Τὸ παρὸν νέο ἱστολόγιο εἶναι ἡ συνέχεια τοῦ παλαιοῦ μὲ τὸ ὁποῖο συνδέεσθε μέσῳ τῆς διευθύνσεως http://endiameseperioche.blogspot.gr

Τὰ ἄρθρα τοῦ παρόντος ἱστολογίου, ἀπὸ τὸ 2012 μέχρι τὸ 2017, ἐδημοσιεύοντο τακτικά, μαζὶ μὲ ἄλλα κείμενα τοῦ Κιτσίκη, στὴν ἀθηναϊκὴ ἡμερησία ἐφημερίδα "Ἐλεύθερη Ὥρα" καὶ ἐνεπλουτίζοντο μὲ ἐκτενῆ ἄρθρα, στὸ τριμηνιαῖο περιοδικὸ τοῦ Δημήτρη Κιτσίκη, ποὺ φέρει τὸν ἴδιο τίτλο μὲ τὸ ἱστολόγιο, δηλαδὴ "Ἐνδιάμεση Περιοχή" (http://www.intermediateregion.com), περιοδικὸ τὸ ὁποῖο δημοσιεύεται ἀνελλιπῶς ἀπὸ τὸ 1996.
Ὁ Κιτσίκης ἐδημοσίευε ἐπίσης τακτικά, μακροσκελῆ ἄρθρα, ἀπὸ τὸ 1999 μλέχρι τὸ 2017 καὶ τὸν θάνατο τοῦ ἐκδότου του Παύλου Βουδούρη, στὸ ἀθηναϊκὸ μηνιαῖο περιοδικὸ "Τρίτο Μάτι".

Βλέπε καὶ μία συνέντευξη, ἐφ'ὅλης τῆς ὕλης τοῦ Κιτσίκη στὸ lifo.gr



Γιὰ ὅσους διαβάζουν γαλλικά,εἰσέρχεσθε στὸ παρακάτω ἱστολόγιο
γιὰ νὰ διαβάσετε ἄρθρα τοῦ Κιτσίκη

Jun 9, 2018

427 - Ἐπιμένουμε στὸν ἐθνικομπολσεβικισμό





427  -  Ἐπιμένουμε στὸν ἐθνικομπολσεβικισμό

Μὲ βάσι τὶς ἀρχὲς  τοῦ ΚΚΕ καὶ τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς. Μὲ βάσι τὶς ἀρχὲς τοῦ  μαρξισμοῦ λενινισμοῦ καὶ τῆς χριστιανικῆς Ὀρθοδοξίας. Μὲ βάσι τὶς ἀρχὲς τοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ καὶ τῆς ἀμέσου δημοκρατίας, ὡς ἀπόλυτοι πολέμιοι τῆς κοινοβουλευτικῆς ἀντιπροσωπευτικῆς δημοκρατίας. Μὲ βάσι τὴν ὑποστήριξι τῆς βίας καὶ τοῦ μύθου ποὺ προέβαλε ὁ Γεώργιος Σορέλ. Μὲ βάσι τὸν μονοκομματισμὸ ἤ τὸν ἀκομματισμὸ τοῦ Στάλιν, τοῦ Χίτλερ καὶ τοῦ Καντάφι. Μὲ βάσι τὴν ἀρχὴ τῆς βυζαντινῆς βασιλείας ἀπολύτου μοναρχίας.Μὲ βάσι τὸν σοσιαλισμὸ τοῦ σωματειακοῦ συστήματος καὶ τὸν ἐλεγχόμενο καπιταλισμὸ ποὺ ἀποδέχεται καὶ χρησιμοποιεῖ τὴν ἀνθρωπίνη ἔφεσι πρὸς τὴν ἰδιοκτησία καὶ τὸ χρῆμα ὡς σατανικὴ ἐνέργεια γιὰ τὴν ἀτομικὴ δημιουργικότητα ὑπὸ τὸν ἔλεγχο ὅμως τοῦ ἀπολύτου ἡγέτου-ἥρωος (ὁ Σατανᾶς πρέπει νὰ ἐλέγχεται ἀπὸ τὸν Θεό). Μὲ βάσι τὶς οὐσιῶδεις ἀρχὲς τοῦ κομμουνισμοῦ καὶ τοῦ φασισμοῦ, σὲ ἀντίθεσι μὲ τὸν φιλελευθερισμό. Μὲ βάσι τῶν ἀρχῶν τῆς μοναρχικῆς «γενικῆς θελήσεως» τοῦ Ῥουσσὼ ποὺ ἐπιβάλλει, μὲ τὴν βία, στὸν ἄνθρωπο νὰ εἶναι ἐλεύθερος. Ἐν συντομία, μὲ βάσι τὸν ῥουσσωϊσμό, τὸν κοινὸ παρανομαστὴ τοῦ φασισμοῦ καὶ τοῦ κομμουνισμοῦ καὶ μὲ σημερινὸ πρότυπο τὸ διπλὸ καπιταλοκομμουνιστικὸ σύστημα τῆς μονοκομματικῆς Λαϊκῆς Κίνας, ἐπιμένουμε στὸν ἐθνικομπολσεβικισμό.

Γιὰ τὴν ἐπίτευξι στὴν Ἑλλάδα τοῦ στόχου αὐτοῦ εἶναι τελείως ἀπαραίτητη ἡ ἐξάλειψις στὴν συνείδησι τῶν Ἑλλήνων τοῦ ἀντιφασισμοῦ καὶ τοῦ ἀντικομμουνισμοῦ. Τὸ κλασσικὸ ἑλληνικὸ ἐπιχείρημα ὅτι ναὶ μὲν ἐγὼ συμφωνῶ, τὸ θέλω καὶ τὸ προσπαθῶ ἀλλὰ δὲν εὐθύνομαι γιὰ τὴν ἄρνησι τῆς ἄλλης πλευρᾶς, δὲν εὐσταθεῖ. Ἡ ἀγάπη ἐπεκτείνει. Τὸ μῖσος συρρικνώνει. Ἄσε τὴν ἄλλη πλευρὰ νὰ μισῇ. Ἐσὺ νὰ ἀγαπᾶς καὶ θὰ νικήσῃς διότι ἔτσι τὸ θέλει ὁ Θεός. Ἡ οὐτοπία τῆς καρδιᾶς εἶναι  τὸ ἰσχυρότερο πυρηνικὸ ὅπλο. Γίνου ῥομαντικὸς, ὄχι ῥεαλιστής, καὶ θὰ κερδίσῃς. Γίνου Ῥουσσώ, ποὺ ἀπεβίωσε τὸ 1778 καὶ ἡ Γαλλικὴ Ἐπανάστασις θὰ ξεσπάσῃ, ἔντεκα χρόνια ἀργότερα, τὸ 1789.

Φίλε Ἕλληνα. Πρέπει νὰ ἀγαπήσῃς τὶς δύο αὐτὲς λέξεις καὶ νὰ τὶς ἐπαναλαμβάνῃς μέσα σου: φασισμὸ καὶ κομμουνισμό, καὶ νὰ βροντοφωνάξῃς:  ζήτω ὁ ἐθνικομπολσεβικισμός!

Δημήτρης Κιτσίκης                                                         9 Ἰουνίου 2018



Η ΠΑΡΑΚΜΗ
Ἐπάνω: 2018- Γραικυλικὴ Ἑλλάς
                                                       Κάτω: 1949 -Ἀντάρτικη Ἑλλάς-"Ελληνικὸ ἦθος: 
Ἡ Ἀντιγόνη τοῦ Σοφοκλέους παίζεται στὸ κολαστήριο τῆς Μακρονήσου ἀπὸ τοὺς ἐξορίστους.

Jun 7, 2018

426 – ΗΠΑ : Ἀπὸ τὸν Κάστρο στὸν Ἔρντογαν


Ἡ ἀποτυχία τῆς ἀμερικανικῆς πολιτικῆς

426 – ΗΠΑ : Ἀπὸ τὸν Κάστρο στὸν Ἔρντογαν

Ὁ καπιταλισμὸς εἶναι ἀήττητος διότι εἶναι τὸ κοινωνικὸ σύστημα τοῦ Σατανᾶ. Ἀπὸ τὴν πτώσι ἀπὸ τὸν Παράδεισο τῶν πρωτοπλάστων, αὐτοὶ παρεδώθησαν στὸν ὄφι ὑπὸ μορφὴν τοῦ Ἀγγέλου τῆς Αὐγῆς. Βεβαίως καὶ ὁ Χριστὸς ἐνεφανίσθη γιὰ νὰ μᾶς ἀπελευθερώσῃ ἀπὸ τὴν Ἀνάγκη καὶ νὰ μᾶς χαρίσῃ τὸ Αὐτεξούσιον. Παρὰ ταῦτα ὁ Ἑωσφόρος παραμένει βασιλεὺς τῆς Γῆς μέσῳ τῆς ἀγάπης τῶν θνητῶν γιὰ τὸ χρῆμα, ἡ πλειοψηφία τῶν ὁποίων ἔχει ὄνειρο τὴν ὑλικὴ εὐημερία μέσῳ χρημάτων καὶ ὅσο ὑπάρχει ἑωσφόρος, τὸ χρῆμα-θεὸς θὰ κατευθύνῃ τὸν πλανήτη.

Ἡ Ἀμερικὴ ὅμως, ὡς ἡ κυρία δύναμις  ἐκπροσωποῦσα τὸν καπιταλισμό-σατανᾶ, δύναται νὰ χάσῃ τὴν σατανικὴ ἐκπροσώπησί της ὑπὲρ ἄλλου κράτους,  διότι ἡ ἐξωτερική της πολιτικὴ ὑπῆρξε σταθερῶς λανθασμένη. Ἔτσι ὁ Κάστρο ἀρχικῶς, δὲν ἦτο κομμουνιστής, καὶ ἐπεζήτει τὴν χρηματικὴ ἀρωγὴ τῶν ΗΠΑ ποὺ ὅμως δὲν τοῦ ἐδόθη καὶ τότε μόνον ἐστράφη πρὸς τὴν ΕΣΣΔ.

Τὸ ἴδιο περίπου συμβαίνει καὶ μὲ τὸν Ἔρντογαν. Ἀπὸ χρόνια πολλά, πρὸ τῆς ἀνόδου του στὴν ἐξουσία τὸ 2003, οἱ ΗΠΑ προσέδεσαν στὸ ἅρμα τοῦ Ἔρντογαν, τὸν ἰμάμη Φετουλλὰχ Γκϋλέν, ὥστε τὴν ἐνδεδειγμένη στιγμὴ νὰ προβάλλουν οἱ Τοῦρκοι  τὴν ἀφοσίωσί τους στὴν Ἀμερική, μέσῳ τῆς ἐπανόδου τοῦ Βοναπαρτισμοῦ, δι’ ἑνὸς τούρκου Χομεϊνί, τὸν Γκϋλέν, ποὺ θὰ ἠλέγχετο ἀπὸ τὴν Οὐσασιγκτῶνα, ὥστε νὰ μὴν ἐπαναληφθῆ ἡ ἧττα τῶν ΗΠΑ τοῦ 1979, ὅταν οἱ Ἀμερικανοὶ δὲν εἶχαν ὑπολογίσει τὸν κληρικὸ Χομεϊνί ποὺ διέμενε ἐξόριστος στὰ προάστεια τῶν Παρισίων.

Τὴν ἄνοιξη τοῦ 2013, οἱ Ἀμερικανοὶ ἔκριναν, κατόπιν δεκάχρονης διεισδύσεως ὁλοκλήρου τοῦ τουρκικοῦ κρατικοῦ μηχανισμοῦ ἀπὸ τοὺς Γκϋλενιστές, στὴν Παιδεία, τὴν Δικαιοσύνη, τὴν Ἀστυνομία, τὸν Στρατὸ καὶ τὴν Οἰκονομία, ὅτι εἶχε ἔλθει ἡ ὥρα ὁ Γκϋλὲν νὰ ἐξέλθῃ ἀπὸ τὴν  ἀπομόνωσί του στὴν Πεννσυλβανία, ὅπου εἶχε καταφύγει ἀπὸ 1999, ὑπὸ τὴν προστασία τῆς ἀμερικανικῆς κυβερνήσεως, νὰ ξιφουλκήσῃ κατὰ τοῦ θρησκευτικοῦ του μαθητοῦ, τοῦ Ἔρντογαν, ποὺ εἶχε βοηθήσει νὰ ἔλθη καὶ νὰ παραμείνῃ στὴν ἐξουσία, ἐπὶ τόσο διάστημα.

Ὁ Γκυλὲν λοιπόν, αἰφνιδίως,  δῆθεν ἀνεκάλυψε, κατόπιν ἀμερικανικῆς προτροπῆς, ὅτι ἡ οἰκογένεια Ἔρντογαν εἶχε διαφθαρῇ! (κάτι φυσικὸ γιὰ τοὺς περισσοτέρους πολιτικοὺς στὸν κόσμο, ποὺ παραμένουν χρόνια στὴν ἐξουσία) καὶ ὅτι ἔπρεπε νὰ ἀνατραπῇ, ἐφ’ὅσον, κατὰ τοὺς Ἀμερικανούς, εἶχε ἔλθει ἡ στιγμὴ νὰ ἀναλάβουν τὴν ἐξουσία οἱ Γκϋλενιστές. Μετὰ ἀπὸ δύο ἀποτυχημένες ἀπόπειρες ἀποσταθεροποιήσεως τοῦ Ἔρντογαν ἀπὸ τὴν Οὐασιγκτῶνα, δηλαδὴ τὴν ἔγχρωμη ἐπανάστασι τῆς Ἀνοίξεως 2013, τοῦ Γκεζὶ Πὰρκ, στὴν Κωνσταντινούπόλι  καὶ τὸ στρατιωτικὸ πραξικόπημα τῆς 16 Ἰουλίου 2016, ὁ Ἔρντογαν, ὡς ματωμἐνος ταῦρος, ἐστράφη, ὅπως ὁ Κάστρο στὸ παρελθόν, γιὰ βοήθεια, στὴν Ῥωσία.

Βεβαίως, ὁ Ἔρντογαν γνωρίζει  ὅτι ἡ Ἀμερικὴ ἐτοιμάζει τρίτη προσπάθεια ἀποσταθεροποιήσεώς του, πρὸ ἤ μετὰ τὶς τουρκικὲς ἐκλογὲς τῆς 24ης Ἰουνίου 2018, καὶ προσπαθεῖ νὰ ἐλιχθῆ προσωρινὰ μεταξὺ Οὐασιγκτῶνος καὶ Μόσχας, σὲ σχέσι μὲ μία ἰσορροπημένη ἀγορὰ ῥωσικῶν καὶ ἀμερικανικῶν ὅπλων, ἀλλὰ ἡ καστρική του ἤ ὄχι ἀξία μένει νὰ ἀποδειχθῇ μετὰ τὶς ἐκλογές, τὶς ὁποῖες ὑποχρεοῦται, γιὰ τὴν ἐπιβίωσή του, ἐνδεχομένως νὰ νοθεύσῃ. Οὕτως ἤ ἄλλως, ἀποδεικνύεται μέχρι στιγμῆς ἡ ἀνικανότης τῆς ἀμερικανικῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς νὰ ἐπιβάλῃ τὴν γραμμή της, κατόπιν τῆς ἀπιθάνου ἐκτάσεως ἀναποτελεσματικῆς ἀμερικανικῆς σφαγῆς στὸ παρελθόν, στὸ Ἰρὰκ καὶ τὴν Λιβύη.

Περιμένουμε ἀπὸ τὸν σημερινὸ πρόεδρο Δονᾶλδο Τράμβιο νὰ ἐφαρμόσῃ τὴν νέα του πολιτικὴ καὶ στὴν Τουρκία, ὅπως δείχνει ἤδη πὼς τὴν ἐφαρμόζει στὴν Βόρειο Κορέα. Ὅσο γιὰ τὴν Ἑλλάδα, ἡ ἐξωτερική της πολιτικὴ στὰ Βαλκάνια καὶ τὴν Τουρκία παραμένει ἀλλοπρόσαλλη, ὅσο ἐπιμένῃ στὴν εὐρωπαϊκή της προσήλωσι.

Δημήτρης Κιτσίκης                                             7 Ἰουνίου 2018

Jun 4, 2018

425 – Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καταφέρει τὸ τελευταῖο κτύπημα στὸ πτῶμα τοῦ κρατιδίου.

Ιδοὺ τὸ ἀπίστευτο κείμενο τῆς Ἐκκλησίας τοῦ 2018 

Ἱερώνυμος Β΄

“Με ενότητα, υπέρ του ευρώ». Αυτό είναι το μήνυμα που έστειλε το 2015 προς τον ελληνικό λαό ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, διαβλέποντας τις συνθήκες πόλωσης που έχουν αρχίσει να διαμορφώνονται εν όψει των κρίσιμων πολιτικών διακυβευμάτων, αλλά και εστιάζοντας στην ουσία αυτών των διακυβευμάτων: ευρώ ή δραχμή.
Συγκεκριμένα, σε δήλωσή του ο κ. Ιερώνυμος αναφέρει ότι «οι στιγμές που ζούμε είναι ίσως οι κρισιμότερες στην πορεία του έθνους μας, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Είναι ώρες ευθύνης για όλους μας. Για κάθε θεσμό σε αυτή τη χώρα, για τα κόμματα, για την Εκκλησία, για κάθε Ελληνα και Ελληνίδα χωριστά. Πάνω όμως από το καθετί και από τον καθένα υπάρχει η πατρίδα. Μας ενώνει όλους η αγάπη γι’ αυτόν τον τόπο. Η αγωνία για το παρόν και το μέλλον του. Δεν μας χωρίζει τίποτε». Και, συνεχίζοντας το μήνυμά του, ο κ. Ιερώνυμος τονίζει: «Γι’ αυτό και δεν πρέπει να επιτρέψουμε το δηλητήριο του διχασμού να στάξει στις ψυχές μας. Θα πρόκειται για έγκλημα εις βάρος των επόμενων γενεών».

Ο κ. Ιερώνυμος παίρνει θέση υπέρ της παραμονής της Ελλάδας στην Ευρωζώνη. Χαρακτηριστικά, λέει προς τον ελληνικό λαό: «Στα παιδιά μας οφείλουμε να εγγυηθούμε μία Ελλάδα της ανάπτυξης και της προόδου. Μία Ελλάδα που θα προχωράει με αυτοπεποίθηση και σιγουριά μπροστά, σάρκα από τη σάρκα του στενού πυρήνα της κοινής ευρωπαϊκής μας οικογένειας. Ας μη διακινδυνεύσουμε κατακτήσεις που με μόχθο οι οραματιστές αυτού του τόπου κέρδισαν. Και αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο” 




425 – Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καταφέρει τὸ τελευταῖο κτύπημα στὸ πτῶμα τοῦ κρατιδίου.


Ἀπίστευτο καὶ ὅμως ἀληθινό! Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ κρατιδίου τοῦ καθολικοπροτεσταντικομασωνικοῦ συνονθηλεύματος τοῦ βαυαροῦ βασιλέως Ὄθωνος ποὺ σήμερα διοικεῖται ἀπὸ τὸν σοσιαλδημοκράτη Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καὶ Πάσης Ἑλλάδος καὶ Πρόεδρο τῆς Ἱερᾶς Συνόδου Ἰερώνυμο Β΄ (κατά κόσμον  Ἰωάννη Λιάπη), 20ὸ Προκαθήμενο τῆς δῆθεν Ὀρθόδοξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἀπὸ τῆς θλιβερῆς ἀνακηρύξεως τοῦ Αὐτοκεφάλου της καὶ ποὺ φέρει τὸν τίτλο Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος, εἶναι πρόεδρος της Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας, δηλαδὴ τοῦ ἀνωτάτου θεσμικοῦ ὀργάνου διοικήσεως τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, καθὼς καὶ τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου, ποὺ... ἐξέφρασαν καὶ πάλι τὸ 2018, τὸν θαυμασμό τους γιὰ τὸ εὐρώ καὶ τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωσι! Ἰδοὺ τὸ ἐπαίσχυντο γραπτὸ ποὺ λέγει: Ὅλοι μας πρέπει νὰ εἴμεθα ὑπερήφανοι γιὰ τὴν ΕΕ καὶ τὸ εὐρώ. Δηλαδὴ νὰ τρελλαίνεσαι. Εἶναι δυνατόν; Καὶ ὅμως

Δυστυχῶς οἱ πιστοὶ ποὺ συναθροίζονται στὶς ἐκκλησίες ἀγνοοῦν αὐτὸν τὸν ἐξευτελισμὸ τῆς πάλαι ποτὲ Μεγάλης Ἐκκλησίας τοῦ Γένους. Ἡ ἀλήθεια εἶναι πὼς τὸ τελευταῖο μετερίζι τοῦ Γένους ἔχει πέσει μέσα στὸν καπιταλιστικὸ βόθρο τοῦ Βατικανοῦ. Γιὰ πότε ἡ συγκρότησι μίας τραπέζης τῆς Ἱερᾶς Συνόδου; Ὁ Βαρθολομαῖος προσπαθεῖ νὰ σώσῃ τὰ σπασμένα καὶ ὁ ἀρχιεπίσκοπος Δημήτριος Ἀμερικῆς τὸν κατηγορεῖ γιὰ τουρκόσπορο καὶ προσπαθεῖ νὰ ἀνεξαρτοποιηθῇ ἀπὸ τὸ Φανάρι γιὰ νὰ ἀνοίξῃ αὐτὸς πρῶτος,  μὲ τὴν βοήθεια τῶν  ἑλληνοαμερικανῶν, τράπεζα τύπου Βατικανοῦ.


Τὸ ἑλληνικὸ χωράφι πρέπει νὰ ὀργωθῇ ἀπὸ τὴν ἀρχὴ μὲ τὸ αἶμα τῶν προδοτῶν τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως λέγει καὶ ἡ Μασσαλιώτιδα   Qu'un sang impur abreuve nos sillons (Τὸ μολυσμένο αἷμα
νὰ ποτίσῃ τὰ αὐλάκια στὰ χωράφια μας).

Δημήτρης Κιτσίκης                                                    5 Ἰουνίου 2018


Χειροποίητος χάρτης τοῦ Δημήτρη Κιτσίκη ποὺ ἐδημοσίευσε τὸ 1988, καὶ ποὺ δείχνει τὴν ἀπαραίτητη ἐπέκτασι σὲ 12 μίλια τῶν ἑλληνικῶν χωρικῶν ὑδάτων γιὰ τὴν ἐξασφάλισι τοῦ ἐλέγχου ἀπὸ τὴν μελλοντικὴ ἑλληνοτουρκικὴ συνομοσπονδία τοῦ διεθνοῦς περάσματος ἀπὸ Κρήτη-Αἰγαῖο-Στενὰ μέχρι τὸν Εὔξεινο Πόντο. Σήμερα ὁ Πᾶνος Καμμένος ἐπανέρχεται στὸ θέμα. Βλέπε τὶς δηλώσεις του
http://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/ypetha/691263_pkammenos-syntoma-tha-epekteinoyme-ta-ethnika-horika-ydata

May 24, 2018

424 - Ἐθνικοσοσιαλιστικὸ φιλότιμο, Χίτλερ καὶ Ὀλυμπιακοί





1936 – Χίτλερ και Λούης

424 - Ἐθνικοσοσιαλιστικὸ φιλότιμο, Χίτλερ καὶ Ὀλυμπιακοί    

Στὴν Ἀρχαιότητα ἡ ἐπιβράβευση γιὰ τὴν τιμὴ τοῦ εὐαγωνίζεσθαι ἐπῆρε πρωτεύουσα θέση στὴν ἐποχὴ τῆς τιμαρχίας καὶ ἔτσι ἱδρύθησαν οἱ ὀλυμπιακοὶ ἀγῶνες τὸ 776 π.Χ., καὶ ἀνηγέρθησαν οἱ ἐπιγραφὲς ἐπὶ στήλων καὶ οἱ πύλες θριάμβων, καὶ παρεδίδετο ὁ στέφανος τοῦ νικητοῦ. "Ἡ κινητήριος δύναμις ποὺ ἔσπρωχνε τὸν ἄνδρα νὰ ἐπιδιώκη τὴν τιμὴ τοῦ δήμου ὠνομάζετο φιλοτιμία" (K.J. Dover, Greek Popular Morality in the Time of Plato and Aristotle, Indianapolis, Hackett Publishing Co., 1994, σ. 230). Φυσικὰ ἐπρόκειτο περὶ ἀνδρῶν καὶ ἀνδρισμοῦ ἐφ' ὅσον οἱ γυναῖκες εἶχαν ὑποδεέστερη κοινωνικὴ θέση. "Τὸ πλεονέκτημα ποὺ ἐπεδιώκετο μὲ τὴν φιλοτιμία ἦταν ἡ φήμη ἡ ὁποία ἐξηγοράζετο μὲ τὸ ὄφελος τῆς αὐτοπροβολῆς, τοῦ συμφέροντος, τῆς ὑγείας καὶ τῆς ζωῆς τοῦ φιλοτίμου ἀνδρός, τὴν φήμη ὅτι ἐπρόκειτο γιὰ ἄνδρα ποὺ ἐθυσίαζε τὸν ἑαυτό του γιὰ τοὺς συνανθρώπους του. Ἡ φιλοτιμία ἐξωτερικεύετο μὲ τὴν μεγαλόδωρη μεταβίβαση τῶν οἰκονομικῶν ὑποχρεώσεων τοῦ φιλοτίμου ἀνδρὸς στὸ δημόσιο, συμπεριλαμβανομένου καὶ τοῦ ἱπποτροφείου, ἐφ' ὅσον τὸ ἱππικὸ ἐξηρτᾶτο ἀπὸ τὰ ἀνδραγαθήματα αὐτὰ, χωρὶς νὰ λαμβάνεται ὑπ'ὄψιν ἡ ἀσφάλεια στὸ πεδίο μάχης, σὲ μία στρατιωτικὴ καὶ ναυτικὴ ὑπαγωγὴ στὸ ὄφελος τοῦ στρατηγοῦ εἰς βάρος τῶν ἀναγκῶν τῆς πόλεως, μὲ τὴν ἀπαίτηση λύτρων γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῶν αἰχμαλώτων, ἤ μὲ τὴν ἀποφασιστικὴ δίωξη τῶν κακῶν πολιτῶν πρὸς τὸ συμφέρον τοῦ δήμου. Μία τέτοια φήμη δὲν θὰ ἠδύνατο ποτὲ νὰ  ἀποκτηθῆ μὲ ἐπίδειξη  ὁρατοῦ πλούτου... Συνεπῶς, δὲν ἐκπλήσσεται κανεὶς ὅταν μεταφράζεται μερικὲς φορὲς πιὸ σωστὰ τὸ 'φιλότιμος' μὲ τὸ 'πατριωτικός', παρὰ μὲ τὴν λέξη 'φιλόδοξος'... Ὁ φιλότιμος ἄνδρας ἀντιπαραβάλλεται μὲ τὴν 'κακὴ καὶ αἰσχρὴ συμπεριφορά' καὶ αὐτὸς ποὺ ἐγεννήθη καὶ ἐμεγάλωσε ἀξιοπρεπῶς θεωρεῖται ὅτι ἔχει 'φιλότιμη ζωή'... Τὸ 'φιλοτιμεῖσθαι' ἀναφέρεται στὴν ἐνέργεια καὶ τὸν αὐτοσεβασμὸ ποὺ κάνει τὸν ἄνδρα νὰ προσπαθῆ νὰ ἐπιτύχη κάτι πράγματι καλό" (σ. 230-231).
           
Στὸν στίβο ἡ φιλοτιμία συνίστατο στὴν ἅμιλλα μεταξὺ "καλῶν ἀνδρῶν". Ἡ ἅμιλλα αὐτὴ ἐπεξετείνετο σὲ ὅλες τὶς πτυχὲς τῆς ζωῆς καὶ ἔσπρωχνε, ἤδη ἀπὸ τὴν ἐφηβία, τὸν ἄνδρα νὰ προσπαθῆ νὰ ὑπερέχη τῶν συνανθρώπων του, νὰ γίνη ἄριστος στὸ ἄθλημα, γιὰ νὰ κατακτήση βραβεῖο. Πῶς λοιπὸν ἠδύνατο νὰ συνδυασθῆ ἡ ἐγωκεντρικὴ φιλοτιμία μὲ τὸ ἀντίθετό της, δηλαδὴ τὴν ἀφιλαυτία; Εἰς τοὺς Βατράχους  τοῦ Ἀριστοφάνους (280-2), ὁ Διόνυσος μέμφεται τὴν προειδοποίηση τοῦ Ἡρακλέους ὅτι ὁ δρόμος πρὸς τὸν Ἅδη εἶναι γεμάτος ἀπὸ θηρία καὶ κινδύνους, λέγοντας ὅτι ὑπερβάλλει ὥστε αὐτὸς ὁ Διόνυσος "νὰ φιλοτιμηθῆ". Ὁ Ἡρόδοτος μάλιστα φθάνει στὸ σημεῖο νὰ θεωρῆ "τὴν φιλοτιμία κάτι τὸ σκαιόν" δηλαδὴ μὴ ὀρθόν, καὶ προέρχεται ἀπὸ ἕνα φοβερὸ μῖσος (Γ΄53.4). Μὲ ἄλλα λόγια ὁ Βεζανῆς στὶς ἡμέρες μας ἑθεώρει ὅτι τὸ ἑλληνικὸ φιλότιμο εἶχε παραμείνει ὅσο ἐγωϊστικὸ ἦταν στὴν ἀρχαιότητα, καλυπτόμενο ἁπλῶς ἀπὸ γενναιοδωρία. Ἄλλωστε ἡ φιλονικία, δηλαδὴ ἡ ἐπιδίωξη τῆς νίκης ἐθεωρεῖτο ἀρετὴ, ἀλλὰ  συχνὰ καὶ  ἠθικῶς καταδικαστέα, συνεδυάζετο δὲ μὲ τὴν φιλοτιμία, δίδοντας ἔτσι καὶ στὸ φιλότιμο τὴν ἀμφίβολή της ἀξία.

Ἐλέχθη ὅτι ἡ ἀναβίωση τῶν Ὀλυμπιακῶν Ἀγώνων τὸ 1896, ἀπὸ τοὺς δυτικίζοντες ἀντιχριστιανικοὺς κύκλους, εἶχε ὡς στόχο τὴν ἀναβίωση τῆς εὐγενοῦς ἅμιλλας τῶν Ἑλλήνων καὶ ὅτι οἱ Ὀλυμπιακοὶ τοῦ Βερολίνου τοῦ 1936 ποὺ καθιέρωσαν τὴν μεταφορὰ τῆς εἰδωλολατρικῆς ἀπολλωνίας ὀλυμπιακῆς φλόγας ἀπὸ τὴν γενέτειρά της στὴν πόλη τῶν ἑκάστοτε ἀγώνων, ἦταν παραφθορὰ τοῦ ὀλυμπιακοῦ πνεύματος ἀπὸ τὸν "κακὸ" Χίτλερ! Πρόκειται ἁπλῶς γιὰ "δημοκρατικὴ" συσκότιση! Τὸ λατινικὸ ῥητὸ τῶν συγχρόνων Ὀλυμπιακῶν citius, altius, fortius, ποὺ σημαίνει "ταχύτερα, ὑψηλότερα, δυνατώτερα", ἀναφέρεται στὴν ἀρχαία ἔννοια τοῦ φιλοτίμου, τὸ δὲ ντοπάρισμα καὶ ἡ πολιτικὴ ἦσαν ἀλληλένδετες ἔννοιες ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα. Στὴν πραγματικότητα ὁ Χίτλερ ὑπῆρξε ὁ σύγχρονος ἡγέτης ποὺ συνέλαβε καλύτερα ἀπὸ οἱονδήποτε ἄλλον, τὸ ὀλυμπιακὸ πνεῦμα τῆς ἀρχαιότητος, ὡς ἀντιχριστιανὸς ἀρχαιολάτρης.

Δίπλα στὸν Κουμπερτέν, ὁ Χίτλερ ὑπῆρξε ὁ πραγματικὸς θεμελιωτὴς τῶν Ὀλυμπιακῶν ἀγώνων τοῦ ἀρχαιοελληνικοῦ φιλοτίμου, διότι τὸ φιλότιμο ὑπῆρξε ἡ βάση τοῦ χιτλερικοῦ ἤθους, εἰδικὰ δὲ τῶν ἐπιλέκτων SS. Σπαρτιατικὴ τιμὴ (Ehre) καὶ τιμιότητα ( Treue)  καὶ ὄχι χριστιανικὴ ἀγάπη ὑπῆρξαν τὸ θεμέλιο τοῦ ἐθνικοσοσιαλισμοῦ. Ἰδοὺ πῶς περιέγραφε τὸ σπουδαιότερο περιοδικὸ τοῦ μεσοπολέμου, τὸ γαλλικὸ μηνιαῖο Illustration, σὲ ἀνταπόκριση τῆς 8ης Αὐγούστου 1936, τὴν μεταφορὰ τῆς ὀλυμπιακῆς φλόγας, ἀπὸ τὴν Ὀλυμπία (20-07-1936) στὸ Βερολῖνο (1-08-1936): "Σὲ μία γιγαντιαία δαδοσκυταλοδρομία τριῶν χιλιάδων δρομέων ποὺ ὁ καθεὶς διένυε ἕνα χιλόμετρο, μία δάδα ποὺ εἶχαν ἀνάψει νεανῖδες τῆς Ὀλυμπίας ὅπου εἶχαν ἑορτασθῆ οἱ περίφημοι ἀγῶνες τοῦ παρελθόντος, ἐπορεύθη στὸ Βερολῖνο, μέσῳ Ἀθηνῶν, Δελφῶν, Θεσσαλονίκης, Σόφιας, Βελιγραδίου, Βουδαπέστης, Βιέννης, Πράγας καὶ Δρέσδης. Σὲ ὅλες τὶς μεγάλες πόλεις τῆς διαδρομῆς, ἐστήθησαν ὀλυμπιακοὶ ἱεροὶ βωμοὶ καὶ τελετὲς ὀργανώθησαν στὴν ἄφιξη τοῦ δρομέως ποὺ ἔφερε τὴν πολύτιμη δάδα. Παντοῦ ἐσεβάσθησαν τὸν ἀκραιφνῆ ἀθλητικὸ χαρακρῆρα τῆς ἐκδηλώσεως, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν Βιέννη, ὅπου ἡ δίοδος τῆς δάδας [στὶς 29 Ἰουλίου] ἔδωσε ἀφορμὴ στοὺς ἐθνικοσοσιαλιστὲς νὰ διαδηλώσουν ὑπὲρ τοῦ Χίτλερ καὶ τοῦ Anschluss [τῆς ἑνώσεως τῆς Αὐστρίας μὲ τὴν Γερμανία ποὺ θὰ πραγματοποιηθῆ δύο χρόνια ἀργότερα τὸν Μάρτιο-Ἀπρίλιο 1938 καὶ ποὺ θὰ ἀναγνωρισθῆ ἀπὸ τὴν Γαλλία. Βλέπε τὸ παράλληλο πρόβλημα τοῦ Θιβὲτ τὸ 2008]. Ὕπῆρξε τὸ μόνο ἐπεισόδιο αὐτοῦ τοῦ γιγαντιαίου ἀγῶνος δρόμου ποὺ ἐγνώρισε τὴν κορωνίδα του στὴν γερμανικὴ πρωτεύουσα, τὸ Σάββατο τὸ ἀπόγευμα [1η Αὐγούστου] ὅταν ὁ καγκελλάριος Χίτλερ, ἐνώπιον ἑκατὸ χιλιάδων θεατῶν συγκεντρωμένων στὸ γερμανικὸ ὀλυμπιακὸ στάδιο, ἄναψε ὁ ἴδιος μὲ τὴν δάδα ποὺ εἶχε ἔλθει ἀπὸ τὴν Ὀλυμπία, τὴν πυρὰ ποὺ θὰ καίγη κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ΙΑ΄ Ὀλυμπιάδος, ἐπὶ 15 ἡμέρες. Ὁ ὀλυμπιακὸς πυρσὸς παρεδόθη στὸν καγκελλάριο Χίτλερ ἀπὸ τὸν πρώην Ἕλληνα βοσκὸ [Σπῦρο] Λούη, ὁ νικητὴς τοῦ Μαραθωνείου στοὺς Ὀλυμπιακοὺς Ἀγῶνες τοῦ 1896 ποὺ εἶχαν λάβει μέρος στὴν Ἀθήνα, καὶ ποὺ ἀνανεωμένοι ἀπὸ τὸν Γάλλο βαρῶνο Πέτρο ντὲ Κουμπερτέν, ὑπῆρξαν οἱ πρῶτοι τῆς νέας ἐποχῆς. Τὴν ἴδια στιγμὴ ποὺ ὁ πρωθυπουργὸς τοῦ Ῥάϊχ ἄναβε μὲ τὴν δάδα τὴν πυρά, ἡ ὀλυμπιακὴ καμπάνα, ἡ πιὸ μεγάλη καὶ πιὸ βαριὰ στὸν κόσμο, ἐπάνω στὴν ὁποία εἶναι ἐγγεγραμμένο τὸ σύνθημα "Ich rufe die Jugend der Welt", [δηλαδὴ, "Καλῶ τὴν νεολαία τοῦ κόσμου"] ἐκτύπησε ἐκκωφαντικὰ, κάτι ποὺ ἐνεθουσίασε τοὺς ῥαδιοανταποκριτὲς, οἱ ὁποῖοι ἔτσι μετέφεραν στὸν κόσμο τὸ ἀκριβὲς δευτερόλεπτο ἐνάρξεως τῶν Ἀγώνων τοῦ Βερολίνου" (σ. 442).

Ἐξ ἀρχῆς ὅμως τὸ ἑλληνικὸ φιλότιμο ποὺ τόσο πολὺ ἐθαύμαζε ὁ Χίτλερ, ἠμαυρώθη ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Σπῦρο Λούη, τὸ 1896, κατὰ τὴν μαρτυρία τοὐλάχιστον τοῦ Θάνου Κουτσικοπούλου, πρώην ἀθλητοῦ καὶ ἑπτὰ φορὲς κριτὴς Ὀλυμπιακῶν Ἀγώνων. Διερωτᾶται δὲ κανεὶς, μαθαίνοντας γιὰ τὴν ἀπάτη τοῦ Λούη, τελικὰ ἀπὸ τὰ δύο μόνιμα χαρακτηριστικὰ τοῦ Ἕλληνος, ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Ὀδυσσέως, ποῖο ὑπερισχύει: τὸ φιλότιμο ἤ ἡ πονηρία; Γράφει, ὁ Κουτσικόπουλος: "Ἐνθυμοῦμαι ὅταν ἤμουν στὸ Γυμνάσιο, ἔντονη παρατήρηση θείου μου ὅταν ἄκουσε νὰ λέμε, 'ἔτρεχε σὰν τὸν Λούη', ὅτι ὁ Λούης δὲν εἶχε νικήσει 'γιατὶ ἔκανε τὴν μισὴ διαδρομὴ πάνω σὲ κάρο" (Ἔρευνα δημοσιευμένη στὸ διαδίκτυο ἀπὸ τὸν Donald G. Macphail, δικηγόρο ἀπὸ τὸ Τέξας, πρόεδρο τοῦ Συλλόγου Λυγερέα Λακωνίας). Καὶ συνεχίζει στὶς ἀναμνήσεις του ὁ ἀθλητικὸς παράγων Κουτσικόπουλος: "Ὅταν ἔφευγε ἡ ὀλυμπιακὴ ἀποστολὴ τοῦ 1936,  γιὰ τοὺς Ο.Α. τοῦ Βερολίνου, εἶπα [στὸν φίλο προπονητὴ Ὄττο Σίμιτσεκ] ὅτι ἡ ἀπόφασις νὰ τεθῆ ἐπὶ κεφαλῆς τῆς ὁμάδος μας ὁ Λούης μὲ φουστανέλα δὲν ἦταν ἐπιτυχὴς, πρῶτον ἐπειδὴ ὁ Λούης δὲν ἐφόρει φουστανέλα ἀλλὰ καὶ λόγῳ τῶν ἐντατικῶν παλαιῶν ἀμφισβητήσεων. Ὁ Σίμιτσεκ ἀπήντησε ὅτι ἡ ἀπόφασις τῆς φουστανέλας δὲν ἦταν ἰδική του, ὄσον δὲ ἀφορᾶ τὶς παλαιὲς ἀμφισβητήσεις ὅλα ξεχάστηκαν... Μὲ τὸ τέλος τῆς Κατοχῆς συνεργαζόμουν μὲ τὴν Ἐλληνικὴ Ἐπιτροπὴ Ὀλυμπιακῶν Ἀγώνων (ΕΟΑ), συνάψας στενὲς σχέσεις μὲ τὸν προεδρεύοντα ἀντιπρόεδρο Νῖκο Μπαλτατζῆ, μετέπειτα Γ.Γ. Ἀθλητισμοῦ, ὑφυπουργό, κλπ... Ἐνδιαφέρθηκα νὰ ἐρευνήσω τὸ θέμα ἀπὸ τὰ ἀρχεῖα τῆς ΕΟΑ καὶ ἄλλες πηγές. Ὁ Ν. Μπαλτατζῆς ἦταν ἀπόλυτος: ' Ἡ δῆθεν νίκη τοῦ Λούη ἦταν ψευδής... τὴν μισὴ δαδρομὴ τὴν ἔκανε μὲ ἄλογο καὶ ὄχι μὲ κάρο'!...Ὁ Χαρίλαος Βασιλάκος, ὅσο καὶ ὁ Σπυρίδων Μπελόκας καὶ ὁ καταταγὴς τέταρτος Οὖγγρος Κέλνερ, ἐθεώρησαν αὐτοὺς νικητὲς ἀφοῦ κανείς τους -ὅπως ἐβεβαίωναν- δὲν εἶχε ἰδῆ τὸν ἀρχικὰ οὐραγὸ Λούη νὰ τοὺς προσπερνᾶ... Οἰ δρομεῖς ἔτρεχαν χωρὶς τὴν συνοδεία κριτῶν ἀνάμεσα στὶς ἐρημικὲς τότε περιοχές, χωρὶς θεατές. Νικητὴς θὰ ἀνηγορεύετο ὅποιος ἔφθανε πρῶτος στὸ Παναθηναϊκὸ Στάδιο, χωρὶς νὰ ἐλέγχεται τί συνέβη κατὰ τὸν ἀγῶνα".

Ὁ Νεοέλλην συγγραφεὺς, θαυμαστὴς τοῦ ἀρχαίου ἑλληνικοῦ πνεύματος, Κυριάκος Σιμόπουλος(1921-2001), δὲν εἶχε φιλότιμο ἀλλὰ ἐντιμότητα καὶ παρρησία, γι'αὐτὸ καὶ ἀπεσιωπήθη τὸ καταπληκτικὸ βιβλίο του, Μῦθος, ἀπάτη καὶ βαρβαρότητα οἱ Ὀλυμπιάδες (Ἀθήνα, 1998), ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ διανέμεται πρὸς φρονιματισμόν, σὲ κάθε Ὀλυμπιάδα. Οἱ Ὀλυμπιακοὶ Ἀγῶνες ὑπῆρξαν ἀνέκαθεν στὴν ὑπηρεσία τῆς ἐξουσίας καὶ συνεπῶς ἦσαν καθρέπτης τῆς ἐξουσίας, δηλαδὴ διεφθαρμένοι. Ὁ Σιμόπουλος εἶχε βάλει στὴν ἀρχὴ τοῦ βιβλίου του τοῦτα τὰ φοβερὰ λόγια τοῦ Εὐριπίδου: "Ἀπὸ τὰ μύρια δεινὰ στὴν Ἑλλάδα δὲν ὑπάρχει τίποτα χειρότερο ἀπὸ τὸ γένος τῶν ἀθλητῶν. Δὲν γνωρίζουν οὔτε δύνανται νὰ ζοῦν σωστά"! Πράγματι, οἱ σοφοὶ τῆς Ἑλλάδος πάντοτε διεφώνουν μὲ τοὺς ἀνθρώπους τῆς ἐξουσίας ποὺ τότε ὅπως καὶ σήμερα ἦσαν ἡ αἰτία ὅλων τῶν δεινῶν τῆς πολιτείας. "Στὸν Ε΄αἰῶνα π.Χ. κορυφώνεται ἡ κίνηση γιὰ παράλληλη καὶ ἰσοδύναμη φυσικὴ ἀγωγὴ καὶ παιδεία. Ἡ σωματικὴ ἄσκηση πρέπει νὰ πραγματοποιεῖται εὐρύθμως, μὲ μέτρο, χωρὶς ὑπερβολὲς ποὺ προκαλοῦν προβλήματα στὴν ὑγεία, ὅπως ἐπισημαίνει ὁ ἱατρὸς Ἱπποκράτης (460-370). Ἡ ὑπερβολὴ στὶς γυμναστικὲς ἐπιδόσεις, γράφει, προκαλεῖ βλάβη στὸν ὀργανισμό" (σ.103). Ὁ δὲ Πλάτων ἐπιμένει στὴν διαπίστωση ὅτι δὲν εἶναι τὸ ἰσχυρὸ καὶ ὡραῖο σῶμα ποὺ καθιστᾶ ἱκανὸ τὸ πνεῦμα ἀλλὰ τὸ ἀντίθετο: ἡ ἀγαθὴ ψυχὴ πλάθει τὸ σῶμα κάλλιστο γι'αὐτὸ καὶ γέροντες πρέπει νὰ ἀσκοῦνται στὰ γυμναστήρια χωρὶς νὰ ἐπιδιώκουν ἔπαθλα, διότι σκοπὸς τοῦ ἀθλητισμοῦ εἶναι ἀριστοκρατικὸς καὶ προπαρασκευὴ στὸν πόλεμο, ἔτσι ὅπως τὸ εἶδε ἀργότερα καὶ ὁ Χίτλερ. Δυστυχῶς, προσθέτει, ἡ πτώχεια ὁδηγεῖ στὸν ἐπαγγελματικὸ ἀθλητισμὸ γιὰ ἐπιβίωση. Ὅσο γιὰ τὸν ποιητὴ Πίνδαρο (522-443), ὁ Σιμόπουλος τὸν χαρακτηρίζει  πουλημένο ὄργανο τῶν πλουσίων, ποὺ ὑμνολογεῖ τὶς νῖκες στὴν Ὀλυμπία, στὰ Ἰσθμια, τὰ Πύθια καὶ τὰ Νέμεα καὶ δοξολογεῖ μόνον τοὺς ὀλυμπιονῖκες ποὺ ἀποκτοῦν φήμη, χρῆμα καὶ ἀξιώματα.

Ἐπειδὴ ἔχει ὑπερισχύσει ὁ μῦθος ὅτι οἱ ὁλυμπιονῖκες ἐλάμβαναν μόνον τὸν στέφανο ἐλαίας, συνδεδεμένο μὲ τὸ φιλότιμο, ὁ Σιμόπουλος παρατηρεῖ ὅτι "κατὰ τὴν κλασικὴ περίοδο οἱ νικητὲς ἀθλητὲς βραβεύοντο στὸν χῶρο τῶν ἀγώνων μὲ στεφάνους, καὶ συχνότατα μὲ ἀνδριάντες, καὶ ἐδέχοντο πλούσιες ἀμοιβὲς κατὰ τὴν ἐπιστροφὴ στὴν πατρίδα τους...Οἰ ἀθλητὲς τῶν κλασικῶν χρόνων ἀξίωναν ὄχι μόνον οἰκονομικὴ κάλυψη... Ἡ ἱπποτροφία ποὺ προετοίμαζε τὴν συμμετοχὴ στὶς ἁρματοδρομίες, ἀποτελοῦσε τῆν σημαντικώτερη μέθοδο ἀνάδειξης τῶν μεγιστάνων τοῦ πλούτου" (σ.146-147). Γιὰ νὰ κατανοηθῆ σὲ ποῖο ἐπίπεδο εὑρίσκετο τὸ αἴσθημα τοῦ φιλοτίμου, ὁ Ἀριστοτέλης ἔγραφε ὅτι οἱ ἐπαγγελματίες ἀθλητὲς (διότι ὁ ἐπαγγελματικὸς ἀθλητισμὸς καθιερώθη στὸ δεύτερο ἥμισυ τοῦ Ε΄αἰῶνος π.Χ.) ἔμοιαζαν μὲ τοὺς ὁπλισμένους ἄνδρες ποὺ πολεμοῦν ἐναντίον ἀόπλων. Βεβαίως, στὴν Ὀλυμπία, ἐπεβάλλοντο πρόστιμα σὲ ὅσους δωροδοκοῦσαν καὶ ἐξαγόραζαν ἀντιπάλους καὶ ἑλλανοδίκες γιὰ νὰ ἀνακηρυχθοῦν ὀλυμπιονῖκες, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν ἀπέτρεπε τὴν συνήθεια. "Οἱ ἰσχυρισμοὶ περὶ ὀλυμπιακοῦ ἰδεώδους, ἀποτελεῖ ἄγνοια καὶ θρασύτατη ψευδολογία"(σ.68). Ὁ Σόλων εἶχε καθορίσει τὴν ἀμοιβὴ τῶν ὀλυμπιονικῶν σὲ 500 δραχμὲς, δηλαδὴ σὲ 500 πρόβατα ἤ 100 βόδια. Ὁ ὀλυμπιονίκης Δεξίλαος εἶχε χρησιμοποιήσει τὸ ἕνα δέκατο τῆς ἀμοιβῆς του γιὰ νὰ κτίση στὴν Ἀθήνα πολυτελῆ κατοικία. Οἱ ἑλληνικὲς πόλεις γιὰ νὰ ἐξασφαλίσουν νῖκες στὴν Ὀλυμπία, ἀγόραζαν ξένους ἀθλητὲς καὶ τοὺς παρουσίαζαν ὡς πολῖτες τους. Οἱ ἀθλητὲς ντοπαρίζονταν. Ὁ ἱατρὸς Κλαύδιος Γαληνὸς (129-199 μ.Χ.) παρωμοίαζε τὴν σίτηση τῶν ἀθλητῶν μὲ αὐτὴν τῶν χοίρων.

Ἡ ἀναβίωση τῶν Ὀλυμπιακῶν Ἀγώνων ἐπανέφερε ἁπλῶς τὶς ἴδιες συνήθειες χρηματισμοῦ, ἀπάτης, πολιτικῶν ἐπεμβάσεων καὶ ντοπαρίσματος τῆς Ἀρχαιότητος. Καὶ αὐτὸ ἐξ ἀρχῆς. Ὁ νικητὴς τοῦ μαραθωνείου, στοὺς Ὀλυμπιακοὺς τοῦ 1904, ὁ δρομεὺς Thomas J. Hicks εὑρέθη ντοπαρισμένος. Ὁ προπονητής του τοῦ εἶχε δώσει στρυχνίνη! Σὲ κάθε Ὀλυμπιάδα ὁ ἀριθμὸς τῶν ντοπαρισμένων ἀθλητῶν ηὐξάνετο. Τὸ 1960, ὁ Δανὸς Knud Enemark Jensen, ποὺ εἶχε ντοπαρισθῆ μὲ ἀμφεταμῖνες ἔπεσε ἀπὸ τὸ ποδήλατό του στὸν ποδηλατικὸ ἀγῶνα στὴν Ῥώμη καὶ ἀπεβίωσε ἐξ αἰτίας τοῦ ἀναβολικοῦ. Ὅπως καὶ στὴν Ἀρχαιότητα οἱ ἀρχὲς ἐκμεταλλεύονται τὸ φιλότιμο ἀναδείξεως τοῦ ἀθλητοῦ γιὰ νὰ ἐξαπλώσουν τὴν ἀπάτη στὴν κοινωνία καὶ μετὰ νὰ κατηγορήσουν τὸν ἀθλητὴ ὡς ὑπεύθυνο. Τὶς συνήθειες αὐτὲς στὴν Ἀθήνα καὶ τὴν Σπάρτη τοῦ Ε΄αἰῶνος π.Χ. τὶς εὑρίσκουμε καὶ πάλι στὸ Γ΄Ράϊχ τοῦ Χίτλερ καὶ στὴν κομμουνιστικὴ Ἀνατολικὴ Γερμανία καὶ ἐπεστράφησαν μὲ μεγαλύτερη ἀκόμη ἔνταση στὴν γενέτειρα τοῦ ἀπατηλοῦ ὀλυμπισμοῦ, στὴν Ἀθήνα τοῦ 2004.

Δημήτρης Κιτσίκης                                                           24 Μαΐου 2018

Τὸ νέο βιβλίο τοῦ Δημήτρη Κιτσίκη. 
Ὁ Ἰωάννης Μεταξᾶς ἐπιστρέφει μετὰ ἀπὸ 78 χρόνια γιὰ νὰ σώσῃ τὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τὴν παρακμή

May 21, 2018

423 - Ἀνάγκη καὶ Ἐλευθερία


Ὁ Ἐσταυρομένος Διόνυσος-Χριστός




Ἀπὸ τὸν ἐξωγήϊνο Ἕλληνα στὸν Γραικύλο κατὰ Χάρρυ Κλύνν


423 - Ἀνάγκη καὶ Ἐλευθερία

Ἀνάγκη καὶ ἐλευθερία εἶναι δύο ἔννοιες μεταφυσικὲς ποὺ προσδιορίζουν τὸν ἑλληνισμό διαχρονικὰ μὲ μεταίχμιο τὴν γέννησι τοῦ Χριστοῦ. Πρὸ Χριστοῦ ἡ Ἀνάγκη, μετὰ Χριστὸν ἡ Ἐλευθερία.

Ὁ πρὸ Χριστοῦ Ἕλλην ἦταν ἐγκλωβισμένος στὴν φυλακὴ τῆς Ἀνάγκης. Ἐξέφραζε τὴν κατάστασί του αὐτὴ μέσῳ τῆς ἀρχαίας τραγωδίας. Οἱ Ἕλληνες, ἐρχόμενοι ἀπὸ τὸ Διάστημα, ὡς ἐξωγήϊνοι ποὺ ἦσαν, εἶχαν προσγειωθῆ στὸ διαστημοδρόμειο τοῦ Ὀλύμπου καὶ τὸ θεϊκό τους DNA εἶχε μεταφερθῆ στοὺς γύρω κάμπους ὅπου ἔζουν πυγμαῖοι καὶ παρὰ τὶς συνεχεῖς αἱμομιξίες μὲ τοὺς θνητοὺς τοῦ κάμπου, μέχρι σήμερα ὑπερισχύει τὸ ἰδικό τους DNA. Διὰ τοῦτο καὶ ὁ Ἕλλην, μεταμορφωμένος συνεχῶς,  εἶναι ἀθάνατος.

Μὴ γνωρίζοντας τὴν ἐξωγήϊνη προέλευσι τῶν Ἑλλήνων, οἱ πυγμαῖοι τοῦ κάμπου, τοὺς ἀπεκάλεσαν θεούς, τοὺς δώδεκα θεοὺς τοὺ Ὀλύμπου. Ὑποταγμένοι σὲ αὐτοὺς προσεπάθησαν, μέσῳ τοῦ Προμηθέως νὰ ἀπελευθερωθοῦν ἀπὸ αὐτούς, ἀλλὰ ματαίως. Ἡ Ἀνάγκη τοὺς ἐκράτει καθηλωμένους. Οἱ κραυγές των ἀπελπισίας ἐγέμιζαν τὰ θέατρά τους. «Γιατί τόσο ἀνεξήγητο αἷμα; Γιατὶ τόση τραγωδία;»

Εἶχε ἔλθει ἕνας ἄλλος θεὸς ἐξ  Ἀνατολῶν, ἀπὸ τὴν Ἰνδία, ποὺ ἀρχαῖοι γεωγράφοι ἀπεκάλουν «Νέα Ἑλλάς», ὁ Δίας τῆς Νύσσης, ὁ Διόνυσος, θεὸς τοῦ ἔρωτος. Ὁ Διόνυσος, ἀπὸ τὴν  ἑλληνικὴ μυθολογία μετεπήδησε στὸ Ἰσραὴλ ὡς Χριστός, ὁ ὁποῖος μετουσίωσε τὸν ἔρωτα σὲ ἀγάπη. Ὁ ἔρως τοῦ Διονύσου ἐξεφράζετο στὸ ἀρχαῖο θέατρο ὡς τραγωδία τῆς Ἀνάγκης. Ὁ Χριστός, ὡς ἕλλην Διόνυσος ἀναβιβάζοντας τὸν ἔρωτα σὲ ἀγάπη μετουσίωσε τὴν ἀνάγκη σὲ ἐλευθερία, δίδοντας στὸν ἄνθρωπο τὸ αὐτεξούσιο, δηλαδὴ τὴν δυνατότητα νὰ ἐπιλέξῃ μεταξὺ τοῦ κακοῦ καὶ τοῦ καλοῦ, ἱδρύοντας τὴν Νέα Ἱερουσαλήμ.

Ἰδοὺ ἡ ταύτησις ἀλλὰ καὶ τὸ ξεπέρασμα τοῦ διονυσιακοῦ ἔρωτος ἀπὸ τὴν χριστιανικὴ ἀγάπη, ἑνὸς ἀποκλειστικοῦ ἑλληνικοῦ ἐγχειρήματος, ἔτσι ὅπως περιγράφεται ἀπὸ τοὺς ξένους:
Φύσις καὶ κοινωνία εἶναι ἑλληνικὲς ἔννοιες. Ἡ φύσις βασίζεται στὴν ἀνισότητα καὶ τὴν διαφορετικότητα.Ὑπάρχουν ἀνώτερα πλάσματα καὶ κατώτερα πλάσματα. Ὁμοιομορφία ὅμως δὲν ὑπάρχει. Ἡ διαφορετικότητα εἶναι παντοῦ. Ἡ κοινωνία, ὡς τεχνητὸ κατασκεύασμα τοῦ ζωϊκοῦ βασιλείου βασίζεται σὲ κανόνες ποὺ ἐπινόησαν ζῶα καὶ ἄνθρωποι γιὰ νὰ ζοῦν ἐν ὁμονοίᾳ.

Οἱ σημερινὲς ἀνθρώπινες κοινωνίες ἐπινόησαν τὴν ἠθικὴ ποὺ διαφέρει σὲ κάθε διαφορετικὴ κοινωνία. Συχνά, οἱ ἠθικοὶ κανόνες ἀντιστρατεύονται τοὺς νόμους τῆς φύσεως. Ὑποστηρίζουν τὴν ἰσότητα καὶ τὴν ὁμοιομορφία.  Ἀποφασίζουν καὶ ἐπιβάλλουν κατὰ τὸ δοκοῦν σχέσεις μεταξὺ τῶν ἀτόμων ποὺ δὲν ὑπάρχουν στὴν φύσι. Ἡ θρησκεία, ὡς κατασκεύασμα τῆς ἀνθρωπίνης κοινωνίας ἐπιβάλλει κανόνες ἠθικῆς ποὺ συχνὰ ἀντιστρατεύονται τὴν φύσι. Γιὰ τὸν λόγο αὐτό ἡ Ὀρθοδοξία δὲν βασίζεται στὴν ἠθικὴ ἀλλὰ στὴν πίστι καὶ μόνο.

Στὸ ἐπίπεδο τῶν τριῶν ἰδεολογιῶν, κομμουνισμός, φιλελευθερισμός, φασισμός, οἱ δύο πρῶτες βασίζονται στὸν μῦθο τῆς ἰσότητος μεταξὺ φύλων καὶ φυλῶν, στὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα ἤ τὴν ἰσότητα ἐντὸς μίας κοινωνικῆς τάξεως. Μόνον ὁ φασισμὸς εἶναι κοντὰ στὴν φύσι, ἐφ’ὅσον ἀποδέχεται  τὴν ἀνισότητα καὶ τὴν διαφορετικότητα.

Ὅσο γιὰ τὴν Ἐλευθερία, καμμία ἐκ τῶν τριῶν ἰδεολογιῶν δὲν ξεφεύγει ἀπὸ τὴν Ἀνάγκη καὶ δὲν τὴν ἐξασφαλίζει. Ἐλευθερία δίνει μόνον ἡ πίστις στὸν Χριστὸ διὰ τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ καμμία θρησκεία, ἰδίως ὄχι τὸ Ἰσλάμ.

Δημήτρης Κιτσίκης                                                                     21 Μαΐου 2018


Τὸ κλασσικὸ χαρρυκλυννικὸ ἔργο καταδικασμοῦ τοῦ γραικυλισμοῦ 

May 8, 2018

422 - Ἡ καρδιὰ τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς


Τὸ ἀθάνατο ἑλληνικὸ χῶμα τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς
στὰ χέρια τοῦ ἀναχωρητοῦ τοῦ μέλλοντος



Κείμενο ἀφορισμοῦ τῆς Φιλικῆς Ἑταιρείας ἀπὸ τὸν Γρηγόριο Ε΄


422 - Ἡ καρδιὰ τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς
Μία ἀναδημοσίευσις μίας διαφορετικῆς ἀπόψεως γιὰ ἐνηλίκους καὶ μόνον



«Γράμμα από το Ληξούρι, 23 Ἰουνίου 2010 : Αναγνώστης Λασκαράτος

»Να διδάσκεται στα σχολεία μας
 »Κύριε Ῥοΐδη,

»Πικρός καρπός του 1922 ήταν ο ξεριζωμός Χριστιανών και μουσουλμάνων από τις προγονικές τους εστίες. Η ανταλλαγή των πληθυσμών το 1922 έγινε με κριτήριο τη θρησκεία και όχι τη γλώσσα, όπως αναφέρεται και στο διήγημα “Στου Κεμάλ το σπίτι” του Γιώργου Ιωάννου. Μουσουλμάνοι της Ελλάδας, πολλοί από αυτούς ελληνικής συνείδησης (Βαλαάδες, Τουρκοκρητικοί) διώχτηκαν στην Τουρκία. Χριστιανοί Ορθόδοξοι της Τουρκίας, αρκετοί από αυτούς Τούρκοι (Μπαφραλήδες του Πόντου κοι Καραμανλήδες της Καππαδοκίας) διώχτηκαν στην Ελλάδα. Δεν ξέρω προς τα που γέρνει το ισοζύγιο του πόνου και της αδικίας, ας το μετρήσουν οι στενόκαρδοι, οι μικρόμυαλοι, οι εγωκεντρικοί και οι μικρόψυχοι. Ξέρω όμως πως αυτοί που ενοχλήθηκαν για το βιβλίο του “συνωστισμού” της Σμύρνης, θα έπρεπε πρώτα να θυμώσουν που η κα Ρεπούση αποσιώπησε τα φοβερά εγκλήματα του ελληνικού στρατού στην Τουρκία σε βάρος αμάχων, που προηγήθηκαν της σφαγής των Ελλήνων στη Σμύρνη, αποφεύγοντας μια ευπρεπή σύντομη αναφορά, χωρίς βέβαια φρικιαστικές λεπτομέρειες. Ασφαλώς μετά με μια εξ ίσου λιτή αναφορά θα μιλούσε για τις τουρκικές βαρβαρότητες στη Σμύρνη. Όποιος θέλει να πάρει μια γεύση από τις αγριότητες του ελληνικού στρατού -των Τούρκων εθνικιστών τις ξέρουμε με το παραπάνω- ας διαβάσει το εξαιρετικό και αδιάψευστο βιβλίο του εκ των “Ιών” της Ελευθεροτυπίας Τάσου Κωστόπουλου “Πόλεμος και Εθνοκάθαρση Η ξεχασμένη πλευρά μιας δεκαετούς εθνικής εξόρμησης (1912-1922)”. Για τη συγγραφή του χρησιμοποιήθηκαν κυρίως ημερολόγια κι απομνημονεύματα ελλήνων στρατιωτικών, σε συνδυασμό με αδημοσίευτο ή δημοσιευμένο αρχειακό υλικό.

»Θα έπρεπε να θυμώσουν οι Νεοέλληνες Χριστιανοί και για το δύστυχο ιμάμη των Γιαννιτσών που γκρεμοτσακίστηκε από τον μιναρέ του, πριν να αγανακτήσουν για την κατακρεούργηση του εθνικιστή δεσπότη Σμύρνης Χρυσόστομου που υποδέχτηκε τον ελληνικό στρατό με δοξολογίες και πίστευε στην αναβίωση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Το περιστατικό καταγράφει ο καλός αρχιμανδρίτηςα Φιλόθεος Φάρος, που δεν κρύβει τις ευθύνες του Χρυσόστομου (“Η Εκκλησία ως σκάνδαλο και ως Σωτηρία”), παραθέτοντας και το κατηγορητήριο που του απηύθυνε ο Τούρκος διοικητής Νουρεντίν του οποίου ο γιός είχε σκοτωθεί από τον ελληνικό στρατό.

»Ο ίδιος ιερωμένος καταγράφει τη θαμμένη από την αχάριστη και μικρόψυχη επίσημη ιστοριογραφία μας περίπτωση του θρησκευτικού ηγέτη (Σεϊχουλισλάμη) Χατζή Χαλήλ Εφέντη, που θυσίασε τη ζωή του για να μην σφαγεί το 1821 ο χριστιανικός πληθυσμός της Πόλης. Αν αγαπάς την πατρίδα σου τη θέλεις τίμια, τη θέλεις γενναία, τη θέλεις να αναγνωρίζει την αλήθεια και να διορθώνει τα λάθη της και κυρίως να μην τα επαναλαμβάνει. Αλλιώς είσαι ένας καραγκιόζης, υποκριτής, πατριδοκάπηλος, που βοηθάς κι εσύ να πλουτίζουν κάποιοι ερωτευμένοι υπουργοί Εθνικής Άμυνας και οι δυτικοί έμποροι όπλων που πουλάνε καραμπίνες στους Έλληνες και Τούρκους Ινδιάνους για να αλληλοφαγωθούν. Κατά κανόνα στη χώρα μας όσοι βιοπορίζονται από τον πατριωτισμό τους, υποδύονται και τους Χριστιανούς. Λησμονούν όμως τη σαφή ευαγγελική προτροπή να κρίνουν πρώτα τον εαυτό τους (και κατ’αναλογίαν την πατρίδα τους): “Υποκριτά, έκβαλε πρώτον την δοκόν εκ του οφθαλμού σου, και τότε θέλεις ιδεί καθαρώς διά να εκβάλης το ξυλάριον εκ του οφθαλμού του αδελφού σου”.

»Στο διήγημα του Ιωάννου ζωντανεύει ο πόνος για τη χαμένη γη, η νοσταλγία για την πατρίδα, αισθήματα πανανθρώπινα που δεν τα νιώθουν μόνο οι Νεοέλληνες. Ο αφηγητής και οι δικοί του συμπονούν μια Τουρκάλα συνειδητοποιώντας πως κι αυτή ξεριζώθηκε και κλαίει γι’αυτά που της πήρανε. Το διήγημα δείχνει την ανάγκη για μια αντικειμενική θεώρηση των γεγονότων με αλληλοσεβασμό και αλληλοκατανόηση, πέρα από το δηλητήριο του εθνικισμού των αγοραίων ανθρώπων που τόσο πρόστυχα βαπτίζεται πατριωτισμός. Οι Σαλονικιοί κερδοσκόποι εργολάβοι που σβήνουν τα χνάρια των ανθρώπων και των πολιτισμών, τα σπίτια των μουσουλμάνων, τα ψηφιδωτά τους (η ίδιας πάστας άνθρωποι σύλησαν αργότερα στην Κατοχή και τα ανυπεράσπιστα εβραϊκά μνήματα για να στολίσουν τις εκκλησιές και τα σπίτια τους), στηλιτεύονται. από τον ευαίσθητο συγγραφέα, που δεν κουκουλώνει τις αμαρτωλές καταστάσεις, όπως έκανε ο Βενέζης για να γίνει Ακαδημαϊκός. Διαβάστε το εξαιρετικό άρθρο της πανεπιστημιακής καθηγήτριας Νεοελληνικών Σπουδών Αγγέλας Καστρινάκη:

»Κάποτε κάποιος πρέπει να μας εξηγήσει τι γίνανε τα ωραία τζαμιά της χώρας μας, οι ισλαμικές κρήνες, τα λουτρά, οι οντάδες που ισοπεδώθηκαν στο όνομα της ομοιομορφίας στο όνομα της πλαστογράφησης της Ιστορίας, στο όνομα της δολοφονίας των αναμνήσεων. Σβήστηκε η Ιστορία της πατρίδας μας, η πολυπλοκότητά της, χάθηκε για πάντα μια αναντικατάστατη διάστασή της και μια αρχιτεκτονική ομορφιά. Γιατί η Αθήνα έχει μόνο ένα τζαμί κι αυτό αλειτούργητο όταν στην Πόλη λειτουργούν ελεύθερα δεκάδες ορθόδοξοι ναοί κι όταν σχεδόν σε όλες τις μουσουλμανικές χώρες υπάρχουν ορθόδοξες εκκλησίες και κληρικοί, ακόμα και πατριάρχες; Γιατί ο οικουμενικός πατριάρχης εκλέγεται ελεύθερα από τη Σύνοδο όταν ο Μουφτής της Θράκης διορίζεται (με φτηνές δικαιολογίες) από το ελληνικό κράτος; Ποιός πατριώτης θέλει να καταδικάζεται η πατρίδα του στο ευρωπαϊκό δικαστήριο και να αδικεί αθώους ανθρώπους που έφτασε κάποτε να τους κλειδώνει πίσω από μπάρες;

»Δεν πάει καιρός που οι υπερπατριώτες επιτέθηκαν στον σημερινό ευρωβουλευτή Μιχάλη Τρεμόπουλο των Οικολόγων επειδή είχε ζητήσει το αυτονόητο. Να τιμήσει η Θεσσαλονίκη ένα από τα σημαντικότερα τέκνα της. Τον αναμορφωτή της Τουρκίας Κεμάλ Ατατούρκ. Σήμερα πάλι ο εσμός της ελληνορθόδοξης εθνικοφροσύνης ξεσηκώθηκε γιατί στις εισαγωγικές εξετάσεις μπήκε ένα θέμα από το φιλειρηνικό, κείμενο του Ιωάννου χτυπώντας τρεις γυναίκες. Διαμαντοπούλου, Δραγώνα, Ρεπούση. Ασφαλώς δεν υποβιβάζω τις δυο τελευταίες σε ίδια αξία με την πρώτη. Αναγνωρίζω όμως στην Υπουργό Θρησκευμάτων κάποια μικρή τόλμη που δεν την είχαν οι άνδρες προκάτοχοί της..

»Ευτυχώς οι σιωπηλοί κατά κανόνα διανοούμενοί μας αυτή τη φορά ξεσηκώθηκαν:

»78 συγγραφείς, καλλιτέχνες και άνθρωποι του πνεύματος καταγγέλλουν τις επιθέσεις που δέχτηκε η Κεντρική Επιτροπή Εξετάσεων γιατί επέλεξε κείμενο του Γιώργου Ιωάννου («Στου Κεμάλ το σπίτι») για το θέμα των εξετάσεων στη Νεοελληνική Λογοτεχνία: «Για άλλη μια φορά τα τελευταία χρόνια, η λογοτεχνία και οι διάκονοί της, συγγραφείς, εκδότες, εκπαιδευτικοί, αναγνώστες, βρισκόμαστε υπόλογοι σε μερίδα πατριδοκαπήλων, οι οποίοι ελέω τηλεοπτικής και δημοσιογραφικής ασυλίας μάς στήνουν ξανά στον τοίχο με πρόσχημα πάντα τα δήθεν αντεθνικά μας φρονήματα…..».

»Το κείμενο υπογράφουν μεταξύ άλλων (ζητώ συγνώμη για την επιλεκτική αναφορά) και οι: Παντελής Βούλγαρης, Ρέα Γαλανάκη, Ντόρα Γιαννακοπούλου, Δημήτρης Γκιώνης, Κική Δημουλά, Λένα Διβάνη, Ζυράννα Ζατέλη, Γιάννης Κακουλίδης, Ιωάννα Καρυστιάνη, Χριστόφορος Κάσδαγλης, Μήτσος Κασόλας, Θανάσης Καστανιώτης, Νίκος Κουνενής, Ροβήρος Μανθούλης, Νίκος Α. Μάντης, Πέτρος Μάρκαρης, Παύλος Μάτεσις, Μιχάλης Μοδινός, Γιώργος Μπράμος, Θανάσης Θ. Νιάρχος, Αλέξης Πανσέληνος, Κωστής Παπαγιώργης, Τάσος Ρούσσος, Αντώνης Σουρούνης, Αρης Σφακιανάκης, Κωνσταντίνος Τζούμας, Μαρία Φακίνου, Θανάσης Χειμωνάς, Ανταίος Χρυσοστομίδης..
»Ας ελπίσουμε πως από την Ελλάδα του Άκη Τσοχατζόπουλου, του Αντώνη Σαμαρά και του Χουντόδουλου, θα περάσουμε σε μια Ελλάδα λιγότερη φοβική, πιο ευρωπαϊκή και πιο λογική. Άλλωστε περιθώρια για σπατάλες και λάθη δεν υπάρχουν πλέον. Αυτές οι πατριωτικές πολιτικές μας επτώχευσαν. Εξοπλίστηκε η Ελλάδα σαν αστακός, γέμισε έτσι τις τσέπες πολλών και τίναξε τα νοσοκομεία της στον αέρα, μεγαλοπιάστηκε να βλέπει παντού εχθρούς σαν την Αλβανία του Χότζα, ο εχθρός της όμως βρίσκεται εντός των τειχών. Είναι ο κακός της εαυτός».

Ἀναπαραγωγὴ Δημήτρη Κιτσίκη                                             9 Μαΐου 2018