Τὸ παρὸν νέο ἱστολόγιο εἶναι ἡ συνέχεια τοῦ παλαιοῦ μὲ τὸ ὁποῖο συνδέεσθε μέσῳ τῆς διευθύνσεως http://endiameseperioche.blogspot.gr

Τὰ ἄρθρα τοῦ παρόντος ἱστολογίου, ἀπὸ τὸ 2012 μέχρι τὸ 2017, ἐδημοσιεύοντο τακτικά, μαζὶ μὲ ἄλλα κείμενα τοῦ Κιτσίκη, στὴν ἀθηναϊκὴ ἡμερησία ἐφημερίδα "Ἐλεύθερη Ὥρα" καὶ ἐνεπλουτίζοντο μὲ ἐκτενῆ ἄρθρα, στὸ τριμηνιαῖο περιοδικὸ τοῦ Δημήτρη Κιτσίκη, ποὺ φέρει τὸν ἴδιο τίτλο μὲ τὸ ἱστολόγιο, δηλαδὴ "Ἐνδιάμεση Περιοχή" (http://www.intermediateregion.com), περιοδικὸ τὸ ὁποῖο δημοσιεύεται ἀνελλιπῶς ἀπὸ τὸ 1996.
Ὁ Κιτσίκης ἐδημοσίευε ἐπίσης τακτικά, μακροσκελῆ ἄρθρα, ἀπὸ τὸ 1999 μέχρι τὸ 2017 καὶ τὸν θάνατο τοῦ ἐκδότου του Παύλου Βουδούρη, στὸ ἀθηναϊκὸ μηνιαῖο περιοδικὸ "Τρίτο Μάτι".

Βλέπε καὶ μία συνέντευξη, ἐφ'ὅλης τῆς ὕλης τοῦ Κιτσίκη στὸ lifo.gr



Γιὰ ὅσους διαβάζουν γαλλικά,εἰσέρχεσθε στὸ παρακάτω ἱστολόγιο
γιὰ νὰ διαβάσετε ἄρθρα τοῦ Κιτσίκη

Apr 8, 2020

558 - Ἡ θέσις τοῦ ἐθνικομπολσεβικισμοῦ ὡς πρὸς τὸν θεσμὸ τῆς οἰκογενείας.




Γραικύλος ἑλληναρᾶς


558 - Ἡ θέσις τοῦ ἐθνικομπολσεβικισμοῦ ὡς πρὸς τὸν θεσμὸ τῆς οἰκογενείας.

Ὁ φίλος μιᾶς ζωῆς ἀπὸ τὸ Παρίσι, ὁ καθηγητὴς Μέσης Ἐκπαιδεύσεως καὶ  Βολταιριανός, ὁ Πέτρος Παπαδόπουλος, δεινὸς καβαφικός, μελετητὴς τοῦ André Gide καὶ κομμουνιστής, ἦταν ὁμοφυλόφιλος σὲ ἀντίθεσι μὲ ἐμένα.

Ὅταν τοῦ ἔλεγα τὶ θὰ ἔκαμε ἐὰν εὑρίσκετο σὲ κομμουνιστικὸ καθεστὼς ὅπου ὁ Στάλιν κατέτρεχε τοὺς ὁμοφυλοφίλους ἀλλὰ καὶ σὲ ἐθνικοσοσιαλιστικὸ καθεστὼς  ὅπου ὁ γερμανὸς ἡγέτης τοὺς ἔκλινε σὲ στρατόπεδα συγκεντρώσεως, ἀπαντοῦσε ὅτι θὰ ἐδέχετο νὰ ὑποστῇ τὴν κακομεταχείρησι ἀλλὰ ὅτι θὰ παρέμενε μέλος τοῦ ΚΚΕ.

Διότι σταλινικοὶ καὶ ἐθνικοσοσιαλιστὲς ὑμνοῦσαν τὴν παραδοσιακὴ οἰκογένεια, κατεδίκαζαν τὸν φεμινισμὸ, τὸν γάμο ὁμοφυλοφίλων καὶ τὶς ἐκτρώσεις. Ἐγώ, ὡς Ῥουσσωϊκὸς ἐθνικομπολσεβῖκος, ὑπερασπιστὴς τῆς παραδοσιακῆς οἰκογενείας, συνάμα δὲ παλαιοημερολογίτης χριστιανὸς ὀρθόδοξος, χωρὶς νὰ ἔχω γράψει ποτέ - σὰν τὸ ἴνδαλμά μου τὸν Ζάν-Ζὰκ Ρουσσῶ-  Ἐξομολογήσεις, εἶχα τὴν συνήθεια νὰ ἐξομολογοῦμαι τὰ πάντα δημοσίως καὶ ὄχι κρυφίως ἐνώπιον ἱερέως.

Στὴν Γαλλία, ἐκτὸς τῶν André Gide, Oscar Wilde, Jean Cocteau καὶ Jean Genet, ἐξυμνοῦσα πολλοὺς ὁμοφυλοφίλους μεγάλους συγγραφεῖς χωρὶς ποτὲ νὰ ἀπομακρυνθῶ ἀπὸ τὴν σταθερὴν ἐθνικομπολσεβικική μου θέσι παραδοσιακῆς οἰκογενείας. Γύρω μου, ἀκόμη καὶ στὸν περίγυρο τῆς οἰκογενείας μου, ὑπῆρχαν σεβαστὰ μέλη μὲ τὸ κουσοῦρι. 

Μεγάλοι Ἕλληνες συγγραφεῖς ἀλλὰ καὶ ἡ ἀρχαία μας ἑλληνικὴ παράδοσις μὲ εἶχαν συνηθίσει νὰ δέχομαι τὴν διαφορετικότητα ἔστω καὶ τὴν ἐκ γενετῆς αὐτὴ ἀσθένεια, ίδίως δέ, κατεδίκαζα μετὰ βδελυγμίας τὸν Γραικύλο ποὺ ἐπαρίστανε τὸν Ἑλληναρᾶ, εἶτε ἐξευτελίζοντας τοὺς ὁμοφυλοφίλους συνανθρώπους του εἴτε ὡς ἄκρως ὑποκριτὴς ἐπιτιθέμενος μὲ πράξεις αὐνανισμοῦ  καὶ ὀπισθογεμίσεως ἀλλὰ καὶ σεξουαλικοῦ βιασμοῦ, παριστάμενος τὸν ἑαυτό του δημοσίως  ὡς  φασιστής.

Ὁ ἐθνικομπολσεβικισμὸς δὲν χρειάζεται τὰ κατακάθια αὐτὰ τοῦ γραικυλισμοῦ τῶν Ἑλληναράδων (1) καὶ σὲ ἕνα μελλοντικὸ ὁλοκληρωτικὸ  καθεστὼς σίγουρα θὰ γνωρίσουν τὴν καταδίκη ποὺ τοὺς ἀξίζει. Ἐν τῷ μεταξὺ ὅσοι ἐξ αὐτῶν ἐμφανίζονται στὸ προσωποβιβλίο μου βιάζοντας τὴν ἑλληνικὴ ἀξιοπρέπεια, τοὺς καταγράφω ἐπακριβῶς στὸν κατάλογό μου τῶν ἠλεκτρονικῶν ἐγκληματιῶν.

Δημήτρης Κιτσίκης                          8 Ἀπριλίου 2020

(1) Ἑλληναρᾶς: καρικατούρα τοῦ νεοέλληνος: ἀνάγωγος, ἀνεγκέφαλοςσεξιστής, ῥατσιστήςσωβινιστήςβολεψάκιας, ἀπαίδευτος καὶ ἀνελλήνιστος 

Apr 7, 2020

557 – Γιατὶ εἶναι ἀπαραίτητο οἱ ὁμογενεῖς μας νὰ μαθαίνουν ἑλληνικά, ὄχι ἀγγλικά


Jimmy Pap «ἕλλην» πιτσαδόρος στὸν Καναδᾶ  


557 – Γιατὶ εἶναι ἀπαραίτητο οἱ ὁμογενεῖς μας νὰ μαθαίνουν ἑλληνικά, ὄχι ἀγγλικά

Στὴν Ἀμερική, τὸν Καναδᾶ καὶ τὴν Αὐστραλία μετενάστευσαν ἕλληνες χωρικοὶ, ἰδίως ἀπὸ τὴν Λακωνία, οἱ περισσότεροι τῶν ὁποίων δὲν εἶχαν κἄν τελειώσει τὸ Δημοτικό. Ἄν καὶ φυσικὰ ὡμίλουν τὴν γλῶσσα μας δὲν ἐγνώριζαν πῶς νὰ τὴν γράφουν. Μὴ γνωρίζοντας ὅτι παντοῦ ἐπὶ τοῦ πλανήτου οἱ μορφωμένοι ἄνθρωποι ἐγνώριζαν κάλλιστα ὅτι τὰ ἑλληνικὰ ἦταν ἡ γλῶσσα τῶν γλωσσῶν, οἱ ἕλληνες ἀγρότες γινόμενοι στὰ ξένα πιτσαδόροι, ἐντρέποντο νὰ ὁμιλοῦν καὶ νὰ μελετοῦν τὴν γλῶσσα τους, ἐχρησιμοποίουν ἀγγλικὰ ὀνόματα καὶ ἐπιθήκιζον κακὴν κακῶς τοὺς Ἀγγλοσάξωνες  ὁμιλῶντας  pidgin English.

Ὅταν οἱ γηγενεῖς Ἀγγλοσάξωνες ἐπήγαιναν στὰ ἑλληνικὰ ἑστιατόρια τῆς Διασπορᾶς, καὶ προσεπάθουν νὰ χρησιμοποιήσουν μὲ ὑπερηφάνεια μερικὲς ἑλληνικὲς λέξεις οἱ χωρικοὶ πιτσαδόροι τοὺς ἐδέχοντο μὲ σπασμένα ἀγγλικὰ σὲ σημεῖο ποὺ οἱ ντόπιοι στὶς ΗΠΑ, Καναδᾶ καὶ Αὐστραλία νὰ διερωτῶνται ἄν αὐτοὶ οἱ δῆθεν Ἕλληνες ἦσαν οὐσιαστικὰ μπάσταρδοι.

Ὅταν τὰ παιδιὰ καὶ τὰ ἐγγόνια τῶν μεταναστῶν ἔγιναν καθηγητὲς Πανεπιστημίου, ὠργάνωναν διαλέξεις καὶ ἔγραφαν ἄρθρα στὰ ἀγγλικὰ καὶ ὄχι στὰ ἑλληνικὰ γιὰ νὰ πείσουν τοὺς ἤδη πεπεισμένους Ἀγγλοσάξωνες ὅτι τὰ ἑλληνικὰ ἦταν σπουδαία γλῶσσα. Τὸ ἀποτέλεσμα ἦταν οἱ μορφωμένοι ἀπόγονοι τῶν χωρικῶν πιτσαδόρων νὰ ψελλίζουν τὰ ἑλληνικὰ μὲ ἀγγλικὴ προφορὰ καὶ νὰ γελοιοποιοῦν τὸν ἑλληνισμὸ ἄθελά τους.

Ἰδοὺ τὸ δρᾶμα τῆς ἑλληνικῆς διασπορᾶς.

Δημήτρης Κιτσίκης       7 Ἀπριλίου 2020


Apr 5, 2020

556 - Ἐξουσία και δημιουργικότης




Μπόστ: Ἀλέξανδρος καὶ Διογένης. Τελικὰ ὁ Βολταῖρος-Ἀλέξανδρος καὶ ὁ Διογένης-Ῥουσσῶ ἐπανευρέθησαν στὴν διάρκεια τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως



Τὸ κράτος εἶναι ἐξουσία (κατεστημένο), ἡ Ἐκκλησία (τοῦ μοναχισμοῦ) εἶναι ἡ δημιουργικότης. Ἡ σύνθεσις (συναλληλία) εἶναι διαλεκτική, στὸ ἀνώτερο ἐπίπεδο τοῦ Πλάστου

556 - Ἐξουσία και δημιουργικότης

Ἕνας δημιουργικὸς ἐκδοτικὸς οἶκος, Ἔξοδος (Τὸ Ἔνζυμο) μοῦ προὔτεινε νὰ δημοσιεύσουμε ἕνα βιβλίο ἐπάνω στὸ θεμελιῶδες αὐτὸ θέμα. Τὸ ἐδέχθην καὶ ἐβάλθην νὰ τὸ πραγματοποιήσωμε ἐπὶ τῇ βάσει τῶν σχέσεων Ῥουσσῶ καὶ Βολταίρου.

«Ἄν δὲν ἤμουν Ἀλέξανδρος θὰ ἤθελα νὰ ἤμουν Διογένης» εἶπε κατὰ τὴν παράδοσιν ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος ἀντικρύζοντας τὸν κουρελῆ Διογένη μέσα στὸ πιθάρι του».

Ἡ ζηλοτυπία αὐτὴ τῆς ἐξουσίας ἔναντι τῆς δημιουργικότητος διαπερνᾷ ὅλη τὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος ἀπὸ τὴν πτῶσιν τοῦ Ἀδάμ, στὶς σχέσεις Ἑωσφόρου, βασιλέως τῆς γῆς καὶ τοῦ Θεοῦ βασιλέως τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῶν πάντων.

Τὸ κατεστημένο ἔχει ἐξουσία ἀλλὰ τὸ μόνο ποὺ γνωρίζει εἶναι νὰ ἀντιγράφῃ καὶ γιὰ νὰ δημιουργήσῃ ὁ Ἀλέξανδρος ἐχρειάσθη τὸν Ἀριστοτέλη διαφορετικὰ θὰ ἀντέγραφε ὅπως ὁ βασιλεὺς τῶν βασιλέων ὁ Πέρσης βασιλεύς.

Ἀντιγραφὴ καὶ ἐπανάληψις, ἔναντι ἀμεσότητος καὶ δημιουργικότητος λοιπόν. Φαρισαῖος καὶ Χριστός. Ἐπίσκοπος καὶ Μοναχὸς.

Ὁ Ῥουσσῶ εἶχε βαθιὰ θρησκευτικὴ πίστι. Στὸν διανοούμενο τοῦ φιλελευθέρου ἀστισμοῦ τὸν Βολταῖρο, ἔγραφε σὲ ἐπιστολή του, στὶς 18 Αὐγούστου 1756: 

«Χορτασμένος ἀπὸ δόξα καὶ μὴ ἐπιρρεπὴς στὶς κενόδοξες μεγαλοστομίες ζεῖτε ἐλεύθερος ἐν μέσῳ τῆς ἀφθονίας... καὶ ὅμως βλέπετε μόνον τὸ κακὸ  ἐπὶ τῆς γῆς. Κι ἐγώ, ἀφανής, πτωχὸς καὶ βασανισμένος... εὑρίσκω ὅτι τὰ πάντα εἶναι καλά. Ἀπὸ ποῦ προέρχονται αὐτὲς οἱ φαινομενικὲς ἀντιφάσεις; Τὸ ἐξηγήσατε ὁ ἴδιος: ἐσεῖς ἀπολαμβάνετε τὶς ὑλικὲς ἡδονές, ἐγὼ ἐλπίζω καὶ ἡ ἐλπὶς ὡραιοποιεῖ τὰ πάντα...Ὄχι, ἀρκετὰ ὑπέφερα σὲ τούτην τὴν ζωὴ γιὰ νὰ μὴν προσμένω μίαν ἄλλην. Ὅλες οἱ ἐπιδεξιότητες τῆς μεταφυσικῆς δὲν θὰ μὲ κάνουν νὰ ἀμφιβάλλω ἔστω καὶ μίαν στιγμὴν γιὰ τὴν ἀθανασία τῆς ψυχῆς καὶ γιὰ τὴν εὐεργετικὴν ἐπέμβασιν τῆς Θείας Προνοίας. Τὴν διαισθάνομαι, τὴν πιστεύω, τὴν προσμένω, τὴν ἐλπίζω καὶ θὰ τὴν ὑποστηρίξω μέχρι καὶ τὴν τελευταία μου πνοή».

Εἰς ἀντίθεσιν πρὸς τὸν κοσμοπολίτην Βολταῖρο, ὁ Ζάν-Ζὰκ Ῥουσσῶ ὑπερήσπιζε τὸν ἰσότιμον ἐθνικισμόν: «Ἐὰν κάνετε ἔτσι ὥστε ὁ Πολωνὸς νὰ μὴν δυνηθῇ ποτὲ νὰ γίνῃ Ῥῶσσος τότε σᾶς ἀπαντῶ ὅτι ἡ Ῥωσσία δὲν θὰ ἠμπορέσῃ νὰ ὑποδουλώσῃ τὴν Πολωνία».

Γιὰ νὰ ἀποφευχθῇ ἡ ἀφομοίωσις ἀπὸ τὸ μεγάλο ἔθνος πρέπει τὸ μικρὸ ἔθνος νὰ διατηρήσῃ τὶς ἰδιαιτερότητές του: «Ἰδοὺ τὸ μοναδικὸ προφυλακτικὸ τεῖχος πάντα ἔτοιμο νὰ τὴν προφυλάξῃ καὶ τὸ ὁποῖο οὐδεὶς στρατὸς δύναται νὰ ὑπερπηδήσῃ». 

Συνεπῶς ἡ μικροαστικὴ θέσις τοῦ Γενευέζου περιεῖχε ὅ,τι δὲν ἠδύνατο νὰ ἀντέξῃ ὁ δυτικὸς μεγαλοκαπιταλισμὸς καὶ γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ὁ Βολταῖρος δὲν ἐσταμάτη νὰ ὑβρίζῃ τὸν Ῥουσσῶ, ἀποκαλῶντας τον «πίθηκο τοῦ Διογένους».

Δημήτρης Κιτσίκης                           5 Ἀπριλίου 2020


Apr 3, 2020

555 - ΥΜΝΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΜΑΝΑ




555 - ΥΜΝΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΜΑΝΑ
Οἱ χαιρετισμοὶ στὴν Θεοτόκο καὶ ἡ ἀκολουθία τοῦ ἀκαθίστου ὕμνου στὴν ὁποία ἡ καρδιά μας καὶ ὁ νοῦς μας συμμετεῖχαν σήμερα εἶναι ἕνα ὑπέροχο τραγούδι σὲ ὅλες τὶς μᾶνες τοῦ κόσμου, τοὺς στύλους τῆς οἰκογενείας ἀπὸ καταβολῆς κόσμου. 
Διότι ἡ μάνα ἐγέννησε τὸ παιδι, τὸ ἐμεγάλωσε, τὸ ἀγάπησε καὶ τὸ προσέφερε σὲ ὅλους μας γιὰ νὰ μᾶς σώσῃ. Εἶναι τὸ μεγαλύτερο μάθημα ποὺ δύναται νὰ δοθῇ σὲ ὅλες τὶς φεμινίστριες καὶ τοὺς ὑπερασπιστὲς τῶν ἐκτρώσεων ποὺ ἐὰν εἶχαν εἰσακουσθῆ στὴν Γαλιλαία πρὸ δύο χιλιάδων ἐτῶν ἡ Παναγία θὰ εἶχε κάνει ἔκτρωσι καὶ ὁ Ἰησοῦς δὲν θὰ εἶχε γεννηθῆ γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα.
Ἔκτρωσις: τὸ μεγαλύτερο ἔγκλημα ἀπὸ τὴν πτώσι τοῦ Ἀδάμ. Τοὺς χαιρετισμοὺς τοὺς ὑμνοῦμε πρωτίστως γιὰ τὴν μάνα διότι ὁ Ἰησοῦς γνωρίζει ὅτι στὰ πόδια του ὅταν ξεψυχοῦσε ἐπάνω στὸν σταυρό, ἦταν ἡ μάνα του ὅπως ἦταν τὴν ἡμέρα τῆς γεννήσεώς του στὸν σταῦλο τῆς Βηθλεέμ. 
Μάνα, δέξου τὴν ἀμέριστη ἀγάπη μας! 
Δημήτρης Κιτσίκης                                                         3 Ἀπριλίου 2020

Mar 31, 2020

554 – Κορωνοϊός, ἐθνικοσοσιαλισμὸς καὶ περιβαλλοντολογία




Οἱ δέκα ἐντολὲς χαραγμένες στὶς παραπάνω περίφημες στῆλες τῆς ἀμερικανικῆς πολιτείας τῆς Γεωργίας (Georgia Stones)

554 – Κορωνοϊός, ἐθνικοσοσιαλισμὸς καὶ περιβαλλοντολογία

Ἐκτύπησε ὁ κορωνοϊὸς καὶ αἰφνιδίως ἀπὸ τὸ διάστημα οἱ μεγάλες πόλεις τῆς γῆς ἀνεδύθησαν ὡς λευκὲς παρθένες ἀπὸ τὴν προτεραία μαυρίλα τοῦ φωτοχημικοῦ νέφους τῆς ἀτμοσφαιρικῆς ῥυπάνσεως. Ἐὰν ὁ ἀμερικανὸς καθηγητὴς Θεόδωρος Καζύνσκι, ὁ ἐπωνομαζόμενος Παμβομβιστὴς ἔβγαινε ἀπὸ τὴν ἰσόβια φυλακή του τὸ 2020 -ὅπου εὑρίσκεται ἀπὸ τὸ 1998-  καὶ ἔβλεπε τὸ θέαμα αὐτὸ θὰ συνεφώνη μὲ τὸν ὑποτιθεμένο ὑπεύθυνο τοῦ ἐγχειρήματος αὐτοῦ, τὸν πρόεδρο τῶν ΗΠΑ Δονᾶλδο Τράμβιο, μάγο τῆς θεωρίας τοῦ χάους

Πράγματι τὸ 1971, ἑπτὰ χρόνια προτοῦ ἀρχίσῃ τὴν ἐπαναστατική του δρᾶσι, ὁ Καζύνσικι εἶχε γράψει μία μελέτη ποὺ περιεῖχε τὶς περισσότερες ἀπὸ τὶς ἰδέες ποὺ θὰ συναντήσουμε στὸ Μανιφέστο του τοῦ 1995 καὶ τὸ ὁποῖο ἔλεγε: «Σὲ αὐτὲς τὶς σελιδες ὑποστηρίζεται ὅτι ἡ συνεχὴς ἐπιστημονικὴ καὶ τεχνολογικὴ πρόοδος θὰ ἔχῃ ὡς ἀποτέλεσμα τὴν ἐξαφάνισι τῆς ἀτομικῆς ἐλευθερίας» (σ. 433 τοῦ βιβλίου μου Περὶ Ἡρώων, Ἐκδόσεις Ἡρόδοτος, 2014, κεφάλαιο ἀφιερωμένο στὸν Παμβομβιστή). Προσέθετε πὼς ἔπρεπε νὰ σταματήσουμε τὴν καταστροφικὴ αὐτὴ πορεία τῆς ἀνθρωπότητος ὄχι μὲ λόγια ἀλλὰ μὲ πράξεις.

Τὸ 1749, ὁ Ζάν-Ζὰκ Ῥουσσὼ παρετήρη στὴν πρώτη του διατριβὴ περὶ προόδου τῶν ἐπιστημῶν ὡς δῆθεν εὐεργετικὴ γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα, πὼς ἀντίθετα ἀπὸ ὅτι ἐπίστευαν οἱ «προοδευτικοὶ» διανοούμενοι τῆς ἐποχῆς του τοῦ Διαφωτισμοῦ, ἡ πρόοδος τῆς δυτικῆς ἐπιστήμης ὑπῆρξε καταστρεπτικὴ γιὰ τὸν ἄνθρωπο, κατάρα καὶ ὄχι θεϊκὸ δῶρο. Ἄν καὶ δὲν  ἔγινε τρομοκράτης γιὰ νὰ ἐπιβάλη τὸ ὅραμά του -ὅπως ὁ Παμβοβομβιστής- ὁ μαθητής του Ῥοβεσπιέρρος τὸ 1793 ἐξαπέλυσε μία φοβερὴ τρομοκρατία, τὴν ἐπωνομαζομένη Terreur τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως.

Ἡ φύσις ἔγραφε ὁ Παμβομβιστής -ὅπως ὁ λάτρης τῆς φύσεως Ῥουσσώ- «εἶναι τὸ μόνο ἀντίδοτο στὴν τεχνολογία» (σ. 437). Ὁ μοναδικὸς στόχος τῆς ἐπαναστάσεως πρέπει νὰ εἶναι «ἡ πλήρης κατεδάφισις τῆς τεχνολογίας καὶ ἡ ἐπιστροφὴ στὴν ἐποχὴ τοῦ λίθου, μὲ δραστικὴ μείωσι τοῦ παγκοσμίου πληθυσμοῦ, ἐφ’ὅσον σὲ συνθῆκες πρωτογονισμοῦ οὔτε κἄν ὁ μισὸς σημερινὸς πληθυσμὸς δὲν θὰ δυνηθῇ νὰ ἐπιβιώσῃ» (σ.438).

Ὁ περίφημος ἑλληνοκαναδοαμερικανὸς καθηγητὴς Λευτέρης Σταυριανὸς, στὸ βιβλίο του τοῦ 1976, The Promise of the Coming Dark Age -τὴν ἐποχὴ τοῦ θριάμβου τῶν Ἐρυθρῶν Χμὲρ στὴν Καμπότζη ποὺ ὑπεστήριζ, καταστροφῆς τῶν πόλεων καὶ ἐπιστροφῆς στὴν ὕπαιθρο- ἔγραφε πὼς ἐχρειάζετο συμμετοχὴ ὅλων στὴν κοινοτικὴ αὐτάρκεια καὶ τὴν μὴ καταναλωτικὴ ἐπάρκεια τῶν μοναστηριακῶν κοινοτήτων μὲ ὑποχρεωτικὴ ὀπισθοδρόμησι  σὲ ἕναν σκοτεινὸ Μεσαίωνα.

Οἱ ῥῶσσοι ναρόντνικοι στὸν ΙΘ΄αἰῶνα εἶχαν προάγει, ὅπως ὁ πρόεδρος Μάο ἀργότερα, τὴν ὕπαιθρο ὡς πρότυπο εἰς βάρος τῶν πόλεων, νοοτροπία ποὺ μετεδόθη καὶ στὸν ἐθνικοσοσιαλισμὸ τοῦ Χίτλερ. Στὴν μελέτη μου, «Πόλεμος καὶ Εἰρήνη» (Τρίτο Μάτι, Φεβρουάριος 2006, τεῦχος 139, σσ. 54-59), δημοσιεύω μία φωτογραφία ἀπὸ τὶς πάμπολλες τοῦ Χίτλερ, μὲ τὴν Εὔα, σκύλο καὶ παιδιὰ -ποὺ ἡ Εὔα δὲν ἠμπόρεσε νὰ κάνῃ- μὲ τὴν ἑξῆς ἐπεξήγησι:

«Ὁ Ἀδόλφος Χίτλερ καὶ ἡ Εὔα Μπράουν [λάτρεις τῆς ὑπαίθρου, ποὺ ἐντύνοντο συχνὰ ἀγρότες] μὲ ἕνα ἀπὸ τὰ ἀγαπημένα τους λυκόσκυλα καὶ μὲ ἕνα κοριτσάκι. Ἡ ἀγάπη τοῦ Φϋρερ γιὰ τὰ ζῶα καθὼς καὶ οἱ χορτοφαγικές του προτιμήσεις [ἐπίσης δὲν ἐκάπνιζε καὶ δὲν ἔπινε] ἔχουν φέρει σὲ δύσκολη  θέσι ἀρκετὲς σύγχρονες χορτοφαγικὲς ὀργανώσεις ποὺ ἔχουν προσπαθήσει νὰ ἀποδείξουν ὅτι τίποτα ἀπὸ τὰ δύο δὲν ἦταν αὐθεντικό. Ὡστόσο εἶναι γνωστὲς οἱ ναζιστικὲς διαταγὲς γιὰ τὴν ἀπαγόρευσι τῆς ζωοτομίας (παράλληλα μὲ τὸν σχεδιασμὸ τῶν στρατοπέδων συγκεντρώσεως)».

Στὸ κεφάλαιο τοῦ βιβλίου μου  Περὶ Ἡρώων, γιὰ τὴν περίφημη ἑλληνογαλλίδα ναζιστρία Σάβιτρι Ντέβι ποὺ ἔζησε στὴν Ἰνδία ὡς Ἰνδουΐστρια, πιστὴ τοῦ Ἰνδοῦ Θεοῦ Βίσνου, παρουσιάζω διὰ μακρὸν τὸ ἔργο της καὶ τὰ βιβλία της ὡς μητέρα τῶν παγκοσμίων περιβαλλοντολλογικῶν κινήσεων χορτοφαγίας καὶ ἐπιστροφῆς στὴν φύσι ποὺ ἐθεώρη τὸν Χίτλερ μετενσάρκωσι τοῦ θεοῦ Βίσνου.

Γράφω λοιπόν: «Τὸν Νοέμβριο τοῦ 1945, ἀντὶ νὰ αὐτοκτονήσῃ -ὅπως ὅ Σεμπόττεντορφ στὶς 9 Μαΐου 1945, πνιγμένος στὰ ὕδατα τοῦ Βοσπόρου- ἡ Σάβιτρι, μὲ τὸ βρεταννικό της διαβατήριο καὶ τὴν εὐλογία τοῦ [ἰνδοῦ] συζύγου της ἀνεχώρησε ἀπὸ τὴν Καλκούττα γιὰ τὴν Εὐρώπη, ὡς πνευματικὴ καμικάζι, γιὰ νὰ συνεχίσῃ τὸν ἀγῶνα μέχρι ἐσχάτων γιὰ τὴν ἀναγέννησι τοῦ ἐθνικοσοσιαλισμοῦ ἀπὸ τὶς στάχτες του. Τὸ πάθος της γιὰ τὰ ζῶα, τὴν φύσι καὶ τὸ περιβάλλον, τὴν ἀνεβίβασαν σὲ πρόδρομο τῶν σημερινῶν οἰκολόγων πρασίνων, περιβαλλοντολόγων τῆς νέας ἐποχῆς. «Δὲν γίνεται νὰ ἀποναζικοποιήσετε τὴν φύσι» ἐφώναξε στοὺς ἀγγλοβορειοαμερικανοὺς δημίους της μετὰ τὸ τέλος τοῦ πολέμου, τὸ 1945.

»Τὸ 1946 ἐκυκλοφόρησε τὸ βιβλίο της A Son of God, γιὰ τὸν φαραὼ τῆς Αἰγύπτου, τὸν λάτρη τοῦ ἡλιακοῦ δίσκου Ἀκενατών, ἕνα ἔργο ποὺ εἶχε γράψει στὴν Ἰνδία τὸ 1942-1945. Τὸ 1959 ἐκυκλοφόρησε τὸ βιβλίο-μανιφέστο της γιὰ τὰ δικαιώματα τῶν ζώων, Impeachment of Man. Σήμερα τὰ δύο αὐτὰ βιβλία ἔχουν ἐπανεκδοθῆ καὶ εὑρίσκονται στὸ προσκέφαλο ἀριστερῶν, χορτοφάγων καὶ νεοεποχιτῶν ποὺ δὲν ἔχουν συνειδητὴ σχέσι μὲ τὴν ἐθνικοσοσιαλιστικὴ ἰδεολογία...Ἡ γῆ δὲν ἀνήκει μόνον στὸν ἄνθρωπο, κραυγάζει. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἁπλῶς ἕνα μέρος τῆς φύσεως» (σ.287-288).

Ἡ Σάβιτρι Ντέβι, «μετέφερε ἀπὸ τὴν Ἰνδία στὴν δυτικὴ Εὐρώπη τὴν ἰδέα ὅτι ὁ Χίτλερ ὑπῆρξε ἕνα ἀβατὰρ τοῦ Βίσνου, ὁ ἐνανθρωπήσας ἰνδὸς Θεός»(σ.288).

Τὸ σημερινὸ μάθημα γιὰ μᾶς τοὺς Ἕλληνες εἶναι νὰ συνειδητοποιήσουμε ὅτι ὁ ἑλληνισμὸς δὲν ἔχει σχέσι μὲ τὸ κρατίδιο τῶν Ἀθηνῶν οὔτε μὲ τοὺς ἀδιάβαστους ἐξυπνάκηδες γραικύλους ποὺ ἀραιᾶ-ἀραιᾶ κατοικοῦν ἀκόμη τὰ ἱερὰ χώματα τῆς ἀθανάτου Ἑλλάδος. 

Ἡ προσπάθεια γιὰ καταστροφὴ τοῦ δυτικοῦ πολιτισμοῦ μὲ ὅλα τὰ δυνατὰ μέσα ἀπὸ τοὺς ἰδίους τοὺς Δυτικοὺς θὰ ἐπαναφέρη τὸν πλανήτη στὴν πρωταρχική της ἐποχὴ στὴν ὁποία θὰ διοικοῦν οἱ ἐκλεκτοὶ τοῦ πνεύματος ποὺ δὲν δύναται νὰ εἶναι ἄλλοι ἀπὸ τοὺς ὀλυμπίους Ἕλληνες.

Δημήτρης Κιτσίκης                 31 Μαρτίου 2020











Mar 27, 2020

553 - Ὁ κορωνοϊὸς ὡς πολιτικὸ ὅπλο καὶ τὸ μέλλον τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους





Γιατὶ "Τὰ αἱρετικά"

553 - Ὁ κορωνοϊὸς ὡς πολιτικὸ ὅπλο καὶ τὸ μέλλον τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους

Ἡ σημερινὴ πανδημία ξεγύμνωσε τὸ γελοῖο ἑλληνικὸ κρατίδιο μπανανία, ὡς Μπαχάμες τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως ποὺ τὸ μόνο ποὺ δύναται νὰ προσφέρῃ εἶναι  μία «ἐθνικὴ βιομηχανία»(!) θαλάσσης καὶ καζινῶν.

Μοναδικὴ γιὰ τὸ ἑλληνικὸ ἀδιέξοδο εἶναι ἑμφάνισις αἱρετικοῦ ἡγέτου ὁλκῆς. Ἀλλὰ τὶ ἐννοοῦμε μὲ αἵρεσιν;

Ὁ πρῶτος αἱρετικὸς εἶναι ὁ Χριστὸς ἐφ’ὅσον ὡς Θεός γιὰ νὰ δημιουργήσῃς δηλαδὴ να ποιήσῃς, ὡς ποιητής, πρέπει νὰ ἀμφισβητήσῃς τὰ κεκτημένα. Ὁ Χριστὸς ὡς ἄνθρωπος ὑπῆρξε ἐξ ὁρισμοῦ αἱρετικὸς ἐφ’ὅσον ὡς ἑβραῖος στὸ θρήσκευμα ἠμφισβήτησε τὰ κεκτημένα τοῦ ἑβραϊσμοῦ τῶν Φαρισαίων.

Ὁ αἱρετικὸς εἶναι πέραν τοῦ ἀναρχικοῦ διότι ἀμφισβητεῖ καὶ τὴν ἔλλειψι ἀρχῆς, ἑφ’ ὅσον ὁ Θεὸς ὡς ἄναρχος ξεπερνᾷ καὶ τὸν ἑαυτό του μὲ τὴν ἀμφισβήτησι τοῦ ἑαυτοῦ του. Ἔτσι, ὁ Ῥένος  Ἀποστολίδης ὑπῆρξε μεγαλοφυῶς ἀναρχικὸς ἀλλὰ οἱ Καβάφης καὶ Παπαδιαμάντης, μὴ τηρῶντας τοῦς κανόνες τῆς γλώσσης ποὺ ἐπεβάλλοντο ἀπὸ τοὺς γλωσσολόγους καὶ λοιποὺς φιλολόγους ἀρχαιολάτρες, καθαρευουσιάνους, δημοτικιστὲς ἤ νεοελληνιστές, ὑπῆρξαν αἱρετικοί.

Ὁ αἱρετικὸς δὲν εἶναι οὔτε ἀτομιστὴς οὔτε ἀλληλεγυηστής, οὔτε κομματιστής, οὔτε παλαιοημερολογίτης οὔτε νεοημερολογίτης, οὔτε ἀναρχικὸς οὔτε κρατιστής, οὔτε ἄθεος οὔτε πιστός. Εἶναι θεὸς καὶ ἀκολουθεῖται ἀπὸ τὸ πλῆθος ὄχι μὲ τὴν λογικὴ ἀλλὰ μὲ τὴν διαίσθησι.

Τὸν ἀναρχικὸ τὸν καταλαβαίνεις, εἴτε συμφωνεῖς εἴτε ὄχι. Καλύπτει τοὺς τοίχους τῶν πόλεων μὲ τὸ Ἄλφα  μέσα σὲ Κύκλο, δηλαδὴ τὸ σύμβολο τοῦ ἀναρχικοῦ Προυντὸν χωρὶς Ἀρχή, ἀλλὰ μὲ Ὀργάνωσι.

Τὸν αἱρετικὸ δὲν τὸν καταλαβαίνεις. Εἶναι μοναδικός. Ἐκεῖ ποὺ πᾶς νὰ τὸν καταλάβῃς σοῦ ξεφεύγει καὶ σὲ ἀφήνει σὲ θολὰ νερά. Ὁ Ῥουσσὼ κάθε φορὰ ποὺ δηλώνει κάτι καὶ ποὺ ὁ κόσμος κατόπιν προσπαθειῶν ἀποφαίνεται πὼς τὸν ἐκατάλαβε, αἰφνιδίως δηλώνει:  «Νομίζετε πὼς δὲν ἀγαπῶ τὶς γυναῖκες; Λάθος κάνετε: τὶς λατρεύω!»

Ὁ Ῥουσσὼ ἀπεβίωσε τὸ 1778 καὶ ἡ ἐπανάστασις, ἡ Γαλλικὴ Ἐπανάστασις τοῦ 1789, ἔγινε βασισμένη στὶς ἰδέες του. Ποῖες ὅμως ἰδέες;  Ἀριστεροὶ καὶ δεξιοί, κομμουνιστὲς, φασιστὲς καὶ φιλελεύθεροι ἐπαναστάτησαν βασισμένοι στὸ ἴδιο ῥουσσωϊκὸ ὑπόβαθρο ἰδεῶν. Ἀποτέλεσμα: ἀκόμη καὶ σήμερα (1778-2020) οὐδεὶς καταλαβαίνει τὶ ἤθελε πραγματικὰ νὰ εἰπῇ: θεϊκὸ χάος.

Ὁ αἱρετικὸς δὲν εἶναι ἁπλῶς διαφορετικὸς διότι ὁ διαφορετικὸς ἐντάσσεται στὴν λογικὴ κάποιας κοινωνίας. Ὁ αἱρετικὸς ὡς ὁ Θεὸς δὲν ἐντάσσεται σὲ καμμία κοινωνία τὴν ὁποίαν ὅμως δημιουργεῖ  ἀδιακόπως.

Ὁ ἀπόστολος Παῦλος εἶναι τὸ πρότυπο τοῦ αἱρετικοῦ. Ἑβραῖος φαρισαῖος, στὴν ὁδὸ τῆς Δαμασκοῦ ἐγνώρισε, μὲ τὴν χριστιανικὴ ἀποκάλυψι, τὴν κρίσι τοῦ αἰρετικοῦ ποὺ ἐδοκίμασε 18 αἰῶνες ἀργότερα ὁ Ῥουσσώ., ὁ ὁποῖος περιέγραψε τὴν ἰδική του ὁδὸ τῆς Δαμασκοῦ ποὺ ἀπὸ ἀναγνωρισμένο μέλος τοῦ γαλλικοῦ φαρισαϊκοῦ κατεστημένου ἐξωβελίσθη ἀμέσως ἀπὸ αὐτὸ, πίπτωντας στὴν ἀφάνεια ὡς αἱρετικός. Γράφει λοιπὸν  ὁ Ῥουσσὼ  στὶς «Ἐξομολογήσεις» του:

«Τὸ καλοκαίρι τοῦ ἔτους αὐτοῦ τοῦ 1749...μιὰν ἡμέρα, ἐπῆρα τὸ Mercure de France [μηνιαία παρισινὴ ἐφημερὶς τοῦ Ὀκτωβρίου 1749] καὶ ἐνῷ κατηυθυνόμουν [πρὸς  τὸ πάρκο τῆς Vincennes στὸ Παρίσι] καὶ τὴν ἐξεφύλλιζα, ἔπεσα ἐπάνω σὲ τούτην τὴν ἐρώτησιν ποὺ εἶχε προτείνει ἡ Ἀκαδημία τῆς Dijon γιὰ τὸ βραβεῖο τοῦ ἑπομένου ἔτους: «Ἐὰν ἡ πρόοδος τῶν ἐπιστημῶν καὶ τῶν τεχνῶν  συνετέλεσε στὴν διαφθορὰ ἤ στὸν ἐξαγνισμὸ τῶν ἠθῶν». Μόλις τὴν ἐδιάβασα εἶδα ἕναν ἄλλο κόσμο καὶ ἔγινα ἄλλος ἄνθρωπος... Φθάνοντας στὶς Vincennes ηὑρισκόμουν εἰς τέτοιαν ἀναταραχὴν ποὺ παραληροῦσα. Ὁ Ντιντερὸ τὸ ἀντελήφθη. Τοῦ ἐξήγησα τὴν αἰτία καὶ τοῦ ἐδιάβασα [ἕνα κομμάτι]...ποὺ εἶχα γράψει μὲ τὸ μολύβι κάτω ἀπὸ τὴν βελανιδιά. Μὲ προέτρεψε νὰ δώσω ἔκτασι στὶς ἰδέες μου καὶ νὰ πάρω μέρος στὸν διαγωνισμό. Τὸ ἔκαμα καὶ ἀπὸ ἐκείνη τὴν στιγμὴ ἤμουν χαμένος. Ὅλη ἡ ὑπόλοιπη ζωή μου   καὶ οἱ συμφορές μου ὑπῆρξαν τὸ ἀναπόφευκτο ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς τρελλῆς στιγμῆς», δηλαδὴ τῆς στιγμῆς ποὺ ἀποφασίζει νὰ κόψῃ τὸ νῆμα ποὺ τὸν συνέδεε μέχρι τότε μὲ τὶς ἰδέες τοῦ κατεστημένου.

Καὶ συνεχίζει: «Ἠτοίμασα αὐτὴν τὴν πραγματεία μὲ πολὺ περίεργο τρόπο, ποὺ ἠκολούθησα σχεδὸν πάντα καὶ στὰ ἄλλα μου συγγράμματα. Τῆς ἀφιέρωσα τὶς ἀϋπνίες μου... Διελογιζόμουν ἐπάνω στὸ κρεβάτι μου μὲ κλειστὰ μάτια».

Ὁ Ῥουσσώ, τὸ 1749, ἦταν 37 ἐτῶν, ὅταν αἰφνιδίως διέκοψε τὶς σχέσεις του μὲ τὸ κατεστημένο. Ἐπειδὴ ἐγὼ ὅλη μου τὴν ζωὴ ἠσθάνθην ὅτι μὲ ἐκατοίκη τὸ πνεῦμα τοῦ Ῥουσσὼ ὡς ἴνδαλμά μου, ἤμουν 31 ἐτῶν τὸ 1966, ὅταν αἰφνιδίως διέκοψα κάθε σχέσι μὲ τὸ ἑλληνικὸ κατεστημένο. Μέχρι τότε ἤμουν τὸ χρυσὸ παιδὶ τοῦ Συγκροτήματος Λαμπράκη ποὺ ἐδημοσίευε στὶς πρῶτες σελίδες τοῦ «Βήματος» κάθε μου γραπτὸ καὶ κάθε μου δημοσία δραστηριότητα.

Ἔγραφε ὁ Ῥουσσώ: «Δὲν εἶχα πάντα τὴν εὐτυχία νὰ σκέπτομαι ὅπως σήμερα, διότι εἶχα γοητευθῆ ἐπὶ μακρὸν ἀπὸ τὶς προκαταλήψεις τοῦ αἰῶνος μου, ἔπαιρνα τὴν μελέτη ὡς τὴν μόνη ἀξιοπρεπῆ ἀπασχόλησι ἑνὸς διανοουμένου, ἔβλεπα τὴν ἐπιστήμη μὲ σεβασμὸ καὶ τοὺς ἐπστήμονες μὲ θαυμασμό... Ἐχρειάσθη πολλὴν σκέψιν... γιὰ νὰ ἐξουδετερώσω μέσα μου τὴν αὐταπάτη ὅλης αὐτῆς τῆς μάταιης πομπώδους ἐπιστήμης»(«Narcisse»,πρόλογος, 1753).

Δημήτρης Κιτσίκης                          27 Μαρτίου 2020





Mar 23, 2020

552 -ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΕΘΑ ΛΑΟΣ ΠΟΙΗΤΩΝ



552 -ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΕΘΑ ΛΑΟΣ ΠΟΙΗΤΩΝ

Στὴν διάρκεια τῆς μακρόχρονης ζωῆς μου ἐπανειλημμένως διεπίστωσα ὅτι ἀναμφισβητήτως εἴμεθα ἕνας λαὸς ποιητῶν, εἴτε δημοσιεύονται τὰ ποιήματά μας εἴτε ὄχι, εἴτε λαμβάνωμε τὸ βραβεῖο Νομπὲλ Λογοτεχνίας εἴτε ὄχι. Γιατὶ ὅμως; 
Ἐπειδὴ ἀπὸ τὸ 146 π.Χ. εἴμεθα ὁ πεπτωκὼς περιούσιος λαὸς τῆς γῆς, ἀπὸ τότε ποὺ οἱ Ῥωμαῖοι μᾶς ἀπεκάλεσαν περιφρονητικὰ καὶ δικαιολογημένα γραικύλους. 
Εἴμεθα ποιητὲς στὴν ἀπελπισία μας ἀναπολῶντας τὸν χαμένο παράδεισο. Δέσμιοι τοῦ βασιλέως τῆς Γῆς, τοῦ Ἑωσφόρου, καταναλώνουμε τὴν εὐφυΐα μας στὴν πονηριά. 
Οὔτε ἥρως δὲν μᾶς σώζει. Μόνον τὸ βλέμμα ἑνὸς ἀθώου παιδιοῦ στὰ μάτια τοῦ ἐπανελθόντος Χριστοῦ δύναται νὰ μᾶς καθαρίσῃ ἀπὸ τὴν μόλυνσι. 
Ἄννεμ-μάννα: ἀναζητῶντας ὡς ὀρφανὰ τὴν χαμένη παναγιά μας.
 Δημήτρης Κιτσίκης              23 Μαρτίου 2020




Μου αρέσει!
Σχόλιο

Mar 20, 2020

551 -Γιατὶ σήμερα θὰ ἤθελα νὰ εἶμαι ἑβραῖος




551 -Γιατὶ σήμερα θὰ ἤθελα νὰ εἶμαι ἑβραῖος

1 -Διότι ἡ Χριστὸς ἦτο θρησκευόμενος ἑβραῖος.

2 -Διότι ἐγώ, ὡς ἐξ ἀγχιστείας Σπαρτιάτης,γνωρίζω ὡς ἱστορικὸς πὼς ὁ Ἑβραῖος στὴν Ἀρχαιότητα ἦταν ἀδελφὸς τῶν Σπαρτιατῶν.
3 - Διότι κατόπιν τῆς γενοκτονίας τοῦ Κ΄αἰὼνος, οἱ Ἑβραῖοι ἵδρυσαν τὸ Ἰσραήλ, τὸ πλέον ἐπτυχημένο κρατίδιο τοῦ κόσμου.
4 -Διότι οἱ παλαιστίνιοιἌραβες συνεχίζουν νὰ θέλουν νὰ ἐξαφανίσουν τοὺς ἑβραίους μὲ τὴν μέθοδο τῆς χιτλερικῆς τελικῆς λύσεως.
5 - Διότι ἀντὶ νὰ ἐνταχθοῦν οἱ Παλαιστίνιοι στὴν μεγάλη οἰκογένεια τῶν ἑκατοντάδων ἑκατομυρίων Ἀρἀβων, ὅπου καὶ ἀνήκουν, ἀρνοῦνται νὰ ἀναγνωρίσουν τὸ μικρὸ κομμάτι τῆς Παλαιστίνης ὡς ἀποκλειστικὸ κράτος Ἑβραίων τοῦ Ἰσραήλ, στὰ ἑβραϊκὰ ἀδέλφια ὅλων μας, χριστιανῶν καὶ μουσουλμάνων,παιδιὰ τοῦ Ἀβραάμ.
6 - Διότι Ἄραβες καὶ Γραικύλοι ἀπεδείχθησαν ἀνίκανοι.
7 - Διότι στὴν σημερινὴ πανδημία τοῦ κορωνοϊοῦ κατὰ τὴν ὁποίαν εὑρίσκομαι σὲ καραντίνα, οἱ ἑβραῖοι γείτονές μου, ἐνθυμούμενοι τὴν καραντίνα τῆς Ἄννας Φρὰνκ στὴν γερμανικὴ κατοχή, προσφέρονται νὰ κάνουν τὰ ψώνια γιὰ ἐμένα γιὰ νὰ μὴν βγαίνω καὶ μολυνθῶ.
8 - Ἡ ἀγάπη ἐπεκτείνει, ὁ γραικύλος συρρικνώνει.
Δημήτρης Κιτσίκης                                     20 Μαρτίου 2020