Τὸ παρὸν νέο ἱστολόγιο εἶναι ἡ συνέχεια τοῦ παλαιοῦ μὲ τὸ ὁποῖο συνδέεσθε μέσῳ τῆς διευθύνσεως http://endiameseperioche.blogspot.gr

Τὰ ἄρθρα τοῦ παρόντος ἱστολογίου, ἀπὸ τὸ 2012 μέχρι τὸ 2017, ἐδημοσιεύοντο τακτικά, μαζὶ μὲ ἄλλα κείμενα τοῦ Κιτσίκη, στὴν ἀθηναϊκὴ ἡμερησία ἐφημερίδα "Ἐλεύθερη Ὥρα" καὶ ἐνεπλουτίζοντο μὲ ἐκτενῆ ἄρθρα, στὸ τριμηνιαῖο περιοδικὸ τοῦ Δημήτρη Κιτσίκη, ποὺ φέρει τὸν ἴδιο τίτλο μὲ τὸ ἱστολόγιο, δηλαδὴ "Ἐνδιάμεση Περιοχή" (http://www.intermediateregion.com), περιοδικὸ τὸ ὁποῖο δημοσιεύεται ἀνελλιπῶς ἀπὸ τὸ 1996.
Ὁ Κιτσίκης ἐδημοσίευε ἐπίσης τακτικά, μακροσκελῆ ἄρθρα, ἀπὸ τὸ 1999 μέχρι τὸ 2017 καὶ τὸν θάνατο τοῦ ἐκδότου του Παύλου Βουδούρη, στὸ ἀθηναϊκὸ μηνιαῖο περιοδικὸ "Τρίτο Μάτι".

Βλέπε καὶ μία συνέντευξη, ἐφ'ὅλης τῆς ὕλης τοῦ Κιτσίκη στὸ lifo.gr



Γιὰ ὅσους διαβάζουν γαλλικά,εἰσέρχεσθε στὸ παρακάτω ἱστολόγιο
γιὰ νὰ διαβάσετε ἄρθρα τοῦ Κιτσίκη

Aug 30, 2017

371 - Στὰ πρόθυρα τοῦ δευτέρου ἀμερικανικοῦ ἐμφυλίου: Ὁ Λίνκολν ὡς χιτλερικὸς ῥατσιστής

Abraham Lincoln, 1863


371 - Στὰ πρόθυρα τοῦ δευτέρου ἀμερικανικοῦ ἐμφυλίου: Ὁ Λίνκολν ὡς χιτλερικὸς ῥατσιστής

Λίνκολν καὶ Χίτλερ ἦσαν καὶ οἱ δύο ἀπολύτως ῥατσιστές. Ὁ Λίνκολν κατὰ τῶν μαύρων, ὁ Χίτλερ κατὰ τῶν ἑβραίων. Ἀρχικῶς εἶχαν τὸν ἴδιο στόχο: Ὁ Λίνκολν ἤθελε νὰ διώξῃ τοὺς μαύρους ἀπὸ τὴς ΗΠΑ καὶ νὰ τοὺς στείλῃ ὀπίσω στὴν Ἀφρική, τὴν Λιβερία. (Το 1822 ἡ Ἀμερικανική Ἑταιρεία Ἀποικισμοῦ ἵδρυσε τὴν Λιβερία ὡς χῶρο γιὰ τὴν ἀποστολή ἀπηλευθερωμένων Ἀφροαμερικανῶν δούλων).  Ὁ Χίτλερ ἤθελε νὰ διώξῃ τοὺς ἑβραίους ἀπὸ τὴν Γερμανία καὶ νὰ τοὺς στείλῃ ὀπίσω στὴν Παλαιστίνη.

Ὅμως ἀπέτυχαν καὶ οἱ δύο καὶ τότε ἐπεχείρησαν τὴν τελικὴ λύση: Ὁ Λίνκολν εἰδικά, ἔφερε τοὺς μαύρους στὸν βορρᾶ γιὰ νὰ τοὺς κλείσῃ στὰ βιομηχανικὰ στρατόπεδα συγκεντρώσεως ὡς προλεταρίους, γιὰ νὰ τοὺς ἐκμεταλλεύονται οἱ βιομήχανοι, μὲ ἄθλια ἡμεροκάματα καὶ συνθῆκες ζωῆς πολὺ χειρότερες ἀπὸ αὐτὲς τῶν δούλων τῶν φυτειῶν τοῦ Νότου. Τὸ ἴδιο ἀργότερα ἔκαμε καὶ ὁ Χίτλερ μὲ τοὺς ἑβραίους ὅταν ναζὶ βιομήχανοι ἐξεστράτευσαν πολλοὺς ἐξ αὐτῶν στὰ ἐργοστάσιά τους ὡς δούλους-προλεταρίους.

Στὶς 14 Αὐγούστου 1862, ἐν μέσῳ τοῦ φοβεροῦ ἐμφυλίου ποὺ ὡς ὁλοκληρωτικὸς ἡγέτης εἶχε ἐπιβάλει στὶς ΗΠΑ, μετὰ τὴν έκλογή του ὡς πρόεδρο, δύο χρόνια ἐνωρίτερα, ὁ Λίνκολν καλεῖ στὸν Λευκὸ Οἶκο 5 ἡγέτες τῶν μαύρων ποὺ ἔχει «ἀπελευθερώσει», ὑπὸ τὸν Edward Thomas  καὶ τὸν πάστορα Joseph Mitchell, καὶ τοὺς λέγει: Ὅλοι οἱ μαῦροι πρέπει νὰ ἐγκαταλείψουν τὶς ΗΠΑ. Τὸ Κογκρέσσο ἔχει ἤδη ψηφίσει ἕνα κονδύλιο γιὰ νὰ τοὺς βοηθήσουν νὰ πᾶνε νὰ ἐγκατασταθοῦν στὴν Λιβερία τῆς Ἀφρικῆς ἤ ὅπου ἀλλοῦ τὸ ἐπιθυμοῦν. Προσθέτει ὅτι τὸ σχέδιο αὐτὸ τὸ ἔχει στὸ μυαλό του ἀπὸ καιρὸ καὶ ἦλθε ἡ στιγμὴ νὰ τὸ πραγματοποιήσῃ.

«Γιατί -τοὺς λέγει ὁ Λίνκολν- πρέπει οἱ Ἀφροαμερικανοὶ νὰ φύγουν καὶ νὰ ἀποικίσουν μίαν ἄλλη χώρα; Σᾶς τὸ λέγω : Διότι ἐσεῖς κι ἐγὼ ἀνήκουμε σὲ διαφορετικὲς ῥάτσες. Μεταξύ μας ὑπάρχει μεγαλύτερη διαφορὰ ἀπὸ οἱαδήποτε ἄλλη ῥάτσα. Δίκαιο ἤ ὄχι, δὲν τὸ συζητῶ, ἀλλὰ αὐτὴ ἡ φυσικὴ διαφορὰ εἶναι ἕνα μεγάλο πρόβλημα γιὰ ὅλους μας διότι πιστεύω ὅτι ἡ ῥάτσα σας ὑποφέρει τὰ μέγιστα ἀπὸ τὴν διαφορὰ αὐτή ζῶντας μεταξύ μας ἐνῷ καὶ ἡ ἰδική μας ῥάτσα ὑποφέρει ἐπίσης λόγῳ τῆς παρουσίας σας. Μὲ ἄλλα λόγια, ὑποφέρουμε καὶ ἀπὸ τὶς δύο πλευρές. Ἀποδεχόμενοι αὐτὴν πραγματικότητα εἶναι καλύτερο νὰ χωρίσουμε. Ἔστω καὶ ἄν παύσετε νὰ εἶσθε δοῦλοι, θὰ ἀπέχετε ἀκόμη τὰ μέγιστα ἀπὸ τὸ νὰ εἶσθε ἴσοι μὲ τὴν λευκὴ φυλή. Στόχος μου δὲν εἶναι νὰ τὸ συζητήσουμε ἀλλὰ νὰ σᾶς καταδείξουμε ὅτι πρόκειται γιὰ γεγονός. Καὶ γιὰ κοιτάξατε ποῦ εὑρισκόμεθα λόγῳ ὑπάρξεως δύο φυλῶν ἐπὶ τῆς ἠπείρου αὐτῆς. Ἰδοὺ ποὺ ἐφθάσαμε. Ἡ χώρα εἶναι σὲ πόλεμο! Οἱ λευκοὶ ἀλληλοσφάζονται καὶ οὐδεὶς γνωρίζει πότε αὐτὸ θὰ τελειώσῃ. Ἐὰν δὲν ὑπήρχατε δὲν θὰ ὑπῆρχε πόλεμος. Συνεπῶς, προτιμότερο εἶναι νὰ χωρίσουμε. Σκεπτομαι γιὰ σᾶς μία ἀποικία στὴν κεντρικὴ Ἀμερική. Εἶναι πιὸ κοντὰ ἀπὸ τὴν Λιβερία». (Nicole Bacharan & Dominique Simonnet, Les secrets de la Maison Blanche, Παρίσι, Éditions Perrin, 2014)

Τεράστιο τὸ θέμα συμβιώσεως φυλετικῶν ὁμάδων. Μόνον ἡ Περσο-Μακεδονο-Ῥωμαϊκὴ βυζαντινωθωμανικὴ οἰκουμενικὴ αὐτοκρατορία τῆς Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς εἶχε λύσει τὸ πρόβλημα. Ὑπὸ ἀπόλυτο ἄνακτα συνεβίωναν κοινωνικοθρησκευτικὲς ὁμάδες χωρὶς ἀμερικανικοῦ καπιταλιστικοῦ τύπου melting pot ἤ ὑποβαθμισμένων ὑπάρξεων μειονοτήτων προστατευομένων δῆθεν ἀπὸ ὑποκριτικὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα. Οἱ παρίες τῆς Ἰνδίας  (intouchables), πρὸ χιλίων ἐτῶν ἔφυγαν πρὸς Δυσμὰς, ἀπὸ τὰ πατρογονικὰ ἰνδικὰ ἐδάφη καὶ ἔφθασαν στὴν Ῥωμαϊκή (Βυζαντινή) Οἰκουμενικὴ Αὐτοκρατορία ὡς Ῥωμά (τσιγγάνοι) ἤ Γύφτοι (Αἰγύπτιοι Ῥωμαῖοι), ἀλλὰ ἔμειναν παρίες, ἀδυνατῶντας νὰ ἐγκατασταθοῦν ὡς νοικοκυραῖοι, μὲ σύμβολο τὸν γύφτο Καραγκιόζη ποὺ μετεμόρφωσε τοὺς Ἕλληνες σὲ Γραικύλους.

Οἱ δυτικοὶ καπιταλιστὲς τοὺς ἔκαμαν προστατευόμενες δῆθεν μειονότητες, ὅπως τοὺς μαύρους τῆς Ἀμερικῆς, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ παραμείνουν παρίες κλεφτοκοτάδες.

Μόνη λύση στὸν δυτικὸ καπιταλιστικὸ κόσμο γι’ αὐτοὺς εἶναι νὰ ἱδρυθῇ καπιταλιστικὸ ἐθνοκράτος, ὅπως αὐτὸ ἔγινε ἐπιτυχῶς γιὰ τοὺς ἑβραίους μὲ τὸ Ἰσραήλ. Ἐθνοκράτος τσιγγάνων (βλ. Δημήτρη Κιτσίκη, «Τὸ χιλιόχρονο πλανητικὸ μυστήριο τοῦ ἀθιγγανισμοῦ», Τρίτο Μάτι, τεῦχος 141, Μάϊος 2006, σσ.22-28) καὶ ἐθνοκράτος ἀφροαμερικανῶν. Διαφορετικά, ἀναπόφευκτη λύση θὰ καταντήσῃ ἡ φυσική τους ἐξόντωση, ὅπως αὐτὸ ἐπεχειρήθη ἐπὶ Γ΄Ῥάϊχ. Τὴν ἐξόντωσή τους ἀπαιτεῖ ὁ «λαός», σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς κουλτουριάρηδες ὅλων τῶν ἀποχρώσεων.

Δημήτρης Κιτσίκης                     30 Αὐγούστου 2017

Aug 18, 2017

370 – Δὲν ὑπάρχουν σύνορα στὸ Αἰγαῖο

Μία κλειστὴ θάλασσα, ὀμφαλὸς τῆς Γῆς


370 – Δὲν ὑπάρχουν σύνορα στὸ Αἰγαῖο

Ἡ Ἱστορία δὲν οἰκοδομήθη μὲ κέντρο τὴν Κίνα. Οἰκοδομήθη μὲ κέντρο τὴν Ἐνδιάμεση Περιοχὴ, τὸ κέντρο τοῦ κέντρου τὸ ὁποῖο εἶναι τὸ Αἰγαῖο. Πρὸς τὸ Αἰγαῖο κατηυθύνθη ἡ κινεζικὴ Ὁδὸς τῆς Μετάξης καὶ οἱ φραγκικὲς σταυροφορίες.

Ὅσο ἡ οἰκουμενικὴ Αὐτοκρατορία γύρω ἀπὸ τὸ ἡνωμένο Αἰγαῖο ἦτο ἀρραγής, κουνούπι δὲν μετεφέρετο ἀπὸ Κίνας πρὸς Φραγκιὰ καὶ ἀπὸ Φραγκιᾶς πρὸς Κίνα. Ὁ σταθερὸς στόχος τῆς Φραγκιᾶς ἦταν νὰ διαμελίσῃ τὴν οἰκουμενικὴ αὐτοκρατορία τῆς Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς γιὰ νὰ περάσῃ στὴν Ἰνδία καὶ τὴν Κίνα, κάτι ποὺ τὸ ἐπέτυχε μὲ τὶς σταυροφορίες τὸ 1204 ἀλλὰ ποὺ τῆς ἔκλεισε πάλι τὸν δρόμο ἡ ἐπανασύσταση τῆς αὐτοκρατορίας ἀπὸ τοὺ Ὀθωμανούς.

Ἀπελπισμένος, ὁ Χριστόφορος Κολόμβος, μαθαίνοντας ὅτι ἡ Γῆ ἦτο σφαιρική, ἀπεφάσισε, μὴ δυνάμενος νὰ περάσῃ ἀπὸ τὸ Αἰγαῖο πρὸς τὴν Ἰνδία  γιὰ τὴν ἀπόκτηση τῶν ἰνδικῶν μπαχαρικῶν,, νὰ σαλπάρη πρὸς Δυσμάς, γιὰ νὰ φθάσῃ στὴν Ἰνδία, κάνοντας τὸν γύρω  τῆς Γῆς καὶ ἔτσι ἀνεκάλυψε τὴν Ἀμερικὴ ποὺ ὠνόμασε Δυτικὲς Ἰνδίες.

Οἱ Φράγκοι ὅμως δὲν τὰ ἔβαλαν κάτω καὶ δημιουργῶντας στὸν ΙΗ΄αἰῶνα τὸ Ἀνατολικὸ Ζήτημα διαμελισμοῦ τῆς Οἰκουμενικῆς Αὐτοκρατορίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἐπέτυχαν τελικὰ τὸ 1920, μὲ τα βαλκανικὰ καὶ ἀραβικὰ τσιράκια τους νὰ τὴν διαμελίσουν ὁλοσχερῶς καὶ συνεπῶς καὶ τὴν καρδιά της, τὸ Αἰγαῖο, στὸ ὄνομα τῶν μουσουλμάνων τῶν Ἰνδιῶν.

Ἀλλὰ διαιρῶντας τὸ Αἰγαῖο, ἐπέτρεψαν στὴν Κίνα νὰ φθάση στὸν Πειραιᾶ μέσῳ τῆς Νέας Ὁδοῦ τῆς Μετάξης καὶ νὰ εὑρεθῇ πρόσωπο μὲ πρόσωπο μὲ τὴν Δύση καὶ τὴν Ἀμερική. Καταστρέφοντας τὴν Οἰκουμενικὴ Αὐτοκρατορία τῆς Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς (500 π.Χ. – 1920 μ.Χ) ἐδημιούργησαν  τὸ σκιάχτρο τοῦ Ἀρμαγεδδῶνος, τῆς τελικῆς πυρηνικῆς ἀναμετρήσεως στὸ Αἰγαῖο Ἀμερικῆς-Κίνας.

Ἴσως εἶναι ἀκόμη καιρὸς, ἐμεῖς, οἱ κάτοικοι τοῦ Αἰγαίου, νὰ ἐπέμβουμε γιὰ νὰ ἀποτρέψουμε τὸ τέλος τοῦ κόσμου ποὺ θὰ προκαλέσουν οἱ ἀντίπαλοι ἰμπεριαλισμοί τῆς Κίνας καὶ τῆς Ἀμερικῆς. Ὁ Βενιζέλος ἔσφαλε νομίζοντας ὅτι ἠδύνατο νὰ ἑνώσῃ τὸ Αἰγαῖο ἐπεκτείνοντας τὸ ἑλληνικὸ κράτος στὶς ἀκτὲς τῆς Μικρασίας.

Ὁ Μεταξᾶς ἔβλεπε σωστὰ ὅταν ἔλεγε ὅτι ἦτο ἀδύνατον κὰ κρατᾷς τὶς ἀκτὲς τῆς Μικρασίας χωρὶς νὰ ἐπεκταθῇς ἐπὶ ὁλοκλήρου τοῦ ὁροπεδίου τῆς σημερινῆς Τουρκίας. Αὐτὸ εἶχαν παραμελήσει οἱ ἑλληνικὲς πόλεις τῆς Ἰωνίας ποὺ εὑρίσκοντο ὑπὸ τὴν συνεχῇ πολιορκία τῆς ἠπειρωτικῆς Περσίας καὶ ἐχρειάσθη νὰ κόψῃ τὸν Γόρδιο Δεσμὸ ὁ Ἀλέξανδρος, νὰ γίνῃ διάδοχος τῆς Αὐτοκρατορίας τῶν Περσῶν καὶ νὰ δημιουργήσῃ γιὰ τὰ ἑπόμενα 2.500 χρόνια τὴν Οἰκουμενικὴ Αὐτοκρατορία τῆς Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς, μὲ κέντρο τὸ Αἰγαῖο.

Μετὰ τὴν Μικρασιατικὴ Καταστροφὴ τοῦ 1923, γιὰ τὴν ὁποία δὲν εὐθύνονται οὔτε οἱ Ἕλληνες, οὔτε οἱ Τοῦρκοι, ἀλλὰ οἱ Φράγκοι ποὺ παρέσυραν τὸν ὀνειροπόλο Βενιζέλο, ὁ ὁποῖος ἐφαντάσθη τὴν Ἑλλάδα δυτική, συνεπῶς καὶ ἰμπεριαλιστική, ἀπὸ τὸ 1923 ἕως τὸ 1974, μὲ τὶς συνθῆκες τῆς Λωζάννης τοῦ 1923 καὶ τῶν Παρισίων τοῦ 1946, τὸ Αἰγαῖο παρέμενε κουτσό, μόνον μὲ μία ἀκτή, τὴν δυτική, ἀναπνέοντας μόνον μὲ ἕναν πνεύμονα, τὸ τῆς Ῥούμελης, μὲ ἀποσυνδεδεμένο τὸν ἄλλο πνεύμονα, τὸν τῆς Ἀνατολίας.

Τὸ 1974, ἡ Τουρκία ἐδήλωσε ὅτι ὁ πνεύμονάς της, ὁ τῆς Ἀνατολίας, εἶχε ἐξαντλήσει τὸν ἀέρα της καὶ ὅτι δὲν ἠδύνατο πλέον νὰ ἀναπνεύσῃ. Ἐχρειάζετο μερικὲς νήσους, πόσῳ μᾶλλον ποὺ ἡ Ἑλλὰς εἶχε προσθέσει στὸ ἀνατολικὸ Αἰγαῖο ἕνα νέο σύνορο, αὐτὸ τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως, ἀποκλείοντας τὴν Τουρκία.

Ἀπὸ τὸ 1974 λοιπόν,ὁ τουρκικὸς ταῦρος ἀσφυκτιῶντας ἔγινε ὅλο καὶ πιὸ ἐπιθετικός, χαρίζοντας στοὺς Φράγκους νέες εὐκαιρίες νὰ πλουτίσουν μὲ πωλήσεις ὅπλων. Ἀλλὰ ἡ νέα αὐτὴ κρίση στὸ Αἰγαῖο θὰ ἠδύνατο  νὰ καταλήξῃ σὲ καλὸ ἐὰν ὑπῆρχε στὸ ἑλληνικὸ ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν, ὄχι ἕνας Κοτζιᾶς ἀλλὰ ἕνας βαθὺς γνώστης τῆς τουρκικῆς νοοτροπίας.

Ἀπόδειξη, ἡ πληροφορία ποὺ μετέδωσε στὶς 17 Αὐγούστου 2017, ἡ ἐφημερὶς Καθημερινή, μὲ τίτλο, «Τσαβούσογλου: δὲν ὑπάρχουν σύνορα στὸ Αἰγαῖο», ποὺ γράφει: «Ὡς ἕωλες καὶ ἀβάσιμες ἔσπευσαν χθὲς διπλωματικὲς πηγὲς [ὁ ἕλλην ὑπουργὸς Νῖκος Κοτζιᾶς] νὰ ἀπορρίψουν κατηγορηματικὰ τὶς ἀπόψεις ποὺ διετύπωσε ὁ τοῦρκος ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν Μεβλοὺτ Τσαβούσογλου, ὁ ὁποῖος ἀνεφέθη σὲ ἀνυπαρξία θαλασσίων συνόρων στὸ Αἰγαῖο».

Δημήτρης Κιτσίκης                                             18 Αὐγούστου 2017


Aug 11, 2017

369 – Ὁ ἀναπόφευκτος ἀμερικανοκινεζικὸς πλανητικὸς πυρηνικὸς πόλεμος


Τράμβιος καὶ Κὶμ μελλοντικοὶ σύμμαχοι, ἔχουν κοινὸ στόχο τὴν περικύκλωση τῆς Κίνας



Ἡ νεοαυτοκρατορικὴ Τουρκία ἐτοιμάζει πυρηνικὴ βόμβα ἤδη ἀπὸ τὸ 2014

En iyi Rumlar Türklerdir! The best Greeks are the Turks! Οἱ καλύτεροι Ῥωμηοὶ εἶναι οἱ Τοῦρκοι!

369 – Ὁ ἀναπόφευκτος ἀμερικανοκινεζικὸς πλανητικὸς πυρηνικὸς πόλεμος

Ἀμερικανοβορειοκορεατικὸς πόλεμος δὲν πρόκειται νὰ γίνῃ. Ἤδη, μὲ τὴν καταδίκη ἀπὸ τὸν ΟΗΕ τῆς Βορείου Κορέας ἀπὸ τὴν Κίνα, ὁ Τράμβιος ἐπέτυχε νὰ στρέψῃ τὰ αἰσθήματα τῆς Πίονγιανγκ κατὰ τῆς συμμάχου της, τῆς Κίνας. Τὸ σημερινὸ θέατρο ποὺ παίζεται καὶ ἀπὸ τὶς δύο πλευρὲς μὲ καραγκιόζικες ἀπειλὲς ὅτι θὰ κάψη ἡ Οὐάσιγκτων τὴν Πίονγιανγκ καὶ τανάπαλιν, δὲν δύναται νὰ ἀποκρύψῃ τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ τραμβικὸς στόχος εἶναι ἡ περικύκλωση τῆς Κίνας καὶ ὄχι ἡ Βόρειος Κορέα.

Ἡ ἐπιμονὴ τῶν ἑλληνικῶν ΜΜΕ, ὡς φωνὴ τοῦ δυτικοῦ κυρίου, νὰ παρουσιάζῃ τὸν Τράμβιο ὡς ἀτζαμῆ, γελοῖο καὶ ἀποτυχημένο πολιτικό, ἁπλῶς ἀποδεικνύει σὲ ποῖο χαμηλὸ ἐπίπεδο ἔχει φθάσει ἡ ἑλληνικὴ εἰδησεογραφία.

Ἐπειδὴ ἡ πλανητικὴ ἀμερικανοκινεζικὴ ἀναμέτρηση εὑρίσκεται σὲ πλήρη ἐξέλιξη ἕως ποὺ νὰ ξεσπάσῃ σὲ πυρηνικὸ πόλεμο γύρω στὰ 2025-2030, ὅπως ἐπιμένω νὰ ἐπαναλαμβάνω ἀπὸ τὶς 24 Μαρτίου 1999, ὅταν τὸ ΝΑΤΟ ἐβομβάρδισε τὴν Γιουγκοσλαυΐα, καὶ ἐπειδὴ τὸ κέντρο τῆς πλανητικῆς αὐτῆς ἀναμετρήσεως δὲν θὰ γίνῃ στὸν Εἰρηνικό, ἀλλὰ στὸ Αἰγαῖο, ἡ Τουρκία καὶ ὄχι ἡ Ἑλλὰς εἶναι τὸ κλεῖδι τῶν ἐξελίξεων.

Ἡ Τουρκία τοῦ Ἔρντογαν ἔχει ἤδη ἀναδειχθῆ σὲ μεγάλη Δύναμις καὶ ὁ Τράμβιος ὁ ὁποῖος ἐπιχαίρεται γιὰ τὴν ἀντιδικία τῆς Ἀγκύρας μὲ τὸ Βερολῖνο ποὺ μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἐπισπεύδει τὴν ἐπιθυμητὴ κατάρρευση τῆς γερμανικῆς εὐρωπαϊκῆς ἑνώσεως, ἀκόμη διερωτᾶται ἐὰν συμφέρῃ νὰ καθαιρέσῃ τὸν τοῦρκο σουλτᾶνο ἐφ’ ὅσον δὲν τοῦ εὑρίσκει πρὸς τὸ παρὸν καλύτερο διάδοχο.

Ἡ Ἑλλάς, τριτοκοσμικὴ δυτικὴ ἀποικία ἀπὸ τὸ 1821, δὲν δύναται νὰ καλύψῃ τὸ κενὸ ποὺ θὰ δημιουργηθῇ μὲ τὴν ἐνδεχομένη πτώση τῆς ἀναγεννημένης Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας. Ἤδη ὁ Ἔρντογαν ἐτοιμάζεται νὰ ἐξοπλίσῃ τὴν Αὐτοκρατορία μὲ τὴν κατασκευὴ τουρκικῆς πυρηνικῆς βόμβας, αὐτονόητη ἄμυνα γιὰ οἱαδήποτε χώρα θελήσῃ σήμερα νὰ παίξη διεθνῆ ῥόλο. 

Ἀπὸ τὸ 1996, στὰ γραπτά μου, ἐπέμενα ἡ Ἑλλὰς νὰ σχεδιάσῃ ἕνα ἑλληνικὸ πυρηνικὸ πρόγραμμα μὲ στόχο τὴν κατασκευὴ ἑλληνικῆς πυρηνικῆς βόμβας, ἀλλὰ ἡ ἀνέξοδη κομπορρημοσύνη τοῦ γραικυλισμοῦ περὶ «Ἑλλάδος Ἑλλήνων Χριστιανῶν» (1967-1974) «Ἑλλάδος στοὺς Ἕλληνες» (1981-1996), συνδυασμένη μὲ τὴν δουλικότητα τῆς «ἑλληνικῆς ἐπαναστάσεως τοῦ 1821», μήπως καὶ δυσαρεστήσουμε τοὺς μεγάλους μας συμμάχους, μᾶς προβάλλει μονίμως ὡς εἰρηνικὸ λαό.

Ὅπως μοῦ ἐπανελάμβανε ὁ Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς ὁ Πρεσβύτερος στὸ Παρίσι, ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες εἴμεθα πάντα ἀνίκανοι νὰ οἰκοδομήσουμε κράτος καὶ ἀντ’αὐτοῦ οἱ Ῥωμαῖοι καὶ οἱ Ὀθωμανοὶ ἔστηναν αὐτοκρατορίες γιὰ νὰ μᾶς περιλάβουν ὡς πνευματικὴ κεφαλή, ὡς ἑλληνικὸν ἅγιον πνεῦμα.

 Συνεπῶς, ὁ μόνος τρόπος νὰ μεγαλουργήσουμε καὶ πάλι εἶναι νὰ ἑνωθοῦμε μὲ τὴν ἀναδυομένη νέα Ὀθωμανία πυρηνικοῦ ἐξοπλισμοῦ καὶ οἰκονομίας μεγάλης δυνάμεως γιὰ νὰ ἐπανεύρουμε τὸ λοῦστρο τοῦ φαναριωτισμοῦ στὴν Κωνσταντινούπολη, τὰ Βαλκάνια, τὴν Μέση Ἀνατολὴ καὶ τὴν Αἴγυπτο ποὺ ἀπωλέσαμε πρὸς χάριν τῆς δουλικότητός μας  στοὺς Φράγκους ὑπὲρ τῶν ἀγροτῶν μεταναστῶν στὴν Βόρειο Ἀμερικὴ καὶ τὴν Αὐστραλία.

Ἑλληνικὸ ἐθνοκράτος δὲν ὑπῆρξε ποτέ, ἀπὸ καταβολῆς κόσμου, πρὸ τοῦ 1821. Μόνον αὐτοκρατορίες διαρκείας 2.500 ἐτῶν: περσομακεδονικὴ ἀλεξανδρινή, ῥωμαϊκὴ προχριστιανική, ῥωμαϊκὴ βυζαντινὴ χριστιανική, ῥωμαϊκὴ ὀθωμανική. Ἡ πλήρης ἀποτυχία τοῦ ἑλληνικοῦ ἐθνοκράτους τοῦ 1821 πρέπει νὰ μᾶς συνετίσῃ. Μόνη διέξοδος γιὰ τὸν ἑλληνισμὸ εἶναι ἡ ἐπαναφορά του στὴν Κωσταντινούπολη σὲ μία Αὐτοκρατορία μὲ βάση τὴν ἑλληνοτουρκικὴ συνομοσπονδία.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 11 Αὐγούστου 2017




Aug 4, 2017

368 – Μεταξᾶς ὁ ἀδικημένος

Μεταξᾶς καὶ Ἀτατούρκ

368 – Μεταξᾶς ὁ ἀδικημένος

(Ἡ νεοελληνικὴ Ἱστορία ἀπὸ τὸ 1821 εἶναι καθ΄ὁλοκληρίαν μία τεραστία ἀπάτη. Ἐγράφη ἀπὸ μία καὶ μοναδικὴ ξενοκίνητη παράταξη, τὴν φιλελεύθερη, καὶ παρουσιάζει μία τελείως ψευδῆ εἰκόνα τοῦ ἑλληνικοῦ προτεκτοράτου τῆς Δύσεως, τοῦ κρατιδίου τῶν Ἀθηνῶν. Μόνον τὸ σημερινὸ Κόσοβο δύναται νὰ ταυτισθη  μὲ τὸ ἔκτρωμα αὐτὸ ποὺ οἱ Δυτικοὶ περιπαικτικὰ ὠνόμασαν συνέχεια τῆς Ἑλλάδος τοῦ Περικλέους καὶ ποὺ ἔκτοτε ἀποπνέει ἕναν ἐθνικισμὸ τὸν ὁποῖο καλύπτει μὲ γανίλα τὸ μυαλὸ τῶν κατοίκων τοῦ κρατιδίου. Ἔκτοτε ὁ σωβινιστικὸς ἐθνικισμὸς τῆς Μεγάλης Ἰδέας κατέστρεψε ἀκόμα καὶ τὴν οἰκουμενικότητα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ὁ Ἑλληνολατῖνος Ἐλευθέριος Βενιζέλος ἐπῆρε στὰ σοβαρὰ τὴν κολακεία τοῦ Ἄγγλου πρωθυπουργοῦ Λόϋδ Ντζώρζ, ποὺ τὸν εἶχε ἀποκαλέσει νέο Περικλῆ καὶ ὥρμησε στὴν Μικρασία πρὸς χάριν τῶν συμφερόντων τῆς Ἀγγλίας, ἀποδεκατίζοντας ὁλοσχερῶς 3000 χρόνια ἑλληνισμοῦ, τὸ ὁποῖο ἀντεπροσώπευε τὸ 90% τοῦ συνολικοῦ ἑλληνισμοῦ. Τεράστιο ἔγκλημα ποὺ ἀντεμείφθη μὲ πληθώρα ἀγαλμάτων καὶ ὀνομασιῶν «Ἐλευθέριος Βενιζέλος» σὲ ὅτι ἀπέμεινε ὄρθιο ἀπὸ τὸν ἑλληνισμὸ μετὰ τὸ 1922, μετὰ τὸ τεράστιο ἔγκλημά του κατὰ τοῦ γένους τῶν Ἑλλήνων. Ἐγὼ ὁ ἴδιος, γαλουχημένος σὲ βενιζελικὴ οἰκογένεια, μοῦ ἐπῆρε πολὺ χρόνο ὡς ἱστορικὸς γιὰ νὰ καταλάβω ὅτι σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν Ἀτατοὺρκ στὴν Τουρκία, ὁ Βενιζέλος ὑπῆρξε κατεδαφιστὴς τοῦ ἔθνους του. Ἀπέναντι του ὠρθώνετο ἡ συμπαθητικὴ μορφὴ ἑνὸς ἀνθρωπάκου ποὺ εἶχε τὸ 1919 προειδοποιήσει τὸ ἔθνος ὅτι ἡ ἀντιγραφὴ στὴν Μικρασία ἀπὸ τὸν Βενιζέλο τοῦ ἰμπεριαλισμοῦ τῶν δυτικῶν δυνάμεων θὰ κατέληγε σὲ τραγωδία, ὅπως καὶ ἔγινε. Αὐτὸς ὁ φίλος τῶν Ἑβραίων ἐκατηγορήθη ἀπὸ τοὺς ἀντισημίτες βενιζελικούς,  ὅτι ἐχρησιμοποίει  τὸν   ῥωμαϊκὸ   χαιρετισμὸ, σύμβολο ἀγῶνος ἀντίστοιχο μὲ τὸν γρόνθο τῶν κομμουνιστῶν).

α) Μεταξικὴ ἰδεολογία

Ἡ ἰδεολογία τοῦ Μεταξᾶ ἦταν ξεκάθαρα ἀντικαπιταλιστικὴ ἀλλὰ συνάμα ἐβασίζετο στὴν βυζαντινὴ παράδοση ὡς γόνος ἑπτανησιακῆς ἀριστοκρατίας ῥωσικῆς παραδόσεως, με τὰ δύο σκέλη στέρεα βασισμένα στὸν βασιλικὸ θεσμὸ καὶ τὸν θεσμὸ τῆς Ὀρθοδοξίας.

Κάτι ἀληθινὸ καὶ γνήσιο δὲν πεθαίνει.Ἐνῷ  ὁ βενιζελισμὸς σήμερα στὸ πρόσωπο τοῦ γερμανοκινήτου φιλελευθερισμοῦ ἀντιπροσωπεύεται ἀπὸ μία γελοιογραφία τοῦ προπολεμικοῦ Βενιζέλου, τὸν Βαγγέλη Βενιζέλο, ἡ μεταξικὴ ἰδεολογία ἐνέπνευσε ἀνεπιτυχῶς διαφόρους κατὰ καιροὺς κύκλους, ὅπως τὸ καθεστὼς τῆς Ἑλλάδος Ἑλλήνων Χριστιανῶν τῆς 21ης Ἀπριλίου, τὸν διανοούμενο Κωνσταντῖνο Πλεύρη ποὺ ὅμως σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν Μεταξᾶ ὑπῆρξε σφόδρα ἀντισημίτης καὶ  τὸ κόμμα τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς τοῦ Νίκου Μιχαλολιάκου, ποὺ καὶ αὐτός, ὅπως καὶ ὁ Πλεύρης, μὲ τὸν ὁποῖο ἀδυνατεῖ νὰ συμπλεύσῃ, βασίζεται στὸν ἀντισημιτισμὸ καί, πάλι σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν Μεταξᾶ, ὄχι στὴν ἀκραιφνῆ Ὀρθοδοξία ἀλλὰ σὲ ἕναν δυτικοῦ τύπου μυστικισμὸ καὶ σὲ ἕναν σωβινιστικὸ ἐθνικισμὸ βενιζελικοῦ τύπου Μεγάλης Ίδέας, ὅπου ἡ ἰδέα τῆς βασιλείας δὲν ἔχει σχέση μὲ τὴν βυζαντινὴ παράδοση.

Πέραν τῶν πολιτικῶν ἰδεολογιῶν τοῦ φιλελευθερισμοῦ, τοῦ φασισμοῦ καὶ τοῦ κομμουνισμοῦ, ὁ Μεταξᾶς ἐπεδίωξε νὰ πραγματοποιήσῃ μία πολιτισμικὴ ἐπανάσταση ποὺ ἀπεκάλεσε τρίτο ἑλληνικὸ πολιτισμό, ξεπερνῶντας τὸν ἀρχαῖο πολιτισμὸ καὶ τὸν βυζαντινό, βασισμένο στὶς ἑλληνικὲς ἀντιατομικιστικές, κοινωνικὲς ἀξίες καὶ φυσικὰ στὸν ἀντικομμουνισμό, ἐφ’ὅσον ὁ κομμουνισμὸς ἦταν ἐπισήμως ἄθεος καὶ βασισμένος, ὅπως καὶ ὁ φιλελευθερισμός, στὶς ἀξίες τοῦ γαλλικοῦ Διαφωτισμοῦ.

β) Ἀπόλυτη μοναρχία

Στὸ προσωπικό του ἡμερολόγιο, τόμος 1ος, σ.527, ὁ Μεταξᾶς δηλώνει: «Εἶμαι στρατιώτης καὶ εὐγενὴς καὶ θέτω εἰς τὴν ὑπηρεσία τοῦ Βασιλέως μου τὸ ξῖφος μου...Ἡ θέλησίς του εἶναι δι’ἐμὲ νόμος... Ἀνήκω εἰς τὴν ἀριστοκρατίαν ἐκείνην ἥτις ἐπολέμησεν ἤδη ὑπὲρ τοῦ Βασιλέως της καὶ ὑπὲρ τοῦ Κράτους πολὺ πρὶν ἤ γεννηθῇ ἡ νέα Ἑλλάς».

γ) Πλατωνικὴ ἀριστοκρατία τῶν ἐκλεκτῶν τοῦ πνεύματος

Γιὰ τὴν ίσότητα γράφει τὰ ἑξῆς, τόμος 2ος, σ. 461: «Ἡ μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων ἀνισότης εἶναι φυσικὴ κατάστασις τῆς κοινωνίας. Πᾶν μέτρον ἀντιτιθέμενον εἰς τὸν φυσικὸν τοῦτον καὶ στοιχειώδη νόμον, κατ’ ἀνάγκην θὰ ἔχῃ βλαβεράς, ἴσως δὲ καὶ ὀλεθρίας συνεπείας».

Στὸν πρῶτο παγκόσμιο πόλεμο τάσσεται ἐναντίον τῶν ἀστικῶν Δημοκρατιῶν, οἱ ὁποῖες κυβερνῶνται ἀπὸ «πάπας τῆς ἰσότητος» καὶ τάσσεται ὑπὲρ τῶν «ἀριστοκρατουμένων κρατῶν» ὅπως ἡ Γερμανία.

Ἕνας πρέσβυς του καὶ μέγας θαυμαστής του, ὁ Βασίλειος Παπαδάκης, σὲ βιβλίο του ἀφιερωμένο στὸν Μεταξᾶ, Ἡ χθεσινὴ καὶ ἡ αὐριανὴ Ἑλλάς (Κάϊρο, 1946), τὸν ἐχαρακτήριζε μὲ τὰ ἑξῆς λόγια: «Ἀριστοκράτης γνήσιος ὁ Μεταξᾶς, καὶ δι’αὐτὸ γνήσιος δημοκράτης, γνήσιος φίλος τοῦ λαοῦ, ἀπεχθάνετο βαθέως τοὺς πλουτοκράτας»(σ.43).

δ) Ἀπέχθεια τοῦ χρήματος

Ὁ Μεταξᾶς ἀγαπᾷ τὸν καλὸ λαό, ὅπως ἕνας ἄρχων τοῦ φεουδαρχικοῦ καθεστῶτος. Ἀνήκει στὴν κατηγορία αὐτὴν ποὺ ὁ Μὰρξ ἀπεκάλει φεουδαλικὸ σοσιαλισμό, πρὸ τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 1789. Διαφέρει συνεπῶς ἀπὸ τὸν φασιστικὸ μικροαστισμὸ τοῦ Χίτλερ, τοῦ Μουσσολίνι ἤ τοῦ σημερινοῦ Νίκου Μιχαλολιάκου τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς.

Ὁ Μεταξᾶς ἀπεχθάνεται τοὺς ἀστούς, ἐκείνους οἱ ὁποῖοι θεμελιώνουν τὴν ὑπόστασή τους στὸ χρῆμα. Αὐτὸ έξηγεῖ γιατὶ τὸ καθεστώς του ἦταν σχετικὰ ἀνεπηρέαστο   ἀπὸ τὴν συνήθη διαφθορὰ ποὺ  γνωρίζουν τὰ μικροαστικὰ σοσιαλδημοκρατικὰ καθεστῶτα, ὅπως αὐτὸ ποὺ ἐνεκαθίδρυσε στῆν Ἑλλάδα, μετὰ τὸ 1981, ὁ Ἀνδρέας Παπανδρέου ἀπελευθερώνοντας τὴν βουλιμία τῶν Ἑλλήνων μικροαστῶν ποὺ εἰσῆλθαν στὴν πολιτική, ὑπὸ τὴν πρόφαση τῆς κοινωνικῆς ἰσότητος, πεινασμένοι σὰν λύκοι, γιὰ νὰ πλουτίσουν καὶ μόνον, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν ἄνευ προηγουμένου διαφθορὰ ταξιτζίδικης νοοτροπίας.

ε) Φίλος τῶν Ἑβραίων

Ἄν καὶ οἱ μικροαστοὶ ἀναπτύσσουν τὸν ἀντισημιτισμό, διότι βλέπουν τὸν ἑβραῖο ἐπιχειρηματία, ὡς σκληρὸ ἀνταγωνιστή, οἱ ξεπεσμένοι ἀριστοκράτες σὰν τὸν Μεταξᾶ εἶναι ἀπηλλαγμένοι ἀπὸ τὸ μῖσος κατὰ τῶν Ἑβραίων. Αὐτὴ εἶναι ἡ διαφορὰ ὄχι μόνον μεταξὺ τοῦ ἀστοῦ Ἐλευθερίου Βενιζέλου καὶ τοῦ πτωχοῦ ἀριστοκράτου Μεταξᾶ, ἀλλὰ καὶ μεταξὺ τῶν μικροαστῶν Χίτλερ καὶ Μιχαλολιάκου ἀπὸ τὴν μία καὶ τοῦ Μεταξᾶ ἀπὸ τὴν ἄλλη. Φυσικά, αὐτὲς οἱ διαφορὲς εἶναι ψιλὰ γράμματα γιὰ τὴν σημερινὴ ἑλληνικὴ γνώμη μὲ τὴν μηδενικὴ κοινωνικὴ παιδεία της.

Jewish Chronicle τοῦ Λονδίνου ποὺ δὲν εἶχε παύσει νὰ κατηγορῇ τὸν βενιζελισμὸ γιὰ ἀντισημιτισμό, ἦταν ἐνθουσιασμένη γιὰ τὴν ἄνοδο στὴν ἀρχὴ τοῦ Μεταξᾶ (σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν ἐχθρικὴ στάση τῶν Ἑβραίων ἔναντι τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς) τὸν ὁποῖο θὰ θεωρήσουν μέχρι τέλους ὡς μέγα φίλο τῶν  Ἑβραίων.

Ἑβραϊκὸ Τηλεγραφικὸ Πρακτορεῖο -30 Ἰανουαρίου 1941

«Ἀθήνα, 29 Ἰανουαρίου 1941 - Ὁ ἑβραϊκὸς πληθυσμὸς τῆς Ἑλλάδος σήμερα ἐθρήνησε τὸν θάνατο τοῦ πρωθυπουργοῦ Ἰωάννου Μεταξᾶ ὁ ὁποῖος ἀπὸ τὴν ἀναρρίχησή του στὴν ἐξουσία τὸ 1936 ἐπέδειξε ἐπανειλημμένως καὶ δημοσίως τὰ αἰσθήματά του ὑπὲρ τῶν Ἑβραίων καὶ ἐπαίνεσε ἀνοικτὰ τοὺς Ἕλληνες Ἑβραίους γιὰ τὸν πατριωτισμό τους στὴν διάρκεια τοῦ παρόντος πολέμου. Ὑπὸ τὴν ἐπιρροὴ τοῦ στρατηγοῦ Μεταξᾶ οἱ ἀνθεβραϊκὲς ταραχὲς στὴν Ἑλλἀδα ἀνεχαιτίσθησαν μὲ νόμο «ἀπογορεύσεως ὑποκινήσεως τῶν πολιτῶν, μὲ ἄμεσο ἤ ἔμμεσο τρόπο, σὲ ἀλληλοπεριφρόνηση καὶ μῖσος καὶ σὲ διχασμὸ καὶ στὴν ἔξαρση θρησκευτικῶν καὶ πολιτικῶν παθῶν». Αὐτὸς ὁ νόμος ἔβαλε τέλος στὴν ἀντισημιτικὴ προπαγάνδα τῶν Βενιζελικῶν.»


στ) Γεωπολιτικὸς ῥεαλισμός

Ἄν καὶ ἀπὸ νεωτάτης ἡλικίας γερμανόφιλος, ὅπως ὅλοι οἱ ἠπειρωτικοὶ ποὺ εἶχαν περάσει ἀπὸ τὴν ῥωσοφιλία στὴν ὑποστήριξη τῆς Γερμανίας, ἀπὸ τότε ποὺ ἡ Ῥωσία, μετὰ τὴν ἧττα της τὸ 1856 στὸν Κριμαϊκὸ πόλεμο, εἶχε στραφῇ πρὸς τοὺς Σλαύους τῶν Βαλκανίων,ὁ Μεταξᾶς  ἐβάσιζε   τὴν   ἐξωτερικὴ πολιτικὴ τῆς Ἑλλάδος, ὅπως καὶ ὁ Βενιζέλος μετὰ τὸ 1929, στὴν ἑλληνοτουρκικὴ ἕνωση (ἤδη ἀπὸ τὸ 1919-22 εἶχε χαρακτηρίσει τὴν ἑλληνικὴ ἐπέμβαση στὴν Μικρασία ὡς ἰμπεριαλιστική), ἕνωση πρὸς χάριν τοῦ ἑνιαίου αἰγαιακοῦ χώρου καὶ στὴν θαλασσοκρατικὴ  ἀγγλοσαξωνικὴ δύναμη ποὺ ἀπέτρεπε ὄχι μόνον τὴν κάθοδο τῆς Ῥωσίας στὸ Αἰγαῖο ἀλλὰ καὶ στὴν ἐπέκταση τοῦ ἰταλικοῦ Μάρε Νόστρουμ τοῦ Μουσσολίνι.

Μετὰ τὴν κατάλυση τῆς ἀβασιλεύτου Δημοκρατίας καὶ τὴν παλινόρθωση τῆς μοναρχίας στὴν Ἑλλάδα, ὁ βασιλεὺς Γεώργιος Β’ εἶχε ἐπιστρέψει τὴν 25η Νοεμβρίου 1935 ἀπὸ τὸ Λονδῖνο, ὅπου ἔμενε ἐξόριστος, διὰ νὰ ἀναλάβῃ τὸν θρόνο. Ἡ ἐπάνοδος αὐτὴ ἱκανοποιοῦσε τὴν Ἀγγλία, ἡ ὁποία ἐφοβεῖτο μήπως ὁ Μουσσολίνι τῆς φράξη τὸν δρόμο τῆς Μεσογείου μετὰ τὴν κατάκτηση τῆς Αἰθιοπίας. Παρόμοιες σκέψεις κάνουν σήμερα οἱ ΗΠΑ μετὰ τὴν κάθοδο τῆς Ῥωσίας στὴν Συρία, γι’αὐτὸ καὶ προετοιμάζουν τὸ ἔδαφος γιὰ ἐνδεχομένη παλινόρθωση τοῦ μοναρχικοῦ θεσμοῦ στὴν Ἑλλάδα ἀκόμη καὶ μὲ τὴν ὑποστήριξη τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς.

Ὁ γεωπολιτικὸς αὐτὸς ῥεαλισμὸς τοῦ Μεταξᾶ ποὺ ἄν καὶ Γερμανόφιλος ἐγνώριζε ὅτι ὑποχρεωτικὰ ἡ Ἑλλάς, ὡς θαλασσία χώρα ἔπρεπε νὰ εὐθυγραμμισθῇ μὲ τὴν θαλασσία ἀγγλοσαξωνικὴ Δύναμη, ἠγνοήθη ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ ἱστοριογραφία μὲ ἀποτέλεσμα νὰ τοποθετηθῇ ὁ Μεταξᾶς πότε στὸ ἀγγλικὸ στρατόπεδο και πότε στὸ γερμανικό.

Ὁ Βρεταννὸς ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν Ἦντεν ἔγραφε στὰ Ἀπομημονεύματά του γιὰ τὸ 1935, τὰ ἑξῆς: «Ἡ θέσις μας εἰς τὴν Αἴγυπτον καὶ τὴν Ἐγγὺς Ἀνατολὴν ἐπροστάτευε τὰς συγκοινωνίας μας μὲ τὴν Ἰνδίαν καὶ τὴν Αὐστραλίαν. Ἦτο λοιπὸν θέμα οὐσιώδους σημασίας δι’ἡμᾶς νὰ μὴν ἀποκτήσῃ ὁ Μουσσολίνι τὸν ἔλεγχο τῆς Μεσογείου...Ἔπρεπε [οἱ μικρὲς Μεσογειακὲς Δυνάμεις] νὰ ἐνθαρρυνθοῦν».

Ἡ Ἑλλάς, ποὺ ὡς καὶ σήμερα, εὑρίσκετο σὲ πλήρη πιστωτικὴ καὶ οἰκονομικὴ κρίση, σὲ παρακμὴ καὶ πολιτικὴ ἀστάθεια, ἔπρεπε ἐπιτέλους νὰ σταθεροποιηθῇ γιὰ νὰ προστεθῇ στὰ ἀγγλικά (σήμερα στὰ ἀμερικανικά) προπύργια τὴς Ἀνατολικῆς Μεσογείου. Τὴν σταθερότητα αὐτὴ θὰ τὴν προσέφερε ἡ ἐπιστροφὴ τοῦ Βασιλέως ἀπὸ τὸ Λονδῖνο μὲ δικτατορικὴ ἔστω καὶ φασιστικὴ διακυβέρνηση τῆς χώρας. Τὸ 1935 ὡμοίαζε μὲ τὸ 2017 μὲ τὴν διαφορὰ ὅτι σήμερα δὲν ἔχει ἀκόμη ἐμφανισθῆ ἕνας Μεταξᾶς.

ζ) Ἀντικαπιταλισμὸς

Σὲ ἕνα «Τετράδιο σκέψεων» ποὺ ἐτήρει παραλλήλως   πρὸς   τὸ   ἡμερολόγιό   του,   ὁ Μεταξᾶς ἐσημείωνε, τὴν 22α Ἰανουαρίου 1940: «Ἡ δημοκρατία εἶναι τὸ παιδὶ τοῦ καπιταλισμοῦ. Εἶναι τὸ ὄργανο μὲ τὸ ὁποῖο ὁ καπιταλισμὸς κυριαρχεῖ ἐπάνω στὴν λαϊκὴ μᾶζα. Εἶναι τὸ ὄργανο μὲ τὸ ὁποῖο κατορθώνει ὁ καπιταλισμὸς νὰ παριστάνῃ τὴν θέλησή του ὡς τὴν λαϊκὴ θέληση. Αὐτὸ τὸ εἶδος τῆς δημοκρατίας χρειάζεται ἐκλογὲς καθολικῆς μυστικῆς ψηφοφορίας, ἄρα ὠργανωμένα κόμματα καὶ συνεπῶς μεγάλα κεφάλαια. Χρειάζεται γιὰ τὸν ἴδιο λόγο ἐφημερίδες, ἄρα μεγάλα κεφάλαια. Χρειάζεται ἐκλογικὴ ὀργάνωση, κάθε φορὰ καὶ ἐκλογικοὺς ἀγῶνες, ἄρα χρήματα. Καὶ τόσα ἄλλα ποὺ ἀπαιτοῦν κεφάλαια...

«Ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ ὁ καπιταλισμὸς, γιὰ νὰ συσσωρεύσῃ τὰ κεφάλαια στὰ χέρια ἐκείνων ποὺ   τὸν   ἐκπροσωποῦν  καὶ  νὰ  κάμῃ  ὅλον τὸν ἄλλον  κόσμο σκλάβους  του –μὰ σκλάβους ποὺ νὰ νομίζουν πὼς εἶναι ἐλεύθεροι- ἔχει  ἀνάγκη τῆς ἐλευθέρας οἰκονομίας... Κράτη ποὺ ἐπικρατεῖ ἡ διευθυνομένη οἰκονομία, ὅσον καὶ ἄν εἶναι δημοκρατικά –καὶ ἐννοοῦμε τέτοια ποὺ ἀποσκοποῦν τὸ γενικὸν συμφέρον τοῦ λαοῦ-  δὲν συμφέρουν στὸν καπιταλισμό. Γιατί μέσα σὲ τέτοια κράτη δὲν εἶναι δυνατὴ ἡ ἐκμετάλλευση τοῦ συνόλου τοῦ λαοῦ ἀπὸ τοὺς ἐκπροσώπους τοῦ καπιταλισμοῦ... Ἀλλὰ ὁ καπιταλισμὸς τὰ ὀνομάζει τυραννίες –φασιστικές, χιτλερικές κ.τ.λ.... Ὥστε δὲν πρόκειται γιὰ ἰδανικά».

η) Ἀδιάφθορος

Τὸ 2017, ἡ Ἑλλὰς ἐγνώρισε τὸ ἀποκορύφωμα τῆς πολιτικῆς ἀλητείας, τοῦ πλήρους ἐμπαιγμοῦ τοῦ λαοῦ ἀπὸ τὴν ψευδῆ προπαγάνδα τῶν πολιτικάντηδων καὶ χαρακτηριστικὰ τοῦ πρωθυπουργοῦ Ἀλέξη Τσίπρα ποὺ ὑπέγραψε μὲ τὶς Βρυξέλλες τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο ἀπὸ αὐτὸ ποὺ εἶχε μετὰ φορτικότητος ἐξαγγείλει. Κάτι τέτοιο εἶχε συμβῆ μετὰ τὶς ἐκλογὲς τοῦ 1920 στὶς ὁποῖες εἶχαν κερδίσει οἱ ἀντιβενιζελικοί. Ὅμως ἡ στάση τοῦ Μεταξᾶ ὑπῆρξε παραδειγματικὴ σὲ ἐντιμότητα καταδικάζοντας τὴν ἴδια τὴν παράταξή του.

Πράγματι, κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ἐκλογικῆς μάχης τοῦ 1920, οἱ Κωνσταντινικοὶ εἶχαν καταδικάσει τὴν μικρασιατικὴ ἐκστρατεία ὡς ἀποικιακὴ περιπέτεια. Τὸ ἴδιο εἶχε κάνει καὶ τὸ ΚΚΕ ἄν καὶ σήμερα ἡ ἐπίσημη ἱστοριογραφία ἐνθυμεῖται μόνον τὴν ἀντιπολεμικὴ στάση τῶν κομμουνιστῶν κατηγορῶντας μάλιστα τὸ ΚΚΕ γιὰ ἐθνικὴ προδοσία ὑπὲρ τῶν Τούρκων.

Μόλις ὅμως οἱ Κωνσταντινικοὶ ἐκέρδισαν τὶς ἐκλογὲς ἐδήλωσαν ὅτι θὰ ἐσυνέχιζαν τὸν πόλεμο ἒναντίον τῶν Τούρκων. Ὁ Μεταξᾶς ὅμως, ἄν καὶ ἀπολύτως βασιλικός, ἐφάνη συνεπὴς καὶ ἠρνήθη νὰ συνεργασθῇ μὲ τὶς κυβερνήσεις τοῦ Κωνσταντίνου. Τὴν 29η Μαΐου 1921 ἔγραφε στὸ ημερολόγιό του (τόμος 3ος, σ. 107-108): «Ἡ ἐθνική μας δρᾶσις ἔλαβε τὴν μορφὴν κατακτητικῶν ἀγώνων καὶ οὐχὶ δημιουργίας πολιτισμοῦ». Τὴν δὲ 6η Φεβρουαρίου 1922 ἀπεκάλει (τόμος 3ος, σ.155) τὴν κυβέρνηση τοῦ Κωνσταντίνου «ἀπατεῶνες».

Τὸ 2017, οἱ  σημερινοὶ  πολιτικοὶ   ἀπατεῶνες τοῦ ἑλληνικοῦ κοινοβουλευτισμοῦ ἀρέσκονται νὰ καταδικάζουν τὴν μεταξικὴ Χρυσῆ Αὐγὴ ὡς ναζιστικὴ καὶ ἐγκληματική. Ἀλλά, ἀπὸ τοὺς τρεῖς πλέον ἐπιφανεῖς ὁλοκληρωτικοὺς ἡγέτες τοῦ Κ΄ αἰῶνος ὁ Χίτλερ ὑπῆρξε ὁ ὀλιγώτερο ἐγκληματικός. Ὁ Στάλιν, ὑποστηριζόμενος ἀπὸ τὸ σημερινὸ ΚΚΕ, ἐσκότωσε δύο φορὲς περισσοτέρους  πολῖτες ἀπὸ τὸν Χίτλερ καὶ ὁ Μάο ποὺ συνεχίζω ἐγὼ νὰ ὑποστηρίζω ξεπέρασε τρεῖς φορὲς σὲ ἐγκληματικότητα τὸν Γερμανὸ ἡγέτη. Ἡ δολοφονία τοῦ Φύσσα τῆς ὁποίας ὁ Μιχαλολιᾶκος ἀνέλαβε τὴν πολιτικὴ εὐθύνη καὶ ποὺ θυμίζει τὴν δολοφονία τοῦ Γρηγόρη Λαμπρἀκη ἀπὸ τοὺς ὀπαδοὺς τῆς καραμανλικῆς ΕΡΕ, σφυροκοπεῖται ἀνηλεῶς κατὰ τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς, ἐνῷ ἀποσιωπῶνται οἱ δύο δολοφονίες Χρυσαυγιτῶν ἀπὸ ἀριστεριστὲς ποὺ ἠκολούθησαν. Οἱ   ἱστορικοὶ τοῦ Κατεστημένου  τῶν  ἑλληνικῶν Πανεπιστημίων συνεχίζουν καὶ σήμερα νὰ μεροληπτοῦν καὶ νὰ συγχέουν τὴν πολιτικὴ ἐγκληματικότητα μὲ τὴν ἐγκληματικότητα κοινοῦ ποινικοῦ δικαίου.

θ) Φασιστικὸς σοσιαλισμός

Τὸ κοινωνικὸ ἔργο τοῦ Μεταξᾶ ὑπῆρξε ἐντυπωσιακὸ καὶ πρωτοπόρο καὶ ἠκολούθησε τὰ πρότυπα τοῦ Μεσοπολέμου τῶν ὁλοκληρωτικῶν σοσιαλιστικῶν καθεστώτων τοῦ Μουσσολίνι, τοῦ Χίτλερ καὶ τοῦ Στάλιν.

1 - Καθιερώθη τὸ 8ωρο ἡμερησίως καὶ τὸ 48ωρο ἑβδομαδιαίως, καθὼς καὶ ἡ πληρωμὴ τῶν ὑπερωριῶν. 2- Καθιερώθη ἡ ὑποχρεωτικὴ ἀργία τῆς Κυριακῆς. 3- Ἀπηγορεύθη αὐστηρῶς ἡ παιδικὴ ἐργασία. 4 - Καθωρίσθησαν κατώτατα ὅρια μισθῶν καὶ ἡμερομισθίων καὶ ὑπεγράφησαν οἱ πρῶτες συλλογικὲς συμβάσεις ἐργασίας. 5- Ἱδρύθη τὸ ΙΚΑ. 6- Ἱδρύθη ἡ Ἐργατική Ἑστία, μὲ ηὐξημένες δραστηριότητες γιὰ «μετὰ τὴν ἐργασίαν ψυχαγωγίαν τῶν ἐργατῶν» καὶ «ἐξασφάλισιν στέγης εἰς αὐτούς». 7- Καθιερώθη ἡ ὑποχρεωτικὴ διαιτησία μεταξὺ ἐργοδοτῶν καὶ ἐργαζομένων. 8- Καθιερώθη ἡ ἄδεια μετ’ ἀποδοχῶν. 9- Ἱδρύθησαν κρατικοὶ παιδικοὶ σταθμοί. 10- Ἡ ανεργία σχεδόν ἐξηφανίσθη.  Γιὰ τοὺς ἐλαχίστους ἀνέργους ἐδημιουργήθη ἡ «Ἐργατικὴ Ὀργάνωσις Μετακινήσεως καὶ Προστασίας Ἀνέργων» (πρόδρομος του ΟΑΕΔ), ἡ ὁποία παρεῖχε ἐπιδόματα ἀνεργίας καὶ ἐφρόντιζε γιὰ τὴν ὀργανωμένη μετακίνηση τῶν ἀνέργων σὲ περιοχὲς ποὺ ὑπῆρχε ἐργασία.

 Δημήτρης Κιτσίκης                                             4 Αύγούστου 2017

           




Aug 3, 2017

367 - Ἀριστεία καὶ ἰσοτισμός

Ἑλλὰς-Τουρκία-'Ισραήλ: ἴδιο DNA (J2)

367 - Ἀριστεία καὶ ἰσοτισμός

Ὁ φυλετισμός (καὶ στὴν δυτική του ἐκδοχὴ τοῦ ῥατσισμοῦ) κατεπολεμήθη ἐντόνως μετὰ τὸ 1945 λόγῳ τῶν ἐγκλημάτων τοῦ Γ’ Ῥάϊχ ποὺ κατεδικάσθησαν τελεσίδικα καὶ λόγῳ τῶν δύο ἀκραίων πράξεων τοῦ Ἀδόλφου Χίτλερ, δηλαδὴ τῆς προσπαθείας γενοκτονίας τῶν ἑβραίων καὶ τῆς προσπαθείας ὑποδουλώσεως τῶν Σλαύων μέσῳ τοῦ ὁλοκληρωτικοῦ πολέμου κατὰ τῆς ΕΣΣΔ. Ἀντισημιτισμὸς καὶ ἀντισλαυϊσμὸς προσετέθησαν στὸν ἐθνικοσοσιαλιστικὸ φυλετισμὸ καὶ τὸ 1945 ἡ χιτλερικὴ ἰδεολογία  κατέρρευσε ὁλοσχερῶς.

Καὶ ὅμως ὁ φυλετισμὸς ποὺ εἶχε εἰσβάλει στὴν Εὐρώπη στὸν ΙΘ΄ αἰῶνα μὲ κυριάρχους διανοητὲς τὸν γάλλο Γκομπινὼ καὶ τὸν γερμανὸ Βάγνερ, εἶχε ἐπιστημονικὲς βάσεις ποὺ ἠγνοήθησαν ἀπὸ τὴν φιλελεύθερη ἀστικὴ ἰδεολογία ἡ ὁποία ἐπεδίωκε τὴν καθιέρωση τῆς ἱσότητος τῶν εὐκαιριῶν ἐνώπιον τοῦ χρήματος.

Ἡ ἀστικὴ γαλλικὴ ἐπανάσταση τοῦ 1789 εἰσήγαγε τὸν  μῦθο τῆς ἰσότητος μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων ποὺ ἐξεφράσθη μὲ τὸ σύνθημα Égalité μεταξὺ τῶν  δύο ἄλλων συνθημάτων τῆς Liberté (δηλαδὴ οἰκονομικὸς φιλελευθερισμός) καὶ Fraternité (δηλαδὴ ἄρνηση τῆς πάλης τῶν τάξεων, ἐπιζημία στὴν κυριαρχία τῆς ἀστικῆς τάξεως). Ὁ Ἰωάννης Μεταξᾶς στὸ ἡμερολόγιο του ἐξεφράσθη ἐντόνως κατὰ τοῦ μύθου αὐτοῦ τῆς ἰσότητος ἀλλὰ μετὰ τὸν  δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο ἡ ἀπόλυτη παγκοσμία κυριαρχία τοῦ ἀμερικανικοῦ καπιταλισμοῦ ἐξεμεταλλεύθη κατὰ κόρον τὸν μῦθο τῆς ἰσότητος ποὺ συμπεριέλαβε στὸ σύνολο τῶν καπιταλιστικῶν μύθων τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων τὰ ὁποῖα ἐβασίζοντο ὅλα σὲ ἕνα πολὺ ἁπλὸ παρανομαστή: ἐλευθερία νὰ κάμῃς χρήματα μἐ ὅλα τὰ μέσα.

Ὁ φυλετισμὸς ὅμως ἰσχυρίζετο ὅτι βάσει τῶν ἀνακαλύψεων τῶν βιοεπιστημόνων ὅλος ὁ ἔνβιος πληθυσμὸς τοῦ πλανήτου, φυτά, ζῶα καὶ ἄνθρωποι συνετάσσετο μέσῳ τοῦ νόμου τῆς ἐξελίξεως σὲ ἕνα σύνολο ἀνισοτήτων, φυσικῶν καὶ πνευματικῶν, συλλογικῶν καὶ ἀτομικῶν. Ἔτσι οἱ φυλὲς τῶν μαύρων τῆς Ἀφρικῆς –ἰσχυρίζετο ὁ φυλετισμός- ἦσαν νοηματικῶς κατώτερες τῶν λευκῶν τῆς Εὐρώπης, οἱ ὁποῖοι μὲ τὴν σειρά τους ἦσαν νοηματικῶς κατώτεροι τῶν  κιτρίνων τῆς Ἄπω Ἀνατολῆς.

Ὁ καπιταλισμὸς ἐθεώρησε ὅτι ὁ φυλετισμὸς ἦταν τροχοπέδη στὴν πλήρη ἐπικράτησή του μὲ τὸ σκεπτικὸ ὅτι μαῦρα, λευκὰ καὶ κίτρινα στόματα κατηνάλωναν ὁμοίως (σὰν κότες τοὺς σπόρους) καὶ συνεπῶς ὁ ἰσοτισμὸς ἦτο ἀπαραίτητος γιὰ τὴν πλήρη ἐκμετάλλευση τοῦ ἀνθρώπου (μαύρου, λευκοῦ, κιτρίνου) ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο. Μάλιστα, ἡ καπιταλιστικὴ κοινοβουλευτικὴ δικτατορία, ἡ ὁποία ἐπισήμως ἀποκαλεῖται δημοκρατία, ἐπέρασε νόμους ποὺ ἀπηγόρευε τὴν ἔκφραση γνώμης –καὶ ὄχι ἁπλῶς πράξεων- ὑπὲρ τοῦ φυλετισμοῦ.

Ἧλθε ὅμως ἡ περαιτέρω ἐξέλιξη τῆς ἐπιστήμης γιὰ νὰ βάλῃ σὲ δύσκολη θέση τὸν ἰσοτικὸ μῦθο. Πρῶτα ἀνεκαλύφθη τὸ DNA τῶν γονιδίων. Βεβαίως, τὸ ὅτι Ἕλληνες καὶ Τοῦρκοι ἔχουν τὸ ἴδιο DNA σὲ σχέση μὲ τὸ διαφορετικὸ DNA τῶν Δυτικοευρωπαίων, σημαίνει μὲν διαφοροποίηση ἀλλὰ ὄχι ὑποχρεωτικῶς  καὶ ἀνισότης.

Ἦλθε τώρα καὶ ἡ ἐπιτυχὴς τροποποίηση γονιδίων ἀνθρωπίνων ἐμβρύων  ποὺ θὰ ἐπιτρέψῃ τὴν κατασκευὴ ἀνθρώπων μὲ μεγαλύτερη ὀξύνοια καὶ ἀνώτερες ἀθλητικὲς ἐπιδόσεις ἀπὸ ἄλλους. DNA καὶ τροποποίηση γονιδίων σημαίνει ὅτι φυτά, ζῶα καὶ ἄνθρωποι δὲν εἶναι ἴσοι ἀτομικὰ ἀλλὰ καὶ ὀμαδικά. Νὰ μὲν ἡ παιδεία παίζει σημαντικώτατο ῥόλο ἀλλὰ ἐπίσης καὶ ὁ κληρονομικὸς ὁμαδικὸς ψυχισμὸς ὅπως τὸ προεῖδε ὁ Φρόϋδ. Ἔτσι δύναται νὰ ἐξηγηθῆ, μεταξὺ τῶν λευκῶν, ἡ ἀνωτερότης τῶν ἑβραίων ποὺ ἀριστεύουν σὲ ὅλους τοὺ τομεῖς, ἀλλὰ καὶ τῶν Ἑλλήνων ὅταν οἱ ἀντικειμενικὲς συνθῆκες τοὺς τὸ ἐπιτρέπουν.

Τὰ ζῶα, στὰ ὁποῖα συμπεριλαμβάνονται καὶ οἱ ἄνθρωποι, δύνανται ὡς εἴδη, νὰ ὑστεροῦν ἤ στὴν νοημοσύνη ἤ στὴν «καρδιά». Ἔτσι οἱ σκύλοι δύνανται νὰ ὑστεροῦν νοητικὰ ἔναντι τῶν ἀνθρώπων ἀλλὰ ἔχουν πολὺ ἀνεπτυγμένο αἴσθημα, πολὺ «καρδιά». Ὁμοίως οἱ Κινέζοι ἔχουν ὡς φαίνεται καταπληκτικὴ ἔφεση στὰ μαθηματικὰ ἐνῷ οἱ Μαῦροι στὴν μουσική. Μέχρι στιγμῆς οὐσιαστικὰ οὐδεὶς Μαῦρος ἐπῆρε ἐπιστημονικὸ βραβεῖο Νομπέλ.

Συνεπῶς ἡ ἀριστεία δὲν εἶναι μόνον ἀτομική. Ἴσως δύναται νὰ εἶναι ὄχι μόνον ὁμαδικὴ ἀλλὰ καὶ φυλετική. Τὸ φαινόμενο τῆς νομικῆς ἀπαγορεύσεως γνώμης ἐπὶ τοῦ προκειμένου δύναται νὰ ἐξηγηθῇ μόνον στὸ φῶς τῆς ἀστικῆς δικτατορίας τοῦ χρήματος. Ἔτσι ὁ ἀμερικανὸς πρόεδρος Λίνκολν, ἄν καὶ προσωπικὰ ἐπίστευε στὴν φυλετικὴ ἀνισότητα Μαύρων καὶ Λευκῶν, κατήργησε τὴν δουλεία τῶν Μαύρων τοῦ Νότου γιὰ νὰ τοὺς μετακινήσῃ στὰ ἐργοστάσια τοῦ Βορρᾶ, μὲ μισθοὺς πείνας, ὡς ἀγρίως ἐκμεταλευομένους ἐργάτες πρὸς χάριν τῆς καπιταλιστικῆς βιομηχανίας τῆς βορείου Ἀμερικῆς.


Ἐν κατακλεῖδι, ἡ βιοεπιστήμη πρέπει νὰ ἀφεθῇ ἐλεύθερη νὰ ἐξελίσσεται μακριὰ ἀπὸ ταξικὲς ἐπεμβάσεις. Ἡ τυχὸν ἀναγνώριση φυλετικῶν ἀνισοτήτων δὲν συνεπάγεται καὶ ἐκμετάλλευση. Ὁ Χριστὸς ἐπρόβαλε τὴν ἀνωτερότητα τῆς καρδιᾶς (δηλαδὴ τῆς ἀγάπης) ἐπὶ τῆς νοημοσύνης καὶ οἱ φιλόζωοι ποὺ ζητοῦν νὰ ἐγκλειστοῦν στὶς φυλακὲς αὐτοὶ ποὺ σκοτώνουν  ἀδέσποτους σκύλους ἴσως νὰ ἔχουν δίκαιο. Ὁ Χριστὸς εὑρίσκεται στὴν ματιὰ τοῦ πιστοῦ σκύλου καὶ τελείως ἀπὼν ἀπὸ τὴν ματιὰ τοῦ oberkapo, τοῦ δημίου τῶν ναζιστικῶν στρατοπέδων συγκεντρώσεως.

Δημήτρης Κιτσίκης                                             3 Αὐγούστου 2017