Τὸ παρὸν νέο ἱστολόγιο εἶναι ἡ συνέχεια τοῦ παλαιοῦ μὲ τὸ ὁποῖο συνδέεσθε μέσῳ τῆς διευθύνσεως http://endiameseperioche.blogspot.gr

Τὰ ἄρθρα τοῦ παρόντος ἱστολογίου, ἀπὸ τὸ 2012 μέχρι τὸ 2017, ἐδημοσιεύοντο τακτικά, μαζὶ μὲ ἄλλα κείμενα τοῦ Κιτσίκη, στὴν ἀθηναϊκὴ ἡμερησία ἐφημερίδα "Ἐλεύθερη Ὥρα" καὶ ἐνεπλουτίζοντο μὲ ἐκτενῆ ἄρθρα, στὸ τριμηνιαῖο περιοδικὸ τοῦ Δημήτρη Κιτσίκη, ποὺ φέρει τὸν ἴδιο τίτλο μὲ τὸ ἱστολόγιο, δηλαδὴ "Ἐνδιάμεση Περιοχή" (http://www.intermediateregion.com), περιοδικὸ τὸ ὁποῖο δημοσιεύεται ἀνελλιπῶς ἀπὸ τὸ 1996.
Ὁ Κιτσίκης ἐδημοσίευε ἐπίσης τακτικά, μακροσκελῆ ἄρθρα, ἀπὸ τὸ 1999 μέχρι τὸ 2017 καὶ τὸν θάνατο τοῦ ἐκδότου του Παύλου Βουδούρη, στὸ ἀθηναϊκὸ μηνιαῖο περιοδικὸ "Τρίτο Μάτι".

Βλέπε καὶ μία συνέντευξη, ἐφ'ὅλης τῆς ὕλης τοῦ Κιτσίκη στὸ lifo.gr



Γιὰ ὅσους διαβάζουν γαλλικά,εἰσέρχεσθε στὸ παρακάτω ἱστολόγιο
γιὰ νὰ διαβάσετε ἄρθρα τοῦ Κιτσίκη

Jun 29, 2016

303 - Ἡ ἀντιμετώπιση τῆς Τουρκίας ἀπὸ τοὺς Γραικύλους

303 - Ἡ ἀντιμετώπιση τῆς Τουρκίας ἀπὸ τοὺς Γραικύλους

Οἱ Γραικύλοι, δηλαδὴ οἱ σημερινοὶ κάτοικοι τοῦ κρατιδίου, ἐξαφανίζουν τὸν ἑλληνισμὸ καὶ σύρουν τὴν Ἑλλάδα ἀπὸ ἦττα σὲ ἦττα. Ἡ μικρόνοια καὶ τὸ φανατικό τους μῖσος κατὰ τοῦ ἀντιπάλου, βαυκαλιζόμενοι ὅτι εἶναι οἱ μόνοι σωστοί, γελοιοποιοῦν τὸ ἔθνος μας καὶ τοὺς ἀρχαίους προγόνους μας.

Ἀφορμὴ τοῦ παρόντος ἄρθρου μου εἶναι ὁ τίτλος δημοσιευμένου ἀποσπάσματος ἑνὸς γηραιοῦ συγγραφέως: «’Αδερφάρα ὁ Κεμάλ, ἀλλὰ ἀρχισφαγέας!», χαρακτηρίζοντας ἔτσι τὸν ἱδρυτῆ τῆς ἀπέναντι χώρας τοῦ Αἰγαίου, ποὺ εἶχε σχεδὸν τὸν ἴδιο πληθυσμὸ μὲ τὴν Ἑλλάδα ὅταν αὐτὸς ἵδρυσε τὸ τουρκικὸ κράτος καὶ πολὺ χαμηλότερη οἰκονομία ἀπὸ ἐμᾶς, καὶ ποὺ σήμερα ἔχει δεκαπλάσιο πληθυσμὸ καὶ κατατάσσεται μεταξὺ τῶν 20 μεγάλων τῆς παγκοσμίου οἰκονομίας.

Μὲ τὸ ἴδιο σκεπτικὸ θὰ ἠδύναντο οἱ Τοῦρκοι νὰ γράψουν «Ἀδερφάρα ὁ Ἀλέξανδρος, ἀλλὰ ἀρχισφαγέας!» Δὲν τὸ γράφουν ὅμως διότι γνωρίζουν ὅτι οἱ μεγάλοι καπετάνιοι τῆς Ἱστορίας, ἐξ ὁρισμοῦ, εἶναι ἀρχισφαγεῖς καὶ ἐνίοτε ὁμοφυλόφιλοι.

Ὁ στρατηγὸς ντὲ Γκώλ, ἀντιμετωπίζοντας τοὺς μέχρι τὸ 1958, Ἀλγερινοὺς ἀντάρτες ποὺ ἕως τότε ἀπεκαλοῦντο, ἀπὸ τοὺς Γάλλους νάνους, «συμμορῖτες», εἶχε δηλώσει ὅτι ἤθελε νὰ ὑπογράψῃ μὲ αὐτοὺς μία «εἰρήνη τῶν γενναίων» (une paix des braves). Τὸ ἴδιο καὶ ὁ Ἐλευθέριος Βενιζὲλος ποὺ τὸ 1930-1934 ἠθέλησε νὰ κλείσῃ συμφωνία μὲ τὸν Κεμὰλ συνομοσπονδιοποιήσεως Ἑλλάδος-Τουρκίας καὶ ἐπρότεινε τὸν Κεμὰλ γιὰ τὸ βραβεῖο Νομπὲλ Εἰρήνης. Ὅταν μὲ τὸ καλὸ ἐπιστρέψῃ ὁ βασιλεὺς Κωνσταντῖνος στὸν θρόνο του, ἔχει ἤδη δηλώσει ὅτι θὰ θέση τέρμα ἐπιτέλους στὸν ἐμφύλιο τοῦ 1946-1949 καὶ θὰ ἀπαγορεύσῃ στοὺς Γραικύλους νὰ συνεχίζουν νὰ ἀποκαλοῦν τοὺς Ἕλληνες ἀντάρτες κομμουνιστὲς  συμμορῖτες.

Οἱ Γραικύλοι χαίρονται σήμερα βλέποντας τὴν τραγωδία ποὺ ὁ ἰσλαμισμὸς τοῦ Ἔρντογαν, καταργῶντας τὴν ἐκκοσμίκευση τοῦ κεμαλισμοῦ, ἔφερε στὴν Τουρκία, πατρίδα τῶν προγόνων μας. Προσδοκοῦν τὸν διαμελισμό της. Ἀλλὰ ὅποιος χαίρεται γιὰ τὴν καταστροφὴ τοῦ ἀντιπάλου του νὰ ξέρῃ ὅτι θὰ ἔλθῃ καὶ ἡ ὥρα του. Ἡ παρουσία τοῦ νέου τσάρου τῆς Ῥωσίας, Πούτιν, δύναται μὲν προσεχῶς νὰ κατεδαφίσῃ τὸν θρόνο τοῦ σουλτάνου Ἔρντογαν, ἀλλὰ ἄς θυμηθοῦμε τὴν εἰσβολὴ τῆς τότε Ἀνατολίας ἀπὸ τὸν Ἀλέξανδρο ποὺ καθήρεσε τὸν Πέρση αὐτοκράτορα Δαρεῖο. Ἐπέβαλε τὴν ἰδική του αὐτοκρατορία πρὸς χάριν τοῦ ἑλληνισμοῦ. Τὸ ἴδιο προτίθεται νὰ κάνῃ καὶ ὁ Πούτιν, κατεδαφίζοντας τὸν σουλτᾶνο Ἔρντογαν καὶ ἀντικαθιστῶντας τον μὲ τὴν ἰδική του αὐτοκρατορία στὴν Κωνσταντινούπολη πρὸς χάριν τοῦ Πανσλαυϊσμοῦ.

Ὁ Πούτιν ἀποκλείεται νὰ παραδώση τὴν Πόλη στοὺς Ἕλληνες, ἀφαιρῶντας την ἀπὸ τὴν ῥωσικὴ Ὀρθοδοξία καὶ Αὐτοκρατορία. Τὸ πολὺ πολὺ νὰ μᾶς ἐγκαταστήσῃ ἐκεῖ ὡς ὑποτελεῖς διαχειριστές του, ὅπως ὁ Χίτλερ τὸ 1940 παρέδωσε τὴν μισὴ Γαλλία στὸ ἐπιφανειακὰ ἀνεξάρτητο κράτος τοῦ Βισὺ μὲ ὑποτελῆ καίσαρα τὸν στρατάρχη Πεταίν. Μὲ τὸν καιρὸ, ἡ λογικὴ τῆς ἰσχύος θὰ καθιερώσῃ  τὴν ῥωσικὴ γλῶσσα ὡς ἀντικαταστάτρια τῶν ἑλληνικῶν. Χωρὶς ἑλληνικὰ δέ,  ὁ ἑλληνισμὸς θὰ καταποντισθῇ καὶ θὰ ἀντικατασταθῇ μὲ τὴν ῥωσικὴ Ὀρθοδοξία.

Ὅταν στὶς 15 Μαΐου 1919, ὁ ἑλληνικὸς στρατὸς ἀπεβιβάσθη στὴν Σμύρνη, ὁ σουλτᾶνος στὴν Κωνσταντινούπολη ἔκλαψε μαθαίνοντας τὸ γεγονὸς καὶ εἶπε «Μὲ τὴν ἀγγλικὴ κατοχή, τὰ πράγματα θὰ ἦσαν καλύτερα. Διότι, ὡς ξένοι, οἱ Ἄγγλοι κάποτε θὰ ἔφευγαν. Οἱ Ἕλληνες ὅμως, ἐὰν δὲν ἐκδιωχθοῦν, θὰ παραμείνουν γιὰ πάντα διότι ἡ Ἀνατολία εἶναι ἡ κοινή τους πατρίδα μὲ ἐμᾶς.

Πρὸ δύο ἐτῶν Τοῦρκος στὴν Ἁλικαρνασσὸ μοῦ εἶχε κάνει τὴν ἑξῆς ὁμολογία: «Ἐὰν εἴχατε κερδίσει τὸν πόλεμο τὸ 1919, σήμερα θὰ εἴμασταν ὅλοι Ἕλληνες, ἐμεῖς καὶ ἐσεῖς». Ὁμοίως, ἐὰν οἱ Ῥῶσοι ἀδελφοί μας κερδίσουν τὸν πόλεμο κατὰ τῆς Τουρκίας καὶ καταλάβουν τὴν Κωνσταντινούπολη, ὡς Ὄρθόδοξοι θὰ γίνουμε ὅλοι Ῥῶσοι.

Ἡ ἐξωτερικὴ πολιτικὴ εἶναι μία πολὺ σοβαρὴ ὑπόθεση γιὰ νὰ ἀφαιθῇ στὰ χέρια Γραικύλων. «Τὸ μῖσος συρρικνώνει. Ἡ ἀγάπη ἐπεκτείνει». Αὐτὴ ἡ ῥήση μιᾶς ζωῆς δὲν εἶναι κούφιος συναισθηματισμός. Εἶναι μεγαλεξανδρινὴ ῥήση ἑνὸς ἀρχισφαγέως.

Δημήτρης Κιτσίκης                                             29 Ἰουνίου 2016



Jun 23, 2016

302 – Τὸ Brexit ἐπιβεβαιώνει ὅτι ὁ πλανητικὸς πόλεμος εἶναι πόλεμος πολιτισμῶν

302 – Τὸ Brexit ἐπιβεβαιώνει ὅτι ὁ πλανητικὸς πόλεμος εἶναι πόλεμος πολιτισμῶν

Ὁ φανατισμὸς καὶ ἡ στενομυαλιὰ φέρνει πόλεμο καὶ καταστροφή. Τὸ μῖσος συρρικνώνει καὶ ἀποβλακώνει. Εἶναι τὸ χαρακτηριστικὸ τῶν ἀμορφώτων, εἰδικὰ τῶν Γραικύλων.  Ἡ παράδοση, ὁ συντηρητισμὸς καὶ ἡ θρησκευτικότητα δύνανται νὰ βιωθοῦν μὲ μέτρο ἐνάντια στὸν φανατισμὸ τῶν νεωτεριστῶν καὶ τῆς ἐπιστημοσύνης.

Παρὰ ταῦτα ὁ André Malraux καὶ ἐγὼ, προεβλέψαμε ὅτι ὁ ΚΑ΄ αἰὼν θὰ ἦτο θρησκευτικός, δηλαδὴ πολιτισμικός. Ὅταν στὴν δεκαετία τοῦ 1960 ἐπαρουσίαζα τὴν θεωρία μου τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς, ἐλάχιστοι ἦσαν αὐτοὶ ποὺ ἐδέχοντο ὅτι πέραν τῆς πάλης τῶν τάξεων ὑπῆρχε μίαν ἄλλη πραγματικότης, ὁ πολιτισμός

Δύο, ἔλεγα, ἦσαν ἀνέκαθεν οὶ πλανητικοὶ πολιτισμοί. Ὁ κινεζικὸς καὶ ὁ ἑλληνικός ποὺ ὠνόμασα Ἐνδιάμεση Περιοχὴ. Ἐνδιάμεση διότι στὴν ἰταλικὴ Ἀναγέννηση τοῦ ΙΕ΄αἰῶνος, ὡσὰν δορυφόρος σελήνη, ἡ ἑλληνογενὴς Δύση ἀπεκόπη ἀπὸ τὴν Γῆ-Ἑλλὰς, ἵδρυσε τὸν ἐπιθετικὸ δυτικὸ πολιτισμὸ καὶ ἐβάλθη νὰ κατακτήσῃ, ὄχι μόνον τὴν μητέρα της Ἑλλάδα, ἂλλὰ καὶ τὸν ἕτερο πολιτισμό, τὸν κινεζικό. Ἔτσι στὸν ΙΘ΄ αἰῶνα ἡ μὴ Δύση ἐστέναξε ὑπὸ τὸ πέλμα τῆς δυτικῆς ἀποικιοκρατίας. Καὶ τότε στὸν δυτικοκρατούμενο πλανήτη ἐκυριάρχησε ἡ πάλη τῶν τάξεων.

Ἀλλὰ στὸν Κ΄ αἰῶνα ἡ ἀπελευθέρωση τοῦ Τρίτου Κόσμου ἀπὸ τὴν ἀποικιοκρατία συνεδυάσθη μὲ τὸ μῖσος τῆς Δύσεως ἐν μέσῳ τῆς Δύσεως, ἐκφραζομένου μέσῳ τῆς ἰδεολογίας τοῦ φασισμοῦ, ἕνα κρᾶμα δυτικῶν ἀξιῶν καὶ ἀνατολικοῦ ἀντιχριστιανικοῦ μυστικισμοῦ. Ἡ πάλη τῶν τάξεων ἤρχισε νὰ μετατρέπεται, ἐντὸς τῆς Δύσεως, μέσῳ τοῦ ἐθνικισμοῦ καὶ τοῦ φυλετισμοῦ, σὲ πάλη ἐνδοδυτικοῦ πολιτισμοῦ.

Ὁ ΚΑ’ αἰὼν ἐχάραξε μὲ τὴν ἐπικράτηση τοῦ Τρίτου Κόσμου μέσῳ τῆς Κίνας. Ἤδη ὁ Μάο εἶχε ἐξαγγείλλει ὅτι πέραν τῆς πάλης τῶν τάξεων ποὺ ἐξεφράζετο μὲ τὸ σύνθημα, «Προλετάριοι ὅλων τῶν χωρῶν ἑνωθεῖτε!», ὑπῆρχε τὸ σύνθημα, «Προλεταριακὰ ἔθνη ἐνωθεῖτε» κατὰ τῆς Δύσεως.

Ἐγώ, μὲ τὴν θεωρία μου τῆς Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς, ποὺ πολιτισμικὰ εὑρίσκετο μεταξὺ Δύσεως καὶ Ἀνατολῆς καὶ ποὺ περιεῖχε τὸν τριτοκοσμικὸ ἰσλαμικὸ κόσμο, ἤθέλησα νὰ παρουσιάσω τὸν ἑλληνισμὸ ὡς σύνθεση Δύσεως καὶ Ἀνατολῆς, τὴν ἀντίστοιχη πολιτισμικὴ σύνθεση τῆς κοινωνικῆς κομμουνιστικοφασιστικῆς συνθέσεώς μου ἐθνικομπολσεβικισμοῦ.

Ἀντιθέτως ὁ Ἀμερικανὸς συνάδελφός μου Samuel Huntington, ἐχρησιμοποίησε τὴν θεωρία μου γιὰ νὰ ἐξαγγείλῃ πόλεμο πολιτισμῶν καὶ νὰ ἀντικαταστήση τὸν ἡττημένο ταξικὸ ἐχθρὸ τοῦ ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ μὲ τὸν ἀπηλευθερωμένο Τρίτο Κόσμο, κάτι ποὺ μὲ τὸν διανοούμενο πρόεδρο τοῦ Ἰρὰν Χαταμί, σὲ συνέδριο στὴν Τεχέράνη στὴν ὁποία εἶχα λάβει μέρος, προσπαθήσαμε νὰ ἀντικαταστήσουμε μὲ τὸ σύνθημα, «διάλογο τῶν πολιτισμῶν».

Ἡ ἔξοδος τῆς Ἀγγλίας ἀπὸ τὴν ΕΕ μὲ τὸ δημοψήφισμα τῆς 23 Ἰουνίου 2016, σηματοδοτεῖ τὴν ἧττα τῶν προσπαθειῶν διαλόγου τῶν πολιτισμῶν. Ὁ ἀραβικὸς σουννισμὀς, σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν ἰρανικὸ μετριοπαθῆ σιϊσμό, ὁρμώμενος ἀπὸ μέσα ἀπὸ τὴν Ἐνδιάμεση Περιοχή, χρησιμοποιεῖ τρία πολιτισμικὰ ὅπλα, ὄχι γιὰ διάλογο ἀλλὰ γιὰ πλήρη κατεδάφηση τοῦ δυτικοῦ πολιτισμοῦ: 1 – Τὸν ἀκραῖο τζιχαδισμό, τύπου Μπὶν Λάντεν-Ἄλ Μπαγνταντί. 2 –Τὴν ἐξάπλωση τοῦ Κορανίου σὲ ὅλες τὶς πόλεις τῆς Δύσεως. 3 – Τὴν ἰσλαμικὴ θρησκευτικὴ μόδα ἐπανόδου στὴν σεμνὴ γυναικεία ἐνδυμασία ὅλων τῶν θρησκειῶν, μὲ κάλυψη τῆς κεφαλῆς καὶ ὁλοσώμων φορεμάτων ποὺ στὴν Ἀγγλία καθιέρωσε τὸ συγκρότημα Μὰρκς & Σπένσερ ὑπὸ τὴν  ἔμπνευση τῆς πρώην φοιτήτριάς μου, Μικρασιάτιδος Ἑλληνίδος Λαίδυ Μαρῖνα Σακαλλῆ, χήρα τοῦ ἑβραίου Σὲρ Μαϊκλ Μάρκς ποὺ εἶχε βαπτισθῆ, πρὸς χάριν της, Ὀρθόδοξος χριστιανός.

Ἐνώπιον τῆς προβλέψεως ποὺ εἶχε ἐκφράσει πρὸ ἐτῶν ὁ Ἀγγλικανὸς ἀρχιεπίσκοπος τῆς Καντερβουρίας ὅτι στὴν ἑπομένη γενεά (τριάντα χρόνια) ἡ Ἀγγλία θὰ καθίστατο ἰσλαμική, ὁ ἡνωμένος χριστιανισμός-ἑβραϊσμός ἀντέδρασε ψηφίζοντας Μπρέξιτ καὶ σηματοδοτῶντας τὴν σκλήρυνση τοῦ πλανητικοῦ πολέμου ποὺ ἤρχισε στὶς 24 Μαρτίου 1999 μὲ τὸν νατοϊκὸ βομβαρδισμὸ τῆς Γιουγκοσλαυΐας καὶ θὰ ὁλοκληρωθῇ περὶ τὸ 2030 μὲ πυρηνικὸ πόλεμο ΗΠΑ-Κίνας.

Ἐφ’ὅσον ἐκλεγῆ πρόεδρος τῶν ΗΠΑ ὁ Ντόναλντ Τρὰμπ τὸν  προσεχῆ Νοέμβριο καὶ ἐφ’ὅσον ἐπικρατήσῃ σὲ ὅλη τὴν Εὐρώπη ὁ φασισμός, μὲ πρώτη τὴν ἐκλογὴ τοῦ χρόνου στὴν γαλλικὴ προεδρία τῆς Μαρὶν Λεπέν, καὶ ἐφ’ὅσον ὁλοκληρωθῇ ἡ Νέα Γιάλτα συμμαχίας ΗΠΑ-Ρωσίας (Τράμπ-Πούτιν) καὶ διαλυθῇ ἡ ΕΕ ὑπὸ τὴν σοφὴ ἡγεσία τῆς Μαρὶν Λεπέν, ἐθνικομπολσεβικισμοῦ (φασιστοκομμουνισμοῦ) καὶ χριστιανοεβραϊσμοῦ κατὰ τοῦ ἐπιθετικοῦ Ἰσλάμ, ἡ Κίνα θὰ ὑποχρεωθῇ νὰ συμμαχήσῃ μὲ τοὺς Ἄραβες σουννῖτες καὶ τελικὰ νὰ χάσῃ τὸν πλανητικὸ πόλεμο ἔναντι μίας Ἀμερικῆς ποὺ θὰ ἐπιστρέψῃ στὶς ἑλληνικὲς ῥῖζες της. Τελικὰ ὁ ΚΑ’ αἰών, ὅπως τὸ ἔχω προβλέψει, θὰ εἶναι ἑλληνικὸς καὶ θὰ ἐπιβιώσῃ!


Δημήτρης Κιτσίκης                                 24 Ἰουνίου 2016

Jun 18, 2016

301 - Ἀναρχία καὶ προβοκάτσια

301 - Ἀναρχία καὶ προβοκάτσια

Ἐλευθερία καὶ κράτος εἶναι δύο ἔννοιες ἀσυμβίβαστες, οἱ ὁποῖες πάντοτε, ἀπὸ καταβολῆς κόσμου, ηὑρέθησαν ἀντιμέτωπες. Ὡς ἔλαιον καὶ ὕδωρ, δὲν δύνανται ποτὲ νὰ ἀναμιχθοῦν. Κάθε κοινωνικὴ τάξη, πόσῳ μᾶλλον κάθε ἄνθρωπος, συνειδητὰ ἤ αὐθορμήτως ἀντιδρᾷ κατὰ τοῦ κράτους, κατὰ τοῦ σκύλου δολοφόνου ποὺ ἐκπαιδεύεται ἀπὸ τὸ κράτος-σατανᾶ νὰ μὴν ἔχει μυαλὸ παρὰ μόνον ὀδόντες ἀστραφτεροὺς καὶ κοφτεροὺς, δόντια ποὺ ὀνομάζονται νόμοι. Ὁ νόμος-δόντι ξεσκίζει μὲ φόρους καὶ μὲ «Μονάδες Ἀποκαταστάσεως Τάξεως (ΜΑΤ)», ποὺ συγκροτοῦνται ἀπὸ ἄνδρες φυσιολογικοὺς μέν, οἱ ὁποῖοι ὅμως γιὰ ἕναν πενιχρὸ μισθὸ ποὺ τοὺς ἐπιτρέπει νὰ ἐπιβιώσουν, μετατρέπονται σὲ τέρατα.

Ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς Πτώσεως, ὁ ἄνθρωπος, ὡς ἄτομο ἤ κοινωνικὴ τάξη, μάχεται μεταξὺ τοῦ Καλοῦ καὶ τοῦ Κακοῦ, μεταξὺ τῆς Ἐλευθερίας καὶ τοῦ Κράτους. Οἱ τρεῖς ἰδεολογιες τῶν τριῶν κοινωνικῶν τάξεων, ἤτοι ὁ φιλελευθερισμὸς τῆς ἀστικῆς τάξεως, ὁ φασισμὸς τῆς μικροαστικῆς τάξεως καὶ ὁ κομμουνισμὸς τῆς ἐργατικῆς τάξεως, δηλώνουν ἀρχικῶς ἀναρχικοί (ἀναρχοκαπιταλισμὸς τοῦ Ἄνταμ Σμίθ), ἀναρχοφασισμὸς τοῦ Μουσσολίνι, ἀναρχοκομμουνισμὸς τοῦ Μάρξ), ἔχουν ὡς τελικὸ στόχο τὴν κατάργηση τῆς Ἀρχῆς, δηλαδὴ τοῦ Κράτους, ἀλλὰ εὑρίσκονται ὑποχρεωτικὰ στὸ δίλημμα τοῦ κήπου τῶν ἐλαιῶν, ἤ νὰ κόψῃ ὁ Πέτρος τὸ αὐτὶ τοῦ ἐνόπλου ποὺ ἤθελε νὰ συλλάβῃ τὸν Χριστὸ (δηλαδὴ ὁ Πέτρος ἐγένετο κράτος) ἤ νὰ ὑποκύψῃ στὸ κράτος ὅπως ἔκαμε ὁ Χριστός, λέγοντας ὅτι σοι τραβοῦν μάχαιρα θὰ πεθάνουν ἀπό μάχαιρα.

Οἱ φιλελεύθεροι καπιταλιστὲς θέλουν τὸ κράτος μόνον ὡς σκυλιὰ δολοφόνους γιὰ νὰ ἀποτρέψουν τὶς ἀπεργεῖες ἀλλὰ ἀπεχθάνονται τὴν φορολογία τὴν ὁποία ἀποδέχονται ἀναγκαστικὰ γιὰ νὰ πληρωθοῦν τὰ ὄργανα καταστολῆς. Οἱ φασιστές (ὁ Μουσσολίνι ὑπῆρξε ἀναρχικός) θέλουν τὸ κράτος νὰ συμπυκνωθῇ στὸν ἀπόλυτο ἡγέτη-ἥρωα, ὁ ὑπέρτατος ἀναρχικὸς ῥομαντισμὸς ὅπου ὁ ἡγέτης (φύρερ) δὲν εἶναι παρὰ ἡ ἀντανάκλαση στὸν καθρέπτη τοῦ ἄρχοντος λαοῦ (φόλκ). Ὁ μαρξισμός-λενινισμὸς θέλει ἕνα ὁλοκληρωτικὸ κράτος γιὰ νὰ διαλύσῃ καὶ νὰ ἐξαφανίση τὸν ταξικὸ ἐχθρὸ μὲ τελικὸ σκοπὸ τὴν κατάργηση τοῦ κράτους μετὰ τὴν ἐξαφάνιση τῶν τάξεων.

Συνεπῶς, καὶ οἱ τρεῖς ἰδεολογίες, ἐκφραστὲς τῶν τριῶν κοινωνικῶν τάξεων, θέλουν τὸ κράτος ὡς ἀναγκαῖο κακό, ὅπως ὁ Πέτρος μὲ τὸ κομμένο αὐτί. Ἀλλὰ ἡ  κρατικὴ Δικαιοσύνη εἶναι ἐξ ὁρισμοῦ ἀντίχριστη καὶ διὰ νόμου δολοφονική (δὲν ὑπάρχει δίκαιη Δικαιοσύνη), μὲ ἀποτέλεσμα ἐν τέλει ὅτι «ὅσοι τραβοῦν σπαθὶ θὰ πεθάνουν ἀπὸ σπαθί». Μόνον οἱ ἀναρχικοί, μὲ τὸ σύμβολο τοῦ κεφαλαίου ἄλφα κυκλωμένου μὲ κεφαλαῖο ὄμικρον ποὺ σημαίνει ὀργάνωση, δηλαδὴ ὄργάνωση χωρὶς κράτος, εἶναι ἀπολύτως συνεπεῖς.

Ἡ ἀχίλλειος πτέρνα τῶν ἀναρχικῶν εἶναι ὅτι ἀντικαθιστοῦν τὸ κράτος-μπουλντὸγκ μὲ τὴν ἀτομικὴ βία, ἡ ὁποία εἶναι μὲν ῥομαντικὴ καὶ συνεπαίρνει τοὺς ἐφήβους ἀλλὰ ἀναποτελεσματική. Ἐπιπλέον γίνονται θύματα τῶν κρατικῶν διεθνῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν καὶ δὴ τῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν τῆς ἀμερικανικῆς ὑπερδυνάμεως.

Μέχρι τὸν δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, ἡ βρεταννικὴ ὑπερδύναμη, ἐπὶ δύο αἰῶνες εἶχε χρησιμοποιήσει τὶς μυστικὲς της ὑπηρεσίες γιὰ νὰ προκαλέσῃ λαϊκὲς ἐξεγέρσεις καὶ νὰ διαλύσῃ τοὺς κρατικοὺς ἀντιπάλους της, ἰδιαιτέρως στὴν Κινεζικὴ Αὐτοκρατορία καὶ τὴν Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία. Ἐκείνη τὴν ἐποχὴ οἱ ἐξεγέρσεις αὐτὲς δὲν ὠνομάζοντο, ἔγχρωμες, ἀνοιξιάτικες ἤ τῆς κατσαρόλας ἀλλὰ ἐθνικὲς καὶ ἦσαν τῆς ἰδίας ὑφῆς, δηλαδὴ λαϊκὲς μέν, ἀλλὰ ἐξυπηρετῶντας ξένα συμφέροντα. Σήμερα ὀνομάζουμε αὐτὲς τὶς ἐνέργειες προβοκάτσια τῶν ἀρχῶν τῆς ὑπερδυνάμεως ποὺ ἐκμεταλλεύεται τὴν δίψα γιὰ ἐλευθερία κατὰ τοῦ τοπικοῦ κράτους γιὰ νὰ ἐπιβληθῇ ἐπὶ τῶν κράτων αὐτῶν.

Μετὰ τὸν  δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο οἱ ΗΠΑ, ἀρχικῶς ἄπειροι μαθητὲς τῆς μητέρας Ἀγγλίας, ἔγιναν ἄξιοι τοῦ Λονδίνου καὶ μὲ τὴν τεραστία πρόοδο τῶν τεχνικῶν μέσων τῆς πληροφορικῆς τύπου Google στὸ διαδίκτυο ἐβάλθησαν νὰ ἀποσταθεροποιήσουν τοὺς ἀντιπάλους τους, ὄχι μόνον μὲ τὸν παραδοσιακὸ τρόπο τῶν δολοφονιῶν, ὅπως τὸ πλέον πρόσφατο τὴς Βρεταννίδος βουλευτοῦ Jo Cox ἤ τὴν προτεραία δολοφονία τοῦ Παύλου Φύσσα ἀλλὰ μὲ λαϊκὲς ἐξεγέρσεις, οἱ πλέον ἱστορικὲς τῶν ὁποίων ὑπῆρξαν ὁ Μάης 1968 στὴν Γαλλία καὶ ἡ 17 Νοέμβρη 1973  στὴν Ἑλλάδα.

Ἡ πρώτη ὕλη τῆς δράσεως τῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν τῆς Ὑπερδυνάμεως εἶναι ἡ παρουσία τοῦ ἀναρχικοῦ κινήματος, ἰδιαιτέρως στὴν Εὐρώπη. Ἐπειδὴ οἱ ἀναρχικοί, ἐξ ὁρισμοῦ δὲν ἔχουν τὴν κλειστὴ ὀργάνωση τοῦ τύπου τῶν κομμουνιστικῶν κομμάτων, εἶναι πιὸ εὐάλωτοι στὴν προβοκάτσια καὶ σωστὰ τὰ κομμουνιστικὰ κόμματα στὴν Γαλλία, τὴν Ἑλλάδα καὶ ἀλλαχοῦ προειδοποιοῦν γιὰ προβοκάτσια τὶς ἐξεγέρσεις τῶν ἀναρχικῶν, διότι στοὺς ἀναρχικοὺς εἰσχωροῦν εὔκολα ξένα στοιχεῖα καὶ χρησιμοποιοῦν πρὸς ὄφελος τῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν τὸν ἐπαναστατικὸ ῥομαντισμὸ τῶν ἐφήβων.

Στὴν καρδιὰ καὶ στὸ πνεῦμα, ἐφ’ὅσον εἴμεθα νέοι στὴν ψυχή, ἀσχέτου ἡλικίας, εἴμεθα ὅλοι ἀναρχικοί, ἀλλὰ ἐὰν παραμείνουμε στὸ στάδιο τῆς ἀναρχίας, ἀναποφεύκτως θὰ πέσουμε θύματα προβοκατορικῶν ἐνεργειῶν.


Δημήτρης Κιτσίκης                                 18 Ἰουνίου 2016

Jun 13, 2016

300 - Ἡ ὁμοφυλοφιλία ὡς κοινωνικὴ ἀσθένεια

300 - Ἡ ὁμοφυλοφιλία ὡς κοινωνικὴ ἀσθένεια

Ἡ ὁμοφυλοφιλία ὑπάρχει ἀπὸ καταβολῆς κόσμου, ὅπως ὑπάρχει καὶ στὰ ζῶα. Ὁ ὁμοφυλόφιλος εἶναι ΑμεΑ (ἄτομο μὲ ἀναπηρία). Εἶναι κουτσός, εἴτε ἐκ γενετῆς εἴτε, ὅταν ἐμεγάλωσε, κάποιος τὸν ἔκαμε κουτσό. Εἶναι ὑποχρεωσή μας, ὡς Ὀρθόδοξοι, νὰ τοῦ δείχνουμε ἀγάπη καὶ συμπαράσταση. Τὸ ἴδιο καὶ τὸ ἑλληνικὸ κράτος.

Στὴ παρακμὴ τῆς συγχρόνου Βαβυλῶνος τῆς Δύσεως, μὲ κεφαλὴ τὴν Βαβυλῶνα-Νέα Ὑόρκη, στὰ Σόδομα καὶ Γόμορρα τῶν Δυτικῶν πόλεων, ἡ ὁμοφυλοφιλία, ὁμοῦ μὲ τὴν κτηνοβασία, ἔχει καταστῇ ὁ κανὼν ἐνῷ οἱ σχέσεις ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν ὅλο καὶ περισσότερο τείνουν νὰ θεωροῦνται παλαιομοδίτικες, σχεδὸν ἀνωμαλίες τῆς φύσεως καὶ τῆς κοινωνίας καὶ περιθωριοποιοῦνται.

Ποτὲ δὲν θὰ ἤρχετο στὸ μυαλὸ ἑνὸς κουτσοῦ νὰ ὑπερηφανευθῇ ὅτι εἶναι κουτσός, πόσῳ μᾶλλον νὰ ὑποκινήσῃ νεαρὸ νὰ κουτσαθῇ. Καὶ ὅμως, μὲ προέλευση τὴν δυτικὴ Βαβυλῶνα ἐξηπλώθη σὲ ὅλην τὴν Δύση καὶ τὸν δυτικοποιημένο πλανήτη, οἱ παρελάσεις κουτσῶν, μὲ σύνθημα: «Νὰ εἶσαι ὑπερήφανος ποὺ εἶσαι κουτσός»!, τὰ περίφημα gay parades, μὲ τὴν ὑποστήριξη τῶν ἀρχῶν ὑπὲρ τῆς «διαφορετικότητος»! Οἱ νέοι ποὺ παρακολουθοῦν τὶς παρελάσεις ζηλεύουν τοὺς μετέχοντες καὶ ἐπιθυμοῦν ἀπὸ μιμητισμὸ νὰ κουτσαθοῦν καὶ αὐτοὶ γιὰ νὰ συμμετάσχουν στὶς παρελάσεις. Εἶναι θέμα χρόνου νὰ ἐξέλθουν  ἀπὸ τὰ πορνεῖα κτηνοβασίας ποὺ ἔχουν κατακλύσει τὴν Γερμανία, οἱ κτηνοβάτες μὲ τοὺς σκύλους τους, γιὰ νὰ παρελάσουν τὴν ὑπερηφάνιά τους, στὸ ὄνομα πάντα τῆς διαφορετικότητος.

Ὁ καλύτερος φίλος μου ἦταν ὁ Αἰγυπτιώτης Πέτρος, ἀπὸ τὰ φοιτητικά μας χρόνια στὸ Παρίσι, μέχρι ποὺ ἀπεβίωσε ἀπὸ καρκῖνο τοῦ προστάτου στὴν Ἀθήνα. Ὁ Πέτρος ἦταν ὁμοφυλόφιλος καὶ ἠτοίμαζε στὴν Σορβόννη, διδακτορικὴ διατριβὴ γιὰ τὸν συμπολίτη του Κωνσταντῖνο Καβάφη. Ἦταν ὑψηλῆς μορφώσεως καὶ ἐντιμότητος, ἐσέβετο τὸ γεγονὸς ὅτι ἐγὼ δὲν ἤμουν κουτσὸς καὶ ποτὲ δὲν προσεπάθησε νὰ μὲ κουτσάνῃ. Ἐπειδὴ ὑπῆρξε πάντα μέλος τοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος τὸν  ἐρωτοῦσα τί θὰ ἔκαμε ἐὰν ἡ χώρα μας  ἐδιοικεῖτο ἀπὸ τὸν ὑπαρκτὸ σοσιαλισμό. Διότι σὲ ὅλα τὰ ὁλοκληρωτικὰ κράτη, ἐπὶ Χίτλερ ὅπως καὶ ἐπὶ Στάλιν, οἱ ὁμοφυλόφιλοι ἐστέλνοντο στὰ στρατόπεδα συγκεντρώσεως καὶ στὶς ἐξορίες. Ἡ ἀπάντησή του ἦταν ὅτι θὰ ἐδέχετο νὰ ὑποστῇ τὴν δοκιμασία αὐτὴ καὶ θὰ παρέμενε κομμουνιστής.

Ἡ ἐξάπλωση τῆς ὁμοφυλοφιλίας στὶς δυτικὲς καὶ δυτικοποιημένες κοινωνίες ἀποσυνθέτει τὴν οἰκογένεια ἡ ὁποία ὑπῆρξε ἀπὸ πάντα ὁ βασικὸς ἱστὸς τῶν κοινωνιῶν. Ἐδῶ δὲν πρόκειται γιὰ ἠθική. Ὁ Μὰρξ σαφῶς ἐτοποθέτησε τὴν ἠθικὴ στὴν σφαῖρα τῆς σχετικότητος. Κάθε κοινωνία καὶ ἠθική. Ἐδῶ πρόκειται περὶ ἐπιβιώσεως τῆς ἀνθρωπότητος. Χωρὶς οἰκογένεια ὅλος ὁ κοινωνικὸς μηχανισμὸς καταρρέει καὶ δὲν ἀντικαθίσταται οὔτε ἀπὸ οἰκογένειες μονογονικές, οὔτε ἀπὸ ἰδίου φύλου, οὔτε ἀπὸ υἱοθετημένα παιδιά, οὔτε ἀπὸ παιδιὰ τοῦ σωλῆνος.

Μία κοινωνία βασισμένη στὴν ἐξασθένιση ἤ καὶ τὴν κατάργηση τῆς οἰκογενείας βαδίζει ἀναποφεύκτως πρὸς τὴν παραφροσύνη καὶ ὁ φεμινισμὸς ὅπως καὶ ἡ ὁμοφυλοφιλία εἶναι βόμβες στὰ θεμέλια τῆς οἰκογενείας καὶ τοῦ ἰδίου τοῦ ἀνθρώπου, συνεπῶς οἱασδήποτε κοινωνίας. Ἥδη οἱ χριστιανικὲς καὶ ἑβραϊκὲς κοινωνίες πνέουν τὰ λοίσθια λόγῳ δυτικοποιήσεως. Ἡ τοποθέτηση τῆς ἰσλαμικῆς κοινωνίας ποὺ ἐπρόφθασε τὴν κατεδάφισή της ἀντιδρῶντας στὴν δυτικοποιήση, ὑπῆρξε ὑποχρεωτικὰ ἐξόχως βιαία. Καὶ ὄχι μόνον ἐσώθη ἀλλὰ δύναται νὰ σώσῃ καὶ τὴν Δύση ἀπὸ τὸν βέβαιο θάνατο.

Τὰ ἑπόμενα χρόνια θὰ δείξουν ἐὰν ἡ Δύση, λόγῳ ἐπικρατήσεως καὶ πάλι τῶν ὁλοκληρωτικῶν κοινωνιῶν, θὰ εὑρεθῇ σὲ θέση νὰ ἐπανέλθη στὴν παράδοση. Διαφορετικὰ ὁ χριστιανισμὸς καὶ ὁ ἑβραϊσμὸς θὰ παραδώσουν τὴν σκυτάλη στὸ Ἰσλάμ. Ἡ ἐμφάνιση τοῦ Ντόναλντ Τράμπ ἐπιτρέπει νὰ ἐλπίσῃ κανεὶς σὲ μία ἀντίστροφη μέτρηση σωτηρίας. Διαφορετικὰ τὸ Ἰσλὰμ θὰ δώσῃ τὴν λύση.


Δημήτρης Κιτσίκης                                                           13 Ἰουνίου 2016

Jun 7, 2016

299 – Στὰ πρόθυρα κατακερματισμοῦ τῆς Τουρκίας






299 – Στὰ πρόθυρα κατακερματισμοῦ τῆς Τουρκίας

Ἡ ἀλόγιστη ἀπόφαση τοῦ μελλοθανάτου Ἐρντογὰν νὰ ἀκουσθῇ καὶ πάλι τὸ Κοράνι ὑπὸ τὸν θόλο τῆς Ἁγιᾶς Σοφιᾶς ὥς καὶ ἡ ταυτόχρονη ἐπάνοδος τῶν ἀλβανικῶν ἀπαιτήσεων τῶν Τσάμηδων σηματοδοτοῦν τὴν θέληση τῶν Μεγάλων Δυνάμεων νὰ οἰκοδομήσουν ἕνα μεγάλο Κουρδιστὰν καὶ μία Μεγάλη Ἀλβανία εἰς βάρος τῆς Τουρκίας καὶ τῆς Ἑλλάδος. Ἐὰν δὲ οἱ δύο αὐτὲς ἐνέργειες συνδυασθοῦν μὲ τὴν κάθοδο καὶ πάλι τῶν Ῥώσων στὸ Αἰγαῖο μὲ λάβαρο τὴν Ὀρθοδοξία, βλέπουμε τὸν αἰγαιακὸ χῶρο περικυκλωμένο  ἀπὸ Ἀλβανοὺς, Ῥώσους καὶ Κούρδους ποὺ ἀποτέλεσμα θὰ ἔχῃ ὄχι μόνον  τὸν διαμελισμὸ τῆς Τουρκίας ἀλλὰ καὶ τῆς Ἑλλάδος. Ζωτικὴ λοιπὸν ὑποχρέωση ὁ χῶρος τοῦ Αἰγαίου νὰ ἑνωθῇ γιὰ νὰ ἀποφύγῃ τὴν περικύκλωση καὶ τὸν  διαμελισμὸ τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Τουρκίας.

Μόλις ἐκυκλοφόρησε στὴν Ἀθήνα καὶ τὴν Πόλη, τὴν  ἴδια στιγμὴ στὰ ἑλληνικὰ (μὲ τίτλο, «Σὰν ἀδέλφια», Ἐκδόσεις Ἑπτάλοφος) καὶ στὰ τουρκικά (μὲ τίτλο «Kardeşim gibi», Heyamola Yayınları),  δύο βιβλία ποὺ περιέχουν καὶ στὶς δύο γλῶσσες τὸν παρακάτω πρόλογό μου:

«Ὅταν τὸ 1988 οἱ Ἐκδόσεις τοῦ Βιβλιοπωλείου τῆς Ἑστίας, ἀψηφῶντας τὸν κίνδυνο λιθοβολισμοῦ τῆς προθήκης των ἐτόλμησαν νὰ ἐκδόσουν τὸ βιβλίο μου, Ἱστορία τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, μὲ προμετωπίδα, τὴν φράση τοῦ Συντάγματος τοῦ Ῥήγα, τοῦ 1797 ποὺ ἔλεγε ἐπὶ λέξει ὅτι ἡ Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία ὑπῆρξε «τὸ πλέον ὡραιότερον βασίλειον τοῦ κόσμου, ὁποὺ ἐκθειάζεται πανταχόθεν ἀπὸ τοὺς σοφούς» καὶ ὅταν τὸ 1996, οἱ Ἐκδόσεις İletişim τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἀψηφῶντας τοὺς Τούρκους ἐθνικιστὲς ποὺ ἤθελαν τὴν Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία ἀποκλειστική τους ἰδιοκτησία, ἐτόλμησαν νὰ ἐκδόσουν  βιβλίο μου στὰ τουρκικὰ μὲ τὸν προκλητικὸ τίτλο, Τürk-Yunan İmparatorluğu, δηλαδὴ «Τουρκοελληνικὴ Αὐτοκρατορία», ἤξερα πλέον ὅτι ὁ κεντρικὸς στόχος τοῦ ἔργου μου ὡς ἱστορικοῦ εἶχε τοποθετηθῆ στὶς σωστὲς ῥάγιες.
Ἔκτοτε τὰ δεκάδες βιβλία μου πρὸ καὶ μετὰ τὰ δύο τοῦτα ἔργα ποὺ ὅλα ἔτειναν πρὸς τὸν ἴδιο σκοπό, ὄχι ἁπλῶς ἑδραιώσεως τῆς ἑλληνοτουρκικῆς φιλίας, φιλίας δύο γειτονικῶν λαῶν, ἀλλὰ ἀδελφοποιτῶν πλαγιασμένοι στὶς  δύο ὄχθες τοῦ Αἰγαίου ποὺ ἡ Ἱστορία τοὺς ὑπεχρέωνε νὰ ἀνασυστήσουν τὴν Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία ὑπὸ μορφὴν Ἑλληνοτουρκικῆς Συνομοσπονδίας μέσα στὸ πλαίσιο τοῦ κοινοῦ πολιτισμοῦ τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς, ἁπλῶς ἰσχυροποιοῦσαν τὸ σχέδιο τῆς κοινῆς μοίρας τῶν δύο λαῶν. Ἄλλωστε ὁ τουρκικὸς ὑπότιτλος τοῦ παραπάνω τουρκικοῦ μου βιβλίου ἔλεγε: «Arabölge gerçeği  ışığında Osmanlı  Tarihine bakiş», δηλαδὴ παρουσίαση τῆς Αὐτοκρατορίας αὐτῆς στὸ φῶς τῶν δεδομένων τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς  τῆς ὀθωμανικῆς ἱστορίας.
Μέχρι τὴν δεκαετία τοῦ 1960, ὅταν πρωτοεμφανίσθηκαν τὰ βιβλία μου ποὺ ἔκαμαν σκάνδαλο λόγῳ συνδυασμοῦ ἑλληνολατρίας καὶ τουρκολατρίας, οἱ μὲν Τοῦρκοι ἔβλεπαν τὴν Ἑλλάδα, πρῶτα ὡς ἰμπεριαλιστικὴ χώρα ποὺ μὲ τὴν ἐνθάρρυνση τῆς Ἀγγλίας παρ΄ὀλίγον νὰ ἐξαφανίσουν τὸν τουρκικὸ λαό, ὁ ὁποῖος ἐσώθη τὴν τελευταία στιγμὴ μὲ τὴν ἐπέμβαση ἑνὸς ἥρωος τοῦ Κεμάλ, καὶ δεύτερον ὡς ἕνα μὴ ὑπολογίσημο κρατίδιο μὲ ὑπερφίαλες ἀπαιτήσεις, οἱ δὲ Ἕλληνες ἐχαρακτήριζαν τοὺς Τούρκους βαρβάρους, ἔχοντας ἐγκαταστήσει στὸ κράτος τῶν Ἀθηνῶν τοὺς Μικρασιᾶτες πρόσφυγες οἱ ὁποῖοι δὲν ἐφαίνοντο νὰ εἶχαν μάθει τίποτα γιὰ τὰ αἴτια τῆς ἀσύλληπτης τραγωδίας ποὺ τοὺς εἶχε πλήξει καὶ παρέμεναν νοσταλγοὶ τῶν χαμένων πατρίδων ποὺ πάλι μὲ χρόνια καὶ καιροὺς πάλι  δικά τους θἆταν.
Στὴν ἐξωτερικὴ πολιτική, ἡ Τουρκία, ὡς ἡ κυριώτερη κληρονόμος τῆς Ὀθωμανικῆς Αύτοκρατορίας, δηλαδὴ μίας ἀπὸ τὶς τρεῖς μεγάλες οἰκουμενικὲς αὐτοκρατορίες τῆς Εὐρασίας, δὲν εἶχε θελήσει ἀρχικὰ νὰ συγκεντρώσῃ τὴν ἐξωτερική της πολιτικὴ ἀποκλειστικὰ γύρω ἀπὸ τὸν ἄξονα τῶν σχέσεών της μὲ τὴν Ἑλλάδα, ἐφ’ὅσον τὸ ἑλληνικὸ κράτος ἦταν ἕνα μόνο ἀπὸ τὰ πολλὰ κράτη τῆς Ἀνατολικῆς Μεσογείου ποὺ εἶχαν ἀποσχισθῆ ἀπὸ τὴν Αὐτοκρατορία. Συνεπῶς γιὰ τὴν ἐξωτερικὴ πολιτικὴ τῆς Τουρκίας, οἱ σχέσεις της μὲ τὰ ἀραβικὰ κράτη καὶ μὲ τὰ λοιπὰ κράτη τῆς Βαλκανικῆς, ἐθεωροῦντο ἐξ ἴσου σημαντικὲς ὅπως καὶ μὲ τὴν Ἑλλάδα.
Παρ’ ὅλα αὐτά, ἡ δυναμικὴ τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, ἡ ὁποία εἶχε πάντα βασισθῆ στὴν ἑλληνοτουρκικὴ ἀλληλεξάρτηση, ἐπεβλήθη ἐξ ἀντικειμένου καὶ στὴν Τουρκικὴ Δημοκρατία καὶ τὴν ὑπεχρέωσε νὰ διαμορφώσῃ τὴν ἐξωτερική της πολιτικὴ σὲ σχέση μὲ τὴν ἑλληνική.
Ἀρχικὰ οἱ Τοῦρκοι, στὶς σχέσεις τους μὲ τὴν Ἑλλάδα, ἀπεκάλουν τοὺς Ἕλληνες ἁπλῶς γείτονες, ὅπως γείτονες ἦσαν ὑποχρεωτικὰ καὶ ὅλοι οἱ γύρω τῆς Τουρκίας λαοί. Σιγὰ σιγὰ ὅμως ἡ τουρκικὴ ὑπεροψία καὶ τὸ ἑλληνικὸ μῖσος ἔκαμαν τόπο στὴν παλαιὰ ἀποκλειστικὴ συμβίωση τῶν δύο λαῶν, σὲ μία ἐρωτικὴ σχέση ποὺ ἐξεφράζετο ποικιλοτρόπως ἀπὸ τοὺς δύο λαούς. Ἐνδεικτικά, σημειώνω, ὅτι μερικοὶ Ἕλληνες ἀνέτρεξαν σὲ φροϋδικὰ συμπλέγματα γιὰ νὰ χαρακτηρίσουν αὐτὴν τὴν σχέση. Ἀναφερόμενοι στὴν γεωγραφία τοῦ Αἰγαίου παρωμοίασαν τὴν τουρκικὴ χερσόνησο (τὴν Ἀνατολία) μὲ ἀνδρικὸ πέος εἰσερχόμενο ἐρωτικὰ στὴν ἑλληνικὴ χερσόνησο (τὴν Ῥούμελη) ὡς γυναικεῖο αἰδοῖον.
Ἐπίσης ἐπὶ μεγάλο χρονικὸ διάστημα οἱ πρόσφυγες Μικρασιᾶτες στὴν Ἑλλάδα παρώτρυναν τὰ παιδιὰ τους νὰ μὴν ἐπισκέπτονται τὴν Τουρκία καὶ τὰ χωριὰ τῶν προγόνων τους προφασιζόμενοι τὸν κίνδυνο ἀντιποίνων στὴν πραγματικότητα διότι ἐντρέποντο γιὰ τὴν ἐκδίωξή τους ὡς ἡττημένοι ἀπὸ τὰ προσφιλῆ ἐδάφη. Ἐπειδὴ ἐγὼ κάθε χρόνο μετέβαινα στὴν Τουρκία, πλῆθος Μικρασιατῶν προσφύγων μὲ παρεκάλουν νὰ ἐπισκεφθῶ τὰ χωριά τους στὴν Ἀνατολία καὶ ἐπιστρέφοντας  νὰ τοὺς φέρνω φωτογραφίες καὶ λεπτομέριες τῆς σημερινῆς ζωῆς ἐκεῖ. Ὅταν τοὺς ἔλεγα γιατί δὲν μεταβαίνετε οἱ ἴδιοι ἐκεῖ, ἡ ἀπάντησή τους ἦταν πονεμένη καὶ συνάμα φοβισμένη. Ἐγὼ δὲν τοὺς χαλοῦσα τὸ χατίρι καὶ ὅταν ἐπέστρεφα τοὺς ἔλεγα ὅτι οἱ Τοῦρκοι πρόσφυγες τῆς Ῥούμελης ποὺ εἶχαν πάρει τὴν θέση τους καὶ ἐκατοίκουν στὰ παλαιὰ ῥωμέϊκα σπίτια, μοῦ ἔλεγαν πόσο θὰ ἤθελαν νὰ δοῦν νὰ ἔρχονται οἱ πρώην Ἕλληνες ἰδιοκτῆτες ποὺ θὰ τοὺς ἐδέχοντο σὰν τὰ σπίτια νὰ ἦταν πάντα δικά τους.
Μὲ τὴν ἑλληνικὴ οἰκονομικὴ κρίση, ἀπὸ τὸ 2009, ἄρχισαν πολλοὶ Ἕλληνες νὰ μεταναστεύουν στὴν Τουρκία γιὰ νὰ ἐργασθοῦν ἐκεῖ, ἀκόμη καὶ καθηγητὲς στὰ τουρκικὰ πανεπιστήμια, ἐνῷ ἐγὼ ὅταν ἄρχισα νὰ διδάσκω στὰ τουρκικὰ πανεπιστήμια στὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 1980 ἤμουν ὁ μοναδικὸς Ἕλλην ἐξ Ἑλλάδος.
Καὶ ἔτσι ἕνας Ἕλλην Κωνσταντινουπολίτης ἐγκατεστημένος στὴν Ἑλλάδα, ὁ Ἀλέκος Παπαδόπουλος καὶ ἕνας Τοῦρκος στὴν Τουρκία, ὁ Ἰμπραὴμ Ντιζμάν, ποὺ δὲν ἐγνωρίζοντο, ξεπέρασαν τὶς ἐπιφυλάξεις  τους καὶ ἀπεφάσισαν νὰ ἀλληλογραφήσουν.
Σπανίως ἕνας γάμος, ἀκόμη καὶ θρησκευτικός, ὅταν διαλύεται, ἐπανασυνδέεται. Ὅμως χίλια χρόνια συμβιώσεως Ἑλλήνων καὶ Τούρκων (βλ. Κωνσταντῖνος Ἄμαντος, Σχέσεις Ἑλλήνων καὶ Τούρκων ἀπὸ τοῦ ἐνδεκάτου αἰῶνος μέχρι τὸ 1821, Ἀθήνα, 1955) ποὺ παρέμειναν σὰρξ ἐκ τῆς σαρκὸς στὸν ἴδιο χῶρο, γεννοῦν μία ἀκατανίκητη ἀνάγκη ἐπανενώσεως, πόσο μᾶλλον ποὺ ἀνεγνωρίσθη ἀπὸ τοὺς δύο λαοὺς ὅτι τοὺς ἐχώρισαν οἱ Φράγκοι κατόπιν ἀπείρων ῥαδιουργιῶν καὶ ἀκόμη σήμερα συνεχίζουν τὸ ἔργο ἀποδομήσεως στὴν Τουρκία καὶ τὴν Ἑλλάδα. Τίποτα λοιπὸν τὸ περιέργο ποὺ δύο ἄγνωστοι ὁ ἕνας στὸν ἄλλον, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἴδια ἑλληνοτουρκικὴ φύτρα νὰ αἰσθανθοῦν τὴν ἀνάγκη νὰ ξανασμίξουν.
Ἡ Βυζαντινωθωμανικὴ Αὐτοκρατορία ἦταν ἕνας ζῶν ὀργανισμὸς μὲ δύο πνεύμονες ποὺ τοῦ ἐπέτρεπαν νὰ ζῇ: τὴν Ῥούμελη καὶ τὴν Ἀνατολία. Ὅταν τὸ 1821 οἱ Φράγκοι ἄρχισαν τὸν κατακερματισμὸ τοῦ ἑνιαίου χώρου μὲ κέντρο τὸ Αἰγαῖο, τότε ξέσπασε ὁ ἑλληνοτουρκικὸς πόλεμος ποὺ διήρκησε ἑκατὸ χρόνια, ἀπὸ τὸ 1821 μέχρι τὸ 1922, ἀφήνοντας αἱματοβαμένα τὰ ὕδατα τοῦ Αἰγαίου. «Ὅλοι  οἱ Ἕλληνες στὴν Ἑλλάδα, ὅλοι οἱ Τοῦρκοι στὴν Τουρκία! Θρῆνος σηκώθηκε μέσα στὸ χωριό.Δύσκολα, δύσκολα πολύ, μαθές, ξεκολνάει ἡ ψυχὴ ἀπὸ τὰ γνώριμά της νερὰ κι ἀπὸ τὰ χώματα...Μᾶς ξεριζώνουν! Άνάθεμα στοὺς αἴτιους! Ἀνάθεμα στοὺς αἴτιους! Ἀνάθεμα στοὺς αἴτιους! Σήκωσε ὁ λαὸς τὰ χέρια στὸν οὐρανό, σήκωσε βουὴ μεγάλη: Ἀνάθεμα στοὺς αἴτιους! Κυλίστηκαν ὅλοι χάμω, φιλοῦσαν μαλακωμένο ἀπὸ τὴ βροχὴ χῶμα, τό’τριβαν στὴν κορφὴ τοῦ κεφαλιοῦ τους, στὰ μάγουλα, στὸ λαιμό, ἔσκυβαν, τὸ ξαναφιλοῦσαν», ἔγραψε ὁ Νὶκος Καζαντζάκης, στὸ μυθιστόρημά του, Οἱ ἀδερφοφάδες.
Ἕνα διαζύγιο δύναται νομικὰ νὰ εἶναι τελεσίδικο. Ἕνα ἑλληνοτουρκικὸ διαζύγιο ψυχολογικὰ δὲν εἶναι. Μετὰ ἀπὸ τὸ γκρέμισμα μίας Αὐτοκρατορίας δύο χιλιετιῶν, ἕνα τεράστιο ψυχολογικό, ἀλλὰ καὶ πολιτιστικό, οἰκονομικό, πολιτικὸ καὶ στρατηγικὸ κενὸ ἐζήτει νὰ καλυφθῇ, ἡ πληγὴ ποὺ ἐχαράχθη στὸ Αἰγαῖο μεταξὺ Ῥούμελης καὶ Ἀνατολίας νὰ ἐπουλωθῇ.
Διαβάζουμε τὴν ἀλληλογραφία τῶν δύο πνευματικῶν ἀδελφῶν, τοῦ Ἀλέκου καὶ τοῦ Ἰμπραήμ, ποὺ στὴν γέννησή τους, οἱ μαιευτῆρες τοῦ Λονδίνου καὶ τῶν Παρισίων ἐχώρισαν ἀπὸ τὴν μάνα τους, τοὺς ἐχώρισαν καὶ μεταξύ τους, χωρὶς ποτὲ νὰ ξανανταμώσουν μέχρι τὰ γεράματά τους. Ἀπόλυτη τραγωδία ὅπως στὰ ἀρχαῖα θέατρα τῆς Ἐφέσου καὶ τῆς Ἐπιδαύρου.
Ἀξίζει λοιπὸν νὰ διαβασθῇ ἡ ἀλληλογραφία αὐτὴ μεταξὺ δύο ἀδελφῶν, μετὰ τὴν ἐπανεύρεσή τους. Ὁ Ἀλέκος ὁρίζει μὲ ἀκρίβεια στὰ προσωπά τους τὸ κοινὸ σῶμα τῶν διδύμων μὲ διαφορετικοὺς χαρακτῆρες: Ἕνας ἑλληνοτουρκικὸς λαὸς μὲ δύο γλῶσσες καὶ δύο θρησκεῖες. Γράφει λοιπόν: «Ἐμφανὴς ἡ ὕπαρξη δύο διαφορετικῶν ὀντοτήτων, μέσα στὸ ἴδιο σῶμα. Ἐγὼ καὶ ἐκεῖνος, ἐκεῖνος καὶ ἐγώ».

Δημήτρης Κιτσίκης                                 7 Ἰουνίου 2016




  

Jun 3, 2016

298 – Ὁ Κωνσταντῖνος στὴν Κωνσταντινούπολη χωρὶς τοὺς Ῥώσους

298 – Ὁ Κωνσταντῖνος στὴν Κωνσταντινούπολη χωρὶς τοὺς Ῥώσους

Εἶναι γνωστὸ ὅτι ὁ μοναδικὸς Ἕλλην κομμουνιστὴς ποὺ ὑπῆρξε ἀνέκαθεν μοναρχικός, τοὐλάχιστον ἀπὸ τὸ 1975, καὶ ποὺ ἐθεώρησε τὴν μοναρχία συμβατὴ μὲ τὸν κομμουνισμό, ἤμουν ἐγώ. Αὐτὲς τὶς ἡμέρες πληθαίνουν οἱ νεομοναρχικοί, ὀσφραινόμενοι τὴν σίγουρη ἐπάνοδο τοῦ Κωνσταντίνου. Γι’ αὐτὸ καὶ ἀναδημοσιεύω ἐδῶ ἀποσπάσματα ἄρθρου μου στὸ περιοδικὸ Ἐνδιάμεση Περιοχή, τοῦ χειμῶνος 1997-1998  (τεῦχος 6), ποὺ ἔφερε τὸν τίτλο «Ἡ ἐπερχομένη μοναρχία». Ἔγραφα λοιπόν, πρὸ σχεδὸν 20 ἐτῶν, τὰ παρακάτω:

«Ἦλθε ἡ στιγμὴ νὰ ὁρίσωμε τὸ μόνο σύστημα διακυβερνήσεως τοῦ ἑλληνισμοῦ ποὺ ἀνταποκρίνεται στὴν παγκόσμια διάστασή του, δηλαδὴ τὴν μοναρχία... Ἡ Κίνα, ἡ Ἰνδία, ἡ Ἐνδιάμεση Περιοχὴ καὶ ἡ Δυτικὴ Εὐρώπη εἶχαν κοινὲς κοινωνικὲς ἀξίες μέχρι τὴν ἐμφάνιση τοῦ καπιταλισμοῦ στὴν Ἰταλία τὸν ΙΕ΄ αίῶνα καὶ ὅλοι ἐτοποθέτουν τοὺς ἐμπόρους στὸ τελευταῖο κοινωνικὸ σκαλοπάτι. Ἐπίσης, ὅλοι  ἐβάσιζον τὸ πολιτικό τους σύστημα στὴν μοναρχία.

Ἡ συνταγματικὴ βασιλεία ἐνεφανίσθη σταδιακὰ καὶ πρῶτα, στὴν πλέον καπιταλιστικὴ κοινωνία, τὴν Ἀγγλία, ὡς παραφθορὰ τοῦ μοναρχικοῦ θεσμοῦ, μὲ τὴν προσαρμογή του στὸ καθεστὼς τῆς τάξεως τοῦ χρήματος τῶν ἀστῶν, σὲ σημεῖο ποὺ οἱ δύο ἔννοιες τῆς βασιλείας καὶ τοῦ συντάγματος νὰ εἶναι ἀντιφατικές. Ἔτσι στὴν Γαλλία ἐμφανίζεται γιὰ πρώτη φορά, ὁ Λουδοβῖκος-Φίλιππος Α΄(1830-1848), μὲ τὸν ἀντιφατικὸ τίτλο τοῦ βασιλέως-ἀστοῦ, τόσο περίεργο ποὺ ἠχεῖ ὡς ἀστεῖο, κάτι σὰν βασιλιᾶς τῶν πειρατῶν.

Τελικά, στὰ τέλη τοῦ Κ΄ αἰῶνος, ἔχουμε μία βασίλισσα τῆς Ἀγγλίας ἡ ὁποία παρομοιάζεται μὲ εὐγενὲς διακοσμητικὸ ὁμιλούμενο ἔπιπλο, ποὺ δὲν τῆς ἐπιτρέπεται οὔτε κἄν νὰ διαβάσῃ ἰδικό της κείμενο, καὶ ποὺ φυσικὰ ἡ χρησιμότης της ἀμφισβητεῖται ἀπὸ αὐξανόμενο ἀριθμὸ ἀνθρώπων. Ὁ τελευταῖος βασιλεὺς τῆς Αἰγύπτου (1937-1952) προέβλεπε, μετὰ τὴν πτώση του, πὼ ς σὲ λίγο θὰ παρέμεναν στὸν κόσμο ὡς μόνοι βασιλεῖς, οἱ τέσσερις τῆς τράπουλας καὶ ἡ βασίλισσα τῆς Ἀγγλίας. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἐξέφραζε σωστὰ τὴν πλήρη παρακμὴ τοῦ μοναρχικοῦ θεσμοῦ καὶ τὴν γελοιοποίησή του μὲ τὴν μετατροπή του σὲ συνταγματικὴ βασιλεία.

Ἡ ἰσχὺς τοῦ βασιλέως εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ λαοῦ, ἡ λαοκρατία ὡς ἄμεση δημοκρατία. Ὁ βυζαντινὸς βασιλεὺς δὲν ὑπῆρξε ποτὲ κληρονομικός. Μόνη πηγὴ ἐξουσίας του ἦτο ὁ λαός. Ὁ βασιλεὺς ἐξελέγετο, ἔστω καὶ τυπικά, μέσῳ δημοψηφίσματος, ἀπὸ τοὺς τρεῖς λαϊκοὺς φορεῖς, μὲ τὴν κραυγή «ἄξιος», ὅπως καὶ οἱ ὀρθόδοξοι ἱεράρχες: τὸν στρατό, τὴν σύγκλητο καὶ τοὺς δήμους. Ἀνηγορεύετο δηλαδὴ μὲ τὶς ἐπευφημίες τῶν τριῶν αὐτῶν παραγόντων.

Συνεπῶς δὲν ἦτο βασιλεὺς ἐλέῳ Θεοῦ, ἀλλὰ ἐλέῳ «λαοῦ τοῦ Θεοῦ», τοῦ περιουσίου λαοῦ τοῦ νέου Ἰσραὴλ τῶν Ῥωμαίων-Ῥωμηῶν, μὲ τὴν ἔννοια τῆς ἀπολύτου ἑνότητος τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ ποὺ δὲν δύναται νὰ διαιρεθῇ σὲ ἄρχοντες καὶ ἀρχομένους. Ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος δὲν εἶναι πλέον Ῥωμαῖος αὐτοκράτωρ ἀλλὰ ἕνας κατηχούμενος πιστός, καθαριζόμενος κοντὰ στὸν γέροντά του, γι’αὐτὸ καὶ φέρει τὸν τίτλο τοῦ ἰσαποστόλου, τοῦ ἐστεμμένου ἱεραποστόλου τῆς Ὀρθοδοξίας».

Στὸ ἄρθρο αὐτό, θέλοντας νὰ συνδέσω τὴν ἐπάνοδο τῆς μοναρχίας μὲ τὴν σίγουρη μελλοντικὴ δημιουργία τῆς ἑλληνοαλεβηδικῆς συνομοσπονδίας, ἔγραφα: «Τὸ Α καὶ τὸ Ω τῆς ὅλης προσπαθείας εἶναι πὼς τὸ Αἰγαῖο πρέπει νὰ εἶναι ἡνωμένο καὶ ὄχι διηρημένο καὶ νὰ ἐπιτευχθῇ μὲ τὴν σύμφωνη γνώμη τῶν ΗΠΑ...Γιὰ νὰ ἀποφευχθῇ τὸ συνομοσποδιακὸ σύστημα τῆς ἐθνικὴς προεδρίας ἐκ περικτροπῆς... θὰ ἠμποροῦσε νὰ ἀναδειχθῇ αὐτοκράτωρ τῆς Συνομοσπονδίας ὁ βασιλεὺς τῶν Ἑλλήνων Κωνσταντῖνος Β΄ μονάρχη τῆς μελλούσης Συνομοσπονδίας μὲ ἕδρα τὴν Κωνσταντινούπολη. Οὕτως ἤ ἄλλως ὁ μονάρχης  αὐτός, σὲ μία πρώτη φάση, θὰ ἔχει συμβολικὴ παρουσία... Μετὰ τὸν θάνατό του -ἤ τοῦ υἱοῦ του- τὸ σύστημα τῆς διαδοχῆς  θὰ ἐβασίζετο στὸ βυζαντινὸ πρότυπο τῆς ἀναδείξεως τοῦ Βασιλέως ἀπὸ τὸν λαὸ μέσῳ δημοψηφίσματος... Ἡ σταδιακὴ μεταμόρφωση τῆς Συνομοσπονδίας σὲ Αὐτοκρατορία θὰ προσδώσῃ στὸν ἄνακτα τὰ χαρακτηριστικὰ τοῦ ἀπολύτου μονάρχου βυζαντινωθωμανικοῦ τύπου».

Τὸν Ἰούνιο τοῦ 2016, μὲ ἀφορμὴ τὴν πιθανὴ ἐπάνοδο τῆς μοναρχίας στὴν Ἑλλάδα πολὺς λόγος γίνεται γιὰ μιὰ ῥωσικὴ πουτινικὴ διαδοχὴ στὴν Κωνσταντινούπολη χωρὶς νὰ λαμβάνεται ὑπ’ὄψιν ὅτι ἡ ἐκσλαυοποίηση τοῦ Αἰγαίου καὶ τῆς Κωνσταντινουπόλεως δὲν συμφέρει ὄχι μόνον τοὺς Τούρκους ἀλλὰ οὔτε καὶ τοὺς Ἕλληνες καὶ ἐν πάσει περιπτώσει, ἀκόμη καὶ ὁ ῥωσόφιλος Τράμπ, μελλοντικὸς ἴσως πρόεδρος τῶν ΗΠΑ, σὲ καμμία περίπτωση δὲν θὰ ἐπιτρέψη τὴν ῥωσικὴ κάθοδο στὸ Αἰγαῖο.


Δημήτρης Κιτσίκης                                             3 Ἰουνίου 2016