Ἡ Ἐλευθερία

 

  Ὁ Δημήτρης Κιτσίκης ( 1935 -2021) ὑπῆρξε Τακτικὸ μέλος τῆς Καναδικῆς Ἀκαδημίας, καθηγητὴς τοῦ Πανεπιστημίου Ὀττάβας, Ἐπίτιμος Πρόεδρος τοῦ «Ἱδρύματος Δημήτρη Κιτσίκη» ΝΠΔΔ. Τὸ παρὸν ἄρθρο του ἐδημοσιεύθη στό τεῦχος 127 - Νοέμβριος 2004, τοῦ περιοδικοῦ ΤΡΙΤΟ ΜΑΤΙ.

 

Τί εἶναι Ἐλευθερία;

Ἡ μὴ ἐξάρτηση ἀπὸ τὴ θέληση ἄλλων ἀνθρώπων;

Ἡ ἔλλειψη κράτους, νόμων καὶ τελωνείων;

Ἡ μὴ ἐξάρτηση ἀπὸ ὑλικὰ ἀγαθά;

Μήπως ἐλευθερία = ἰδιοκτησία; ἤ ἐλευθερία = δύναμις;

Ἡ μήπως ἐλευθερία τελικὰ εἶναι ἡ ἐλευθερία τῆς ἀγορᾶς;

 

Α) Κυνισμὸς καὶ κοινοτυπία. 

            Ὁ 21ος αἰῶνας ξεκίνησε ὡς αἰῶνας τοῦ κυνισμοῦ. Ὁ προηγούμενος ἔκλεισε ὡς αἰῶνας τῆς ἀπελπισίας 

             Ὁ κυνισμὸς διαφέρει ἀπὸ τὴν ἀπελπισία στὸ ὅτι εἶναι μιὰ παθητικὴ κατάσταση: στὰ πρόθυρα θανάτου ἡ Δύση δὲν ἀντιδρᾷ πλέον, δὲν μάχεται. Δέχεται τὶς ἐπιθέσεις τοῦ Τρίτου Κόσμου - τῶν πολιτισμῶν δηλαδὴ ποὺ ἐκείνη ἐξευτέλισε καὶ κατέστρεψε - ἐπάνω στὸ πτῶμα της μὲ τὴν ἐπιθυμητὴ ἀναγγελία τοῦ τέλους τοῦ κόσμου. Οἱ Ἀμερικανοὶ προτεστάντες φονταμενταλιστὲς χρηματοδοτοῦν τὴν ἄκρατη ἐπιθετικότητα τοῦ Ἰσραηλ κατὰ τοῦ Ἰσλὰμ μὲ σκοπὸ νὰ αὐτοκτονήσουν μαζί του καὶ νὰ ἐπισπεύσουν ἔτσι τὸν Ἀρμαγεδδῶνα!      

Δῶρο τῆς Γαλλίας, καθιέρωσε τὶς ΗΠΑ ὡς τὴν χώρα τῆς ἐλευθερίας, ἀλλὰ μιᾶς ἐλευθερίας τοῦ μὴ Κράτους, στὸ ὁποῖο βέβαια ὑπῆρχε ἡ βία τῶν καουμπόηδων τοῦ Φὰρ Οὐὲστ, παρόμοια μὲ τήν βία στὴν φύση καὶ στὴν ζούγκλα …

            Στὴν σημερινὴ λοιπὸν ἐποχὴ τοῦ κυνισμοῦ ἐκτοξεύονται λέξεις κοινότυπες ποὺ ἔχουν χάσει κάθε νόημα:
προσωπικὰ δεδομένα, ἀνθρώπινα δικαιώματα, δικαιοσύνη, ἰσότης, δημοκρατία, κοινωνικὴ εὐαισθησία, ἐλευθερία. Εἰδικὰ ἡ τελευταῖα αὐτὴ λέξη συναντᾶται μὲ συνθήματα ὅπως ἐλευθερία ἤ θάνατος, ἐλευθερία   ἰσότης ἀδελφοσύνη τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως, ἐλεύθερος κόσμος τοῦ Ψυχροῦ Πολέμου , ἀπελευθέρωση ἐδαφῶν (ἀντὶ γιὰ κατάκτηση ἤ προσάρτηση ἐδαφῶν), ἄγαλμα τῆς Ἐλευθερίας στὴν Νέα Ὑόρκη (γιὰ νὰ θυμᾶται προφανῶς ἡ Ἀμερικὴ τὴν σφαγὴ τῶν Ἰνδιάνων καὶ τὴν ὑποδούλωση τῶν μαύρων) , ἀπελευθέρωση τοῦ Ἰρὰκ ἀπὸ τά χέρια τοῦ Σαντὰμ, ἀπελευθέρωση τῆς εὐρωπαϊκῆς ἠπείρου ἀπὸ τὴν ἀγγλοσαξωνικὴ ἐπιρροὴ ποὺ ἐπετεύχθη ἀπὸ τὸ Γ Ράϊχ (!),ἀπελευθέρωση τῆς Βουλγαρίας ἀπὸ τὸν σοβιετικὸ στρατὸ τὸ 1944 καὶ ἀπελευθέρωση τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ τὸν ἀγγλικό, ἐλευθερία τῆς ἀγορᾶς, ἐλευθερία τοῦ λόγου στὴν τηλεόραση (ὅπου οὐδεὶς σὲ καλεῖ νὰ ἐκφράσης μὴ κατεστημένες ἀπόψεις), ἐλευθερία ἐκλογῆς ὅπου ἡ ψῆφος ὑπὲρ τοῦ Καρατζαφέρη θεωρεῖται ἀπὸ τὴν Πολιτεία ἐπικίνδυνη...

Δύο ἄρθρα τοῦ Δημήτρη Κιτσίκη

 

Α) Τὸ φαινόμενο Πούτιν ὡς νέος Ναπολέων.  ( ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΠΕΡΙΟΧΗ 73 - ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ 2014) 

Ὅλα τὰ κατεστημένα εἶναι φυσικὸ νὰ μὴν ἐπιθυμοῦν τὴν ἀλλαγὴ ποὺ φέρνει ἡ ῥιζικὴ σκέψη μέσῳ τῆς φιλοσοφίας καὶ ἡ ῥιζικὴ δράση ποὺ ἐκφράζεται μὲ ἀπόλυτη βία καὶ αἷμα. Τὸ ἀρχαιοελληνικὸ πρότυπο ἀρετῆς καὶ ἁρμονίας δύναται νὰ ἐξασφαλισθῇ μόνον μὲ ἀριστοκρατικὴ διακυβέρνηση τῶν ἀρίστων τοῦ πνεύματος ποὺ καθοδηγεῖ τὴν κοινωνία μέσῳ τῆς σχέσεως φιλοσόφου-βασιλέως, κατὰ τὸ πρότυπο τοῦ διδύμου Ἀριστοτέλους-Ἀλεξάνδρου. Ὅταν λείπουν οἱ ἄριστοι, τότε μαίνεται ὁ ταξικὸς πόλεμος καὶ ἡ ἑκάστοτε ἄρχουσα τάξη κλειδώνει τὴν κοινωνία στὴν μετριότητα, ἀφαιρῶντας ἀπὸ τὴν λέξη φιλοσοφία τὸ νόημά της. Ἔτσι ὁμιλεῖ περὶ φιλοσοφίας τῆς ἀγορᾶς καὶ βαφτίζει φιλοσοφία οἱοδήποτε καθημερινὸ πρόγραμμα συμπεριφορᾶς. Ἐπίσης βαφτίζει ἐπανάσταση οἱαδήποτε ἀλλαγὴ τῆς τεχνολογίας ἤ νεωτερισμοῦ ἀποσυνδέοντας τὴν ἔννοια τῆς ἐπαναστάσεως ἀπὸ τὴν βία καὶ ἀντικαθιστῶντας την μὲ τὴν μεταρρύθμιση, δηλαδὴ τὴν ἀνακαίνιση τοῦ ὑπάρχοντος κτιρίου τοῦ Κατεστημένου. Ὅμως οἱ ἱστορικοὶ τῶν ἐπαναστάσεων ποὺ ἐμελέτησαν ἐνδελεχῶς τὶς τρεῖς κορυφαῖες ἐπαναστάσεις, τὴν γαλλική, τὴν μπολσεβικικὴ καὶ τὴν μαοϊκή, ἀνεκάλυψαν τρία βασικὰ στάδια ἀπὸ τὰ ὁποῖα περνοῦν ὑποχρεωτικὰ οἱ γνήσιες αὐτὲς ῥιζικὲς κοινωνικὲς ἀνατροπὲς μέ μέσον τὴν χρησιμοποίηση τοῦ ὄχλου ἀποκαλουμένου λαοῦ (Γαλλικὴ Ἐπανάσταση), τὸ πραξικόπημα (Μπολσεβικικὴ Ἐπανάσταση) ἤ τὸ ἔνοπλο ἀντάρτικο (Μαοϊκὴ Ἐπανάσταση). Τὰ στάδια τῆς ἐπαναστάσεως εἶναι λοιπόν: 1 – Βίαιη αἱματηρὴ ἀνατροπὴ μὲ καθιέρωση νέων νόμων, διότι ἡ ἐπανάσταση ἐξ ὁρισμοῦ δημιουργεῖ δίκαιο, καθαιρεῖ τοὺς προηγουμένους νόμους καὶ καθαρίζει μὲ τρομοκρατία (λαιμητόμος, μαζικὲς σφαγές) τὸ προσωπικὸ καὶ τοὺς συνεργάτες τοῦ πίπτοντος κατεστημένου. 2 - Ἀντίδραση στὴν ἀκραία ἐπαναστατικὴ βία ἀπὸ τοὺς ὠφελημένους τῆς ἐπαναστάσεως ποὺ ἑδραιώνουν τὴν θέση ποὺ ἐξησφάλισαν στὴν ἐξουσία (Θερμιδωριανὴ Ἀντίδραση). 3 - Ἄνοδος στὴν ἐξουσία συγκεντρωτικοῦ μονάρχου ἥρωος (Βοναπαρτισμός) ποὺ ἐπανενώνει τὴν θρυμματισμένη κοινωνία ἀπὸ τὴν ἐπανάσταση γύρω ἀπὸ τὴν ἀπόλυτη ἐξουσία του καὶ τὶς νέες ἐπαναστατικὲς ἀρχές. Γιὰ τὴν Ῥωσία, Λένιν καὶ Στάλιν ὑπῆρξαν οἱ ἐκφραστὲς τῆς πρώτης περιόδου, Χρουστσώβ, Γκορμπατσώβ, Γιέλτσιν, οἱ ἐκφραστὲς τῆς δευτέρας περιόδου, Πούτιν ὁ ἐκφραστὴς τῆς τρίτης περιόδου. Ἡ Κίνα διανύει ἀκόμα τὴν δεύτερη περίοδο. Γιὰ νὰ εἰσέλθη ὁ ἥρωας στὴν τρίτη περίοδο πρέπει νὰ ἔχῃ σχέση ἤ μὲ τὸν στρατὸ ἤ μὲ τὶς μυστικὲς ὑπηρεσίες. Ὁ Βοναπάρτης ὑπῆρξε στρατιωτικός, ὁ Πούτιν ἀξιωματικὸς τῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν. Στὴν τρίτη αὐτὴ περίοδο ὁ ἥρωας ἔχει τὴν τάση νὰ οἰκοδομῇ γύρω του μοναρχικὴ νοοτροπία ἡ ὁποία δύναται νὰ ἐκφρασθῇ εἴτε μὲ συγκρότηση δυναστείας γύρω ἀπὸ τὸ ὄνομά του, εἴτε μὲ καθιέρωση καθαρῆς βασιλείας. Ὁ Πούτιν σαφῶς τείνει πρὸς ἐπάνοδο τοῦ βυζαντινοῦ προτύπου διακυβερνήσεως τῆς Συναλληλίας ἤ Συμφωνίας βασιλέως-φιλοσόφου ποὺ γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία ἐκφράζεται στὴν σχέση Βασιλέως-Ἐκκλησίας ἔχοντας στὴν κορυφὴ τὸν Θεό, σχηματίζοντας μὲ αὐτὸν τὸ συναλληλικὸ τρίγωνο. Ἐνώπιον τῆς ἀνόδου τοῦ Πούτιν, ὡς νέος Ναπολέων, ἡ ἑλληνικὴ κοινωνία σὲ πλήρη ἀποσύνθεση ὡς ἀποτυχημένο ἐξ ἀρχῆς κράτος (failed state ἤδη ἀπὸ τὸ 1821) προσδοκᾷ, μὲ τὴν ἐμφάνιση ἑνὸς φιλοσόφου, τύπου Κοραῆ καὶ βασιλέως τύπου Καποδίστρια, στὴν σκιὰ τοῦ Πούτιν, τὴν ἐπανίδρυσῃ ὑπὸ μορφὴν Βυζαντίου στὴν Κωνσταντινούπολη, μίας νέας κρατικῆς δομῆς γιὰ τὸν ἑλληνισμό. Ὁ τσάρος Ἀλέξανδρος Α΄ ὑπῆρξε τὸ 1807 θαυμαστὴς τοῦ Ναπολέοντος προτοῦ τὸν ἐνσωματώσῃ μέσα του καὶ ἀφοῦ τὸν κατέστρεψε ἐνεφανίσθη, ἔχοντας στὸ πλευρό του τὸν Καποδίστρια, ὡς ἀπόλυτος νικητὴς στὸ Συνέδριο τῆς Βιέννης τὸ 1815. Ὁ Μόσκοβος εἶναι σήμερα καὶ πάλι στὶς πύλες τοῦ Αἰγαίου καὶ σύσσωμος ὁ ἑλληνικὸς λαὸς προσεύχεται στὸν Πούτιν μὲ τὴν ἐλπίδα νὰ τοῦ φέρῃ ἕναν νέο Καποδίστρια.

Εἶναι ἐφικτὴ ἡ ἐπάνοδος τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας;

 ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΙΤΣΙΚΗ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΟΥ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΠΕΡΙΟΧΗ 

ΤΕΥΧΟΣ 80 ( ΘΕΡΟΣ 2016 ) 

 

Εἶναι ἐφικτὴ ἡ ἐπάνοδος τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας;

 

(Τὸν Ἀπρίλιο 2016, εὑρέθην ἐπισήμως προσκεκλημένος στὴν Τουρκία τοῦ Ἔρντογαν, ἡ ὁποία προωθεῖ τὴν ἐπάνοδο τῆς Ὀθωμανικῆς Αύτοκρατορίας. Τὸ παρακάτω ἄρθρο εἶναι ἀπόρροια τοῦ ταξιδίου αὐτοῦ)

  α) Τὸ Βυζάντιο δὲν ἐπανέρχεται.

 Εἶναι ὅπως σὲ ὑπολογιστή. Ἐπαναφέρεις ἕνα κείμενο ποὺ ἔσβησε τελευταῖο, ἀλλὰ δύσκολα

Ὁ Ῥωμηὸς Ζαγανός, ὁ πορθητὴς τῆς Πόλης τῶν προγόνων του.

ἐπαναφέρεις προτελευταῖο κείμενο ποὺ ἔσβησε καὶ ἀντεκατεστάθη ἀπὸ τροποποιημένο κείμενο ποὺ ἔσβησε τελευταῖα. Τὸ Βυζάντιο τὸ 1453 ἀντεκατεστάθη καὶ ἐτροποποιήθη ἀπὸ τὴν Ὀθωμανία. Ἀκόμα πιὸ πίσω ἡ ἀρχαία Ῥώμη ἀντεκατεστάθη καὶ ἐτροποποιήθη ἀπὸ τὴν νέα Ῥώμη κ.ο.κ. Ἡ Ἱστορία μᾶς διδάσκει ὅτι προσπάθεια γιὰ τὴν ἐπαναφορὰ τοῦ σβησμένου τελευταίου κειμένου εἶναι μέν ἐφικτὴ ἀλλὰ βραχυπρόθεσμη. Ἔχουμε ὡς παράδειγμα τὴν ἐπαναφορὰ τῆς ἀρχαίας προχριστιανικῆς Ῥώμης ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα Ἰουλιανὸ τὸν Παραβάτη, ἀλλὰ μόνον γιὰ τρία χρόνια (360‐363) καὶ μόνον κατόπιν τῆς πολὺ προσφάτου πτώσεως τῆς ἀρχαίας Ῥώμης, μὲ τὴν ἄνοδο στὴν ἐξουσία τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου (306‐337).

 β) Μὲ ποῖον τρόπο ἡ Ὀθωμανία ἐπεκάλυψε καὶ ἀντεκατέστησε τὸ Βυζάντιο;

 Μέσα στὴν μακρὰ περίοδο 2500 χρόνων τῆς οἰκουμενικῆς αὐτοκρατορίας τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς, ἀπὸ τὴν Περσικὴ Αὐτοκρατορία στὴν Ὀθωμανική, μέσῳ τῆς αὐτοκρατορίας τοῦ Ἀλεξάνδρου, τῆς ἀρχαίας Ῥώμης καὶ τῆς Βυζαντινῆς, ἡ διαλεκτικὴ πορεία της ἀνεγνωρίσθη ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ εἰκόνα ποὺ ἐπαρουσίαζε ἦταν πάντα ἡ ἴδια, συνάμα ὅμως καὶ κάθε φορὰ διαφορετικὴ καὶ ἐξελικτική. Ἔτσι, ἡ μεγάλη ἀλλαγὴ μεταξὺ ἀρχαίας καὶ νέας Ῥώμης ὑπῆρξε ἡ μεταφορά της στὰ νερὰ τοῦ Βοσπόρου καὶ ἡ ἐπιβολὴ τῆς νέας θρησκείας τοῦ χριστιανισμοῦ. Ἡ μεγάλη ἀλλαγὴ τὸ 1453 δὲν ὑπῆρξε οὔτε ἀλλαγὴ τοποθεσίας, οὔτε ἀλλαγὴ θρησκείας, ἀλλὰ ἀλλαγὴ ἀπὸ μονομιλλετιακὴ κοινωνικὴ δομὴ σὲ τετραμιλλετιακὴ δομή.

 Ἡ ἰδεολογία τοῦ Βυζαντίου ὑπῆρξε μέχρι τέλους ἡ Ὀρθοδοξία, ὅπως ἡ ἰδεολογία τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως ὑπῆρξε μέχρι τέλους ὁ μαρξισμός‐λενινισμός. Ὁ πρωτοεθνικισμὸς ποὺ ἐνεφανίσθη μετὰ τὸ 1204, ὑπῆρξε φαινόμενο παρακμῆς, συνεπείᾳ τοῦ θρησκευτικοῦ σχίσματος τοῦ 1054, ὅπως καὶ ὁ πρωτοκαπιταλισμὸς ποὺ ἐνεφανίσθη σταδιακὰ στὴν ΕΣΣΔ μετὰ τὸ θάνατο τοῦ Στάλιν, ὑπῆρξε φαινόμενο παρακμῆς, συνεπείᾳ τοῦ Ψυχροῦ Πολέμου καὶ τῆς ηὐξημένης ἐπιθετικότητος τῆς Δύσεως. Ἡ πρὸ τοῦ 1917 τσαρικὴ Ῥωσία ἔχει σβήσει διὰ παντός, ὅπως καὶ τὸ Βυζάντιο, καὶ μία ἐπάνοδος τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως ἐὰν συμβῆ θὰ εἶναι βραχεῖα, ὅπως καὶ μιὰ ἐπάνοδος χωρὶς μεταβολές, τῆς Ὀθωμανίας, ὅσο βραχεῖα ὑπῆρξε ἡ ἐπάνοδος τῆς ἀρχαίας Ῥώμης ἀπὸ τὸν Ἰουλιανὸ τὸν Παραβάτη.

Ἡ συσκότιση τοῦ Διαφωτισμοῦ

  Ὁ Δημήτρης Κιτσίκης ( 1935 -2021) ὑπῆρξε Τακτικὸ μέλος τῆς Καναδικῆς Ἀκαδημίας, καθηγητὴς τοῦ Πανεπιστημίου Ὀττάβας, Ἐπίτιμος Πρόεδρος τοῦ «Ἱδρύματος Δημήτρη Κιτσίκη» ΝΠΔΔ. Τὸ ἄρθρο του ἐδημοσιεύθη στό τεῦχος 167 τοῦ περιοδικοῦ ΤΡΙΤΟ ΜΑΤΙ, Ἰανουάριος 2009)

 

 

 

Ἡ συσκότιση τοῦ Διαφωτισμοῦ.

Τὸ πνεῦμα τῆς Δύσης καὶ ἡ ἐπιδράσή του στὴν Ἑλλάδα καὶ στὸν Κόσμο

 

            α) Ἀπὸ τὴν Ἀναγέννηση στὸν Φωταδισμὸ. 

            Ἡ λέξη φωταδισμὸς σημαίνει ὁ σκοταδισμός, δηλαδὴ ὁ φανατισμὸς τοῦ Διαφωτισμοῦ τοῦ ΙΗ' (18ου) αἰῶνος, ἐπιστέγασμα τῆς Ἰταλικῆς Ἀναγεννήσεως ποὺ ἐδημιούργησε ὁ Ἕλλην Βυζαντινὸς Πλήθων ὁ Γεμιστός, στὸν ΙΕ' (15^ο) αἰῶνα. Ὁ ὅρος χρησιμοποιεῖται στὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τοὺς ἐπικριτὲς τῶν Φραγκολατρῶν οἱ ὁποῖοι θεωροῦν ὅτι ἡ μεγαλύτερη ἀτυχία τῆς «Ἑλλάδος» ἦταν ὅτι δὲν ἐγνώρισε τὴν Ἀναγέννηση, ἐνῷ ἡ Ἑλλὰς (ὡς κράτος) δὲν ὑπῆρχε οὔτε στὴν ἑλληνικὴ Ἀρχαιότητα, οὔτε στὴν προχριστιανικὴ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία, οὔτε στὴν χριστιανικὴ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία (Βυζάντιο), οὔτε καὶ στὴν Ρωμαϊκὴ Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία. Ἡ Ἑλλὰς ὡς κράτος ἐδημιουργήθη ἀπὸ τοὺς Φράγκους μετὰ τὸ 1821 καὶ τότε τὸ κρατικὸ κατεστημένο ἔπαψε γιὰ πρώτη φορὰ νὰ προωθῇ τὶς ἑλληνορωμαϊκὲς καὶ τὶς ἑλληνωρθόδοξες ἀξίες πρὸς χάριν τοῦ δόγματος ὅτι «ἡ Ἑλλὰς ἀνήκει στὴν Δύση».            

Ὁ κορυφαῖος διανοητὴς Βολταῖρος ἐδῶ εἰκονίζεται ὥς ἐχθρὸς τῆς δυτικῆς ἐκκλησίας.

Τὸ 1970, ἀπολυμένος ἀπὸ τὴν Σορβόννη λόγῳ τῆς συμμετοχῆς μου ὡς μαοϊκὸς στὴν παρισινὴ ἐξέγερση τοῦ 1968, ἐκινδύνευσα καὶ πάλι νὰ ἐκδιωχθῶ ἀπὸ τὴν νέα μου καθηγητικὴ θέση στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Ὀττάβας τοῦ Καναδᾶ ἐπειδὴ στὸ μάθημα, «Ἡ Εὐρώπη ἀπὸ τὸ 1500 μέχρι τῶν ἡμερῶν μας» πού μοῦ εἶχαν ἀναθέσει, εἶχα καταφερθῆ ἐναντίον τῆς Ἀναγεννήσεως καὶ τοῦ Διαφωτισμοῦ. Οἱ πλήρως δυτικοποιημένοι Ἑλληνοκαναδοὶ καὶ οἱ ἐκκλησίες τους, μὲ ἐθεώρουν ἀνθέλληνα καὶ ἐζήτουν τὴν ἀπομάκρυνσή μου ἀπὸ τὸ Πανεπιστήμιο καὶ τὴν ἀφαίρεση τοῦ ἑλληνικοῦ διαβατηρίου μου.

Προσωπολατρεία

 

Ὁ Δημήτρης Κιτσίκης ( 1935 -2021) ὑπῆρξε Τακτικὸ μέλος τῆς Καναδικῆς Ἀκαδημίας, καθηγητὴς τοῦ Πανεπιστημίου Ὀττάβας, Ἐπίτιμος Πρόεδρος τοῦ «Ἱδρύματος Δημήτρη Κιτσίκη» ΝΠΔΔ. Τὸ ἄρθρο του ἐδημοσιεύθη στό τεῦχος 183 τοῦ περιοδικοῦ ΤΡΙΤΟ ΜΑΤΙ, Ὀκτώβριος 2010)

 

 

Προσωπολατρεία

 

 Ἡ προσωπολατρεία εἶναι ἐγγενὴς στὴν ἀνθρώπινη φύση. Ὡστόσο, ἂν ὁ ἄνθρωπος χάσει τὴν ἐπαφή του μὲ τὸ πρόσωπο τοῦ Θεοῦ, τότε ἀναγκαστικὰ ἡ προσωπολατρεία στρεβλώνεται καὶ ἐκδηλώνεται ὡς λατρεία ἡγετῶν, στάρς, ἀκόμη καὶ ὁλόκληρου τοῦ λαοῦ ὡς ἕνα ἑνιαῖο πρόσωπο (φασισμός)...

Ἡ προσήλωση καὶ λατρεία πρὸς ἕνα (ἀνώτερο) πρόσωπο εἶναι ἔμφυτη ἀνάγκη στὸν ἄνθρωπο καὶ ἡ ἐκρίζωση της τὸν καθιστᾶ ἀνάπηρο ψυχολογικά. Ἡ πρωταρχικὴ ἔκφραση τῆς προσωπολατρείας στρέφεται πρὸς τὸ θεῖο. Ὅταν ὅμως ἡ προσωπικὴ αὐτή ἐπαφὴ καὶ σχέση μὲ τὸ θεῖο χαθεῖ τότε ἡ ἐγγενὴς τάση γιὰ προσωπολατρεία τοῦ ἀνθρώπου θὰ ἀναζητήσει ἄλλες διεξόδους.

Ἀπὸ  τὴν ἱστορικὴ πεῖρα προκύπτει ὅτι ἡ προσωπολατρεία πρῶτα θὰ ἐκτραπεῖ στὴν θρησκεία ὅπου θὰ λατρέψει τὸ πρόσωπο τοῦ ἑκάστοτε  ποντίφικα  καὶ τὸ  εἴδωλο. Ἀργότερα, ὅταν ἡ θρησκεία πεθάνει καὶ τὴ θέση της θὰ πάρει ἡ ἰδεολογία, ἡ προσωπολατρεία θὰ στραφεῖ στὸ πρόσωπο τοῦ μονάρχη (Θεός Βασιλεύς Ἥλιος). Μὲ τὴ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση καὶ τὸν  ἀποκεφαλισμὸ τοῦ μονάρχη  ἡ προσωπολατρεία θὰ βρεῖ ἀντικείμενο λατρείας στὸν λαό, τὸν ὁποῖο θὰ μετατρέψει σὲ μυθικὸ πρόσωπο καὶ θὰ τὸν λατρέψει (ἀπαρχὴ τοῦ φασισμοῦ), ἐνῷ ὅσο φτάνουμε πρὸς τὶς μέρες μας, ὁ ἄνθρωπος θὰ λατρέψει τὸν ἴδιο τὸν ἄνθρωπο, τὸ ἄτομο, τὸ λαϊκὸ εἴδωλο, τὴν τέλεια ἔκφραση τοῦ ἑωσφόρου...