Τὸ παρὸν νέο ἱστολόγιο εἶναι ἡ συνέχεια τοῦ παλαιοῦ μὲ τὸ ὁποῖο συνδέεσθε μέσῳ τῆς διευθύνσεως http://endiameseperioche.blogspot.gr

Τὰ ἄρθρα τοῦ παρόντος ἱστολογίου, ἀπὸ τὸ 2012 μέχρι τὸ 2017, ἐδημοσιεύοντο τακτικά, μαζὶ μὲ ἄλλα κείμενα τοῦ Κιτσίκη, στὴν ἀθηναϊκὴ ἡμερησία ἐφημερίδα "Ἐλεύθερη Ὥρα" καὶ ἐνεπλουτίζοντο μὲ ἐκτενῆ ἄρθρα, στὸ τριμηνιαῖο περιοδικὸ τοῦ Δημήτρη Κιτσίκη, ποὺ φέρει τὸν ἴδιο τίτλο μὲ τὸ ἱστολόγιο, δηλαδὴ "Ἐνδιάμεση Περιοχή" (http://www.intermediateregion.com), περιοδικὸ τὸ ὁποῖο δημοσιεύεται ἀνελλιπῶς ἀπὸ τὸ 1996.
Ὁ Κιτσίκης ἐδημοσίευε ἐπίσης τακτικά, μακροσκελῆ ἄρθρα, ἀπὸ τὸ 1999 μέχρι τὸ 2017 καὶ τὸν θάνατο τοῦ ἐκδότου του Παύλου Βουδούρη, στὸ ἀθηναϊκὸ μηνιαῖο περιοδικὸ "Τρίτο Μάτι".

Βλέπε καὶ μία συνέντευξη, ἐφ'ὅλης τῆς ὕλης τοῦ Κιτσίκη στὸ lifo.gr



Γιὰ ὅσους διαβάζουν γαλλικά,εἰσέρχεσθε στὸ παρακάτω ἱστολόγιο
γιὰ νὰ διαβάσετε ἄρθρα τοῦ Κιτσίκη

Sep 30, 2018

448 – Τὸ χειρότερο πολίτευμα: Ἡ συνταγματικὴ βασιλεία



Ὁ Κωνσταντῖνος πρὸ τῆς ἀσθενείας του ποὺ τὸν ἔβγαλε ἐκτὸς παιχνιδίου. Συνέντευξις Δημήτρη Κιτσίκη
                                                             

Νικολάου Λεβίδη, αὐλάρχη τοῦ Γεωργίου Β΄

 448 – Τὸ χειρότερο πολίτευμα: Ἡ συνταγματικὴ βασιλεία

Τὸ ἰδανικὸ καθεστὼς γιὰ νὰ ὑποτάξῃ μία μεγάλη δύναμις τὴν ἐξαρτημένη ἀπὸ αὐτὴν χώρα εἶναι ὁ κοινοβουλευτισμός, ἰδίως ὅταν συνδυάζεται καὶ μὲ συνταγματικὴ βασιλεία. Διότι ἀπὸ τὴν μία πλευρὰ ἠμπορεῖ νὰ ἀντιτάξῃ ἕνα πολιτικὸ κόμμα κατὰ τοῦ ἄλλου, νὰ οἰκοδομῇ καὶ νὰ διαλύῃ συνασπισμούς, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη νὰ παίζῃ τὸν ἄνακτα κατὰ τῆς Βουλῆς καὶ τὴν Βουλὴ κατὰ τοῦ ἄνακτος.

Ὁ διάδοχος Κωνσταντῖνος, τὸ 1899, ἐδήλωνε στὸν Ἰωάννη Μεταξᾶ ὅτι κατεδίκαζε τὸν κοινοβουλευτισμό καὶ ὅτι ἕνας βασιλεὺς ὑπάρχει ἤ δὲν ὑπάρχει, ἀλλ’ὅτι δὲν εἶναι πλασμένος γιὰ νὰ περιορίζεται στὴν εἴσπραξι χρημάτων.Κατόπιν αὐτοῦ ὁ Μεταξᾶς ἔγραψε: «Ἀγὼν ἤρχισε μεταξὺ Διαδόχου καὶ Κοινοβουλευτισμοῦ. Ἔ! Κάτι θὰ κάμω καὶ ἐγὼ διὰ νὰ πίω ὀλίγον αἷμα κοινοβουλευτικόν».

Ὁ Καποδίστριας, ἀπὸ τὸ 1828 ὥς τὸ 1831 εἶχε προσπαθήσει νὰ ἐγκαθιδρύσῃ ὁλοκληρωτικὴ λαοκρατία ἐξουδετερώνοντας τὰ κόμματα, παραδοσιακὰ ὄργανα τῆς ἐξουσίας τῶν ἰθυνόντων τάξεων ποὺ ἦταν συνδεδεμένες μὲ τὰ ξένα συμφέροντα.Τὸν Μάϊο τοῦ 1829 ὁ Edward Dawkins, ἄγγλος πρέσβυς στὴν Ἑλλάδα, ἔγραφε στὴν κυβέρνησί του ὅτι ὁ κυβερνήτης Καποδίστριας «πρέπει νὰ παραμερισθῇ καὶ ἐὰν δὲν παραμερισθῇ γρήγορα θὰ χρειασθῇ πολὺ μεγάλη δύναμις γιὰ νὰ ἐκδιωχθῇ, διότι εἴμεθα σήμερα ὕποπτοι καὶ χωρὶς δημοφιλία ἀκόμη καὶ μεταξὺ τῶν καλυτέρων Ἑλλήνων».

Ἀφοῦ ὁ Καποδίστριας ἐδολοφονήθη, τὸν Ὀκτώβριο 1831, μὲ βρεταννικὴ ἐνθάρρυνσι, ἡ Ἀγγλία ἐξησφάλισε τὴν παρουσία της στὴν Ἑλλάδα χάρι στὸ σύστημα ἰσορροπίας μεταξὺ βασιλέως καὶ κομμάτων.

Συνεπῶς τὸ ἐσωτερικὸ καθεστὼς μίας χώρας ποὺ εἶναι ὑποταγμένη σὲ μία μεγάλη δύναμι ἔχει οὐσιαστικὴ σημασία γι’αὐτὴν τὴν τελευταία. Ἕνα καθεστὼς ποὺ στηρίζεται σ’ ἕναν μόνον ἄνθρωπο -ὅπως στὸν Ἔρντογαν, στὴν Τουρκία, ἤ στὸν Πούτιν στὴν Ῥωσσία (ἀπόλυτοι μονάρχες)- εἶναι ἐπικίνδυνο γιὰ τὴν ξένη παρουσία. Διότι, ἐὰν μὲ ὅλα πᾶνε καλά, ὅσο καιρὸ ὁ μονάρχης εἶναι στὴν ὑπηρεσία της, τὴν ἡμέρα ποὺ θὰ ἀνατραπῇ, ἡ χώρα κινδινεύει νὰ τῆς ξεφύγῃ. Ἐὰν πάλι ὁ ἰσχυρὸς ἀνὴρ τῆς εἶναι ἐχθρικός, τότε ἡ μεγάλη δύναμις δύσκολα δύναται νὰ χρησιμοποιήσῃ μία ἀπηγορευμένη ἀντιπολίτευσι ὡς μέσον πιέσεως ἐπάνω του παρὰ μόνον μὲ μυστικὲς μηχανορραφίες. 

Ἐὰν ὁ ἰσχυρὸς ἀνὴρ κρατᾷ στέρεα τὸ πηδάλιον τοῦ πλοίου, δηλαδὴ ἐὰν ἐξασφαλίσῃ τὴν ὑποστήριξι τῶν μαζῶν, θὰ ἐξουδετερώσῃ τὶς ῥαδιουργίες τοῦ περιβάλλοντός του ἤ τῶν ὀμάδων ποὺ ἡ μεγάλη δύναμις θὰ ἔχῃ ὀργανώσει ἐναντίον του, κάνοντας ἔκκλησι στὴν ἐθνικὴ ἀξιοπρέπεια, καὶ ὁ ξένος παράγων θὰ μείνῃ τότε μὲ ἄδεια χέρια.

Ἡ Ἀγγλία, μόλις ἐγινε προστάτις τοῦ νέου ἑλληνικοῦ κράτους, χάρι στὴν συνθήκη τοῦ Λονδίνου, τῆς 6ης Ἰουλίου 1827, δὲν ἄργησε νὰ καταλάβῃ τὰ πλεονεκτήμαγτα ποὺ θὰ εἶχε ἡ παρουσία στὴν χώρα αὐτὴ βασιλείας μετριασμένης ἀπὸ τὴν δράσι τῶν κομμάτων. Τὰ κόμματα αὐτὰ άνεπτύχθησαν στὴν ἀρχὴ χωρὶς Βουλή, ἀπὸ τὸ 1833 ὥς τὸ 1843, καὶ μετὰ μὲ τὴν βοήθεια τῆς Βουλῆς.

Τὸ μόνο πρόβλημα τῆς ἀπολύτου μοναρχίας εἶναι ἡ ἔλλειψις διαδοχῆς. Τὸ Βυζάντιο προσεπάθησε ἀνεπιτυχῶς νὰ τὸ λύσῃ καὶ ὑπέφερε ἀπὸ συνεχῆ πραξικοπήματα καὶ ἐναλλαγὴ πληθώρας δυναστειῶν. Τὸ ἔλυσε ὅμως ἡ Ὀθωμανία μὲ μία καὶ μόνη δυναστεία ἐπὶ 644 χρόνια. Οὔτε ὁ Χίτλερ, οὔτε ὁ Στάλιν, ἐμερίμνησαν νὰ ἔχουν διάδοχο ἀπὸ μέσα ἀπὸ τὴν οἰκογένειά τους καὶ εἶχαν θλιβερὸ τέλος. Οἱ Τσαουσέσκο καὶ Μάο (γυναῖκες τους) καὶ Κάστρο (ἀδελφός του) προσεπάθησαν νὰ ἐφαρμόσουν τὴν κληρονομικὴ διαδοχὴ στὸ ὁλοκληρωτικὸ καθεστώς τους ἀλλὰ ἀπέτυχαν. Μόνον στὴν Βόρειο Κορέα ὁ Κὶμ Ἰλ-σοὺνγκ (1948-1994), ἐπέτυχε νὰ ἱδρύσῃ οἰκογενειακὴ δυναστεία καὶ ἐξησφάλισε τὴν ἀνεξαρτησία τῆς χώρας του.

Συμπερασματικῶς λοιπόν, ὁ μόνος τρόπος γιὰ τὴν χώρα μας νὰ ἐξέλθῃ ἀπὸ τὴν φυλακὴ τῶν μεγάλων δυνάμεων εἶναι ἡ ἐγκθίδρυσις ἀπολύτου μοναρχίας βασισμένης στὴν οἰκογενειακὴ διαδοχὴ μίας καὶ μόνης δυναστείας μὲ ὁλοκληρωτικὸ λαοκρατικὸ καθεστώς, μονοκομματικὸ ἤ ἀκομμάτιστο, χωρὶς ὅμως δικτατορία ποὺ εἶναι τὸ ἀπολύτως ἀντίθετο καθεστὼς τοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ.

Πράγματι, ἡ δικτατορία εἶναι  προσωρινὸ σὲ διάρκεια σύστημα ἑνὸς ἀστικοῦ συστήματος ποὺ εὑρίσκεται ὑπὸ τὸν κίνδυνο καταρρεύσεως ἀπὸ ἐσωτερικοὺς ἤ ἐξωτερικοὺς κοινωνικοὺς ἐχθρούς. Ἡ δικτατορία ἀπαιτεῖ ἀπὸ τὸν λαὸ πλήρη ἀποχὴ ἀπὸ τὰ κοινὰ ὥστε μὲ στρατιωτικὴ βία ἑνὸς δικτάτορος, νὰ ἐπιστρέψῃ τὸ φιλελεύθερο ἀστικὸ καθεστὼς στὸ στάτους κβὸ ἄντε (βλέπε Χιλὴ τοῦ Πινοσέτ). Ἀντιθέτως, ὁ ὁλοκληρωτισμός (βλέπε Χίτλερ) εἶναι ἐπαναστατικὸ μόνιμο καθεστὼς «γιὰ χίλια χρόνια» ποὺ ἀπαιτεῖ πλήρης καὶ μόνιμη συμμετοχὴ τοῦ λαοῦ στὴν πολιτικὴ ζωή.

Θεωρητικῶς, στὴν Ἑλλάδα, μόνον ἡ Χρυσῆ Αὐγὴ καὶ τὸ ΚΚΕ βασίζονται σὲ προγράμματα ὁλοκληρωτικοῦ κασθεστῶτος.

Δημήτρης Κιτσίκης                                                  30 Σεπτεμβρίου 2018

Sep 25, 2018

447 - ΠΑΝΟΣ ΚΑΜΜΕΝΟΣ ἤ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ;




447 - ΠΑΝΟΣ ΚΑΜΜΕΝΟΣ ἤ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ;

Τὸ πρόβλημα  τοῦ Ἕλληνος εἶναι ἡ πονηριά. Ἀντιθέτως ἐγὼ πρεσβεύω «ὅλα στὸ φῶς μὲ τὸ χέρι στὴν καρδιά» Λοιπόν, ὅπως ἐτραγούδει στὸν Μεσοπόλεμο ἡ Joséphine Baker, «Jai deux amours, mon pays et Paris», λέω κι ἐγώ δημοσίως, «ἔχω δύο ἔρωτες, τὴν Χρυσῆ Αὐγὴ καὶ τὸν Πᾶνο Καμμένο», γιὰ νὰ βγάλουν τὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τὸ σημερινὸ ἀδιέξοδο.Ἐξηγοῦμαι. Βλέπε πρῶτα τὴν παρακάτω πρότασι φίλου καὶ σὲ συνέχεια τὴν ἀπάντησί:

«Παρακαλώ κύριε Καθηγητά πείτε μου την γνώμη σας εάν θέλετε.Η ατραπός του Παναγιώτη Καμμένου συμφέρει τον Ελληνισμό περισσότερο από την Χρυσή Αυγή για τους εξής λόγους: 

»1. Επειδή πρόκειται για πραξικόπημα Μεταξικό-Παπαδοπουλικό, στα πρότυπα του Στρατηγού Σίσι στην Αίγυπτο και όχι εγκαθίδρυση ολοκληρωτικού μονοκομματικού καθεστώτος στα πρότυπα της Χιτλερικής ανόδου το 1933, αποφεύγεται καταρχήν μεγάλο αιματοκύλισμα των πάσης φύσεως "αντι-Χρυσαυγιτών" (από αστούς δημοκράτες έως Κομμουνιστές). Συνεπώς γλιτώνουμε εμφύλιους σπαραγμούς και έναν άσκοπο χαμό πολύτιμου Ελληνικού αίματος. 

»2. Ο κύριος άξων του καθεστώτος θα είναι η Ορθοδοξία και η Πατρίδα, όχι η Φυλή μέσω ενός νεοπαγανιστικού μη-Χριστιανικού μυστικισμού Εθνικοσοσιαλιστικού τύπου (Ες-Ες). Συνεπώς η Ελλάδα θα βαδίσει πορεία Μεταξική (όχι Χιτλερική) δηλαδή Ρωμαίηκη, ακολουθώντας τις ρίζες της και όχι κάτι Ελληνογεννές μεν αλλά ξενόφερτο.

»3. Η περαιτέρω συμμαχία μας με το Ισραήλ θα τονωθεί και όχι μονον σε κρατικό αλλά και σε πολιτιστικό επίπεδο. Εάν υπήρχε το 1936 Εβραϊκό Κράτος σίγουρα θα είχε άριστες σχέσεις με την Μεταξική Ελλάδα. Αυτό μας συμφέρει και σαν κράτος και σαν πολιτισμό, διότι οι Εβραίοι, σαν τους Ινδούς είναι δίδυμα αδέρφια μας.

»4. Θα πάψει η αγκίστρωσή μας στην "Ευρώπη" χάριν των ΗΠΑ και πιθανώς της Ρωσσίας. Έτσι ίσως επιτέλους η Ελλάδα ξαναβρεί τις ρίζες της και διαφοροποιηθεί από τον Δυτικοευρωπαϊκό ξεπεσμό. 

»Ο Καμμένος ιδεολογικά ανήκει στην Ορθοδοξία δηλαδή την Ενδιάμεση Περιοχή ενώ η Χρυσή Αυγή μολονότι αντι-αστική ομιλεί για κοινή Ευρωπαϊκή Εθνοφυλετική Ένωση μέσω του Εθνικοσοσιαλισμού. Και ερωτώ συμφέρει την Ελλάδα να γίνει πάλι μία Ανατολική επαρχία μίας Εθνικοσοσιαλιστικής Ευρώπης που θα βασίζεται στο Νορδικό φυλετικό ιδεώδες και σε παγανιστικές μη-Χριστιανικές ρίζες;; Σίγουρα όχι.

»5. Εάν πράγματι η Δυτική Ευρώπη υποκύψει στο Ισλάμ, έστω και βραχυπρόθεσμα, ουδείς θα εκποιηείται πλέον τον Ελληνισμό (βλέπε τελευταίο άρθρο του Καθηγητού). Δυστυχώς τα Εθνικοσοσιαλιστικά Κινήματα βασίζονται φυσικά στον Νορδικισμό και τον φυλετικό Γερμανοκεντρισμό λόγω της καταλυτικής παρουσίας του Γερμανού Αδόλφου Χίτλερ. Οι τελευταίοι εκποιούνται τον Ελληνισμό σε βαθμό που να βαφτίζουν φυλετικά "μπάσταρδους" τους συγχρόνους Έλληνες, υιοθετώντας τον Νορδικιστικό Γερμανικό μύθο για την αρχαία Ελλάδα και τον πολιτισμό της (ότι δηλαδή βασιζόταν σε μία Νορδική Γερμανική Αριστοκρατία).

»Βάσει των παραπάνω, προτιμώτερος ο Καμμένος ως νέος Μεταξάς παρά η Χρυσή Αυγη ως Ελληνική εκδοχή του Χιτλερικού Εθνικοσοσιαλισμού.

»Υπάρχουν βέβαια και αρνητικά:
  1. Το καθεστώς θα είναι προσωποπαγές και συνεπώς με λίγα ερείσματα στην κοινωνία. Αντιθέτως η Χρυσή Αυγή σε κάθε πόλη διαθέτει «πυρήνες» και εάν αναλάβει θα οργανώσει όχι μονάχα την νεολαία αλλά και όλη την κοινωνία σε κορπορατιστική μορφή.
  2. Πιο εύκολα πολεμάται ένα πρόσωπο «Ο Καμμένος» παρά ένα ολόκληρο Επαναστατικό Κίνημα με πολυπλοκότερη και πιο στιβαρή δομή.
  3. Η εσωτερική αντίσταση των ολιγαρχών πατάσσεται ευκολότερα με ολοκληρωτικό καθεστώς παρά με προσωποπαγή δικτατορία. Θυμηθείτε ότι ο Παπαδόπουλος έγινε στην τελική ένα με το αστικό καθεστώς. Από την άλλη το ίδιο πράξαν εν μέρει και οι Μουσσολίνι και Χίτλερ, οπότε εδώ δεν βγαίνει σαφές συμπέρασμα πιστεύω».

Καὶ ἰδοὺ ἡ ἀπάντησίς μου: «Φίλε, Ναί, προτιμότερο Καμμένος παρὰ Χρυσῆ Αὐγή. Ἄλλωστε τὸ «ἐγχείρημα Καμμένος» ἔχει περισσότερες δυνατότητες ἐπιτυχίας ἀπὸ μία χρυσαυγίτικη ἐπανάστασι. Ἐγὼ θὰ ὑπεστήριζα ὁλοψύχως μία ἐπέμβασι Καμμένου μεταξικῆς ὑφῆς. Τὸ πρόβλημα εἶναι ἀλλοῦ. Ὁ Καμμένος ἐπιθυμεῖ ἤ ὄχι νὰ κινηθῇ καὶ εἶναι σὲ θέσι νὰ τὸ κάμῃ ἔξυπνα; Φερ’εἰπεῖν ὄχι μόνον νὰ ὑποστηριχθῇ ἀπὸ τὸν Τράμβιο, ἀλλὰ νὰ πείσῃ τὸν στρατὸ νὰ κινηθῇ ἀναιμάκτως καὶ νὰ ἐπωφεληθῇ μίας ἐνδεχομένης παθητικῆς στάσεως τοῦ Τσίπρα ὥστε νὰ μὴν χρειασθῇ νὰ δράσῃ κατὰ τοῦ Σύριζα. Ἡ εὐκαιρία ὑπάρχει: ἡ μὴ ἀποδοχὴ τῆς συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν. Ἴδωμεν!»

Δημήτρης Κιτσίκης                             25 Σεπτεμβρίου 2018




Sep 24, 2018

446- Ἡ λέξις «ἁρχαῖος» πρέπει νὰ ἐξαφανισθῇ γιὰ νὰ ὁρισθῇ ὡς αἰώνιος ὁ ἑλληνισμός



Βάρβαροι καὶ Ἕλληνες: Βαρβαρικὰ γερμανικὰ στρατεύματα κατοχῆς προσεπάθησαν, μέσῳ  γυναικείων «κάπων», ἑλληνίδων ἀρχαιολόγων, νὰ ἰδιοποιηθοῦν τὸ αἰώνiο θαῦμα τοῦ ἑλληνισμοῦ

446- Ἡ λέξις «ἁρχαῖος» πρέπει νὰ ἐξαφανισθῇ γιὰ νὰ ὁρισθῇ ὡς αἰώνιος  ὁ ἑλληνισμός

Στὴν γαλλικὴ Βικιπαιδεία, οἱαδήποτε ἀναπαργμένη ἑλληνικὴ λέξις, ὅπως, φερ’εἰπεῖν, «ὁ ἄνθρωπος», ἀκολουθεῖται μὲ τὴν μνεία ὅτι ἡ λέξις αὐτὴ γράφεται «στὰ ἀρχαῖα ἑλληνικά» καὶ πολυτονικά. Ἀμφισβητεῖται μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἡ αἰωνιότης τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης καὶ τοῦ ἑλληνισμοῦ βάσει τῆς ἰδικῆς μας παραδοχῆς ὅτι ὑπάρχουν  ἀρχαῖα καὶ νέα ἑλληνικά. 

Στὴν πραγματικότητα μία εἶναι ἡ ζωντανὴ ἑλληνικὴ γλῶσσα ἀπὸ τὸν Ὅμηρο στὸν Ἐλύτη μὲ διαβαθμίσεις ἀπὸ τῶν πλέον συντηρητικῶν ἑλληνικῶν εἰς ὀλιγωτέρων συντηρητικῶν στὴν γραμματική, τὴν  σύνταξι καὶ τὶς ἐκφράσεις, ἀλλὰ μὲ τὸ ἴδιο λεξιλόγιο, καὶ μὲ τὸ συμπαντικὸ γεωπολιτικὸ εὖρος ποὺ ὡλοκληρώθη στὴν ἀλεξανδρινὴ ἐποχή.

Ἕνα μελλοντικὸ ἐπαναστατικὸ καθεστὼς πρέπει νὰ θέσῃ ὡς πρωταρχικό του στόχο νὰ ἐξαλείψῃ κάθε διαχρονικὸ διαχωρισμὸ στὴν ἔννοια τοῦ ἑλληνισμοῦ καὶ τὴς γλώσσης του μὲ τὰ παρακάτω μέτρα.

α) Ἀντικατάστασις τῆς ἀρχαιολογικῆς ὑπηρεσίας μὲ δημόσια ὑπηρεσία βοηθείας ἀποκαταστάσεως τῆς ἑνότητος τοῦ ἑλληνισμοῦ. Ἡ ἔννοια τῶν ἀρχαιοτήτων καὶ τῆς περιφράξεώς των μὲ ἕναν ἀστυνομικὸ ὀργανισμὸ πραιτωριανῶν ἀρχαιοφυλάκων (συνήθως γυναικῶν κάπων, τῶν ναζιστικῶν στρατοπέδων συγκεντρώσεως) ποὺ ἀπομονώνουν τὸν ζῶντα Ἕλληνα ἀπὸ τοὺς παπποῦδες των, στὰ στρατόπεδα θανάτου τῶν χωριῶν, ἀφαιρῶντας ἀπὸ τοὺς τελευταίους, ὡς θανῶντες παπποῦδες, τὸ δικαίωμα τῆς συγκατοικήσεως μὲ τὰ ἐγγόνια τους, εἶναι εὕρημα τῶν δυτικῶν βαρβάρων σταυροφόρων μισθοφόρων, αὐτοαποκαλουμένων φιλελλήνων, ποὺ ὡς ὀρφανὰ πολιτισμοῦ, ἐπιχειροῦν νὰ ἰδιοποιηθοῦν τοὺς παπποῦδες τῶν πολιτισμένων Ἑλλήνων.

β) Ὁ συρμὸς τῆς φυλάξεως  τῶν κτιριακῶν ἐρειπίων τοῦ ἑλληνισμοῦ ἐνεφανίσθη στὴν Ἀναγέννησι, στὴν Δύσι καὶ ἐπεξετάθη στὴν πηθικίζουσα δυτικοποιημένη ἑλληνικὴ Ἀνατολή μὲ τὴν ἵδρυσι τῶν ἀρχαιολογικῶν ὑπηρεσιῶν τοῦ Δημοσίου ποὺ ἀφήρεσαν ἀπὸ τοὺς ἕλληνες ἀγρότες τὸν ἔλεγχο τῆς γῆς των καὶ τοῦ βίου των ὡς ἀρχαιολογικὸς χῶρος, ἐφ’ὅσον, ἐξ’ ὁρισμοῦ ἡ ὁλότης τοῦ ἑλληνικοῦ ἐδάφος ὑπῆρξε τόπος διαβιώσεως τῶν παππούδων των. Μέχρι τότε, ὄχι μόνον οἱ Ἕλληνες συγκατοικοῦσαν μὲ τοὺς προγόνους των, κτίζοντας ἐπὶ τῶν ἐρειπίων τῶν προηγουμένων κτισμάτων, ὅταν τὰ ἔκριναν ὡς μὴ κατοικήσιμα πλέον, χρησιμοποιῶντας μάλιστα ὡς οἰκοδομηκὸ ὑλικὸ καὶ τὶς πέτρες τῶν παλαιῶν  κτιρίων, ἤ τὰ προσήρμοζαν στὶς ἀνάγκες τους ὅταν αὐτὰ ἦσαν ἀκόμα χρησιμοποιήσιμα, ὅπως φερ’εἰπεῖν ὁ Παρθενὼν τῶν Ἀθηνῶν ποὺ ἐχρησιμοποιήθη ὡς χριστιανικὴ ἐκκλησία καὶ ἀργότερα  ὡς μπεκτασικὸ μοναστήρι, μέχρι πού, στὸν ΙΖ΄αἰῶνα, οἱ Βάρβαροι Φράγκοι τὸν ἐβομβάρδισαν καὶ στὸν ΙΘ΄αἰῶνα κατέκλεψαν τὰ ἐρείπια ποὺ εἶχαν οἱ ἴδιοι προκαλέσει.

γ) Ἡ δημοσία ὑπηρεσία ποὺ θὰ ἀντικαταστήσῃ τὴν παροῦσα Ἀρχαιολογία, θὰ ἐποπτεύῃ τὴν ὕπαιθρο ὥστε τὰ ἀνασυρόμενα ἀπὸ τὴν γῆ περιουσιακὰ στοιχεῖα τῶν παππούδων μας νὰ παραμείνουν στὴν ἰδιοκτησία τῶν ἀγροτῶν, ἐν μέσῳ τῶν σημερινῶν κτισμάτων τους, ὥστε νὰ ἀποτραποῦν οἱ ληστεῖες ἀπὸ τοὺς ἔξωθεν βαρβάρους. Ἡ νέα αὐτὴ ὑπηρεσία θὰ παραχωρεῖ δωρεὰν τεχνικὴ βοήθεια, ἀλλὰ καὶ χαμηλότατα δάνεια ὥστε οἱ ἀγρότες νὰ προσαρμόζουν ἁρμονικὰ τὰ σημερινά τους κτίσματα μὲ τὰ παραδοσιακὰ τῶν ἀπὸ αἰώνων παππούδων των.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 24 Σεπτεμβρίου 2018

Sep 22, 2018

445 – SOS γιὰ Χρυσῆ Αὐγη καὶ γιὰ Ἑλλάδα


Ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴ Εὐρώπη (ΕΕ) στὴν Ἑλληνικὴ οἰκουμενικὴ Αὐτοκρατορία


445 – SOS γιὰ Χρυσῆ Αὐγὴ καὶ γιὰ Ἑλλάδα

Στὶς ἐπερχόμενες εὐρωπαϊκὲς ἐκλογές παίζεται τὸ μέλλον τῆς Εὐρώπης ὡς ἑξῆς:

1 - Ἡ ΕΕ τῶν εὐρωκρατῶν διαλύεται. Τὸ Ἡνωμένο Βασίλειο ἀποχωρεῖ καὶ ἡ ἠπειρωτικὴ Εὐρώπη θὰ διοικηθῆ ὁλόκληρη ἀπὸ τὸν ἐθνολαϊκισμό –συμπεριλαμβανομένης τῆς Γαλλίας καὶ τῆς Γερμανίας. Ὅπως ἔχω ἐξηγήσει ἤδη ἀπὸ τὸ 1989, λαϊκισμὸς δὲν εἶναι ἡ δημαγωγία, εἶναι ἡ ἰδεολογία τοῦ φασισμοῦ ποὺ ἐπικεντρώνεται στὸν λαὸ καὶ ὄχι στὴν κοινωνικὴ τάξι. Στὴν παρηκμασμένη Ἑλλάδα, ὅπως τὸ 1453, ἡ συζήτησι ἐπικεντρώνεται δυστυχῶς στὴν ἐτυμολογία, δηλαδὴ στὸ φύλο τῶν ἀγγέλων.

2 - Ἡ Ἑλλὰς εἶναι μικρὴ χώρα μὲ τεράστιο πολιτισμό, μητέρα τῆς Εὐρώπης. Σήμερα, εἶναι ἡ μοναδικὴ εὐκαιρία νὰ ἀναλάβῃ τὰ ἡνία της. Γι’αὐτὸ ὅμως πρέπει νὰ ἐπιβάλη τὴν ἰδεολογική της καθοδήγησι. Ἡ ἀστικὴ δικτατορία τοῦ κοινοβουλευτισμοῦ καταρρέει. Στὶς Βρυξέλλες πρέπει νὰ εἶναι παρὼν ὁ ἑλληνικὸς ἀντικοινοβουλευτισμός, βοηθῶντας στὴν ὁριστικὴ διάλυσι τῆς ΕΕ καὶ τὴν ἀνασύστασί της σὲ Ἑλληνικὴ Εὐρώπη (ΕΕ). Γαλλία, Γερμανία, Ἰταλία, ἀναζητοῦν εὐρωπαϊκὸ ἡγέτη. Διψοῦν γιὰ Ἑλλάδα.

3 – Δύο εἶναι οἱ λύσεις ἐντός Ἑλλάδος: α) Ἀνάληψις ἐξουσίας ἀπὸ τὸν νῦν ὑπουργὸ Ἀμύνης, τὸν Πᾶνο Καμμένο, ἐκμεταλλευόμενο τὴν καθολικὴ ἀντίθεσι τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ στὴν συνθήκη τῶν Πρεσπῶν, μὲ τὴν ὑποστήριξι τοῦ στρατοῦ, ὑποχρεώνοντας τὸ ἀντικοινοβουλευτικὸ κομμουνιστικῆς προελεύσεως Σύριζα νὰ τὸν στηρίξῃ. β) Ἐναρμόνησις τῶν θέσεων τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς μὲ τὶς θέσεις τῆς μελλοντικῆς προέδρου τῆς Γαλλίας, Μαρὶν Λὲ Πέν,  καὶ χρυσαυγίτικη ἄκρως ἐπιθετικὴ ἀντικοινοβουλευτικὴ ἰδεολογικὴ εὐρωπαϊκὴ τοποθέτησις μὲ στόχο μία Ἑλληνικὴ Εὐρώπη (ΕΕ) τῶν ἐθνῶν.

4 – Γιὰ τὴν ἅλωσι τοῦ κοινοβουλίου τῶν Βρυξελλῶν, χρειάζονται ὑποψήφιοι εὐρωβουλευτὲς ὑψηλοῦ μορφωτικοῦ ἐπιπέδου, εὐρωπαϊκῆς γλωσσικῆς καταρτίσεως καὶ νοοτροπίας, προσκείμενοι στὴν Χρυσῆ Αὐγή, ἔχοντας δώσει ὅρκο ἀφοσιώσεως, προσωπικὰ στὸν ἡγέτη της, τὸν Νῖκο Μιχαλολιᾶκο. Ἀρχὴ τῆς ἑλληνικῆς προσπαθείας στὶς Βρυξέλλες εἶναι νὰ γίνῃ ἀποδεκτὴ ἡ ἑλληνικὴ παραδοσιακὴ γλῶσσα ὡς κοινὴ ἰδεολογικὴ ἔκφρασις τῆς ἀντιδημοκρατικῆς λαϊκιστικῆς Εὐρώπης, ἐπάνω  στὴν ὁποία θὰ δυνηθῇ νὰ οἰκοδομηθῇ ἡ Ἑλληνικὴ Εὐρώπη (ΕΕ).

SOS γιὰ Χρυσῆ Αὐγὴ καὶ γιὰ τὸ ἑλληνικὸ μέλλον τῆς Εὐρώπης λοιπόν, στὶς ἑπόμενες εὐροεκλογές. Ἡ ἑλληνικὴ Εὐρώπη θὰ εἶναι τὸ πρῶτο βῆμα ἐπανελληνισμοῦ τῆς Οἰκουμένης.

Δημήτρης Κιτσίκης                            23 Σεπτεμβρίου 2018

444 - Ἡ Χρυσῆ Αὐγὴ σὲ ἀδιέξοδο



Ὁ Ἕλλην, ἐξ Ὀλύμπου, ἐκατέβη στὴν γῆ ὡς λαὸς γιὰ νὰ σώσῃ τὴν Οἰκουμένη ἀπὸ τὴν ἐξαθλίωσι

444 - Ἡ Χρυσῆ Αὐγὴ σὲ ἀδιέξοδο

Πρέπει νὰ τὸ ἐπαναλάβουμε. Τὸ πατριωτικὸ κίνημα τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς εἶναι τὸ ἀποκλειστικὸ ἔργο τοῦ Νίκου Μιχαλολιάκου. Ἐκ τοῦ μηδενός, ἀνεβίβασε σὲ μαχητικὸ καὶ ἐλπιδοφόρο ἕνα κίνημα γύρω ἀπὸ τὸ ὁποῖο συγκεντρώνονται οἱ ἐλπίδες  ἀνακάμψεως ἑνὸς πολυβασανισμένου καὶ ἐξευτελισμένου ἀπὸ τοὺς ξένους λαοῦ.

Δυστυχῶς, τὸ μοναδικὸ ἄλλο λαϊκὸ κίνημα, τὸ ΚΚΕ, ἔχει φθάσει στὴν ζηλευτὴ ἡλικία τῶν ἑκατὸ ἐτῶν, καὶ παρὰ τὴν καλή του θέλησι, βαραίνει τὶς πλάτες του ἡ προχωρημένη ἡλικία του. Ἐν ὄψει τῶν προσεχῶν τετραπλῶν ἐκλογῶν εἶναι ἀναπόφευκτο τὸ ΚΚΕ νὰ μὴν δυνηθῆ νὰ καλυτερεύσῃ τὰ ποσοστά του.

Δυστυχῶς ἐπίσης, καὶ τὸ ἕτερο λαϊκὸ κίνημα, ἡ Χρυσῆ Αὐγή, δὲν φαίνεται νὰ ξεκολλᾷ ἀπὸ 7% τῶν δημοσκοπήσεων, ἐνῷ ὁλόκληρη ἡ ὑπόλοιπη Εὐρώπη  ὁδεύει πρὸς τὴν ἐπικράτησι τοῦ λαϊκοῦ ἀπελευθερωτικοῦ φασισμοῦ.

Διότι δὲν πρέπει νὰ φοβόμεθα τὶς λέξεις.Τὸ ἄμεσο μέλλον δὲν ἀνήκει πλέον στὸν κομμουνισμό. Ἀνήκει στὸν φασισμὸ ποὺ συσπειρώνει σήμερα γύρω του ὅλα τὰ ἐπαναστατικὰ ῥεύματα, συμπεριλαμβανωμένου καὶ τοῦ κομμουνιστικοῦ, σὲ μία ἐθνικομπολσεβικικὴ σύνθεσι.

Ἐπιτέλους, ἡ παλιὰ ἀντιδικία μεταξὺ τῶν δύο τάσεων τοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ -τοῦ φασισμοῦ καὶ τοῦ κομμουνισμοῦ- ποὺ ἐκόστισε τὴν ἧττα καὶ στὰ δύο ῥεύματα, πρὸς χάριν τοῦ σοσιαλδημοκρατικοῦ τραπεζικοῦ παγκοσμίου ἰμπεριαλισμοῦ, πρέπει νὰ ξεπερασθῇ πρὸς χάριν τοῦ λαοῦ καὶ γιὰ ἐμᾶς τοὺς Ἕλληνες, πρὸς χάριν τοῦ θεοπνεύστου γένους μας.

Τὸ 1915, ὁ Λένιν, ἐν μέσῳ τοῦ πρώτου παγκοσμίου πολέμου, μὲ μία χούφτα ἐπαναστατῶν στὴν Ἑλβετία, ἀψήφησε τὸ σχεδὸν ὁλόκληρο πρώην ἐπαναστατικὸ εὐρωπαϊκὸ λαϊκὸ ἀντικαπιταλιστικὸ κίνημα ποὺ εἶχε τὸ 1914, παραδοθῆ στὰ συμφέροντα τοῦ ἐνδοκαπιταλιστικοῦ πολέμου, καὶ μὲ ἀπίστευτη τόλμη, ἐδέχθη τὴν βοήθεια τοῦ γερμανικοῦ ἐπιτελείου νὰ τὸν μεταφέρη τὸ 1917, ἔγκλειστο  σὲ τυφλὸ βαγόνι, στὴν Ῥωσσία, ὅπου μὲ τὴν βοήθεια παραστρατιωτικῆς ὀργανώσεως  κόκκινων φρουρῶν, κατέλαβε ἐν μία νυκτί, πραξικοπηματικὰ στὸ Πέτρογκραντ, τὴν ἀρχή καὶ ἐπέβαλε, μέσα σὲ λουτρὸ αἵματος, ὁλοκληρωτικὸ ἀντιδημοκρατικὸ καθεστώς, τὸ ὁποῖο σὲ μόλις εἴκοσι χρόνια, ἀνεβίβασε τὸν μισὸ πλανήτη, μετονομαζόμενο σὲ Σοβιετικὴ Ἕνωση, ὑπὸ τὴν σιδερένια πυγμὴ τοῦ  διαδόχου του Στάλιν, σὲ δεύτερη πλανητικὴ ὑπερδύναμι.

Σήμερα, ἡ φασιστικὴ Εὐρώπη περιμένει νὰ τεθῇ ὑπὸ τὴν ἡγεσία τῆς  θεοπνεύστου μητρός της, τῆς Ἑλλάδος, σὲ μία ὁλοκληρωτικὴ ἀντιδημοκρατικὴ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωσι, ἐπανάληψι τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως, μὲ πρωτεύουσα τὴν Ἀθήνα, ὡς νέα Μόσχα. Ἐναπόκειται στὴν Χρυσῆ Αὐγή, συνθέτοντας φασισμὸ καὶ κομμουνισμό, νὰ πραγματώσῃ τὸ τιτάνιο τοῦτο ἔργο πρὸς χάριν τοῦ γένους τῶν Ἑλλήνων ποὺ, πρὸ ἀμνημονεύτων χρόνων, διὰ τοῦ διαστημοδρομίου τοῦ Ὀλύμπου, ἐκατέβη στὴν γῆ γιὰ νὰ ἐξελληνίσῃ τὸν πλανήτη μας.

Δημήτρης Κιτσίκης                                             22 Σεπτεμβρίου 2018

Sep 15, 2018

443 – Τὸ γουρούνι τῆς πόλεως καὶ τὸ ἀγριογούρουνο τοῦ χωριοῦ



443 – Τὸ γουρούνι τῆς πόλεως καὶ τὸ ἀγριογούρουνο τοῦ χωριοῦ

Παραφράζοντας τὸν μύθο τοῦ ποντικιοῦ τῆς πόλεως καὶ τοῦ ποντικιοῦ τῶν ἀγρῶν, ὁ κάτοικος τῆς πόλεως ἀντιπροσωπεύει τὸ ἔκτρωμα τῆς παρακμῆς τῆς οἰκουμένης ἀπὸ τὸν κῆπο τῆς Ἐδὲμ μέχρι τὶς πλοκαμιαῖες πόλεις («Villes tentaculaires» τοῦ Βέλγου ποιητοῦ Emile Verhaeren, 1855-1916, σὲ ἀντιπαράθεσι μὲ ἄλλο ποιητικό του ἔργου, «Villages illusoires», «τὰ ἀπατηλὰ χωριά»), καθηλώνοντας τὸν ἀγρότη καὶ τὴν φύσι σὲ ἐξαφάνισι, ὅταν ἀμέσως μετὰ τὸ πέρασμα τοῦ λάτρη τῆς ἀγροτικῆς ζωῆς Ζάν-Ζὰκ Ῥουσσώ, ἡ ἀγγλικὴ βιομηχανικὴ ἐπανάστασι ἐμαύρισε μὲ πίσσα τὶς καρδιές μας καὶ μετέτρεψε τοὺς ἀγρότες σὲ τρισαθλίους ἐργάτες ποὺ ἐχρησιμοποίησε ὁ Μὰρξ γιὰ τὴν προλεταριακὴ ἐπανάστασι, ἀποκαλῶντας τοὺς ἀγρότες συντηρητικὰ ἠλιθίους.

Ἦλθαν τὶς προάλλες στὸ χωριό, ἐπάνω στὸν Ταΰγετο, τρία ἀνήψια μας, ἐγκατεστημένα στὴν Ἀθήνα, παιδιὰ ἀγροτικοῦ παπᾶ, ποὺ ἔμαθαν πλέον, ὅπως ὅλοι οἱ ἀστικοποιημένοι ἀγρότες νὰ ἀνεβαίνουν στὰ χωριὰ τῶν παπούδων τους γιὰ διακοπές, χέζοντας ἐπάνω στὸ συγγενολόϊ τους ποὺ τοὺς προσφέρει  ἄφθαστη φιλοξενία.Τὸ γουρούνι τῆς πόλεως συναντᾶ τὸ ἀγριογούρουνο τοῦ Ταϋγέτου, τὸ ὁποῖον καὶ θὰ σφαχτῇ γιὰ νὰ τὸ γευσθοῦν τὰ ἥρεμα.

Ἤμουν ἀπὸ τὸ ψευδοπαρισινὸ Κολωνάκι μὲ τὴν ἔντονη ἐπαρχιωτικὴ μυρωδία χοιροστασίου. Ναρόντνικος, μαοϊκός, ἐθαύμαζα τοὺς ἐπιζῶντας ἀγρότες, ποὺ σκάβουν τὴν μούρη τους στὸ χῶμα τῶν χωραφιῶν τους. Ἐνυμφεύθην λυγερὴ ἀγρότισσα, κοντὰ στὰ ἀγριογούρουνα. Καὶ τώρα βλέπω κάθε χρόνο νὰ κατηφορίζουν ἀπὸ τὶς πόλεις τὰ πρώην ἀγριογούρουνα μετεμφιεσμένα σὲ γουρούνια, νὰ σκάβουν τὸ βιός τῶν  καθηστερημένων παπούδων τους γιὰ τζάμπα διακοπές, ἐπιστρέφοντας στὶς πόλεις μὲ τελλάρα γεμάτα προϊόντα τῶν ἀγρῶν  καὶ τῶν στανῶν καὶ μὲ ὕφος ἀνωτερότητος, ὡς ἀστοί.

Ἡ εἰκόνα αὐτὴ μία θνήσκουσας Ἑλλάδος εἶναι ἡ καλύτερη ἀπόδειξις γραικυλισμοῦ. Νὰ τὸ χαίρεσθε τὸ Ἀθηναϊκὸ τριτοκοσμικὸ κρατίδιο γουρουνοποιημένων δημοσίων ὑπαλλήλων.

Οἱ Ἰνδοὶ γνωρίζουν ὅτι ὁ ξεπεσμένος ἄνθρωπος, ἀντὶ γιὰ Κόλασι, μετενσαρκώνεται σὲ πετσὶ γουρουνιοῦ, ἐνῷ οἱ Γαλάτες καὶ οἱ Δωριεῖς διατείνονται ὅτι στὴν Σπάρτη καὶ τὴν Γαλατία ὁ ἐλεύθερος ἀνθρωπος μετενσαρκώνεται σὲ ἀγριογούρουνο.

Δημήτρης Κιτσίκης                                             15 Σεπτεμβρίου 2018

Sep 14, 2018

442 - Ἡ Ἱστορία δικαιώνει τὸν Χίτλερ



442 - Ἡ Ἱστορία δικαιώνει τὸν Χίτλερ

α) Ἡ Ἱστορία δὲν δίδει ὑστεροφημία σὲ στάσεις ἠθικῆς, διότι ἡ ἠθικὴ δὲν εἶναι σταθερὴ ἀξία ἀλλὰ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν ἑκάστοτε κοινωνία. Διαφορετικὴ κοινωνία, διαφορετικὴ ἠθική. Χθὲς κατεδικάζετο ὡς ἀνήθικος ὁ γάμος τῶν ὁμοφυλοφίλων. Σήμερα θεωρεῖται ἠθικὴ στάσι διότι βασίζεται στὸν σεβασμὸ τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων. Ἡ ἠθικὴ συνδέεται ἄμεσα μὲ τὴν ὑποκρισία ἐφ’ὅσον συμφέρει τὸν ἄνθρωπο νὰ προσαρμόζεται  στοὺς κανόνες τῆς κοινωνίας. Ὁ ὁ ἱερεὺς Ταρτοῦφος σὲ σκήνη τοῦ Μολιέρου πετᾷ τὸ μαντήλι του ἐπάνω στὰ γυμνὰ στήθη διπλανῆς κυρίας ποὺ ὀρέγεται, λέγοντας: «Καλύψατε αὐτὸ τὸ στῆθος ποὺ ἀδυνατῶ νὰ κοιτάξω!»

Οἱ Ἀγγλοσάξωνες εἰδικά, μέσῳ τοῦ προτεσταντισμοῦ ἔχουν ἐξαπλώσει τὴν ὑποκρισία τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων σὲ ὅλον τὸν πλανήτη. Ὁ Χίτλερ φέρεται νὰ εἶχε εἰπῆ, «ὅταν ἀκούω γιὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα τραβάω τὸ πιστόλι μου!» ἐννοῶντας ὅτι δὲν ἄντεχε τὴν ὑποκρισία. Ἡ Ὀρθοδοξία, σὲ ἀντίθεσι μὲ τὰ κοινῶς λεγόμενα, δὲν βασίζεται στὴν ἠθική, ἀλλὰ στὴν πίστι. Καὶ ὁ ἄθεος δύναται νὰ εἶναι ἠθικός.

β) Τὸ ἔγκλημα εἶναι τὸ ψωμοτύρι τῆς Ἱστορίας ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς πτώσεως ἀπὸ τὸν Παράδεισο. Συνεπῶς δὲν δύναται νὰ ἀξιολογήσῃ κανεὶς  ἕναν Χίτλερ, ἕναν Στάλιν, ἕναν Μάο, ἤ οἱονδήποτε ἡγέτη δημοκρατικοῦ κράτους ὅπως τοῦ Καναδᾶ, βάσει ἠθικῶν ἀξιῶν, ἐφ’ὅσον ὁ τελευταῖος στέλνει τὰ παιδιά του στὸ Ἀφγανιστὰν νὰ σφάζουν τοὺς γηγενεῖς στὸ ὄνομα τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων. Ὁ ἀριθμὸς τῶν θυμάτων δὲν παίζει ῥόλο στὴν ἀποτίμησι τοῦ μεγέθους τοῦ ἐγκλήματος. Ἄς ποῦμε ὅτι ὁ Χίτλερ ἐθανάτωσε δέκα ἑκατομμύρια, ὁ Στάλιν 20,  ὁ Μάο 60 καὶ οἱ δυτικοὶ ἀποικιοκράτες-ἰμπεριαλιστὲς 400 ἑκατομμύρια: ποιοτικὰ καὶ ὄχι ποσοτικά, ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ σφάζῃς ἕναν καὶ μοναδικὸ ἄνθρωπο εἶσαι ἐξ ἴσου ἐγκληματίας.

γ) Τὸ ἦθος καὶ ὄχι ἡ ἠθική, ἔχει μεγαλύτερη ἀξία, διότι εἶναι αἰωνίως συνδεδεμένο μὲ τὸ πρόσωπο καὶ ὄχι μὲ τὴν μεταβάλουσα κοινωνία. Ὁ Σπαρτιάτης εἶχε πρωτίστως ἦθος, αὐτὸ ποὺ οἱ χιτλερικοὶ ὠνόμαζαν τιμὴ καὶ οἱ Ἕλληνες φιλότιμο.

δ) Ἡ Ἱστορία εἶναι ἄδικη στὸ σήμερα μὲ τοὺς δημιουργούς (πολιτικούς, καλλιτέχνες, φιλοσόφους) καὶ πάντα δίκαιη στὸ αὔριο, στὴν μεταθανάτιο ὑστεροφημία. Ὁ μέτριος θὰ γίνη γνωστὸς ὅσο ζῇ καὶ θὰ ξεχασθῇ μετὰ θάνατον, σὲ ἀντίθεσι μὲ τὸν δημιουργό.

ε) Ὁ Χίτλερ ξαναζεῖ σήμερα, περισσότερο ἀπὸ τὸν Στάλιν. Ἡ ἑλληνίδα  φιλόσοφος Σάβιτρι Ντέβι, ὡς μεγαλοφυὴς δημιουργὸς ἀπὸ τὴν Ἰνδία, στὴν ἀνακοίνωσι τοῦ θανάτου τοῦ Χίτλερ, τὸ 1945, διεκήρυξε πὼς ὑπῆρξε ἡ μετενσάρκωσι τοῦ θεοῦ Βίσνου. Ὁ γάλλος μεγαλοφυὴς πολιτικὸς στρατηγὸς ντὲ Γκώλ, στὴν ἀνακοίνωσι τῆς αὐτοκτονίας τοῦ Χίτλερ, τὸν παρωμοίωσε μὲ Ἄτλαντα ποὺ ἔφερε στοὺς ὤμους του τὸν πλανήτη.

στ) Παρὰ τὴν γενικὴ καταδίκη του ὡς τέρατος, ὁ Χίτλερ σήμερα, 73 χρόνια μετὰ τὴν ἐξαφάνισί του, γίνεται κέντρο λατρείας αὐξανομένου ἀριθμοῦ νέων, σὲ ὅλην τὴν Εὐρώπη καὶ τὸν κόσμο. Ἐπιμένω: τῶν νέων καὶ οὐχὶ τῶν νοσταλγῶν τοῦ παρελθόντος. Οἱ δὲ φιλελεύθεροι σοσιαλδημοκράτες ἀστοὶ τῶν Βρυξελλῶν ὑπερθεματίζουν τὴν ἐπαναστατικότητα τοῦ Χίτλερ ὡς κολοσσοῦ, λέγοντας ὅτι δὲν ἐπανεμφανίσθηκε ἀκόμη ἕνας Χίτλερ ἀλλὰ μόνον μερικοὶ μικροὶ Μουσσολίνιδες.

Δημήτρης Κιτσίκης                                             14 Σεπτεμβρίου 2018





Sep 4, 2018

441 - Δύναται ὁ Δημήτρης Κιτσίκης νὰ εἶναι πληθωνικὸς καὶ συνάμα χριστιανός; Ἡ ἀπάντησις εὑρίσκεται στὴν φρατρία τῶν Ἑλλήνων τοῦ Πλήθωνος





441 - Δύναται ὁ Δημήτρης Κιτσίκης νὰ εἶναι πληθωνικὸς καὶ συνάμα χριστιανός; Ἡ ἀπάντησις εὑρίσκεται στὴν φρατρία τῶν Ἑλλήνων τοῦ Πλήθωνος

Ὁ Γραικύλος εἶναι κομματικοποιημένος, καιροσκόπος, μονόχνωτος καὶ ἀντιδιαλεκτικός. Δὲν συνθέτει ἐπειδὴ δὲν εἶναι ἕλλην. Ὁ Πλήθων ἦταν ἡ ἐνσάρκωσις τοῦ δημιουργικοῦ ἕλληνος.

1 -Ἡ κάθοδος τοῦ Πλήθωνος στὸν Μυστρᾶ
             
Στὸν Μυστρᾶ κατέβηκε ὁ μεγαλύτερος φιλόσοφος τῆς Εὐρώπης τοῦ ΙΕ' αἰῶνος, ποὺ μετελαμπάδευσε τὰ φῶτα τῆς Ἀναγεννήσεως στὴν Ἰταλία, ὁ Πλήθων.
            
Τὸ πραγματικό του ὄνομα ἦταν Γεώργιος Γεμιστός καὶ εἶχε γεννηθῆ στὴν πρωτεύουσα, τὴν Κωνσταντινούπολη περὶ τὸ 1360 καὶ ἀπεβίωσε στὸν Μυστρᾶ, Δευτέρα, 25 Ἰουνίου 1452, δηλαδὴ ἄνω τῶν 90 ἐτῶν. Εἶχε σπουδάσει στὴν Πόλη καὶ ἔγινε λάτρης τοῦ Πλάτωνος. Γι' αὐτὸ καὶ μετέτρεψε τὸ ὄνομά του  σὲ Πλήθων (ἀπὸ τὸ ρῆμα πλήθω ποὺ σημαίνει εἶμαι γεμάτος.Βλ.τὴν λέξη,"πληθωρικός")ὥστε νά θυμίζη τὸ ὄνομα Πλάτων.
            
Ὁ Πλήθων δὲν ἦτο χριστιανός. Ἦτο Ἕλλην δωδεκαθεϊστής, κάτι ποὺ ἠνόχλησε πολὺ τὴν Ἐκκλησία μας. Ἀλλὰ ὄχι μόνον αὐτό. Ὡς μεγαλοφυΐα, ἔπερνε θέσεις, φαινομενικὰ ἀντιφατικές. Ἔτσι :
            
α) πολιτισμικὰ καὶ φιλοσοφικά, ὡς πλατωνιστής, ἦταν λατινόφιλος, ἐνῷ οἱ ἀντιφράγκοι ὅπως ἡ μεγάλη πλειοψηφία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἦσαν ἀριστοτελικοί.
            
β) Ἐθνικά, διεφώνη μὲ τοὺς λατινοφίλους οἱ ὁποῖοι ἦσαν ὑπὲρ τῆς προσχωρήσεως στὴν παπικὴ Ἐκκλησία, κάτι ποὺ ἐκείνη τὴν ἐποχὴ ὠνομάζετο Ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν καὶ ποὺ σήμερα ὀνομάζεται οὐνία. Ὁ Πλήθων ὑπερήσπιζε μὲ σθένος τὴν ἀνεξαρτησία τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τὶς παραδοσιακὲς θέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως.          
            
γ) Πολιτικά, σὲ μία ἐποχὴ ποὺ οἱ Βυζαντινοὶ ἦσαν διχασμένοι μεταξὺ μίας μειονότητος λατινοφίλων καὶ μίας πλειοψηφίας τουρκοφίλων, ὁ Πλήθων ἐπῆρε θέση ὑπὲρ τῶν τουρκοφίλων. Ὁ πρωτονοτάριος καὶ μέγας δοὺξ τοῦ Βυζαντίου Λουκᾶς Νοταρᾶς (ἐξετελέσθη τὸ 1453 ἀπὸ τὸν Πορθητή, ὅταν ἠχμαλωτίσθη πολεμώντας ἐπάνω στὰ τείχη) εἶχε δηλώσει τὸ περίφημο : "κρειττότερόν ἐστιν ἰδεῖν ἐν μέσῃ τῇ πόλει φακιόλιον βασιλεῦον Τούρκων ἤ καλύπτραν λατινικήν", δηλαδή : εἶναι προτιμότερο νὰ βασιλεύση στὴν Κωνσταντινούπολη τὸ τουρκικὸ σαρίκι παρὰ ἡ λατινικὴ τιάρα. Ὁ μπροστάρης τῆς Ὀρθοδοξίας, ὁ Ἅγιος Μᾶρκος Εὐγενικός, ἀπεκάλεσε τὸν Νοταρᾶ "πατέρα τῆς πατρίδος" καὶ ὁ πατριάρχης Γεώργιος Γεννάδιος-Σχολάριος τὸν ἀποκαλεῖ : "μοναδικὸν τοῦ ἔθνους ἔρεισμα...κοινὸν ἁπάντων πατέρα".
            
δ) Θρησκευτικά, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἦτο αὐτὸ ποὺ ὀνομάζει ἡ Ἐκκλησία μας εἰδωλολάτρης, ἔδειχνε μεγάλη ἀνεξιθρησκεία πρὸς ὅλες τὶς θρησκεῖες καὶ ὄχι μόνον τὴν Ὀρθοδοξία. Στὰ νιάτα του εἶχε ζήσει στὴν αὐλὴ τοῦ ὀθωμανοῦ σουλτάνου Μουρὰτ Α' (1360-1389), στὴν Ἀδριανούπολη, τότε πρωτεύουσα τῶν Ὀθωμανῶν ἀπὸ τὸ 1361. Ἐκεῖ  εἶχε ἰδῆ μὲ τὰ μάτια του τὴν συνεργασία τοῦ Βυζαντινοῦ βασιλέως Ἀνδρονίκου Δ' Παλαιολόγου (1376-1379) μὲ τοὺς Ὀθωμανούς, εἶχε λάβει λεπτομερῶς γνώση ὅλων τῶν σχεδίων ἑλληνοτουρκικῆς συνεργασίας, καὶ εἶχε παρακολουθήση μαθήματα τῆς περσικῆς θρησκείας τοῦ ζωροαστρισμοῦ ἀπὸ τὸν Ἕβραῖο πολυθεϊστή Ἐλισσαῖο. Ὁ ζωροαστρισμός ἦταν ἡ ἀρχαία θρησκεία τῶν Ἰρανῶν καὶ ὅπως ὁ ἑλληνικὸς δωδεκαθεϊσμός, στὸ Βυζάντιο, ἦταν ἀπηγορευμένη θρησκεία στὴν Περσία ποὺ εἶχε γίνει ίσλαμική. Ὁ Πλήθων ἐθεώρει τοὺς Τούρκους Πέρσες, καὶ τὴν ἀντιδικία Ἑλλήνων καὶΤούρκων, ὡς ἡ συνέχιση τῶν Περσικῶν πολέμων τῆς Ἀρχαιότητος, πόσο μᾶλλον ποὺ ἡ  ἀρχικὴ θρησκεία τῆς Ὀθωμανικῆς Δυναστείας δὲν ἦταν τὸ ὀρθόδοξο Ἰσλάμ, ἀλλὰ ὁ ἀλεβισμός, μία θρησκεία ποὺ εἶχε πολλὲς σχέσεις μὲ τὴν Περσία.
             
ε) Ὑπῆρξε πολέμιος τῆς ἐννοίας τῆς οἰκουμενικῆς πολυεθνικῆς αὐτοκρατορίας, ἔτσι ὅπως ἐφαρμόσθηκε ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους, τοὺς Βυζαντινοὺς καὶ τοὺς Ὀθωμανούς καὶ εἶναι ὁ ἱδρυτὴς τῆς εὐρωπαϊκῆς ἰδέας τοῦ κράτους ποὺ ἐξειλίχθη στὸ σημερινὸ ἐθνοκράτος. Γι' αὐτὸ θεωρεῖται ὁ ἱδρυτὴς - 400 χρόνια πρὸ τῆς πραγματοποιήσεως του- τοῦ νεοελληνικοῦ κράτους τοῦ 1821. Εἶναι ὁ πνευματικὸς πατέρας τοῦ Φλωρεντιανοῦ Μακιαβέλι (1469-1527) καὶ θεμελιωτὴς τοῦ μακιαβελισμοῦ, βασισμένου στὸν πολιτικὸ ρεαλισμό (raison dEtat : ὅ,τι  συμφέρει στὸ κράτος εἶναι καλό).

 2 - Ὁ Πλήθων, ὡς πρόδρομος τῆς δυτικῆς μασονίας καὶ τῆς Ἰταλικῆς Ἀναγεννήσεως
            
Σήμερα, ἔχουμε συνηθίσει νὰ βλέπουμε ἱεράρχες τῆς Ἐκκλησίας μας ἀλλὰ καὶ τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας νὰ εἶναι μασόνοι ἤ ἀρχαιολάτρες, ἤ καὶ τὰ δύο καὶ, φυσικά, αὐτὸ ἐνοχλεῖ πολὺ τὴν καλὴ φήμη καὶ τῶν δύο Ἐκκλησιῶν. Ἡ ἀφετηρία αὐτοῦ τοῦ ρεύματος ποὺ ἔχει πάρει μεγάλες διαστάσεις ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μας, χρονολογεῖται ἀπὸ τὸν Πλήθωνα καὶ τὴν δράση του στὸν Μυστρᾶ.
            
Ὁ Πλήθων, στὸν Μυστρᾶ, συνέστησε ἕναν μυστικὸ σύλλογο, μία φρατρία, δηλαδὴ μία ἀδελφότητα, ποὺ ὡς μύστες τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς θρησκείας ἐπηρέασαν ἱεράρχες τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτὸς ὁ μυστικὸς σύλλογος ἔμεινε στὴν Ἱστορία ὡς "ἡ φρατρία τῶν Ἑλλήνων". Ὅταν ἀπεβίωσε ὁ Πλήθων, τὸ 1452, ὁ πιστὸς μαθητής του, πρώην ὀρθόδοξος μοναχὸς καὶ μητροπολίτης Νικαίας Βησσαρίων (εἶχε γεννηθῆ στὴν Τραπεζοῦντα τὸ 1403 καὶ ἀπεβίωσε στὴν Ραβέννα τὸ 1472), ποὺ ἐν τῷ μεταξύ εἶχε ἀλλαξοπιστήσει, εἶχε καταφύγει στὴν Ἰταλία καὶ ἦταν καρδινάλιος τοῦ πάπα, ἔστειλε ἀπὸ τὴν Ρώμη, συλλυπητήρια ἐπιστολὴ στοὺς υἱοὺς τοῦ πνευματικοῦ πατέρα του, ποὺ ἔλεγε τὰ ἑξῆς ἐκπληκτικά : "Βησσαρίων, καρδινάλιος, πρὸς Δημήτριον καὶ Ἀνδρόνικον, υἱοὺς τοῦ σοφοῦ Γεμιστοῦ, χαίρετε. Ἔμαθα πὼς ὁ ὁ κοινός μας πατὴρ καὶ δάσκαλος παρέδωσε κάθε γήϊνο στοιχεῖο καὶ ἀνελήφθη εἰς τοὺς οὐρανούς, στὴν μακαρία κατοικία γιὰ νὰ χορεύση τὸν μυστικὸ Ἴακχο [ὄνομα τοῦ Διονύσου καὶ τοῦ σχετικοῦ ὕμνου τῶν Ἐλευσινίων μυστηρίων] μὲ τοὺς Ὀλυμπίους Θεούς...Ἡ ψυχὴ τοὺ Πλάτωνος -ἡ ὁποία ὑπεχρεώθη νὰ ὑπηρετήση, λόγῳ τῶν ἀναντιρρήτων βουλῶν τῆς Εἱμαρμένης, καὶ νὰ ἐξαργυρώση τὴν ἀναγκαία της ἐπιστροφή- εἶναι αὐτὴ ποὺ ἐστάλη ἐπὶ τῆς γῆς γιὰ νὰ παραλάβη μαζὶ της τὸ σῶμα καὶ τὴν ζωὴν τοῦ Γεμιστοῦ". Λόγια περίεργα γιὰ ἕναν χριστιανὸ ἐπίσκοπο, ἔστω καὶ καθολικό, ὁ ὁποῖος πιστεύει στὴν μετενσάρκωση καὶ στὰ ἀρχαῖα διονυσιακὰ Ἐλευσίνια μυστήρια ! Ὁ Βησσαρίων ὅμως, στὴν Ἰταλία ἐσυνέχιζε νὰ ἀνήκη μυστικά, στὴν δωδεκαϊθιστικὴ πλατωνικὴ φρατρία τοῦ Πλήθωνος.
            
Παρὰ τὴν μυστικότητα τῆς φρατρίας, ὁ Πλήθων εἶχε γνωρίσει, ἤδη στὴν Κωνσταντινούπολη κάποιες ἐπιθέσεις ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Ὁ οἰκουμενικὸς πατριάρχης Γεννάδιος-Σχολάριος μᾶς πληροφορεῖ σὲ ἐπιστολὴ του πὼς τὸ 1450 ἕνας ὀπαδὸς τοῦ Πλήθωνος, ὀνόματι Ἰουβενάλιος, εἶχε καταδικασθῆ ἀπὸ μία ἀρχὴ τοῦ Δεσποτάτου ποὺ τοῦ ἔκοψε τὴν γλῶσσα καὶ τὸ δεξὶ χέρι καὶ τὸν ἔπνιξε στὴν θάλασσα. Ὁ Ἰουβενάλιος ἐκατηγορεῖτο ὅτι εἶχε δολοφονήσει μοναχοὺς, ὅτι εἶχε συλήσει χριστιανικοὺς τάφους, ὅτι  ἱερουργοῦσε σὲ μίαν μυστικὴ θρησκεία. Ὁ Ἰουβενάλιος ἐπῆγε στὸν θάνατο ὠς μάρτυς τῆς θρησκείας του, μὲ πολὺ κουράγιο, δηλώνοντας ὅτι πεθαίνει ὡς "μάρτυς τὴς  ἀρχέγονης Ἀρχῆς τῶν πάντων". Ὁ Γεννάδιος ὅταν ἦταν γραμματεὺς τοῦ Αὐτοκράτορος καὶ μέγας δικαστὴς, εἶχε ἐπανειλημμένως καταδικάσει τὴν εἰδωλολατρία τοῦ Μυστρᾶ. Κατὰ τὸν Γεννάδιο, μόνον οἱ Ὀθωμανοὶ ἠμποροῦσαν νὰ σώσουν τὸ Βυζάντιο ἀπὸ τὸ κῦμα αὐτὸ τῆς εἰδωλολατρίας. Ὁ Γεννάδιοςς εἶχε μάθει γιὰ τὴν ὕπαρξη τῆς εἰδωλολατρικῆς αὐτῆς φρατρίας, ὅταν τὸ 1438, οἱ κατάσκοποί του εἶχαν πιάσει μίαν ἐπιστολὴ τοῦ Ἰουβεναλίου πρὸς ἕναν φίλο του, ὅπου  ἐγένετο λόγος γιὰ μίαν "φρατρία τῶν Ἑλλήνων" ποὺ ἐκήρυτταν τὸν πολυθεϊσμὸ καὶ ὅπου ἐδίδοντο τὰ ὀνόματα μερικῶν μελῶν της. Ὁ ἀρχηγὸς τῆς φρατρίας ἦταν ὁ ἴδιος ὁ Πλήθων. Τὸ βιβλίο τῆς φρατρίας ἦταν ἕνα μυστικὸ βιβλίο τοῦ Πλήθωνος ποὺ σήμερα εἶναι δημοσιευμένο καὶ ποὺ ἔχει τίτλο, Πλήθωνος Νόμων συγγραφή, καὶ ποὺ ἀρχίζει ὡς ἑξῆς : " Ἡ βίβλος αὐτὴ περιέχει τὴν θεολογία κατὰ Ζωροάστρην καὶ Πλάτωνα".

Ὁ Γεννάδιος ἔξω φρενῶν ἐνώπιον τῶν δραστηριοτήτων τῶν ἀρχαιολατρῶν προειδοποιοῦσε: «Τοὺς ἀσεβεῖς καὶ καταραμένους αὐτοὺς Ἑλληνιστές, καὶ μὲ φωτιὰ καὶ μὲ ξίφος καὶ μὲ πνιγμὸ καὶ μὲ κάθε τρόπο θανατώσατέ τους. Μαστιγώσατε , φυλακίσατε, κόψατέ τους τὴν γλῶσσα, ὕστερα τὸ χέρι καὶ ἄν ἐπιμένουν, τότε στείλατέ τους στὸν βυθὸ τῆς θαλάσσης. Εἶμαι χριστιανός, ὡς ἐκ τούτου δὲν δύναμαι νὰ εἶμαι Ἕλλην. Ἄν μὲ ῥωτήσῃ κανεὶς τί εἶμαι, ἀπαντῶ Χριστιανὸς εἶμαι.» 

Ὁ Πλήθων προέβλεπε ἀπὸ τὴν πλευρά του, στοὺς «Νόμους» του (ποὺ τὸ 1462 τοὺς ἔκαψε ὁ Γεννάδιος) ὅτι στὴν ἰδανικὴ του Πολιτεία ὅποιος ἐτόλμη νὰ ἀμφισβητήσῃ τὴν ἐπίσημη ἀρχαία ἑλληνικὴ θρησκεία θὰ ἐκαίγετο ζωντανὸς ἐφ’ὅσον τὸ πολίτευμά του ἦταν ἡ ἀπόλυτη μοναρχία ποὺ ἐγκατέστησε ἀργότερα ὁ Γάλλος βασιλεὺς-ἥλιος Λουδοβῖκος ΙΔ΄, ὡς ἐπίγεια εἰκόνα τῆς μοναρχίας τοῦ Διός.(Βλέπε L.Petit, X.Siderides & M.Jugie, Γεωργίου του Σχολαρίου Ἅπαντα καὶ π. Θεόδωρος Ζήσης, Γεννάδιος Β΄Σχολάριος. Βίος, συγγράμματα, διδασκαλία, Πατριαρχικὸν Ἵδρυμα Μελετῶν, Θεσσαλονίκη, 1980).

Ὁ κατ' ἐξοχὴν εἰδικὸς τοῦ Μυστριώτου φιλοσόφου, ὁ Βέλγος François Masai, στὴν διδακτορική του διατριβή, στὰ γαλλικά, περὶ Πλήθωνος, παρατηρεῖ : "Ἡ θρησκεία δὲν εἶναι γιὰ τὸν Πλήθωνα παρὰ τὸ ἀποτέλεσμα τετράγωνης λογικῆς (raison raisonnante) καὶ μάλιστα ὑπὸ τὴν πλέον κυνική της μορφή : τὸν πολιτικὸ ρεαλισμό (raison dEtat). Ἡ μόνη ἀποστολὴ ποὺ τῆς ἔχει ἀνατεθῆ μέσα στὸ σύστημα εἶναι νὰ διαμορφώση τοὺς πρακτικοὺς μύθους τῆς ἐπισήμου προπαγάνδας".
            
Ἐνῷ γιὰ τὸν Πλάτωνα καὶ τοὺς σοφοὺς τῆς Ἀρχαιότητος, "μία ἐνθουσιώδης διάθεση δημιουργεῖ καὶ δίδει ζωὴ στὴν θρησκεία", γράφει ὁ A. Delatte στὸ βιβλίο του γιὰ τοὺς προσωκρατικούς, αὐτὸ δὲν συμβαίνει μὲ τὸν Πλήθωνα, ποὺ εἶναι ὁ δημιουργὸς τῆς ratio τῆς Ἰταλικῆς Ἀναγεννήσεως, μία ἔννοια ποὺ διαφέρει ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ ἔννοια τοῦ ὀρθολογισμοῦ. Ἡ διολίσθηση τῆς δυτικῆς κοινωνίας πρὸς τὴν ρασιοναλιστικὴ καὶ τεχνολογικὴ πορεία ἔχει τὶς ρίζες της στὴν πληθωνικὴ ἑρμηνεία τῆς σκέψεως τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων ποὺ ὁ ἴδιος ὁ Πλήθων ἐδίδαξε στὴν Πλατωνικὴ Ἀκαδημία, στὴν Φλωρεντία, ἀπὸ τὸ 1439. Ὁ Μακιαβέλλι εἶναι στὴν κυριολεξία πληθωνικός. Στὴν θέση τῆς ἑλληνικῆς ἁρμονίας εἶχε τοποθετήσει τὴν ἀμείλικτη raison dEtat.   

Ὁ μέγας ἐμπνευστὴς τῆς φρατρίας ἦταν ὁ αὐτοκράτωρ τοῦ Βυζαντίου Ἰουλιανὸς, ὁ ἐπωνομαζόμενος ὁ Παραβάτης ἤ Ἀποστάτης, ὁ ὁποῖος ἐβασίλευσε  μόνον δύο χρόνια ἀπὸ τὸ 361 ἕως τὸ 363. Ὁ ἐξάδελφὸς του ὁ Κωνστάντιος Β' γιὰ νὰ ἀναρριχηθῆ στὸν θρόνο τοῦ πατέρα του, ἄν καὶ χριστιανός,  ἔσφαξε σχεδὸν ὅλους τοὺς συγγενεῖς του, τοὺς δύο ἀδελφούς του, τὸν ἀδελφὸ τοῦ Ἰουλιανοῦ καὶ τὸν πατέρα τοῦ Ἰουλιανοῦ, τὸν θεῖο του. Ὁ Ἰουλιανὸς, ἀηδιασμένος, προτίμησε νὰ ἀφοσιωθῆ στὸν ἀρχαῖο πολιτισμὸ καὶ ἐνῷ ἦταν βαπτισμένος χριστιανός,  ἐμυήθη στὴν Κωνσταντινούπολη, στὸν δωδεκαθεϊσμὸ ἀπὸ τὸν Σπαρτιάτη  γραμματικὸ Νικοκλῆ.
            
Κάθε βράδυ, οἱ μύστες τοῦ Μυστρᾶ τῆς ἑλληνικῆς θρησκείας, ἀφοῦ εἶχαν προσευχηθῆ στοὺς θεούς, ἄκουγαν τὸν Πλήθωνα νὰ ψέλνη :" Ὥ  φράτορές τε καὶ ἄλλοι οἰκεῖοι". Ὁ Γεννάδιος μᾶς λέει ὅτι ἡ φρατρία εἶχε ἐξαπλώσει τὰ πλοκάμια της παντοῦ στὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Ἰταλία καὶ ὅτι ἦσαν λατινόφιλοι. Αὐτὸ ποὺ ἐνοχλοῦσε ἰδιαιτέρως τὸν Γεννάδιο ἦταν ἡ προσήλωση τῆς φρατρίας στὴν μετεμψύχωση ποὺ ὑπεστήριζε μέν ὁ Πλάτων ἀλλὰ ποὺ καταδικάζεται χωρὶς περιστροφὲς ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία, ὅπως τὸ ἀποδεικνύουν τὰ ἀναθέματα κατὰ τὴς μετεμψυχώσεως ποὺ διαβάζονται τὴν Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας. Ὁ δὲ καρδινάλιος Βησσαρίων, μέχρι τὸν θάνατό του ἦταν μέλος τῆς μυστικῆς ὀργανώσεως, γι'αὐτὸ καὶ τὸ 1467, χρηματοδότησε ἕναν ἐγγονὸ τοῦ Πλήθωνος, δίδοντας του τακτικὴ σύνταξη. Στὴν Ἰταλία ἡ μυστικὴ ὀργάνωση ὠνομάζετο Πλατωνικὴ Ἀκαδημία.
            
Ἄλλο μέλος τῆς μυστικῆς θρησκείας τοῦ Πλήθωνος, ἦταν ἕνας ἀπὸ τοὺς πλέον σημαντικοὺς λογίους τοῦ Βυζαντίου, ὁ Ἰωάννης Ἀργυρόπουλος (1415-1487). Εἶχε γεννηθῆ στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ εἶχε πάρει θέση ὑπὲρ τῶν ἑνωτικῶν, τοῦ πάπα καὶ τῶν Λατίνων. Τὸ 1443 ἐγκατεστάθη στὴν Ἰταλία ὡς πρύτανις τοῦ Πανεπιστημίου τῆς πόλεως Πάδουα καὶ κατόπιν, στὴν Φλωρεντία, ἦταν καθηγητὴς τῆς οἰκογενείας τῶν Μεδίκων (θεμελιωτῶν τῆς Ἰταλικῆς Ἀναγεννήσεως) καὶ τῆς Πλατωνικῆς Ἀκαδημίας τῶν ὀπαδῶν τοῦ Πλήθωνος, ποὺ εἶχε ἱδρυθῆ στὴν Φλωρεντία. Στὴν Ἀκαδημία αὐτὴ  ἐσπούδαζαν φοιτητὲς ἀπὸ ὅλην τὴν Ἰταλία καὶ τὶς χῶρες τῆς Δύσεως. Μετὰ ἐπῆγε ὡς καθηγητὴς στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Ρώμης ἐξαπλώνοντας πάντα τὸν πληθωνισμό. Ἔμεινε στὴν Ἱστορία ὡς ὁ μέγας δάσκαλος τῆς Ἰταλικῆς Ἀναγεννήσεως.
            
Ἀκόμη ἕνα ἐπιφανὲς μέλος τῆς φρατρίας, ἦταν ὁ Βυζαντινὸς λόγιος Μιχαὴλ Ἀποστόλης (1422-1480),ποὺ εἶχε γεννηθῆ στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ ὑπῆρξε μαθητὴς τοῦ Ἀργυρόπουλου. Φυσικὰ ἦταν καὶ αὐτὸς λατινόφιλος καὶ ἐγκατεστάθη στὴν Ἰταλία καὶ στὴν ἰταλοκρατούμενη ἀπὸ τοὺς Βενετοὺς Κρήτη. Ἐχρηματοδοτεῖτο δὲ ἀπὸ τὸν Βησσαρίωνα. Ἐπειδὴ ἀνεκαλύφθη ὅτι ἦταν μύστης τῆς ἑλληνικῆς θρησκείας, προσεπάθησε νὰ ἀποκρούση τὴν κατηγορία, ἀπηύθυνε πρὸς τὸν αὐτοκράτορα Κωνσταντῖνο Παλαιολόγο, ἔνα κείμενο ποὺ ἔφερε τὸν τίτλο : "Ὁμολογία τῆς αὐτοῦ πίστεως ὑποπτευομένης". Ὁ Ἀποστόλης εἶχε γράψει στὸν Πλήθωνα : "Εἶμαι ἰδικός σου, θέλω νὰ πεθάνω γιὰ σένα. Ἔβαλες στὴν καρδιά μου τὸν ἔρωτα γιὰ τὸν θεῖο Πλάτωνα".

3 - Ὁ Πλήθων, ὡς ἱδρυτὴς τοῦ πολιτισμοῦ τῆς Δύσεως
            
Αὐτὸ ποὺ ὀνομάζομε Δύση καὶ δυτικὸ πολιτισμό, δὲν ὑπῆρχε πρὶν ἀπὸ 500 χρόνια, πρὸ τοῦ ΙΕ' αἰῶνος. Τὴν Δύση καὶ τὸν δυτικὸ πολιτισμό τὰ ἵδρυσε ὁ Πλήθων καὶ ἡ ἐξάπλωση τοῦ πληθωνισμοῦ στὴν Ἰταλία.

Παρὰ τὸ θρησκευτικὸ σχίσμα, ἡ Δυτικὴ Εὐρώπη καὶ τὸ Βυζάντιο εἶχαν τὸν ἴδιο πολιτισμό, βασισμένο στὴν σκέψη τοῦ Ἀριστοτέλη, ἰδίως μετὰ τὸ 529, ὅταν ὁ χριστιανὸς αὐτοκράτωρ Ἰουστινιανὸς ὁ Μέγας, ἔκλεισε τὴν πλατωνικὴ σχολὴ τῶν Ἀθηνῶν καὶ ἀπηγόρευσε τὴν διδακαλία τοῦ πλατωνισμοῦ. Ὅμως τὸ 1459, ὁ Κοσμᾶς τῶν Μεδίκων (ὁ πρεσβύτερος, 1389-1464), ὁ θεμελιωτὴς τοῦ πριγκιπάτου τῆς Φλωρεντίας καὶ γνωστὸς ὡς "πατέρας τῆς πατρίδος", θαυμαστὴς τοῦ Πλήθωνος, ἵδρυσε τὴν Πλατωνικὴ Ἀκαδημία, δηλαδὴ τὴν ἐκπαιδευτικὴ ἔκφραση τῆς μυστικῆς φρατρίας τοῦ Πλήθωνος.
            
Ἔμενε μόνον νὰ μεταφερθοῦν τὰ ὀστᾶ τοῦ Πλήθωνος, τοῦ προφήτου τῆς Δύσεως, ἀπὸ τὸν Μυστρᾶ στὴν Ἰταλία. Αὐτὸ ἐπετεύχθη τὸ 1464. Στρατὸς τῶν Βενετῶν ὑπὸ τὴν ἡγεσία τοῦ στρατηγοῦ τοῦ Ρίμινι, Σιγισμούνδου Παντόλφου Μαλατέστα (1417-1468), ἅλωσαν τὸν Μυστρᾶ. Ὁ Μαλατέστα ἄρπαξε τὰ ὀστᾶ τοῦ Πλήθωνος καὶ τὰ μετέφερε στὸ Ρίμινι. Ἐκεῖ τὰ ἔθαψε στὸν μεγαλοπρεπῆ ῥωμαιοκαθολικὸ καθεδρικὸ ναὸ τῆς πόλεως, ὅπου ἡ σαρκοφάγος του εὑρίσκεται ἀκόμη σήμερα, μὲ μία ἐπιγραφή ποὺ ἀφιερώνετο "στὸν μεγαλύτερο φιλόσοφο τῆς ἐποχῆς του". Ὁ πάπας Πίος Β'(1458-1464) ποὺ  εἶχε ἀφορίσει τὸν Μαλατέστα, εἶχε δηλώσει πὼς ἡ ἐκκλησία αὐτὴ τοῦ Ρίμινι εἶχε μετατραπῆ σὲ παγανιστικὸ ναό.
            
Ἡ ἵδρυση τῆς Δύσεως, ἐπὶ τῶν πλατωνικῶν καὶ ἀρχαιολατρικῶν βάσεων τοῦ Πλήθωνος, ἐπορεύθη στὴν ἀντίθετη κατεύθυνση μὲ τὴν διαιώνιση τοῦ Βυζαντίου μέσῳ τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, βασισμένης καὶ αὐτὴ σέ διάσημο Ἕλληνα φιλόσοφο, τὸν Γεώργιο τὸν Τραπεζούντιο (1395-1484), ἀριστοτελικὸ καὶ συνεπῶς μέγα ἐχθρὸ τοῦ Πλήθωνος.

Δημήτρης Κιτσίκης                                             4 Σεπτεμβρίου 2018




Οἰκία "Ὁ Πλήθων" τοῦ Δημήτρη Κιτσίκη στὸν Μυστρᾶ

Συνήθεις ὕβρεις: Γνώμη φερομένου ὡς Μπαϋρακτάρη γιὰ Κιτσίκη