Τὸ παρὸν νέο ἱστολόγιο εἶναι ἡ συνέχεια τοῦ παλαιοῦ μὲ τὸ ὁποῖο συνδέεσθε μέσῳ τῆς διευθύνσεως http://endiameseperioche.blogspot.gr

Τὰ ἄρθρα τοῦ παρόντος ἱστολογίου, ἀπὸ τὸ 2012 μέχρι τὸ 2017, ἐδημοσιεύοντο τακτικά, μαζὶ μὲ ἄλλα κείμενα τοῦ Κιτσίκη, στὴν ἀθηναϊκὴ ἡμερησία ἐφημερίδα "Ἐλεύθερη Ὥρα" καὶ ἐνεπλουτίζοντο μὲ ἐκτενῆ ἄρθρα, στὸ τριμηνιαῖο περιοδικὸ τοῦ Δημήτρη Κιτσίκη, ποὺ φέρει τὸν ἴδιο τίτλο μὲ τὸ ἱστολόγιο, δηλαδὴ "Ἐνδιάμεση Περιοχή" (http://www.intermediateregion.com), περιοδικὸ τὸ ὁποῖο δημοσιεύεται ἀνελλιπῶς ἀπὸ τὸ 1996.
Ὁ Κιτσίκης ἐδημοσίευε ἐπίσης τακτικά, μακροσκελῆ ἄρθρα, ἀπὸ τὸ 1999 μέχρι τὸ 2017 καὶ τὸν θάνατο τοῦ ἐκδότου του Παύλου Βουδούρη, στὸ ἀθηναϊκὸ μηνιαῖο περιοδικὸ "Τρίτο Μάτι".

Βλέπε καὶ μία συνέντευξη, ἐφ'ὅλης τῆς ὕλης τοῦ Κιτσίκη στὸ lifo.gr



Γιὰ ὅσους διαβάζουν γαλλικά,εἰσέρχεσθε στὸ παρακάτω ἱστολόγιο
γιὰ νὰ διαβάσετε ἄρθρα τοῦ Κιτσίκη

Apr 17, 2019


492 -Ἐξουσία, Κράτος καὶ Ὀρθόδοξος ἀντικοινοβουλευτισμός:
Περὶ ἀνάγκης
Ἡ τυραννία τῆς ἀνάγκης καὶ ἡ ἀνάγκη ὡς ἐξουσία
(σχετικὰ μὲ τὴν λέξι ποὺ πρωτοστατεῖ στὸ μυθιστόρημα τοῦ Βίκτωρος Οὐγκώ, «Ἡ παναγία τῶν Παρισίων»)




" ἀγαπημένος Στἀλιν εἶναι εὐτυχία τοῦ λαοῦ"
Ἡ «ἀνάγκη» ποὺ ἐπεβλήθη ἀπὸ τὴν εἱμαρμένη τῆς ἀρχαίας Ἑλλάδος καὶ ἀπὸ τὴν ὁποία μᾶς ἀπηλευθέρωσε ὁ Χριστός


Ὁ Στάλιν ἔζησε ὅλην του τὴν ζωὴ ὡς ἀσκητής, ὡς ἁπλὸς στρατιώτης, μὲ μόνιμη σκέψη τὸν λαό του καὶ τὴν παγκοσμία ἐπανάσταση τοῦ σοσιαλισμοῦ, σὲ πλήρη ἀντίθεση μὲ τοὺς πολιτικοὺς τοῦ κοινοβουλευτισμοῦ ποὺ μόνο τους μέλημα εἶναι ὁ προσωπικός τους ἐμπλουτισμός. Ποτὲ δὲν προώθησε μέλος τῆς οἰκογενείας του, σὲ πλήρη ἀντίθεση μὲ τὶς οἰκογενειακὲς δυναστεῖες τῶν βουλευτῶν ὅπως τῶν Μητσοτάκηδων, τῶν Καραμανλήδων καὶ τῶν Παπανδρέου ποὺ ἀντεκατέστησαν τοὺς βασιλεῖς, γι'αὐτὸ καὶ εἶναι σφόδρα ἀντιβασιλικοί!

Ἄν καὶ προσωπικὰ ἄθεος, ὁ Στάλιν ὑπεραμύνθη τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, καταπολεμῶντας τὸν οὐνιτισμὸ καὶ τὸν ῥωμαιοκαθολικισμό, σὲ σημεῖο μάλιστα ποὺ ὀρθόδοξοι Ῥῶσοι νὰ τὸν θεωροῦν ἅγιο ὅπως τὸν ἐπίσης μὴ χριστιανὸ Μέγα Κωνσταντῖνο.

Ὑπῆρξε ἀπηνὴς ἐχθρὸς τοῦ χρήματος καὶ τοῦ βολέματος, γι'αὐτὸ καὶ οἱ συνεργάτες του, ἐπιρρεπεῖς στὴν διαφθορά, τὸν ἐφοβοῦντο ἐνῷ ὁ λαὸς τὸν ἐλάτρευε.   Μέγας ἐγκληματίας ὅπως ὅλοι οἱ ἡγέτες αὐτοκρατοριῶν, ὅπως ἦταν καὶ Μέγας Κωνσταντῖνος καὶ οἱ Ὀρθόδοξοι μονάρχες τοῦ Βυζαντίου, ἦταν δίκαιος ἀλλὰ ὄχι εὔσπλαγχνος. Τοῦ ἄρεσε νὰ παρομοιάζεται μὲ τὸν τσάρο Ἰβὰν τὸν Τρομερό. 

Οἱ νᾶνοι τῆς ἐξουσίας ποὺ τὸν διεδέχθησαν καὶ ὕβρισαν τὴν μνήμη του, ὅπως οἱ Χρουστσώβ, Γκορμπατσώβ καὶ Γιέλτσιν, ἁπλῶς ηὔξησαν τὸ ἀνάστημά του καὶ ἄξιος συνεχιστὴς του ἐμφανίζεται σήμερα ὁ Βλαδίμηρος Πούτιν. Ὡς ἐγκόσμιος ἀσκητής, Στάλιν ἔθεσε τὸ θέμα τῆς σχέσεως τοῦ ἀσκητοῦ μὲ τὴν ἐξουσία. Γιὰ μία γενικὴ θεώρηση τῆς σχέσεως ἐξουσίας, κράτους καὶ Ὀρθοδοξίας, παραπέμπουμε στὸ βιβλίο μου, Τὸ Βυζαντινὸ πρότυπο διακυβερνήσεως καὶ τὸ τέλος τοῦ κοινοβουλευτισμοῦ, Ἀθήνα, Ἔσοπτρον, 2001,  261 σελίδες .

Δημήτρης Κιτσίκης

(Ἐνδιάμεση Περιοχή-Τριμηνιαῖο περιοδικὸ γεωπολιτικῆς— Τεῦχος 46 – 2007)

Apr 10, 2019

491 – Λιβύη : Τὸ φοβερώτερο ἀπὸ τὰ φοβερώτερα ἐγκλήματα τῆς ἰμπεριαλιστικῆς Δύσεως τῶν Βρυξελλῶν




Τὸ 2019 οἱ Βρυξέλλες θὰ πληρώσουν γιὰ τὴν σφαγὴ τοῦ Καντάφι


491 – Λιβύη : Τὸ φοβερώτερο ἀπὸ τὰ φοβερώτερα ἐγκλήματα τῆς ἰμπεριαλιστικῆς Δύσεως τῶν Βρυξελλῶν


Τὸ λησταρχεῖο τῶν τεχνοκρατῶν τῶν Βρυξελλῶν ποὺ κατέστρεψε τὴν χώρα μας καὶ ποὺ στὶς ἑπόμενες εὐρωπαϊκὲς ἐκλογὲς θὰ περάσῃ στὸ νεκροταφεῖο τῆς Ἱστορίας, μὲ μπροστάρη τὸν τότε πρόεδρο τῆς Γαλλίας, τὸν Σαρκοζύ, εἶχε τὸ 2011 δολοφονήσει τὸν Καντάφι καὶ μαζὶ τὸ θαυμαστό του ἔργο  οἰκοδομήσεως προτύπου συγχρόνου ἀραβικοῦ κράτους, τὴν Λιβύη, μετατρέποντάς την, μετὰ τὸ ἀποτρόπαιο αὐτὸ ἔγκλημα κατὰ τοῦ λαοῦ της, σὲ σκουπιδότοπο τῆς βορείου Ἀφρικῆς.

Στὴν δεκαετία τοῦ 1970, στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Ὀττάβας, ἐδίδασκα στοὺς  μεταπτυχιακούς μου φοιτητές τὸ θαυμαστὸ ἀνορθωτικὸ ἔργο τοῦ Καντάφι, μὲ τὴν ἐνδελεχῆ μελέτη ἀποκαλουμένου πράσινου βιβλίου του, ἐμπνευσμένου ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τῆς ἀθηναϊκῆς δημοκρατίας καὶ τὴν σκέψι τοῦ γάλλου φιλοσόφου τοῦ ΙΗ΄αἰώνος Ζάν-Ζὰκ Ῥουσσώ. 

Τὰ σκυλιὰ τοῦ Σαρκοζὺ καὶ τοῦ Ὀμπάμα τὸν ἔσφαξαν ἐνώπιον τῆς διεθνοῦς κοινῆς γνώμης ποὺ ἐκάθητο ἀποσβολωμένη ἐνώπιον τοῦ φρικτοῦ θεάματος ῥωμαϊκοῦ σταδίου στὶς ἀνοικτὲς τηλεοράσεις της, καὶ μαζὶ κατεδαφίσθη ἕνα ὁλόκληρο προοδευτικὸ άραβικὸ κράτος, ὅπως κατέρρευσε τὴν ἴδια ἐποχὴ πρὸς χάριν τῶν δυτικῶν τραπεζῶν, ἡ Ἑλλάς, ἀλλὰ καὶ προηγουμένως ἡ Γιουγκοσλαυΐα, τὸ Ἀφγανιστάν, τὸ Ἰρὰκ καὶ ἡ Συρία. 

Ποιὸς θὰ τιμωρήσῃ κάποτε τοὺς κακοποιοὺς αὐτοὺς μὲ τοὺς παχυλοὺς μισθοὺς ποὺ κολοκάθονται στὶς Βρυξέλλες, θυμίζοντας τὴν Ἱερὰ Συμμαχία τοῦ 1815, πίνοντας τὸ αἷμα τῶν λαῶν; Πῶς εἶναι δυνατὸν στὴν Ἑλλάδα νὰ ὑπάρχῃ ἀκόμη ἕνας Μητσοτάκης ποὺ ὁμνύει στὸ ὄνομα τῶν Βρυξελλῶν;

Ἀναδημοσιεύουμε παρακάτω ἕνα δεῖγμα σημερινοῦ ἀγγλικοῦ ἄρθρου τοῦ BBC, ἀπὸ τὰ ἀμέτρητα ἄρθρα ἰδίου περιεχομένου, γιὰ τὸν δυτικὸ βιασμὸ ἐπὶ τοῦ σώματος τῆς Λιβύης.




Δημήτρης Κιτσίκης                               10 Ἀπριλίου 2019



Mar 30, 2019

490 - Εἶναι ἤ ὄχι ἐφικτὸ μία μικρὴ χώρα σὰν τὴν Ἑλλάδα νὰ γίνη ἀνεξάρτητη ἀπὸ τὶς Μεγάλες Δυνάμεις;





490 - Εἶναι ἤ ὄχι ἐφικτὸ μία μικρὴ  χώρα σὰν τὴν Ἑλλάδα νὰ γίνη ἀνεξάρτητη ἀπὸ τὶς Μεγάλες Δυνάμεις;

Ἡ ἀπάντησις εἶναι ἕνα σκέτο ὄχι, γι’αὐτὸ καὶ ὁ πρωθυπουργὸς Ἀλέξης Τσίπρας ἀπέρριψε τὴν κινεζικὴ πρότασι περαιτέρω μεγάλων ἐπενδύσεων τῆς Κίνας στὸν ἤδη ὑπὸ κινεζικὸ ἔλεγχο λιμένα τοῦ Πειραιῶς ἐπειδὴ τοῦ τὸ ἀπηγόρευσαν οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες στὴν πλανητική τους οἰκονομικὴ ἀντιπαράθεσι μὲ τὸ Πεκῖνο.


https://eurasiafuture.com/2019/03/29/china-increases-foreign-direct-investments-into-turkey/?fbclid=IwAR2tkkjwRsNtPIcvDORBEUlKOrmUNXEcegssclu-PHDseutMrB4rJ0jKjX4

Γιὰ νὰ γίνῃ μία τέτοια προσπάθεια ἀνεξαρτητοποιήσεως μίας μικρῆς χώρας σὰν τὴν Ἑλλάδα χρειάζεται, σὲ μία πρώτη φάσι, νὰ ἐπιλέξῃ νὰ ὑπηρετήσῃ ἀποκλειστικὰ μία ἀπὸ τὶς Μεγάλες Δυνάμεις καὶ μόνον, τὴν ἰσχυρότερη (ὁ Τσίπρας ἐπέλεξε τῖς ΗΠΑ) καὶ σὲ μία δεύτερη φάσι, ἀφοῦ αὐξήσῃ σημαντικὰ τὴν ἰσχύ της μὲ τὴν ἀπόκτησι πυρηνικῆς βόμβας, νὰ ἐπιχειρήσῃ οὐδετεριστικὴ πολιτικὴ παίζοντας τὴν μία μεγάλη δύναμι κατὰ τῆς ἄλλης.

Ἡ περίπτωσις τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Τουρκίας πρὸ τοῦ δευτέρου παγκοσμίου πολέμου εἶναι χαρακτηριστική. Οἱ Ῥωμηοὶ ἀφοῦ ὑπεχρεώθησαν νὰ ἐγκαταλείψουν τὴν κοινή τους οἰκία, τὴν Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία, πρὸς ἀποκλειστικὴν ἐξυπηρέτησιν τῶν Μεγάλων Δυνάμεων, ἀπεφάσισαν νὰ δεχθοῦν νὰ γίνουν δουλικὸ προτεκτορᾶτο τῶν Ἄγγλων μὲ τὸ σκεπτικὸ τὸ ὁποῖο καθιέρωσε ἀργότερα ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος ὅτι μεταξὺ τῶν Μεγάλων Δυνάμεως ἡ Ἀγγλία ἦταν κατὰ πολὺ ἰσχυροτέρα ὅλων τῶν ἄλλων ὡς παγκοσμία θαλασσία αὐτοκρατορία καὶ συνεπῶς ἔπρεπε ἡ Ἑλλάς, σὲ κάθε περίπτωσι πάντα νὰ εὑρίσκεται στὴν ἀποκλειστικὴ ὑπηρεσία τῆς Ἀγγλίας καὶ μόνον.

Ἡ ἐπιλογὴ αὐτὴ τῆς χωρὶς ὅρους ὑπακοῆς στὴν ἰσχυροτέρα τῶν Μεγάλων Δυνάμεων οἰκοδόμησε τὸ πρῶτο κρατίδιο ἰσραηλινοῦ τύπου μέχρι τὴν πραγμάτωσι τῆς ἐδαφικῆς ἐξαπλώσεως τῆς Μεγάλης Ἑλλάδος τοῦ 1919. Ὁ Βενιζέλος ἐστοιχιμάτιζε τυφλὰ καὶ πάντα στὴν ἀήττητη ἰσχὺ τῆς Ἀγγλίας καὶ ὅλα ἐπῆγαν κατ’ εὐχὴν μέχρι τὴν μικρασιατικὴ καταστροφὴ τοῦ 1922.

Αἰφνίδιως ἐκείνη τὴν χρονιά, μετὰ ἀπὸ 100 χρόνια ἀνόδου, τὸ ἑλληνικὸ Ἰσραήλ κατέρρευσε. Ἀπέναντι του εὑρέθη ἕνας Τοῦρκος Λένιν, ὁ Μουσταφᾶ Κεμάλ ποὺ γιὰ πρώτη φορά, πολὺ πρὶν ἀπὸ τὸν Νάσερ στὴν Αἴγυπτο, ἐφήρμωσε μεγαλοφυῶς τὴν πολιτικὴ τοῦ οὐδετερισμοῦ, χρησιμοποιῶντας τὴν μία Μεγάλη Δύναμι κατὰ τῆς ἄλλης.

Ἀλλὰ αὐτὸ δὲν ἐκράτησε πολύ. Μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Κεμὰλ τὸ 1938 καὶ τὸ τέλος τοῦ Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ἡ Τουρκία ἐπέστρεψε στὴν πολιτικὴ ὑπακοῆς πρὸς τὴν Μεγάλη Δύναμι ποὺ μετὰ τὴν πτώσι –ἐκείνη τὴν ἐποχή- τῆς Ἀγγλίας, ἀνεδείχθη ἡ Ἀμερική. Σὲ κατάστασι πιστοῦ ἀμερικανικοῦ προτεκτοράτου ἐπέτυχε νὰ αὐξήσῃ τὴν ἰσχύ της καὶ νὰ φθάσῃ στὰ πρόθυρα κατασκευῆς πυρηνικῆς βόμβας.

Ἡ ἐπιτυχία της αὐτὴ ἔστριψε τὰ μυαλὰ τοῦ νέου ἡγέτου Ἔρντογαν ποὺ ἀπεφάσισε νὰ τὸ παίξῃ Νάσερ, οὐδετεριστής, μὲ προοπτικὴ ἴσως νὰ τὰ χάσῃ ὅλα. Στὶς 19 Μαρτίου 1929, ὁ Ἀνδρέα Μιχαλακόπουλος (βλ. σ.124-125 τοῦ βιβλίου περὶ Μεταξᾶ, τοῦ 2018, ἐκδόσεις Ἡρόδοτος) εἶχε γράψει στὸν πρωθυπουργό του τὸν Ἐλευθέριο Βενιζέλο: «Χέρι ποὺ δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ τὸ δαγκάσῃ πρέπει νὰ τὸ φιλίσῃ... Ὁ Μπρατιάνου [πρωθυπουργὸς τῆς Ῥουμανίας]...τὸν  κατεῖχεν ἡ ὡραία πράγματι ἰδέα μιᾶς ὑπερηφάνου ἀνεξαρτησίας... Ἡ Ῥουμανία ἐπάλαισε ἀπεγνωσμένως κατὰ τὴν οἰκονομικήν της ἀπομόνωσιν καὶ ἐπιτέλους ἠναγκάσθη τὸ 1928 νὰ συμβιβασθῇ».

Μήπως ὁ Τσίπρας ἔγινε σοφὸς καὶ... ὄχι προδότης;

Δημήτρης Κιτσίκης                                 30 Μαρτίου 2019

Mar 17, 2019

489 - Ἔρντογαν: Ἕνας ἀκραιφνὴς Ἕλλην μουσουλμᾶνος



Ὁ Δημήτρης Κιτσίκης στὸν τάφο τοῦ Μπεκτασῆ ἁγίου, στὸν λόφο τῆς Τσάμλιτζας, τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 2016 (ἀπὸ τὸ τουρκικὸ περιοδικὸ Derin Tarih, τεῦχος 63, Κωνσταντινούπολις, Ἰούνιος 2017, σελ.97)


489 - Ἔρντογαν: Ἕνας ἀκραιφνὴς Ἕλλην μουσουλμᾶνος

Ὅταν ἀνέβηκε στὴν ἐξουσία τὸ 2003, ὁ Ἔρντογαν ὡρκίσθη νὰ πραγματοποιήσῃ τὸ ὄνειρο τοῦ Δημήτρη Κιτσίκη ἀναβιώσεως τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, ὑπὸ μορφὴν ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας, τό «ὄνειρο τῆς Τσάμλιτζας». Στὶς 7  Μαρτίου 2019, ὁ πρόεδρος πλέον τῆς Τουρκίας, Ἔρντογαν, ὡς Τοῦρκος  Ναπολέων,  ἀπὸ τὸ Λευκὸ Σαράγι του, ἀνήγγειλε τὸ ἄνοιγμα τοῦ τεραστίου τεμένους τῆς Τσάμλιτζας γιὰ τὴν πραγματοποίησι τοῦ ὀνείρου τοῦ Κιτσίκη. Τί εἶχε συμβεῖ;

Ὁ ἱστορικὸς Χρῆστος Κυπραῖος στὸ βιβλίο του, «Ἡ ἰδεολογία τοῦ ἑλληνοτουρκισμοῦ, ἀπὸ τὸν Γεώργιο Τραπεζούντιο στὸν Δημήτρη Κιτσίκη» (Ἐκδόσεις Ἔξοδος, Ἀθήνα 2019) ἐξηγεῖ τὰ ἑξῆς, στὶς σελίδες 124-127: «Τὸ 1977, ὁ Κιτσίκης ἀφιέρωσε τὸ βιβλίο του Ἑλλὰς καὶ Ξένοι, 1919-1967,  «στὴν Τσάμλιτζα» ἐνῷ ἕνα χρόνο ἀργότερα ἔγραψε στὸ ἐξώφυλλο τοῦ βιβλίου του, Συγκριτικὴ Ἱστορία Ἑλλάδος καὶ Τουρκίας στὸν 20ο αἰῶνα, τὴν αἰνιγματικὴ φράση «Στὸν δρόμο πρὸς τὴν Τσάμλιτζα». 

Ὁ ἴδιος ἀφηγεῖται: «Στὶς ἀρχὲς τοῦ 1970, εἶχα ἀνέβει στὸν λόφο τῆς Τσάμλιτζας, στὴν ἀσιατικὴ ὄχθη τοῦ Βοσπόρου, σύμβολο ἀγάπης στὴν ὀθωμανικὴ παράδοσι. Στὴν στήλη τοῦ τάφου τοῦ βελῆ (ἁγίου), μόνος ἀλλὰ ἐρωτευμένος καὶ ἐγώ, ἔκανα τὴν χειρονομία ὅλων τῶν ἐρωτευμένων ποὺ ἀνεβάινουν στὸν λόφο αὐτό. Ἔκανα μιὰ εὐχὴ καὶ ἔριξα ἕνα νόμισμα. Ἄν κολλήσῃ τὸ νόμισμα πάνω στὴν κάθετη καὶ λεία αὐτὴ στήλη, ἡ εὐχὴ πιάνει. Καὶ τὸ νόμισμά μου κόλλησε μὲ τὴν πρώτη καὶ ἡ εὐχή μου ἦταν: «Νὰ πραγματοποιηθῇ μιὰ μέρα -ὅσο μακρινὴ νὰ’ναι αὐτὴ ἡ μέρα- ἡ ἑλληνοτουρκικὴ συνομοσπονδία. Καὶ αφοῦ πραγματοποιηθῇ αὐτὴ ἡ συνομοσπονδία νὰ μὲ θάψουν κοντὰ στὸν βελῆ» [Ἐκεῖ κοντὰ ηὑρίσκετο τὸ Νουρμπαμπᾶ Τεκεσί, μοναστήρι Μπεκτασίδων]. Τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 1978 ἡ τουρκικὴ ἐφημερίδα Hürriyet ἐκάλεσε τὸν Κιτσίκη νὰ παρουσιάσῃ τὸ ἐν λόγῳ βιβλίο στὸν τουρκικὸ τύπο. Ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ ἡ ἐφημερίδα ἐδημοσίευσε ἕνα μακροσκελὲς  ἄρθρο τοῦ Κιτσίκη μὲ τίτλο, Çamlıca Hayali («Τὸ ὄνειρο τῆς Τσάμλιτζας») ὅπου ἐξέθεσε στὸ εὐρύτερο τουρκικὸ κοινὸ τὸ μεγαλεπήβολο ὅραμά του περὶ τῆς ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας». 

Τὸ ἄρθρο αὐτὸ συνεκλόνησε τότε ὁλόκληρη  τὴν Τουρκία μὲ πρῶτο τὸν νεαρὸ 24χρονο Ἔρντογαν. Τὸ 1996, ὁ Ἔρντογαν ὡς δήμαρχος Κωνσταντινουπόλεως ἐδιάβασε τὸ τουρκικὸ εὐπώλητο βιβλίο τοῦ Κιτσίκη, Türk-Yunan İmparatorluğu («Τουρκοελληνικὴ Αὐτοκρατορία») ποὺ μόλις εἶχε ἐκδοθῆ στὴν Κωνσταντινούπολι ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις İletişim Yayınleri καὶ τὸ 2014, ὡς πρωθυπουργός πλέον, ἀπεφάσιε νὰ πραγματώσῃ τὸ ὅραμα αὐτὸ τοῦ Κιτσίκη  ἀναβιώσεως τὴς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας μέσῳ τῆς ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας, ἀρχίζοντας μὲ τὴν ἀνέγερσι τεραστίου τεμένους στὸν τόπο τῆς προτεινομένης ἀπὸ τὸν Κιτσίκη τοποθεσίας τῆς ὁμοσπονδιακῆς πρωτευούσης, ἐπὶ τοῦ λόφου τῆς Τσάμλιτζας καὶ στὶς 7 Μαρτίου 2019 –δηλαδὴ πρὸ δέκα ἡμερῶν- ἔγιναν τὰ ἐγκαίνια τοῦ ἐπιβλητικοῦ συνόλου κτιρίων (βλέπε τὸν παρακάτω σύνδεσμο).

Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΕΔΙΟΙΚΕΙΤΟ ΚΑΙ ΔΙΟΙΚΕΙΤΑΙ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΑΠΟ ΕΛΛΗΝΕΣ


π 644 χρόνια (1280-1924) θωμανικ Ατοκρατορία διοικήθη π τν λληνικ ωμαϊκ θωμανικ δυναστεία.Μετ τ 1923, π τν Κεμλ μέχρι σήμερα Τουρκία διοικεται π λληνες. ρντογαν εναι λλην μουσουλμνος. ντιθέτως, σημεριν λλς διοικεται π φραγκοφορεμένους Γραικύλους μονοτονιστς μετανάστες πο μισον τν λληνισμ ν λληνικς πολιτισμς ενα παγκόσμιος. ωάννη Καποδίστρια, ωνα Δραγούμη, Περικλ Γιαννόπουλε, θανάσιε Σουλιώτη-Νικολαδη, Συκουτρ, Λιαντίνη, Γεώργιε Παπαδόπουλε, σες ο δύο τρες πω ς λεγε Δραγούμης πήρξατε ο μόνοι ναπομείμαντες λληνες το κρατιδίου τν θηνν. Δημήτρης Κιτσίκης
Βλέπε τὸν παρακάτω σύνδεσμο:

https://www.youtube.com/watch?v=c0mI8RUnWSs



Η ΑΝΑΓΕΝΝΗΜΕΝΗ ΟΘΩΜΑΝΙΚΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ
Δὲν νοεῖται Αὐτοκρατορία χωρὶς αὐτοκράτορα. Οἱ Ἕλληνες βασιλεῖς ὅσο ἐξελληνισμένοι καὶ ἄν εἶναι ἔχουν βίο βραχὺ. Ὁ Ὄθων ἠγάπησε τὴν Ἑλλάδα ἀλλὰ παρέμεινε Βαυαρὸς καὶ ῥωμαιοκαθολικός. Οἱ δανικῆς καταγωγῆς Γλύξμπουργκ ἀπὸ τὸ 1863 ἔγιναν Ὀρθόδοξοι καὶ Ἕλληνες ἀλλὰ δυστυχῶ ς οἱ σημερινοὶ διάδοχοι Παῦλος καὶ Νικόλαος δὲν ἐκφράζουν πραγματικὸ ἐνδιαφέρον νὰ ἐπιστρέψουν στὸν θρόνο τους. Ἀντιθέτως ἡ δυναστεία τῶν Ὀθωμανῶν, τῶν Ὀσμάνογλου,προέρχεται σὲ εὐθεία γραμμὴ ἀπὸ τὸν γενάρχη Ὀσμὰν Α΄ (1280-1324), μὲ ἱστορία δηλαδὴ 739 ἐτῶν(1280-2019) καὶ εἶναι 100% ἑλληνικὴ ἐφ'ὅσον συστηματικά, ἐπὶ ἑπτὰ αἰῶνες οἱ σουλτάνοι ἐνυμφεύθησαν χριστιανωρθόδοξες Ῥωμηές.Ὁ σημερινὸς διάδοχος,Ὀσμὰν Σελαχεντὶν Ὀσμάνογλου εἶναι νυμφευμένος μὲ τὴν Ἀθηνᾶ Χριστοφορίδου, ζεῖ στὸ Λονδῖνο καὶ ἔχει υἱὸ τὸν Ὀρχάν, γεννημένο τὴν ἑπομένη τῶν Χριστουγέννων, στὶς 26 Δεκεμβρίου 1972. Δύναται κάλλιστα νὰ ἐπιστρέψῃ ὡς ὀθωμανὸς αὐτοκράτωρ στὴν ἀναγεννημένη Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία ποὺ ἐτοιμάζει ὁ πρόεδρος Ἔρντογαν ὁ ὁποῖος δὲν δύναται νὰ τὸν ἀντικαταστήσῃ σὲ θέσι Ναπολέοντος, ἱδρύοντας ἰδική του δυναστεία. Δημήτρης Κιτσίκης
Ὁ διάδοχος τοῦ ὀθωμανικοῦ θρόνου Ὀσμάν (φωτογραφία παρμένη στὸ Λονδῖνο στὶς 8 Μαρτίου 2019)
Ο Osman Selaheddin Osmanoğlu ἐγεννήθη τὸ 1940 καὶ εἶχε σύζυγο τὴν Athena Joy Christoforides ἀπὸ τὸ 1966 ἕως το 1996. Τὰ παιδιά του εἶναι ἀπὸ ἐκείνη τὴν σύζυγο. (Το 2012 ἔκαμε δεύτερο γάμο μὲ τὴν πρώην καθηγήτρια φιλοσοφίας, Hanife Candan Günen).Πολλοὶ εἶναι οἱ μνηστῆρες τοῦ ὀθωμανικοῦ θρόνου. Ἐμεῖς ὑποστηρίζουμε τὸν εἰκονιζόμενο Ὀσμὰν Σελαχεντὶν Ὀσμάνογλου διότι εἶναι ὁ ἀπόγονος τοῦ αὐτοκράτορος Μουρὰτ Ε' (1876) ποὺ ὑπεστήριξε τὴν ἑλληνοτουρκικὴ συνομοσπονδία (Βλέπε τὸ βιβλίο μου Ἱστορία τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, σ. 246 καὶ 252).

Δημήτρης Κιτσίκης                     17 Μαρτίου 2019

Mar 2, 2019

488 - Γεννιέσαι Ἕλλην, δὲν γίνεσαι-Γιατὶ ἔχει δίκαιο ἡ Χρυσῆ Αὐγή




Ὁ Ἑλληνωθωμανὸς διάδοχος τοῦ Ὀθωμανικοῦ θρόνου τῆς Κωνσταντινουπόλεως, Ὀσμάν (φωτογραφία παρμένη στὸ Λονδῖνο στὶς 8 Μαρτίου 2019)



488 - Γεννιέσαι Ἕλλην, δὲν γίνεσαι-Γιατὶ ἔχει δίκαιο ἡ Χρυσῆ Αὐγή

Ὅταν παραμορφώνῃς τὴν ἀντικειμενικὴ ἀλήθεια κάποια στιγμὴ θὰ χάσῃς καὶ θὰ σοῦ ἐπιστρέψῃ ὡς μπούμερανγκ στὸ πρόσωπο. Ἡ Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία ἦταν βασιμένη στὴν συμβίωσι μέσα στὸ ἴδιο κράτος διαφόρων κοινοτήτων, ἐξασκῶντας ἡ κάθε μία τὴν ἰδική της θρησκεία καὶ γλῶσσα. Ἡ ἀπόσχισις τῶν ἐθνοτήτων ἀπὸ τὸν κοινὸ κορμὸ τῆς Αὐτοκρατορίας, καὶ ἡ ἵδρυσις ἐθνοκρατῶν ἐγέννησε τὸ φαινόμενο τῶν ἐθνικῶν καὶ θρησεκυτικῶν μειονοτήτων ποὺ ἐχρησιμοποιήθησαν ἀπὸ τὶς Μεγάλες Δυνάμεις γιὰ νὰ ἐλέγξουν τὰ νεοσύστατα ἐθνοκράτη.

Ἔτσι ἡ Ἑλλὰς τοῦ 21 ποὺ εἶχε πλέον ἐντὸς τῶν τειχῶν τοῦ ἐθνικοῦ κράτους, Ἀρβανῖτες, Βλάχους, Σλαυομακεδόνες, Ἑβραίους, μουσουλμάνους, ῥωμαιοκαθολικούς, κλπ. ἔπρεπε ὑποχρεωτικά, μὲ τὴν λογικὴ τοῦ ἐθνοκράτους, ἤ νὰ τοὺς ἀνακηρύξῃ μειονότητες ἤ νὰ τοὺς ἐντάξει στὴν γαλλικὴ θεωρία τοῦ εἶσαι κατὰ συνείδησιν Ἕλλην ἤ τέλος νὰ τοὺς ἐκδιώξῃ ἐκτὸς συνόρων.

Ἀλλὰ τὸ ἔθνος εἶναι μία ἀντικειμενικὴ πραγματικότης, ὑπάρχει δηλαδὴ ἀσχέτως ἄν ἐμεῖς ἔχουμε συνείδησι αὐτῆς τῆς πραγματικότητος ἤ ὄχι. Τὰ ἔθνη δὲν ἐφευρέθησαν ἀπὸ τοὺς ἐθνικιστές, ὅπως καὶ οἱ κοινωνικὲς τάξεις δὲν ἐφευρέθησαν ἀπὸ τὸν Μάρξ. Ὡστόσο, τὸ γεγονὸς αὐτὸ περιεπλέχθη λόγῳ τῆς πολιτικῆς ἀντιδικίας μεταξὺ Γάλλων καί Γερμανῶν. Οἱ Γάλλοι ὑπεστήριζαν  ὅτι τὸ ἔθνος ἦταν θέμα συνειδήσεως, μὲ ἄλλα λόγια μία ὑποκειμενικὴ πραγματικότης: Ἔτσι, δὲν εἶχε σημασία ἄν οἱ Ἀλσατοί, ἀντί  νὰ ὁμιλοῦν γαλλικά, ὡμίλουν μία γερμανικὴ διάλεκτο. Ἐκεῖνο ποὺ μετροῦσε  περισσότερο ἦταν, τὸ τί ἤθελαν οἱ ἴδιοι οἱ Ἀλσατοὶ νὰ εἶναι. Ἄν ἤθελαν νὰ εἶναι Γάλλοι, τότε ἀνῆκαν στὸ γαλλικὸ ἔθνος. Ἡ ἀντίληψις  αὐτὴ ἀνάγεται στὴν ἐποχὴ τῆς "Ἑορτῆς τῆς Ὁμοσπονδίας" στὸ Παρίσι, στὶς  14 Ἰουλίου 179Ο, ὅταν οἱ ὁμοσπονδίες, δηλαδή οἱ ἀντιπροσωπεῖες ὅλων τῶν περιοχῶν, ἀπεφάσισαν ὅτι ἤθελαν νὰ ἀνήκουν στὸ γαλλικὸ ἔθνος.
   
Αὐτὴ ἡ φαινομενικὰ ἄκρως δημοκρατική, γαλλικὴ ἀντίληψις περὶ ἔθνους  περιεῖχε οὐσιαστικὰ ἕναν κίνδυνο γιὰ τὴν ἐλευθερία τῶν λαῶν. Ἀπό  αὐτὴν προέκυψε ἡ καταπίεσις τῶν μειονοτήτων σὲ ὁλόκληρο τὸν κόσμο. Πράγματι,  τὰ ἄλλα ἐθνοκράτη τὰ ὁποῖα ἐπιχειροῦσαν νὰ συσταθοῦν, δὲν παρέλειπαν  νὰ ἐπισημαίνουν ὅτι χάριν σὲ ἐκείνην τὴν διατύπωση οἱ λαοὶ τοῦ προεπαναστατικοῦ Παλαιοῦ Καθεστῶτος, εἶχαν συγχωνευθῆ σὲ μία Γαλλία ἑνιαία καὶ ἀδιαίρετη,  ἀπορρέουσα ἀπὸ ἕνα συγκεντρωτικὸ σύστημα ἐξουσίας, θεμελιωμένο ἐπάνω στὴν "λαϊκή" θέληση. Τὸ 1793, μία βελγικὴ συνέλευσις διεκδικοῦσε τὴν προσάρτησι  τοῦ Βελγίου στὴν Γαλλία καὶ μία "Ῥηνανικὴ Συνέλευσις" ἐψήφιζε ὑπὲρ τῆς  προσαρτήσεως τῆς Ῥηνανίας στὴν Γαλλία. Προπαγάνδα καὶ νόθες ἐκλογὲς δύνανται κάλλιστα νὰ παρουσιάσουν π.χ. Βιετναμέζους ὡς ἔχοντες γαλλικὴ συνείδησιν  καὶ συνεπῶς ἐνσωματωμένων στὴν Γαλλία.

Ἑπομένως, ἕνας ἐπιστήμων εἶναι ὑποχρεωμένος  νὰ  προσεγγίσῃ   τὴν γερμανικὴ ἀντίληψη περὶ ἔθνους (δηλαδή ἐκείνην τῆς ἀντικειμενικῆς  πραγματικότητος), ἔτσι ὥστε νὰ εὑρεθῇ σὲ στέρεο ἔδαφος, καὶ νὰ μὴν  κινδυνεύσῃ νὰ παρασυρθῇ καὶ νὰ ἰδῇ τὸ ἔθνος ὡς ἕναν ἁπλὸ μῦθο, ὡς κάτι ποὺ ὑπάρχει δηλαδὴ μόνον στὴν φαντασία τῶν ἀνθρώπων.

Τὸ συμπέρασμα τῶν παραπάνω μᾶς ὁδηγῇ εἴτε στὴ ἐκδίωξι τῶν μειονοτήτων ἀπὸ τὸ σῶμα τοῦ ἐθνοκράτους ἤ στὴν βιαία ἀφομίωσί τους ποὺ ὅμως, σὰν τὸ σύννεφο φέρνει τὴν καταιγίδα, θὰ ἐπιτρέψῃ στὶς Μεγάλες Δυνάμεις νὰ ἐξασκήσουν τὸ παιχνίδι τους διαμελισμοῦ τοῦ ἐν λόγῳ ἐθνοκράτους πρὸς ὄφελος τῶν συμφερόντων τους. Αὐτὸ εἶναι τὸ νόημα τοῦ προσφάτου ἄρθρου τοῦ BBC περὶ ὑπάρξεως σλαυομακεδονικῆς μειονότητος ἐντὸς τοῦ χώρου τῆς ἑλληνικῆς Μακεδονίας καὶ ποὺ σαφῶς ἀποσκοπεῖ στὴν ἀπόσχισι τῆς Ἑλληνικῆς Μακεδονίας ὡς Νότιο Μακεδονία καὶ ἕνωσί της μὲ τὴν Βόρειο Μακεδονία σὲ ἑνιαῖο κράτος μὲ πρωτεύουσα τὴν Θεσσαλονίκη  ὑπὸ τὴν «προστασία» τῶν Μεγάλων Δυνάμεων. Βλέπε:


 «Ἡ Γερμανία ὑπεράνω ὅλων στὸν κόσμο». Ὁ ἐθνικὸς ὕμνος τῶν Γερμανῶν ἐμελοποιήθη (1797), ἐγράφη (1841) καὶ καθιερώθη (1922) πολὺ πρὶν ὁ Χίτλερ ἀναλάβῃ τὴν ἐξουσία. Τὸ ἐθνικιστικό σύνθημα τοῦ ὕμνου ἀποδεικνύει ὅτι ὅταν ἑκατοντάδες ἔθνη θεωροῦν τὸν ἑαυτό τους ἐπιλεγμένο ἀπὸ τὸν Θεὸ γιὰ νὰ σώσουν τὴν ὑφήλιο, ὁ ἑλληνικὸς ἐθνικισμὸς παύει νὰ ἔχῃ νόημα διότι συρρικνώνει τὸν ἑλληνισμὸ στὴν χορεία τῶν ὑπολοίπων ἐθνικισμῶν ποὺ δὲν δύνανται νὰ βασισθοῦν στὴν παγκόσμια ἀναγνώρισι τῆς ἀνωτερότητός των σὲ σχέση μὲ τὸν συμπαντικὸ ἑλληνισμό.

(Τὸ παραπάνω κείμενο βασίζεται σὲ μελέτη μου στὰ γαλλικὰ ποὺ ἐδημοσιεύθη τὸ 1971, ὑπὸ τὸν τίτλο Dimitri Kitsikis, Le nationalisme, Études internationales, II/3, 1971. Ἔκτοτε καθιερώθη ὡς κλασσικὸ σύγγραμμα στὴν διεθνῆ βιβλιογραφία καὶ ἐνέσπειρε ἐπὶ δεκάδες χρόνια τὸ γαλλικὸ ἔθνος τοῦ Κεμπέκ, γιὰ τὸ ὁποῖο καὶ ἐγράφη. Σὲ ἑλληνικὴ μετάφρασι ἐδημοσιεύθη σὲ δύο μέρη στὸ τριμηνιαῖο περιοδικὸ «Ἐνδιάμεση Περιοχή» (τεύχη 76 καὶ 77 τοῦ 2015) καὶ ἀναδημοσιεύθηκε στὸ περιοδικό «Τὸ Ἔνζυμο»,ἀρ.8, 2017)

Δημήτρης Κιτσίκης                                             2 Μαρτίου 2019