Τὸ παρὸν νέο ἱστολόγιο εἶναι ἡ συνέχεια τοῦ παλαιοῦ μὲ τὸ ὁποῖο συνδέεσθε μέσῳ τῆς διευθύνσεως http://endiameseperioche.blogspot.gr

Τὰ ἄρθρα τοῦ παρόντος ἱστολογίου, ἀπὸ τὸ 2012 μέχρι τὸ 2017, ἐδημοσιεύοντο τακτικά, μαζὶ μὲ ἄλλα κείμενα τοῦ Κιτσίκη, στὴν ἀθηναϊκὴ ἡμερησία ἐφημερίδα "Ἐλεύθερη Ὥρα" καὶ ἐνεπλουτίζοντο μὲ ἐκτενῆ ἄρθρα, στὸ τριμηνιαῖο περιοδικὸ τοῦ Δημήτρη Κιτσίκη, ποὺ φέρει τὸν ἴδιο τίτλο μὲ τὸ ἱστολόγιο, δηλαδὴ "Ἐνδιάμεση Περιοχή" (http://www.intermediateregion.com), περιοδικὸ τὸ ὁποῖο δημοσιεύεται ἀνελλιπῶς ἀπὸ τὸ 1996.
Ὁ Κιτσίκης ἐδημοσίευε ἐπίσης τακτικά, μακροσκελῆ ἄρθρα, ἀπὸ τὸ 1999 μέχρι τὸ 2017 καὶ τὸν θάνατο τοῦ ἐκδότου του Παύλου Βουδούρη, στὸ ἀθηναϊκὸ μηνιαῖο περιοδικὸ "Τρίτο Μάτι".

Βλέπε καὶ μία συνέντευξη, ἐφ'ὅλης τῆς ὕλης τοῦ Κιτσίκη στὸ lifo.gr



Γιὰ ὅσους διαβάζουν γαλλικά,εἰσέρχεσθε στὸ παρακάτω ἱστολόγιο
γιὰ νὰ διαβάσετε ἄρθρα τοῦ Κιτσίκη

Jul 27, 2016

308 –Γκϋλέν-Ἔρντογαν: Σχέσεις δασκάλου - μαθητοῦ καὶ ἐξουσία






Ὁ Δημήτρης Κιτσίκης στὴν ἐπίσημη κυβερνητικὴ ἐξέδρα, μὲ τὸν Ὀζάλ, δεύτερος στὰ ἀριστερά του


Θριαμβευτικὴ εἴσοδος Ὀζάλ-Κιτσίκη στὴν Καισάρεια τῆς Τουρκίας


308 –Γκϋλέν-Ἔρντογαν: Σχέσεις δασκάλου - μαθητοῦ καὶ ἐξουσία

Ὅλο τὸ μυστικὸ τῆς ἀνόδου στὸ βάθρο τῆς ἀπολύτου ἐξουσίας τοῦ Ἔρντογαν ἀποκρυπτογραφεῖται ἀπὸ τὶς σχέσεις του μὲ τὸν δάσκαλό του, τὸν Γκϋλέν καὶ ἀκολουθεῖ ἕνα κλασσικὸ καὶ ἐπαναλαμβανόμενο μοντέλο ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς Ἀρχαιότητος.

Ἄν καὶ βιβλίο μου, Περὶ Ἡρώων (Ἡρόδοτος, 2014), ἔχει παρουσιασθῆ εὐρέως σὲ κοινὸ ἐπιλέκτων ποὺ δὲν σχετίζεται μὲ τὴν γνώση τοῦ ἑλληνικοῦ κατεστημένου, ἡ ὁποία φυσικὸ εἶναι νὰ προωθεῖται ἀπὸ τὰ σοβαρὰ ΜΜΕ ὅπως Ἡ Καθημερινὴ καὶ  Τὸ Βῆμα, ἐλάχιστοι εἶναι αὐτοὶ ποὺ μέχρι στιγμῆς ἐδιάβασαν καὶ ἀκόμη περισσότερο ἐκατάλαβαν, παρὰ τὴν κρυστάλλινη ἁπλῆ γλῶσσα του, τὸ κεφάλαιο ΚΓ΄ (σσ. 393-419), τὸ ὁποῖο φέρει τὸν τίτλο, «Ὁ μυστικοσύμβουλος: Ὁ ἀφανὴς ἄνθρωπος τῆς ἐξουσίας». Εἶμαι πεπεισμένος ὅτι θὰ χρειασθῇ πολὺς χρόνος, ἴσως πολὺ μετὰ τὸν θάνατό μου, γιὰ νὰ γνωσθῇ εὐρέως καὶ νὰ κατανοηθῇ τὸ περιεχόμενό του, ὅπως ἐχρειάσθη πολὺς χρόνος μετὰ τὸν θάνατό του, τοὐλάχιστον ἕνδεκα χρόνια (1778-1789), γιὰ νὰ καταννοηθῇ ὁ Ζάν-Ζάκ, παρὰ τὴν πολὺ ἁπλῆ γλῶσσα του, γλῶσσα σχεδὸν παιδική.

Τὸ διαχρονικὸ πρότυπο ποὺ ἐξηγεῖται στὸ κεφάλαιο αὐτὸ τοῦ βιβλίου μου τὸ  βλέπουμε διαμορφωμένο ἤδη στὸ δίδυμο Ἀριστοτέλης-Ἀλέξανδρος. Ὁ δάσκαλος Ἀριστοτέλης ἔστειλε τὸν μαθητή του στοὺς δρόμους τῆς Ἀνατολῆς, στὴν ἀπόκτηση τοῦ περσικοῦ στέμματος, ἀλλὰ τὸ 327 π.Χ., τὰ μυαλὰ τοῦ μαθητοῦ εἶχαν πάρει ἀέρα καὶ ὁ Ἀλέξανδρος ἠθέλησε νὰ ἀνεξαρτητοποιηθῇ ἀπὸ τὸν δάσκαλό του, ποὺ ἐφέρετο νὰ δυσανασχετῇ μὲ τὴν μεταμόρφωση τοῦ μαθητοῦ του σὲ ἀπόλυτο «σουλτάνο» (συγγνώμην, Πέρση αὐτοκράτορα). Βλέπε Γκϋλέν-Ἀριστοτέλης ἔναντι Ἔρντογαν-Ἀλέξανδρος. Ὁ ἀνηψιὸς τοῦ Ἀριστοτέλους, ὁ Καλλισθένης, μαθητὴς ὅπως ὁ Ἀλέξανδρος τοῦ Ἕλληνος φιλοσόφου, δηλαδὴ «Φετουλατζῆς» (συγγνώμην, Ἀριστοτελικός), ποὺ ἦταν  στὸ πλευρὸ τοῦ Ἀλεξάνδρου, τὸν ἔψεξε ἐπειδὴ εἶχε πάρει τὶς περσικὲς συνήθειες τοῦ ἀπολύτου μονάρχου, τὴν προσκύνηση, καὶ εἶχε ἐπιβάλει στὴν αὐλή του τὴν θεοποίησή του. Ἀποτέλεσμα, ὁ Ἀλέξανδρος ἐξετέλεσε τὸν Καλλισθένη καὶ ἔκοψε τὶς σχέσεις του μὲ τὸν Ἀριστοτέλη. (Εἶναι δευτερευούσης σημασίας, γιὰ τὸ παράδειγμά μας, ἐὰν ἡ Ἱστορία ἔχει ἀποδείξει μὲ ἀδιάσειστα ἤ ὄχι στοιχεῖα τὸ ἐπεισόδιο αὐτό).

Ἔκτοτε, καὶ μέχρι σήμερα,  ἔχουμε πλῆθος ἀπὸ ἱστορικὰ παραδείγματα, παρομοίων σχέσεων φιλοσόφου διδασκάλου καὶ πολιτικοῦ μαθητοῦ. Ἰδοὺ μερικά

α) Σχέσεις Ῥουσσώ-Ῥοβεσπιέρρου. Ἄν καὶ δὲν ἐγνωρίσθησαν προσωπικά, ὁ Ῥοβεσπιέρρος, ἔνθερμος μαθητὴς τοῦ φιλοσόφου Ῥουσσώ, ποὺ τὸν εἶχε διαβάσει στὸ σχολεῖο, ἀκολουθῶντας τὶς διδαχές τοῦ διδασκάλου, εἶχε ὡς ἀδιάφθορος,  ἐκφρασθῆ δημοσίως κατὰ τῆς ποινῆς τοῦ θανάτου ἀλλὰ κατέληξε τὸ 1793, αἱμοσταγὴς δικτάτωρ.

β)  Σχέσεις Laharpe-Ἀλεξάνδρου Α΄ Ῥωσίας. Τὸ πλέον ἐντυπωσιακὸ παράδειγμα ζεύγους φιλοσόφου-βασιλέως, ὑπῆρξε στὰ τέλη τοῦ ΙΗ΄αἰῶνος ἡ σχέση τοῦ Ῥώσου διαδόχου μὲ τὸν Ἑλβετὸ δάσκαλό του, τὸν Λὰ Ἅρπ, ποὺ τὸν ἀνέθρεψε ὡς ῥεπουμπλικανό! Ὁ Ἀλέξανδρος ὅμως ἐπῆρε τὴν ἐξουσία τὸ 1801, μετὰ τὴν δολοφονία τοῦ πατέρα του, γιὰ τὴν ὁποία ἠσθάνθη ὑπεύθυνος καὶ ἐξειλίχθη σὲ αἱμοσταγῆ δικτάτορα. Ὁ Λὰ Ἅρπ ἐπέστρεψε στὴν Ἑλβετία καὶ ἀπὸ ἐκεῖ τοῦ ἔγραψε: «Οὐδεὶς ἄνθρωπος δύναται νὰ ὑποστῇ ἀδικίες χωρὶς νὰ προσπαθῇ νὰ ἀμυνθῇ. Ἡ μέλισσα τσιμπᾷ τὸ χέρι ποὺ τὴν πιέζει, τὸ μυρμήγκι τσιμπᾷ τὸ πόδι ποὺ τὸ πατᾷ. Εἶναι νόμιμο δικαίωμα τοῦ καθενὸς νὰ ὑπερασπίζῃ τὸν ἑαυτό του, ἕνα δικαίωμα ποὺ ἀμφισβητεῖται μόνον ἀπὸ τυράννους, ποὺ ἔχουν συμφέρον να πείσουν τὸν λαὸ ὅτι ἡ ἀντίσταση στὴν θέλησή τους ἤ στὴν δράση τους εἶναι ἐγκληματική».

γ) Σχέσεις Μὰρξ-Λένιν. Ὁ φιλόσοφος Μὰρξ ποτὲ δὲν ἔβαλε σὲ πράξη τὸ ἐπαναστατικό του σχέδιο, ἀλλὰ τὸ ἐδίδαξε στοὺς μαθητές του, τὸν Λένιν καὶ τὸν Στάλιν ποὺ ἐξειλίχθησαν σὲ ὁλοκληροτικοὺς ἡγέτες καὶ ἐγκληματίες. Ὁ Μὰρξ ἀπεβίωσε τὸ 1883 ὅταν ὁ Λένιν ἦταν μόλις 13 ἐτῶν καὶ ὁ Στάλιν 5 ἐτῶν.

δ) Σχέσεις Κιτσίκη-Ὀζάλ. Ἐγώ, ὡς πνευματικὸς ἡγέτης τοῦ προέδρου τῆς Τουρκίας Ὀζάλ, ὁ ὁποῖος μοῦ εἶχε ἀπόλυτη ἀφοσίωση καὶ μὲ ἔφερε ἀπὸ τὸν Καναδᾶ στὴν Ἄγκυρα γιὰ νὰ τὸν καθοδηγῶ στὸ προεδρικό του παλάτι τῆς Τσάνκαγιας, δὲν εἶχε καιρὸ νὰ ἀνεξαρτητοποιηθῇ ἀπὸ τὴν διδασκαλία μου διότι ἐδολοφονήθη τὸ 1993, ἐπειδὴ δημοσίως διελάλη στὴν τουρκικὴ κοινωνικὴ γνώμη ὅτι ἦταν πνευματικός μου μαθητής. Οἱ Τοῦρκοι, δικαιολογημένα, εἶχαν σφόδρα ἀνησυχήσει ὅτι ὁ πρόεδρός τους καθωδηγεῖτο ἀπὸ Ἕλληνα φιλόσοφο μὲ ἐπακόλουθο τὴν δολοφονία του ἀπὸ τοὺς στρατιωτικούς.

ε) Σχέσεις Γκϋλέν -Ἔρντογαν. Ἡ ἄνοδος τοῦ Ἔρντογαν στὴν ἐξουσία, ἀπὸ τὸ 2003, ἐξηρτήθη ἀπολύτως ἀπὸ τὴν διδασκαλία τοῦ μέντορός του Γκϋλὲν καὶ τῆς ἀδελφότητός του τὴν Χιζμέτ, στὴν ὁποία συνεχίζω καὶ σήμερα νὰ ἀνήκω ὡς Μεγάλος Ἀδελφός. Ἐπίσης ἐδίδαξα, στὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Βοσπόρου, τὸν τότε φοιτητή μου, τὸν Νταβούτογλου, ὁ ὁποῖος καὶ ἐνεστερνίσθη  τὴν θεωρία μου τῆς Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς, ποὺ ἠκολούθησε ἀργότερα ὡς πανεπιστημιακὸς καθηγητής, μὲ τὰ γραπτά του, καὶ ὡς πολιτικός. Τὸ 2011, τὸ φετουλατζίδικο πανεπιστήμιο Γκεντίζ, τῆς Σμύρνης μὲ εἶχε καλέσει νὰ διδάξω, ἀκριβῶς ὡς Φετουλατζῆς ὁ ἴδιος (βλέπε τὸν τουρκικὸ τύπο τῆς ἐποχῆς μὲ τὶς δηλώσεις μου).

Τὸ 2013, ὁ Ἔρντογαν εἶχε ἤδη μετατραπῆ σὲ «σουλτάνο καὶ χαλίφη» καὶ ἐφοβήθη ὅτι ἡ ἐπιρροὴ τοῦ δασκάλου του στὸν  κρατικὸ μηχανισμὸ ποὺ εἶχε ἐπιβληθῆ ἀκριβῶς μὲ τὴν συναίνεση καὶ τὶς εὐλογίες τοῦ ἰδίου τοῦ Ἔρντογαν, θὰ μετετρέπετο σὲ σφοδρὴ κριτικὴ τῆς διαφθορᾶς στὴν ὁποία εἶχε ὑποπέσει. Ἀποτέλεσμα, ὅπως καὶ ὁ Ἀλέξανδρος μὲ τὸν  ἀριστοτελικὸ Καλλισθένη , νὰ ἀπαιτῇ τὴν κεφαλήν του ἐπὶ πίνακι.


Δημήτρης Κιτσίκης                                             27 Ἰουλίου 2016

Jul 23, 2016

307 - Ἡλικία, τάξη καὶ Κολωνάκι


Ἐπὶ τῆς πλατείας Κολωνακίου ὁ μελλοντικὸς Λόφος τῶν Διεφθαρμένων


307 - Ἡλικία, τάξη καὶ Κολωνάκι

Ἡ ἀνθρωπότης περιλαμβάνει ἄτομα ὅλων τῶν μεγεθῶν, σωματικῶν, πνευματικῶν καὶ ἡλικιακῶν. Ὀ μῦθος τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως, «Ἐλευθερία, Ἰσότης, Ἀδελφοσύνη» γιὰ ὅλους, δὲν εἶναι ἁπλῶς οὐτοπικό, εἶναι εὐθέως παραπλανητικό. Ἀπόδειξη αὐτοῦ εἶναι ὅτι ἡ Ἐπανάσταση ἐξειλίχθη σὲ σφαγή. Ἰσότης ὑπάρχει μόνον ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ποὺ μᾶς ἔπλασε ὅλους κατ’εἰκόνα του. Καὶ τὸ αὐτεξούσιον  ποὺ μᾶς ἔδωσε μὲ τὴν θυσία του ὁ Χριστός, εἶναι ἡ ἐλευθερία νὰ γίνουμε ἤ ὄχι δοῦλοι τοῦ Θεοῦ.

Ἡ κοινωνικὴ ἐπανάσταση ἀπὸ ἀρχῆς τῆς Ἱστορίας εἶναι ἐξ ὁρισμοῦ βασισμένη στὴν σφαγὴ τῶν μελῶν τῆς ἀντιπάλου τάξεως. Κάθε ἀπόλυτη ἐπαναστατικὴ πράξη βάφεται στὸ αἷμα. Τὸ Κολωνάκι, μετὰ μία μελλοντικὴ ἰσοπέδωσή του, περιμένει στὴν θέση τῆς  πλατείας του νὰ  ἀνυψωθῆ ὁ Λόφος τῶν Διεφθαρμένων, ἐπὶ τοῦ ὁποίου θὰ διαμορφωθῇ κῆπος μὲ παγκάκια, στὰ ὁποῖα θὰ ξεκουράζονται μανάδες μὲ τὰ παιδιά τους, ἐνθυμούμενες ὅτι ἐτιμωρήθη ἡ φοβερὴ κολωνακιώτικη διαφθορὰ τῆς Μεταπολιτεύσεως. Σήμερα δέ, ὁ δήμαρχος Κωνσταντινουπόλεως ἀποφασίζει νὰ διαμορφώσῃ νεκροταφεῖο τῶν προδοτῶν.

Τὸν ῥόλο τοῦ ἐπαναστάτου ἀναλαμβάνει ἡ νεολαία. Ἕνας γηρασμένος πληθυσμός, ὅπως ὁ ἑλληνικός, δύσκολα  ἐπαναστατεῖ. Γι’ αὐτὸ καὶ στὴν δεκαετία τοῦ 1950, ὁ Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς, θεματοφύλαξ τοῦ Κολωνακίου, ἔστειλε τὰ ὑπολείμματα τῆς ἀποδεκατισμένης ἀπὸ τὸν ἐμφύλιο πόλεμο ἑλληνικὴ νεολαία, στὰ σκλαβοπάζαρα τῆς ξενητιᾶς, ὥστε ἡ τρισάθλια κοκότα τῆς Δύσεως ὀνόματι Κολωνάκι, νὰ κοιμᾶται τὰ βράδυα ἥσυχα. Γιὰ τὸν ἴδιο λόγο, στὴν δεκαετία τοῦ 2010, τὸ ἑλληνικὸ κατεστημένο ἔστειλε τὴν φαιὰ οὐσία τῆς νεολαίας της στὸ ἐξωτερικό, γιὰ νὰ μὴν κάψῃ τὴν κοκότα.

Ἄν καὶ ὅλοι οἱ ἄνθρωποι δὲν  εἶναι ἴσοι καὶ κατανέμονται σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα τῆς σωματικῆς, πνευματικῆς καὶ ἠθικῆς κλίμακος, ἀνισότης ποὺ ὁ σημερινὸς γηρασμένος Ἕλλην ἀρνεῖται νὰ παραδεχθῇ, καταφεύγοντας στὸν  μῦθο τῆς κοινοβουλευτικῆς ψήφου τοῦ λαοῦ, χωρὶς ποτὲ νὰ ἀναγνωρίζῃ ὅτι φταίει ὁ ἴδιος, ἀλλὰ πάντα ὁ ἄλλος, τὰ νειᾶτα γενικά, παίζουν ἕναν ἰδιαίτερι δημιουργικὸ ῥόλο. Ἡ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση ἦταν ἐπανάσταση εἰκοσάρηδων: Πολιτικοὶ ἡγέτες καὶ στρατηγοὶ ἦσαν ὅλοι νεανίες. Σύμβολο τοῦ φαινομένου αὐτοῦ ὑπῆρξε ὁ Βοναπάρτης.

Τὸ σημερινὸ φαινόμενο τῆς μουσουλμανικῆς τρομοκρατίας στὸ ὁποῖο θυσιάζονται δεκαοκτάρηδες μὴν ἔχοντας κἄν σχέση μὲ συγκεκριμένη θρησκεία, ἐν μέσῳ πλήρους καταδίκης των, ἐκ μέρους τῶν χουφτάλων τῶν ὑπολειμμάτων τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, ἔχει ἐπεκταθῆ σὲ ὅλον τὸν  γηρασμένο δυτικό κόσμο.

Ὅπως καὶ σὲ ὅλες μας τὶς κοινωνιολογικὲς ἀναλύσεις, προσπαθοῦμε μὲ ἁπλὰ καὶ κατανοητὰ λόγια νὰ παρουσιάσουμε ἕνα πρόβλημα, σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν σκοτεινὴ γλῶσσα ἑνὸς Νίκου Πουλαντζᾶ (1936-1979) ἤ ἑνὸς Παναγιώτη Κονδύλη (1943-1998) ποὺ ἐνεθουσίαζε τὴν ἐποχὴ τῆς ἀποδομήσεως τοῦ ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ ὅλους τοὺς ἀντιπάλους τοῦ μαρξισμοῦ-λενινισμοῦ.

Κάθε ἰδεολογία δίδει προτεραιότητα σὲ μία πραγματικότητα ποὺ κεντροποιεῖ, τοποθετῶντας την στὸ κέντρο τῶν ἀξιῶν της. Ἔτσι ὁ ἐθνικισμὸς δίδει προτεραιότητα στὴν πραγματικότητα ἔθνος. Ὁ διεθνισμὸς δίδει προτεραιότητα στὴν πραγματικότητα κοινωνικὴ τάξη. Ὁ φεμινισμός (γυναικισμός), στὸ φῦλο γυναῖκα ποὺ ὑποβιβάζεται ἀπὸ τὶς δύο πρῶτες ἰδεολογίες, οἱ ὁποῖες ἰσχυρίζονται ὅτι τὰ δικαιώματα τῆς γυναικὸς δὲν δύνανται νὰ ἀντιμετωπισθοῦν ἔξω ἀπὸ τὸ κύριο σῶμα τῆς ἰδεολογίας τους, δηλαδὴ ἡ γυναῖκα στὰ πλαίσια τοῦ ἐθνικισμοῦ ἤ ἡ γυναῖκα στὰ πλαίσια τοῦ διεθνισμοῦ. Π.χ. τὰ δικαιώματα τῆς ἐργάτριας εἶναι τελείως διαφορετικὰ ἀπὸ τὰ δικαιώματα τῆς ἀστῆς. Ἐν συντομίᾳ, κάθε ἰδεολογία δίδει προτεραιότητα σὲ μία πραγματικότητα, ἀπὸ τὴν ὁποία συνήθως παίρνει τὸ ὄνομά της καὶ ὑποτάσσει ὅλες τὶς ἄλλες πραγματικότητες στὸ πλαίσιο τῆς ἐπιλεγμένης κυρίας πραγματικότητος.

Ἡ νεαρὴ ἡλικία εἶναι μία πραγματικότης ποὺ δύναται νὰ κεντροποιηθῆ, δηλαδὴ νὰ τοποθετηθῇ στὸ κέντρο μίας ἰδεολογίας ποὺ ἠμπορεῖ νὰ ὀνομασθῇ νεανισμός. Ἄν καὶ ὁ ὅρος αὐτὸς δὲν ἔχει μέχρι στιγμῆς χρησιμοποιηθῆ, ἡ ἀντίστοιχη ἰδεολογία εἶναι ὑπαρκτή, ὅταν ὁ Περικλῆς Γιαννόπουλος ἔγραφε: "Μνήσθητί μου Νέε, ὅταν ἔλθης εἰς τὴν ἑλληνικήν σου βασιλείαν" καὶ ἀνεγνωρίσθη ἅγιος τῆς ἑλληνικῆς νεολαίας.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 23 Ἰουλίου 2016


Jul 18, 2016

306 - Ὁ Ἔρντογαν ἐντὸς τοῦ 2016 κινδυνεύει νὰ ἔχῃ τὸ τέλος τοῦ Καντάφι




Ὁ Δημήτρης Κιτσίκης ὁμιλεῖ τὸ 2009 σὲ μία συνάντηση τῆς ἀδελφότητος Χιζμέτ, κατὰ τὴν ὁποία  ἐκθειάζει τὴν συνεργασία τοῦ Γκυλὲν μὲ τὸν Ἔρντογαν (βίντεο τοῦ You Tube)


306 - Ὁ Ἔρντογαν ἐντὸς τοῦ 2016 κινδυνεύει νὰ ἔχῃ τὸ τέλος τοῦ Καντάφι

Οἱ δηλώσεις τῶν δημοσιογράφων τοῦ ἑλληνικοῦ κατεστημένου ὅτι τὸ τουρκικὸ πραξικόπημα ὑπῆρξε τελείως ἀπρόβλεπτο, ἀποδεικνύει τὴν πλήρη ἀνικανότητα πληροφορήσεως τῶν ἑλληνικῶν ἀρχῶν γιὰ ὅσα ἀνέκαθεν συμβαίνουν στὴν Τουρκία, κάτι ἄκρως ἐπικίνδυνο γιὰ τὸ μέλλον τοῦ κράτους τῶν Ἀθηνῶν.

Τὸν περασμένο Ἀπρίλιο οἱ ἐρντογανικοὶ κύκλοι μὲ ἐκάλεσαν ἀπὸ τὴν Ὀττάβα στὴν Τουρκία, γνωρίζοντας ὅτι ἀνέκαθεν ἤμουν ἀπὸ τοὺς βασικοὺς ὑποστηρικτὲς τοῦ ἰμάμη Γκυλὲν καὶ σημαντικὸ μέλος τῆς ἀδελφότητός του, τὴν Χιζμέτ. Ὅταν τὸ 2013 ἔλαβε χώρα ἡ αἰφνιδία ῥήξη Ἔρντογαν-Γκυλέν, ἐταλαντεύθην πρὸς ποία κατεύθυνση ἔπρεπε νὰ πορευθῶ, ἐφ’ὅσον μέχρι τότε, ὅπως καὶ ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος, ὑπεστήριζα δημοσίως καὶ τοὺς  δύο. Τελικὰ ἐπέλεξα τὸν Γκυλέν, ἀντιλαμβανόμενος ὅτι ἡ δημοσία ἀποκάλυψη ὅτι ὁ Ἔρντογαν ἦταν μέλος τῆς ἀδελφότητος τῶν Ἀδελφῶν Μουσουλμάνων τῆς Αἰγύπτου καὶ οὐσιαστικὸς ὑποστηρικτὴς τῶν ἀκραίων διεθνῶν ἰσλαμιστικῶν ὀργανώσεων αὐτῶν ποὺ τὸν ἑπόμενο χρόνο θὰ συνεσπειρόνοντο ὑπὸ τὴν σημαία τοῦ ἰσλαμικοῦ χαλιφάτου (καὶ θὰ διεκδικοῦσαν ἀπὸ τὸν Ἔρντογαν τὸν τίτλο τοῦ χαλίφου τοῦ ἰσλαμικοῦ κόσμου ποὺ ἤθελε γιὰ τὸν ἑαυτό του) καθιστοῦσαν φοβερὴ ἀπειλή, γιὰ ἑμᾶς τοὺς ὀρθοδόξους χριστιανούς, εἰσβολῆς καὶ ἰσλαμοποιήσεως ὁλοκλήρου τῆς Εὐρώπης.

Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ἀπριλιανῆς παραμονῆς μου στὴν Τουρκία, οἱ ἐρντογανικοὶ κύκλοι, γνωρίζοντας τὴν ἀπὸ δεκαετίες εὐρεία ἐπιρροή μου στοὺς πνευματικοὺς τουρκικοὺς κύκλους, προσεπάθησαν νὰ μὲ πείσουν ὅτι ὁ ὑποστηριζόμενος ἀπὸ τὶς ΗΠΑ Γκυλὲν ἦταν ἕνας ξενοκίνητος τυχοδιώκτης. Παράλληλα ὅμως ἔμαθα ὅτι ἡ ζωὴ τοῦ Ἔρντογαν θὰ ἐλάμβανε τέλος, μέσῳ δολοφονίας, τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 2016, καὶ τὴν ἡγεσία τῆς χώρας θὰ ἀνελάμβανε τὸ φασιστικὸ κοινοβουλευτικὸ κόμμα MHP (ποὺ εἶχε ἱδρύσει τὸ 1969, ὁ Ἀλπαρσλὰν Τουρκές) μὲ πρωθυπουργὸ μία γυναῖκα, τὴν καθηγήτρια Ἱστορίας Μερὰλ Ἄκσενερ.

Τὸ ἀποτυχὸν πραξικόπημα τῆς 15ης Ἰουλίου 2016, ἀσχέτως ποῖος τὸ ὠργάνωσε, ὄχι μόνον  δὲν θὰ τὸ ἐπωφεληθῇ ὁ Ἔρντογαν, ἀλλὰ ἀντιθέτως καθιστᾷ πιὸ σίγουρη τὴν σφαγή του ποὺ ἐπιθυμοῦν διακαῶς οἱ τρεῖς μεγαλες δυνάμεις τῆς περιοχῆς, οἱ ΗΠΑ, ἡ Ῥωσία καὶ τὸ Ἰσραήλ, ἰδίως κατόπιν τῆς βαρβάρου καταστολῆς τοῦ πραξικοπήματος ὀπερέτας.

Ἐνῷ μέχρι τοῦ ἀποτυχόντος πραξικοπήματος οἱ ΗΠΑ ἐσκέφτοντο σὲ μία πρώτη φάση, νὰ μὴν χρησιμοποιήσουν τὸν Γκυλέν, ἀλλὰ μία ἐνδιάμεση κατάσταση μεταξὺ τῶν δύο ἄκρων, τῶν ὀπαδῶν τῶν Ἐρντογανιστῶν καὶ τῶν ὀπαδῶν τῶν Κεμαλιστῶν, μὲ τὴν ἐγκατάσταση στὴν ἐξουσία τῶν μετριοπαθῶν ἐθνικοθρησκευτικῶν φασιστῶν τοῦ MHP, ὑπὸ τὴν ἡγεσία μίας γυναίκας (οἱ γυναῖκες πολιτικοὶ εἶναι τῆς μόδας στὴν σημερινὴ διεθνῆ συγκυρία), τώρα οἱ πιθανότητες ἀμέσου ἐπανόδου τοῦ Γκυλὲν ἔχουν αὐξηθῆ.

Ὅταν τὸ 1999, οἱ Ἀμερικανοὶ ἔφεραν τὸν Γκυλὲν ὡς αὐτοεξόριστο στὴν χώρα τους, τὸ ἔκαμαν γιὰ δύο λόγους: α) νὰ μὴν ἐπαναληφθῇ τὸ φαινόμενο Χομεϊνὶ τοῦ 1979, στὸ Ἰράν, ποὺ οἱ Ἀμερικανοὶ δὲν τὸ εἶχαν προβλέψει, μὲ τὸ νὰ ἐτοιμάσουν, τὴν φορὰ αὐτή, γιὰ τὴν Τουρκία, ἕναν ἀμερικανοϋποστηριζόμενο Χομεϊνί, τὸν Γκυλέν καὶ β) νὰ οἰκοδομήσουν μία φιλικὴ Γκυλενικὴ ἰσλαμικὴ Τουρκία σὲ ἀντιπερισπασμὸ στὸ ἐχθρικὸ Χομεϊνικὸ Ἰράν.

Ὁ Γκυλὲν ἦταν καὶ συνεχίζει νὰ εἶναι φίλα προσκείμενος πρὸς τοὺς Ἀλεβῆδες καὶ τοὺς Κούρδους, ἀλλὰ καὶ στὸ Ἰσραὴλ καὶ τὸ 1999 ὑπῆρχε ἀκόμα ἡ προοπτικὴ ἡ Τουρκία νὰ μὴν διεμελίζετο ἀλλὰ νὰ ἐπανασυνεκροτεῖτο σὲ μία συνομοσπονδία ἀλεβιδικῆς-σουφικῆς Τουρκίας, Κουρδιστὰν καὶ Ἑλλάδος μὲ τὴν συμπαράσταση τοῦ Ἰσραήλ. Ἀπὸ τὸ 2013 ὅμως καὶ τὴν ἀποκάλυψη τῶν σχιζοφρενικῶν τάσεων τοῦ Ἔρντογαν οἱ πιθανότητες διαμελισμοῦ τῆς Τουρκίας παράλληλα μὲ τὸν διαμελισμὸ τῆς Ἑλλάδος ἔχουν αὐξηθῆ ὑπὸ τὴν σκέπη Νέας Γιάλτας ΗΠΑ-Ῥωσίας καὶ τὶς εὐλογίες τοῦ Ἰσραήλ.

Ὁ ἰσχυρισμὸς τῶν εἰδημόνων τοῦ ἑλληνικοῦ κατεστημένου ὅτι μία δυτικὴ ἐπέμβαση στὴν Τουρκία μὲ τὴν δολοφονία τοῦ Ἔρντογαν δὲν συμφέρει τὶς ΗΠΑ διότι θὰ εἶχε ὡς ἐπακόλουθο τὴν δημιουργία χάους στὴν Ἀνατολία, δὲν  εὐσταθεῖ ἐφ’ὅσον ὅλες οἱ ἀμερικανικὲς ἐπεμβάσεις στὸ Ἀφγανιστάν, τὸ Ἰράκ, τὴν Συρία καὶ τὴν Λιβύη εἶχαν ὡς ἀποτέλεσμα τὴν ἐγκατάσταση πολιτικοῦ χάους σὲ ὅλην τὴν Μέση Ἀνατολή.


Δημήτρης Κιτσίκης                                 18 Ἰουλίου 2016

Jul 13, 2016

305 - Ἔρντογάν: Οἱ ἀπέλπιδες κινήσεις ἑνὸς μελλοθανάτου ἡγέτου

305 - Ἔρντογαν: Οἱ ἀπέλπιδες κινήσεις ἑνὸς μελλοθανάτου ἡγέτου

Γιὰ τὸν Ἔρντογαν , τὸ 2013 παμένει τὸ ἔτος ὅπου ὁ κύβος ἐρρίφθη. Ἔκτοτε σύρεται πρὸς τὸν θάνατο μέσῳ ἐκτελέσεως. Ἔτσι ἐφθάσαμε στὸ 2016 καὶ διαισθάνεται ὅτι εἶναι ἡ τελευταία του χρονιὰ πρὶν ἀπὸ τὸν μαρτυρικὸ θάνατό του. Τὸ ἀπεφάσισαν οἱ ΗΠΑ.

Σὲ τί ἔφταιξε καὶ ἤνοιξε τὸν λάκκο στὸν ὁποῖο θὰ πέσῃ; Ἡ Τουρκία τοῦ Κεμάλ, ἀπὸ τὸ 1923 ἕως τὴν ἄνοδο στὴν ἀρχὴ τοῦ Ἔρντογαν, ἀντεπροσώπευε τὸ δυτικὸ ἐκκοσμικευμένο μοντέλο γιὰ ὅλην τὴν Ἀνατολή. Ὁ τουρκικὸς στρατός, μέσῳ τοῦ κεμαλικοῦ ἐθνικισμοῦ ἐκράτη ὑπὸ ἔλεγχο τὰ θρησκευόμενα μουσουλμανικὰ πλήθη ἀνατολικὰ τῆς Ἀγκύρας σὲ μία ἐπισφαλῆ ἐδαφικὴ ἑνότητα ποὺ ηὑρίσκετο μονίμως ὑπὸ ἀμφισβήτηση ἀπὸ τοὺς Κούρδους, ἤδη ἀπὸ συστάσεως τῆς Τουρκικῆς Ῥεπούμπλικας τὸ 1923.

Αὐτὸς ὁ κεμαλικὸς ἐθνικισμὸς ἠνόχλη βεβαίως σφόδρα τὴν γείτονα Ἑλλάδα, ἡ ὁποία λόγῳ τῆς φοβερῆς ἦττας ποὺ εἶχε ὑποστῆ ἡ Ἀθήνα τὸ 1922 καὶ παρὰ τὶς προσπάθειες τοῦ Μεσοπολέμου Βενιζέλου-Ἀτατούρκ ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας, εἶχε πνευματικὰ ξεσαλώση καὶ ὠνειρεύετο, τελείως ἀνεδαφικά, ὅτι πάλι μὲ χρόνους καὶ καιρούς, πάλι  δικά μας θἆναι.

Οἱ ἰσλαμικοὶ τουρκικοὶ κύκλοι ἀνατολικὰ τῆς Ἀγκύρας, συμπεριλαμβανομένων καὶ τῶν μουσουλμανικῶν κουρδικῶν κύκλων, δὲν ἠσύχαζαν καὶ δὲν ἠδύναντο νὰ χωνέψουν τὴν κατάργηση τοῦ Χαλιφάτου ἀπὸ τὸν Κεμὰλ στὶς 3 Μαρτίου τοῦ 1924. Ἐξεμεταλλεύθησαν τὸ γεγονὸς  ὅτι ἡ Τουρκία ποὺ εἶχε γεννηθῆ τὸ 1923 εἶχε ὑποχρεωθῆ νὰ ἐπιβάλῃ τὴν ἑνότητα τοῦ χώρου τῆς Μικρασίας ποὺ ὁ Κεμὰλ εἶχε περισώσει ἀπὸ τὴν καταρρέουσα Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία, μέσῳ μονοκομματικοῦ ὁλοκληρωτικοῦ καθεστῶτος μὲ τὴν ὑποστήριξη τῶν Μεγάλων Δυνάμεων.

Τὸ κεμαλικὸ στρατιωτικὸ καθεστὼς εἶχε φθάσει τὸ 2002 σὲ παρακμή, ἀδυνατῶντας νὰ κρατήσῃ περαιτέρω τὴν ἑνότητα τοῦ χώρου. Μία μέση λύση ποὺ ὑπεστηρίχθη ἀπὸ τοὺς Ἀμερικανούς, ἦταν νὰ δοθῇ ἡ ἐξουσία στὸν μετριοπαθῆ ἰμάμη Φετουλλὰχ Γκυλέν μὲ καθεστὼς Ἔρντογαν ἀπὸ τὸ 2003, συνέχεια τοῦ μετριοπαθοῦς ἰσλαμιστοῦ προέδρου Ὀζάλ, ὥστε νὰ διατηρηθῇ ἡ ἑνότητα τῆς Ῥεπούμπλικας, δίδοντας αὐτονομία στοὺς Κούρδους καὶ ηὐξημένη ἐλευθερία στὶς μειονοτικὲς θρησκεῖες τῆς Ἑλληνωρθοδοξίας, Ἀρμενωρθοδοξίας καὶ ἑβραϊσμοῦ.

Ἀπὸ τὸ 2003 ἕως τὸ 2013 τὸ ἐγχείρημα ἐπέτυχε μὲ τὴν ὑποστήριξη τοῦ Γκυλέν, τοῦ Φαναρίου καὶ τῶν Κούρδων καὶ ὑπουργοῦ, κατόπιν πρωθυπουργοῦ τοῦ πρώην φοιτητοῦ μου Νταβούτογλου. Ἤδη ὅμως ἡ ἀπαραίτητη ὑποστήριξη στὸ καθεστὼς τοῦ Ἰσραὴλ εἶχε διαταραχθῆ ἀπὸ τὰ ἐντεινόμενα κρούσματα ἰσλαμισμοῦ τοῦ ὀπαδοῦ τῶν Ἀδελφῶν Μουσουλμάνων Ἔρντογαν.

Ὁ Ἔρντογαν ἐπίστευσε τὸ 2013 ὅτι εἶχε ἔλθη ἡ στιγμὴ νὰ ξεδιπλωθῇ ὡς ἀνεξάρτητος Κάστρο. Τότε ἡ Ἀμερικὴ ἐκατάλαβε ὅτι εἶχε ξεσαλώσει καὶ ἐζήτησε ἀπὸ τὸν Γκυλέν, καὶ ἀργότερα ἀπὸ τὸν πρωθυπουργὸ Νταβούτογλου, νὰ ἀποβιβασθοῦν ἀπὸ τὸ πλοῖο τοῦ Ἔρντογαν ποὺ ἡ Οὐάσιγκτων εἶχε ἀποφασίσει νὰ βουλιάξῃ.

Ἀπὸ τὸ 2013 ἕως σήμερα ἡ ναυαρχίδα Ἔρντογαν κάνει νερὰ καὶ εἶναι πλέον ἔτοιμη νὰ βυθισθῇ. Ὁ πανικὸς ποὺ ἔχει πιάσει τὸν  Ἔρντογαν μήπως τὸ προσωπικό του τέλος ὁμοιάσῃ μὲ αὐτὸ τοῦ Καντάφι, ἰδίως ἐὰν ἐκλεγῇ πρόεδρος τῶν ΗΠΑ, ἀντί τοῦ Τράμπ, ἡ παράφρων ἐγκληματίας πολέμου, Χίλλαρυ  Κλίντον, ὑπεύθυνη τῆς σφαγῆς τοῦ Καντάφι, τοῦ φέρνει κρύο ἰδρῶτα καὶ τὸν ὠθεῖ σὲ ἀσυνάρτητους ἐλιγμούς, ξανασυνδέοντας τὸ σκάφος  του μὲ τὸ Ἰσραὴλ καὶ τὴν Ῥωσία, κόβοντας τοὺς δεσμούς μὲ τὸ Ἰσλαμικὸ Χαλιφᾶτο, ἐνῷ συνάμα κάνει ἰσλαμικὴ κατάληψη τῆς Ἁγιᾶς Σοφιᾶς ὡς ἀντιπερισπασμό, γιὰ νὰ κρατήσῃ στὸ στρατόπεδό του τοὺς Τούρκους μουσουλμάνους τῆς Ἀνατολῆς, δυσαρεστημένοι ἀπὸ τὴν κυβερνητικὴ ἀποκατάσταση τῶν σχέσεων μὲ τὸ Ἰσραήλ.

Χαμένος κόπος. Ὁ Ἔρντογαν εἶναι τελεσίδικα καταδικασμένος σὲ θάνατο. Αὐτὸ δὲν σημαίνει βεβαίως ὅτι τὸ κρατίδιο τῶν Ἀθηνῶν θὰ δυνηθῇ νὰ ἐπωφεληθῇ ἀπὸ τὴν τραγωδία τῆς γείτονος χώρας. Τὸ Αἰγαῖο ἔχει καταστῆ ἕνα θαλάσσιο κενὸ ποὺ περιμένει νὰ καλυφθῇ ἀπὸ τὶς Μεγάλες  Δυνάμεις, Ἀμερικὴ ἤ Ῥωσία ἤ καὶ οἱ δύο μαζί, σὲ μία Νέα Γιάλτα. Ὅσο γιὰ  τὴν Κίνα, αὐτὴ δὲν θὰ προφθάσῃ νὰ κατακτήσῃ μέσῳ τοῦ Πειραιῶς τὴν ψυχορραγοῦσα Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση. Πρέπει νὰ περιμένη τὴν τελικὴ ἀναμέτρηση μὲ τὴν Ἀμερική, γύρω στὸ 2030.


Δημήτρης Κιτσίκης                                 13 Ἰουλίου 2016

Jul 5, 2016

304 - Ἡ Κίνα στὴν κατάκτηση τοῦ κόσμου




Ἡ Μπεάτα Κιτσίκη μὲ τὸν Μάο


304 - Ἡ Κίνα στὴν κατάκτηση τοῦ κόσμου

Τὸ 2007 εἶχε κυκλοφορήσει τὸ βιβλίο μου περὶ Κίνας.(Συγκριτικὴ Ἱστορία Ἑλλάδος-Κίνας, ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα μέχρι σήμερα, Ἐκδόσεις Ἡρόδοτος). Ἦταν τὸ μόνο βιβλίο σὲ οἱαδήποτε γλῶσσα ποὺ ἠσχολεῖτο, ὄχι ἁπλῶς μὲ τὴν ἀρχαιότητα, ἀλλὰ μὲ ὅλη τὴν πορεία τῶν δύο αὐτῶν πολιτισμῶν μέχρι σήμερα. Ἡ μελέτη ἐπικεντρώνετο σὲ δύο μόνον ἔννοιες - α) στὸν πλανητικὸ ἑλληνοκινεζικὸ πολιτισμὸ καὶ β) στὴν πολιτική του ἔκφραση, ἐπὶ δυόμισυ χιλιετίες, τὴν οικουμενικὴ αὐτοκρατορία, ὡς ἰδανικὸ ὀργανωτικὸ πρότυπο.Ἡ μητέρα μου, ἡ Μπεάτα Κιτσίκη, εἶχε ἱδρύσει τὸ 1955 στὴν Ἀθήνα, τὸν πλέον ἐπιτυχῆ σύνδεσμο  φιλίας μὲ τὴν κομμουνιστικὴ Κίνα καὶ μὲ εἶχε παροτρύνει νὰ γίνω σινολόγος, καὶ ἐπὶ δεκάδες χρόνια ἐδίδαξα στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Ὀττάβας, στὰ γαλλικὰ καὶ στὰ ἀγγλικά, τὴν Ἱστορία τῆς Κίνας. Τὸ δὲ 2008, τὸ Ἵδρυμα Δημήτρη Κιτσίκη ΝΠΔΔ ἐνεκενιάσθη μὲ μία σειρὰ διαλέξεών μου περὶ Κίνας.

Μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Μάο τὸ 1976 καὶ τὴν ἐπικράτηση τοῦ σχεδίου τοῦ Ντὲνγκ Σιαοπὶνγκ ἁλώσεως τοῦ πλανήτου μέσῳ τῆς νέας ὁδοῦ τῆς Μετάξης καὶ κινεζικοῦ δουρείου ἵππου, τὸ ΚΚΚ ὡμολόγει ξεκάθαρα τὴν ὕπαρξη αὐτοῦ τοῦ κινεζικοῦ δουρείου ἵππου στὴν καρδιὰ τῆς καπιταλιστικῆς Δύσεως, δηλώνοντας ὅτι «ἡ Κίνα ἀγωνίζεται νὰ οἰκοδομήσῃ μία οἰκονομία τῆς ἀγορᾶς ποὺ νὰ εὑρίσκεται στὴν καρδιὰ τοῦ δυτικοστρεφοῦς συστήματος...Ἡ Κίνα ἔχει ἀκόμη νὰ μάθῃ ἀπὸ τὴς Δύση...Γι‘αὐτὸ καὶ ἡ ἀμφισβήτηση τῆς ἀμερικανικῆς κυριαρχίας δύναται νὰ εἶναι οἰκονομικὰ αὐτοκαταστροφική». Συνεπῶς, ὅσο τὸ δυνατόν, τὸ Πεκῖνο ἀπέφευγε δημοσίως, σύγκρουση μὲ τὶς ΗΠΑ.

Ἡ δυσκολία νὰ κατανοηθῇ στὴν Δύση αὐτὴ ἡ τακτικὴ τοῦ δουρείου ἵππου, λόγῳ ἀγνοίας τοῦ πανάρχαιου πνεύματος τοῦ κονφουκιανισμοῦ, τὸ διαπιστώνουμε στὴν ἀντιμετώπιση τοῦ ΚΚΚ ἀπὸ τὸ ΚΚΕ. Γιὰ νὰ προσπαθήσῃ νὰ ξεδιαλύνη τὸν γρῖφο,  ἡ Κομμουνιστικὴ Ἐπιθεώρηση  ἐζήτησε ἀπὸ τὸν Κύριλλο Παπασταύρου, μέλος τῆς ΚΕ τοῦ ΚΚΕ, ὑπεύθυνο τῆς Ἰδεολογικῆς  Ἐπιτροπῆς τοῦ Κόμματος, νὰ τοποθετηθῇ στὸ θέμα αὐτό, σὲ μία συνέντευξη ποῦ τοῦ ἐπῆρε, καὶ ποὺ ἐδημοσίευσε στὸ τεῦχος της ἀρ. 3,  τοῦ 2011.

Ὁ Παπασταύρου συμμετεῖχε, τὸν Ἰούλιο τοῦ 2010, στὴν ἐπίσκεψη στὴν Κίνα ἀντιπροσωπείας κομμάτων χωρῶν τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως, μεταξὺ αὐτῶν καὶ τοῦ ΚΚΕ, μετὰ ἀπὸ πρόσκληση τοῦ ΚΚΚ. Σκοπὸς τῆς ἐπισκέψεως ἦταν ἡ ἐνημέρωση τῶν κομμάτων γιὰ τοὺς στόχους καὶ τὴν πορεία τοῦ λεγομένου «σοσιαλισμοῦ τῆς ἀγορᾶς».

 Ὁ Παπασταύρου ἐκτιμοῦσε  ὅτι  «ἡ μετάλλαξη τοῦ ΚΚΚ ἔχει προχωρήσει σὲ μεγαλύτερο βαθμὸ ἀπὸ τὴν ἀνάλογη κατάσταση στὴν ὁποία βρισκόταν τὸ ΚΚΣΕ τῆς δεκαετίας τοῦ 1980, τὴν περίοδο τῆς περεστρόϊκα, ὅπου ἔστω καὶ μειοψηφικὰ συγκροτήθηκαν ὁρισμένες δυνάμεις ἀντίστασης. Ἡ κυριαρχία τῶν καπιταλιστικῶν σχέσεων στὴν Κίνα ἀποτελοῦν μία ἀρνητικὴ ἐξέλιξη μὲ σημαντικὲς ἐπιπτώσεις στὸ διεθνὲς κομμουνιστικὸ κίνημα, ἐπιδρῶντας καὶ σὲ ἄλλα κράτη, ὅπως στὴν Κούβα καὶ στὸ Βιετνάμ» (σ.81).
Ὁ Παπασταύρου εἶχε στὸ πλευρό του, ὡς μέλη τῆς  ἀποστολῆς, εὐρωπαϊκὰ κομμουνιστικὰ κόμματα ποὺ ῥέπουν ἀνοικτὰ πρὸς τὴν σοσιαλδημοκρατία. Ἡ ΚΟΜΕΠ τὸ ἔλεγε σαφῶς: «Ἡ ἀντιπροσωπεία ἦταν ἀνομοιογενής,  δεδομένου ὅτι συμμετεῖχαν κόμματα μὲ σημαντικὲς ἰδεολογικοπολιτικὲς διαφορές, ἀνάμεσά τους καὶ κόμματα ποὺ πρωτοστατοῦν στὸ εὐρωπαϊκὸ ὀπορτουνιστικὸ κέντρο, τὸ Κόμμα Εὐρωπαϊκῆς Ἀριστερᾶς, ὅπως τὸ Γαλλικὸ ΚΚ καὶ ἡ Ἀριστερὰ τῆς Γερμανίας» (σ.57).

Μὲ τὸ δεδομένο αὐτὸ, ὁ Παπασταύρου ἐπανελάμβανε τὰ λάθη ἐκτιμήσεως στὰ ὁποῖα οἱ δυτικοὶ  κομμουνιστὲς ἀναλυτὲς ὑπέπεφταν ὅταν προσεπάθουν νὰ ἀποκρυπτογραφήσουν τὴν μαοϊκὴ πολιτιστικὴ ἐπανάσταση τὸ 1966. Τὴν κατέγραφαν, λόγῳ ἀγνοίας τῆς κινεζικῆς ἱστορικῆς σκέψεως, ὡς ἀκραιφνῶς μαρξιστική-λενινιστικὴ ἐνῷ οὐσιαστικὰ ἐπρόκειτο περὶ φασιστικῆς παρεκκλίσεως. Τούτην τὴν φορά, ὁ Παπασταύρου, ἐπηρεασμένος ἀπὸ τὸ ὀπορτουνιστικὸ περιβάλλον τῆς ἀντιπροσωπείας στὴν ὁποία συμμετεῖχε, εἰδικὰ τοῦ ῥεβιζιονιστικοῦ ΚΚΓ, κατέληγε στὸ συμπέρασμα ὅτι ἡ σημερινὴ γραμμὴ τοῦ ΚΚΚ ἦταν σοσιαλδημοκρατική, ἐνῷ σὲ ἄλλη κατεύθυνση ἀπὸ τὸν μαοϊσμό, ἦταν στὴν πραγματικότητα καὶ αὐτὴ κάποιας ἄλλης μορφῆς φασιστική, ἄν καὶ πιὸ κοντὰ στὴν μαρξιστική-λενινιστικὴ γραμμὴ ἀπὸ ὅ,τι ἦταν ὁ μαοϊσμός (βλ. τὴν μελέτη μου στὸ Τρίτο Μάτι,  τ. 187, Φεβρουάριος 2011, «Ὁ σημερινὸς κινεζικὸς σοσιαλισμός»). Συγκεκριμένα, ὁ Παπασταύρου ἐδήλωνε ὅτι «τὸ ΚΚΚ σταδιακὰ μετατράπηκε σὲ κόμμα σοσιαλδημοκρατικοῦ χαρακτῆρα» (σ.76).

Στὴν βάση τοῦ φασισμοῦ εἶναι τρία χαρακτηριστικά: 1-Συνεργασία τῶν τάξεων. 2- Πλήρης  κρατικὸς ἔλεγχος τῆς οἰκονομίας μὲ τὸ σκεπτικὸ ὅτι πάντα καὶ παντοῦ ἡ πολιτικὴ κατευθύνει τὴν οἰκονομία καὶ ὄχι τὸ ἀντίθετο, ποὺ εἶναι τὸ χαρακτηριστικὸ τοῦ καπιταλιστικοῦ φιλελευθερισμοῦ. 3 –Μονοκομματισμὸς καὶ προσωπολατρεία. Ὁ δὲ ἐθνικομπολσεβικισμὸς προσπαθεῖ νὰ συνθέσῃ κομμουνισμὸ μὲ φασισμό. Αὐτὰ τὰ χαρακτηριστικά, ἐκτὸς τῆς προσωπολατρείας, εἶναι παρόντα στὸ σημερινὸ «κινεζικὸ μοντέλο».

Στὶς 20 Ἀπριλίου 2011, γιὰ νὰ ἑορτάσῃ τὰ 100 χρόνια ἀπὸ τὴν ἵδρυσή του, τὸ Πανεπιστήμιο Τσινγκχουά, στὸ Πεκῖνο, ὠργάνωσε ἕνα συνέδριο μὲ θέμα «τὸ κινεζικὸ μοντέλο». Ὁ Zhang Xinyi, στὴν Ζένμιν Ζιμπάο  τῆς 21ης Ἀπριλίου 2011, ἐδήλωνε σχετικά: «Μὲ βάση ἕναν λαμπρὸ πολιτισμό, τὸ κινεζικὸ μοντέλο, πολιτικό, οἰκονομικό, κοινωνικό, θὰ ὑπάρξῃ ἀκόμη πιὸ ἔνδοξο στὰ προσεχῆ χρόνια». Περισσότερο καὶ ἀπὸ τὸν ῥωσικὸ ἐθνικομπολσεβικισμό, ὁ κινεζικὸς δύναται νὰ ἐπικρατήσῃ στὸ μέλλον, εἰς βάρος τοῦ καταρρέοντος ἀμερικανικοῦ καπιταλιστικοῦ φιλελευθερισμοῦ.

Δημήτρης Κιτσίκης                                               6 Ἰουλίου 2016