Τὸ παρὸν νέο ἱστολόγιο εἶναι ἡ συνέχεια τοῦ παλαιοῦ μὲ τὸ ὁποῖο συνδέεσθε μέσῳ τῆς διευθύνσεως http://endiameseperioche.blogspot.gr

Τὰ ἄρθρα τοῦ παρόντος ἱστολογίου, ἀπὸ τὸ 2012 μέχρι τὸ 2017, ἐδημοσιεύοντο τακτικά, μαζὶ μὲ ἄλλα κείμενα τοῦ Κιτσίκη, στὴν ἀθηναϊκὴ ἡμερησία ἐφημερίδα "Ἐλεύθερη Ὥρα" καὶ ἐνεπλουτίζοντο μὲ ἐκτενῆ ἄρθρα, στὸ τριμηνιαῖο περιοδικὸ τοῦ Δημήτρη Κιτσίκη, ποὺ φέρει τὸν ἴδιο τίτλο μὲ τὸ ἱστολόγιο, δηλαδὴ "Ἐνδιάμεση Περιοχή" (http://www.intermediateregion.com), περιοδικὸ τὸ ὁποῖο δημοσιεύεται ἀνελλιπῶς ἀπὸ τὸ 1996.
Ὁ Κιτσίκης ἐδημοσίευε ἐπίσης τακτικά, μακροσκελῆ ἄρθρα, ἀπὸ τὸ 1999 μλέχρι τὸ 2017 καὶ τὸν θάνατο τοῦ ἐκδότου του Παύλου Βουδούρη, στὸ ἀθηναϊκὸ μηνιαῖο περιοδικὸ "Τρίτο Μάτι".

Βλέπε καὶ μία συνέντευξη, ἐφ'ὅλης τῆς ὕλης τοῦ Κιτσίκη στὸ lifo.gr



Γιὰ ὅσους διαβάζουν γαλλικά,εἰσέρχεσθε στὸ παρακάτω ἱστολόγιο
γιὰ νὰ διαβάσετε ἄρθρα τοῦ Κιτσίκη

Nov 28, 2017

389 - Ῥωμαίϊκο ἡμερολόγιο καὶ ἑλληνικὴ πολυτονικὴ γραφή


389 - Ῥωμαίϊκο ἡμερολόγιο καὶ ἑλληνικὴ πολυτονικὴ γραφή

Σήμερα, 28 Νοεμβρίου 2017,
παρὰ τὸ βάρος τῆς ντροπῆς τοῦ ἀποικιακοῦ λατινικοῦ ἡμερολογίου καὶ τοῦ μονοτονικοῦ συστήματος γραφῆς τῶν δυτικοφρόνων
ἤνοιξε ἡ περίοδος
τῆς ἑλληνικῆς νηστείας τῶν Χριστουγέννων
μὲ τὸ γνήσιο ὀρθόδοξο ἡμερολόγιο
(15η Νοεμβρίου 24η Δεκεμβρίου 2017)
καὶ τὸ πολυτονικὸ σύστημα γραφῆς τῶν Ῥωμηῶν τοῦ Εὐαγγελίου

Ἔρχεται ὡς Πτωχός...
«Ὁ Θεὸς πλούσιος ὢν ἐν ἐλέει, διὰ τὴν πολλὴν ἀγάπην Αὐτοῦ,
ἣν ἠγάπησεν ἡμᾶς,... δι᾿ ἡμᾶς ἐπτώχευσεν, ἵνα ἡμεῖς τῇ ἐκείνου πτωχείᾳ πλουτήσωμεν...» (πρβλ. Β΄ Κορινθ. η΄ 9, Ἐφεσ. β΄ 4)

Πνευματική μας πορεία πρὸς τὸ Σπήλαιο τῆς Βηθλεὲμ ἤρχισε... Γιὰ νὰ συναντήσουμε τὸν Πτω­χεύοντα γιὰ μᾶς Θεό, ἂς ἐξασκη­θοῦμε ἐντονώτερα στὴν διπλῆ ἐν Χριστῷ Πτωχεία...

Τὴν ὑλική: λιτότης, ἐγκράτεια, θυσιαστικότης, αὐταπάρνησις, εὐσπλαγχνία ἔργῳ καὶ λόγῳ καὶ καρδίᾳ...

Τὴν πνευματική: «Μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι»... ταπείνωσις, μετάνοια, αὐτομεμψία, δάκρυα, συγχωρητικότης, ἀνεξικακία...

Μὲ τὸ βίωμα τῆς διπλῆς ἐν Χριστῷ Πτωχείας, ἂς προσκυνήσωμεν μὲ εὐγνωμοσύνη τὸν Πτωχεύοντα Σωτῆρα μας, γιὰ νὰ πλουτίσουμε τὸν Αἰώνιο Πλοῦτο τῆς Χάριτος Αὐτοῦ.

15η Νοεμβρίου 2017 ἐκκλησιατικοῦ ἡμερολογίου,
Ἁγίων Γουρία, Σαμωνᾶ καὶ Ἀβίβου
Ἐλάχιστος Διάκονος τῶν τοῦ Χριστοῦ Προβάτων, Λεντίῳ Ζωννύμενος

ὁ Ὠρωποῦ καὶ Φυλῆς Κυπριανὸς

Nov 26, 2017

388-Ἡ σοσιαλδημοκρατία, ὡς ἰδεολογία τῶν τραπεζῶν


Σοσιαλδημοκράτες καὶ μαρξιστές, ἐξάδελφοι μὲν ἀλλὰ καὶ φανατικοὶ ἐχθροί


388 - Ἡ σοσιαλδημοκρατία, ὡς ἰδεολογία τῶν τραπεζῶν:
Ἡ περίπτωση τῆς γαλλικῆς ἐφημερίδος Libération σὲ σχέση μὲ τὴν καθεστωτική «Αὐγή».

Ἀπὸ τὸ τέλος τοῦ ΙΘ΄αἰῶνος ὅταν ἐμφανίζεται ἡ ῥεφορμιστικὴ σοσιαλδημοκρατία, αὐτὴ ἐπιβάλλεται ὡς ἰδεολογία τοῦ τραπεζικοῦ παγκοσμισμοῦ. Στὴν Ἑλλάδα τὸ ἐπαναστατικὸ φασιστικὸ ΠΑΣΟΚ  (χρησιμοποιῶ θετικὰ τὴν ἐπιστημονικὴ ἔννοια τοῦ φασισμοῦ) ἐκύλισε, μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Ἀνδρέα, στὸν βοῦρκο τῆς σοσιαλδημοκρατίας μὲ τοὺς Σημίτη καὶ Βαγγέλη Βενιζέλο.

Στὴν Γαλλία ὁ φιλόσοφος τοῦ ὑπαρξισμοῦ Σάρτρ, ἡγέτης τοῦ μαοϊκοῦ ἀριστερισμοῦ, ἱδρύει, στὶς 18 Ἀπριλίου 1973, τὴν γαλλικὴ καθημερινὴ ἐφημερίδα Libération, ὡς κομμουνιστικὴ ἐφημερίδα, μακριὰ ἀπὸ κάθε χρηματικὴ στήριξη ἐπιχειρηματίου καὶ ἀπουσία διαφημίσεων, ἀρχικῶς τετρασέλιδη μόνον, δηλώνοντας ἀντικοινοβουλευτική, στηρίζοντας  τὴν ἄμεση δημοκρατία. Ἤδη ὅμως, ἐπειδὴ δὲν ἠλέγχετο ἀπὸ τὴν σιδηρὰ πειθαρχία τοῦ γαλλικοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος, στὰ τέλη τοῦ 1970 εἶχε γλιστρήσει στὰ χωράφια τῆς σοσιαλδημοκρατίας, μετὰ τὴν παραίτηση τοῦ Σὰρτρ στὶς 24 Μαΐου 1974. Ὁ δὲ μαοϊσμὸς τῆς ἐφημερίδος ἐξηφανίσθη τὸ 1978 καὶ ὁρίσθη αὐτὴ ὡς «φιλελευθεροελευθεριάζουσα» (libéral-libertaire).

Τὸ 1975, ἡ Libération χειροκροτεῖ τὴν ἀνάληψη τῆς ἐξουσίας στὴν Καμπότζη ἀπὸ τοὺς μαοϊκοὺς Ἐρυθροὺς Χμέρ καὶ ἀπὸ τὸ 1973 μέχρι τὸ 1981, ἡ ἐφημερὶς διοικεῖται ἀπὸ τοὺς μισθωτούς της καὶ μόνον, οἱ ὁποῖοι λαμβάνουν ὅλοι τὸν ἴδιο μισθὸ καὶ ἀποφασίζουν κατὰ πλειοψηφία.

Τὸ 1981 ὅμως, ὁ σοσιαλδημοκράτης Μιττερράνδος, ὡς Ἀλέξης Τσίπρας τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ἐκλέγεται πρόεδρος τῆς Γαλλίας καὶ παρασύρει στὴν ἰδεολογικὴ ἀποστασία του τὴν Libération ποὺ γίνεται καθεστωτικὴ ὅπως ἀργότερα ἡ πρώην ἐδαΐτικη καὶ κατόπιν συριζαίϊκὴ Αὐγή.

Ἔκτοτε ἡ Libération εἰσέρχεται στὸν χῶρο τοῦ τραπεζικοῦ διεθνιστικοῦ καπιταλισμοῦ καὶ χρηματοδοτεῖται ἀπὸ τὸν τραπεζίτη Claude Alphandéry καὶ διαφόρους ἐπιχειρηματίες. Στὶς 16 Φεβρουαρίου 1982, οἱ πρῶτες διαφημίσεις ἐμφανίζονται στὴν ἐφημερίδα καὶ γνωρίζουμε πὼς ὁ καπιταλισμὸς ἐλέγχει τὴν τετάρτη ἐξουσία τοῦ τύπου μέσῳ τῶν διαφημίσεων.

Ἡ προδοτικὴ ὑποκρισία τῆς σοσιαλδημοκρατίας ἀποκαλύπτεται τότε δημοσίως. Ὁ διευθυντὴς τῆς ἐφημερίδος προσπαθεῖ νὰ δικαιολογηθῇ δηλώνοντας: «Ὄχι, ἡ Libération δὲν ἀλλάζει. Ἡ διαφήμιση ἔχει ἀλλάξει. Ἔγινε τέχνη. Δὲν γνωρίζουμε πλέον ποῦ ἀρχίζει ἡ κουλτοὐρα καὶ ποῦ τελειώνει ἡ διαφήμιση. Χωρὶς αὐτὴν ἡ Libération θὰ ἦτο ἀτελῆς». Καὶ φυσικὰ στὴν δεκαετία 1980-1990 ἡ αὔξηση τῶν πωλήσεων τῆς ἐφημερίδος εἶναι ἐντυπωσιακή, ἐγκλωβισμένη πλέον στὰ δίκτυα τοῦ καπιταλισμοῦ. 

Τὸ δὲ 2005, ἡ Libération περνᾷ ὑπὸ τὸν ἔλεγχο τοῦ Edouard de Rotschild. Καὶ τότε ὑπενθυμίζεται μία φράση τοῦ ἱδρυτοῦ τῆς ἐφημερίδος, τοῦ Jean-Paul Sartre, «Τὸ χρῆμα δὲν ἔχει ἰδέες».

Ἔτσι, ἡ σοσιαλδημοκρατία, ἡ ὁποία διετήρησε ἀπὸ τὴν προτεραία της κομμουνιστικὴ ἰδεολογία μόνον τὸν ταξικὸ διεθνισμό, ἀλλὰ βάζοντάς τον στὴν ὑπηρεσία τοῦ ἀστικοῦ διεθνισμοῦ τῶν τραπεζῶν,  ἀποδεικνύει ὅτι  τὸ στήριγμα τῆς ἰδεολογίας τοῦ παγκοσμίου τραπεζικοῦ συστήματος δὲν εἶναι ἡ δεξιὰ ἀλλὰ ἡ σοσιαλδημοκτατία, δὲν εἶναι ὀ Τράμβιος ἀλλὰ οἱ Κλίντον-Ὀμπάμα καὶ στὴν Εὐρώπη δὲν εἶναι ἡ Μαρὶν Λὲ Πέν, ἀλλὰ οἱ Ὁλλάντ-Τσίπρας.

Δημήτρης Κιτσίκης                                             27 Νοεμβρίου 2017


Nov 21, 2017

387 - Γιὰ τὴν οἰκοδόμηση τρίτου ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ

Ιάννης Ξενάκης (1922-2001), δημιουργὸς τρίτου ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ


387 - Γιὰ τὴν οἰκοδόμηση τρίτου ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ

Οὐδεὶς πολιτισμὸς νοεῖται ἐμφανιζόμενος ἐκ τοῦ μηδενός. Ὁ ἀρχαῖος ἑλληνικὸς πολιτισμὸς οἰκοδομήθη σταδιακὰ βάσει τῶν προηγουμένων πολιτισμῶν τῆς περιοχῆς ὅπως ὁ βαβυλώνιος καὶ ὁ αἰγυπτιακός. Ἀπὸ τὴν αἰγυπτιακὴ ἀρχιτεκτονικὴ καὶ γλυπτικὴ ἡ ἑλληνικὴ τέχνη ἐπέρασε ἀπὸ τὶς πυραμῖδες καὶ τοὺς κούρους στὸν Παρθενῶνα καὶ τὸν Πραξιτέλη.

Ἡ σκέτη ἀντιγραφὴ ξένων προτύπων καὶ συνηθειῶν ἀποδεικνύει πὼς ἀπὸ τὸ ἑλληνικὸ σῶμα ἔχει ἐκπνεύσει τὸ πνεῦμα, ὁμοίως ὅμως, στὸ ἄλλο ἄκρο, καὶ ἡ ἄρνηση κάθε ξένης ἐπιρροῆς.

Τὸ σημερινὸ ἑλληνικὸ σῶμα ἐμφανίζεται σὲ τελεία ἀποσύνθεση. Ἀντιγράφει καὶ τὶς πλέον εὐτελεῖς παρακμιακὲς ἐκφάνσεις τῆς καταρρέουσας ἀμερικανικῆς κοινωνίας: τὸν Σάντα Κλάους, τὸ Χάλλουίν καὶ τώρα τὴν Sexquisition (Sex Inquisition),τὴν σεξουαλικὴ Ἁγία Ἐξέταση, στὴν ὁποία ἐπιδίδονται οἱ παρηκμασμένες ἀμερικανῖδες φεμινίστριες οἱ ὁποῖες κατηγοροῦν  (καὶ μάλιστα κατόπιν παρελεύσεως μεγάλης χρονικῆς διαρκείας) τοὺς ἄνδρες γιὰ σεξουαλικὴ παρενόχληση μὲ μοναδικὸ στόχο  νὰ τοὺς ἀποσπάσουν μεγάλα χρηματικὰ ποσὰ καὶ νὰ καταστρέψουν τὴν ἐπαγγελματικὴ καὶ πολιτικὴ σταδιοδρομία των πρὸς χάριν ἄλλων ἀδιστάκτων καριεριστῶν.

Τὸ ἴδιο φαινόμενο παρατηρεῖται στὴν σημερινὴ ἑλληνικὴ διανόηση, ἰδίως στοὺς ἕλληνες οἰκονομολόγους καὶ κοινωνιολόγους, σκέτα καρμπὸν δυτικῶν οἰκονομολόγων καὶ κοινωνιολόγων. Διανοούμενοι τῆς σειρᾶς οἱ ὁποῖοι ἐκτὸς τῆς σημερινῆς λίνγκουας φράνκας τῶν ἀγγλικῶν δὲν γνωρίζουν ἄλλη γλῶσσα, προσπαθοῦν νὰ δημοσιεύσουν κακὴν κακῶς στὰ ἀγγλικὰ ἐνῷ ἐκδότες καὶ μεταφραστὲς πεζοδρομιακῶν ἑλληνικῶν ἀπιθάνου μετριότητος πλημμυρίζουν τὴν ἀγορὰ τοῦ βιβλίου μὲ ξένα μυθιστορήματα καὶ μελέτες.

Στὸ ἄλλο ἄκρο, φανατικὰ ὀπισθοδρομικὰ μυαλὰ ἐπαίρονται γιὰ τὴν μοναδική τους ἑλληνικὴ ταυτότητα, κατηγορῶντας γιὰ ἀνθέλληνες ἕλληνες διανοουμένους μὲ πολλὰ ξένα διαβατήρια καὶ μητρικὴ μία ξένη γλῶσσα οἱ ὁποῖοι ὅμως προτιμοῦν νὰ ἀφοσιωθοῦν στὸν ἑλληνισμὸ γράφοντας σχεδὸν ἀποκλειστικὰ στὰ ἑλληνικά, γλῶσσα ἐλαχίστων ἑκατομμυρίων ἀνὰ τὸν κόσμο, συρρικνώνοντας σκοπίμως τὴν ἐμβέλεια τῆς ἐπιρροῆς τοῦ ἔργου τους γιὰ νὰ προσπαθήσουν νὰ ἐξυψώσουν τὸ πνευματικὸ ἐπίπεδο τοῦ παρηκμασμένου Ἕλληνος.

Καὶ τὸ ἐρώτημα ποὺ τίθεται εἶναι. Δύναται νὰ ἀναδυθῇ ἀπὸ τὴν σημερινὴ ἑλληνικὴ κοινωνία ἕνας νέος ἑλληνικὸς πολιτισμός, μετὰ τὸν ἀρχαῖο καὶ τὸν βυζαντινό, ποὺ ὁ Μεταξᾶς ὠνειρεύθη, προσβλέποντας σὲ τρίτο ἑλληνικὸ πολιτισμό;

Ἡ πεποίθησή μου εἶναι πὼς ἡ Ἑλλὰς ὡς πολιτισμὸς δὲν ἔχει τελειώσει. Ἥρωες τοῦ σημερινοῦ ἑλληνικοῦ πνεύματος ὑπάρχουν,  ὅμως ὅλοι στὸ ἐξωτερικό, ὅπως αὐτοὶ ποὺ ἐπαρουσίασα στὸ βιβλίο μου «Περὶ Ἡρώων» (ἐκδόσεις Ἡρόδοτος) καὶ αὐτοὶ ποὺ ἐμφανίζονται ἤδη στὸν ὁρίζοντα. Ἀλλὰ προϋπόθεση γιὰ τὴν ἄνθηση τοῦ νέου ἑλληνικοῦ πολιτισμικοῦ θαύματος εἶναι ἡ ἐγκαθίδρυση ὁλοκληρωτικοῦ κράτους ὑπὸ τὴν ἡγεσία ἑνὸς πολιτικοῦ ἡγέτου καθοδηγουμένου ἀπὸ ἕναν πνευματικὸ ἥρωα.


Δημήτρης Κιτσίκης                                                         21 Νοεμβ ρίου 2017

Nov 19, 2017

386 – Οἱ τρεῖς σὺν μία πληγἐς τοῦ Δημοσίου

Οἱ ἀκρῖδες τῆς γραφειοκρατίας ἐπὶ τῆς ἑλληνικῆς γῆς

386 – Οἱ τρεῖς σὺν μία πληγὲς τοῦ Δημοσίου

Καιρὸς ἦταν. Ἐγράφη στὶς 18 Νοεμβρίου 2017, στὸ πρωτοσέλιδο τῆς KontraNews, ποὺ στηρίζει τὴν κυβέρνηση Τσίπρα, ἡ μεγάλη ἀλήθεια:

«Οἱ τρεῖς πληγὲς τοῦ Δημοσίου: δασαρχεῖα, πολεοδομία, ἀρχαιολογία – Αὐτοὶ μπλοκάρουν τὶς ἐπενδύσεις, τὴν ἀνάπτυξη καὶ καταστρέφουν χρόνια τώρα τὶς περιουσίες μας».

Μία ζωή, ἐγὼ ὡς ἱστορικός, καθηγητὴς Πανεπιστημίου ποὺ πονᾷ τὴν κατρακυλημένη χώρα μας, ἄν καὶ δὲν τὴν χρειάζεται παρὰ μόνον ὡς μάνα, ὡς ἐξόριστος κομμουνιστὴς στὴν Ὀττάβα τοῦ Καναδᾶ, θῦμα τῆς βαρβαρότητος τῶν ἐθνικοφρόνων τοῦ ἐμφυλίου τοῦ 1946-1949, ἐπαναλαμβάνω τὴν ὕπαρξη τῶν τριῶν αὐτῶν πληγῶν τοῦ Φαραώ, τῆς ἀπιθάνου ἐγκληματικῆς ἑλληνικῆς γραφειοκρατίας, προσθέτοντας καὶ τοὺς φιλολόγους τῶν σχολείων μας ποὺ ἀκολουθῶντας τὸ ΚΚΚ, γλωσσολογικὸ Κουκλουξάν (Κόμμα Κακριδῆ Κριαρᾶ) καταστρέφουν μὲ τὴν ἐπιβολὴ τοῦ μονοτονικοῦ καὶ τῶν πεζοδρομιακῶν ἑλληνικῶν  (ἄκουσον, ἄκουσον, «νὰ γράφουμε ὅπως ὁμιλοῦμε»!) τὴν νεολαία, τὴν παιδεία καὶ τὴν θεόπνευστη ἑλληνικὴ γλῶσσα.

Ἔπι τέλους! Ἄμεση καθαίρεση δασαρχῶν, πολεοδόμων, ἀρχαιολόγων καὶ φιλολόγων! Ἀλλὰ κάτι τέτοιο δὲν ἠμπορεῖ νὰ γίνη μὲ ἀστικὴ δημοκρατία, βουλή, ἐκλογὲς καὶ ἐκλεγμένους βουλευτές, δημάρχους καὶ περιφεριάρχες, ποὺ εἶναι ἡ κοίτη της γραφειοκρατικῆς διαφθορᾶς, παρὰ μόνον μὲ λαοκρατία, δημοψηφίσματα καὶ ὁλοκληρωτικὸ κράτος.

Ναί, λαοκρατία κομμουνιστική, ἀναρχική, φασιστική. Ἡ ὅλη ἐξουσία στὰ χέρια τοῦ λαοῦ-βασιλέως ποὺ βλέπει τὸν ἑαυτό του στὸν καθρέπτη ὡς ὕψιστο ἡγέτη μὲ ἀπόλυτες ἐξουσίες, ὡς ἀδιάφθορος Σαβοναρόλα. Μόνον τότε ὁ ἑλληνισμὸς θὰ ξαναγίνη φάρος γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα ἀφοῦ θάψῃ βαθειὰ στὴν ἀττικὴ γῆ, στὶς πλημμῦρες τῆς Μάνδρας, τοὺς σημερινοὺς πυγμαίους τῆς γραικυλικῆς γραφειοκρατίας. Κουφοντῖνες, ἐξέλθετε ἀπὸ τὶς φυλακές, τρομοκρατήσατε τοὺς Γραικύλους, κρατῶντας ὑψηλὰ τὴν σημαία τῆς ἐπαναστάσεως.

Οὔτε σύνταγμα, οὔτε νόμους, οὔτε κατσαρῖδες τῶν γραφείων ὄπισθεν τῶν ὁποίων κρύβονται οἱ μονόχνοτες κυράδες ἐσχάτως ἀπηλευθερομένες ἀπὸ τὸν δυτικοφερμένο γυναικοκτόνο φεμινισμό. Σήμερα, ὁ ἑλληνικὸς χῶρος βουλιάζει  ὑπὸ τὴν δυτικὴ ἀποικιοκρατία ποὺ μετέτρεψε τὸν ναὸ τῆς Ἀθηνᾶς σὲ ξενοδοχεῖο τῆς Εὐρώπης. 

Ὅλα ἐθυσιάσθησαν γιὰ τὴν βαρειὰ βιομηχανία τοῦ τουρισμοῦ, γιὰ τὸν ἕλληνα γκαρσόνι τῆς Εὐρώπης καὶ τὸν ἕλληνα τριτοκοσμικὸ ἰατρὸ ποὺ προσφέρει ἰατρικὸ τουρισμὸ καὶ τέλος γιὰ τὸν ἱερομόναχο ποὺ προσφέρει θρησκευτικὸ τουρισμό. Πλάτων, Ἀριστοτέλης, Μέγας Βασίλειος,  Πλήθων ποὺ ἐχάραξαν τὴν ὁδὸ  στοὺς Ἀλεξάνδρους, Κωνσταντίνους καὶ Μεδίκους, ἀντεκατεστάθησαν    μὲ σαλτιμπάγκους φιλοσόφους - οἰκονομολόγους, τῆς ῥὸζ σοσιαλδημοκρατίας, τοὺς Πουλαντζᾶ, Κονδύλη, Βαρουφάκη, Βεργόπουλο, ἀνίκανοι νὰ ἐκθρέψουν Ῥοβεσπιέρρους.

Πολύπαθη Ἑλλὰς τοῦ πλανητικοὺ ἑλληνισμοῦ, ἐσὺ ποὺ στὴ ἄκρη τοῦ γκρεμοῦ περιμένεις καρτερικὰ τὴν ἔλευση τοῦ ἥρωος. Ἀφουγκράσου! Ὁ ἥρως  καταφθάνει ὡς ἀστραπὴ ὅταν οὐδεὶς τὸν περιμένει.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 19  Νοεμβρίου 2017


Nov 16, 2017

385 – Ἡ μεταϊωαννιδικὴ «17 Νοέμβρη» καὶ τὸ ἄθλιο καθηγητικὸ κατεστημένο


Παναγιώτης Κανελλόπουλος καὶ Ἑλένη Βλάχου
Οἱ δύο στύλοι τῆς κολωνακιώτικης δικτατορίας τῶν διανοουμένων τοῦ «Δημοκρατικοῦ Τόξου»


385 – Ἡ μεταϊωαννιδικὴ «17 Νοέμβρη» καὶ τὸ ἄθλιο καθηγητικὸ κατεστημένο

17 Νοέμβρη 1973 ὑπῆρξε τεραστία φάρσα τοῦ κατεστημένου γιὰ νὰ ἐπανέλθῃ στὴν  ἐξουσία μέσῳ τοῦ πραξικοπήματος τοῦ ταξιάρχου Ἰωαννίδη, ὁποῖος Ἰωαννίδης καθήρεσε ἐκείνη τὴν ἡμέρα τὸν Γεώργιο Παπαδόπουλο ποὺ εἶχε τὸ 1967 ἀποτρέψει τὸ πραξικόπημα τῶν στρατηγῶν τοῦ πρωθυπουργοῦ Παναγιώτη Κανελλοπούλου καὶ εἶχε ἐπιτρέψει σὲ αὐτὸν τὸν κατεδαφιστὴ τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ, ποὺ ἐτραγουδήθη ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὴν Ἀριστερά, ὡς πρόγονος τοῦ «Δημοκρατικοῦ Τόξου», νὰ ἐμφανισθῇ ἐνώπιον τῆς εἰσόδου τοῦ ἐξεγερμένου ἀπὸ τοὺς Ἀμερικανοὺς Πολυτεχνεῖο, γιὰ νὰ ὑποστηρίξῃ τὰ ἐπαναστατημένα νειᾶτα!

Ἀκριβῶς γιαὐτὸ ἱδρύθη τὸ ἐπαναστατικὸ πατριωτικὸ κίνημα ποὺ ὠνομάθη «17 Νοέμβρη» γιὰ νὰ τιμωρήσῃ τοὺς Ἰωαννιδικοὺς προδότες καὶ τοὺς ἀμερικανοὺς ὑποστηρικτές τους καὶ ὄχι τὸ καθεστὼς τοῦ Παπαδοπούλου ποὺ ἀνετράπη ἀπὸ τὸν Ἰωαννίδη.

Κανελλόπουλος εἶχε ὑποστηρίξει τὸ δυτικοφερμένο κίνημα τοῦ δημοτικισμοῦ ποὺ εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα νὰ ἀποξενώσῃ τοὺς Ἕλληνες τοῦ σημερινοῦ ἑλλαδικοῦ κρατιδίου τῶν δέκα ἑκατομμυρίων, ἀπὸ τὴν παγκοσμιότητα τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας καὶ ἐπιτρέψει στοὺς Δυτικοὺς νὰ ἰσχυρισθοῦν πὼς τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ ἦσαν, ὅπως τὰ λατινικά, μία νεκρὴ γλῶσσα καὶ πὼς τὰ νέα ἑλληνικὰ ἦσαν μία διάλεκτος οὐδόλως πιὸ σημαντικὴ ἀπὸ τὰ δανικὰ τὰ ὁλλανδικά.

παρηκμασμένος γραικύλος Κανελλόπουλος (1902-1986), ποὺ κατὰ τὴν ἰδία τὴν μαρτυρία τοῦ τίτλου βιβλίου του, εἶχε γεννηθῆ στὴν Πάτρα «στὸ 1402», σὲ πλήρη περίοδο παρακμῆς, ἐπηρεασμένος ἀπὸ τὸν δυτικὸ πατρινὸ φραγκικὸ λαϊκισμό, ἐκατηγόρει τοὺς «φανατικοὺς καθαρευουσιάνους καθηγητὲς μας» ὅτι τοῦ ἀπεσιώπουν τὸ ἔργο τῶν συγχρόνων ἑλλήνων  λογοτεχνῶν, συνεπικουρουμένου καθηγητῶν -οὔτε λίγο οὔτε πολύ- τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γλώσσας, τὸ «ΚΚΚ, Κόμμα Κακριδῆ Κριαρᾶ», γλωσσικὴ συμμορία ποὺ ἔφερε τὴν πλήρη ἀπαξίωση τῆς γλώσσας τῶν θεῶν, μὲ τὴν ἐπίσημη ἐπὶ Γεωργίου Ῥάλλη τὸ 1976, ἐπιβολὴ τῆς πλαστῆς γλώσσας τῶν δημοτικιστῶν λογίων καὶ τὸ 1982, ἐπὶ Ἀνδρέα Παπανδρέου, τῆς ψυχρῆς ἀχρωματίστου μονοτονικῆς γραφῆς.

Ὅταν ὅμως μέγιστος Ἐλύτης , οἱ ποιητὲς καὶ οἱ φιλόσοφοί μας ἀντεστάθησαν στὰ ἀπανωτὰ αὐτὰ γλωσσικὰ πραξικοπήματα καὶ ἐδήλωσαν ὅτι ἀρχαία ἑλληνική, σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν λατινική, ἦταν ζωντανὴ γλῶσσα, τὸ κατεστημένο τῶν πανεπιστημιακῶν καθηγητῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν οἱ ὁποῖοι πάντα  ἠγωνίζοντο γιὰ τὴν καρέκλα τους καὶ ὄχι γιὰ τὴν θεόπνευστη ἑλληνικὴ γλῶσσα, ἔκαμε ὀπίσω καὶ ἐδήλωσε ὅτι ναί, ἑλληνικὴ γλῶσσα εἶναι διαχρονικὴ καὶ ἀπολύτως ζωντανὴ ἀπὸ τὸν Ὅμηρο μέχρι σήμερα, μόνον ποὺ ἄν καὶ ἐπέκρινε τὴν ἐπίβολὴ τοῦ μονοτονικοῦ ἀντὶ τοῦ πολυτονικοῦ ποὺ ἑλληνικὴ ἐχρησιμοποίει ὡς παγκοσμία γλῶσσα γιὰ δύο χιλιάδες καὶ διακόσια χρόνια, δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ κάνῃ ὀπίσω καὶ θὰ συνέχιζε δυστυχῶς «μὲ μαύρη καρδιά» νὰ γράφῃ μονοτονικά!

Καὶ ἐρωτᾶμε τὸ ἀποσυντεθειμένο ἀπὸ πτωμαΐνη καθηγητικὸ σῶμα, μήπως θὰ ἦταν πιὸ χρήσιμο ἀντὶ νὰ καταστρέφῃ τὴν ἑλληνικὴ νεολαία πρὸς χάρι συγκρατήσεως τοῦ μισθοῦ του νὰ θυσιάσῃ αὐτὸ τὸ μίζερο σῶμα  του γιὰ νὰ ἐμπλουτίσῃ μὲ λίπασμα τὴν γῆ τοῦ ἀγρότου, ἀκολουθῶντας τὴν συμβουλὴ τοῦ μακαρίτου προέδρου Μάο;

Στὴν πραγματικότητα, ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα θὰ παραμείνῃ νεκρὴ ὅσο θὰ συνεχίζουμε νὰ τὴν πασπατεύουμε στὰ φιλολογικὰ γραφεῖα μας. Διότι δὲν φθάνει πλῆθος λέξεων ὅπως «θάλασσα» καὶ «ἥλιος» νὰ ἔχουν παραμείνει ἀμετάβλητες τὰ τελευταῖα τρεῖς χιλιάδες χρόνια, ἐὰν οὔτε κἄν οἱ καθηγητὲς τῆς ἀρχαίας  δύνανται μεταξύ τους, πίνοντας τὸν καφέ τους, νὰ συζητοῦν στὴν γλῶσσα τοῦ Περικλέους. Διότι καὶ τὰ λατινικά, ὡς νεκρὴ γλῶσσα, στὴν ἴδια κατάσταση εὑρίσκονται. Καὶ ὅσο περνᾷ ὁ καιρός, τόσο πιὸ νεκρὴ θὰ καταντήσουν οἱ φιλόλογοι ὑποκριτὲς τὴν διαχρονικὴ ἑλληνική, μὲ τὶς συνεχεῖς ἀλλαγὲς ποὺ ἐπιβάλλουν, ἀντὶ νὰ βάζουν φρένο στὶς ἀλλαγὲς αὐτές. 

Καὶ μόνον ἕνα ὁλοκληρωτικὸ καθεστὼς καθαιρῶντας τοὺς πανεπιστημιακοὺς αὐτοὺς καθηγητές, δύναται νὰ ἐπαληθεύσῃ κάτι ποὺ πράγματι εἶναι: ὅτι ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα εἶναι μία, τὰ τελευταῖα τρεῖς χιλιάδες χρόνια καὶ ὅτι παραμένει ζωντανή.


Δημήτρης Κιτσίκης                                             16 Νοεμβρίου 2017