεντρώσῃ τοὺς φίλους του σὲ μία διαδήλωση ὅπου ἐπῆραν μέρος καὶ οἱ ὀπαδοὶ τὴς ναζιστικῆς ὁμάδος τοῦ Γεωργίου Μερκούρη, θείου τῆς Μελίνας Μερκούρη, (τὸ δεξὶ χέρι τοῦ Κονδύλη ἦταν ὁ μουσσολινικὸς καὶ βιογράφος του, ὁ Σταμάτης Μερκούρης, πατέρας τῆς Μελίνας καὶ μετὰ τὸν πόλεμο συνεργάτης τῆς ΕΔΑ). Σμηνῖτες περιεφέροντο μὲ αὐτοκίνητα μέσα ἀπὸ τοὺς δρόνους τῶν Ἀθηνῶν κραυγάζοντας, «τὸν ἐφέραμε, μᾶς τὴν ἔσκασε». Τελικά, ἐφθάσαμε στὴν 4η Αὐγούστου, ὑπὸ τὴν διακυβέρνηση ἑνὸς ἀνέκαθεν βασιλικοῦ, άφοσιωμένου στὸν θρόνο, τὸν Ἰωάννη Μεταξᾶ.

Συμπέρασμα τῆς ἄνω συγκρίσεως μεταξὺ τοῦ 1935 καὶ τοῦ σήμερα, ὅταν βλέπουμε πλῆθος νεοφωτίστων νεοβασιλικῶν ποὺ διαισθάνονται τὴν ἐπιστροφὴ τῆς βασιλείας καὶ προσπαθοῦν, ὁ καθεὶς ἐξ αὐτῶν, νὰ τοποθετηθοῦν ὅσο γίνεται πιὸ κοντὰ στὰ πόδια τοῦ βασιλικοῦ θρόνου. Χαμένος χρόνος. Ὁ βασιλεὺς ἀνέκαθεν ἐπιλέγει τὸν αὐθεντικὸ βασιλικό, κατὰ προτίμησιν «ἐπαναστατικό», κομμουνιστικογενῆ ἤ φασιστικογενῆ καὶ ὄχι παλαιοκομματικό ὀππορτουνιστή, γι’αὐτὸ καὶ τὸ 1936 ἐπέλεξε τὸν Ἰωάννη Μεταξᾶ.

Δημήτρης Κιτσίκης                                                         24 Ὀκτωβρίου 2017

307 - Ἡλικία, τάξη καὶ Κολωνάκι

Ἐπὶ τῆς πλατείας Κολωνακίου ὁ μελλοντικὸς Λόφος τῶν Διεφθαρμένων


307 - Ἡλικία, τάξη καὶ Κολωνάκι

Ἡ ἀνθρωπότης περιλαμβάνει ἄτομα ὅλων τῶν μεγεθῶν, σωματικῶν, πνευματικῶν καὶ ἡλικιακῶν. Ὀ μῦθος τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως, «Ἐλευθερία, Ἰσότης, Ἀδελφοσύνη» γιὰ ὅλους, δὲν εἶναι ἁπλῶς οὐτοπικό, εἶναι εὐθέως παραπλανητικό. Ἀπόδειξη αὐτοῦ εἶναι ὅτι ἡ Ἐπανάσταση ἐξειλίχθη σὲ σφαγή. Ἰσότης ὑπάρχει μόνον ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ποὺ μᾶς ἔπλασε ὅλους κατ’εἰκόνα του. Καὶ τὸ αὐτεξούσιον  ποὺ μᾶς ἔδωσε μὲ τὴν θυσία του ὁ Χριστός, εἶναι ἡ ἐλευθερία νὰ γίνουμε ἤ ὄχι δοῦλοι τοῦ Θεοῦ.

Ἡ κοινωνικὴ ἐπανάσταση ἀπὸ ἀρχῆς τῆς Ἱστορίας εἶναι ἐξ ὁρισμοῦ βασισμένη στὴν σφαγὴ τῶν μελῶν τῆς ἀντιπάλου τάξεως. Κάθε ἀπόλυτη ἐπαναστατικὴ πράξη βάφεται στὸ αἷμα. Τὸ Κολωνάκι, μετὰ μία μελλοντικὴ ἰσοπέδωσή του, περιμένει στὴν θέση τῆς  πλατείας του νὰ  ἀνυψωθῆ ὁ Λόφος τῶν Διεφθαρμένων, ἐπὶ τοῦ ὁποίου θὰ διαμορφωθῇ κῆπος μὲ παγκάκια, στὰ ὁποῖα θὰ ξεκουράζονται μανάδες μὲ τὰ παιδιά τους, ἐνθυμούμενες ὅτι ἐτιμωρήθη ἡ φοβερὴ κολωνακιώτικη διαφθορὰ τῆς Μεταπολιτεύσεως. Σήμερα δέ, ὁ δήμαρχος Κωνσταντινουπόλεως ἀποφασίζει νὰ διαμορφώσῃ νεκροταφεῖο τῶν προδοτῶν.

Τὸν ῥόλο τοῦ ἐπαναστάτου ἀναλαμβάνει ἡ νεολαία. Ἕνας γηρασμένος πληθυσμός, ὅπως ὁ ἑλληνικός, δύσκολα  ἐπαναστατεῖ. Γι’ αὐτὸ καὶ στὴν δεκαετία τοῦ 1950, ὁ Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς, θεματοφύλαξ τοῦ Κολωνακίου, ἔστειλε τὰ ὑπολείμματα τῆς ἀποδεκατισμένης ἀπὸ τὸν ἐμφύλιο πόλεμο ἑλληνικὴ νεολαία, στὰ σκλαβοπάζαρα τῆς ξενητιᾶς, ὥστε ἡ τρισάθλια κοκότα τῆς Δύσεως ὀνόματι Κολωνάκι, νὰ κοιμᾶται τὰ βράδυα ἥσυχα. Γιὰ τὸν ἴδιο λόγο, στὴν δεκαετία τοῦ 2010, τὸ ἑλληνικὸ κατεστημένο ἔστειλε τὴν φαιὰ οὐσία τῆς νεολαίας της στὸ ἐξωτερικό, γιὰ νὰ μὴν κάψῃ τὴν κοκότα.

Ἄν καὶ ὅλοι οἱ ἄνθρωποι δὲν  εἶναι ἴσοι καὶ κατανέμονται σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα τῆς σωματικῆς, πνευματικῆς καὶ ἠθικῆς κλίμακος, ἀνισότης ποὺ ὁ σημερινὸς γηρασμένος Ἕλλην ἀρνεῖται νὰ παραδεχθῇ, καταφεύγοντας στὸν  μῦθο τῆς κοινοβουλευτικῆς ψήφου τοῦ λαοῦ, χωρὶς ποτὲ νὰ ἀναγνωρίζῃ ὅτι φταίει ὁ ἴδιος, ἀλλὰ πάντα ὁ ἄλλος, τὰ νειᾶτα γενικά, παίζουν ἕναν ἰδιαίτερι δημιουργικὸ ῥόλο. Ἡ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση ἦταν ἐπανάσταση εἰκοσάρηδων: Πολιτικοὶ ἡγέτες καὶ στρατηγοὶ ἦσαν ὅλοι νεανίες. Σύμβολο τοῦ φαινομένου αὐτοῦ ὑπῆρξε ὁ Βοναπάρτης.

Τὸ σημερινὸ φαινόμενο τῆς μουσουλμανικῆς τρομοκρατίας στὸ ὁποῖο θυσιάζονται δεκαοκτάρηδες μὴν ἔχοντας κἄν σχέση μὲ συγκεκριμένη θρησκεία, ἐν μέσῳ πλήρους καταδίκης των, ἐκ μέρους τῶν χουφτάλων τῶν ὑπολειμμάτων τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, ἔχει ἐπεκταθῆ σὲ ὅλον τὸν  γηρασμένο δυτικό κόσμο.

Ὅπως καὶ σὲ ὅλες μας τὶς κοινωνιολογικὲς ἀναλύσεις, προσπαθοῦμε μὲ ἁπλὰ καὶ κατανοητὰ λόγια νὰ παρουσιάσουμε ἕνα πρόβλημα, σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν σκοτεινὴ γλῶσσα ἑνὸς Νίκου Πουλαντζᾶ (1936-1979) ἤ ἑνὸς Παναγιώτη Κονδύλη (1943-1998) ποὺ ἐνεθουσίαζε τὴν ἐποχὴ τῆς ἀποδομήσεως τοῦ ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ ὅλους τοὺς ἀντιπάλους τοῦ μαρξισμοῦ-λενινισμοῦ.

Κάθε ἰδεολογία δίδει προτεραιότητα σὲ μία πραγματικότητα ποὺ κεντροποιεῖ, τοποθετῶντας την στὸ κέντρο τῶν ἀξιῶν της. Ἔτσι ὁ ἐθνικισμὸς δίδει προτεραιότητα στὴν πραγματικότητα ἔθνος. Ὁ διεθνισμὸς δίδει προτεραιότητα στὴν πραγματικότητα κοινωνικὴ τάξη. Ὁ φεμινισμός (γυναικισμός), στὸ φῦλο γυναῖκα ποὺ ὑποβιβάζεται ἀπὸ τὶς δύο πρῶτες ἰδεολογίες, οἱ ὁποῖες ἰσχυρίζονται ὅτι τὰ δικαιώματα τῆς γυναικὸς δὲν δύνανται νὰ ἀντιμετωπισθοῦν ἔξω ἀπὸ τὸ κύριο σῶμα τῆς ἰδεολογίας τους, δηλαδὴ ἡ γυναῖκα στὰ πλαίσια τοῦ ἐθνικισμοῦ ἤ ἡ γυναῖκα στὰ πλαίσια τοῦ διεθνισμοῦ. Π.χ. τὰ δικαιώματα τῆς ἐργάτριας εἶναι τελείως διαφορετικὰ ἀπὸ τὰ δικαιώματα τῆς ἀστῆς. Ἐν συντομίᾳ, κάθε ἰδεολογία δίδει προτεραιότητα σὲ μία πραγματικότητα, ἀπὸ τὴν ὁποία συνήθως παίρνει τὸ ὄνομά της καὶ ὑποτάσσει ὅλες τὶς ἄλλες πραγματικότητες στὸ πλαίσιο τῆς ἐπιλεγμένης κυρίας πραγματικότητος.

Ἡ νεαρὴ ἡλικία εἶναι μία πραγματικότης ποὺ δύναται νὰ κεντροποιηθῆ, δηλαδὴ νὰ τοποθετηθῇ στὸ κέντρο μίας ἰδεολογίας ποὺ ἠμπορεῖ νὰ ὀνομασθῇ νεανισμός. Ἄν καὶ ὁ ὅρος αὐτὸς δὲν ἔχει μέχρι στιγμῆς χρησιμοποιηθῆ, ἡ ἀντίστοιχη ἰδεολογία εἶναι ὑπαρκτή, ὅταν ὁ Περικλῆς Γιαννόπουλος ἔγραφε: "Μνήσθητί μου Νέε, ὅταν ἔλθης εἰς τὴν ἑλληνικήν σου βασιλείαν" καὶ ἀνεγνωρίσθη ἅγιος τῆς ἑλληνικῆς νεολαίας.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 23 Ἰουλίου 2016