Τὸ παρὸν νέο ἱστολόγιο εἶναι ἡ συνέχεια τοῦ παλαιοῦ μὲ τὸ ὁποῖο συνδέεσθε μέσῳ τῆς διευθύνσεως http://endiameseperioche.blogspot.gr

Τὰ ἄρθρα τοῦ παρόντος ἱστολογίου, ἀπὸ τὸ 2012 μέχρι τὸ 2017, ἐδημοσιεύοντο τακτικά, μαζὶ μὲ ἄλλα κείμενα τοῦ Κιτσίκη, στὴν ἀθηναϊκὴ ἡμερησία ἐφημερίδα "Ἐλεύθερη Ὥρα" καὶ ἐνεπλουτίζοντο μὲ ἐκτενῆ ἄρθρα, στὸ τριμηνιαῖο περιοδικὸ τοῦ Δημήτρη Κιτσίκη, ποὺ φέρει τὸν ἴδιο τίτλο μὲ τὸ ἱστολόγιο, δηλαδὴ "Ἐνδιάμεση Περιοχή" (http://www.intermediateregion.com), περιοδικὸ τὸ ὁποῖο δημοσιεύεται ἀνελλιπῶς ἀπὸ τὸ 1996.
Ὁ Κιτσίκης δημοσιεύει ἐπίσης τακτικά, μακροσκελῆ ἄρθρα, ἀπὸ τὸ 1999, στὸ ἀθηναϊκὸ μηνιαῖο περιοδικὸ "Τρίτο Μάτι".
Βλέπε μία συνέντευξη, ἐφ'ὅλης τῆς ὕλης τοῦ Κιτσίκη στὸ lifo.gr



Γιὰ ὅσους διαβάζουν γαλλικά,εἰσέρχεσθε στὸ παρακάτω ἱστολόγιο
γιὰ νὰ διαβάσετε ἄρθρα τοῦ Κιτσίκη

May 17, 2017

356 - Ὁ παγκόσμιος ἐμφύλιος μεταξὺ τῶν τραπεζιτῶν καὶ τῶν παραγωγῶν

Ἀποκλειστικὰ καὶ μόνον ἡ οὐτοπία δημιουργεῖ.
Περιμένοντας τὸν ἕλληνα Χέρτζλ



356 - Ὁ παγκόσμιος ἐμφύλιος μεταξὺ τῶν τραπεζιτῶν καὶ τῶν παραγωγῶν

Εἶναι πλέον ξεκάθαρο: Ὁ πλανητικὸς ἐμφύλιος πόλεμος ἔχει ξεσπάσει γιὰ τὰ καλά. Κάτι ἄλλωστε φυσικὸ ἐφ’ὅσον στὴν ἐποχὴ τοῦ διεθνισμοῦ, πρῶτα τῶν προλεταρίων, μετὰ τῶν τραπεζῶν, ἡ ἀπίστευτη ἀνικανότης τῶν πρώην δύο ἐπαναστατικῶν δυνάμεων ποὺ σήμερα ἀκόμη ἐκπροσωποῦνται στὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τὸ ΚΚΕ καὶ τὴν Χρυσῆ Αὐγἠ, ἀδυνατοῦν νὰ συμμαχήσουν διὰ μέσου τοῦ  ἐθνικομπολσεβικισμοῦ, ὑβρίζοντας ἡ μία τὴν ἄλλη ὅτι ὑποστηρίζουν τὸ παγκόσμιο κεφάλαιο, μένοντας στὰ τελείως ξεπερασμένα συνθήματα τοῦ Μεσοπολέμου, κομουνισμοῦ κατὰ φασισμοῦ καὶ τἀνάπαλιν.

Τὸ ἑβραϊκὸ ζήτημα ταλανίζει τὴν Εὐρώπη ἀπὸ τὸν ΙΘ΄αἰῶνα, ὅταν ὁ Μὰρξ στὸ ὁμόνυμο βιβλίο του κατεκεραύνωνε τὸν ἱουδαϊσμὸ ὡς τὸ βαθὺ παγκόσμιο κράτος τῶν τραπεζῶν, ὑποβαθμίζοντας τὴν ἄλλη ὄψη τοῦ ἑβραϊσμοῦ, αὐτὴν στὴν ὁποία ἀνῆκε ὁ ἴδιος, τὸν ἑβραϊσμὸ τῶν προλεταρίων, τὸν ἑβραϊσμὸ τοῦ σοσιαλισμοῦ.

Τὸ 1896, ὅταν ὁ σοσιαλιστὴς Θεόδωρος Χὲρτζλ ἐδημοσίευσε τὸ βιβλίο, «Τὸ κράτος τῶν Ἑβραίων» καὶ τὴν ἑπομένη χρονιὰ ἵδρυσε τὸ σιωνιστικὸ κίνημα στὸ Συνέδριο τῆς Βασιλείας, δηλαδὴ τὸ κίνημα τοῦ ἑβραϊκοῦ ἐθνικισμοῦ, ζητῶντας ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ τῶν Ἑβραίων, τοὺς ἀπάτριδες διεθνιστὲς τῶν ἑβραϊκῶν τραπεζῶν, νὰ χρηματοδοτήσουν ἕνα «Ταμεῖο γιὰ τὴν ἐγκατάσταση τῶν Ἑβραίων στὴν Παλαιστίνη», αὐτοὶ ἀντέδρασαν ἀρνητικὰ καὶ ἀρχικῶς ἠρνήθησαν νὰ βοηθήσουν. Ὁ Χὲρτζλ ἀπεβίωσε τὸ 1904, σὲ ἡλικία 44 ἐτῶν πλήρως ἀπογοητευμένος ἀπὸ τὴν ἀρνητικὴ στάση τῶν παγκοσμίων ἑβραίων τραπεζιτῶν.

Τελικά, μετὰ τὴν φοβερὴ  τραγωδία τοῦ ὁλοκαυτώματος, τὸ 1948, οἱ ἐθνικιστὲς σοσιαλιστὲς Ἑβραῖοι ἵδρυσαν τὸ ἐθνοκράτος τοῦ Ἰσραήλ, ποὺ ἀμέσως ἀνεγνωρίσθη ἀπὸ τὴν ΕΣΣΔ ἀλλὰ ποὺ ἡ διεθνῆς τῶν ἑβραίων τραπεζιτῶν μὲ τὴν ὑποστήριξη τῶν ΗΠΑ ἐπέτυχε νὰ παραστρατήσῃ καὶ νὰ τὸ ἐντάξῃ στὴν ἰμπεριαλιστικὴ πολιτικὴ τοῦ ἀμερικανικοῦ καπιταλισμοῦ.

Καὶ ἔτσι, ἀκόμη καὶ σήμερα, ὑπάρχουν δύο ἑβραϊκὲς παρατάξεις: ἡ ἐθνικοσοσιαλιστικὴ παράταξη, ἐνισχυμένη ἀπὸ τοὺς βαθειὰ θρησκεομένους ὀρθοδόξους ἑβραίους ποὺ ναὶ μὲν ἀντιτίθενται στὸν ἐθνικιστικὸ σιωνισμὸ ἀλλὰ συνάμα ἐχθρεύονται τοὺς  τραπεζῖτες (βλέπε τὴν ἰδεολογικὴ σχέση τοῦ Τραμβίου μὲ τὴν κόρη του καὶ τὸν γαμβρό του) καὶ ἀπὸ τὴν ἀντίθετη πλευρά, τὸ βαθὺ ἀμερικανικὸ καὶ παγκόσμιο κράτος τῶν τραπεζιτῶν ποὺ χρησιμοποιεῖ τοὺς παρηκμασμένους διεθνιστὲς σοσιαλιστές, γνωστοὺς ὡς σοσιαλδημοκράτες ποὺ κατευθύνονται ἀπὸ τὸ ἑβραϊκὸ κεφάλαιο, καὶ τὸ ὁποῖο σὲ τελευταία ἀνάλυση, εἶναι ἔτοιμο νὰ καταστρέψῃ καὶ τὸ ἴδιο τὸ κράτος τοῦ Ἰσραήλ, μαζὶ μὲ τἀ ἄλλα ἐθνοκράτη τῆς γῆς, συμμαχῶντας μὲ τὴν νέα πολιτικὴ δύναμη τοῦ παγκοσμισμοῦ τῶν τραπεζῶν, τὴν Κίνα.

Στὴν μικροσκοπικὴ στενόμυαλη Ἑλλάδα, ἀντιπαραβάλλονται ἀπὸ τὴν μιά, ὁ ἐπαναστατικὸς ἐθνικοσοσιαλισμὸς τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς ποὺ πάσχει ἀπὸ τὴν βαθειὰ ἀρρώστια τοῦ ἀντισημιτισμοῦ (π.χ. δὲν ἀναγνωρίζει τὴν ἐπαναστατικὴ ἵδρυση τοῦ ΚΚΕ τὸ 1918, ὡς θετικὴ ἐπειδὴ ὁ ἱδρυτής της Μπεναρρόγιας ἦταν ἑβραῖος καὶ ἔχει θαφτῆ, ὅπως ὁ Χέρτζλ, στὸ Ἰσραήλ!), ἀντισημιτισμὸς ποὺ τὴν ἀπομονώνει ἀπὸ τὰ ἄλλα κύρια φασιστικὰ κινήματα στὸν κόσμο ποὺ εἶναι καὶ μεγάλες δυνάμεις, ὅπως ἡ Ῥωσία, ἡ Ἀμερικὴ καὶ ἡ μαρινικὴ Γαλλία, καὶ τὴν ἐμποδίζει νὰ ξεδιπλώσῃ τὰ φτερά της, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη, ἕνα ἔντιμο μὲν ΚΚΕ ἀλλὰ ποὺ ἔχει κολλήσει στὸν μῦθο τοῦ Μεσοπολέμου ὅτι ὁ φασισμὸς εἶχε δημιουργηθῆ ἀπὸ τὶς τράπεζες ὡς ὅπλο κατὰ τοῦ ἐργατικοῦ κινήματος, μῦθο ποὺ ἔκαμε τὴν δουλειὰ τῶν τραπεζῶν καὶ διαιροῦσε τὴν ἐθνικομπολσεβικικὴ συμμαχία φασισμοῦ-κομμουνισμοῦ.

Τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι ὅτι τὸ ΚΚΕ ὅπως καὶ τὸ κομμουνιστικὸ κόμμα τῆς Γαλλίας, ὅπως στὸ παρελθὸν καὶ τὸ κομμουνιστικὸ κόμμα τῆς Αἰγύπτου ποὺ ἀντιπολιτεύθηκε τὸν Νάσερ, ὅπως καὶ τὸ κομμουνιστικὸ κόμμα τοῦ Ἰράν, ποὺ ἀντιπολιτεύθηκε τὸν Χομεϊνί, ὅπως καὶ τὸ κομμουνιστικὸ κόμμα τῆς Τουρκίας ποὺ ἀντιπολιτεύθηκε τὸν Ἀτατούρκ, ποτὲ μὰ ποτὲ δὲν πρόκειται νὰ πραγματοποιήσῃ τὸ ἐπαναστατικό του πρόγραμμα πρὸς χάριν τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἐφ’ὅσον δὲν εὑρεθῆ ἕνας ἕλλην Φιντὲλ Κάστρο νὰ ἑνώσῃ τὶς ἐπαναστατικὲς δυνάμεις τοῦ κομμουνισμοῦ καὶ τοῦ φασισμοῦ μὲ  τὴν βοήθεια τοῦ Χριστοῦ καὶ χωρὶς ἀντισημιτικὴ τρέλλα.

Περιμένοντας λοιπὸν τὸ θαῦμα συνενώσεως Χρυσῆς Αὐγῆς-ΚΚΕ ποὺ μόνον ἕνας πολιτικὸς ἥρως θὰ ἠδύνατο νὰ πραγματοποιήσῃ, ἡ χώρα μας θὰ συνεχίσῃ νὰ διολισθαίνει στὰ Τάρταρα τῆς ἀνυποληψίας. Ποῦ εἶναι ὁ ἕλλην Χέρτζλ λοιπόν;

Δημήτρης Κιτσίκης                                 17 Μαΐου 2017


May 11, 2017

355 – Τὸ κράτος τοῦ Ἰσραὴλ κινδυνεύει


Ὁ ἀιγύπτιος Μωϋσῆς μεθερμηνευόμενος, ὡς ἐξωγήϊνος, προσγειώνεται στὸν Ὄλυμπο-Σινᾶ,φέροντας στὸν δεξῆ βραχίονα τὶς έντολὲς τοῦ ἑλληνισμοῦ καὶ στὸν ἀριστερὸ τὶς ἐντολὲς τοῦ ἑβραϊσμοῦ




355 – Τὸ κράτος τοῦ Ἰσραὴλ κινδυνεύει

Ἔφθασε ἡ στιγμή, μετὰ τὴν πτώση τῆς ΕΣΣΔ, τὸ 1991, τῆς ἀνακατατάξεως τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς, καὶ συγκεκριμένα τῶν Βαλκανίων καὶ τῆς Μέσῃς Ἀνατολῆς. Ἀκόμη καὶ τὸ ἀπόρθητο φρούριο τοῦ Ἰσραὴλ κινδυνεύει νὰ ἁλωθῆ.

Τὸ Ἰσραήλ, ἀπὸ τὴν συγκρότησή του τὸ 1948, ἄν καὶ ἐπαναστατικὸ καὶ σοσιαλιστικό, πολὺ γρήγορα ἀπεμακρύνθη ἀπὸ τὴν ΕΣΣΔ, τὴν πατρίδα τοῦ σοσιαλισμοῦ, περνῶντας στὸ στρατόπεδο τοῦ ἀμερικανικοῦ καπιταλιστικοῦ ἰμπεριαλισμοῦ, πιεζόμενο ἀπὸ τὸ παγκόσμιο ἑβραϊκὸ κεφάλαιο τῶν τραπεζῶν, ἀπομακρυνόμενος ἀπὸ τὶς ὑπέροχες μάχες τῆς εὐρωπαϊκῆς ἑβραϊκῆς ἰντελλιγκέντσιας ὑπὲρ τῶν δικαιωμάτων τῶν λαϊκῶν στρωμάτων καὶ ἰδιαίτερα στὸν πρῶτο παγκόσμιο πόλεμο, στὴν μπολσεβικικὴ ἐπανάσταση καὶ στὸν Μεσοπόλεμο.

Ἀκολουθῶντας τὴν πορεία τοῦ εὐρωπαϊκοῦ ἐθνικισμοῦ συγκροτήσεως ἐθνοκρατῶν, οἰκοδόμησε μὲ τὴν σειρά του τὸν ἑβραϊκὸ ἐθνικισμό, ἀπὸ τὸ 1896 καὶ μετά, ποὺ ὠνόμασε σιωνισμὸ μὲ στόχο τὴν ἵδρυση τοῦ ἐθνοκράτους τοῦ Ἰσραὴλ καὶ τὴν ἐπέκταση του σὲ Ἐρὲτζ Ἰσραήλ, σὲ μεγάλο Ἰσραήλ, καθ’ὁμοίωσιν τῆς μεγάλης Γερμανίας, τῆς μεγάλης Ῥωσίας, τῆς Μεγάλης Ἑλλάδος, τῆς Μεγάλης Βουλγαρίας καὶ ὅλων τῶν ὑπὸ ἵδρυσιν ἐθνοκρατῶν τῶν Βαλκανίων καὶ τῆς Μέσης Ἀνατολῆς.

Ὅλα τὰ ἐθνοκράτη ἀγκάλιασαν ἕναν ἰδικό τους ἐπεκτατικὸ σιωνισμό, δηλαδὴ τὴν θεωρία ἐπεκτάσεως τοῦ ἐθνοκράτους σὲ ὅσο γίνεται πιὸ διευρυμένα ἐθνικὰ ἐδάφη, σπρώχνοντας ὅλο καὶ πιὸ πέρα τὰ ἐθνικά τους σύνορα.

Αὐτὸς ὁ σιωνισμὸς ὅλων τῶν ἐθνοκρατῶν τῆς γῆς συνήντησε τὴν ἀντίδραση καὶ τὴν ἀντίθεση τεσσάρων παραγόντων: τοῦ προλεταριακοῦ διεθνισμοῦ, τοῦ διεθνισμοῦ τῶν τραπεζῶν, τοῦ βυζαντινωθωμανικοῦ αὐτοκτρατορισμοῦ τῆς Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς καὶ τοῦ μεσσιανισμοῦ τοῦ ὀρθοδόξου ἑβραϊσμοῦ καὶ τοῦ ἑλληνοκεντρισμοῦ.

Γιὰ τὰ τέσσερα αὐτὰ ἰδεολογικὰ κινήματα τὰ σύνορα τῶν ἐθνοκρατῶν καταντοῦσαν μὲ τὸν καιρὸ ἕνας στενὸς κορσὲς ποὺ ἔπρεπε νὰ σπάσουν γιὰ νὰ πραγματοποιηθοῦν τὰ ὄνειρα τοῦ πλανητισμοῦ.

Ὁ προλεταριακὸς διεθνισμὸς προσήγγισε τὸν καπιταλιστικὸ διεθνισμὸ μετατρεπόμενος σὲ σοσιαλδημοκρατία, σὲ σημεῖο νὰ γίνῃ τὸ πλέον ἀποτελεσματικὸ στήριγμα τοῦ διεθνισμοῦ τῶν τραπεζῶν.

Ὁ ἑλληνοκεντρισμὸς προσήγγισε μὲ τὴν σειρά του τὸν ἑβραϊκὸ μεσσιανισμὸ στὴν κοινή τους πεποίθηση ὅτι ἡ εἱμαρμένη ἐδιάλεξε τὸν ἑλληνισμὸ ὅπως καὶ τὸν ἑβραϊσμό, γιὰ νὰ σώσῃ τὸν πλανήτη, μέ βάση τὴν ῥήση «ὁ ΚΑ’αἰὼν θὰ εἶναι ἑλληνικὸς ἤ δὲν θὰ ὑπάρξη» καὶ τὴν ἀντίστοιχη ῥήση «ὁ ΚΑ΄αἰὼν θὰ εἶναι ἑβραϊκὸς ἤ δὲν θὰ ὑπάρξῃ», πόσῳ μᾶλλον ποὺ ἑλληνισμὸς καὶ ἑβραϊσμός, στὴν ὀρθόδοξή του μορφὴ ἔχει κοινὴ θρησκευτικὴ βάση, τὸν ἑβραιοχριστιανισμὸ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου.

Ὅταν ὁ πρόεδρος Νίξον, ὡς Ἕλλην agonistes (βλέπε τὴν ἀμερικανική του βιογραφία ποὺ φέρει τὸν τίτλο Nixon Agonistes) ἐφαγώθη μὲ ὅπλο τὸ σκάνδαλο τοῦ Watergate, ἀπὸ τὴν Διεθνῆ τῶν Τραπεζῶν μὲ τὴν κατηγορία τοῦ ἀντισημιτισμοῦ, ἡ ἐλπὶς τοῦ ἑλληνοκεντρισμοῦ ἐφάνη νὰ ἡττᾶται γιὰ πάντα. Ἰδού, ὅμως ποὺ ἐνεφανίσθη ἕνας δεύτερος Νίξον, πιὸ μαχητικὸς καὶ ἀπὸ τὸν πρῶτο, πιὸ agonistes, ὁ Δονᾶλδος Τράμβιος, ποὺ παρὰ τὴν λυσσώδη ἀντίδραση τῆς Διεθνοῦς τῶν Τραπεζῶν, στηριζόμενος στὴν ἑλληνωεβραϊκὴ ῥιζοσπαστικὴ ὀρθοδοξία, ἀντιστέκεται μὲ φανατισμὸ κατὰ τῆς ἐφόδου ἑνὸς νέο κατασκευασμένου Watergate.

Ἡ Διεθνῆς τῶν Τραπεζῶν, στηριζομένη στὴν Διεθνῆ τῆς σοσιαλδημοκρατίας τῶν Ὀμπάμα, Μακρὸν καὶ Τσίπρα, χρησιμοποιεῖ τὸν ἀνθεβραϊκὸ ἰσλαμισμὸ τοῦ ὁποίου σήμερα ἡγεῖται ὁ πρόεδρος τῆς Τουρκίας Ἔρντογαν, γιὰ νὰ ἀποδυναμώσῃ τὸ Ἰσραήλ, χρησιμοποιῶντας τὸν τρελλὸ ἀνθεβραϊσμὸ τοῦ δυτικοῦ κόσμου ποὺ ὡς φοβερὸ μικρόβιο ἐπεξετάθη μέσῳ τῆς δυτικοποίσεως τοῦ Τρίτου Κόσμου σὲ ὅλες τῆς ὑπὸ ἀνάπτυξιν χῶρες ὅπως καὶ στὸ ἑλλαδικὸ κρατίδιο, τελείως ἄσχετο πρὸς τὸν ἑλληνισμό.

Αὐτὴ ἡ συντονισμένη ἐπίθεση γιὰ τὴν διάλυση τῶν ἐθνοκρατῶν τῶν Βαλκανίων καὶ τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, συμπεριλαμβανομένου καὶ τοῦ Ἰσραήλ, μέσῳ τοῦ ἰσλαμισμοῦ, προσπαθεῖ ὁ νέος agonistes τῆς μετανιξονικῆς ἐποχῆς, ὁ Τράμβιος, νὰ τὴν ἀντιμετωπίσῃ μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Μαρινισμοῦ στὴν Εὐρώπη καὶ τοῦ Πουτινισμοῦ στὴν Εὐρασία.

Ὁ πλανητικὸς ἐμφύλιος μεταξὺ τοῦ σοσιαλδημοκρατικοῦ διεθνισμοῦ ποὺ σήμερα στηρίζεται στὴν Κίνα καὶ τοῦ ἑλληνοκεντρισμοῦ-ἑβραϊκοῦ μεσσιανισμοῦ ποὺ στηρίζεται στὴν τραμβικὴ Ἀμερική,  θὰ καταλήξη στὸν πυρηνικὸ Ἀρμαγεδδῶνα τοῦ τελικοῦ κύκλου τῆς Σιδηρᾶς Ἐποχῆς τοῦ Ἡσιόδου, τῆς Κάλης τοῦ Ἰνδουϊσμοῦ καὶ τῆς Λιθίνης Ἐποχῆς τοῦ Παμβομβιστοῦ, μέχρι τὴν ἐπανεκτίναξη τῆς Ἀνθρωπότητος στὴν Χρυσῆ Ἐποχὴ τοῦ ἐξωγήϊνου ἑλληνοκεντρισμοῦ.


Δημήτρης Κιτσίκης                                 11 Μαΐου 2017

May 3, 2017

354 – Πρὸς τὴν συγκρότηση τῆς ἀντικινεζικῆς συμμαχίας


354 – Πρὸς τὴν συγκρότηση τῆς ἀντικινεζικῆς συμμαχίας

Καταμεσῆς τῆς περιόδου Ὀμπάμα, ὅταν  οἱ σοσιαλδημοκράτες τραπεζῖτες ὁλοκλήρου τῆς Εὐρώπης καὶ τῆς Ἀμερικῆς ἐτοίμαζαν μὲ ψυχροπολεμικὸ ἄξονα τὸν διαμελισμὸ τῆς μετακομμουνιστικῆς Ῥωσίας, ὑπὸ τὴν πνευματικὴ καθοδήγηση τοῦ φανατικοῦ ἀντιορθοδόξου ἀντιρώσου πολωνοῦ ῥωμαιοκαθολικοῦ Μπρεζίνσκι, ὁ γηρασμένος ἑβραιογερμανὸς Κίσσινγκερ ἀντέκρουε τὸν πολωνὸ ῥωμαιοκαθολικὸ πνευματικό του ἀντίπαλο, προβάλλοντας ὡς μόνη λύση στὴν αἰγαιακὴ Ἐνδιάμεση Περιοχή, μία Νέα Γιάλτα ἀμερικανορωσικῆς συμφωνίας βασισμένης στὴν καλὴ γειτονία Ἑλλάδος –Τουρκίας.

Μετὰ τὴν πτώση τοῦ κατασκευασμένου ἀπὸ τὴν CIA σοσιαλδημοκράτη ἀχυρανθρώπου Ὀμπάμα -συνεπικουρομένου ἀπὸ τὸ ζευγάρι τῶν Κλίντον- καὶ τὴν ἀποτυχία του νὰ ἀνατρέψῃ τὸν Ἔρντογάν, δολοφονῶντας τον καὶ κτυπῶντας πολεμικὰ τὴν Ῥωσία, ὁ νέος πρόεδρος τῶν ΗΠΑ, ὁ ἑλληνοπρεπὴς Δονάλδος Τράμβιος, ἔβαλε ἀμέσως σὲ πράξη τὸ σχέδιό του περικυκλώσεως τῆς Κίνας, μὲ ἀπώτερο στόχο τὴν ἐμπορικὴ καταστροφὴ τοῦ Πεκίνου.

Ἐν συντομίᾳ, νέα Γιάλτα καὶ Βόρειος Κορέα. Στὸ Αἰγαῖο, ῥωσοαμερικανικὴ στήριξη τῆς Τουρκίας τοῦ Ἔρντογάν, ὁ ὁποῖος ἀπέδειξε πὼς δὲν ἦτο Τσίπρας ἀλλὰ μεγάλος ἡγέτης καὶ συνεπῶς φράγμα κατὰ τῆς δυτικῆς προελάσεως τῆς κινεζικῆς ὁδοῦ τῆς Μετάξης. Ἡ Ῥωσία, σύμμαχος τῆς Ἀμερικῆς στὴν συνάντηση στὸ Σότσι τοῦ Μαΐου, Πούτιν-Ἔρντογάν, ἐξασφαλίζει στὴν Τουρκία τὸν ἔλεγχο τῶν νοτίων της συνόρων στὴν Συρία κατὰ τῶν Κούρδων, μὲ ἀντάλλαγμα τὴν ῥωσικὴ θρησκευτικὴ καὶ γεωπολιτικὴ παρουσία τῆς Ῥωσίας στὸ Αἰγαῖο, ὡς προστάτιδος τοῦ κρατιδίου τῶν Ἀθηνῶν. Στὴν Ἄπω Ἀνατολή, περικύκλωση τῆς Κίνας, ἀπὸ Βιετνάμ, Φιλιππῖνες, Ταϊουάν, Ἰαπωνία, Νότιο Κορέα, ἀλλὰ καὶ Βόρειο Κορέα.

Τὸ παιχνίδι φοβέρας κατὰ τῆς Βορείου Κορέας, δὲν ἔχει ὡς στόχο τὴν ἐπίθεση κατὰ τῆς πυρηνικῆς δυνάμεως τῆς Πυονγκγιάνγκ. Ἀντιθέτως σκοπεύει στὴν προσάρτησή της ὡς σύμμαχος τῆς ἀμερικανορωσικῆς νέας Γιάλτας κατὰ τῆς Κίνας. Ὁ Τράμβιος χαϊδεύει ὑποκριτικὰ τὸν κινέζο ἡγέτη, σπρώχνοντάς τον νὰ τὰ χαλάσῃ μὲ τὴν προστατευομένη του Βόρειο Κορέα, νὰ τὴν ἀπομονώσῃ ὥστε ἡ σύμμαχος τῆς Ἀμερικῆς Ῥωσία νὰ ἀντικαταστήσῃ τὴν Κίνα στὴν Πυονγκγιάνγκ, ὡς κύριος ἐμπορικὸς ἑταῖρος. Τὸ ἴδιο κάνει μὲ τὸ Ἰράν, μελλοντικὴ πυρηνικὴ δύναμη, σύμμαχος τῆς Ῥωσίας, φοβερίζοντάς την γιὰ νὰ τὴν ἐντάξη τελικὰ στὴν ἀμερικανορωσικὴ συμμαχία κατὰ τῆς Κίνας.

Βόρειος Κορέα καὶ Ἰράν εἶναι ἰδεολογικά, φασιστικὲς δυνάμεις τοῦ ἰδίου ἰδεολογικοῦ ἀναστήματος μὲ τὴν τραμβικὴ Ἀμερικὴ καὶ τὴν πουτινικὴ Ῥωσία.

Ὡς ὀπισθοφυλακὴ τοῦ τεραστίου πολεμικοῦ στρατοπέδου ποὺ οἰκοδομεῖ ὁ Τράμβιος κατὰ τῆς Κίνας καὶ τοῦ ἀραβικοῦ ἰσλαμικοῦ τζιχαδισμοῦ, εὑρίσκεται ἡ Ἀγγλία ἡ ὁποία σταδιακὰ θὰ περάσῃ ὑπὸ τὴν ἰδεολογικὴ ἐπιρροὴ τοῦ Nigel Farage, ποὺ παρητήθη οἰκειοθελῶς γιὰ νὰ ἐπανέλθῃ ὅταν ὁλοκληρώσῃ τὴν ἀποστολὴ ἀνεξαρτητοποιήσεως τοῦ Λονδίνου ἀπὸ τὶς Βρυξέλλες, ἡ σημερινὴ πρωθυπουργὸς Theresa May, ἀλλὰ καὶ ἡ Γαλλία ὡς μελλοντικὴ ἡγέτιδα τῆς Εὐρώπης, ὑπὸ τὴν ἐντυπωσιακὴ προσωπικότητα τῆς θηλυκῆς ντὲ Γκώλ, τῆς Marine Le Pen, ἀσχέτως ἐὰν ἐκλεγῇ ἀμέσως ὡς πρόεδρος τῆς Γαλλίας στὶς 7 Μαΐου, ἤ ἀργότερα.

Στὴν δίωρη τηλεοπτικὴ ἀντιπαράθεση τῆς Τετάρτης 3 Μαΐου 2017, μεταξὺ τῶν δύο ὑποψηφίων, ὑπερίσχυσε σαφῶς ἡ Μαρὶν ἔναντι τοῦ τραπεζίτου Μακρόν,  ποὺ μᾶς ἐθύμισε τὶς ἡρωϊκὲς μάχες τοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος τῆς Γαλλίας τοῦ 1945, ἀλλὰ καὶ τὴν ὑπερήφανη στάση τοῦ στρατηγοῦ ντὲ Γκὼλ κατὰ τῶν εὐροκρατῶν, γελοιοποιῶντας, χωρὶς νὰ τοὺς κατανομάσῃ, τοὺς σοσιαλδημοκράτες τύπου Βαρουφάκη-Τσίπρα.

Τὸ ποτάμι τοῦ λαοῦ τῆς Γαλλίας δὲν πάει πίσω. Αὔριο ἤ μεθαύριο θὰ   ὑπερισχύσῃ τὸ ἀπελευθερωτικὸ κίνημα τῆς Μαρίν, παίρνοντας τὴν σκυτάλη ἀπὸ τὸ κουρασμένο καὶ παρακμιακὸ κομμουνιστικὸ κόμμα τῆς Γαλλίας. Διότι κάθε κίνημα ἔχει καὶ τέλος ἕως ποὺ νὰ παραδώσῃ τὴν σκυτάλη σὲ νέα λαϊκὴ ἐπανάσταση. Ἦλθε λοιπὸν ἡ πλανητικὴ ὥρα   τοῦ   ἐθνικομπολσεβικισμοῦ   ποὺ   θὰ   ἐνταφιάσῃ   τὸν ἄπληστο   καπιταλισμό, μετεμφιεσμένο στὰ σοσιαλδημοκρατικὰ πρόσωπα ἑνὸς  θλιβεροῦ  Βαρουφάκη,  ἑνὸς δωσιλόγου Τσίπρα, μίας συγκεχημένης Ζωῆς Κωνσταντοπούλου καὶ ἑνὸς Παναγιώτη Λαφαζάνη. Κομμουνισμὸς καὶ φασισμός, χέρι μὲ χέρι κατὰ τοῦ ἀπλήστου τραπεζικοῦ καπιταλισμοῦ, γιὰ τὴν κατασκευὴ τῶν οἰκοδόμων τοῦ σαινσιμονισμοῦ τῶν οἰκοδόμων builders, ἐργατῶν καὶ ἐργολάβων.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 3 Μαΐου 2017


Apr 29, 2017

353 -Ὁμοσπονδιστὲς κατὰ ἐθνικιστῶν: Τὰ Βαλκάνια μετὰ τὴν πορεία τους πρὸς τὴν ὀθωμανικὴ ἀποσύνθεση




ΧΑΡΤΗΣ ΔΚΙΤΣΙΚΗ ΤΟΥ 2007(Diplomatie,no.24,janvier-février 2007,carte no.3.Proposition de D.Kitsikis, Première confédération, dite de «l'Empire ottoman moderne»

1922- Ὀθωμανικὸ ἀρτοποιεῖον στὴν Κωνσταντινούπολη μὲ προθήκη στὰ ἀρμενικά, ἑβραϊκά, ἑλληνικά, ὀθωμανικά, ἀγγλικά, ῥωσικά.




353 -Ὁμοσπονδιστὲς κατὰ ἐθνικιστῶν: 
Τὰ Βαλκάνια μετὰ τὴν πορεία τους πρὸς τὴν ὀθωμανικὴ ἀποσύνθεση

Τὸ δρᾶμα τῆς ἀποσυνθέσεως τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, γνωστὸ ὡς Ἀνατολικὸ Ζήτημα ποὺ ξεκίνησε στὰ τέλη τοῦ ΙΗ΄αἰῶνος, ἀπὸ τὴν ἰμπεριαλιστικὴ Δύση, συνεχίζεται καὶ σήμερα στὴν Μέση Ἀνατολὴ καὶ στὰ Βαλκάνια.Ὁ νέος γύρος ἤρχησε στὶς 24 Μαρτίου 1999 μὲ τὸν βομβαρδισμὸ τῆς Γιουγκοσλαυΐας ἀπὸ τὸ ΝΑΤΟ. Ἀναδημοσιεύω ἐδῶ τὸν χάρτη ἀναδιαρθώσεως τῶν Βαλκανίων ποὺ σχεδιάζει ἡ Δύση, ποὺ εἶχα δημοσιεύσει γιὰ πρώτη φορὰ στὴν Γαλλία τὸ 2007 καὶ ποὺ συνεχίζει νὰ πραγματοποιεῖται κάτω ἀπὸ τὰ μάτια μας σήμερα. Μόνη λύση καὶ συμφέρον γιὰ τὴν χώρα μας εἶναι ἡ ἐπάνοδος στὴν Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία ὑπὸ μορφὴν ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας.

Πράγματι, καὶ σήμερα ἀκόμη ὑπάρχουν στὰ Βαλκάνια δύο γεωπολιτικὲς ὁμάδες: ἡ ἑλληνοτουρκικὴ καὶ ἡ σλαυϊκή (βουλγαροσερβικὴ στὰ βόρεια ἑλληνικὰ σύνορα). Ἡ Ἀλβανία καὶ ἡ Ῥουμανία δὲν ἐντάσσονται σὲ καμμία ἀπὸ αὐτὲς ἀλλὰ παραδοσιακά, ὡς ἀντισλαυϊκὲς ἑνότητες ἐχρησιμοποιήθησαν ὑπὲρ τῶν συμφερόντων τοῦ ἑλληνισμοῦ.

Οἱ Ἀλβανοὶ καὶ οἱ Κοῦρδοι, στὰ δύο ἄκρα τοῦ ἑλληνοτουρκικοῦ συνόλου εἶναι δίκοπο μαχαίρι. Εἶναι δύο πολεμικοὶ λαοὶ ποὺ προσέφεραν τὰ μέγιστα στὴν πολεμικὴ ἱστορία τοῦ χώρου, ἀλλὰ πολιτισμικὰ εἶναι ἀκόμα πρωτόγονοι. Γιὰ πολὺ χρονικὸ διάστημα ἦταν δύσκολο οἱ Κοῦρδοι νὰ ξεχωρίσουν ἀπὸ τοὺς Τούρκους καὶ ὠνομάζοντο ὀρεσίβιοι Τοῦρκοι. Τὸ ἴδιο μὲ τοὺς Ἀλβανοὺς ὡς ὀρεσίβιοι Ἕλληνες. Γνωρίζουμε τὸν ῥόλο ποὺ ἔπαιξαν στὴν ἑλληνικὴ ἐπανάσταση τοῦ 1821. Γνωρίζουμε καὶ τὸν συντηρητικὸ ῥόλο τῶν Κούρδων στὴν διαιώνιση τοῦ σουλτανικοῦ θεσμοῦ καὶ τοῦ χαλιφάτου. Στὴν ἄνοδο τοῦ ἐθνικισμοῦ στὸν ὀθωμανικὸ χῶρο, μὲ τὴν ἐνθάρρυνση τῶν δυτικῶν δυνάμεων, οἱ δύο αὐτοὶ λαοὶ ἦλθαν τελευταῖοι.

Μὲ πολὺ διπλωματία, Ἕλληνες καὶ Τοῦρκοι δύνανται νὰ ἐνσωματώσουν  Ἀλβανοὺς καὶ Κούρδους, στὴν ἑλληνοτουρκικὴ συνομοσπονδία ὡς συνομόσπονδα  κράτη ἀφοῦ ἀκόμη καὶ σήμερα οἱ Ἀλβανοὶ ἐκφράζονται πρωτίστως στὰ ἑλληνικὰ καὶ οἱ Κοῦρδοι στὰ τουρκικά, διότι οἱ ἀλβανικὲς καὶ κουρδικὲς διάλεκτοι ἀνεπτύχθησαν σχετικὰ προσφάτως δημιουργῶντας τὴν ἰδική τους λογοτεχνία.

Εἶναι φυσικὸ λοιπόν, στὸν Μεσοπόλεμο τοῦ 1919-1940, νὰ βλέπωμε σὲ ἕνα πρῶτο στάδιο τὴν συνεννόηση Ἑλλήνων καὶ Τούρκων καὶ σὲ ἕνα ἄλλο στάδιο τὴν συνεννόηση Γιουγκοσλαύων καὶ Βουλγάρων.  Ἀκριβῶς αὐτὴ ἡ προσέγγιση ἔφερε τὴν γέννηση τῆς Γιουγκοσλαυΐας καὶ τὶς προσπάθειες συγκροτήσεως τῆς ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας Βενιζέλου-Ἀτατούρκ. Ἔτσι, στὶς 10 Μαΐου 1933, ὁ Βενιζέλος εἶπε στὸν Παναγῆ Τσαλδάρη, «θὰ ἴδητε, μετὰ ἔτη θὰ φθάσωμεν μὲ τὴν Τουρκίαν νὰ κάμωμεν τὴν Ἀνατολικὴ Ὁμοσπονδίαν», ὁ δὲ συνεργάτης του, ὁ Λέων Μακκᾶς εἶχε γράψει στὶς 6 Μαΐου 1931, ὅταν συνηντήθη μὲ τὸν Κεμάλ, στὴν Ἄγκυρα: «Ὁ Μουσταφᾶ Κεμὰλ ἔστρεψε τὸν λόγον πρὸς μίαν προσφιλῆ ὡς φαίνεται εἰς αὐτὸν θεωρίαν περὶ τῆς κοινῆς καταγωγῆς Ἑλλήνων καὶ Τούρκων. Ὁ Κεμὰλ ἦταν ἀπόστολος ἑνὸς εἴδους πλατειᾶς ἑλληνοτουρκικῆς Αὐτοκρατορίας στὴν Ἀνατολή, μίας δυαδικῆς Αὐτοκρατορίας μὲ δύο διοικητικὲς πρωτεύουσες καὶ μία πνευματικὴ πρωτεύουσα, τὴν Αὐγούστα πόλη ποὺ ἦταν διαδοχικὰ τὸ Βυζάντιο, ἡ Κωνσταντινούπολις, ἡ Ἰστανμποὺλ καὶ ποὺ θὰ εἶναι πάντα, ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν γεωγραφική της θέση, ἡ βασιλούπολη ἑνὸς ὁλοκλήρου ἀνατολικοῦ κόσμου».

Σήμερα καὶ πάλι, οἱ καθηγητὲς τῶν ἑλληνικῶν πανεπιστημίων, ὅπως καὶ οἱ ἕλληνες πολιτικοί, συνηθισμένοι στὴν ξένη ὑποτέλεια, χωρὶς καμμία δυνατότητα νὰ ὁραματισθοῦν τὸ μέλλον τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Τουρκίας, ὅπως τὸ εἶχε κάμει ἕνας Βενιζέλος ἤ ἕνας Μεταξᾶς, εἶναι τρομοκρατημένοι ἀπὸ τὴν κρίση τῶν Σκοπίων καὶ τῆς Μεγάλης Ἀλβανίας καὶ βλέπουν ὡς μόνη σανίδα σωτηρίας τὴν παραμονὴ τῶν Ἀθηνῶν στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, τὴν ἴδια στιγμὴ ποὺ ὁ Ἐρντογάν τὰ βροντᾷ μὲ τὶς Βρυξέλλες καὶ προσπαθεῖ μονομερῶς, πρὸς ὄφελος καὶ μόνον τῆς Τουρκίας, νὰ ἐπανενώσῃ τὸν ὀθωμανικὸ χῶρο.

Τὸ 1929, ὁ ὑπουργὸς τοῦ Βενιζέλου, Μιχαλακόπουλος, τοῦ ἔγραφε: «Χέρι ποὺ δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ δαγκάσῃ πρέπει νὰ τὸ φιλήση! Ἐνθυμοῦμαι τὸν ῥουμᾶνο πρωθυπουργὸ Μπρατιάνου ποὺ σᾶς ἐζήτησεν εἰς τὸ Παρίσι, ἐπὶ τῇ ἐνάρξει τῆς Συνδιασκέψεως τῆς Εἰρήνης, ἵνα διὰ κοινοῦ μετώπου ἀντιταχθῶμεν κατὰ τῶν Μεγάλων Δυνάμεων καὶ ἐπιβάλωμεν τὰς ἀπόψεις μας ὡς ἐλεύθερα κράτη. Τότε, τοῦ ἀπηντήσατε ὅτι σφάλλεται ἐὰν νομίζῃ ὅτι τὰ μικρὰ κράτη εἶναι οὐσιαστικῶς ἐλεύθερα». Παρὰ ταῦτα, ὁ Βενιζέλος προσεπάθησε, μετὰ τὸ 1930, νὰ ἀκολουθήση τὴν ἀνεξάρτητη πολιτικὴ τοῦ Ἀτατοὺρκ τὸν ὁποῖο ἐπρότεινε μάλιστα γιὰ τὸ βραβεῖο Νομπὲλ Εἰρήνης. Τελικὰ ὅμως, ὅταν ἔχασε τὴν ἐξουσία, μὲ τὶς ἐκλογὲς τῆς 5ης Μαρτίου 1933, ἠρνήθη τὴν πρόταση τοῦ στρατηγοῦ Πλαστήρα νὰ τὴν διατηρήσῃ ὡς δικτάτωρ, γιὰ νὰ κάνῃ «ὅ,τι καὶ στὴν Ἰταλία, ποὺ χάρις στὸν φασισμὸ προοδεύει».(Βλέπε τὸ βιβλίο μου, «Ἑλλὰ καὶ Ξένοι, 1919-1967. Τὰ ἀρχεῖα τοῦ ἑλληνικοῦ ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν», Βιβλιοπωλεῖον τῆς Ἑστίας).

Ἀπὸ καιρὸ ἐγνωρίζαμε ὅτι τὸ κράτος τῶν Σκοπίων, διηρημένο μεταξὺ Σλαύων καὶ Ἀλβανῶν, δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ἐπιβιώσῃ. Καὶ ὅμως, ἀντὶ νὰ τὸ ἀγκαλιάσωμε γιὰ νὰ τὸ ἐνσωματώσωμε στὴν ἑλληνικὴ Μακεδονία, ἀντετάχθημεν ἀνικάνως σὲ αὐτό, μόνο καὶ μόνο ἐπειδή, ἄν καὶ Σλαῦοι, ἐπέμεναν νὰ προσποιοῦνται ὅτι ἦσαν ἀπόγονοι τοῦ ἕλληνος στρατηλάτου Ἀλεξάνδρου καὶ ἠμεῖς ἠρνήθημεν νὰ τὸ τσακώσωμεν μέσα στὴν φαντασίωση αὐτὴ καὶ νὰ τὸ ἐκμεταλλευθοῦμε, ὅπως προσεπάθησαν νὰ τὸ πράξουν οἱ Τοῦρκοι, ἔναντι τῆς Βουλγαρίας, ἡ ὁποία ἀναγνωρίζει ὅτι ὁ ἱδρυτὴς τοῦ κράτους τῶν Βουλγάρων, τὸ 681 μ.Χ., ὁ Ἀσπαρούχ, δὲν ἦτο Σλαῦος, καὶ δὲν ὡμίλει σλαυϊκά, ἀλλὰ Τοῦρκος!

Ἀλλὰ ποτὲ δὲν εἶναι ἀργά. Πρὸς τὸ παρόν, τὴν δουλειὰ τὴν κάνει ὁ Ἔρντογαν. Ὅταν μὲ τὸ καλὸ τὰ Σκόπια διαμελισθοῦν μεταξὺ Ἀλβανῶν καὶ Σλαύων, ἴσως εὑρεθῇ ἕνας μεγαλοφυὴς ἕλλην πολιτικὸς νὰ θέση ὑπὸ τὴν προστασία του τὰ Σκόπια καὶ νὰ ἐνσωματώσῃ τὸ μὴ ἀλβανικὸ τμῆμα του στὴν Θεσσαλονίκη, μαζί μὲ τὸ μεγαλοπρεπὲς ἄγαλμα τοῦ Ἀλεξάνδρου ποὺ θρονιάζει στὴν πλατεῖα τῶν Σκοπίων.

Ὅσο γιὰ τὴν μελλοντικὴ Μεγάλη Ἀλβανία καὶ τὸ μελλοντικὸ Μεγάλο Κουρδιστάν, αὐτὰ θὰ ἐνσωματωθοῦν ὡς περιφερειακὲς ὁμόσπονδες κτήσεις στὴν κεντρικὴ ἑλληνοτουρκικὴ συνομοσπονδία. Ποῦ εἶναι «ὁ βασιλιᾶς Ἀλέξαντρος; Αὐτὸς ἤτανε σωστὸς βασιλιᾶς τῆς Ἀνατολῆς ποὺ ἀφοῦ ἐξευτέλισε τοὺς Ἕλληνες, πῆρε τὴν κόρη τοῦ Δαρείου γυναῖκα καὶ κατάχτησε τὴν Ἀνατολή!» (Ἰων Δραγούμης, «Ὅσοι  ζωντανοί», 1911).

Δημήτρης Κιτσίκης                              29 Ἀπριλίου 2017








Apr 24, 2017

352 - Ἀπὸ τὸν Λένιν στὴν Μαρίν: Ἡ νέα παγκόσμια κοινωνικὴ ἐπανάσταση: Ὁ Ἐθνικομπολσεβικισμός



352 - Ἀπὸ τὸν Λένιν στὴν Μαρίν: Ἡ νέα παγκόσμια κοινωνικὴ ἐπανάσταση: Ὁ Ἐθνικομπολσεβικισμός

Σεισμός! Ἡ Κυριακὴ 23 Ἀπριλίου 2017 ἐσήμανε ἀπαρχὴ τῆς νέας παγκοσμίας ἐπαναστάσεως στὴν Εὐρώπη, μετὰ τὴν ἀστικὴ τοῦ 1789 καὶ τὴν μπολσεβικικὴ τοῦ 1917, μετὰ τὸν Ῥοβεσπιέρρο καὶ τὸν Λένιν. Ξεκίνησε ἡ ἐθνικομπολσεβικικὴ παγκοσμία ἐπανάσταση μὲ τὴν Μαρίν.

Ἦταν τὴν ἑπομένη τοῦ πρώτου παγκοσμίου πολέμου, τῆς χειροτέρας σφαγῆς τῆς εὐρωπαϊκῆς νεολαίας πρὸς χάριν τῶν γερακιῶν τοῦ καπιταλισμοῦ τῶν τραπεζῶν. Τότε στὴν Ῥωσία καὶ τὴν Ἰταλία ἐνεφανίσθησαν δύο ἀκραῖα λαϊκὰ κινήματα, ποὺ ὀνομάσθησαν μπολσεβικισμὸς στὴν Ῥωσία καὶ φασισμὸς στὴν Ἰταλία, μὲ δύο χαρισματικοὺς ἡγέτες, τὸν Λένιν καὶ τὸν Μουσσολίνι, μὲ κοινὸ ἐμπνευστῆ ὡς πρὸς τὸν τρόπο καταλήψεως τῆς ἐξουσίας, τὸν γάλλο θεωρητικὸ τοῦ μαρξιστικοῦ ἐπαναστατικοῦ συνδικαλισμοῦ  Γεώργιο Σορέλ (1847-1922).

Στὴν Γερμανία, στὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 1920, οἱ ἱδρυτὲς τοῦ ἐθνικοσοσιαλισμοῦ ἐστράφησαν πρὸς τὴν μπολσεβικικὴ Μόσχα καὶ ὁ Möller van den Bruck, ἐξήγγειλε τὴν πολιτικὴ ἀδελφοσύνης τῶν ἀκραίων ἐπαναστατῶν τῆς Γερμανίας καὶ τῆς Ῥωσίας κατὰ τῆς δυτικῆς καπιταλιστικῆς Εὐρώπης ποὺ ὠνόμασε ἐθνικομπολσεβικισμό.

Δυστυχῶς ὁ καπιταλισμὸς τῶν τραπεζῶν ἐπέτυχε νὰ διαιρέσῃ τὰ δύο τμήματα τοῦ ἀντικαπιταλιστικοῦ μετώπου, καὶ ὡς ἀδελφοφάδες πλέον, οἱ δύο χωρισμένοι ἀδελφοὶ ἐπεδώθησαν σὲ μία τρελλὴ ἀναμέτρηση μὲ φοβερὸ μῖσος ὁ εἱς πρὸς τὸν ἄλλον, ἐξαπολύοντας μὲ ὕβρεις  -κομμούνια καὶ φασίστες- τὴν καταδίκη τοῦ κομμουνισμοῦ καὶ τοῦ φασισμοῦ, ἕως ποὺ ὁ καπιταλισμὸς τῶν τραπεζῶν κατέστρεψε πρῶτα τὸν φασισμὸ τὸ 1945 καὶ μετὰ τὸν κομμουνισμὸ τὸ 1991. Ἀπὸ τὰ εὐρωπαϊκὰ ἐρείπια τοῦ ἐπαναστατισμοῦ ἀνεδύθη ἡ καπνίλα τῶν πτωμάτων τῶν φασιστῶν καὶ κομμουνιστῶν ἡρώων μὲ τὸν καπιταλισμὸ νὰ κραυγάζῃ ὅτι ἐπῆλθε τὸ τέλος τῆς Ἱστορίας καὶ ἑδραιώθη ἡ αἰωνία ἐπικράτηση τοῦ παγκοσμίου καπιταλισμοῦ τῶν τραπεζῶν.

Ἀλλὰ ἡ Ἱστορία δὲν εἶχε τελειώσει. Ἔχοντας εὕρει καταφύγιο στὸν Τρίτο Κόσμο, φασισμὸς καὶ κομμουνισμὸς ἐπανῆλθαν σταδιακὰ στὴν Εὐρώπη, αὐτὴν τὴν φορὰ ἀποφασισμένοι νὰ μὴν ἐπαναλάβουν τὴν διχαστική τους πολιτικὴ καὶ νὰ ἐφαρμόσουν τὸν ἐθνικομπολσεβικισμό, ποὺ στὴν Ἑλλάδα ἔλαβε τὴν μορφὴ τοῦ κιτσικισμοῦ.

Καὶ τώρα τὶ βλέπουμε, τὴν ἐπαύριο τοῦ πρώτου γύρου τῶν γαλλικῶν προεδρικῶν ἐκλογῶν;  Ἐνῷ ὁ ἔντρομος καπιταλιστικὸς παγκοσμισμὸς, συνεχίζει νὰ χρησιμοποιῇ τὴν προδοτικὴ τοῦ σοσιαλισμοῦ, ἀπὸ τὸ 1890, σοσιαλδημοκρατία τοῦ Τσίπρα, Ὁλλὰντ καὶ Ὀμπάμα, κατασκευάζει ἐν μία νυκτί, ἕνα ζόμπι, ἕναν φουσκωμένο βάτραχο ὀνόματι Μακρόν, καὶ τὸν ῥίχνει κατάμουτρα κατὰ τῆς γαλάζιας Μαρὶν τῶν προσδοκιῶν τῶν λαῶν τῆς Εὐρώπης, ἐνῷ τὰ παραδοσιακὰ φασιστικά (βλέπε Χρυσῆ Αὐγή) καὶ κομμουνιστικά (βλέπε ΚΚΕ) κόμματα, συνεχίζουν νὰ  ἐχθρεύεται ὁ ἕνας τὸν ἄλλον.

Ἐνῷ ἡ Humanité, ὄργανο τοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος τῆς Γαλλίας, ξεχνῶντας τὴν πατριωτικὴ ὑποστήριξη ποὺ ἔδιδε, μέχρι τὸ 1946, στὸν φασιστὴ στρατηγὸ ντὲ Γκώλ, πνευματικὸ πατέρα τῆς Μαρίν, ἐτιτλοφόρει τὴν ἐπαύριο τοῦ πρώτου γύρου, «ποτέ» μὲ τὴν Μαρίν, καὶ ἐνῷ ὁ Τσίπρας συνετάσσετο μὲ τὸν Μακρόν, ὁ ἀκροαριστερὸς ἐπαναστατικὸς Μελανσόν, ἀπομακρύνεται ἀπὸ τοὺς συμμάχους του τοῦ γαλλικοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος καὶ ἀρνεῖται νὰ καταδικάσῃ τὴν Μαρὶν καὶ νὰ ζητήσῃ στοὺς ψηφοφόρους του νὰ ὑποστηρίξουν τὸν Μακρόν.

Τί σημαίνει αὐτό; Ὅχι ὅτι ἡ Χρυσῆ Αὐγὴ καὶ τὸ ΚΚΕ ἀκολουθοῦν τὴν προδοσία τῆς σοσιαλδημοκρατίας, ἐφ’ὅσον παραμένουν καὶ τὰ δύο κόμματα, ἐπαναστατικὰ καὶ ἀντικαπιταλιστικὰ, οὔτε ὅτι πρέπει νὰ ἀποκηρύξουν τὶς ἰδεολογικές τους ἀρχές, ἀλλὰ ὅτι πρέπει νὰ ἐπανέλθουν στὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 1920 καὶ νὰ ἐφαρμόσουν στὴν χώρα μας τὸν κιτσικισμό, παραλαγὴ τοῦ διεθνοῦς ἐθνικομπολσεβικισμοῦ.

Μέχρι τὸν δεύτερο γύρο τῶν γαλλικῶν προεδρικῶν ἐκλογῶν πολλὰ δύνανται νὰ συμβοῦν, ὅπως νὰ ξεσκεπασθῇ ἡ ἀπόλυτη διαφθορὰ τοῦ ζόμπι τῶν τραπεζῶν Μακρόν, καὶ νὰ τυλιχθῇ ἡ Γαλλία στὴν τρομοκρατία. Ἀλλά, καὶ ἀσχέτως τῶν ἀποτελεσμάτων τοῦ δευτέρου γύρου, ἀκόμη καὶ πέραν τῶν ἐπικειμένων γαλλικῶν κοινοβουλευτικῶν ἐκλογῶν τοῦ 2017, τῶν δύο γύρων, 11 καὶ 18 Ἰουνίου (ἠμέρα κατ’ἐξοχὴν ντεγκωλλική), ἡ γαλλικὴ ἐπανάσταση κατὰ τῆς Εὐρώπης τῶν τραπεζῶν θὰ συνεχισθῇ καὶ θὰ εὐοδωθῇ μὲ μόνον ὅρο, αὐτὴν φορά, νὰ μὴν ἐπαναλειφθῇ ὁ ἐμφύλιος μεταξὺ τοῦ φασιστοῦ καὶ τοῦ κομμουνιστοῦ ἀδελφοῦ, οἱ ὁποῖοι καὶ οἱ δύο ποτὲ δὲν ἐπίστευσαν στὴν ἔννοια τῆς δημοκρατίας (τὸ χειρότερο πολίτευμα κατὰ Σωκράτη), δηλαδὴ στὴν ἀστικὴ κοινοβουλετικὴ δικτατορία, ἀλλὰ μόνον στὴν λαοκρατία ἀμέσου σχέσεως ἡγέτου καὶ λαοῦ, μέσῳ δημοψηφισμάτων.

Γιὰ ἐμᾶς τοὺς Ἕλληνες, τὸ πλέον ἀποτρόπαιο σκιάχτρο ποὺ ἑδρεύει ἀκόμη στὸ προεδρικὸ μέγαρο τῶν Ἀθηνῶν εἶναι ὁ Προκόπης Παυλόπουλος, πραγματικὴ μούμια τοῦ κοινοβουλευτισμοῦ, ποὺ ἐπαναλαμβάνει σὰν κουρδισμένο φάντασμα, ὅτι ἡ μόνη σωτηρία γιὰ τὴν Ἑλλάδα εἶναι ἡ γερμανικὴ Εὐρώπη καὶ τὸ εὐρώ.

Αὐτὸ ποὺ ἀπέτυχαν ὁ Λένιν καὶ ἡ Ῥόζα Λούξεμπουργκ, τὸ 1919, δηλαδὴ νὰ κερδίσουν τὸν εὐρωπαϊκὸ ἐμφύλιο κατὰ τῆς καπιταλιστικῆς εὐρωπαϊκῆς σοσιαλδημοκρατίας καὶ νὰ ἐγκαθιδρύσουν τὴν λαϊκὴ ἐπανάσταση, δύναται σήμερα νὰ ἐπιτευχθῇ ἐὰν σταματήσῃ ἐπιτέλους ἡ ἀδελφοκτόνος ἀναμέτρηση μεταξὺ φασισμοῦ καὶ κομμουνισμοῦ ὑπὸ τὴν σκέπη τοῦ ἐθνικομπολσεβικισμοῦ-κιτσικισμοῦ.

Δημήτρης Κιτσίκης                                                      24 Ἀπριλίου 2017



Apr 15, 2017

351 – Γιατὶ ἀπέτυχε ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση τῶν ἐθνῶν



Ὁ ἐγωϊσμὸς τῶν εὐρωκρατῶν ἀπέρριψε τὸ αὐτονόητο:
Νὰ υἱοθετηθοῦν τὰ ἑλληνικὰ ὡς κοινὴ γλῶσσα τῆς Εὐρώπης


Τρίτη συνέντευξη Κιτσίκη, στὸ κεντρικὸ δελτίο εἰδήσεων τοῦ Star TV
14 Ἀπριλίου 2017




Ἔμαθα ἀργοπορημένα τὸν θάνατο τοῦ ἰρανοῦ παιδικοῦ μου φίλου καὶ μεγίστου ἠθοποιοῦ τοῦ ἰρανικοῦ κινηματογράφου,Davoud Rachidi. Μεγαλώσαμε μαζί, ἐπὶ χρόνια ἐσωτερικοὶ στὸ Lycée Lakanal (Sceaux) τῶν Παρισίων καὶ μετὰ ὡς φοιτητἐς στὴν Γενεύη. Ἐπανευρεθήκαμε στὴν Τεχεράνη, φθασμένοι πλέον, στὸ διεθνὲς στερέωμα καὶ οἱ δύο. Τὸ Ἰρὰν ὑπῆρξε γιὰ ἐμᾶς τοὺς δύο ἡ πατρὶς τοῦ Μεγαλέξανδρου, βασιλέως τῶν Περσῶν καὶ τῶν Ἑλλήνων. Ἔκτοτε, ὁ υἱός μου ὁ Ἆγις (Ἆγις Δ΄,βασιλεὺς τῆς Σπάρτης) ἐνυμφεύθη τῆν πανέμορφη Περσίδα Σεχραζάτ, ἀπὸ τὴν Τεχεράνη. Ὁ Ἑλληνισμὸς παραμορφώνεται ὅταν παραμένη στὰ στενὰ ὅρια τοῦ κρατιδίου τῶν Ἀθηνῶν. Θέλει νὰ ἀναπνεύσῃ στὸ εὖρος τοῦ πλανήτου.Δημήτρης Κιτσίκης

Ἡ Μιλλιγιὲτ τῆς 18 Ἰουλίου 1975,περιγράφει τὴν ἀποστολὴ στὴν Τουρκία τοῦ Δημήτρη Κιτσίκη γιὰ εὕρεση λύσεως τοῦ Κυπριακοῦ, γράφοντας μεταξὺ ἄλλων: "Ὁ Δημήτρης Κιτσίκης ἔφθασε πρὸ δύο ἡμερῶν στὴν Ἄγκυρα καὶ ἤρχισε ἐπαφὲς μὲ τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν τουρκικῶν πολιτικῶν κομμάτων καὶ ἐμπειρογνωμόνων, ἐπάνω στὸ θέμα τῆς Κύπρου καὶ τῶν τουρκοελληνικῶν σχέσεων. Ἕως χθές, εἶχε συναντήσεις κατ'ἰδίαν, μὲ τὸν πρόεδρο τοῦ MHP, Τουρκές..."(Βλέπε τὸ τριμηνιαῖο περιοδικό "Ἐνδιάμεση Περιοχή",ἔτος Η΄τεῦχος 32, θέρος 2004, σελίδα 6).

Ὅταν ὁ ἱδρυτὴς τῶν Γκρίζων Λύκων, τὸ 1975, ὁ κύπριος Ἀλπαρσλὰν Τουρκὲς ἦταν ἀντιπρόεδρος τῆς τουρκικῆς κυβερνήσεως τοῦ Ντεμιρέλ, μὲ δεύτερο ἀντιπρόεδρο τὸν ἰσλαμιστὴ Ἔρμπακαν, πνευματικὸ πρόγονο τοῦ Ἔρντογαν, στὴν συζήτηση ποὺ ἐκάναμε στὸ γραφεῖο του στὴν Ἄγκυρα, ὁ Τουρκὲς αὐτὸς εἶχε ὀπίσω του ἕναν τεράστιο χάρτη τῆς Εὐρασίας ποὺ ἔδειχνε σὲ βαθὺ κόκκινο χρῶμα τὴν ἐξάπλωση τοῦ τουρκισμοῦ. Τοῦ εἶπα τότε ὅτι ἀποδεχόμην ἀπολύτως τὸν χάρτην αὐτὸν, ἁπλῶς θὰ τὸν ἐζωγράφιζα γαλανό, δηλαδὴ ἑλληνικό.

Μοῦ ἀπήντησε πὼς ὁ χάρτης αὐτὸς ἀντεπροσώπευε τὴν κοινὴ τουρκοελληνικὴ αὐτοκρατορία. Συνεπῶς, κόκκινη ἤ γαλανή, ἐπρόκειτο γιὰ τὴν ἴδια αὐτοκρατορία. Ὁ Τουρκὲς ἦταν μέγας θαυμαστὴς τοῦ Πορθητοῦ στὸν ὁποῖο ὁ Γεώργιος ὁ Τραπεζούντιος εἶχε προτείνει νὰ ἑνώσῃ τὸ Ἰσλὰμ μὲ τὴν χριστιανικὴ ὀρθοδοξία μέσῳ τοῦ ἀλεβισμοῦ.Τοῦ εἶπα ὅτι ἡ ἑλληνοτουρκικὴ συνομοσπονδία θὰ πραγματοποιηθῇ μόνον μεταξὺ ἑλλήνων καὶ τούρκων ἐθνικιστῶν καὶ ὄχι μεταξὺ ἑλλήνων καὶ τούρκων κουλτουριαραίων. Τὸ ἀποτέλεσμα τῆς συνομιλίας μου αὐτῆς τὴν μετέφερα σὲ ἄρθρο ποὺ ἔγραψα τότε, τὸ 1975, στὴν ἐφημερίδα "Ἑστία", ἀλλὰ ποῦ νὰ πιάσῃ τὸ νόημά του ὁ πιθηκάνθρωπος Γραικύλος.
Δημήτρης Κιτσίκης


FACEBOOK
19 April 2017
One remembers that less than a year ago, both Washington and Moscow wanted to topple Erdoğan from power and even assassinate him. Today, both Trump and Putin congratulated Erdoğan for his victory over the Turkish referendum, along with the congratulations of anti-Brussels European Leaders (Orban,Lukashenko etc). This means that while the European Union is moribund, loosing all respectability from the peoples of the world, Erdoğan's Turkey has rallied the two allied Great Powers of USA and Russia and has become the Pivot of the Aegean Sea. It is time for Greece to liberate itself from the European Union`s yoke and join the geopolitical alliance of Russia-USA-Israel and Turkey. Erdoğan, the spiritual son of Fethullah Gülen, after eliminating in 2013 his spiritual father, considered dangerous for him, has put to practice Gülen`s dream of a revival of the Ottoman Empire.
Dimitri Kitsikis




351 – Γιατὶ ἀπέτυχε ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση τῶν ἐθνῶν

Ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση ἐπενοήθη τὸ 1930 ἀπὸ τὸν Ἀριστείδη Μπριὰν καὶ μετὰ τὸν δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο ἀπὸ τὸν στρατηγὸ ντὲ Γκώλ, ὡς πολιτικὴ ἕνωση μεταξὺ κρατῶν ποὺ ἦταν ἡνωμένοι ἀπὸ ἕναν κοινὸ ἑβραιοχριστιανικὸ πολιτισμό. Στὸ βιβλίο του «Les chênes quon abat» (Οἱ δρῦς ποὺ ξυλεύονται), 1971, ὁ André Malraux κατέγραψε τὰ παρακάτω λόγια τοῦ Στρατηγοῦ: «Ἡ Εὐρώπη, τὸ γνωρίζετε ὅσο τὸ γνωρίζω καὶ ἐγώ, θὰ ὑπάρξῃ ὡς συμφωνία μεταξὺ τῶν κρατῶν ἤ τίποτα. Συνεπῶς τίποτα. Εἴμεθα οἱ τελευταῖοι Εὔρωπαῖοι τῆς Εὐρώπης ἡ ὁποία ὑπῆρξε ἡ Χριστιανοσύνη»

Οἱ τεχνοκράτες τῶν Βρυξελλῶν ἐθυσίασαν πρὸς χάριν τῆς οἰκονομίας  ὅ,τιδήποτε ἐστερέωνε τὴν Εὐρώπη, δηλαδὴ τὸν πολιτισμό της. Καὶ ὁ πολιτισμός της ἐβασίζετο, ἀπὸ τὴν  ἐποχὴ τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Ῥώμης, ἐπὶ τῆς χριστιανικῆς θρησκείας καὶ τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης.

Θέλοντας νὰ ὁραματισθοῦν ὑπερβολικὰ μεγάλως οἱ τεχνοκράτες τῶν Βρυξελλῶν ἐπέβαλον στὸν Valéry Giscard dEstaing νὰ συντάξῃ τὸ κείμενο ἑνὸς εὐρωπαϊκοῦ Συντάγματος, τὸ 2002-2003, μὲ κατεύθυνση ἀποκλειστικῶς τὴν οἰκονομία, καλύπτοντας τὸ σύνολο  τῶν χωρῶν τῆς Εὐρώπης, συμπεριλαμβανομένης καὶ τῆς Τουρκίας, ἕνα κείμενο στὸ ὁποῖο ἀπουσίαζον τὰ στοιχεῖα τῆς πολιτισμικῆς ἑνότητος τῆς Εὐρώπης: Οὕτε λέξη γιὰ τὴν χριστιανοσύνη καὶ τὴν γλῶσσα τοῦ πολιτισμοῦ της. Αὐτὸ τὸ Σύνταγμα ἀπερρίφθη μὲ τὰ δημοψηφίσματα τῆς Γαλλίας καὶ τῆς Ὁλλανδίας, τὸ 2005.

Ἐξῆντα χρόνια μετὰ τὴν συνθήκη τῆς Ῥώμης, ἱδρυτικὴ συνθήκη τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως, στὶς 24 Μαρτίου 2017, οἱ 27 χῶρες τῆς Εὐρώπης, χωρὶς τὸ Ἡνωμένο Βασίλειο, συνηντήθησαν στὸ Βατικανὸ ὑπὸ τὴν σκέπη τοῦ πάπα Φραγκίσκου, μέσα στὶς κραυγὲς ἀγανακτήσεως τοῦ προέδρου τῆς Τουρκίας Ἔρντογαν, ποὺ ἀπεκάλεσε τὴν Ἡνωμένη Εὐρώπη ἀπὸ τὴν ὁποία εἶχε ἀποκλεισθῆ, χριστιανικὴ σταυροφορία κατὰ τοῦ Ἰσλάμ. Τὴν ἴδια στιγμή, καὶ παρὰ τὴν παρουσία στὴν βατικανικὴ τελετή, τοῦ πρωθυπουργοῦ Ἀλέξη Τσίπρα, ἡ Ἑλλὰς, μητέρα τοῦ εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ, ἐβυθίζετο μέσα σὲ ἕνα οἰκονομικὸ χάος χωρὶς προηγούμενο. Ἀλλὰ ἐφαίνετο πλέον ὅτι ἦτο πολὺ ἀργά. Τὸ κακὸ εἶχε συντελεσθῆ. Χωρὶς πολιτισμικὴ πυξίδα τὸ εὐρωπαϊκὸ σκάφος ἐκάθητο στὴν ξέρα.

Στὶς 28 Ἰουνίου 2016, τὸ «Monde des Blogs » ἐδημοσίευε μία ἔκκληση μὲ τίτλο «Europe : le grec comme langue officielle de lUnion européenne», τριῶν γάλλων διανοουμένων: τοὺς Pierre Berringer, ἐκδότης,  Yves Canier, καθηγητὴς κλασσικῆς φιλολογίας  καὶ Catherine Teuler, καθηγήτρια ἀγγλικῶν. Αὐτοὶ οἱ τρεῖς συνάδελφοι ὑπεστήριζαν τὴν γνωστὴ θέση τοῦ Δημήτρη Κιτσίκη ποὺ ἐπαρουσιάζετο ἀνελλιπῶς ἀπὸ δεκάδες χρόνια στὰ γραπτά του, τὶς ὁμιλίες του καὶ τὴν διδασκαλία του, σὲ διάφορες γλῶσσες, μία θέση ποῦ ἐβασίζετο στὸ ἀκόλουθο σκεπτικό :

Οἱ εὐρωπαϊκοὶ θεσμοὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συνεχίσουν νὰ λειτουργοῦν μὲ τὸ πλῆθος δεκάδων ἐπισήμων γλωσσῶν ποὺ ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα τὰ ἀγγλικὰ, ἐκ τῶν πραγμάτων ἡ παγκόσμια lingua franca ἐμπορίου, νὰ ἐπιβάλλεται ὅλο καὶ περισσότερο ὡς κοινὸς γλωσσικὸς φορεὺς τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως.

Νὰ ἐπιλεχθῇ συνεπῶς, μεταξὺ τῶν εὐρωπαϊκῶν γλωσσῶν, ἐκτὸς τῶν ἀγγλικῶν, ἡ γλῶσσα ποὺ ἀντιπροσωπεύει καλύτερα τὸν εὐρωπαϊκὸ πολιτισμό, δὲν εἶναι εὔκολη ὑπόθεση. Ἄς ἀρχίσουμε μὲ τὶς γλῶσσες τῶν κυριωτέρων εὐρωπαϊκῶν χωρῶν : τὰ  γαλλικά, τὰ γερμανικά, τὰ ἰταλικά, τὰ ἱσπανικά. Καμμία ἀπὸ τὶς μεγάλες χῶρες θὰ ἐδέχετο νὰ θυσιάσῃ τὴν  γλῶσσα της πρὸς χάριν τῶν ἄλλων.

Καὶ νὰ περάσουμε στὶς γλῶσσες τῶν μικρῶν εὐρωπαϊκῶν χωρῶν, ὅπως τὰ ὁλλανδικά, τὰ δανικά, τὰ πορτογαλικὰ καὶ τὶς πολλὲς ἄλλες. Καμμία ἀπὸ τὶς χῶρες τῆς Ἑνώσεως θὰ ἐδέχετο μία ἀπὸ αὐτὲς τὶς γλῶσσες νὰ ἀντιπροσωπεύσῃ ἀπὸ μόνη της τὸ σύνολο τοῦ εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ.

Μένουν συνεπῶς οἱ δύο κλασσικὲς γλῶσσες ποὺ ἐσχημάτισαν ἐπὶ χιλιετίες τὴν τύχη τῆς Εὐρώπης: τὰ λατινικὰ καὶ τὰ ἑλληνικά. Ἡ πρώτη ἐχρησιμοποιήθη ἀπὸ ὅλη τὴν Δυτικὴ Εὐρώπη ἐπὶ αἰῶνες ὡς ζωντανὴ γλῶσσα καὶ ἀκόμη ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μας παραμένει ἡ γλῶσσα τοῦ Βατικανοῦ. Παρὰ ταῦτα, ἀπὸ τὸν ΙΗ΄αἰῶνα τὰ λατινικὰ σταδιακὰ μετετράπησαν σὲ νεκρὴ γλῶσσα καὶ εἶναι πολὺ δύσκολο νὰ τὴν ἐπαναφέρουμε στὴν  ζωὴ γιὰ χρήση σὲ ὁλόκληρη τὴν Εὐρώπη.

Καὶ τὰ ἑλληνικά ; Ἐπὶ δύο χιλιετίες τὰ ἑλληνικὰ ὑπῆρξαν ἡ γλῶσσα ὁλοκλήρου τῆς Εὐρώπης, ὄχι μόνον τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας ἀλλὰ καὶ τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης ἀπὸ τὸν ΙΣΤ΄αἰῶνα καί, ἀκόμη, στὸν Κ΄αἰῶνα, οἱ φοιτητὲς τῶν πανεπιστημίων τῆς Ὀξφόρδης καὶ τοῦ Κέϊμπριτζ ἐπικοινωνοῦσαν μεταξύ τους στὰ ἑλληνικά. Ἐπιπροσθέτως, σὲ ἀντίθεση μὲ τὰ λατινικά, τὰ ἑλληνικὰ παραμένουν σήμερα ζωντανὴ γλῶσσα.

Εἶναι δυνατὸν νὰ ἰσχυρισθοῦμε ὅτι ἡ υἱοθέτηση τῶν ἑλληνικῶν ὡς κοινὴ γλῶσσα τῆς Εὐρώπης θὰ ἔδιδε ἀθέμιτη πρωτιὰ σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ κράτη της καὶ συγκεκριμένα στὴν Ἑλλάδα; Ὄχι, ἐφ’ὅσον πρόκειται γιὰ μία μικρὴ χώρα ποὺ δὲν θὰ ἠδύνατο νὰ ἐπωφεληθῇ τοῦ γλωσσικοῦ προνομίου της γιὰ νὰ κυριαρχήσῃ στὴν Εὐρώπη.

Παρὰ ταῦτα, ἐὰν υἱοθετούσαμε τὰ ἑλληνικὰ ὡς κοινὴ γλῶσσα τῆς Εὐρώπης, ποία ἑλληνικὴ γλῶσσα θὰ ἐπιλέγαμε; Τὰ ἀρχαῖα, τὰ τῆς Βίβλου ( ἐφ’ὅσον ἡ Καινὴ Διαθήκη ἐγράφη ἀπ’εὐθείας στὰ ἑλληνικὰ καὶ ἐφ’ὅσον καὶ ἡ Παλαιὰ Διαθήκη μετεφράσθη, δύο αἰῶνες πρὸ Χριστοῦ, ἀπὸ τοὺς ἑβραίους σοφοὺς τοὺς ἀποκαλεσθέντες «Ἑβδομήκοντα», ἀπὸ τὰ ἑβραϊκὰ στὰ ἑλληνικά;) Ἤ τότε τὰ νεοελληνικά; Παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ φιλόλογοι τοῦ ἀθηναϊκοῦ κρατιδίου, ἐδῶ καὶ διακόσια χρόνια κυριολεκτικὰ κατέστρεψαν τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα προσπαθῶντας νὰ μιμηθοῦν τὶς γραμματικὲς καὶ συντακτικὲς μεταρρυθμίσεις τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης, τὸ πλέον συνετό, κατὰ τὴν γνώμη μας, θὰ ἦτο νὰ ἐπιλεχθοῦν τὰ ἑλληνικὰ τῶν Εὐαγγελίων, ποὺ παραμένουν ζωντανὰ μετὰ ἀπὸ δύο χιλιάδες χρόνια καὶ τὰ ὁποῖα εὑρίσκονται πολὺ κοντὰ στὰ νεοελληνικά, πόσῳ μᾶλλον ποὺ τὰ ἑλληνικὰ αὐτὰ συνδέονται μὲ τὸν κοινὸ ἑβραιοχριστιανικὸ πολιτισμὸ τῆς Εὐρώπης.

Γιὰ τὴν υἱοθέτηση τῶν ἑλληνικῶν ὡς ζωντανὴ κοινῆ γλῶσσα  τῆς Εὐρώπης καὶ γιὰ νὰ καταστῇ αὐτὸ πρακτικῶς δυνατό, πρέπει τὰ ἑλληνικὰ νὰ καθιερωθοῦν ὡς ὑποχρεωτικὴ γλῶσσα, ἀπὸ τὸ Δημοτικὸ μέχρι καὶ τὸ Πανεπιστήμιο, δίπλα στὴν μητρικὴ γλῶσσα τῆς κάθε χώρας τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως.

Ἀκόμη καὶ σήμερα, δὲν εἶναι ποτὲ ἀργά. Ἡ συνάθροιση στὸ Βατικανό, τῶν κρατῶν τῆς Εὐρώπης, παρουσίᾳ τοῦ πάπα, στὶς 24 Μαρτίου 2017, καὶ τὸ γεγονός, ποὺ ἐπεβλήθη ἐκ τῶν πραγμάτων στὴν Εὐρώπη, νὰ ἀποκλεισθῆ ἡ μουσουλμανικὴ Τουρκία, ποὺ εὑρίσκεται σήμερα ἐν μέσῳ τῶν δοκιμασιῶν τοῦ ἰσλαμικοῦ ἀπολυταρχισμοῦ, κάνει ἐφικτὴ τὴν ἀποδοχὴ τοῦ ἑβραιοχριστιανισμοῦ ὡς πολιτισμικὸ ὑπόβαθρο τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως. Ἐπὶ πλέον, ἡ ἀποχώρηση τοῦ Ἡνωμένου Βασιλείου μειώνει τὴν ἐπιρροὴ τῶν ἀγγλικῶν, κάμνοντας τὴν υἱοθέτηση τῶν ἑλληνικῶν ἡ πλέον εὔκολη. Ἀλλὰ διὰ τοῦτο θὰ ἐχρειάζετο μία κοινὴ θέληση ἐξόδου ἀπὸ τὶς ὑπόγειες διαβάσεις τοῦ οἰκονομισμοῦ πρὸς χάριν τῆς πολιτικῆς καὶ πολιτιστικῆς διαστάσεως.

Δημήτρης Κιτσίκης                                             15 Ἀπριλίου 2017


Apr 9, 2017

350 - Ἡ γαλάζια Μαρίν, ἐλπὶς τῆς Εὐρώπης τῶν ἐθνῶν

Ἡ Μαρὶν ὡς Ἰωάννα τῆς Λωραίνης


350 - Ἡ γαλάζια Μαρίν, ἐλπὶς τῆς Εὐρώπης τῶν ἐθνῶν

«Ἐλεύθερη Ὥρα» δὲν εἴμεθα (ἄλλο ἐὰν ἄρθρα μας ἀνεδημοσιεύοντο στὴν ἐφημερίδα αὐτή, χωρἰς νὰ προωρίζονται γι αὐτήν) προφῆτες δὲν εἴμεθα, οὔτε Παΐσιοι. Ἀλλὰ οὔτε καὶ πληρωμένες δημοσκοπἠσεις. Ἡ ἀνάλυσή μας βασίζεται σὲ ἀντικειμενικὰ κριτήρια καὶ σὲ δεκάδων χρόνων ἐπιστημονικῆς ἀναλύσεως τῶν διεθνῶν σχέσεων. Γιὰ τὴν ἀμερικανικὴ κοινωνία ὁ Τράμβιος ὑπῆρξε ἐπανάσταση καὶ στὴν τρίτη προσπάθεια ἀναδείξεως τοῦ χριστιανικοῦ φασισμοῦ στὶς ΗΠΑ, μετὰ τὶς προσπάθειες τοῦ Νίξον καὶ τοῦ Μποὺς τοῦ Νεωτέρου, προέβλεψα ὅτι, μὲ τὴν βοήθεια τοῦ πουτινικοῦ φασισμοῦ, θὰ ἀνεδεικνύετο στὴν ἐξουσία καὶ αὐτὴν τὴν φορὰ θὰ παρέμενε στὴν ἐξουσία, μὲ στόχο τὴν ὁλοκληρωτικὴ πλανητικὴ τελευταία μάχη τῶν ΗΠΑ κατὰ τὴς Κίνας. Οἱ ἀναπόφευκτοι ἐνδιάμεσοι ἐλιγμοὶ στὴν Συρία, τὴν Βόρειο Κορέα καὶ ἀλλαχοῦ ποὺ ἀναπροσανατολίζουν τοὺς τραμβικοὺς ὀπαδοὺς τῆς ἀμερικανικῆς ἐπαναστάσεως, δὲν ἀλλάζουν τὴν τελικὴ κατεύθυνση τοῦ πλανητικοῦ Ἀρμαγεδδῶνος.

Τὀ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τὴν ἄνοδο τοῦ φασισμοῦ στὴν Εὐρώπη ὑπὸ τὴν δυναμικὴ τῆς γαλαζίας Μαρίν, θηλυκὴ μετενσάρκωση τοῦ στρατηγοῦ ντὲ Γκώλ. Στὶς 23 Ἀπριλίου καὶ στὶς 7 Μαΐου θὰ γίνουν οἱ γαλλικὲς προεδρικὲς ἐκλογές. Παρὰ τὸ ἀπόλυτο ἀντιδημοκρατικὸ γαλλικὸ ἐκλογικὸ σύστημα ποὺ κάνει πάρα πολὺ δύσκολο  νὰ ἐκλεγοῦν βουλευτὲς ἤ καὶ πρόεδρος Δημοκρατίας τοῦ φασιστικοῦ ἰσχυροτέρου γαλλικοῦ κόμματος τῆς Λὲ Πέν, καὶ διαιωνίζει τὴν ἐξουσία τῆς δικτατορίας τοῦ γαλλικοῦ ἀστικοῦ κατεστημένου, οἱ μεγάλες πιθανότητες νὰ ἐκλεγῇ αὐτὴν φορὰ πρόεδρος τῆς Γαλλίας ἡ νέα ντὲ Γκὼλ, φαβορὶ τοῦ Πούτιν, προέρχονται ἀπὸ τὴν ἐντυπωσιακὴ ἄνοδο τοῦ Jean-Luc Mélenchon, τοῦ Γάλλου Τσίπρα, δῆθεν κομμουνιστοῦ, ἀλλὰ ὑποστηριζομένου ἀπὸ τὸ γαλλικὸ κομμουνιστικὸ κόμμα, καὶ τὴν διαίρεση τῶν ἀστικῶν κομμάτων (σοσιαλιστῶν τοῦ Benoît Hamon, δεξιῶν τοῦ François Fillon, καὶ τοῦ φουσκωμένου βατράχου τῆς τραπέζης Ῥότσιλδ,  Emmanuel Macron, ἕνα τέλειο ζόμπι).

Ἐὰν περάσῃ στὸν δεύτερο γύρο, πρώτη ἤ δεύτερη, ἡ γαλάζια Μαρίν, Ἰωάννα τῆς Λωραίνης τοὺ γαλλικοῦ λαοῦ, καὶ ἐὰν ἔχει ἀπέναντί της τὸν Μελανσόν, ὅλοι οἱ ἀντικομμουνιστὲς θὰ ψηφίσουν Μαρὶν γιὰ νὰ μὴν ἐκλεγῆ ὁ δῆθεν κομμουνιστὴς Μελανσόν.

Ἐὰν περάση στὸν δεύτερο γύρο, μαζὶ μὲ τὴν Μαρίν, ὁ Fillon, ὁ πλέον κοντινὸς ἐκλογικὰ τῆς Μαρίν, ἕνα μέρος τοῦ σοβαρὰ διηρημένου κινήματός του θὰ ψηφίση Μαρὶν, ἡ ὁποία καὶ θὰ ἐκλεγῇ.

Ἐὰν τέλος, περάσῃ στὸν δεύτερο γύρο, ὁ φουσκωμένος βάτραχος Μακρόν, ἐκτὸς τῶν ἤδη γνωστῶν ἐπιβεβαιωμένων κατηγοριῶν ἐναντίον του ὅτι εἶναι ὁ ἄνθρωπος τῶν πολυεθνικῶν τραπεζῶν καὶ τοῦ Σόρος, ἐνδέχεται τὶς τελευταῖες ἡμέρες πρὸ τοῦ δευτέρου γύρου τῆς 7ης Μαΐου, ὁ Πούτιν νὰ διαρεύσῃ ἐνοχοποιητικὲς πληροφορίες ἐναντίον τῆς ἀκεραιοτητός του, ὁπότε καὶ πάλι ἡ Μαρὶν θὰ ἐκλεγῇ πρόεδρος.

Συνεπῶς καὶ στὶς τρεῖς πιθανὲς περιπτώσεις, βγαίνει νικήτρια ἡ Μαρὶν πέραν τῶν προφητειῶν τῆς «Ἐλεύθερης Ὥρας» καὶ τοῦ δῆθεν Παϊσίου, ἤ τοῦ πρό-πό, ἀγαπημένο στοίχημα τῶν ἀποπροσανατολισμένων Ἑλλήνων.

Ἀλλὰ καὶ στὴν ἀπίθανη περίπτωση ποὺ δὲν ἐκλεγῇ ἡ Μαρὶν πρόεδρος, ἡ φασιστικὴ δυναμική, ἀπὸ δεξιὰ ὅπως καὶ ἀπὸ ἀριστερά, πρὸς τὸν τελικὸ θρίαμβο τοῦ ἐθνικομπολσεβικισμοῦ στὴν Εὐρώπη, ποὺ μέχρι στιγμῆς μὲ ἀθέμιτες ταχυδακτυλουργίες ἀπεφεύχθη στὴν Αὐστρία, θὰ συνεχισθῇ ὥστε νὰ διαλύσῃ τὴν μερκελικὴ εὐρωπαϊκὴ ἕνωση καὶ νὰ εὐθυγραμμίσῃ τὴν Εὐρώπη τῶν ἐθνοκρατῶν στὸ πλευρὸ τοῦ Τραμβίου καὶ τοῦ Πούτιν. Ὅλα αὐτὰ βεβαίως χωρὶς νὰ ἀποκλεισθῇ ὁ κόκκος τῆς ἄμμου ποὺ δύναται νὰ σταματήσῃ προσωρινὰ τὴν μηχανὴ τοῦ χρόνου.

Ὅσο γιὰ τὴν Χρυσῆ Αὐγή, ἤδη ὁ Μιχαλολιᾶκος κατεδίκασε τὴν ἐθνικοφροσύνη καὶ ξεκαθάρισε ὅτι ὑποστηρίζει τὸν ἐθνικισμὸ καὶ ὄχι τὴν ἐθνικοφροσύνη τῆς περιόδου τῶν τριῶν γύρων τοῦ ἐμφυλίου 1943-44, 1944-45, 1946-49. Ὁ Μιχαλολιᾶκος ἔγραψε στὶς 18 Φεβρουαρίου 2017 : «Οἱ ἐθνικόφρονες δὲν εἶναι πολιτικὴ παράταξη, εἶναι ἐπάγγελμα. Οἱ ἐθνικόφρονες ἦταν καὶ εἶναι πάντα τὸ γκουβέρνο, ὅποιο καὶ ἄν εἶναι αὐτό, προσβλέπουν πάντα μὲ λαχτάρα στὶς ἀρχές,  ὅποιες καὶ ἄν εἶναι αὐτές. Οἱ ἐθνικόφρονες αὐτοί...δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπὸ τὴν θλιβερὴ ἐπιβίωση τῶν ῥαγιάδων τῆς τουρκοκρατίας». Δηλαδή, εἶναι οἱ μαυραγορῖτες δωσίλογοι, γερμανοτσολιάδες τὸ 1943, ἀγγλοτσολιάδες τὸ 1944 καὶ ἀμερικανοτσολιάδες τὸ 1946.

Μένει νὰ ἀποβάλῃ τὴν γελοία ὁρολογία τοῦ «συμμοριτοπολέμου» ἀντί τοῦ σωστοῦ «ἐμφύλιος», ποὺ ἤδη ἀπέβαλε ἡ ἐφημερὶς «Ἑστία» (κύριο ἄρθρο, «τί μᾶς ἑνώνει, τί μᾶς χωρίζει»,τῆς 8-9 Ἀπριλίου 2017) καὶ τὶς ὕβρεις τοῦ τύπου τῆς ἐφημερίδος «Μακελειό», ὅπως «κομμούνια», ὡς ἀντιπερισπασμὸ στὸ ἐπίση ὑβριστικὸ «φασίστες», ἀντί τοῦ σωστοῦ καὶ ἀποδεκτοῦ «κομμουνιστές»  καὶ  «φασιστές».

Τὸ παραπάνω ἄρθρο τῆς «Ἑστίας» ἔγραφε: «Ἡ ἀναδρομικὴ ἀνάγνωση τῆς ἱστορίας τοῦ Ἐμφυλίου... [δείχνει πώς] ὁ φανατικὸς διώκτης στὴν πατρίδα μας ἦταν τὸ Κέντρο, ὄχι ἡ Δεξιά. Ὁ Μπελογιάννης ἐκτελέσθηκε ἐπὶ Κέντρου. Ὁ Λαμπράκης δολοφονήθηκε, παραδέχεται τὸ ΚΚΕ, ἐν ἀγνοίᾳ Καραμανλῆ». Δηλαδή, οἱ ἐγκληματίες, ἐχθροὶ τοῦ γένους τῶν Ἑλλήνων ὑπῆρξαν οἱ ἐθνικόφρονες, ὄχι οἱ ἐθνικιστὲς ὅπως τὸ εἶχαν ἐπισημάνει ἀπὸ καιρὸ οἱ φασιστὲς καθηγητὲς Δημήτρης Τσάκωνας (1921-2004) καὶ Δημήτρης Βεζανῆς (1904-1968). Ὁ τελευταῖος, ὡς ἰδεολογικὸς ἐθνικιστὴς φασιστής, ἔγραφε πὼς μετὰ τὸ 1821, στὴν Ἑλλάδα ὅλοι οἱ Ἕλληνες, ὅλα τὰ κόμματα ἐδήλωναν ἐθνικιστές, δηλαδὴ ἐμπορεύοντο τὸν ἐθνικισμό, ὡς ἐθνικόφρονες. Ἀλλὰ οὐδεὶς θὰ ἐθυσίαζε τὴν καρριέρα του γιὰ τὴν ὑπερτάτη ἀξία τοῦ ἐθνικισμοῦ.

Καλὸ Πάσχα, ὀρθόδοξο καὶ ῥωμαιοκαθολικό (16 Ἀπριλίου), καλὸ ἑβραϊκὸ Πέσσαχ (10-18 Ἀπριλίου)!


Δημήτρης    Κιτσίκης                               9 Ἀπριλίου 2017