Τὸ παρὸν νέο ἱστολόγιο εἶναι ἡ συνέχεια τοῦ παλαιοῦ μὲ τὸ ὁποῖο συνδέεσθε μέσῳ τῆς διευθύνσεως http://endiameseperioche.blogspot.gr

Τὰ ἄρθρα τοῦ παρόντος ἱστολογίου, ἀπὸ τὸ 2012 μέχρι τὸ 2017, ἐδημοσιεύοντο τακτικά, μαζὶ μὲ ἄλλα κείμενα τοῦ Κιτσίκη, στὴν ἀθηναϊκὴ ἡμερησία ἐφημερίδα "Ἐλεύθερη Ὥρα" καὶ ἐνεπλουτίζοντο μὲ ἐκτενῆ ἄρθρα, στὸ τριμηνιαῖο περιοδικὸ τοῦ Δημήτρη Κιτσίκη, ποὺ φέρει τὸν ἴδιο τίτλο μὲ τὸ ἱστολόγιο, δηλαδὴ "Ἐνδιάμεση Περιοχή" (http://www.intermediateregion.com), περιοδικὸ τὸ ὁποῖο δημοσιεύεται ἀνελλιπῶς ἀπὸ τὸ 1996.
Ὁ Κιτσίκης ἐδημοσίευε ἐπίσης τακτικά, μακροσκελῆ ἄρθρα, ἀπὸ τὸ 1999 μλέχρι τὸ 2017 καὶ τὸν θάνατο τοῦ ἐκδότου του Παύλου Βουδούρη, στὸ ἀθηναϊκὸ μηνιαῖο περιοδικὸ "Τρίτο Μάτι".

Βλέπε καὶ μία συνέντευξη, ἐφ'ὅλης τῆς ὕλης τοῦ Κιτσίκη στὸ lifo.gr



Γιὰ ὅσους διαβάζουν γαλλικά,εἰσέρχεσθε στὸ παρακάτω ἱστολόγιο
γιὰ νὰ διαβάσετε ἄρθρα τοῦ Κιτσίκη

Jun 18, 2017

360 – Θρίαμβος τῆς ἀστικῆς δικτατορίας στὴν Γαλλία


Ἡ γαλάζια Μαρὶν ἐν μέσῳ τῶν ἀνθρακωρύχων τῆς βορείου Γαλλίας


360 – Θρίαμβος τῆς ἀστικῆς δικτατορίας στὴν Γαλλία

Στὶς 12 Ἰουνίου, τὴν ἑπομένη τοῦ πρώτου γύρου τῶν γαλλικῶν κοινοβουλευτικῶν ἐκλογῶν, τοῦ πλέον ἀντιδημοκρατικοῦ ἐκλογικοῦ συστήματος δύο γύρων τοῦ κόσμου, ἐσημείωσα στὸ Facebook, τὰ παρακάτω:

1 - Ὁ πρώην σοσιαλδημοκράτης πρόεδρος Hollande ποὺ ἐὰν ἦταν ὑποψήφιος  στὶς προεδρικὲς ἐκλογὲς τοῦ 2017, θὰ ἔπαιρνε 3%, ἀπεφάσισε, γιὰ νὰ σώσῃ τὴν γαλλικὴ ἀστικὴ τάξη, ἐνώπιον τῆς φοβερῆς κρίσεως ποὺ μαστίζει τὴν γερμανικὴ Εὐρώπη, νὰ πουλήσῃ τὸ κόμμα του, τὸ «σοσιαλιστικό» (σοσιαλδημοκρατικό), τὸ κόμμα τῆς διαρκοῦς προδοσίας τοῦ σοσιαλισμοῦ ἀπὸ τὸ 1890 εἰς ὄφελος τῶν τραπεζῶν, στὸν Μακρόν, τὸν σοσιαλιστὴ ὑπουργό του Οἰκονομίας, καὶ ἔτσι, κατόπιν τῆς θριαμβευτικῆς ἐκλογῆς του μὲ δεξιὸ πρωθυπουργό (!), ἐπέρασε, μὲ τὶς εὐλογίες τοῦ Hollande, στὴν δεύτερη φάση τοῦ ἀστικοῦ πραξικοπήματος, τὶς βουλευτικὲς ἐκλογὲς δύο γύρων.

2 - Ἔτσι τὴν ἑπομένη τοῦ πρώτου γύρου ἔγραψα: «Χθές, στὴν Γαλλία ἐξελέγη ἡ Μαγικὴ Βουλή, ἡ Chambre introuvable, ὅπως εἶχε ὀνομασθῆ ἡ Βουλὴ τοῦ 1815, μετὰ τὴν πτώση τοῦ Ναπολέοντος, ποὺ ἦταν συγκροτημένη ἀπὸ 90% νέων ἀκραίων βασιλοφρόνων γενιτσάρων, ποὺ τελικὰ δὲν διήρκησε γιὰ πολύ. Τὸ ἀποτέλεσμα ἐφόβισε τὸν ἴδιο τὸν βασιλέα ποὺ ἐφρόντισε, μετὰ ἀπὸ μικρὸ χρονικὸ διάστημα νὰ τὴν ἀντικαταστήσῃ μὲ μία πιὸ μετριοπαθῆ Βουλή, γιὰ νὰ μὴ φανῇ τὸ εὔρος τῆς δικτατορικῆς ἀνωμαλίας.

Στὸ σημερινὸ δεύτερο γύρο τῶν βουλευτικῶν ἐκλογῶν ἡ μακρονικὴ Μαγικὴ Βουλή, μὲ προσπάθεια τοῦ ἰδίου τοῦ Μακρόν-Ὁλλάντ, ἐμείωσε κάπως τὴν ἐξοργιστική της ὁμοφωνία.

Ἀπὸ σήμερα λοιπόν, ἡ Γαλλία εἰσέρχεται σὲ ἐπαναστατικὴ τροχιά, ὅπως καὶ τὸ 1815, ὅταν, κατόπιν δύο ἐπαναστάσεων, κατεδαφίσθη τὸ 1848 ἡ δικτατορία τοῦ τραπεζίτου βασιλέως-ἀστοῦ Λουδοβίκου-Φιλίππου, ὑπὸ τὴν δράση τῶν Βοναπαρτιστῶν.

Μὲ τὰ προσωρινὰ σημερινὰ ἀποτελέσματα τῆς τεραστίας ἀποχῆς τοῦ 56,6%, τῆς μεγαλυτέρας ἀποχῆς ἀπὸ τὸ 1958, ὅταν ἐπέστρεψε μὲ πραξικόπημα ὁ στρατηγὸς ντὲ Γκώλ, καὶ μὲ τὴν ἤδη ἀπόφαση νὰ συνεργασθῇ τὸ σύνολο τῶν κομμάτων τῆς ἀστικῆς τάξεως, ὅπως καὶ μὲ ἕνα ἀστικοποιημένο ΚΚΓ -ποὺ εἶχε ζητήσει νὰ ὑποστηριχθῆ ὁ Μακρόν(!)-  μὲ περίπου 11 ἕδρες (χρειάζονται 15 ἕδρες γιὰ συγκρότηση κοινοβουλευτικῆς ὁμάδος) καὶ μὲ ἕνα συριζαίϊκο κόμμα τοῦ Mélenchon, 19 περίπου ἑδρῶν, τὸ μόνο ἐπαναστατικὸ κόμμα ποὺ ἐβγῆκε ἀπὸ τὰ βάθη τοῦ γαλλικοῦ προλεταριάτου, στὶς περιοχὲς τῶν ἀνθρακορύχων καὶ τῶν ἀγροτῶν, τὸ Front National, ἔλαβε, γιὰ πρώτη φορά, 8 περίπου ἕδρες καὶ ἐξελέγη βουλευτὴς ἡ γαλάζια Μαρίν, στὴν ἐργατικὴ περιοχὴ τῆς βορείου Γαλλίας, τῶν ἀνθρακωρυχείων τοῦ Nord Pas de Calais.

Χωρὶς ἴχνος ἀντισημιτισμοῦ, ἡ γυναικεία αὐτὴ μορφὴ τοῦ στρατηγοῦ ντὲ Γκώλ, ἡ Μαρὶν Λὲ Πέν, γνησία ὀπαδὸς τοῦ ἐργατικοῦ φασισμοῦ καὶ τοῦ γαλλικοῦ πατριωτισμοῦ τῆς συμβολικῆς ἡρωΐδος τοῦ Μεσαίωνος Ἰωάννας τῆς Λωρραίνης, ἀναδεικνύεται πλέον ἀπὸ σήμερα, ἡ μοναδικὴ ἐπαναστατικὴ δύναμη τῆς Γαλλίας, ποὺ σίγουρα, στὰ προσεχῆ χρόνια, θὰ ἀναλάβῃ τὰ ἡνία τῆς ἐξουσίας μέσῳ ἐπαναστατικῶν διαδικασιῶν, ποὺ θὰ ὁλοκληρώσουν τὴν κατεδάφιση τῆς γερμανικῆς Εὐρώπης τῶν τραπεζῶν.

Ὁ γαλλικὸς λαὸς τῶν μικροαστῶν δὲν διαφέρει ἀπὸ τοὺς μικροαστοὺς τῆς Εὐρώπης. Ἄν καὶ συναισθηματικὰ εἶναι κατὰ τοῦ εὐρώου καὶ ὑπὲρ τοῦ ἐθνικοῦ νομίσματος, δυσκολεύεται νὰ πάρῃ τὴν ἀπόφαση στὰ χέρια του καὶ νὰ ἐξέλθῃ βιαίως ἀπὸ τὴν φυλακὴ τοῦ εὐρωπαϊκοῦ νομίσματος, τρομοκρατημένος ἀπὸ τὸν φόβο μήπως καὶ ἐξατμισθῇ ὁ μικρὸς του μισθὸς καὶ ἡ μικρή του σύνταξη. Ἀλλά, συνάμα, ἀπὸ ὅλους τοὺς λαοὺς τῆς Εὐρώπης, εἶναι ὁ πλέον ἐπαναστατικός, μὲ πάμπολλες ἐπαναστάσεις ἀπὸ τὸ 1789, πολὺ περισσότερο γνήσιος ἐπαναστατικὸς φασιστὴς καὶ ἀπὸ τὴν Ἰταλία καὶ ἀπὸ τὴν Γερμανία τοῦ Μεσοπολέμου.

Στὴν σημερινὴ Γαλλία ὅπου δυστυχῶς -πολὺ περισσότερο ἀκόμα καὶ ἀπὸ τὸ πρώην ἡρωϊκὸ ΚΚΕ στὴν Ἑλλάδα-  τὸ πατριωτικὸ ΚΚΓ τοῦ Maurice Thorez τείνει πρὸς τὴν σοσιαλδημοκρατία, ἡ μόνη ἐπαναστατικὴ δύναμη ἀναδεικνύεται ὁ φασιστικὸς Μαρινισμός. Τὰ ἑπόμενα χρόνια, καὶ πάλι ἡ Γαλλία θὰ σηκώσῃ γιὰ ὅλη  τὴν Εὐρώπη τὴν μπαντιέρα ῥόσσα, τὸ Ἀβάντι Πόπολο τῆς Ἐπαναστάσεως.


Ἡ σημερινὴ ἡμέρα συνεπῶς μᾶς γεμίζει ἐλπίδα καὶ ἐνθουσιασμό.

Δημήτρης Κιτσίκης                     18 Ἰουνίου 2017



Jun 9, 2017

359 - Τὸ κράτος τοῦ Αἰγαίου καὶ τὸ τραμβικὸ σχέδιο


359 - Τὸ κράτος τοῦ Αἰγαίου καὶ τὸ τραμβικὸ σχέδιο

Ἀπὸ τὴν δεκαετία τοῦ 1960, μέσῳ τοῦ συγγραφικοῦ μου ἔργου, ὁμιλῶ ἀδιακόπως γιὰ τελεία ἀναδιανομὴ τῶν ἐδαφῶν τῆς Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς καὶ εἰδικὰ στὸ κέντρο τοῦ πλανήτου ποὺ ἐδῶ καὶ χιλιάδες χρόνια παραμένει ἡ Ἀνατολικὴ Μεσόγειος καὶ πιὸ συγκεκριμένα τὸ Αἰγαῖο.

Τὸ 1978, ἐτόλμησα, μόνος τότε, ἐν μέσῳ καθολικῆς ἀδιαφορίας ἀλλὰ καὶ αἰσθημάτων ἐχθρότητος τοῦ ἑλληνικοῦ κοινοῦ, νὰ δημοσιεύσω τὸ πολύκροτο βιβλίο μου, «Συγκριτικὴ Ἱστορία Ἑλλάδος καὶ Τουρκίας στὸν Κ΄ αἰῶνα», στὸ Βιβλιοπωλεῖο τῆς Ἑστίας, μὲ τὴν ἔνδειξη στὸ ἐξώφυλλο, ἀπὸ κάτω ἀπὸ τὴν πρώτη γέφυρα τοῦ Βοσπόρου, τὴν μυστηριώδη φράση «Ὁ δρόμος γιὰ τὴν Τσάμλιζα».

Ὅπως τὸ ἑλληνικὸ κοινὸ ἐπληροφορήθη ἀργότερα, Τσάμλιτζα ἦταν ἡ ὀνομασία ἑνὸς λόφου ποὺ δεσπόζει στὴν ἀσιατικὴ πλευρὰ τοῦ Βοσπόρου καὶ ποὺ προώριζα γιὰ συνομοσπονδιακὴ πρωτεύουσα, τῆς ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας  τοῦ τύπου τῆς Washington D.C.

Ἐχρειάσθησαν ὅμως ἀκόμη 20 χρόνια γιὰ νὰ ἀρχίσῃ νὰ καταλαβαίνῃ τὸ ἑλληνικὸ κοινὸ ὅτι ἡ ἑλληνοτουρκικὴ συνομοσπονδία εἶχε ὡς στόχο τὴν ἀνασυγκρότηση τῆς Αὐτοκρατορίας (ἀλεξανδρινῆς-ῥωμαϊκῆς-βυζαντινῆς-ὀθωμανικῆς) ποὺ εἶχαν καταστρέψει πρὸς ὄφελός τους οἱ Φράγκοι τῆς Εὐρώπης καὶ τὴν εἶχαν διαμελίσει σὲ μικρὰ ἀνίσχυρα ἐθνοκράτη, ὅπως ἦταν τὸ κράτος τῶν Ἀθηνῶν.

Ἐχρειάσθησαν ἀλλὰ τόσα χρόνια γιὰ νὰ καταλάβη τὸ ἑλληνικὸ κοινὸ ὅτι ἡ ἑλληνοτουρκικὴ συνομοσπονδία δὲν θὰ περιελάμβανε ὁλόκληρη τὴν ἔκταση μέχρι τὸν Καυκάσο ἀλλὰ, μὲ τὴν βοήθεια τῶν Ἀλεβηδῶν, ἕνα κράτος τοῦ Αἰγαίου μὲ σύνορα τὶς δύο ἀκτὲς τοῦ Αἰγαίου, ὡς ὀμφαλοῦ τῆς γῆς.

Τέλος, ἐχρειάσθη ἡ ἔλευση ἐπὶ σκηνῆς τοῦ προέδρου τῶν ΗΠΑ, Δονάλδου Τραμβίου, γιὰ νὰ καταλάβῃ τὸ ἑλληνικὸ κοινὸ ὅτι ἡ Ἀμερική, ἀνέκαθεν ἐστήριζε ὡς μοναδικὴ λύση τὸ σχέδιο Κιτσίκη, ὅπως μαρτυροῦν τὰ ἀρχεῖα τοῦ State Department.

Ἡ κρίση τοῦ Κατὰρ ποὺ ἐξεδηλώθη ἀμέσως μετὰ τὴν ἐπιστροφὴ τοῦ Τραμβίου ἀπὸ τὸ ταξίδι του στὴν Σαουδικὴ Ἀραβία καὶ ἡ ἐπιδείνωση τῶν σχέσεων τῆς Οὐασιγκτῶνος μὲ τὸ Ἰράν, ἀκόμη δὲν ἐπέτρεψε στὸ ἑλληνικὸ κοινὸ νὰ καταλάβῃ ὅτι ἡ κρίση αὐτὴ ἔβαλε σὲ κίνηση τὴν πραγματοποίηση τοῦ σχεδίου Κιτσίκη πλήρους ἀνακατανομῆς τῶν ἐδαφῶν τοῦ βαλκανομεσανατολικοῦ χώρου μὲ στόχο τὴν συγκρότηση τῆς Συνομοσπονδίας, στὰ πλαίσια τῆς ἀμερικανορωσικῆς  Νέας Γιάλτας.

Γιὰ τὸν Κιτσίκη, προτεραιότητα ἐκαθίστατο ἐξ ἀρχῆς ἡ ἐπάνοδος τῆς βυζαντινωθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας στὴν σύγχρονη μορφὴ συνομοσπονδίας μεταξὺ Ἑλληνων καὶ Τούρκων γύρω ἀπὸ τὸ Αἰγαῖο πέλαγος, βάσει τοῦ σκεπτικοῦ ὅτι ἡ κρατικὴ δομὴ τοῦ ἑλληνισμοῦ δὲν ἦταν γῆ περιστοιχισμένη ἀπὸ θάλασσα ἀλλὰ θάλασσα  (Αἰγαῖο) περιστοιχισμένη ἀπὸ γῆ (τὶς δύο ὄχθες τοῦ Αἰγαίου), προστατεύοντας τὸν θαλάσσιο ἄξονα ἀπὸ Κρήτη μέχρι τὰ Στενὰ καὶ τὸν Εὔξεινο Πόντο. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ἡ Συνομοσπονδία ἠδύνατο κάλλιστα νὰ ἀποκαλεσθῇ κράτος τοῦ Αἰγαίου ἤ κράτος τῆς Τσάμλιτζας (τῶν Στενῶν).

Γύρω ἀπὸ τὸ κράτος τοῦ Αἰγαίου συνεκροτοῦντο  αὐτόνομα κράτη ἄρρηκτα συνδεδεμένα μὲ τὸ κράτος τοῦ Αἰγαίου, σὲ συνομοσπονδιακὴ δομή, ἀπὸ τὴν Ἀλβανία, τὴν Μακεδονία, τὴν Θράκη, τὸ κράτος τῶν Ἀλεβηδῶν, τὸ ἑνωμένο Κουρδιστὰν Συρία-Ἰράκ-Ἰρὰν καὶ Τουρκίας, τὴν ἡνωμένη Ἀρμενία, κάτι ποὺ θὰ ἰκανοποιοῦσε ψυχολογικὰ καὶ τὸν Ἔρντογαν, ποὺ ἀναφέρεται συνεχῶς στὸ Misaki Milli (τὸ Ἐθνικὸ Σύμφωνο), τῆς 28 Ἰανουαρίου 1920, ποὺ ἐὰν ἐπραγματοποιεῖτο σήμερα θὰ ἀφαιροῦσε ἀπὸ τὰ ἀραβικὰ κράτη καὶ τὸ Ἰράν, ἀλλὰ καὶ τὸ Ἰσλαμικὸ Κράτος, τὴν ἰσχύ τους.

Γιὰ νὰ ὁλοκληρωθῇ ὅμως τὸ σχέδιο Κιτσίκη ποὺ ἔχει ἀρχίσει νὰ βάζῃ σὲ πράξη ὁ Τράμβιος, χρειάζεται ἕνας ἡγέτης ποὺ τολμᾷ νὰ λέγῃ ὄχι στὶς Μεγάλες Δυνάμεις καὶ συνάμα νὰ συνεργάζεται μαζί τους.

Ἀμερικὴ καὶ Ῥωσία πάντοτε ἀπηχθάνοντο τὸ ὑπηρετικὸ ὑπάκουο προσωπικὸ ἑλλαδικοῦ τύπου, μοναδικὸ στὸ εἶδος του, ἀπὸ τὸ 1821, συγκροτούμενο γύρω ἀπὸ τὸ ῥωσικό, γαλλικό, ἀγγλικὸ καὶ γερμανικὸ κόμμα. Θέλουν ἡγέτη ποὺ νὰ τοὺς ἀψηφᾷ καὶ νὰ τοὺς λέγῃ ὄχι. Οὐδεὶς ἀγαπᾷ τὸν δοῦλο.

Ἀκριβῶς γι αὐτὸ ἐκτιμοῦν τὸν Ἔρντογαν. Πέρυσι ἡ CIA προσεπάθησε νὰ τὸν δολοφονήσῃ καὶ ἀπέτυχε. Ὁ Ἔρντογαν ἀντέδρασε σὰν μαινόμενος ταῦρος. Ἀπέλυσε 100 χιλιάδες ὑψηλοβάθμους τοῦ κατεστημένου καὶ τοὺς ἐφυλάκισε. Τὸν Ὀζάλ, τὸν εἶχε δολοφονήσει τὸ 1993 τὸ τουρκικὸ στρατιωτικὸ κατεστημένο. Ὁ θαυμαστής του ὁ Ἔρντογαν εἶναι ἀποφασισμένος νὰ μὴν ὑποστῇ τὸ τέλος του. Ἐὰν ὁ Τράμβιος καθαιρέσῃ τὸν Ἔρντογαν μὲ ποῖον θὰ τὸν άντικαταστήση; Δὲν φαίνεται νὰ ὑπάρχῃ ἄλλος ἡγέτης.

Γιὰ νὰ πραγματοποιηθῇ τὸ μεγάλο γεωπολιτικὸ παιχνίδι τοῦ κράτους τοῦ Αἰγαίου χρειάζεται ἡ σύσφιξη τῆς συμμαχίας Ῥωσίας-Ἀμερικῆς-‘Ισραὴλ καὶ Ἰράν (ὑπὸ διαφορετικὸ καθεστώς) κατὰ τῆς Κίνας, τοῦ  ῥιζοσπαστισμοῦ τοῦ σουννιτικοῦ ἰσλαμισμοῦ καὶ τῆς Γερμανίας. Ἐπὶ πλέον χρειάζεται καὶ ἕνας ἕλλην Ἔρντογαν, ἕνας ἕλλην ἡγέτης. Ὁ Κιτσίκης εἶναι μὲν ὁ διανούμενος τοῦ σχεδίου. Γίνεται νὰ γίνῃ καὶ ὁ ἐκτελεστής του;  Δύσκολα.


Δημήτρης Κιτσίκης                                                         9 Ἰουνίου 2017

May 31, 2017

358 - Γιατὶ ὁ Στάλιν ὡς λενινιστὴς εἶχε ἀπολύτως δίκαιο


Ἐνδοκαπιταλιστικὸς πόλεμος: 1914 -Ἡ Γερμανία ἀμφισβητεῖ τὴν πρωτοκαθεδρία τοῦ βρεταννικοῦ ἐμπορικοῦ στόλου. 2017-Ὁ Σόϋμπλε ἐπιτίθεται κατὰ Τσίπρα ἐπειδὴ δὲν φορολογεῖ τῆν ἑλληνικὴ ναυτιλία, μέρος τῆς ἀγγλοσαξωνικῆς "Britannia Rule the Waves", καπιταλιστικῆς ἀνταγωνιστρίας τῆς ἀνερχομένης γερμανικῆς ναυτιλίας  καὶ τῆς κινεζικῆς ναυτιλίας (ἠπειρωτισμὸς κατὰ θαλασσοκρατίας) 



Jewish War Veterans of the U.S.



358 - Γιατὶ ὁ Στάλιν ὡς λενινιστὴς εἶχε ἀπολύτως δίκαιο

Τῶν Στάλιν καὶ Μάο, παρὰ μερικὲς ἀποστασιοποιήσεις ἀπὸ τὸν μαρξισμό-λενινισμό, πάντα οἱ ἀναλύσεις ὑπῆρξαν σωστὲς ἐπειδὴ ἠκολούθουν τὴν ἀπαρέγκλιτο διαλεκτικὴ μέθοδο τῶν Ἑλλήνων ποὺ ὁ Μὰρξ εἶχε ἐπαναφέρει μετὰ ἀπὸ αἰῶνες δυτικῆς λήθης.

Στὶς 28 Σεπτεμβρίου 1952, μερικοὺς μῆνες προτοῦ δολοφονηθῇ ὁ Στάλιν στὶς 5 Μαρτίου 1953, σὲ ἡλικία μόλις 74 ἐτῶν, δολοφονία ποὺ ἐπέτρεψε στὸν οὐκρανὸ ἐξωμότη τῆς μπολσεβικικῆς ἐπαναστάσεως, Νικήτα Χρουστσώβ, τρία χρόνια ἀργότερα νὰ ἀποδομήσῃ τὴν τεραστία ἐπαναστατικὴ προσωπικότητα τοῦ Γεωργιανοῦ, καταγγέλλοντάς τον ὡς δικτάτορα, ὁ Ἰωσὴφ Στάλιν ἐδημοσίευσε, ἐν μέσῳ τοῦ Ψυχροῦ Πολέμου ποὺ ἔφερνε στὸ χεῖλος τῆς πυρηνικῆς ἐξοντώσεως τὸ σοσιαλιστικὸ μὲ τὸ καπιταλιστικὸ στρατόπεδο, ἕνα καταπληκτικὸ ἀπὸ ἀκρίβεια κείμενο, ποὺ ἀπεδείκνυε τὸ βάθος τῆς μαρξιστικῆς του σκέψεως.

Στὸ τεῦχος 12, τοῦ τριμηνιαίου περιοδικοῦ Ἐνδιάμεση Περιοχή, θέρους 1999, εἶχα δημοσιεύσει ἄρθρο μὲ τίτλο, «Ὁ Στάλιν, προφήτης τοῦ ΚΑ’αἰῶνος» στὸ ὁποῖο, μεταξὺ ἄλλων, ἔλεγα: «Λαοὶ εὐφρανθεῖτε! Τὸ τέλος τοῦ κόσμου φθάνει! Ἡ Δύση θνήσκει μὲ σύσσωμη τὴν διανοουμενίστικη ἀριστερά της. Πρό 50 ἐτῶν, ὁ Ναπολέων τῆς Ῥωσίας, ὁ Στάλιν ἄφηνε, ἐν εἴδει πνευματικῆς διαθήκης, δύο κείμενα προτοῦ ἀποβιώσει, ποὺ ἐχλευάσθησαν ἀπὸ τοὺς πολέμιους τῆς ἀξιοκρατίας, κείμενα τὰ ὁποῖα προέβλεπαν τὸ τέλος τοῦ δυτικοῦ κόσμου, τῶν ἀριστερῶν γλωσσολόγων τῆς σειρᾶς Ψυχάρη-Κριαρᾶ-Κακριδῆ-Μπαμπινιώτη καὶ τοῦ ἀριστερίστικου πνευματικοῦ λούμπενπρολεταριάτου τῆς νατοϊκῆς παρέας Πρετεντέρη-Σωμερίτη.

Οἱ προφῆτες ἔχουν πάντα δίκαιο ἐπειδὴ δὲν ὑπολογίζουν τὸν χρόνο. Παρὰ τὴν λιλιπούτια τριάδα Χρουστσώφ-Γκορμπατσώφ-Γιέλτσιν ποὺ ἠσέλγησαν ἐπὶ τοῦ σώματος τοῦ νεκροῦ Ῥώσου Ναπολέοντος, τὸ φάντασμά του ἐπανέρχεται μὲ τὴν δύναμη στίχων ἑνός Βίκτωρος Οὐγκό. Ἰδοὺ ἀποσπάσματα τῆς διαθήκης του».

Ἐκτὸς ἀπὸ τὸ κείμενο τοῦ Στάλιν περὶ γλωσσολόγων, τῆς 28ης Ἰουλίου 1950, εἶχα δημοσιεύσει στὸ ἄρθρο αὐτὸ τὸ κείμενό του, «Περὶ ἀναποφεύκτου ἀλληλοεξοντώσεως τῶν καπιταλιστικῶν χωρῶν μὲ πολέμους», τῆς 28ης Σεπτεμβρίου 1952, ποὺ ἔλεγε τὰ παρακάτω ἐκπληκτικά:

«Μεγαλύτερες εἶναι οἱ πιθανότητες πολέμου μεταξὺ καπιταλιστικῶν χωρῶν, παρὰ μεταξὺ τοῦ καπιταλιστικοῦ καὶ τοῦ σοσιαλιστικοῦ στρατοπέδου». 

Ἡ τοποθέτηση αὐτὴ τοῦ Στάλιν ἀπεδείχθη τελείως σωστή. Πόλεμος μεταξὺ ΝΑΤΟ καὶ Συμφώνου  Βαρσοβίας δὲν ἔγινε ποτέ, ἐνῷ ἀπὸ τὴν ἡμέρα ποὺ κατέρρευσε τὸ κομμουνιστικό στρατόπεδο, τὸ ΝΑΤΟ ὀργιάζει μὲ φοβεροὺς πολέμους. Καὶ ὅμως οἱ χῶρες ποὺ κτυπᾷ ἔχουν ἤδη ἐνταχθῆ στὸ καπιταλιστικὸ οἰκονομικὸ σύστημα. 

Ὁ Στάλιν γράφει: «Λένε ὅτι οἱ ἀντιφάσεις μεταξὺ καπιταλισμοῦ καὶ σοσιαλισμοῦ εἶναι περισσότερο ἔντονες ἀπὸ αὐτὲς ποὺ ὑπάρχουν μεταξύ καπιταλιστικῶν χωρῶν.Παρὰ ταῦτα, ὁ δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος δὲν ἤρχισε μὲ πόλεμο ἐναντίον τῆς ΕΣΣΔ, ἀλλὰ μὲ πόλεμο μεταξὺ καπιταλιστικῶν χωρῶν. Γιατί; Πρῶτον, διότι ὁ πόλεμος κατὰ τῆς ΕΣΣΔ, εἶναι περισσότερο ἐπικίνδυνος γιὰ τὸν καπιταλισμὸ ἀπό τὸν πόλεμο μεταξὺ καπιταλιστικῶν χωρῶν. Διότι, ἐνῷ ὁ πόλεμος μεταξὺ καπιταλιστικῶν χωρῶν θέτει μόνον τὸ πρόβλημα τῆς ἐπικρατήσεως καπιταλιστικῶν χωρῶν ἐπί ἄλλων, ἐπίσης καπιταλιστικῶν, ὁ πόλεμος κατὰ τῆς ΕΣΣΔ ὑποχρεωτικά πρέπει νά θέσῃ τὸ ζήτημα τῆς ἰδίας τῆς ὑπάρξεως τοῦ καπιταλισμοῦ. 

»Τὴν ἐπαύριο τοῦ πρώτου παγκοσμίου πολέμου, ἐθεωρῆτο ἐπίσης ὅτι ἡ Γερμανία ἦταν διὰ παντὸς ἐκτὸς μάχης, ὅπως εἶναι σήμερα κατὰ τὴν γνώμη μερικῶν συντρόφων, ἡ Ἰαπωνία καί ἡ Γερμανία. 

»Ἐκείνη τήν ἐποχὴ ἔλεγαν ἐπίσης καὶ διελάλουν διὰ τοῦ τύπου ὅτι οἱ ΗΠΑ εἶχαν συρρικνώσει τὴν Εὐρώπη, στὴν θέση τοῦ φτωχοῦ συγγενοῦς, ὅτι δέν θὰ ἔπρεπε πλέον ποτὲ νὰ ὑπάρξῃ πόλεμος μεταξὺ καπιταλιστικῶν χωρῶν. Καὶ ὅμως, εἶναι οἱ ἴδιες ἡ Ἀγγλία καί οἱ ΗΠΑ οἱ ὁποῖες ἐβοήθησαν τὴν Γερμανία νὰ ἀνακάμψη οἰκονομικά. 

»Παρὰ ταῦτα, τελικά, ἡ Γερμανία κατηύθυνε τὶς δυνάμεις της κατὰ τοῦ ἀγγλογαλλοαμερικανικοῦ συνόλου ποὺ ὑπεχρεώθη νὰ συμμαχήσῃ μὲ τὴν ΕΣΣΔ. Συνεπῶς, ἡ πάλη τῶν καπιταλιστικῶν χωρῶν γιὰ τὴν ἐξασφάλιση  τῶν  ἀγορῶν  καὶ  ἡ  ἐπιθυμία  τους  νὰ  ἐξουδετερώσουν τοὺς ἀντιπάλους τους, ἀπεδείχθησαν ἰσχυρότερες τῶν ἀντιφάσεων μεταξὺ τοῦ καπιταλιστικοῦ στρατοπέδου καὶ τοῦ σοσιαλιστικοῦ». 

Τὰ ἴδια εἰκόνα ἀκριβῶς βλέπουμε καὶ σήμερα. Ὅπως καὶ πρὶν ἀπὸ τὸν πρῶτο παγκόσμιο πόλεμο, ἡ οἰκονομικὴ ἐπιστροφὴ τῆς Γερμανίας στὸ προσκήνιο, μετὰ τὴν ὁλοκληρωτική της ἧττα τοῦ 1945, βάζει σὲ κίνδυνο τὴν οἰκονομία τῶν ΗΠΑ καὶ Ἀγγλίας. Ἤδη, ἀπὸ τὰ τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ 1990, ἡ Ἀγγλία πρώτη ἐχρησιμοποίησε τὴν ἔκφραση Δ΄ Ῥάϊχ κατὰ τοῦ Βερολίνου, μετὰ τὴν ἐπανένωση τῶν δύο Γερμανιῶν.

Μετὰ τὴν ἀποχώρηση τῆς Βρεταννίας ἀπὸ τὴν Γερμανικὴ Εὐρώπη, βλέπουμε σήμερα τὴν σφοδρὴ ἀντιπαράθεση Τραμβίου-Μέρκελ. Ἡ εὐρωπαϊστικὴ Καθημερινὴ στὸ φύλλο της τῆς 31 Μαΐου 2017, γράφει πὼς ὁ πόλεμος ἀνακοινώσεων μεταξὺ Οὐασιγκτῶνος καὶ Βερολίνου «ἀπέκτησε  δραματικὴ ἔνταση ὕστερα ἀπὸ τὴν ἔκκληση τῆς Ἄγκελα Μέρκελ στοὺς Εὐρωπαίους νὰ πάρουν στὰ δικά τους χέρια τὶς τύχες τους», μὲ τὸν Τράμβιο νὰ ξιφουλκῇ δηλώνοντας ὅτι «ἔχουμε τεράστιο ἐμπορικὸ ἔλλειμα μὲ τὴν Γερμανία». Ὁ δὲ ἐπικεφαλὴς τῶν γερμανῶν σοσιαλδημοκρατῶν -ὡς οἱ πιστότεροι ὑποστηρικτὲς τοῦ καπιταλισμοῦ-  ὁ Μάρτιν Σούλτς, νὰ χαρακτηρίζῃ τὸν Δονᾶλδο Τράμβιο «καταστροφέα τῶν δυτικῶν ἀξιῶν»!

Ὁ ἐπερχόμενος πλανητικὸς πόλεμος κατὰ τῆς Γερμανίας καὶ τῆς Κίνας θὰ εἶναι λοιπὸν καπιταλιστικὸς καὶ ἀδυσώπητος.

             Δημήτρης Κιτσίκης 31 Μαΐου 2017

May 26, 2017

357 - Ἡ ἑνοποίηση τοῦ πλανήτου, ἀπαραίτητη προϋπόθεση μεταφορᾶς τῆς ἀνθρωπότητος στοὺς ἄλλους πλανῆτες







Ἡ μοναξιὰ εἶναι γιὰ τὸ πνεῦμα ὅ,τι ἡ δίαιτα γιὰ τὸ σῶμα



357 - Ἡ ἑνοποίηση τοῦ πλανήτου, ἀπαραίτητη προϋπόθεση μεταφορᾶς τῆς ἀνθρωπότητος στοὺς ἄλλους πλανῆτες

Ὁ σημερινὸς ἑλλαδισμὸς ἔχει τελείως ἐξαφανίσει τὸν πλανητικὸ ἑλληνισμὸ τῆς ἐποχῆς τοῦ Χριστοῦ, ὅταν ὁ ἐπαρχιωτισμὸς τῶν πόλεων κρατῶν τοῦ Ε’ π.Χ. αἰῶνος εἶχε ξανοιχθῆ στὴν Οἰκουμένη χάρη στὸν Ἀλέξανδρο καὶ ὅταν ὁ Χριστὸς εἶχε ὁλοκληρώσει τὸ ἀλεξανδρινὸ ἔργο μὲ τὴν σύνθεση ἑλληνισμοῦ καὶ ἑβραϊσμοῦ.

Ἀντ’αὐτοῦ, δύο ξένα τσιμπούρια ἐκόλλησαν στὸ σημερινὸ ἑλληνικὸ σῶμα καὶ τὸ κατέφαγαν μέχρι ἐξαφανίσεως: ὁ ταξικὸς ἐμφύλιος καὶ ὁ  ἐθνικισμός.

Ὅλα τὰ ἄλλα κράτη ἠσχολήθησαν μὲ τὰ δύο αὐτὰ κοινωνικὰ προβλήματα ἐπειδὴ δὲν ἦσαν παγκόσμια. Μόνον ὁ ἑλληνισμὸς ἐκράτη τὰ σκῆπτρα τοῦ πλανητισμοῦ. Γι’ αὐτὸ καὶ μέχρι τὸ 1821, ποτὲ δὲν εἶχε ὑπάρξει ἑλληνικὸ ἐθνοκράτος, παρὰ μόνον οἰκουμενικὴ αὐτοκρατορία καὶ ὅταν ἐδημιουργήθη καὶ διηρέθη σὲ πάλη τῶν τάξεων, ὁ ἑλληνισμὸς ἐξηφανίσθη.

Ἐν τῷ μεταξύ, τὰ ὑπόλοιπα κράτη τῆς γῆς ποὺ ὅλα ἐξηρτῶντο ἀπὸ τὸν ἑλληνικὸ πολιτισμό, ἐξηπλώθησαν μὲ σημαία τὸν διεθνισμό  -προλεταριακὸ καὶ καπιταλιστικό-  φθάνοντα καὶ μέχρι τὸν παγκοσμισμό, ἀφήνοντας στὰ κρύα τοῦ λουτροῦ τὴν μάνα τους Ἑλλάδα, νὰ παλεύῃ στὰ στενὰ διχαστικὰ πλαίσια τοῦ ἐθνικισμοῦ καὶ τοῦ ταξισμοῦ.

Σὰν πλάσμα ποὺ πεθαίνει δίδοντας ζωὴ στὸν ὑπόλοιπο πλανήτη, ἡ Ἑλλάς, κοιτὶς τοῦ παγκοσμίου πολιτισμοῦ, ἔχοντας δώσει τὰ φῶτα στὸν ὑπόλοιπο πλανήτη, τώρα ἀργοπεθαίνει ἐξηντλημένη ἀπὸ τὴν τεραστία γέννα, ἀφήνοντας πίσω της μόνον δύο ἄθικτα κομμάτια: τὴν Κρήτη καὶ τὴν Μικρασία.

Ὁ ἑλληνισμός, ὡς Πνεῦμα, ὑπάρχει καὶ δύναται νὰ διαφεντεύῃ τὸν πλανήτη, μόνον  μέσῳ οἰκουμενικῆς αὐτοκρατορίας. Ἡ ἔξοδος τοῦ Πνεύματος τὸ 1821, ἀπὸ τὴν πλέον πρόσφατη μορφὴ τοῦ αὐτοκρατορικοῦ σώματος ποὺ ἦταν ἡ Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία, ἀφήρεσε ἀπὸ τὴν Αὐτοκρατορία ὅλο της τὸ δυναμικὸ καὶ τὴν ἔσπρωξε στὴν παρακμὴ καὶ τὸν θάνατο. Συνάμα ὅμως, ταυτίζοντας τὸν ἑλληνισμὸ μὲ ἐθνοκράτος, τὸν ἐγελοιοποίησε καὶ αὐτὸς ἠδυνήθη νὰ ἐπιβιώσῃ μόνον στὰ ξένα σώματα Δύσεως καὶ Ἀνατολῆς.

Ἄς σταθοῦμε ἕνα λεπτὸ στὶς δηλώσεις τοῦ ἕλληνος ὑπουργοῦ Ἀμύνης. Σὲ τὶ διαφέρει ἀπὸ τὶς πανομοιότυπες δηλώσεις τῶν ὑπουργῶν Ἀμύνης τῶν ἐθνοκρατῶν τῶν Βαλκανίων; Μόνον τὸ ὄνομα τῆς χώρας διαφέρει.

Ὁ ἐθνικισμὸς καὶ ὁ ταξισμὸς μᾶς ὁδηγεῖ ὁλοταχῶς στὸν Ἀρμαγεδδῶνα. Ἀφοῦ ὅμως ἐπανέλθουμε στὸν διαλυμμένο κόσμο τοῦ Παμβομβιστοῦ, ὁ πλανητικὸς ἑλληνισμὸς θὰ ἀναδυθῆ καὶ πάλι σὲ ὅλη τὴν ἔκταση τοῦ πλανήτου, ἔτσι ἀκριβῶς ὅπως τὸ περιέγραψα τὸ 1977, στὸ βιβλίο μου, «Ὀμφαλός» (Ἐκδόσεις Κέδρος):

«Ὅταν ἀκόμα μιὰ φορὰ ὁ κατακλυσμὸς θὰ παρασύρῃ
Τὸν βόρβορο τοῦ βασιλιᾶ Αὐγεία
Ὁ πλανήτης μας θ’ἀναδυθῇ λευκὴ γαλέρα
Οἱ καμῆλες θὰ ξαναπάρουν τὸν δρόμο τους
Οἱ λευκὲς ἀρκοῦδες θὰ σουλατσάρουν νωχελικά
Ἀφροδίτη, λευκὸ κῦμα, οὐσία τοῦ κόσμου» (σ.20)

Ἀπὸ τὴν ἐπανεκίνηση τοῦ κόσμου ὑπὸ τὴν καθοδήγηση τοῦ ἑλληνισμοῦ, ἡ τεχνολογία θὰ ἀναπτυχθῇ καὶ πάλι ἀλλὰ ὑπὸ τὸν ἀπόλυτο ἔλεγχο τῆς διαλεκτικῆς ἑλληνικῆς παγκοσμίας σκέψεως, ἕως ποὺ νὰ φθάσουμε καὶ πάλι στὴν κατασκευὴ διαπλανητικῶν πυραύλων γιὰ τὴν μεταφορὰ τῆς ἀνθρωπότητος σὲ ἄλλους πλανῆτες. Ἡ ἐξαφάνιση τῶν βαρβάρων στοὺς τάφους τοῦ Ἀρμαγεδδῶνος θὰ ἐπιτρέψῃ τὸν πλήρη ἐξαγνισμὸ τοῦ πλανήτου ποὺ θὰ μετονομασθῇ Ἑλλάς.


Δημήτρης Κιτσίκης                                 27 Μαΐου 2017

May 17, 2017

356 - Ὁ παγκόσμιος ἐμφύλιος μεταξὺ τῶν τραπεζιτῶν καὶ τῶν παραγωγῶν

Ἀποκλειστικὰ καὶ μόνον ἡ οὐτοπία δημιουργεῖ.
Περιμένοντας τὸν ἕλληνα Χέρτζλ



356 - Ὁ παγκόσμιος ἐμφύλιος μεταξὺ τῶν τραπεζιτῶν καὶ τῶν παραγωγῶν

Εἶναι πλέον ξεκάθαρο: Ὁ πλανητικὸς ἐμφύλιος πόλεμος ἔχει ξεσπάσει γιὰ τὰ καλά. Κάτι ἄλλωστε φυσικὸ ἐφ’ὅσον στὴν ἐποχὴ τοῦ διεθνισμοῦ, πρῶτα τῶν προλεταρίων, μετὰ τῶν τραπεζῶν, ἡ ἀπίστευτη ἀνικανότης τῶν πρώην δύο ἐπαναστατικῶν δυνάμεων ποὺ σήμερα ἀκόμη ἐκπροσωποῦνται στὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τὸ ΚΚΕ καὶ τὴν Χρυσῆ Αὐγἠ, ἀδυνατοῦν νὰ συμμαχήσουν διὰ μέσου τοῦ  ἐθνικομπολσεβικισμοῦ, ὑβρίζοντας ἡ μία τὴν ἄλλη ὅτι ὑποστηρίζουν τὸ παγκόσμιο κεφάλαιο, μένοντας στὰ τελείως ξεπερασμένα συνθήματα τοῦ Μεσοπολέμου, κομουνισμοῦ κατὰ φασισμοῦ καὶ τἀνάπαλιν.

Τὸ ἑβραϊκὸ ζήτημα ταλανίζει τὴν Εὐρώπη ἀπὸ τὸν ΙΘ΄αἰῶνα, ὅταν ὁ Μὰρξ στὸ ὁμόνυμο βιβλίο του κατεκεραύνωνε τὸν ἱουδαϊσμὸ ὡς τὸ βαθὺ παγκόσμιο κράτος τῶν τραπεζῶν, ὑποβαθμίζοντας τὴν ἄλλη ὄψη τοῦ ἑβραϊσμοῦ, αὐτὴν στὴν ὁποία ἀνῆκε ὁ ἴδιος, τὸν ἑβραϊσμὸ τῶν προλεταρίων, τὸν ἑβραϊσμὸ τοῦ σοσιαλισμοῦ.

Τὸ 1896, ὅταν ὁ σοσιαλιστὴς Θεόδωρος Χὲρτζλ ἐδημοσίευσε τὸ βιβλίο, «Τὸ κράτος τῶν Ἑβραίων» καὶ τὴν ἑπομένη χρονιὰ ἵδρυσε τὸ σιωνιστικὸ κίνημα στὸ Συνέδριο τῆς Βασιλείας, δηλαδὴ τὸ κίνημα τοῦ ἑβραϊκοῦ ἐθνικισμοῦ, ζητῶντας ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ τῶν Ἑβραίων, τοὺς ἀπάτριδες διεθνιστὲς τῶν ἑβραϊκῶν τραπεζῶν, νὰ χρηματοδοτήσουν ἕνα «Ταμεῖο γιὰ τὴν ἐγκατάσταση τῶν Ἑβραίων στὴν Παλαιστίνη», αὐτοὶ ἀντέδρασαν ἀρνητικὰ καὶ ἀρχικῶς ἠρνήθησαν νὰ βοηθήσουν. Ὁ Χὲρτζλ ἀπεβίωσε τὸ 1904, σὲ ἡλικία 44 ἐτῶν πλήρως ἀπογοητευμένος ἀπὸ τὴν ἀρνητικὴ στάση τῶν παγκοσμίων ἑβραίων τραπεζιτῶν.

Τελικά, μετὰ τὴν φοβερὴ  τραγωδία τοῦ ὁλοκαυτώματος, τὸ 1948, οἱ ἐθνικιστὲς σοσιαλιστὲς Ἑβραῖοι ἵδρυσαν τὸ ἐθνοκράτος τοῦ Ἰσραήλ, ποὺ ἀμέσως ἀνεγνωρίσθη ἀπὸ τὴν ΕΣΣΔ ἀλλὰ ποὺ ἡ διεθνῆς τῶν ἑβραίων τραπεζιτῶν μὲ τὴν ὑποστήριξη τῶν ΗΠΑ ἐπέτυχε νὰ παραστρατήσῃ καὶ νὰ τὸ ἐντάξῃ στὴν ἰμπεριαλιστικὴ πολιτικὴ τοῦ ἀμερικανικοῦ καπιταλισμοῦ.

Καὶ ἔτσι, ἀκόμη καὶ σήμερα, ὑπάρχουν δύο ἑβραϊκὲς παρατάξεις: ἡ ἐθνικοσοσιαλιστικὴ παράταξη, ἐνισχυμένη ἀπὸ τοὺς βαθειὰ θρησκευομένους ὀρθοδόξους ἑβραίους ποὺ ναὶ μὲν ἀντιτίθενται στὸν ἐθνικιστικὸ σιωνισμὸ ἀλλὰ συνάμα ἐχθρεύονται τοὺς  τραπεζῖτες (βλέπε τὴν ἰδεολογικὴ σχέση τοῦ Τραμβίου μὲ τὴν κόρη του καὶ τὸν γαμβρό του) καὶ ἀπὸ τὴν ἀντίθετη πλευρά, τὸ βαθὺ ἀμερικανικὸ καὶ παγκόσμιο κράτος τῶν τραπεζιτῶν ποὺ χρησιμοποιεῖ τοὺς παρηκμασμένους διεθνιστὲς σοσιαλιστές, γνωστοὺς ὡς σοσιαλδημοκράτες ποὺ κατευθύνονται ἀπὸ τὸ ἑβραϊκὸ κεφάλαιο, καὶ τὸ ὁποῖο σὲ τελευταία ἀνάλυση, εἶναι ἔτοιμο νὰ καταστρέψῃ καὶ τὸ ἴδιο τὸ κράτος τοῦ Ἰσραήλ, μαζὶ μὲ τἀ ἄλλα ἐθνοκράτη τῆς γῆς, συμμαχῶντας μὲ τὴν νέα πολιτικὴ δύναμη τοῦ παγκοσμισμοῦ τῶν τραπεζῶν, τὴν Κίνα.

Στὴν μικροσκοπικὴ στενόμυαλη Ἑλλάδα, ἀντιπαραβάλλονται ἀπὸ τὴν μιά, ὁ ἐπαναστατικὸς ἐθνικοσοσιαλισμὸς τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς ποὺ πάσχει ἀπὸ τὴν βαθειὰ ἀρρώστια τοῦ ἀντισημιτισμοῦ (π.χ. δὲν ἀναγνωρίζει τὴν ἐπαναστατικὴ ἵδρυση τοῦ ΚΚΕ τὸ 1918, ὡς θετικὴ ἐπειδὴ ὁ ἱδρυτής της Μπεναρρόγιας ἦταν ἑβραῖος καὶ ἔχει θαφτῆ, ὅπως ὁ Χέρτζλ, στὸ Ἰσραήλ!), ἀντισημιτισμὸς ποὺ τὴν ἀπομονώνει ἀπὸ τὰ ἄλλα κύρια φασιστικὰ κινήματα στὸν κόσμο ποὺ εἶναι καὶ μεγάλες δυνάμεις, ὅπως ἡ Ῥωσία, ἡ Ἀμερικὴ καὶ ἡ μαρινικὴ Γαλλία, καὶ τὴν ἐμποδίζει νὰ ξεδιπλώσῃ τὰ φτερά της, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη, ἕνα ἔντιμο μὲν ΚΚΕ ἀλλὰ ποὺ ἔχει κολλήσει στὸν μῦθο τοῦ Μεσοπολέμου ὅτι ὁ φασισμὸς εἶχε δημιουργηθῆ ἀπὸ τὶς τράπεζες ὡς ὅπλο κατὰ τοῦ ἐργατικοῦ κινήματος, μῦθο ποὺ ἔκαμε τὴν δουλειὰ τῶν τραπεζῶν καὶ διαιροῦσε τὴν ἐθνικομπολσεβικικὴ συμμαχία φασισμοῦ-κομμουνισμοῦ.

Τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι ὅτι τὸ ΚΚΕ ὅπως καὶ τὸ κομμουνιστικὸ κόμμα τῆς Γαλλίας, ὅπως στὸ παρελθὸν καὶ τὸ κομμουνιστικὸ κόμμα τῆς Αἰγύπτου ποὺ ἀντιπολιτεύθηκε τὸν Νάσερ, ὅπως καὶ τὸ κομμουνιστικὸ κόμμα τοῦ Ἰράν, ποὺ ἀντιπολιτεύθηκε τὸν Χομεϊνί, ὅπως καὶ τὸ κομμουνιστικὸ κόμμα τῆς Τουρκίας ποὺ ἀντιπολιτεύθηκε τὸν Ἀτατούρκ, ποτὲ μὰ ποτὲ δὲν πρόκειται νὰ πραγματοποιήσῃ τὸ ἐπαναστατικό του πρόγραμμα πρὸς χάριν τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἐφ’ὅσον δὲν εὑρεθῆ ἕνας ἕλλην Φιντὲλ Κάστρο νὰ ἑνώσῃ τὶς ἐπαναστατικὲς δυνάμεις τοῦ κομμουνισμοῦ καὶ τοῦ φασισμοῦ μὲ  τὴν βοήθεια τοῦ Χριστοῦ καὶ χωρὶς ἀντισημιτικὴ τρέλλα.

Περιμένοντας λοιπὸν τὸ θαῦμα συνενώσεως Χρυσῆς Αὐγῆς-ΚΚΕ ποὺ μόνον ἕνας πολιτικὸς ἥρως θὰ ἠδύνατο νὰ πραγματοποιήσῃ, ἡ χώρα μας θὰ συνεχίσῃ νὰ διολισθαίνει στὰ Τάρταρα τῆς ἀνυποληψίας. Ποῦ εἶναι ὁ ἕλλην Χέρτζλ λοιπόν;

Δημήτρης Κιτσίκης                                 17 Μαΐου 2017


May 11, 2017

355 – Τὸ κράτος τοῦ Ἰσραὴλ κινδυνεύει


Ὁ ἀιγύπτιος Μωϋσῆς μεθερμηνευόμενος, ὡς ἐξωγήϊνος, προσγειώνεται στὸν Ὄλυμπο-Σινᾶ,φέροντας στὸν δεξῆ βραχίονα τὶς έντολὲς τοῦ ἑλληνισμοῦ καὶ στὸν ἀριστερὸ τὶς ἐντολὲς τοῦ ἑβραϊσμοῦ




355 – Τὸ κράτος τοῦ Ἰσραὴλ κινδυνεύει

Ἔφθασε ἡ στιγμή, μετὰ τὴν πτώση τῆς ΕΣΣΔ, τὸ 1991, τῆς ἀνακατατάξεως τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς, καὶ συγκεκριμένα τῶν Βαλκανίων καὶ τῆς Μέσῃς Ἀνατολῆς. Ἀκόμη καὶ τὸ ἀπόρθητο φρούριο τοῦ Ἰσραὴλ κινδυνεύει νὰ ἁλωθῆ.

Τὸ Ἰσραήλ, ἀπὸ τὴν συγκρότησή του τὸ 1948, ἄν καὶ ἐπαναστατικὸ καὶ σοσιαλιστικό, πολὺ γρήγορα ἀπεμακρύνθη ἀπὸ τὴν ΕΣΣΔ, τὴν πατρίδα τοῦ σοσιαλισμοῦ, περνῶντας στὸ στρατόπεδο τοῦ ἀμερικανικοῦ καπιταλιστικοῦ ἰμπεριαλισμοῦ, πιεζόμενο ἀπὸ τὸ παγκόσμιο ἑβραϊκὸ κεφάλαιο τῶν τραπεζῶν, ἀπομακρυνόμενος ἀπὸ τὶς ὑπέροχες μάχες τῆς εὐρωπαϊκῆς ἑβραϊκῆς ἰντελλιγκέντσιας ὑπὲρ τῶν δικαιωμάτων τῶν λαϊκῶν στρωμάτων καὶ ἰδιαίτερα στὸν πρῶτο παγκόσμιο πόλεμο, στὴν μπολσεβικικὴ ἐπανάσταση καὶ στὸν Μεσοπόλεμο.

Ἀκολουθῶντας τὴν πορεία τοῦ εὐρωπαϊκοῦ ἐθνικισμοῦ συγκροτήσεως ἐθνοκρατῶν, οἰκοδόμησε μὲ τὴν σειρά του τὸν ἑβραϊκὸ ἐθνικισμό, ἀπὸ τὸ 1896 καὶ μετά, ποὺ ὠνόμασε σιωνισμὸ μὲ στόχο τὴν ἵδρυση τοῦ ἐθνοκράτους τοῦ Ἰσραὴλ καὶ τὴν ἐπέκταση του σὲ Ἐρὲτζ Ἰσραήλ, σὲ μεγάλο Ἰσραήλ, καθ’ὁμοίωσιν τῆς μεγάλης Γερμανίας, τῆς μεγάλης Ῥωσίας, τῆς Μεγάλης Ἑλλάδος, τῆς Μεγάλης Βουλγαρίας καὶ ὅλων τῶν ὑπὸ ἵδρυσιν ἐθνοκρατῶν τῶν Βαλκανίων καὶ τῆς Μέσης Ἀνατολῆς.

Ὅλα τὰ ἐθνοκράτη ἀγκάλιασαν ἕναν ἰδικό τους ἐπεκτατικὸ σιωνισμό, δηλαδὴ τὴν θεωρία ἐπεκτάσεως τοῦ ἐθνοκράτους σὲ ὅσο γίνεται πιὸ διευρυμένα ἐθνικὰ ἐδάφη, σπρώχνοντας ὅλο καὶ πιὸ πέρα τὰ ἐθνικά τους σύνορα.

Αὐτὸς ὁ σιωνισμὸς ὅλων τῶν ἐθνοκρατῶν τῆς γῆς συνήντησε τὴν ἀντίδραση καὶ τὴν ἀντίθεση τεσσάρων παραγόντων: τοῦ προλεταριακοῦ διεθνισμοῦ, τοῦ διεθνισμοῦ τῶν τραπεζῶν, τοῦ βυζαντινωθωμανικοῦ αὐτοκτρατορισμοῦ τῆς Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς καὶ τοῦ μεσσιανισμοῦ τοῦ ὀρθοδόξου ἑβραϊσμοῦ καὶ τοῦ ἑλληνοκεντρισμοῦ.

Γιὰ τὰ τέσσερα αὐτὰ ἰδεολογικὰ κινήματα τὰ σύνορα τῶν ἐθνοκρατῶν καταντοῦσαν μὲ τὸν καιρὸ ἕνας στενὸς κορσὲς ποὺ ἔπρεπε νὰ σπάσουν γιὰ νὰ πραγματοποιηθοῦν τὰ ὄνειρα τοῦ πλανητισμοῦ.

Ὁ προλεταριακὸς διεθνισμὸς προσήγγισε τὸν καπιταλιστικὸ διεθνισμὸ μετατρεπόμενος σὲ σοσιαλδημοκρατία, σὲ σημεῖο νὰ γίνῃ τὸ πλέον ἀποτελεσματικὸ στήριγμα τοῦ διεθνισμοῦ τῶν τραπεζῶν.

Ὁ ἑλληνοκεντρισμὸς προσήγγισε μὲ τὴν σειρά του τὸν ἑβραϊκὸ μεσσιανισμὸ στὴν κοινή τους πεποίθηση ὅτι ἡ εἱμαρμένη ἐδιάλεξε τὸν ἑλληνισμὸ ὅπως καὶ τὸν ἑβραϊσμό, γιὰ νὰ σώσῃ τὸν πλανήτη, μέ βάση τὴν ῥήση «ὁ ΚΑ’αἰὼν θὰ εἶναι ἑλληνικὸς ἤ δὲν θὰ ὑπάρξη» καὶ τὴν ἀντίστοιχη ῥήση «ὁ ΚΑ΄αἰὼν θὰ εἶναι ἑβραϊκὸς ἤ δὲν θὰ ὑπάρξῃ», πόσῳ μᾶλλον ποὺ ἑλληνισμὸς καὶ ἑβραϊσμός, στὴν ὀρθόδοξή του μορφὴ ἔχει κοινὴ θρησκευτικὴ βάση, τὸν ἑβραιοχριστιανισμὸ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου.

Ὅταν ὁ πρόεδρος Νίξον, ὡς Ἕλλην agonistes (βλέπε τὴν ἀμερικανική του βιογραφία ποὺ φέρει τὸν τίτλο Nixon Agonistes) ἐφαγώθη μὲ ὅπλο τὸ σκάνδαλο τοῦ Watergate, ἀπὸ τὴν Διεθνῆ τῶν Τραπεζῶν μὲ τὴν κατηγορία τοῦ ἀντισημιτισμοῦ, ἡ ἐλπὶς τοῦ ἑλληνοκεντρισμοῦ ἐφάνη νὰ ἡττᾶται γιὰ πάντα. Ἰδού, ὅμως ποὺ ἐνεφανίσθη ἕνας δεύτερος Νίξον, πιὸ μαχητικὸς καὶ ἀπὸ τὸν πρῶτο, πιὸ agonistes, ὁ Δονᾶλδος Τράμβιος, ποὺ παρὰ τὴν λυσσώδη ἀντίδραση τῆς Διεθνοῦς τῶν Τραπεζῶν, στηριζόμενος στὴν ἑλληνωεβραϊκὴ ῥιζοσπαστικὴ ὀρθοδοξία, ἀντιστέκεται μὲ φανατισμὸ κατὰ τῆς ἐφόδου ἑνὸς νέο κατασκευασμένου Watergate.

Ἡ Διεθνῆς τῶν Τραπεζῶν, στηριζομένη στὴν Διεθνῆ τῆς σοσιαλδημοκρατίας τῶν Ὀμπάμα, Μακρὸν καὶ Τσίπρα, χρησιμοποιεῖ τὸν ἀνθεβραϊκὸ ἰσλαμισμὸ τοῦ ὁποίου σήμερα ἡγεῖται ὁ πρόεδρος τῆς Τουρκίας Ἔρντογαν, γιὰ νὰ ἀποδυναμώσῃ τὸ Ἰσραήλ, χρησιμοποιῶντας τὸν τρελλὸ ἀνθεβραϊσμὸ τοῦ δυτικοῦ κόσμου ποὺ ὡς φοβερὸ μικρόβιο ἐπεξετάθη μέσῳ τῆς δυτικοποίσεως τοῦ Τρίτου Κόσμου σὲ ὅλες τῆς ὑπὸ ἀνάπτυξιν χῶρες ὅπως καὶ στὸ ἑλλαδικὸ κρατίδιο, τελείως ἄσχετο πρὸς τὸν ἑλληνισμό.

Αὐτὴ ἡ συντονισμένη ἐπίθεση γιὰ τὴν διάλυση τῶν ἐθνοκρατῶν τῶν Βαλκανίων καὶ τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, συμπεριλαμβανομένου καὶ τοῦ Ἰσραήλ, μέσῳ τοῦ ἰσλαμισμοῦ, προσπαθεῖ ὁ νέος agonistes τῆς μετανιξονικῆς ἐποχῆς, ὁ Τράμβιος, νὰ τὴν ἀντιμετωπίσῃ μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Μαρινισμοῦ στὴν Εὐρώπη καὶ τοῦ Πουτινισμοῦ στὴν Εὐρασία.

Ὁ πλανητικὸς ἐμφύλιος μεταξὺ τοῦ σοσιαλδημοκρατικοῦ διεθνισμοῦ ποὺ σήμερα στηρίζεται στὴν Κίνα καὶ τοῦ ἑλληνοκεντρισμοῦ-ἑβραϊκοῦ μεσσιανισμοῦ ποὺ στηρίζεται στὴν τραμβικὴ Ἀμερική,  θὰ καταλήξη στὸν πυρηνικὸ Ἀρμαγεδδῶνα τοῦ τελικοῦ κύκλου τῆς Σιδηρᾶς Ἐποχῆς τοῦ Ἡσιόδου, τῆς Κάλης τοῦ Ἰνδουϊσμοῦ καὶ τῆς Λιθίνης Ἐποχῆς τοῦ Παμβομβιστοῦ, μέχρι τὴν ἐπανεκτίναξη τῆς Ἀνθρωπότητος στὴν Χρυσῆ Ἐποχὴ τοῦ ἐξωγήϊνου ἑλληνοκεντρισμοῦ.


Δημήτρης Κιτσίκης                                 11 Μαΐου 2017

May 3, 2017

354 – Πρὸς τὴν συγκρότηση τῆς ἀντικινεζικῆς συμμαχίας


354 – Πρὸς τὴν συγκρότηση τῆς ἀντικινεζικῆς συμμαχίας

Καταμεσῆς τῆς περιόδου Ὀμπάμα, ὅταν  οἱ σοσιαλδημοκράτες τραπεζῖτες ὁλοκλήρου τῆς Εὐρώπης καὶ τῆς Ἀμερικῆς ἐτοίμαζαν μὲ ψυχροπολεμικὸ ἄξονα τὸν διαμελισμὸ τῆς μετακομμουνιστικῆς Ῥωσίας, ὑπὸ τὴν πνευματικὴ καθοδήγηση τοῦ φανατικοῦ ἀντιορθοδόξου ἀντιρώσου πολωνοῦ ῥωμαιοκαθολικοῦ Μπρεζίνσκι, ὁ γηρασμένος ἑβραιογερμανὸς Κίσσινγκερ ἀντέκρουε τὸν πολωνὸ ῥωμαιοκαθολικὸ πνευματικό του ἀντίπαλο, προβάλλοντας ὡς μόνη λύση στὴν αἰγαιακὴ Ἐνδιάμεση Περιοχή, μία Νέα Γιάλτα ἀμερικανορωσικῆς συμφωνίας βασισμένης στὴν καλὴ γειτονία Ἑλλάδος –Τουρκίας.

Μετὰ τὴν πτώση τοῦ κατασκευασμένου ἀπὸ τὴν CIA σοσιαλδημοκράτη ἀχυρανθρώπου Ὀμπάμα -συνεπικουρομένου ἀπὸ τὸ ζευγάρι τῶν Κλίντον- καὶ τὴν ἀποτυχία του νὰ ἀνατρέψῃ τὸν Ἔρντογάν, δολοφονῶντας τον καὶ κτυπῶντας πολεμικὰ τὴν Ῥωσία, ὁ νέος πρόεδρος τῶν ΗΠΑ, ὁ ἑλληνοπρεπὴς Δονάλδος Τράμβιος, ἔβαλε ἀμέσως σὲ πράξη τὸ σχέδιό του περικυκλώσεως τῆς Κίνας, μὲ ἀπώτερο στόχο τὴν ἐμπορικὴ καταστροφὴ τοῦ Πεκίνου.

Ἐν συντομίᾳ, νέα Γιάλτα καὶ Βόρειος Κορέα. Στὸ Αἰγαῖο, ῥωσοαμερικανικὴ στήριξη τῆς Τουρκίας τοῦ Ἔρντογάν, ὁ ὁποῖος ἀπέδειξε πὼς δὲν ἦτο Τσίπρας ἀλλὰ μεγάλος ἡγέτης καὶ συνεπῶς φράγμα κατὰ τῆς δυτικῆς προελάσεως τῆς κινεζικῆς ὁδοῦ τῆς Μετάξης. Ἡ Ῥωσία, σύμμαχος τῆς Ἀμερικῆς στὴν συνάντηση στὸ Σότσι τοῦ Μαΐου, Πούτιν-Ἔρντογάν, ἐξασφαλίζει στὴν Τουρκία τὸν ἔλεγχο τῶν νοτίων της συνόρων στὴν Συρία κατὰ τῶν Κούρδων, μὲ ἀντάλλαγμα τὴν ῥωσικὴ θρησκευτικὴ καὶ γεωπολιτικὴ παρουσία τῆς Ῥωσίας στὸ Αἰγαῖο, ὡς προστάτιδος τοῦ κρατιδίου τῶν Ἀθηνῶν. Στὴν Ἄπω Ἀνατολή, περικύκλωση τῆς Κίνας, ἀπὸ Βιετνάμ, Φιλιππῖνες, Ταϊουάν, Ἰαπωνία, Νότιο Κορέα, ἀλλὰ καὶ Βόρειο Κορέα.

Τὸ παιχνίδι φοβέρας κατὰ τῆς Βορείου Κορέας, δὲν ἔχει ὡς στόχο τὴν ἐπίθεση κατὰ τῆς πυρηνικῆς δυνάμεως τῆς Πυονγκγιάνγκ. Ἀντιθέτως σκοπεύει στὴν προσάρτησή της ὡς σύμμαχος τῆς ἀμερικανορωσικῆς νέας Γιάλτας κατὰ τῆς Κίνας. Ὁ Τράμβιος χαϊδεύει ὑποκριτικὰ τὸν κινέζο ἡγέτη, σπρώχνοντάς τον νὰ τὰ χαλάσῃ μὲ τὴν προστατευομένη του Βόρειο Κορέα, νὰ τὴν ἀπομονώσῃ ὥστε ἡ σύμμαχος τῆς Ἀμερικῆς Ῥωσία νὰ ἀντικαταστήσῃ τὴν Κίνα στὴν Πυονγκγιάνγκ, ὡς κύριος ἐμπορικὸς ἑταῖρος. Τὸ ἴδιο κάνει μὲ τὸ Ἰράν, μελλοντικὴ πυρηνικὴ δύναμη, σύμμαχος τῆς Ῥωσίας, φοβερίζοντάς την γιὰ νὰ τὴν ἐντάξη τελικὰ στὴν ἀμερικανορωσικὴ συμμαχία κατὰ τῆς Κίνας.

Βόρειος Κορέα καὶ Ἰράν εἶναι ἰδεολογικά, φασιστικὲς δυνάμεις τοῦ ἰδίου ἰδεολογικοῦ ἀναστήματος μὲ τὴν τραμβικὴ Ἀμερικὴ καὶ τὴν πουτινικὴ Ῥωσία.

Ὡς ὀπισθοφυλακὴ τοῦ τεραστίου πολεμικοῦ στρατοπέδου ποὺ οἰκοδομεῖ ὁ Τράμβιος κατὰ τῆς Κίνας καὶ τοῦ ἀραβικοῦ ἰσλαμικοῦ τζιχαδισμοῦ, εὑρίσκεται ἡ Ἀγγλία ἡ ὁποία σταδιακὰ θὰ περάσῃ ὑπὸ τὴν ἰδεολογικὴ ἐπιρροὴ τοῦ Nigel Farage, ποὺ παρητήθη οἰκειοθελῶς γιὰ νὰ ἐπανέλθῃ ὅταν ὁλοκληρώσῃ τὴν ἀποστολὴ ἀνεξαρτητοποιήσεως τοῦ Λονδίνου ἀπὸ τὶς Βρυξέλλες, ἡ σημερινὴ πρωθυπουργὸς Theresa May, ἀλλὰ καὶ ἡ Γαλλία ὡς μελλοντικὴ ἡγέτιδα τῆς Εὐρώπης, ὑπὸ τὴν ἐντυπωσιακὴ προσωπικότητα τῆς θηλυκῆς ντὲ Γκώλ, τῆς Marine Le Pen, ἀσχέτως ἐὰν ἐκλεγῇ ἀμέσως ὡς πρόεδρος τῆς Γαλλίας στὶς 7 Μαΐου, ἤ ἀργότερα.

Στὴν δίωρη τηλεοπτικὴ ἀντιπαράθεση τῆς Τετάρτης 3 Μαΐου 2017, μεταξὺ τῶν δύο ὑποψηφίων, ὑπερίσχυσε σαφῶς ἡ Μαρὶν ἔναντι τοῦ τραπεζίτου Μακρόν,  ποὺ μᾶς ἐθύμισε τὶς ἡρωϊκὲς μάχες τοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος τῆς Γαλλίας τοῦ 1945, ἀλλὰ καὶ τὴν ὑπερήφανη στάση τοῦ στρατηγοῦ ντὲ Γκὼλ κατὰ τῶν εὐροκρατῶν, γελοιοποιῶντας, χωρὶς νὰ τοὺς κατανομάσῃ, τοὺς σοσιαλδημοκράτες τύπου Βαρουφάκη-Τσίπρα.

Τὸ ποτάμι τοῦ λαοῦ τῆς Γαλλίας δὲν πάει πίσω. Αὔριο ἤ μεθαύριο θὰ   ὑπερισχύσῃ τὸ ἀπελευθερωτικὸ κίνημα τῆς Μαρίν, παίρνοντας τὴν σκυτάλη ἀπὸ τὸ κουρασμένο καὶ παρακμιακὸ κομμουνιστικὸ κόμμα τῆς Γαλλίας. Διότι κάθε κίνημα ἔχει καὶ τέλος ἕως ποὺ νὰ παραδώσῃ τὴν σκυτάλη σὲ νέα λαϊκὴ ἐπανάσταση. Ἦλθε λοιπὸν ἡ πλανητικὴ ὥρα   τοῦ   ἐθνικομπολσεβικισμοῦ   ποὺ   θὰ   ἐνταφιάσῃ   τὸν ἄπληστο   καπιταλισμό, μετεμφιεσμένο στὰ σοσιαλδημοκρατικὰ πρόσωπα ἑνὸς  θλιβεροῦ  Βαρουφάκη,  ἑνὸς δωσιλόγου Τσίπρα, μίας συγκεχημένης Ζωῆς Κωνσταντοπούλου καὶ ἑνὸς Παναγιώτη Λαφαζάνη. Κομμουνισμὸς καὶ φασισμός, χέρι μὲ χέρι κατὰ τοῦ ἀπλήστου τραπεζικοῦ καπιταλισμοῦ, γιὰ τὴν κατασκευὴ τῶν οἰκοδόμων τοῦ σαινσιμονισμοῦ τῶν οἰκοδόμων builders, ἐργατῶν καὶ ἐργολάβων.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 3 Μαΐου 2017


Apr 29, 2017

353 -Ὁμοσπονδιστὲς κατὰ ἐθνικιστῶν: Τὰ Βαλκάνια μετὰ τὴν πορεία τους πρὸς τὴν ὀθωμανικὴ ἀποσύνθεση




ΧΑΡΤΗΣ ΔΚΙΤΣΙΚΗ ΤΟΥ 2007(Diplomatie,no.24,janvier-février 2007,carte no.3.Proposition de D.Kitsikis, Première confédération, dite de «l'Empire ottoman moderne»

1922- Ὀθωμανικὸ ἀρτοποιεῖον στὴν Κωνσταντινούπολη μὲ προθήκη στὰ ἀρμενικά, ἑβραϊκά, ἑλληνικά, ὀθωμανικά, ἀγγλικά, ῥωσικά.




353 -Ὁμοσπονδιστὲς κατὰ ἐθνικιστῶν: 
Τὰ Βαλκάνια μετὰ τὴν πορεία τους πρὸς τὴν ὀθωμανικὴ ἀποσύνθεση

Τὸ δρᾶμα τῆς ἀποσυνθέσεως τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, γνωστὸ ὡς Ἀνατολικὸ Ζήτημα ποὺ ξεκίνησε στὰ τέλη τοῦ ΙΗ΄αἰῶνος, ἀπὸ τὴν ἰμπεριαλιστικὴ Δύση, συνεχίζεται καὶ σήμερα στὴν Μέση Ἀνατολὴ καὶ στὰ Βαλκάνια.Ὁ νέος γύρος ἤρχησε στὶς 24 Μαρτίου 1999 μὲ τὸν βομβαρδισμὸ τῆς Γιουγκοσλαυΐας ἀπὸ τὸ ΝΑΤΟ. Ἀναδημοσιεύω ἐδῶ τὸν χάρτη ἀναδιαρθώσεως τῶν Βαλκανίων ποὺ σχεδιάζει ἡ Δύση, ποὺ εἶχα δημοσιεύσει γιὰ πρώτη φορὰ στὴν Γαλλία τὸ 2007 καὶ ποὺ συνεχίζει νὰ πραγματοποιεῖται κάτω ἀπὸ τὰ μάτια μας σήμερα. Μόνη λύση καὶ συμφέρον γιὰ τὴν χώρα μας εἶναι ἡ ἐπάνοδος στὴν Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία ὑπὸ μορφὴν ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας.

Πράγματι, καὶ σήμερα ἀκόμη ὑπάρχουν στὰ Βαλκάνια δύο γεωπολιτικὲς ὁμάδες: ἡ ἑλληνοτουρκικὴ καὶ ἡ σλαυϊκή (βουλγαροσερβικὴ στὰ βόρεια ἑλληνικὰ σύνορα). Ἡ Ἀλβανία καὶ ἡ Ῥουμανία δὲν ἐντάσσονται σὲ καμμία ἀπὸ αὐτὲς ἀλλὰ παραδοσιακά, ὡς ἀντισλαυϊκὲς ἑνότητες ἐχρησιμοποιήθησαν ὑπὲρ τῶν συμφερόντων τοῦ ἑλληνισμοῦ.

Οἱ Ἀλβανοὶ καὶ οἱ Κοῦρδοι, στὰ δύο ἄκρα τοῦ ἑλληνοτουρκικοῦ συνόλου εἶναι δίκοπο μαχαίρι. Εἶναι δύο πολεμικοὶ λαοὶ ποὺ προσέφεραν τὰ μέγιστα στὴν πολεμικὴ ἱστορία τοῦ χώρου, ἀλλὰ πολιτισμικὰ εἶναι ἀκόμα πρωτόγονοι. Γιὰ πολὺ χρονικὸ διάστημα ἦταν δύσκολο οἱ Κοῦρδοι νὰ ξεχωρίσουν ἀπὸ τοὺς Τούρκους καὶ ὠνομάζοντο ὀρεσίβιοι Τοῦρκοι. Τὸ ἴδιο μὲ τοὺς Ἀλβανοὺς ὡς ὀρεσίβιοι Ἕλληνες. Γνωρίζουμε τὸν ῥόλο ποὺ ἔπαιξαν στὴν ἑλληνικὴ ἐπανάσταση τοῦ 1821. Γνωρίζουμε καὶ τὸν συντηρητικὸ ῥόλο τῶν Κούρδων στὴν διαιώνιση τοῦ σουλτανικοῦ θεσμοῦ καὶ τοῦ χαλιφάτου. Στὴν ἄνοδο τοῦ ἐθνικισμοῦ στὸν ὀθωμανικὸ χῶρο, μὲ τὴν ἐνθάρρυνση τῶν δυτικῶν δυνάμεων, οἱ δύο αὐτοὶ λαοὶ ἦλθαν τελευταῖοι.

Μὲ πολὺ διπλωματία, Ἕλληνες καὶ Τοῦρκοι δύνανται νὰ ἐνσωματώσουν  Ἀλβανοὺς καὶ Κούρδους, στὴν ἑλληνοτουρκικὴ συνομοσπονδία ὡς συνομόσπονδα  κράτη ἀφοῦ ἀκόμη καὶ σήμερα οἱ Ἀλβανοὶ ἐκφράζονται πρωτίστως στὰ ἑλληνικὰ καὶ οἱ Κοῦρδοι στὰ τουρκικά, διότι οἱ ἀλβανικὲς καὶ κουρδικὲς διάλεκτοι ἀνεπτύχθησαν σχετικὰ προσφάτως δημιουργῶντας τὴν ἰδική τους λογοτεχνία.

Εἶναι φυσικὸ λοιπόν, στὸν Μεσοπόλεμο τοῦ 1919-1940, νὰ βλέπωμε σὲ ἕνα πρῶτο στάδιο τὴν συνεννόηση Ἑλλήνων καὶ Τούρκων καὶ σὲ ἕνα ἄλλο στάδιο τὴν συνεννόηση Γιουγκοσλαύων καὶ Βουλγάρων.  Ἀκριβῶς αὐτὴ ἡ προσέγγιση ἔφερε τὴν γέννηση τῆς Γιουγκοσλαυΐας καὶ τὶς προσπάθειες συγκροτήσεως τῆς ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας Βενιζέλου-Ἀτατούρκ. Ἔτσι, στὶς 10 Μαΐου 1933, ὁ Βενιζέλος εἶπε στὸν Παναγῆ Τσαλδάρη, «θὰ ἴδητε, μετὰ ἔτη θὰ φθάσωμεν μὲ τὴν Τουρκίαν νὰ κάμωμεν τὴν Ἀνατολικὴ Ὁμοσπονδίαν», ὁ δὲ συνεργάτης του, ὁ Λέων Μακκᾶς εἶχε γράψει στὶς 6 Μαΐου 1931, ὅταν συνηντήθη μὲ τὸν Κεμάλ, στὴν Ἄγκυρα: «Ὁ Μουσταφᾶ Κεμὰλ ἔστρεψε τὸν λόγον πρὸς μίαν προσφιλῆ ὡς φαίνεται εἰς αὐτὸν θεωρίαν περὶ τῆς κοινῆς καταγωγῆς Ἑλλήνων καὶ Τούρκων. Ὁ Κεμὰλ ἦταν ἀπόστολος ἑνὸς εἴδους πλατειᾶς ἑλληνοτουρκικῆς Αὐτοκρατορίας στὴν Ἀνατολή, μίας δυαδικῆς Αὐτοκρατορίας μὲ δύο διοικητικὲς πρωτεύουσες καὶ μία πνευματικὴ πρωτεύουσα, τὴν Αὐγούστα πόλη ποὺ ἦταν διαδοχικὰ τὸ Βυζάντιο, ἡ Κωνσταντινούπολις, ἡ Ἰστανμποὺλ καὶ ποὺ θὰ εἶναι πάντα, ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν γεωγραφική της θέση, ἡ βασιλούπολη ἑνὸς ὁλοκλήρου ἀνατολικοῦ κόσμου».

Σήμερα καὶ πάλι, οἱ καθηγητὲς τῶν ἑλληνικῶν πανεπιστημίων, ὅπως καὶ οἱ ἕλληνες πολιτικοί, συνηθισμένοι στὴν ξένη ὑποτέλεια, χωρὶς καμμία δυνατότητα νὰ ὁραματισθοῦν τὸ μέλλον τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Τουρκίας, ὅπως τὸ εἶχε κάμει ἕνας Βενιζέλος ἤ ἕνας Μεταξᾶς, εἶναι τρομοκρατημένοι ἀπὸ τὴν κρίση τῶν Σκοπίων καὶ τῆς Μεγάλης Ἀλβανίας καὶ βλέπουν ὡς μόνη σανίδα σωτηρίας τὴν παραμονὴ τῶν Ἀθηνῶν στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, τὴν ἴδια στιγμὴ ποὺ ὁ Ἐρντογάν τὰ βροντᾷ μὲ τὶς Βρυξέλλες καὶ προσπαθεῖ μονομερῶς, πρὸς ὄφελος καὶ μόνον τῆς Τουρκίας, νὰ ἐπανενώσῃ τὸν ὀθωμανικὸ χῶρο.

Τὸ 1929, ὁ ὑπουργὸς τοῦ Βενιζέλου, Μιχαλακόπουλος, τοῦ ἔγραφε: «Χέρι ποὺ δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ δαγκάσῃ πρέπει νὰ τὸ φιλήση! Ἐνθυμοῦμαι τὸν ῥουμᾶνο πρωθυπουργὸ Μπρατιάνου ποὺ σᾶς ἐζήτησεν εἰς τὸ Παρίσι, ἐπὶ τῇ ἐνάρξει τῆς Συνδιασκέψεως τῆς Εἰρήνης, ἵνα διὰ κοινοῦ μετώπου ἀντιταχθῶμεν κατὰ τῶν Μεγάλων Δυνάμεων καὶ ἐπιβάλωμεν τὰς ἀπόψεις μας ὡς ἐλεύθερα κράτη. Τότε, τοῦ ἀπηντήσατε ὅτι σφάλλεται ἐὰν νομίζῃ ὅτι τὰ μικρὰ κράτη εἶναι οὐσιαστικῶς ἐλεύθερα». Παρὰ ταῦτα, ὁ Βενιζέλος προσεπάθησε, μετὰ τὸ 1930, νὰ ἀκολουθήση τὴν ἀνεξάρτητη πολιτικὴ τοῦ Ἀτατοὺρκ τὸν ὁποῖο ἐπρότεινε μάλιστα γιὰ τὸ βραβεῖο Νομπὲλ Εἰρήνης. Τελικὰ ὅμως, ὅταν ἔχασε τὴν ἐξουσία, μὲ τὶς ἐκλογὲς τῆς 5ης Μαρτίου 1933, ἠρνήθη τὴν πρόταση τοῦ στρατηγοῦ Πλαστήρα νὰ τὴν διατηρήσῃ ὡς δικτάτωρ, γιὰ νὰ κάνῃ «ὅ,τι καὶ στὴν Ἰταλία, ποὺ χάρις στὸν φασισμὸ προοδεύει».(Βλέπε τὸ βιβλίο μου, «Ἑλλὰ καὶ Ξένοι, 1919-1967. Τὰ ἀρχεῖα τοῦ ἑλληνικοῦ ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν», Βιβλιοπωλεῖον τῆς Ἑστίας).

Ἀπὸ καιρὸ ἐγνωρίζαμε ὅτι τὸ κράτος τῶν Σκοπίων, διηρημένο μεταξὺ Σλαύων καὶ Ἀλβανῶν, δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ἐπιβιώσῃ. Καὶ ὅμως, ἀντὶ νὰ τὸ ἀγκαλιάσωμε γιὰ νὰ τὸ ἐνσωματώσωμε στὴν ἑλληνικὴ Μακεδονία, ἀντετάχθημεν ἀνικάνως σὲ αὐτό, μόνο καὶ μόνο ἐπειδή, ἄν καὶ Σλαῦοι, ἐπέμεναν νὰ προσποιοῦνται ὅτι ἦσαν ἀπόγονοι τοῦ ἕλληνος στρατηλάτου Ἀλεξάνδρου καὶ ἠμεῖς ἠρνήθημεν νὰ τὸ τσακώσωμεν μέσα στὴν φαντασίωση αὐτὴ καὶ νὰ τὸ ἐκμεταλλευθοῦμε, ὅπως προσεπάθησαν νὰ τὸ πράξουν οἱ Τοῦρκοι, ἔναντι τῆς Βουλγαρίας, ἡ ὁποία ἀναγνωρίζει ὅτι ὁ ἱδρυτὴς τοῦ κράτους τῶν Βουλγάρων, τὸ 681 μ.Χ., ὁ Ἀσπαρούχ, δὲν ἦτο Σλαῦος, καὶ δὲν ὡμίλει σλαυϊκά, ἀλλὰ Τοῦρκος!

Ἀλλὰ ποτὲ δὲν εἶναι ἀργά. Πρὸς τὸ παρόν, τὴν δουλειὰ τὴν κάνει ὁ Ἔρντογαν. Ὅταν μὲ τὸ καλὸ τὰ Σκόπια διαμελισθοῦν μεταξὺ Ἀλβανῶν καὶ Σλαύων, ἴσως εὑρεθῇ ἕνας μεγαλοφυὴς ἕλλην πολιτικὸς νὰ θέση ὑπὸ τὴν προστασία του τὰ Σκόπια καὶ νὰ ἐνσωματώσῃ τὸ μὴ ἀλβανικὸ τμῆμα του στὴν Θεσσαλονίκη, μαζί μὲ τὸ μεγαλοπρεπὲς ἄγαλμα τοῦ Ἀλεξάνδρου ποὺ θρονιάζει στὴν πλατεῖα τῶν Σκοπίων.

Ὅσο γιὰ τὴν μελλοντικὴ Μεγάλη Ἀλβανία καὶ τὸ μελλοντικὸ Μεγάλο Κουρδιστάν, αὐτὰ θὰ ἐνσωματωθοῦν ὡς περιφερειακὲς ὁμόσπονδες κτήσεις στὴν κεντρικὴ ἑλληνοτουρκικὴ συνομοσπονδία. Ποῦ εἶναι «ὁ βασιλιᾶς Ἀλέξαντρος; Αὐτὸς ἤτανε σωστὸς βασιλιᾶς τῆς Ἀνατολῆς ποὺ ἀφοῦ ἐξευτέλισε τοὺς Ἕλληνες, πῆρε τὴν κόρη τοῦ Δαρείου γυναῖκα καὶ κατάχτησε τὴν Ἀνατολή!» (Ἰων Δραγούμης, «Ὅσοι  ζωντανοί», 1911).

Δημήτρης Κιτσίκης                              29 Ἀπριλίου 2017








Apr 24, 2017

352 - Ἀπὸ τὸν Λένιν στὴν Μαρίν: Ἡ νέα παγκόσμια κοινωνικὴ ἐπανάσταση: Ὁ Ἐθνικομπολσεβικισμός



352 - Ἀπὸ τὸν Λένιν στὴν Μαρίν: Ἡ νέα παγκόσμια κοινωνικὴ ἐπανάσταση: Ὁ Ἐθνικομπολσεβικισμός

Σεισμός! Ἡ Κυριακὴ 23 Ἀπριλίου 2017 ἐσήμανε ἀπαρχὴ τῆς νέας παγκοσμίας ἐπαναστάσεως στὴν Εὐρώπη, μετὰ τὴν ἀστικὴ τοῦ 1789 καὶ τὴν μπολσεβικικὴ τοῦ 1917, μετὰ τὸν Ῥοβεσπιέρρο καὶ τὸν Λένιν. Ξεκίνησε ἡ ἐθνικομπολσεβικικὴ παγκοσμία ἐπανάσταση μὲ τὴν Μαρίν.

Ἦταν τὴν ἑπομένη τοῦ πρώτου παγκοσμίου πολέμου, τῆς χειροτέρας σφαγῆς τῆς εὐρωπαϊκῆς νεολαίας πρὸς χάριν τῶν γερακιῶν τοῦ καπιταλισμοῦ τῶν τραπεζῶν. Τότε στὴν Ῥωσία καὶ τὴν Ἰταλία ἐνεφανίσθησαν δύο ἀκραῖα λαϊκὰ κινήματα, ποὺ ὀνομάσθησαν μπολσεβικισμὸς στὴν Ῥωσία καὶ φασισμὸς στὴν Ἰταλία, μὲ δύο χαρισματικοὺς ἡγέτες, τὸν Λένιν καὶ τὸν Μουσσολίνι, μὲ κοινὸ ἐμπνευστῆ ὡς πρὸς τὸν τρόπο καταλήψεως τῆς ἐξουσίας, τὸν γάλλο θεωρητικὸ τοῦ μαρξιστικοῦ ἐπαναστατικοῦ συνδικαλισμοῦ  Γεώργιο Σορέλ (1847-1922).

Στὴν Γερμανία, στὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 1920, οἱ ἱδρυτὲς τοῦ ἐθνικοσοσιαλισμοῦ ἐστράφησαν πρὸς τὴν μπολσεβικικὴ Μόσχα καὶ ὁ Möller van den Bruck, ἐξήγγειλε τὴν πολιτικὴ ἀδελφοσύνης τῶν ἀκραίων ἐπαναστατῶν τῆς Γερμανίας καὶ τῆς Ῥωσίας κατὰ τῆς δυτικῆς καπιταλιστικῆς Εὐρώπης ποὺ ὠνόμασε ἐθνικομπολσεβικισμό.

Δυστυχῶς ὁ καπιταλισμὸς τῶν τραπεζῶν ἐπέτυχε νὰ διαιρέσῃ τὰ δύο τμήματα τοῦ ἀντικαπιταλιστικοῦ μετώπου, καὶ ὡς ἀδελφοφάδες πλέον, οἱ δύο χωρισμένοι ἀδελφοὶ ἐπεδώθησαν σὲ μία τρελλὴ ἀναμέτρηση μὲ φοβερὸ μῖσος ὁ εἱς πρὸς τὸν ἄλλον, ἐξαπολύοντας μὲ ὕβρεις  -κομμούνια καὶ φασίστες- τὴν καταδίκη τοῦ κομμουνισμοῦ καὶ τοῦ φασισμοῦ, ἕως ποὺ ὁ καπιταλισμὸς τῶν τραπεζῶν κατέστρεψε πρῶτα τὸν φασισμὸ τὸ 1945 καὶ μετὰ τὸν κομμουνισμὸ τὸ 1991. Ἀπὸ τὰ εὐρωπαϊκὰ ἐρείπια τοῦ ἐπαναστατισμοῦ ἀνεδύθη ἡ καπνίλα τῶν πτωμάτων τῶν φασιστῶν καὶ κομμουνιστῶν ἡρώων μὲ τὸν καπιταλισμὸ νὰ κραυγάζῃ ὅτι ἐπῆλθε τὸ τέλος τῆς Ἱστορίας καὶ ἑδραιώθη ἡ αἰωνία ἐπικράτηση τοῦ παγκοσμίου καπιταλισμοῦ τῶν τραπεζῶν.

Ἀλλὰ ἡ Ἱστορία δὲν εἶχε τελειώσει. Ἔχοντας εὕρει καταφύγιο στὸν Τρίτο Κόσμο, φασισμὸς καὶ κομμουνισμὸς ἐπανῆλθαν σταδιακὰ στὴν Εὐρώπη, αὐτὴν τὴν φορὰ ἀποφασισμένοι νὰ μὴν ἐπαναλάβουν τὴν διχαστική τους πολιτικὴ καὶ νὰ ἐφαρμόσουν τὸν ἐθνικομπολσεβικισμό, ποὺ στὴν Ἑλλάδα ἔλαβε τὴν μορφὴ τοῦ κιτσικισμοῦ.

Καὶ τώρα τὶ βλέπουμε, τὴν ἐπαύριο τοῦ πρώτου γύρου τῶν γαλλικῶν προεδρικῶν ἐκλογῶν;  Ἐνῷ ὁ ἔντρομος καπιταλιστικὸς παγκοσμισμὸς, συνεχίζει νὰ χρησιμοποιῇ τὴν προδοτικὴ τοῦ σοσιαλισμοῦ, ἀπὸ τὸ 1890, σοσιαλδημοκρατία τοῦ Τσίπρα, Ὁλλὰντ καὶ Ὀμπάμα, κατασκευάζει ἐν μία νυκτί, ἕνα ζόμπι, ἕναν φουσκωμένο βάτραχο ὀνόματι Μακρόν, καὶ τὸν ῥίχνει κατάμουτρα κατὰ τῆς γαλάζιας Μαρὶν τῶν προσδοκιῶν τῶν λαῶν τῆς Εὐρώπης, ἐνῷ τὰ παραδοσιακὰ φασιστικά (βλέπε Χρυσῆ Αὐγή) καὶ κομμουνιστικά (βλέπε ΚΚΕ) κόμματα, συνεχίζουν νὰ  ἐχθρεύεται ὁ ἕνας τὸν ἄλλον.

Ἐνῷ ἡ Humanité, ὄργανο τοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος τῆς Γαλλίας, ξεχνῶντας τὴν πατριωτικὴ ὑποστήριξη ποὺ ἔδιδε, μέχρι τὸ 1946, στὸν φασιστὴ στρατηγὸ ντὲ Γκώλ, πνευματικὸ πατέρα τῆς Μαρίν, ἐτιτλοφόρει τὴν ἐπαύριο τοῦ πρώτου γύρου, «ποτέ» μὲ τὴν Μαρίν, καὶ ἐνῷ ὁ Τσίπρας συνετάσσετο μὲ τὸν Μακρόν, ὁ ἀκροαριστερὸς ἐπαναστατικὸς Μελανσόν, ἀπομακρύνεται ἀπὸ τοὺς συμμάχους του τοῦ γαλλικοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος καὶ ἀρνεῖται νὰ καταδικάσῃ τὴν Μαρὶν καὶ νὰ ζητήσῃ στοὺς ψηφοφόρους του νὰ ὑποστηρίξουν τὸν Μακρόν.

Τί σημαίνει αὐτό; Ὅχι ὅτι ἡ Χρυσῆ Αὐγὴ καὶ τὸ ΚΚΕ ἀκολουθοῦν τὴν προδοσία τῆς σοσιαλδημοκρατίας, ἐφ’ὅσον παραμένουν καὶ τὰ δύο κόμματα, ἐπαναστατικὰ καὶ ἀντικαπιταλιστικὰ, οὔτε ὅτι πρέπει νὰ ἀποκηρύξουν τὶς ἰδεολογικές τους ἀρχές, ἀλλὰ ὅτι πρέπει νὰ ἐπανέλθουν στὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 1920 καὶ νὰ ἐφαρμόσουν στὴν χώρα μας τὸν κιτσικισμό, παραλαγὴ τοῦ διεθνοῦς ἐθνικομπολσεβικισμοῦ.

Μέχρι τὸν δεύτερο γύρο τῶν γαλλικῶν προεδρικῶν ἐκλογῶν πολλὰ δύνανται νὰ συμβοῦν, ὅπως νὰ ξεσκεπασθῇ ἡ ἀπόλυτη διαφθορὰ τοῦ ζόμπι τῶν τραπεζῶν Μακρόν, καὶ νὰ τυλιχθῇ ἡ Γαλλία στὴν τρομοκρατία. Ἀλλά, καὶ ἀσχέτως τῶν ἀποτελεσμάτων τοῦ δευτέρου γύρου, ἀκόμη καὶ πέραν τῶν ἐπικειμένων γαλλικῶν κοινοβουλευτικῶν ἐκλογῶν τοῦ 2017, τῶν δύο γύρων, 11 καὶ 18 Ἰουνίου (ἠμέρα κατ’ἐξοχὴν ντεγκωλλική), ἡ γαλλικὴ ἐπανάσταση κατὰ τῆς Εὐρώπης τῶν τραπεζῶν θὰ συνεχισθῇ καὶ θὰ εὐοδωθῇ μὲ μόνον ὅρο, αὐτὴν φορά, νὰ μὴν ἐπαναλειφθῇ ὁ ἐμφύλιος μεταξὺ τοῦ φασιστοῦ καὶ τοῦ κομμουνιστοῦ ἀδελφοῦ, οἱ ὁποῖοι καὶ οἱ δύο ποτὲ δὲν ἐπίστευσαν στὴν ἔννοια τῆς δημοκρατίας (τὸ χειρότερο πολίτευμα κατὰ Σωκράτη), δηλαδὴ στὴν ἀστικὴ κοινοβουλετικὴ δικτατορία, ἀλλὰ μόνον στὴν λαοκρατία ἀμέσου σχέσεως ἡγέτου καὶ λαοῦ, μέσῳ δημοψηφισμάτων.

Γιὰ ἐμᾶς τοὺς Ἕλληνες, τὸ πλέον ἀποτρόπαιο σκιάχτρο ποὺ ἑδρεύει ἀκόμη στὸ προεδρικὸ μέγαρο τῶν Ἀθηνῶν εἶναι ὁ Προκόπης Παυλόπουλος, πραγματικὴ μούμια τοῦ κοινοβουλευτισμοῦ, ποὺ ἐπαναλαμβάνει σὰν κουρδισμένο φάντασμα, ὅτι ἡ μόνη σωτηρία γιὰ τὴν Ἑλλάδα εἶναι ἡ γερμανικὴ Εὐρώπη καὶ τὸ εὐρώ.

Αὐτὸ ποὺ ἀπέτυχαν ὁ Λένιν καὶ ἡ Ῥόζα Λούξεμπουργκ, τὸ 1919, δηλαδὴ νὰ κερδίσουν τὸν εὐρωπαϊκὸ ἐμφύλιο κατὰ τῆς καπιταλιστικῆς εὐρωπαϊκῆς σοσιαλδημοκρατίας καὶ νὰ ἐγκαθιδρύσουν τὴν λαϊκὴ ἐπανάσταση, δύναται σήμερα νὰ ἐπιτευχθῇ ἐὰν σταματήσῃ ἐπιτέλους ἡ ἀδελφοκτόνος ἀναμέτρηση μεταξὺ φασισμοῦ καὶ κομμουνισμοῦ ὑπὸ τὴν σκέπη τοῦ ἐθνικομπολσεβικισμοῦ-κιτσικισμοῦ.

Δημήτρης Κιτσίκης                                                      24 Ἀπριλίου 2017