Τὸ παρὸν νέο ἱστολόγιο εἶναι ἡ συνέχεια τοῦ παλαιοῦ μὲ τὸ ὁποῖο συνδέεσθε μέσῳ τῆς διευθύνσεως http://endiameseperioche.blogspot.gr

Τὰ ἄρθρα τοῦ παρόντος ἱστολογίου, ἀπὸ τὸ 2012 μέχρι τὸ 2017, ἐδημοσιεύοντο τακτικά, μαζὶ μὲ ἄλλα κείμενα τοῦ Κιτσίκη, στὴν ἀθηναϊκὴ ἡμερησία ἐφημερίδα "Ἐλεύθερη Ὥρα" καὶ ἐνεπλουτίζοντο μὲ ἐκτενῆ ἄρθρα, στὸ τριμηνιαῖο περιοδικὸ τοῦ Δημήτρη Κιτσίκη, ποὺ φέρει τὸν ἴδιο τίτλο μὲ τὸ ἱστολόγιο, δηλαδὴ "Ἐνδιάμεση Περιοχή" (http://www.intermediateregion.com), περιοδικὸ τὸ ὁποῖο δημοσιεύεται ἀνελλιπῶς ἀπὸ τὸ 1996.
Ὁ Κιτσίκης ἐδημοσίευε ἐπίσης τακτικά, μακροσκελῆ ἄρθρα, ἀπὸ τὸ 1999 μλέχρι τὸ 2017 καὶ τὸν θάνατο τοῦ ἐκδότου του Παύλου Βουδούρη, στὸ ἀθηναϊκὸ μηνιαῖο περιοδικὸ "Τρίτο Μάτι".

Βλέπε καὶ μία συνέντευξη, ἐφ'ὅλης τῆς ὕλης τοῦ Κιτσίκη στὸ lifo.gr



Γιὰ ὅσους διαβάζουν γαλλικά,εἰσέρχεσθε στὸ παρακάτω ἱστολόγιο
γιὰ νὰ διαβάσετε ἄρθρα τοῦ Κιτσίκη

Feb 16, 2019

485 - Ἑλληνικὴ θρησκεία καὶ χριστιανισμός: Γιὰ μία έπαναφορὰ τῆς ἑλληνικῆς συνθετικῆς πίστεως



Ὁ Ἐσταυρωμένος Διόνυσος, υἱὸς τοῦ Θεοῦ Διός (Deus)

485 - Ἑλληνικὴ θρησκεία καὶ χριστιανισμός: Γιὰ μία έπαναφορὰ τῆς ἑλληνικῆς συνθετικῆς πίστεως

Ἄν καὶ οἱ χριστιανοὶ αὐτοκράτορες τοῦ Βυζαντίου ἀπηγόρευσαν τὴν ἑλληνικὴ θρησκεία ποὺ ἐξεφράζετο στὰ Μυστήρια τῆς Ἐλευσῖνος στὰ ὁποῖα ἦταν μυημένος ὁ Πλάτων, τὰ μυστήρια αὐτὰ τοῦ Διονύσου ὄχι μόνον παρέμειναν στὸν ΙΕ΄αἰῶνα μέσῳ τοῦ Πλήθωνος στὸν ἑλληνικὸ χῶρο ὡς ζωντανὴ θρησκεία καὶ ὄχι ὡς εἰδωλολατρική, ἀλλὰ ἐξηγοῦν γιατὶ ὁ Χριστός-Διόνυσος παραμένει ἡ βάσις τῆς ἑλληνικῆς συμπαντικῆς πίστεως ποὺ ἐξηπλώθη ἀπὸ τὴν Ἰνδία μέχρι καὶ τὴν Δύσι.

Ἡ παιδιάστικη προσπάθεια Ἑλλήνων ἐθνικιστῶν νὰ ἀποδείξουν πὼς ὁ Χριστὸς ὁ Ναζωραῖος εἶχε ἑλληνικὸ καὶ ὄχι ἑβραϊκὸ αἷμα ὁμοιάζει περίπου μὲ τὴν προσπάθεια Ἰνδῶν ἐθνικιστῶν νὰ ἀποδείξουν ὅτι ὁ Διόνυσος, ὡς Δίας τῆς πόλεως Νύσσης, στὴν Βόρειο Ἰνδία, εἶχε ἰνδικὸ καὶ ὄχι ἑλληνικὸ αἷμα.

Ἐὰν οἱ Ἕλληνες ἠσπάσθησαν τὸν χριστιανισμὸ καὶ τὸν διέδωσαν συμπαντικὰ αὐτὸ ὀφείλεται ἀκριβῶς στὰ Ἐλευσίνια Μυστήρια, μεταφέροντας στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ τὸ πρόσωπο τοῦ Ἰάκχου (ὄνομα τοῦ Διονύσου ὡς υἱὸς τοῦ Θεοῦ Διός, τοῦ Διο-Νύσσης). Γι’αὐτὸ καὶ οἱ χριστιανικὲς πράξεις ὀνομάζονται Μυστήρια.

Ἀπόδειξις γιὰ τὰ παραπάνω εἶναι ὅτι τὸ μυστήριο τῆς χριστιανικῆς θείας κοινωνίας-μεταλήψεως, ἡ προσευχὴ στὴν θεία λειτουργία τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου ἀπὸ ὅσους θὰ μεταλάβουν, ἡ ὁποία ἀντιστοιχεῖ στὴν μύησι τοῦ πιστοῦ ὅταν εἰσέρχεται στὸν χῶρο τῶν Ἐλευσινίων Μυστηρίων φορῶντας τὸν εἰδικὸ χιτῶνα, δίδοντας ὄρκο νὰ μὴν ἀποκαλύψουν τὸ μυστικὸ στοὺς ἀπίστους τοῦ Χριστοῦ-Ἰάκχου.

Πράγματι, ἰδοὺ τὰ λόγια ποὺ λέγει κάθε χριστιανὸς ἐν τῇ Ἐκκλησία, προτοῦ λάβῃ τὴν θεία κοινωνία ἀπὸ τὸν ἱερέα: «Ἐν ταῖς λαμπρότησι τῶν ἁγίων σου, πῶς εἰσελεύσομαι ὁ ἀνάξιος; Ἐὰν γὰρ τολμήσω συνεισελθεῖν εἰς τὸν νυμφῶνα, ὁ χιτὼν μὲ ἐλέγχει ὅτι οὔκ ἔστι  τοῦ γάμου, καὶ δέσμιος ἐκβαλοῦμαι ὑπὸ τῶν Ἀγγέλων...οὐ μὴ γὰρ τοῖς ἐχθροῖς σου τὸ μυστήριον εἴπω».

Ὅταν ἀπεβίωσε ὁ Πλήθων-Γεμιστός, τὸ 1452, ὁ πιστὸς μαθητής του, μητροπολίτης Νικαίας Βησσαρίων (1403-1472), κατόπιν καρδινάλιος στὸ Βατικανό, στὴν συλλυπητήρια ἐπιστολή του στοὺς υἱοὺς τοῦ Πλήθωνος, εἶχε γράψει: «Βησσαρίων, καρδινάλιος, πρὸς Δημήτριον καὶ Ἀνδρόνικον, υἱοὺς τοῦ σοφοῦ Γεμιστοῦ, χαίρετε. Ἔμαθα πὼς ὁ κοινὸς μας πατὴρ καὶ διδάσκαλος παρέδωσε κάθε γήϊνο στοιχεῖο καὶ ἀνελήφθη εἰς τοὺς οὐρανούς, στὴν μακαρία κατοικία γιὰ νὰ χορεύσῃ τὸν μυστικὸ Ἴακχο [ὄνομα τοῦ Διονύσου καὶ τοῦ σχετικοῦ ὕμνου τῶν Ἐλευσινίων μυστηρίων] μἐ τοὺς Ὀλυμπίους Θεούς». (Βλέπε τὸ σχετικὸ ἄρθρο μου, «Ἀπὸ τὴν φρατρία τῶν Ἑλλήνων στοὺς Πανέλληνες τοῦ Μυστρᾶ», Ἐνδιάμεση Περιοχή, τριμηνιαῖο περιοδικό, τεῦχος 73, Φθινόπωρο  2014).

Ἀντὶ νὰ καταναλώνουν τὶς προσπάθειές τους οἱ ἀρχαιολάτρες γιὰ νὰ ἀποδείξουν ὅτι ὁ Χριστὸς ἦτο Ἕλλην ἄν καὶ θρησκείας ἑβραϊκῆς, καλύτερα νὰ ἀναρωτηθοῦν γιατὶ κανένα ἀπὸ τὰ χριστιανικὰ κείμενα δὲν εἶναι γραμμένο στὰ ἑβραϊκά, θρησκευτικὴ γλῶσσα τῆς ἑβραϊκῆς θρησκείας,  ἀλλὰ εἶναι στὰ ἑλληνικά. Ἐπιπροσθέτως, γιατὶ τὰ κείμενα τῶν πατέρων τῆς Ἐκκλησίας ποὺ καταδικάζουν τὴν ἑλληνικὴ διαλεκτικὴ ὡς φιλοσοφία καὶ ὄχι θεολογία, βρίθουν σὲ κάθε παράγραφο ἀπὸ τὴν διαλεκτικὴ σκέψι. Ἰδοὺ ἕνα ἁπλὸ παράδειγμα στὸ τὸ ὁποῖο ὁ κάθε χριστιανός, καὶ ὁ πλέον ἀδιάβαστος, εἶναι μυημένος: Ὅταν στὴν ἐκκλησία ἀκούει τὸν ἱερέα ποὺ ἐτοιμάζει τὴν θεία κοινωνία νὰ λέγῃ: «Μελίζεται καὶ διαμερίζεται ὁ Ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ μελιζόμενος καὶ μὴ διαιρούμενος. Ὁ πάντοτε ἐσθιόμενος, καὶ μηδέποτε δαπανώμενος».

Ὁ μαρξισμός-λενινισμός ὡς ἑλληνικὴ φιλοσοφία-θρησκεία, ποὺ ἀντικαθιστᾷ τὴν Ὀρθοδοξία, βασίζεται στὸν ἑλληνιστὴ τοῦ ΙΗ΄αἰῶνος Ἕγελο ποὺ ἐπανέφερε τὴν ἑλληνικὴ διαλεκτικὴ καὶ ἐξύμνησε τὴν χρησιμοποίησι τῆς διαλεκτικῆς ἀπὸ τὴν χριστιανικὴ ὀρθοδοξία.

Ὁ Λένιν λοιπὸν γράφει τὸ 1904, στὸ πόνημά του, Ἕνα βῆμα μπρός, δύο βήματα πίσω, ὅτι ὁ ἐπιστημονικὸς σοσιαλισμὸς ἐπῆρε τὴν ἑλληνικὴ διαλεκτικὴ μέσῳ τοῦ Ἑγέλου καὶ τὴν ἔκαμε κεντρική μέθοδο σκέψεως (σ. 279).

Ὁ ἑλληνισμὸς λοιπὸν εἶναι ἡ συμπαντικὴ σκέψις. Δυστυχῶς οἱ Γραικύλοι τὸν ὑποβιβάζουν διαμελίζοντάς τον σὲ φραγκικὴ διχαστὴ σκέψι. Ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴ Θρησκεία στὴν Ὀρθοδοξία ἡ ὁδὸς εἶναι βασιλικὴ καὶ μονόδρομος.

Δημήτρης Κιτσίκης                              16 Φεβρουαρίου 2019

            

Feb 11, 2019

484 -Ἕνα ἐπικίνδυνο καὶ ἀπαγορευμένο κείμενο ποὺ ἐπανέρχεται τὸ 2019, ἐπὶ διακυβερνήσεως Τσίπρα





Ὁ θάλασσιος διάδρομος Στενῶν-Αἰγαίου μετὰ τὴν ἐπέκταση ἀπὸ τὰ 6 στὰ 12 μίλια τῶν χωρικῶν ὑδάτων τῆς Ἑλλάδος

Μὲ πρωτοβουλία τοῦ τότε ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν, οἱ δρόμοι καὶ οἱ στύλοι τῆς Ἀθήνας ἐκαλύφθησαν τὸ 1982  μὲ τὸ παραπάνω φέιγ-βολὰν.



484  -  Ἕνα ἐπικίνδυνο καὶ ἀπαγορευμένο κείμενο ποὺ ἐπανέρχεται τὸ 2019, ἐπὶ διακυβερνήσεως Τσίπρα

(Ἀναδημοσίευσις ἀπὸ τὸ τριμηνιαῖο περιοδικὸ γεωπολιτικῆς, "Ἐνδιάμεση Περιοχή", τεῦχος 57, Φθινόπωρο 2010)

Τὸ κείμενο ποὺ ἀκολουθεῖ εἶχε δημοσιευθῆ ὡς ἐπίλογος στὴν πρώτη ἔκδοση τοῦ βιβλίου μου, Ἱστορία τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, Ἑστία, 1988, ὡς καὶ στὴν δεύτερη ποὺ ἠκολούθησε δύο μῆνες ἀργότερα, μέσα στὸν χρόνο, λόγῳ τῆς μεγάλης ἀπηχήσεως ποὺ αὐτὸ τὸ βιβλίο εἶχε στὸ ἑλληνικὸ κοινό, ἀλλὰ έξηφανίσθη ἀπὸ τὶς ἑπόμενες 3η καὶ 4η ἔκδοση τοῦ ἔργου, προφανῶς διότι ὁ κόσμος δὲν ἦτο ἀκόμη ἔτοιμος νὰ τὸ ἀποδεχθῇ. Σήμερα, μὲ τὴν ἀλλαγὴ τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς στὶς δύο ὄχθες τοῦ Αἰγαίου, ἡ κοινὴ γνώμη στὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Τουρκία ἔχει ἀρκοῦντος ὡριμάσει γιὰ νὰ τὸ διαβάσῃ μὲ τὴν πρέπουσα ψυχραιμία. Ὁ Τοῦρκος ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν Νταβούτογλου ἐδήλωσε ὅτι ἡ ἐπέκταση ἀπὸ τὰ ἕξι  στὰ δώδεκα ναυτικὰ  μίλια τῶν χωρικῶν ὑδάτων τῆς Ἑλλάδος δὲν καθιστοῦν πλέον γιὰ τὴν Τουρκία αἰτία πολέμου –casus belli. Ὁ δὲ ἀντιπρόεδρος τῆς ἑλληνικῆς κυβερνήσεως Θεόδωρος Πάγκαλος ἐξέφρασε στὴν Σμύρνη τὴν ἱκανοποίησή του γιὰ τὴν ἄρση τοῦ casus belli, στὶς 18 Σεπτεμβρίου 2010 καὶ ἐπανέφερε τὴν ἀτμόσφαιρα Κεμάλ-Βενιζέλου τοῦ 1930. Ὁλοταχῶς δηλαδή, πρὸς τὴν ἑλληνοτουρκικὴ συνομοσπονδία  

α) Τὸ διαζύγιο τοῦ 1923

Ἕνα διαζύγιο  δύναται νομικὰ νὰ εἶναι τελεσίδικο. Ψυχολιγικὰ δὲν εἶναι. Μετὰ ἀπὸ
τὸ γκρέμισμα μίας Αὐτοκρατορίας δύο χιλιετηρίδων ἕνα τεράστιο ψυχολογικὸ, ἀλλὰ καὶ πολιτιστικό, οἱκονομικό, πολιτικὸ καὶ στρατηγικὸ κενὸ ζητᾷ νὰ καλυφθῇ, ἡ πληγὴ ποὺ ἐχαράχθη στὸ Αἰγαῖο μεταξὺ τῆς  Ῥούμελης καὶ τῆς Ἀνατολίας, νὰ ἐπουλωθῇ. Ἑπτὰ χρόνια μετὰ τὴν καταστροφή, Βενιζέλος καὶ Ἀτατοὺρκ προσεπάθησαν      νὰ ἀναστηλώσουν τὴν Βυζαντινωθωμανικὴ Αὐτοκρατορία ὑπὸ τὴν μορφὴ μίας ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας. Ἀπέτυχαν. Ἐβιάσθησαν οἱ ῥεαλιστὲς νὰ καγχάσουν. Οὐτοπία εἶπαν. Ἀλλὰ τὰ σοβαρὰ αὐτὰ ἐνηλικιωμένα μυαλὰ μήπως ηὖραν λύση; Καμμία ἀπολύτως, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν προοπτικὴ συνεχοῦς ἀναμετρήσεως καὶ τὸν κίνδυνο σταδιακῆς κατατμήσεως τοῦ ὑπάρχοντος ἑλληνικοῦ κράτους. Δὲν εἶναι λοιπὸν μάταιο νὰ ἀναζητήσουμε μία λύση στὸ πλαίσιο τῆς ἀνασυστάσεως τοῦ ἑλληνοτουρκικοῦ συνόλου. Νομίζω πὼς χρειάζονται γι’αὐτὸ τέσσερα πράγματα:

1 – Τὸ Αἰγαῖο πρέπει νὰ νοηθῇ ὡς κέντρο καὶ ὄχι ὡς σύνορο ἤ περιφέρεια. Ἡ Ἑλλὰς δὲν εἶναι μία χώρα ἠπειρωτική, ζωσμένη μὲ θάλασσα. Εἶναι μία θάλασσα ζωσμένη μὲ στεριά. Ἡ Ἑλλάς εἶναι τὸ Αἰγαῖο. Ἄνετα ἡ ἱστορία χιλιάδων ἐτῶν μᾶς τὸ ἀποδεικνύει.

Ἡ Τουρκία τοῦ Αἰγαίου ἔχει πάψει ἀπὸ αἰῶνες τώρα νὰ συγκρατῇ στὴν ψυχή της μηδὲ κόκκο νομαδισμοῦ. οὔτε ἴχνος χαρακτηριστικῶν τῆς  κεντρικῆε Ἀσίας δὲν ὑπάρχει πλέον στὰ κοινὰ μὲ τὰ ἑλληνικά, τουρκικὰ πρόσωπα τοῦ Αἰγαίου. Τὸ ἐπίστευε καὶ ὁ Ἀτατούρκ. Τὸ βροντοφωνάζει ἡ σημερινὴ ὡραία τουρκικὴ λογοτεχνία καὶ τέχνη: μυθιστόρημα, διήγημα, ποίηση, τραγούδι, μουσική, ζωγραφική. Ἡ Τουρκία εἶναι τὸ Αἰγαῖο. Δηλαδὴ τὸ Αἰγαῖο εἶναι τὸ ἀπαραίτητο βάθρο ἐπάνω στὸ ὁποῖο θὰ στηθῇ ἡ ἑλληνοτουρκικὴ συνομοσπονδία.

2 - Ἡ  χώρα   αὐτὴ   τοῦ   Αἰγαίου   δὲν   εἶναι
δυνατὸν νὰ συγκροτηθῇ μὲ τὴν παρουσία τῆς Ἀνατολικῆς Τουρκίας.

Ἡ Ἐνδιάμεση Περιοχή: «Ὁ κ.Πάγκαλος ἐτόνισε ὅτι ἐντυπωσιάζεται κάθε φορὰ ποὺ ἐπισκέπτεται τὴν Τουρκία ἀπὸ πόσο «δυτικὸς» εἶναι ὁ τουρκικὸς λαὸς καὶ ἐσχολίασε ὅτι καὶ οἱ Τοῦρκοι ποὺ ἐπισκέπτονται τὴν Ἑλλάδα εἶναι βέβαιος ὅτι θὰ ἐντυπωσιάζονται ἀπὸ πόσο «ἀνατολίτης» εἶναι ὁ ἑλληνικὸς λαός. «Γι’αὐτὸ καὶ ὁμοιάζουμε τόσο πολύ», εἶπε (18 09 2010)

Στὸ κεφάλαιο ποὺ εἶχα ἀφιερώσει στὸ κουρδικὸ πρόβλημα πρὸ δέκα ἐτῶν [τὸ 1978], ἔγραφα: « Τουρκία ἀπειλεῖται ἀπὸ ἕνα σοβαρὸ πρόβλημα: τὸ κουρδικό [τὸ ὄνομα τοῦ Παγκάλου συνεδέθη τὸ 1999 μὲ τὸν Ὄτζαλαν]. Στὴν σημερινὴ ἐποχὴ τοῦ ἐθνικισμοῦ, οἱ Κοῦρδοι, ποὺ ἀποτελοῦν ἀναμφισβήτητα ἕνα ἔθνος, θὰ φθάσουν ἀργὰ γρήγορα στὴν ἀνεξαρτησία». Ἔκτοτε τὸ κουρδικὸ κίνημα ἔκανε μεγάλα βήματα στὴν Τουρκία καὶ τὸ ὅραμα ἑνὸς ἀνεξαρτήτου τουρκικοῦ Κουρδιστὰν ἔχει συγκεκριμενοποιηθῆ. Μὲ τὴν σύσταση τοῦ κράτους αὐτοῦ, ἕνα μεγάλο τμῆμα ἀνατολικὰ τῆς Ἀγκύρας θὰ ἀποσχισθῇ. Παρ’ ὅλην τὴν ὀδύνη ποὺ ἕνας τέτοιος ἀκρωτηριασμὸς θὰ προκαλέσῃ στὸ ἐθνικὸ σῶμα τῆς Τουρκίας, κανεὶς Τοῦρκος τοῦ Αίγαίου δὲν θὰ κλάψῃ εἰλικρινὰ τὸν ἀπελθόντα Κοῦρδο.

Πάντοτε ὑπῆρχαν δύο Τουρκίες: δυτικὰ καὶ ἀνατολικὰ τῆς Ἀγκύρας, μεταξὺ τῶν ὁποίων δὲν ὑπάρχει καμμία βαθιὰ συγγένεια. Ἀπηλλαγμένη ἀπὸ τὸ φτωχὸ καὶ ὀπισθοδρομικὸ Κουρδιστὰν ποὺ τὴν καθηλώνει σὲ χρόνια ὑπανάπτυξη, ἡ δυτικὴ Τουρκία θὰ ξεπηδήσῃ καὶ γρήγορα θὰ φτάσῃ τὸ οἰκονομικὸ ἐπίπεδο τῆς Ἑλλάδος ποὺ πρὸς τὸ παρόν [τὸ 1988] ξεπερνᾷ τὴν Ἄγκυρα
μὲ ποσοστὸ τρία πρὸς ἕνα.

Ἐπιπλέον, μὲ τὸν τρόπο αὐτό, ἡ Τουρκία θὰ ἀπαλλαγῇ ἀπὸ τὸν ἀρμενικὸ βραχνὰ ποὺ τὴν ἐκθέτει διεθνῶς. Τὸ νέο κουρδικὸ κράτος θὰ ἐμπλακῇ σίγουρα σὲ μόνιμη ἀντιδικία μὲ τοὺς ἀνὰ τὸν κόσμο Ἀρμενίους καὶ μὲ τὴν γειτονικὴ Ἀρμενικὴ Δημοκρατία τοῦ Ἐριβάν, διότι Κοῦρδοι καὶ Ἀρμένιοι διεκδικοῦν τὸ ἴδιο ἔδαφος.

3 - Ἡ λύση τοῦ Κυπριακοῦ σὲ συνομοσπονδιακὴ βάση, ἐμπνευσμένη ἀπὸ τὸ καναδικὸ πρότυπο, θὰ ἐπιτρέψῃ μὲ τὴν σειρά της τὴν συγκρότηση συνομοσπονδίας Ἑλλάδος καὶ Τουρκίας ἀπηλλαγμένης ἀπὸ τὸ Κουρδιστάν, βασισμένης καὶ αὐτὴ στὸ καναδικὸ παράδειγμα. Ἡ συνταγματικὴ ἀπαγόρευση τῆς ἑνώσεως τῆς Κύπρου μὲ τὸ κράτος τοῦ Αἰγαίου, θὰ ἐπιτρέψῃ τὴν παρουσία στὸ διεθνὲς προσκήνιο δύο ἑλληνοτουρκικῶν κρατῶν ποὺ θὰ ἀκολουθοῦν τὴν ἴδια κατεύθυνση καὶ θὰ ἔχουν τοὺς ἰδίους στόχους.

Ἡ συνταγματικὴ λύση τοῦ Κυπριακοῦ θὰ ἠδύνατο νὰ προηγηθῇ τῆς ἑλληνοτουρκικῆς λύσεως ἀλλὰ ὑπὸ τὴν προϋπόθεση ὅτι θὰ συνεδέετο μὲ μία τοὐλάχιστον κατ’ ἀρχὴν ἀποδοχὴ ἀπὸ τὴν Ἄγκυρα καὶ τὴν Ἀθήνα ἀνάλογης μεταξύ των ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας.

Ἡ πρώτη ἀρχὴ τοῦ καναδικοῦ συστήματος, ὅπως ἐκφράζεται στὸ καναδικὸ σύνταγμα τοῦ 1982, εἶναι πὼς ἄν καὶ ὁ γαλλόφωνος λαὸς τοῦ Καναδᾶ ἀντιπροσωπεύει μόνον τὸ 30% τοῦ συνόλου τοῦ πλυθησμοῦ, θεωρεῖται ἡ μία ἀπὸ τὶς δύο «ἱδρυτικὲς φυλὲς» τῆς Καναδικῆς Συνομοσπονδίας τοῦ 1867. Τὸ πρόγραμμα τοῦ πρώην πρωθυπουργοῦ τοῦ Κεμπὲκ Ρενὲ Λεβέκ (René Lévesque) ποὺ ὠνομάζετο «κυριαρχία καὶ σύνδεση» (souveraineté-association) ἤθελε, μὲ τὴν δημιουργία δύο ἀνεξαρτήτων κρατῶν ποὺ θὰ
συνεδέοντο σὲ μία οἰκονομικὴ καναδικὴ ἑνότητα, νὰ ἀξιοποιήσῃ στὸ ἔπακρο τὴν ἀπόλυτη ἰσότητα τῶν δύο λαῶν, ἡ ἰδέα τῆς ὁποίας ἐμπεριέχεται στὴν ἀρχὴ τῶν  «two founding races» (δύο ἱδρυτικῶν φυλῶν). ΒλέπεLa nouvelle entente Québec-Canada. Proposition du gouvernement du Québec pour une entente d’égal à égal : la souveraineté-association (« νέα συνεννόηση Κεμπέκ-ΚαναδᾶΠρόταση τῆς κυβερνήσεως τοῦ Κεμπὲκ γιὰ μία ἴσον πρὸς ἴσον συνεννόηση κυριαρχία-σύνδεση»), ΚεμπέκEditeur officiel, 1979.

Ἡ δεύτερη ἀρχὴ τοῦ καναδικοῦ συστήματος εἶναι ἡ «ἐξίσωση τῶν περιφερειακῶν ἀνισοτήτων. (Βλ. The Constitution Act, 1982. La loi constitutionnelle de 1982 – «Ὁ Συνταγματικὸς Νόμος τοῦ 1982», Ὀττάβα, Canadian Government Publishing Centre, 1982. Τὸ ἄρθρο 36). Δηλαδὴ οἱ πλούσιες ἐπαρχίες πρέπει νὰ πληρώσουν γιὰ τὶς πτωχές.

Γιὰ τὴν Κύπρο αὐτὸ σημαίνει: a) Πλήρης ἰσότης τῶν δύο κοινοτήτων, ἀσχέτως τοῦ ποσοστοῦ τοῦ πληθυσμοῦ τους.                      b) Πολιτιστικὴ διαίρεση μὲ οἰκονομικὴ ἕνωση. c) Τὸ χρῆμα τῆς ἑλληνικῆς κοινότητος θὰ διοχετεύεται στὴν τουρκικὴ κοινότητα ὥστε ἡ σημερινὴ διαφορὰ ἐπιπέδου ζωῆς ὑπὲρ τῶν Ἑλληνοκυπρίων ποὺ ξεπερνᾷ τὸ τρία πρὸς ἕνα νὰ ἐξισωθῇ.

Τὸ μελλοντικὸ κυπριακὸ σύνταγμα θὰ προβλέπῃ τὴν μεταβίβαση δημοσιονομικῶν ποσῶν ἀπὸ τὸ ἑλληνοκυπριακὸ στὸ τουρκοκυπριακὸ κράτος, μέσῳ τῆς συνομοσπονδιακῆς κυβερνήσεως τῆς Λευκωσίας, μὲ ὅρους ποὺ περιοδικὰ θὰ ἐπανακαθορίζονται μὲ διαπραγματεύσεις ὅπως καὶ στὸ καναδικὸ ὁμοσπονδιακὸ σύστημα. (ΒλCanada. House of Commons, Fiscal Federalism in Canada – «Ὁμοσπονδιακὴ δημοσιονομία  τοῦ  Καναδᾶ»,  Ὀττάβα,  1981). 
d) Διαίρεση τῆς  οἰκονομικῆς ἐξουσίας μεταξὺ τῆς συνομοσπονδιακῆς κυβερνήσεως  
καὶ   τῶν  κυβερνήσεων  τῶν  δύο  κρατῶν. Ἡ ἀναπτυξιακὴ στρατηγικὴ γιὰ τὰ διάφορα βιομηχανικὰ ἔργα πρέπει νὰ εἶναι ἀποκεντρωμένη, δηλαδὴ στὰ χέρια τῶν δύο τοπικῶν κυβερνήσεων καὶ ὄχι ἀποκλειστικὰ στὰ χέρια τῆς κεντρικῆς κυβερνήσεως.

e) Τὸ ἴδιο ἀποκεντρωμένη θὰ εἶναι καὶ ἡ δημοσιονομικὴ πολιτικὴ ὥστε τὸ καθένα ἀπὸ τὰ δύο κράτη νὰ δύναται νὰ ἀποφασίζῃ γιὰ τὸ ὕψος τῶν φόρων του. Στὸν Καναδᾶ, ὁ κάθε πολίτης πληρώνει φόρους σὲ δύο δημόσια ταμεῖα: τοὺς ὁμοσπονδιακοὺς φόρους καὶ τοὺς φόρους τῶν τοπικῶν κυβερνήσεων. Φέρ’εἰπεῖν, ὁ πολίτης τοῦ Κεμπὲκ πληρώνει πολὺ περισσοτέρους φόρους   ἀπὸ   τὸν   πολίτη  τοῦ  Ὀντάριο  καὶ αὐτὸ ἐπιτρέπει στὸ Κεμπὲκ νὰ συγκεντρώνῃ τὰ ἔσοδα ποὺ χρειάζεται γιὰ τὴν ἰδική του βιομηχανικὴ ἀνάπτυξη.

f) Ἡ ἐλευθερία εἰσόδου ἀνθρώπων καὶ ἀγαθῶν ἀπὸ ἕνα κράτος στὸ ἄλλο θὰ εἶναι περιορισμένη, διαφορετικὰ τὸ πιὸ ἀδύνατο ἀπὸ τὰ δύο, στὴν προκειμένη περίπτωση τὸ τουρκικό, θὰ κατακλισθῇ ἀπὸ Ἑλληνοκυπρίους καὶ ἑλληνοκυπριακὰ ἀγαθὰ καὶ δὲν θὰ ἐπιτρέψῃ τὴν αὐτόνομη ἀνάπτυξη τοῦ τουρκυπριακοῦ κράτους. Τὸ ἀντίθετο θὰ συνέβαινε σὲ μία συνομοσπονδία μεταξὺ Ἑλλάδος καὶ Τουρκίας ὅπου ἐὰν ἡ κυβέρνηση τῶν Ἀθηνῶν δὲν εἶχε τὸ δικαίωμα νὰ περιορίζῃ τὴν εἴσοδο ἐργαζομένων, θὰ κατεκλύζετο ἀπὸ τὸν τουρκικὸ πληθυσμὸ καὶ θὰ ἀλλοιώνετο ἡ ἐθνολογικὴ σύνθεση τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους.

Συνεπῶς θὰ ὑπάρξῃ οἰκονομικὴ ἕνωση ἀλλὰ περιορισμένη: δηλαδὴ μερικὰ προϊόντα θὰ διακινοῦνται ἀπὸ ἕνα τοπικὸ κράτος στὸ ἄλλο ἐλεύθερα, ἀλλὰ μερικὰ θὰ ὑπόκεινται σὲ προστατευτικοὺς δασμούς. Τὸ ἴδιο συμβαίνει στὸν Καναδᾶ ὅπου ὑπάρχει μὲν ἐλευθερία διακινήσεως ἀνθρώπων καὶ ἀγαθῶν ἀλλὰ μὲ τὴν δυνατότητα γιὰ κάθε ἐπαρχία νὰ τὴν περιορίζῃ (βλ. ἄρθρο 6 τοῦ καναδικοῦ συντάγματος τοῦ 1982). Τὸ Κεμπὲκ φέρ’εἰπεῖν, ἀπαιτεῖ νὰ ἐλέγχῃ αὐτὸ καὶ ὄχι ἡ Ὀττάβα, τὸ μεταναστευτικὸ κῦμα ποὺ κατευθύνεται στὸ ἔδαφός του.

Παρὰ τὰ μέτρα αὐτὰ γιὰ τὴν προστασία τοῦ πιὸ ἀδυνάτου ἀπὸ τὰ κράτη μίας συνομοσπονδίας, εἶναι φυσικὸ πάντα νὰ ὑπάρχῃ ὁ φόβος ἐκμεταλλεύσεως καὶ ἀφομοιώσεως ἀπὸ τὸ ἰσχυρότερο κράτος. Ἐὰν τὰ καντόνια τῆς Ἑλβετίας παραμένουν ἡνωμένα, αὐτὸ εἶναι ἐπειδὴ τοὺς συμφέρει  οἰκονομικά, παρὰ τὴν ἀνοικτὴ ἀντιπάθεια ποὺ τρέφουν οἱ μὲν πρὸς τοὺς δέ, Γαλλοελβετοι καὶ Γερμανοελβετοί. Ἐὰν ὁ λαὸς τοῦ Κεμπὲκ δὲν ἀποφασίζει μέχρι στιγμῆς νὰ ἀποσχισθῇ ἀπὸ τὸν Καναδᾶ, αὐτὸ εἶναι διότι ἡ ὁμοσπονδία τὸν συμφέρει οἰκονομικά· καὶ ἐπειδὴ νομίζει ὅτι καὶ πολιτικὰ πολλαπλασιάζει τὴν δύναμή του μὲ τὴν παρουσία του στὴν ὁμοσπονδιακὴ κυβέρνηση τῆς Ὀττάβας καὶ σὲ ὅλην τὴν ἔκταση τοῦ Καναδᾶ.

Γιὰ νὰ ἐξουδετερωθοῦν οἱ ἀναπόφευκτες καὶ συνεχεῖς δυσαρέσκειες χρειάζεται ἕνα σύστημα μονίμου διακανονισμοῦ τῶν διαφορῶν. Γι’ αὐτὸ καὶ στὸν Καναδᾶ ἡ διάσκεψη ὁμοσπονδιακοῦ πρωθυπουργοῦ καὶ τοπικῶν πρωθυπουργῶν συνέρχεται τακτικὰ καὶ ἔχει  ἀκριβῶς αὐτὸν τὸν σκοπὸ κατευνασμοῦ τῶν διαφορῶν.

4 - Μία τέτοια συνομοσπονδία γιὰ τὸ κράτος τοῦ Αἰγαίου θὰ ἐσήμαινε πλήρη ἐναρμόνιση μεταξὺ τῆς ἐδαφικῆς ἀκεραιότητος τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους στὸ Αἰγαῖο καὶ τῆς κοινῆς ἑλληνοτουρκικῆς ἐκμεταλλεύσεως τῶν πόρων αὐτῆς τῆς θαλάσσης καὶ τοῦ ὑπεδάφους της.

Ἀπὸ στρατηγικὴ ἄποψη τὸ Αἰγαῖο εἶναι συνέχεια τῶν Στενῶν. Καὶ ὅμως Ῥῶσοι, Ἀμερικανοὶ καὶ ὅλοι οἱ στόλοι τοῦ κόσμου ἔχουν τὸ δικαίωμα νὰ διασχίζουν τὸ Αἰγαῖο σὲ διεθνῃ ὕδατα, χωρὶς νὰ ἐλέγχονται ἀπὸ καμμία σύμβαση, σὰν νὰ εὑρίσκοντο στὸν Εἰρηνικὸ ἤ τὸν Ἀτλαντικὸ Ὠκεανό. Σωστὰ ἡ Τουρκία διατείνεται πὼς τὸ Αἰγαῖο εἶναι μία εἰδικὴ θάλασσα, ὄχι σὰν τὶς ἄλλες. Καὶ ὁ Ἕλλην τὸ ἴδιο πιστεύει ὅταν αἰσθάνεται καὶ ἀγαπᾷ τὸ Αἰγαῖο ὡς ἑλληνικὴ λίμνη.

Τὸ κράτος τοῦ Αἰγαίου θὰ ἐπιτρέψῃ: a) τὴν ἐπέκταση τῶν θαλασσίων συνόρων τῆς Ἑλλάδος μὲ τρόπο ποὺ νὰ ἀφίσῃ ἕνα στενὸ διάδρομο στὸ Αἰγαῖο γιὰ τὸ πέρασμα τῆς διεθνοῦς ναυσιπλοΐας.  b) Τὴν ὑπογραφὴ μίας νέας συμβάσεως τοῦ Μοντρέ (Montreux) ποὺ νὰ  συμπεριλαμβάνῃ  σὲ  μία ἑνότητα τὸν διάδρομο τῶν Στενῶν καὶ τοῦ Αἰγαίου. c) Ὁ θαλάσσιος διάδρομος Στενῶν-Αἰγαίου θὰ τεθῇ ὑπὸ τὸν ἔλεγχο ὄχι τῶν κυβερνήσεων Ἀγκύρας καὶ Ἀθηνῶν ἀλλὰ τῆς συνομοσπονδιακῆς κυβερνήσεως τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Δὲν θὰ ὑπάρχουν πλέον ἀνεξέλεγκτα διεθνῆ ὕδατα στὸ Αἰγαῖο ἀλλὰ διεθνὴς ναυσιπλοΐα θὰ κινεῖται στὸν διάδρομο αὐτό, βάσει τῶν κανονισμῶν ποὺ θὰ ὁρισθοῦν ἀπὸ τὴν καινούργια σύμβαση τοῦ Μοντρέ.

Χὰρη στὴν θαλάσσια αὐτὴ ὁδὸ ποὺ θὰ ἐκτείνεται ἀπὸ τὸν Εὔξεινο Πόντο ὥς τὴν Κρήτη, τὸ κράτος τοῦ Αἰγαίου θὰ αὐξήσῃ σημαντικὰ τὴν πολιτικὴ καὶ οἰκονομική του δύναμη καὶ Ἕλληνες καὶ Τοῦρκοι ἡνωμένοι θὰ δυνηθοῦν νὰ ἐπιβάλουν μία τέτοια λύση ποὺ εἶναι ἐνδεχόμενο νὰ μὴ θεωρηθῇ συμφέρουσα γιὰ τὶς μεγάλες δυνάμεις.

                        Δημήτρης  Κιτσίκης




Χάρτης Κιτσίκη τοῦ 2006, δημοσιευμένος στὸ γαλλικὸ περιοδικὸ Diplomatie: Οἱ χάρτες ἐπαναχαράξεως τῶν συνόρων Βαλκανίων-Μέσης Ἀντατολῆς ποὺ ἐδημοσιεύσαμε τὸ 2007 στὸ γαλλικὸ περιοδικὸ Diplomatie (no.24) «Atlas: Les frontières de sang», oì Ralph Peters κι ἐγώ,προτείνουν ὡς καρδιὰ τῆς ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Δυτικὴ Τουρκία ὑπὸ τῶν Ἀλεβηδῶν καὶ ὡς περιφέρεια τὴν ὑπόλοιπη Τουρκία τῶν Ἀρμενίων καὶ Κούρδων. Μία συνομοσπονδία γιὰ νὰ διαρκέσῃ πρέπει νὰ βασίζεται σἐ μία " win win" λύσι καὶ γιὰ τοὺς δύο ἑταίρους. Δημήτρης Κιτσίκης

Feb 9, 2019

483 - Πόλεμος συμμοριτικὸς ἤ ἐμφύλιος;




483 - Πόλεμος συμμοριτικὸς ἤ ἐμφύλιος;

Ἡ πλήρης παρακμὴ τοῦ ἑλληνικοῦ πνεύματος δύναται νὰ συνοψισθῇ στὴν διαμάχη μετὰ τὸ τέλος, τὸ 1949, τοῦ ἀδελφοκτόνου ἐγχειρήματος, ὄχι μόνον στὸ ἐπίπεδο τοῦ ἀμαθοῦς λαοῦ ἀλλὰ ἰδίως στὸ ἐπίπεδο τῶν διανοουμένων, τιτλούχων καὶ μή, γύρω ἀπὸ τὸ ἐρώτημα: ἡ σύρραξις τοῦ 1943-1949 ἦταν ἐμφύλιος ἤ συμμοριτικός; 

Ὁ ἐρευνητὴς Βασίλειος Τσακλίδης, σὲ μελέτη του μὲ τίτλο, «Ὁ Δεκέμβριος τοῦ 1944» ποὺ δημοσιεύεται στὸ παρὸν τεῦχος Β τοῦ περιοδικοῦ «Τὸ ἔνζυμο»   - πολυτονικὸ περιοδικὸ μοναδικὸ γιὰ τὸ ἐξαιρετικὰ ὑψηλὸ διανοητικό του ἐπίπεδο ἐν μέσῳ τῆς σημερινῆς παραπαίουσας ἀθηναϊκῆς κοινωνίας-   ὑπερπηδᾷ τὴν ἀντίφασι γιὰ νὰ σταθῇ στὸ ἐπίπεδο τοῦ ἑλληνισμοῦ τοῦ πλέον ἀνθρωπίνου λαοῦ τῆς Ἀρχαιότητος, κατὰ τὴν ἔκφρασι τοῦ Νίτσε, τοῦ προφήτου τοῦ «πέραν τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ κακοῦ» καὶ τοῦ Ἡρακλείτου, ποὺ ἐξέφρασε τὴν ῥῆσιν ὅτι τό «ἀγαθὸν καὶ κακὸν ἔν καὶ ταὐτό».

Ὁ παπαγαλισμὸς τοῦ παραπαίοντος ἑλληνικοῦ λαοῦ ἀντικατοπτρίζεται στὴν αὐτόματη μὴ σκεπτομένη ἀποδοχὴ ὅρων ἐπιβαλλομένων   -ἀκόμη καὶ αὐτῶν!-   ἀπὸ τὸν ξένο καὶ πολιτικὸ παράγοντα, διαδοχικῶς τοῦ ὅρου «συμμοριτοπόλεμος» καὶ «ἐμφύλιος πόλεμος», μὲ δόσι τζιχαδιστικοῦ φανατισμοῦ. Πράγματι, μὲ ψήφισμα τοῦ ἔξωθεν Ὀργανισμοῦ Ἡνωμένων Ἐθνῶν, ἕνα παγκοσμιστικὸ συνονθύλευμα στὴν ὑπηρεσία τῶν Μεγάλων Δυνάμεων («machin» κατὰ τὸν στρατηγὸ ντὲ Γκώλ) ὠνομάσθη ἡ ἑλληνικὴ σύρραξις ἐπισήμως συμμοριτοπόλεμος, τὸ δὲ 1989, μὲ ἀπόφασι συγκυβερνήσεως Νέας Δημοκρατίας-Συνασπισμοῦ τῆς Ἀριστερᾶς καὶ τῆς Προόδου (Ἑνιαίου Συνασπισμοῦ κομμάτων τῆς Ἀριστερᾶς ΚΚΕ-ΕΑΡ) –Ν.1863/89-ΦΕΚ 204 Α΄-   ἀπεφασίσθη  -καὶ πάλι ἐπισήμως-   νὰ ὀνομασθῆ ἐμφύλιος πόλεμος.

Ὁ ἰσχυρισμὸς τῶν ἀμορφώτων «μοναρχοφασιστῶν» διανοουμένων τζιχαδιστῶν ὅτι ἦταν συμμοριτοπόλεμος ἐπειδὴ καθωδηγεῖτο ἀπὸ ξένες χῶρες (στὴν περίπτωσι αὐτὴ ἀπὸ τὶς κομμουνιστικὲς Ἀλβανία, Γιουγκοσλαυΐα καὶ Βουλγαρία) εἶναι τραγελαφικὸς ἐφ’ὅσον ἐξ ὁρισμοῦ κάθε ἐμφύλιος πόλεμος ὑποστηρίζεται μὲ ὅλα τὰ μέσα ἀπὸ ἐξωτερικὲς δυνάμεις. 

Καὶ ὁ ἑλληνικὸς κυβερνητικὸς στρατὸς εἶχε οὐσιαστικὰ ὡς διοικητὴ τὸν ἀμερικανὸ στρατηγὸ Βὰν Φλῆτ ποὺ διηύθηνε τὴν Joint US Military Advisory Group συνεπικουρούμενος ἀπὸ 250 στρατιωτικοὺς συμβούλους μὲ 400 ἑκατομμύρια δολλάρια ἀμερικανικῆς στρατιωτικῆς βοηθείας. Μάλιστα στὴν Καστοριὰ τοῦ ἀνήγειραν καὶ προτομή στὴν κεντρικὴ πλατεῖα τῆς πόλεως! 

Ὅσο γιὰ τὶς ἑκατέρωθεν σφαγές, τὸ ἀντίθετο θὰ ἦτο ἐξωπραγματικὸ ἐφ’ὅσον ἔχω ἐπανειλημμένως ἐξηγήσει ὅτι τὸ ἔγκλημα εἶναι τὸ ψωμοτύρι τῆς Ἱστορίας, πόσῳ μᾶλλον κατὰ τὴν διάρκεια ἀδελφοκτόνου συρράξεως.

Τὸ πόνημα τοῦ Βασιλείου Τσακλίδη εἶναι παραδειγματικὸ ἱστορικοῦ ἐπιπέδου καὶ τιμᾷ τὴν ἑλληνικὴ διανόησι δίδοντάς μας ἐλπίδα ὅτι ὁ μίζερος αὐτὸς λαός θὰ ἐπανεύρῃ τὴν παλαιά του πνευματικὴ αἴγλη.

Δημήτρης Κιτσίκης                                      9 Φεβρουαρίου 2019

482 – Εἶναι ἤ δὲν εἶναι ὁ φασισμὸς τὸ δεκανίκι τοῦ καπιταλισμοῦ;




482 – Εἶναι ἤ δὲν εἶναι ὁ φασισμὸς τὸ δεκανίκι τοῦ καπιταλισμοῦ;

Στὸν Μεσοπόλεμο (1919-1939) ἀνῆλθαν στὴν ἐξουσία, δύο ἰδεολογίες ποὺ ἤδη ὑπῆρχαν ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 1789 -πρὶν ἀκόμη βαπτισθοῦν μὲ τὸ σημερινό τους ὄνομα- ὁ φασισμός (Ῥοβεσπιέρρος) καὶ ὁ κομμουνισμός (Γράκχος Μπαμπέφ). Βλέπε τὸ βιβλίο μου, «Ἡ Τρίτη Ἰδεολογία» (Βιβλιοπωλεῖον τῆς Ἑστίας). Ἀπὸ τὸ 1789 μέχρι τὸ τέλος τοῦ πρώτου παγκοσμίου πολέμου ὁ καπιταλιστικὸς φιλελευθερισμὸς ἐξουσίαζε μόνος του.

Ὅταν ἀνῆλθαν στὴν ἐξουσία ὁ φασισμός (Ἰταλία-Γερμανία) καὶ ὁ κομμουνισμός (Ῥωσσία), ὁ φιλελευθερισμός, μὲ σκοπὸ νὰ διχάσῃ τὶς δύο αὐτὲς ἰδεολογίες ποὺ ἀντετίθοντο στὸν φιλελευθερισμό, κατεσκεύασε τὸν μῦθο τῆς βασικῆς τους ἀντιπαλότητος («φασίστες» καὶ «κομμούνια» ὡς ὕβρεις στοὺς διαλυμένους ἐγκεφάλους τῶν γραικύλων) καὶ ἐπέτυχε νὰ πείσῃ τοὺς ἐμπείρους μαρξιστές-λενινιστές –μέχρι καὶ σήμερα άκόμη- ὅτι πράγματι οἱ φασιστὲς  ἦταν ὁ δούρειος ἵππος τοῦ καπιταλισμοῦ.

Ἐν τῷ μεταξὺ ἀπὸ τὸν μαρξισμό-λενινισμὸ ἀπεκόπη καὶ ἠνδρώθη ἡ σοσιαλδημοκρατία ἡ ὁποία -χρησιμοποιῶντας τὸν διεθνισμὸ τοῦ κομμουνισμοῦ- τὸν ἐνύμφευσε μὲ τὸν διεθνισμὸ τῶν τραπεζῶν. Ἀντιθέτως, ὁ φασισμός, βασισμένος στὴν ἀρχὴ τῆς ἑνότητος τοῦ ἔθνους μέσῳ τῆς συνεργασίας τῶν λαϊκῶν τάξεων ἀντὶ τῆς κομμουνιστικῆς πάλης τῶν τάξεων, ἐπρόβαλε τὸν ἐθνικισμὸ τῶν παραγωγῶν σὲ ἀντίθεσι μὲ τὸν διεθνισμὸ τῶν τραπεζῶν. Βλέπε τὴν γαλλικἠ μελέτη μου, «Le nationalisme», Études internationales, II-3, 1971,  μεταφρασμένη στὰ ἑλληνικά: "Ὁ ἐθνικισμός", Τὸ  Ἔνζυμο, διπλὸ τεῦχος 8, Ἄνοιξη 2017, σσ. 38-65)

Στὸν  Μεσοπόλεμο, ὑπαρκτὸς φασισμὸς καὶ ὑπαρκτὸς κομμουνισμὸς συνεκρούσθησαν ὑπὸ τὰ εἰρωνικὰ βλέμματα τοῦ φιλελευθερισμοῦ ποὺ ἐγνώριζε κάλλιστα ὅτι ἐπρόκειτο περὶ ἀδελφοκτόνου ἐμφυλίου πολέμου τοῦ κοινοῦ ὁλοκληρωτικοῦ χώρου. Πράγματι, οὐδεὶς γνήσιος ὀπαδὸς ποὺ ἠκολούθη τὴν ἰδεολογία τοῦ καπιταλισμοῦ, τὸν φιλελευθερισμό, δὲν προσεχώρη στὸν φασισμό. Ἀντιθέτως πλῆθος κομμουνιστῶν εἰσέρχοντο στὸ στρατόπεδο τοῦ φασισμοῦ, μέ τυπικὸ παράδειγμα στὴν Γαλλία, τὸν γραμματέα τοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος Ντοριὸ ποὺ ἔγινε ἡγέτης τοῦ γαλλικοῦ φασιστικοῦ κινήματος.

Ἀλλὰ ἐπῆλθε ἡ ἐκδίκησις, μετὰ τὴν καταστροφὴ ἀπὸ τὸν θριαμβεύοντα φιλελεύθερο διεθνιστικὸ καπιταλισμό, τὸ 1989, τοῦ ὑπαρκτοῦ κομμουνισμοῦ καὶ τῆς αὐταπάτης τοῦ «τέλους τῆς Ἱστορίας», ἀφοῦ ἤδη τὸ 1945 ὁ φιλελευθερισμὸς εἶχε καταστρέψει τὸ πρῶτο σκέλος τοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ, τὸν φασισμό: Ἡ ἐκδίκησις ὑπῆρξε, μετὰ τὸ 1989, ἡ ἄνοδος τοῦ ἐθνικομπολσεβικισμοῦ συμπτύξεως φασισμοῦ-κομμουνισμοῦ πόὺ εἶχε ἄρχίσει νὰ διαμορφώνεται ἤδη ἀπὸ τὸ 1920. Βλέπε τὸ βιβλίο μου, «Ἐθνικομπολσεβικισμός, πέραν τοῦ φασισμοῦ καὶ τοῦ κομμουνισμοῦ: Ἡ ἐπιρροή του στὰ Βαλκάνια» (Ἐκδόσεις Ἑλληνικὴ Ἄνοδος)

Καὶ ἔτσι ὁ καπιταλιστικὸς πλανήτης σήμερα ξεσκίζεται σὲ ἐνδοκαπιταλιστικὸ ἐμφυλιακὸ πόλεμο μεταξὺ τῶν Τραμβικῶν τοῦ Τραμβίου (φασιστικὸς ἐθνικισμός) καὶ τῶν Σορικῶν τοῦ Σόρος (φιλελεύθερος διεθνισμός). Στὸ δεύτερο αὐτὸ στρατόπεδο, πλειοψηφικὸ μέχρι στιγμῆς, συγκαταλέγονται οἱ τράπεζες μὲ σοσιαλδημοκρατικὴ ἰδεολογία. Τὸ παραδοσιακὸ καπιταλιστικὸ κατεστημένο εὑρίσκεται ἀκόμη στὸ δεύτερο αὐτὸ στρατόπεδο, μὲ ὅπλα τὸ FBI, CIA, NATO καὶ Βρυξελλικὸ διευθυντήριο. Στὸ Ἰσραὴλ ἐπίσης μαίνεται αὐτὸς ὁ ἐνδοκαπιταλιστικὸς ἐμφύλιος. Περισσότερες δυνατότητες ἔχει ὁ Τράμβιος νὰ δολοφονηθῇ παρὰ ὁ Σόρος.

Ἀπὸ τὸν ἐνδοσοσιαλιστικὸ ἐμφύλιο πόλεμο κομμουνισμοῦ φασισμοῦ ἐπεράσαμε σήμερα στὸν ἐνδοκαπιταλιστικὸ ἐμφύλιο μὲ ἀπρόβλεπτο τέλος, ἴσως καὶ Ἀρμαγεδδῶνος. Οἱ ἐναπομείναντες σοσιαλιστὲς στὸν πλανήτη παρακολουθοῦν μὲ σαρκασμὸ τὴν ἐμφυλία αὐτοκτονία τοῦ καπιταλισμοῦ μὲ τὴν ἀμφίβολη προοπτικὴ νὰ σωθῇ ἡ ὑφήλιος ἀπὸ τὸν ἐθνικομπολσεβικισμό. Ἴδωμεν.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 9 Φεβρουαρίου 2019