591 - Ἡ ἀπελευθέρωσις τῶν Ἑλλήνων ἀπὸ τὸν δυτικὸ ζυγό

Ὁ Βαλδουΐνος Α’ Κωνσταντινουπόλεως (1204), στὴν πόλι Μόνς τοῦ Βελγίου περιμένει τὴν βιαία κατεδάφισί του. Οἱ Ἕλληνες τοῦ Βελγίου τί περιμένουν; Ἤδη κατεδαφίσθη στὶς Βρυξέλλες, τὸ ἄγαλμα τοῦ Λεοπόλδου Β΄ τοῦ Βελγίου, ἀποικιστοῦ τοῦ Κονγκὸ τὸ 1884, μὲ τὴν σιωπηλὴ συγκατάθεσι τοῦ παρόντος βασιλέως τοῦ Βελγίου, Φιλίππου ποὺ ἔστειλε μήνυμα συμπαθείας στὸν σημερινὸ πρόεδρο τοῦ Κονγκό

591 - Ἡ ἀπελευθέρωσις τῶν Ἑλλήνων ἀπὸ τὸν δυτικὸ ζυγό

Τὸ 2020, σὲ ὅλην τὴν Δύσι εἴμεθα μάρτυρες τῆς καθολικῆς ἐξεγέρσεως τῶν ἀποικισμένων λαῶν κατὰ τοῦ ἀποικιακοῦ ζυγοῦ μὲ τὴν κατεδάφισι τῶν ἀγαλμάτων  τῶν ἀποικιστῶν ἡγετῶν, μὲ πρῶτον τὸν Χριστόφορο Κολόμβο.

Τὸ χαρακτηριστικὸ γνώρισμα τοῦ ἀποικισμένου, προτοῦ ξυπνήσῃ καὶ ἐξεγερθῇ εἶναι ἡ δουλικότητά του ἔναντι τοῦ δυτικοῦ ἀφεντικοῦ. Πασχίζει νὰ τοῦ ὁμοιάσῃ καὶ μετατρέπεται σὲ «beni-oui-oui» (στὰ ἀραβικὰ, «μπενί» υἱοί», αὐτοὶ ποὺ λένε πάντα ναί) ὅπως τὸν χαρακτηρίζουν οἱ Γάλλοι, δηλαδὴ λέγει δουλικὰ ναὶ σὲ ὅτι τοῦ διατάξει τὸ δυτικὸ ἀφεντικό.

Οἱ ἀποικιστὲς γιὰ νὰ ἐκμεταλλευθοῦν στὸ ἔπακρον τοὺς ἀποικισμένους λαοὺς τῆς ὑφηλίου τοὺς ἐπαναδίενειμαν σὲ πλαστὰ κρατίδια. Αὐτὸ ἔγινε στὴν ἀφρικανικὴ ἤπειρο ποὺ κατετμήθη σὲ πολλαπλὰ  ψευδοκράτη. Αὐτὸ ἔγινε καὶ στὴν Νότιο Ἀμερικὴ ὅπου παρὰ τὴν κατάτμησι ἀπὸ τοὺς ἀποικιστές, παραμένει ζωντανὸ τὸ ὄραμα ἐπανένωσις τοῦ Μπολιβάρ. Αὐτὸ ἔγινε καὶ στοὺς ἀραβικοὺς ἀποικισμένους λαοὺς μὲ τὸ ὄνειρο τῆς ἐπανενώσεώς τους ἀπὸ ἕναν Νάσερ ἤ Καντάφι.

Ἀπὸ τοὺς πλέον καθυστερημένους  ἀποικισμένους λαοὺς τῆς ὑφηλίου παραμένουν οἱ Ἕλληνες, διότι ὄχι μόνον δὲν ἔχουν ξεσηκωθῆ  κατὰ τῶν δυτικῶν τους ἀφεντικῶν ποὺ τοὺς μετέτρεψαν ἀπὸ αὐτοκρατορία τῆς Κωνσταντινουπόλεως σὲ κρατίδιο τῶν Ἀθηνῶν, ἀλλὰ ἐπέμεναν νὰ εἰσέλθουν ὡς καμαριέρηδες στὴν λέσχη τῶν Βρυξελλῶν τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως καὶ ἰσχυρίζονται πὼς εἶναι πολιτισμένοι Φράγκοι.

Τὸ ἀπελευθερωτικὸ ἑλληνικὸ ἀντιαποικιακὸ κίνημα, ἐὰν ποτὲ ἐμφανισθῇ, πρέπει νὰ κατεδαφίσῃ:  

α) Τὰ ἀγάλματα τῶν προδοτῶν ῥωμαιοκαθολικῶν τῆς δυναστείας τῶν Παλαιολόγων. β) Τὰ ἀγάλματα τῶν πρωτεργατῶν τῆς ξενοκινήτου ἐπαναστάσεως τοῦ 1821, μὲ πρῶτον τὸν Κολοκοτρώνη. 

γ) Τὰ ἀγάλματα τῶν ἑλληνοφράγκων τοῦ κρατιδίου τῶν Ἀθηνῶν μὲ πρῶτο τὸν Ἐλευθέριο Βενιζέλο.

Πρέπει νὰ ἀπαιτήσῃ: 

α) Τὴν ἐπιστροφὴ τῶν κλοπιμαίων τῆς φραγκικῆς ἀλώσεως τῆς Κωνσταντινουπόλεως τοῦ 1204 ποὺ εὑρίσκονται στὴν Βενετία.

β) Τὴν ἐπιστροφὴ τῶν λειψάνων ὅλων τῶν ὀρθοδόξων ἁγίων ποὺ ἐκλάπησαν ἀπὸ τοὺς ῥωμαιοκαθολικοὺς τοῦ Βατικανοῦ καὶ εὑρίσκονται στὴν Ἰταλία, ἀκόμη καὶ τῶν ὀστῶν τοῦ πλατωνιστοῦ καὶ ἱδρυτοῦ τῆς Δύσεως, Γεμιστοῦ Πλήθωνος, ποὺ ἐκλάπησαν ἀπὸ τὸν Σιγισμοῦνδο Παντόλφο Μαλατέστα, ἀπὸ τὸν Μυστρᾶ καὶ εὑρίσκονται στὸ Ῥίμινι.

γ) Τὴν ἀνέγερσι, διατήρησι καὶ ἐπαναφορὰ  τῶν ὀρθοδόξων Ἑλλήνων Ῥωμηῶν, Καποδίστρια, Μεταξᾶ καὶ Παπαδόπουλο, ὡς καὶ τῶν ὀρθοδόξων αὐτοκρατόρων τοῦ Βυζαντίου.

Δημήτρης Κιτσίκης                                            30 Ἰουνίου 2020

590 - Μπαλκάνια: Ἡ Ἐνδιάμεση Περιοχὴ σήμερα

590 - Μπαλκάνια:  Ἡ Ἐνδιάμεση Περιοχὴ σήμερα

Δεύτερη πλέον διεφθαρμένη χώρα στὴν Εὐρώπη ἡ Ἑλλάς

Ἀπὸ τὸ 1821, ὅταν οἱ Πελοποννήσιοι ὑπὸ τὸν Κολοκοτρώνη ἀπεσχίσθησαν ἀπὸ τὸν αὐτοκρατορικὸ ἑλληνισμὸ τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, ὡς καθυστερημένοι Κοῦρδοι τοῦ δυτικοῦ ἄκρου τῆς Ὀθωμανίας, ἡ Ῥούμελη, δυτικὸς πνεύμων  τῆς Αὐτοκρατορίας, ἐξέπεσε στὴν ὑπανάπτυκτη κακομοιριὰ φουστανελλοφόρων ποὺ τὸν ἀνεφώνησε ἡ Δύσις περιπαικτικά: "Ἐδῶ δὲν εἶναι παῖξε γέλασε. Ἐδῶ εἶναι Μπαλκάνια!"

Δημήτρης Κιτσίκης          29 Ἰουνίου 2020

·          

·          

·          

·       "Στη δεύτερη θέση από το τέλος βρέθηκε πανευρωπαϊκά η Ελλάδα στον Δείκτη Αντίληψης Διαφθοράς που καταρτίζει κάθε χρόνο από το 1995 η οργάνωση Διεθνής Διαφάνεια, με τη βαθμολογία της χώρας μας να έχει επιδεινωθεί σημαντικά μέσα σε μόλις ένα χρόνο. 

"Σύμφωνα με την κατάταξη του 2018, τη χειρότερη επίδοση μεταξύ των 31 χωρών της Δυτικής Ευρώπης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατέγραψε η Βουλγαρία με "σκορ" 42 μονάδων (υποχώρησε κατά μία μονάδα σε σχέση με το 2017). Ακολουθεί η χώρα μας που μέσα σε ένα χρόνο "έχασε" τρεις μονάδες και πλέον συγκεντρώνει 45 μονάδες. Στην τρίτη χειρότερη θέση πανευρωπαϊκά βρίσκεται η Ουγγαρία (46), που έχει κατακρημνιστεί κατά οχτώ μονάδες την τελευταία πενταετία. Ο μέσος όρος της περιοχής διαμορφώθηκε στις 66 μονάδες (με άριστα τις 100). Μάλιστα, οι 14 από 20 χώρες που είναι στην κορυφή του Δείκτη Αντίληψης Διαφθοράς (Corruption Perceptions Index - CPI) βρίσκονται στη Δυτική Ευρώπη και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Πρώτη παγκοσμίως με σκορ 88 μονάδων έρχεται η Δανία. Ακολουθούν με μικρή διαφορά η Φινλανδία, η Σουηδία και η Ελβετία (και οι τρεις συγκεντρώνουν 85 μονάδες και μοιράζονται την τρίτη  θέση παγκοσμίως μαζί με  τη Σιγκαπούρη). 

"Σε σύνολο 180 χωρών η Ελλάδα έρχεται 67η και βρίσκεται σε χειρότερη θέση από χώρες όπως η Μαλαισία, η Κούβα, η Ρουάντα, η Μποτσουάνα και η Ουρουγουάη.  Το 2017 η χώρα μας βρισκόταν στην 59η θέση παγκοσμίως, δηλαδή μέσα σε ένα χρόνο υποχώρησε στην κατάταξη κατά 8 θέσεις. 

"Ο διορισμός της Β. Θάνου στην Επ. Ανταγωνισμού εγείρει ανησυχίες

"Ειδικά για την Ελλάδα η Διεθνής Διαφάνεια αναφέρει ότι η χώρα έπεσε κατά τρεις μονάδες (στις 45 από τις 48 το 2017), ωστόσο, η κατάταξή της είναι βελτιωμένη κατά εννέα μονάδες σε σχέση με το 2012. "Μια εξήγηση για αυτό είναι το γεγονός ότι από τον 2008 που ξέσπασε η χρηματοπιστωτική κρίση, η χώρα έχει προβεί σε αρκετές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις ώστε να εξισορροπήσει τα αυστηρά μέτρα λιτότητας. Ωστόσο παρά αυτές τις διαρθρωτικές βελτιώσεις, η πρόοδος στην καταπολέμηση της διαφθοράς έχει "παγώσει" στην Ελλάδα και το "βαρίδι" της γραφειοκρατία επιβαρύνει τη χώρα". 

"Η Διεθνής Διαφάνεια κάνει αναφορά στα σκάνδαλα που απασχόλησαν την εγχώρια επικαιρότητα το 2018 λέγοντας ότι υπονόμευσαν τις προσπάθειες καταπολέμησης της διαφθοράς, ενώ ειδική μνεία γίνεται στην πρόσφατη απόφαση της κυβέρνησης να διορίσει τη Βασιλική Θάνου ως πρόεδρο της Επιτροπής Ανταγωνισμού. Όπως επισημαίνει ο διεθνής οργανισμός, η τοποθέτησή της στη συγκεκριμένη θέση εγείρει ανησυχίες για σύγκρουση συμφερόντων, με δεδομένο ότι η κα. Θάνου είναι στενή σύμβουλος του Έλληνα πρωθυπουργού και παράλληλα θέτει εν αμφιβόλω την ανεξαρτησία του εν λόγω θεσμικού οργάνου. 

"Στην ανάλυση της Διεθνούς Διαφάνειας για την περιοχή της Δυτικής Ευρώπης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης η Ελλάδα κατατάσσεται στις "υπό παρακολούθηση χώρες"", σημειώνει η Πρόεδρος της Διεθνούς Διαφάνειας Ελλάδος Δρ. Δαμάσκου Άννα. "Η χώρα μας θέλει να βρίσκεται στον πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά απέχει ακόμη από τον μέσο όρο της Δυτικής Ευρώπης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης στον Δείκτη Αντίληψης Διαφθοράς. Ως εκ τούτου, πρέπει ως χώρα να εντείνουμε τις προσπάθειες μας για την καταπολέμηση της διαφθοράς, ώστε να μην επιτρέψουμε σε τούτη να πλήξει έτι περαιτέρω την ποιότητα της δημοκρατίας μας" συμπληρώνει. 

"Η διαφθορά αποδυναμώνει τη δημοκρατία και δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο, όπου η διαφθορά υπονομεύει τους δημοκρατικούς θεσμούς και τα αδύναμα θεσμικά όργανα με τη σειρά τους, είναι λιγότερα ικανά να ελέγξουν τη διαφθορά", αναφέρει από την πλευρά της η Διευθύντρια της Διεθνούς Διαφάνειας Patricia Moreira.

"Ο Δείκτης Αντίληψης Διαφθοράς, κατατάσσει συνολικά 180 χώρες και περιοχές με βάση το πώς αντιλαμβάνονται οι κατά τόπους εμπειρογνώμονες και επιχειρηματίες τα επίπεδα διαφθοράς του δημοσίου τομέα στη χώρα τους. Η κλίμακα που χρησιμοποιείται ξεκινάει από το μηδέν και φτάνει στο 100, με το μηδέν να είναι το χειρότερο επίπεδο. 

"Το 2018 περισσότερες από δύο στις τρεις χώρες είχαν βαθμολογία μικρότερη των 50 μονάδων, με τον παγκόσμιο μέσο όρο να βρίσκεται στις μόλις 43 μονάδες. Στον πάτο της παγκόσμιας κατάταξης βρίσκεται με 10 μονάδες η Σομαλία, στη δεύτερη χειρότερη θέση ακολουθούν η Συρία και το Νότιο Σουδάν με 13 μονάδες, τρίτες από το τέλος είναι η Υεμένη και η Βόρεια Κορέα με σκορ μόλις 14 στα 100. 

"Από το 2012, μόνο 20 χώρες έχουν βελτιώσει σημαντικά τη βαθμολογία τους, συμπεριλαμβανομένης της Αργεντινής και της Ακτής του Ελεφαντοστού, ενώ 16 χώρες έχουν παρουσιάσει σημαντική πτώση στην βαθμολογία, μεταξύ των οποίων η Αυστραλία, η Χιλή και η Μάλτα.

"Κοντά στις "ελλειμματικές δημοκρατίες" η βαθμολογία της Ελλάδας

"Όπως σημειώνει η Διεθνής Διαφάνεια, η ανάλυση των δεδομένων για τη δημοκρατία διεθνώς αναδεικνύει την άμεση συσχέτιση που υπάρχει μεταξύ διαφθοράς και υγιούς δημοκρατίας. Οι πλήρως δημοκρατικές χώρες έχουν μέση βαθμολογία 75 στον Δείκτη Αντίληψης Διαφθοράς, οι ελλειμματικές δημοκρατίες έχουν μέση βαθμολογία 49 (σ.σ. υψηλότερη από τη βαθμολογία της Ελλάδας), τα υβριδικά καθεστώτα – τα οποία παρουσιάζουν απολυταρχικές τάσεις - έχουν βαθμολογία 35, ενώ τα αυταρχικά καθεστώτα συγκεντρώνουν την χειρότερη βαθμολογία, με μέσο όρο μόλις 30 στον Δείκτη Αντίληψης Διαφθοράς.

"Η έρευνά μας κάνει ξεκάθαρη την διασύνδεση που υπάρχει μεταξύ μιας υγιούς δημοκρατίας και της αποτελεσματικής καταπολέμησης της διαφθοράς τον δημόσιο τομέα", ανέφερε η Delia Ferreira Rubio, Πρόεδρος της Διεθνούς Διαφάνειας. "Η διαφθορά είναι πολύ πιο πιθανόν να 'ανθίσει' εκεί όπου τα θεμέλια της δημοκρατίας είναι σαθρά, και, όπως παρατηρήσαμε σε πολλές χώρες, εκεί όπου μη δημοκράτες και λαϊκιστές πολιτικοί την χρησιμοποιούν προς όφελός τους".

eliza.triandafillou@capital.gr

589 - Κιτσίκης καὶ Ἑλληνισμός: Μία ἐκ βαθέων ἐξομολόγησις

Ἡ  ἀντάρτισσα Μπεάτα Πετυχάκη-Κιτσίκη, μητέρα τοῦ Δημήτρη Κιτσίκη, στὸ στρατιωτικὸ δικαστήριο τὸ 1948 ποὺ τὴν κατεδίκασε σὲ θάνατο ὡς κομμουνίστρια. Ἡ Ἑλληνίς, ὡς μὴ γραικύλη, δὲν ὁμιλεῖ μόνον  ἀλλὰ δρᾷ.

589 - Κιτσίκης καὶ Ἑλληνισμός: Μία ἐκ βαθέων ἐξομολόγησις

Ἀπὸ τὴν καταστροφὴ τοῦ 1922  τὸ ἑλληνικὸ κράτος ὡς μήτρα τοῦ ἑλληνισμοῦ στερεύει χωρὶς δημιουργικὸ ὑγρό. Σὲ κάθε κίνησι ποὺ κάνει, πάντα ἀργοπορημένα, πάντα ἄστοχα, πάντα ἀποτυγχάνει τὸν στόχο της, πάντα ἀστοχεῖ διότι κινεῖται κατόπιν ἑορτῆς ὅταν ἡ ἀντίπερα ὄχθη, ἡ Τουρκία, ἔχει ἤδη μετακινηθῆ ἀπὸ τὴν θέσι της, ἀνεβαίνοντας ἕνα παραπάνω σκαλί. Ἔτσι σταδιακὰ ἐχάσαμε τὸν ἑλληνισμὸ τῆς Πόλης, ἐχάσαμε στὴν Ἴμβρο καὶ τὴν Τένεδο, έχάσαμε στὴν Κύπρο, ἐχάσαμε στὴν Θράκη καὶ χάνουμε ὑπὲρ τῶν Ῥώσσων τὸ Φανάρι καὶ τὸ Ἅγιον Ὄρος.

Ἡ δουλικότης μας ἔναντι τῆς Δύσεως ὅλο καὶ αὐξάνεται. Τὰ δυτικὰ ἀφεντικά μας λόγῳ τῆς ἀρχαίας Ἱστορίας μας μᾶς συμπαθοῦν, θέλουν νὰ  μᾶς βοηθήσουν ἀλλὰ ἐμεῖς βυθιζόμαστε ὅλο καὶ περισσότερο στὴν στεῖρα ὀμφαλοσκόπησι. Ὅλοι οἱ γείτονες μᾶς φταῖνε, ὅλοι εἶναι βάρβαροι ἐκτὸς ἀπὸ τὰ δυτικὰ ἀφεντικά μας στὰ ὁποῖα κολλᾶμε σὰν ἐνοχλητικὲς βδέλλες θέλοντας καλὰ καὶ σώνει νὰ τοὺς ὀμοιάσωμε, ἀκόμη διδάσκοντας στὰ παιδιά μας ἀγγλικὰ στὸ νηπιαγωγεῖο γιὰ νὰ διαβάζουν άμερικανικὰ κόμικς  ἀντὶ γιὰ ἑλληνικὲς εἰκονογραφημένες περιπέτειες.

Ἐνῶ οἱ γείτονες προοδεύουν ἐμεῖς βυθιζόμαστε ὅλο καὶ πιὸ μέσα στὴν ἐμμονή μας νὰ ἐκθειάζωμε τὸ καριοφίλι καὶ τὴν περικεφαλαία τοῦ Κολοκοτρώνη. Οἱ δυτικοὶ προστάτες μας ἔχουν χάσει τὴν ὑπομονή τους καὶ μᾶς περιπαίζουν.

Ἔγραψα σήμερα στὸ twitter: There has always been a chasm between the Greek public fanatically anti-Turkish because of school education and any Greek government ready to come to an overall agreement with Ankara, especially the Mitsotakis family. Go ahead Kyriakos!

Γιὰ πολλοστὴ φορὰ οἱ προστάτες μας μᾶς σπρώχνουν σὲ διάλογο ἀλλὰ ἐν τῷ μεταξὺ ἡ ἄλλη πλευρὰ ἔχει σκαρφαλώσει ἕνα σκαλὶ παραπάνω καὶ πάλι θὰ χάσουμε. Ἡ μήπως κάποια στιγμὴ ἡ τραγωδία αὐτὴ θὰ λἀβῃ τέλος;

Ἐν τῷ μεταξύ, γιὰ νὰ τονωθῇ τὸ ήθικό μας ἀναδημοσιεύω παρακάτω μία ἐκ βαθέων ἐξομολόγησίς μου ποὺ εἶχα δημοσιεύσει στὸ τριμηνιαῖο περιοδικό μου, "Ἐνδιάμεση Περιοχή", τεῦχος 71, Ἄνοιξις 2014, στὶς σελίδες 18 μὲ 20, διότι εἶμαι ἀθεραπεύτως αἰσιόδοξος.

Δημήτρης Κιτσίκης 27 Ἰουνίου 2020

588 - Ὥρα μηδέν 2020!

Ἥλθε ἡ ὥρα τοῦ αὐτοκρατορικοῦ φασισμοῦ

588 - Ὥρα μηδέν 2020!

Γιατί; Διότι:

1 - Ὁ Δονᾶλδος Τράμβιος ἐν μέσῳ ἔτους ἐκλογῶν θὰ παραμείνῃ στὴν ἐξουσία.

2 - Ὁ ἀπαραίτητος σύμμαχος τοῦ Τραμβίου, ὁ Βλαδίμηρος Πούτιν διενεργεῖ δημοψήφισμα τὴν 1^η Ἰουλίου τὸ ὁποῖο θὰ τοῦ ἐπιτρέψῃ νὰ παραμείνῃ στὴν ἐξουσία μέχρι τὸ 2036.

3 - Ὁ Ταγὶπ Ἔρντογαν ἔχει ἀέρα στὰ πανιά του, στηριζόμενος  στὸ δίδυμο Τράμβιος-Πούτιν ἀμερικανορωσσικῆς μοιρασιᾶς τοῦ Αἰγαίου (νέας συμφωνίας Γιάλτας) μὲ ἀντάλλαγμα τὴν ἑλληνοτουρκικὴ συμφωνία στὸ Αἰγαῖο ἐφ’ὅλης τῆς ὕλης.

4 - Ἡ κατάρρευσις τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως τῶν Βρυξελλῶν μετὰ τὴν ἀποχώρησιν τῆς Ἀγγλίας (μὲ στενὴ συμμαχία ΗΠΑ-Ἀγγλίας) καὶ τὸ ῥῆγμα Μέρκελ-Μακρόν.

5 – Στὸν πλανητικὸ πόλεμο ΗΠΑ-Κίνας χάνει μάχες ἡ Κίνα λόγῳ κορωνοϊοῦ.

6 - Ὁ παγκόσμιος ἐμφύλιος τοῦ καπιταλισμοῦ στὶς ΗΠΑ ἐξαπλώνεται σὲ ὅλην τὴν Δύσιν καὶ τώρα στὴν Ἑλλάδα ποὺ παραμένει ἀκυβέρνητη

7 – Τὸ λαθρομεταναστευτικὸ ὅπλο εἰσβολῆς στὴν Εὐρώπη ποὺ χρησιμοποίησε ἡ σοσιαλδημοκρατία τοῦ Σόρος μὲ τὰ χρήματα τῶν ὀργανώσεών του καὶ τὶς στρατιές του τῶν ΜΚΟ ἔγινε μπούμερανγκ, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν καθολικὴν αὔξησιν τῆς ξενοφοβίας στοὺς λαοὺς ὁλοκλήρου τῆς Εὐρώπης

8 – Τὸ «τέλος τῆς Ἱστορίας» τοῦ Ἑγέλου μὲ τὴν εἴσοδο τοῦ Ναπολέοντος –Τραμβίου στὴν Ἰένα τὸ 1806 μεταφράζεται μὲ τὸν καθολικὸ ἐπαναστατικὸ θρίαμβο τοῦ αὐτοκρατορικοῦ φασισμοῦ στὴν Εὐρώπη ἀλλὰ καὶ στὴν Ἑλλάδα.

Συμπέρασμα: Γιὰ τὴν Ἑλλάδα, τὸ 2020 ἔχει σημάνει ἡ ὥρα μηδέν. Ἤ θὰ καταποντισθῇ ἤ θὰ ἀναγεννηθῇ ἀπὸ τὶς στάχτες της.

Ἐὰν ἀναγεννηθῇ ἡ Ἑλλὰς πρέπει:

1 –Νὰ ἀποχωρήσῃ ἀμέσως καὶ μονομερῶς ἀπὸ τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωσι τῶν Βρυξελλῶν

2 - Νὰ ἐκδιώξῃ ἀμέσως ὅλους τοὺς λαθρομετανάστες, διαφορετικὰ νὰ τοὺς ἐγκλείσῃ ὅλους σὲ στρατόπεδα συγκεντρώσεως σὲ ξερονήσια. Λαθρομετανάστης νὰ θεωρεῖται ὅποιος εἰσέρχεται στὴν χώρα χωρὶς νὰ περάσῃ ἀπὸ προξενικὴ ἀρχὴ στὴν χώρα του μὲ γραπτὴ ἄδεια παραμονῆς ἐπὶ τοῦ διαβατηρίου του στὴν Ἑλλάδα.

3 – Νὰ στηριχθῇ ὁλόκληρη στὴν συμμαχία  ΗΠΑ-Ῥωσσίας

4 – Νὰ ἀνοίξῃ ἀμέσως διαπραγματεύσεις μὲ τὸν Ἔρντογὰν ἐφ’ὅλης τῆς ὕλης γιὰ ἐπανένωσιν τοῦ Αἰγαίου καὶ ἐπίτευξιν ἑλληνοτουρκικῆς κυπριακῆς συνομοσπονδίας.

5 – Μέσῳ δημοψηφίσματος νὰ ἐγκαθιδρυθῇ στὴν Ἑλλάδα ὁλοκληρωτικὸ κράτος ἐθνικομπολσεβικικῆς ὑφῆς χωρὶς ἀντικομμουνισμὸ καὶ μόνιμο ΚΚΕ (πουτινικὸ μοντέλο). Ὁ ἀντικομμουνισμὸς ἐξυπηρετεῖ πάντα τὸν καπιταλισμὸ καὶ παρεμποδίζει τὴν ἐπικράτησι τῆς πολιτικῆς ἐπὶ τῆς ἰδιωτικῆς οἰκονομίας  ἡ ὁποία πρέπει μὲν νὰ προστατευθῇ ἀλλὰ νὰ κατευθύνεται ἀπὸ τὴν πολιτικὴ ἐξουσία πρὸς χάριν τῶν συμφερόντων τοῦ κράτους. Νὰ προστατεύεται ἡ λειτουργία ὅλων τῶν θρησκειῶν ἀλλὰ μὲ κυρία τὴν Ὀρθοδοξία.

6 – Στρατὸς καὶ ἀστυνομία νὰ ἐλέγχονται αὐστηρὰ ἀπὸ τὸ φασιστικὸ κράτος διότι ἄλλο στρατιωτικὴ δικτατορία (τύπου Φράνκο καὶ Πινοσέτ)  ποὺ ὑποστηρίζει τὰ καπιταλιστικὰ συμφέροντα καὶ ἄλλο ὁ ὁλοκληρωτικὸς ἡγέτης (τύπου Πούτιν καὶ Τραμβίου) ποὺ ἔχει ὑπὸ τὸν πλήρη ἔλεγχό του τὴν στρατοκρατία μέσῳ παραστρατιωτικῆς φασιστικῆς ὀργανώσεως μὲ πρότυπο τοὺς Φρουροὺς τῆς Ἰσλαμικῆς Δημοκρατίας τοῦ Ἰράν.  

Δημήτρης Κιτσίκης                          25 Ἰουνίου 2020

             

587 - Ὁ αὐτοχειριασμὸς τῆς Δύσεως

587 - Ὁ αὐτοχειριασμὸς τῆς Δύσεως

Χαρακτηριστικὸ τῆς ἀπολύτου δυτικῆς παρακμῆς ποὺ ὁ Τραμβισμὸς τοῦ ἀμερικανοῦ προέδρου ἀγωνίζεται νὰ σταματήσῃ, τραβῶντας τὸν πνιγμένο ἀπὸ τὰ μαλλιά γιὰ νὰ τὸν σώσῃ, εἶναι ὅτι ὀλίγοι ἐπρόσεξαν τὸ ἄρθρο μου τῆς περασμένης ἑβδομάδος, ἀριθ. 581 (13 Ἰουνίου), τοῦ παρόντος ἱστολογίου, ποὺ ἔφερε τὸν τίτλο, «Τὸ μπούμερανγκ  τῆς λευκῆς ἐπαναστάσεως» (παρακαλῶ νὰ τὸ ξαναδιαβάσετε).

Σορισμὸς τοῦ Σόρος κατὰ Τραμβισμὸς τοῦ Τραμβίου: Ὁ πρῶτος πρὸς χάριν τῶν τραπεζῶν συνεχίζει νὰ προωθῆ τὸν σοσιαλδημοκρατικὸ παγκοσμισμὸ στὸν ὁποῖο ἀνέλαβε ἡγέτις ἡ Κίνα, χρησιμοποιῶντας τὸ δικαιολογημένο μῖσος τοῦ Τρίτου Κόσμου κατὰ τῆς Δύσεως, θυσιάζοντας  ὅμως τὸν δυτικὸ πολιτισμό, ποὺ παραμένει -ἔστω καὶ ὡς κουτσὸ παιδί- τοῦ ἑλληνισμοῦ.

Ὁ δεύτερος, ὡς Ναπολέον τῆς Δυτικῆς Ἐπαναστάσεως, ποὺ στὸν Ἕγελο τὸ 1806, στὴν γερμανικὴ πόλι Ἰένα, ἀπεκαλύφθη ὡς «τέλος τῆς Ἱστορίας», μάχεται μὲ τὰ στρατεύματά του νὰ σκοτώσῃ τὸν κινεζικὸ δράκο.

Τὸ νέο Βατερλὼ θὰ κριθῇ στὸ Αἰγαῖο. Ἐὰν κερδίσῃ ἡ Κίνα θὰ καταστραφῇ ὁλόκληρος ὁ δυτικὸς πολιτισμός –ἐπαναλαμβάνω, αὐτὸ τὸ κουτσὸ παιδὶ μὲν τοῦ ἑλληνισμοῦ-  ἀλλὰ μαζὶ θὰ καταστραφῇ καὶ ἡ μητέρα Ἑλλάς. Τότε ὁ Τράμβιος θὰ ταριχευθῇ σὲ ἐπιβλητικὸ μαυσολεῖο καὶ ἡ κατεστραμένη Δύσις θὰ τὸν προσμένη καὶ πάλι ὡς μαρμαρωμένο βασιλέα. Διότι ἡ Ἱστορία δὲν ἔχει τέλος.

Δημήτρης Κιτσίκης                       22 Ἰουνίου 2020

586- Χρηματισμὸς δημοσιογράφων καὶ πολιτικῶν: πολὺς θόρυβος γιὰ τὸ τίποτα.

586- Χρηματισμὸς δημοσιογράφων καὶ πολιτικῶν: πολὺς θόρυβος γιὰ τὸ τίποτα.

Ὅταν ὁ κάθε τυχάρπαστος συγγραφεύς, δημοσιογράφος ἤ πολιτικός, δημοσιεύει κάποιο βιβλίο, ἀμέσως ἡ φάρα του ὀργανώνει δημόσια παρουσίασι τοῦ βιβλίου μὲ συμμετοχὴ βουλευτῶν, ὑπουργῶν καὶ μεγαλοδημοσιογράφων.

Ὅταν ὁ καθηγητὴς Δημήτρης Κιτσίκης ῥίχνει στὴν ἀγορὰ τοῦ βιβλίου (μεταξὺ τῶν ἄλλων πολλῶν  βιβλίων του ποὺ τὰ ἔχουν διαβάσει σὲ Ἀνατολὴ καὶ Δύσι) ἕνα κοτρῶνι ποὺ καθηλώνει ὡς ἐνόχους ὅλον τὸν δημοσιογραφικὸ καὶ πολιτικὸ κόσμο, μὲ πλήρεις ἀποδείξεις, λόγῳ ἁδροῦ χρηματισμοῦ τῶν Ἡρακλειδῶν τῆς παγκοσμίας καπιταλιστικῆς κοινοβουλευτικῆς Δημοκρατίας, μὲ μόνη ἐξαίρεσι τὰ μέλη τοῦ ΚΚΕ, οὐδεὶς προθυμοποιεῖται νὰ ὀργανώσῃ δημοσία παρουσία τοῦ βιβλίου του.

Εὐνόητον.

Δημήτρης Κιτσίκης                                        20 Ἰουνίου 2020

585 – Ἡ φωνὴ τοῦ ἀφεντικοῦ ἀκούγεται ἀπὸ τὰ ἑλληνικὰ ΜΜΕ

Ἡ δημοσκόπησις τοῦ New York Times, τὸν Νοέμβριο τοῦ 2016, μία ἑβδομάδα πρὸ τῶν προεδρικῶν ἐκλογῶν

Ὁ Τράμβιος ὡς ἥρως τοῦ Ἑγέλου

585 – Ἡ φωνὴ τοῦ ἀφεντικοῦ ἀκούγεται  ἀπὸ τὰ ἑλληνικὰ  ΜΜΕ

Ὅπως καὶ τὸ 2016 ἡ παραπληροφόρησις τοῦ ἀμερικανικοῦ κατεστημένου θὰ ἐξαπλωθῇ σὲ ὅλην τὴν διάρκεια τοῦ παρόντος ἔτους 2020 τῶν ἀμερικανικῶν ἐκλογῶν γιὰ νὰ ἀποφευχθῆ πάσῃ θυσίᾳ ἡ ἐπανεκλογὴ τοῦ Δονάλδου Τραμβίου διότι ὅπως ἔδήλωσε ἀξιωματοῦχος τοῦ βαθέως ἀμερικανικοῦ κράτους, «ἐὰν ἐπανεκλεγῆ ὁ Τράμβιος αὐτὸ θὰ σημάνῃ τὸ τέλος τοῦ ΝΑΤΟ ἀλλὰ καὶ τοῦ ἀμερικανικοῦ συστήματος».

Ἤδη οἱ παραπλανητικὲς ἀμερικανικὲς δημοσκοπήσεις καταγράφουν μεγάλη πτῶσι τῆς δημοφιλίας τοῦ προέδρου καὶ οἱ ἀπανωτὲς ψευδεῖς εἰδήσεις προερχόμενες ἀπὸ τὴν Οὐασιγκτῶνα ἀνακυκλώνονται ἀπὸ τὰ ἑλληνικὰ ΜΜΕ ὡς φωνὴ τοῦ κυρίου.

Ἐμεῖς οἱ θαυμαστὲς τοῦ Λένιν καὶ ὑποστηρικτὲς τῶν λαῶν κατὰ τοῦ ἀμερικανικοῦ ἰμπεριαλισμοῦ εἴμεθα ἐνθουσιασμένοι μὲ τὸν Τράμβιο ὅπως ἐνθουσιασμένος θὰ ἦτο καὶ ὁ Λένιν ἐὰν ἦταν σήμερα ζωντανός. Ἡ Οὐάσιγκτων διαπιστώνει ὅτι παρὰ τὴν τεραστία ψευδῆ της προπαγάνδα «ἕνα 40% τῶν ἀμερικανῶν ψηφοφόρων συνεχίζουν νὰ ὑποστηρίζουν» τὸν Τράμβιο καὶ πᾶνε νὰ τρελλαθοῦν ἀπὸ τὸ κακό τους.

Ὁ Ἔγελος, ἐὰν καὶ αὐτὸς εἶχε γνωρίσει τὸν Τράμβιο θὰ τὸν ἀνεκήρυττε ἥρωα ὅπως τὸν  γάλλο αὐτοκράτωρα καὶ κατακτητὴ τοῦ κόσμου, ὅταν αὐτὸς εἰσῆλθε τὸ 1806 στὴν πόλι ὅπου ὁ  Ἕγελος ἐδίδασκε, τὴν γερμανικὴ Ἰένα, καὶ θὰ ἀνεφώνιζε ὅπως καὶ γιὰ τὸν Ναπολέοντα: Μὲ τὸν Τράμβιο ἔχουμε τὸ τέλος τῆς Ἱστορίας!

Δημήτρης Κιτσίκης                         19 Ἰουνίου 2020

584 - Ἑλλὰς 2020- Ἀποκάλυψις

"Ἀποκάλυψις", παράστασις τοῦ Θάνου Παπακωνσταντίνου στὸ Ἵδρυμα Ὠνάση, 2019

584 - Ἑλλὰς 2020 - Ἀποκάλυψις

Ἑλλὰς 2020 - Ἀποκάλυψις:

Ἐνδιάμεση Περιοχή, τριμηνιαῖο περιοδικὸ τοῦ Δημήτρη Κιτσίκη, τεῦχος Γ’-10, Χειμὼν 1998-1999 ,σ. 21-23 :

"Οἱ γονεῖς θὰ σκοτώνουν τὰ παιδιά τους καὶ τὰ παιδιά τοὺς γονεῖς τους, ἀδιάφοροι περαστικοὶ θὰ βλέπουν συνανθρώπους τους νὰ δολοφονοῦνται στὸ πεζοδρόμιο, τὸ χρῆμα θὰ εἶναι ἡ ὑπερτάτη ἀξία, "ὁ γάμος θὰ βασίζεται σὲ μία παροδικὴ ἔλξι, ὅσο κρατᾷ ἡ σεξουαλικὴ ἔλξι, καὶ γιὰ νὰ ἐπιτύχῃ κανεὶς στὶς μπίζνες, πρέπει νὰ ἐξαπατήσῃ τὸν ἄλλο" (Σριμὰντ Μπαγκαβατάμ, 12.2.3). Γιὰ τοὺς πολιτικοὺς τὸ Μπαγκαβατάμ (12.2.8) γράφει: "Αὐτοὶ οἱ (ἐκλεγμένοι) ἀδίστακτοι τραμποῦκοι, μετεμφιεσμένοι σὲ ἡγέτες θὰ καταπιέσουν τὸν κόσμο".

583 – Τουρκία: ἕνα ἐπιτυχημένο Ἰσραήλ.

Ἡ Γάζα ὡς μελλοντικὴ Ἑλλὰς τῆς Τουρκίας ( ὑπ΄ὄψιν τῶν περισπουδάστων ἑλλήνων ὑπουργῶν Ἀμύνης)

583 – Τουρκία: ἕνα ἐπιτυχημένο Ἰσραήλ.

Ἐπανειλημμένως στὰ γραπτά μου ἔχω χαρακτήρισει τὴν Ἑλλάδα τοῦ 1919-1922 ἕνα ἀποτυχημένο πρῶτο Ἰσραήλ, ἐννοῶντας ὅτι ἡ Μεγάλη Ἑλλὰς τοῦ Βενιζέλου μὲ τὴν ἐξάπλωσί της πρὸς τὴν Μέση Ἀνατολὴ ἐξυπηρέτῃ τὸν ἰμπεριαλισμὸ τῆς Δύσεως γιὰ ἔλεγχο τῶν πηγῶν πετρελαίου μὲ χωροφύλακα τὴν Ἑλλάδα.

Ὁ Βενιζέλος ἔπαιξε καὶ ἔχασε καὶ μαζί του ἔχασε τὸ ἑλληνικὸ κρατίδιο τῶν Ἀθηνῶν ποὺ παρέμεινε κολοβὸ καὶ ὑπανάπτυκτο μὲ τὸν ἐπιφανειακὴ εὐημερία μίας οἰκονομίας τύπου Λιβάνου.

Ἡ Ἑλλὰς ἔγινε Παλαιστίνη ἐνώπιον μίας Τουρκίας ποὺ ἱδρύθη τὸ 1923 μὲ τὶς εὐλογίες τῆς Δύσεως  -ἀλλὰ καὶ τῆς Ῥωσσίας-  γιὰ νὰ ἀντικαταστήσῃ τὴν ἀποτυχημένη Ἑλλάδα. Ἔκτοτε ἡ Τουρκία σταδιακά, ἐμεγάλωσε, οἰκονομικὰ καὶ πληθυσμιακά, παραμένοντας ἐκτὸς τῆς συρράξεως τοῦ δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, καὶ ἔφθασε σήμερα νὰ γίνη μεγάλη περιφερειακὴ δύναμις ἐνάντια στὴ καθηλωμένη πληθυσμιακὰ -καὶ οἰκονομικῶς τουριστικὴ Μπανανία- Ἑλλάδα.

Τὸ 1948, ἡ Δύσις  -ἀλλὰ καὶ ἡ Ῥωσσία-  προώθησε τὴν ἱδρυσι τοῦ ἑβραϊκοῦ κράτους τοῦ Ἰσραήλ, ὡς δόρυ στρεφόμενο πρὸς Ἀνατολὰς γιὰ ἐξυπηρέτησι καὶ πάλι τῶν δυτικῶν ὀρέξεων σὲ πετρέλαιο. Καὶ αὐτὴν τὴν φορά, τὸ Ἰσραήλ, ὡς δεύτερη Ἑλλὰς τοῦ 1919, ἐπέτυχε καὶ ἐκαθήλωσε στὴν ὑπανάπτυξι τὴν ἀραβικὴ Παλαιστίνη.

Σήμερα ἡ ἐπιτυχημένη Τουρκία, ἀσχέτως ἡγέτου, Ἔρντογαν ἤ Νετανυάχου, ὑποχρεωτικὰ στηρίζεται -ὡς ἐπιθετικὸ δόρυ- ἀπὸ τὴν ἰμπεριαλιστικὴ Δύσι, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν Ῥωσσία, γιὰ ἔλεγχο τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, δηλαδὴ τοῦ Ἰράν, ἀλλὰ καὶ πιὸ πέρα γιὰ ἔλεγχο τῆς Κίνας.

Ἡ Ἑλλὰς ἀπέτυχε καὶ γίνεται σταδιακὰ λωρὶς τῆς Γάζας τῆς Τουρκίας. Αὐτὰ ἔχει ὁ γραικυλισμός, διότι καλῶς, νὰ ἐξυπηρετῇς μὲν τὰ συμφέροντα τῶν δυτικῶν ἰμπεριαλιστῶν ὅπως τὸ κάνει τὸ Ἰσραήλ, ἀλλὰ συνάμα νὰ γιγαντώνῃς τὸ μπόϊ σου μὲ βιομηχανικὸ ἀτσάλι καὶ ὄχι μὲ μαλακὴ μπανάνα.

Τὸ 1919, ὁ τουρκικὸς λαὸς ἐπνίγετο στὴν θάλασσα ζητῶντας ἀπελπισμένα βοήθεια καὶ ἦλθε ὁ Κέμαλ, ὡς ἥρως, τὸν ἀρπαξε ἀπὸ τὰ μαλλιὰ καὶ τὸν τράβηξε ἔξω στὴν στεριὰ καὶ τὸν ἔσωσε ἀπὸ τὸν πνιγμό. Σήμερα, ὁ ἑλληνικὸς λαὸς πνίγεται στὴν θάλασσα τοῦ Αἰγαίου καὶ περιμένει τὸν ἥρωά του γιὰ νὰ τὸν τραβήξῃ ἀπὸ τὰ μαλλιὰ καὶ νὰ τὸν σώσῃ ἀπὸ βέβαιο πνιγμό. Ἀλλὰ ὁ ἥρως δὲν φαίνεται στὸν ὁρίζοντα. Ἐὰν δὲν ἔλθῃ, ἡ Ἑλλὰς θὰ παραμείνη ξέφραγκο καὶ ἀνυπεράσπιστο ἀμπέλι, βυθιζομένη σὲ μόνιμη λωρίδα τῆς Γάζας.

Δημήτρης Κιτσίκης                                  16 Ἰουνίου 2020

Ἰδοὺ γιατὶ ἀπεκλείσθη ἀπὸ τὸ Facebook ὁ καθηγητὴς Δημήτρης Κιτσίκης:

"Σημειώνεται πως από το 2019, τα Ellinika Hoaxes είναι συνεργάτης του κοινωνικού δικτύου Facebook, ελέγχοντας τις εικόνες, τα βίντεο και τα άρθρα που «ανεβαίνουν» στην πλατφόρμα, ως μέρος της πρωτοβουλίας του κοινωνικού δικτύου για τον έλεγχο των γεγονότων. Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιοποιεί η ιστοσελίδα, για τις υπηρεσίες που προσέφερε το 2019, εισέπραξε το ποσό των 269.480 ευρώ... Κάποιοι μίλησαν -λανθασμένα- για κατάργηση των καλλιτεχνικών μαθημάτων και στα Γυμνάσια. Τα Ellinika Hoaxes, λειτουργώντας ως γραφείο τύπου της ΝΔ, εκμεταλλεύτηκαν το γεγονός ώστε να διαψεύσουν την πραγματικότητα συνολικά." (Κουτὶ τῆς Πανδώρας, 17-06-2020).

582 – Τὸ βιτριόλι τῆς διαταραγμένης προσωπικότητος

"Ήθελε να τη σημαδέψει. Να της αφήσει ασκήμια. Θα λέγαμε ότι εδώ στην ψυχιατρική υπάρχει ένα σύνδρομο, το ‘’σύνδρομο του καθρέφτη’’. Όσο άσχημος είμαι εγώ στον καθρέφτη θέλω να είσαι και εσύ, είναι μια διαταραγμένη προσωπικότης ο δράστης. Στήθηκε για να αλλοιώσει τα χαρακτηριστικά της ομορφιάς"

582 – Τὸ βιτριόλι τῆς διαταραγμένης προσωπικότητος

Ὁ Ῥουσσῶ ἐπίστευε ὅτι ὁ ἄνθρωπος γεννιέται καλὸς καὶ μόνον ἡ κοινωνία τὸν διαφθείρει. Ἡ ζηλοτυπία μετατρέπεται σὲ  ἔμμονο φθόνο ἐπειδὴ ὁ ἄνθρωπος δὲν ἐδιδάχθη νὰ ἀγαπᾷ τὸν ἑαυτό του. Μόνον ὁ ἐγωκεντρισμὸς καὶ ὄχι ἡ μετριοφροσύνη σοῦ δίδει ἐμπιστοσύνη στὸν ἑαυτό σου καὶ ἔτσι δὲν ζηλεύεις τὸν ἄλλο, δὲν προσπαθεῖς ἀνεπιτυχῶς νὰ εἶσαι ὁ ἄλλος. 

Ὁ Χριστὸς ἐδήλωνε πὼς ἦτο ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ κάτι ποὺ οἱ ζηλότυποι φαρισαῖο θεωροῦσαν ὕβρι πρὸς τοὺς συνανθρώπους του. Αὐτὸ συνέβη σήμερα μὲ τὸ βιτριόλι ποὺ ἔριξε στὸν ἄνθρωπο ποὺ ἤθελε ἀνεπιτυχῶς νὰ ὁμοιάσῃ ἄντὶ νὰ ὁμοιάσῃ ἐγωκεντρικὰ στὸν  ἑαυτό του.

Ἰδοὺ τὶ γράφει στὶς Ἐξομολογήσεις του ὁ Ῥουσσῶ, ἀπευθυνόμενος σὲ μερικοὺς ἀναγνῶστες τοῦ παρόντος ἱστολογίου:

«Δεν θα ξεχάσω ποτέ ότι στην εκκλησία, όταν δεν ήξερα καλά την κατήχηση, τίποτα δεν με πείραζε τόσο πολύ όσο μια έκφραση στενοχώριας ή ταραχής στο πρόσωπο της δεσποινίδος Λαμπερσιέ· ήταν κάτι που μου στοίχιζε περισσότερο ακόμα κι από την ντροπή μου που είχα ρεζιλευτεί δημόσια γιατί, μ'όλο που ο έπαινος με άγγιζε ελάχιστα, το ντρόπιασμα με έκανε ράκος. Και πρέπει εδώ να πω ότι αυτό που με τρόμαζε δεν ήταν το ενδεχόμενο να με μαλώσει η δεσποινίς Λαμπερσιέ, αλλά ο φόβος μήπως τη στενοχώρησα.

»Εφόσον η δεσποινίς Λαμπερσιέ μας φερόταν με μητρική στοργή, είχε πάνω μας και την ανάλογη εξουσία, η οποία της επέτρεπε να μας δίνει ακόμα και ένα χέρι ξύλο όταν μας χρειαζόταν. Ύστερα όμως από την πραγματοποίησή του, δεν τὸ βρήκα τόσο φοβερὸ όσο τὸ φανταζόμουν περιμένοντάς το. Αλλά το πιο περίεργο ήταν που η τιμωρία αυτή με έκανε να αγαπήσω περισσότερο εκείνη που μου την είχε επιβάλει. Χρειάστηκε μάλιστα όλη η ειλικρίνεια αυτής της αγάπης και όλη μου η φυσική καλοσύνη για να μην επιδιώξω την επανάληψή της κάνοντας κάτι που θα την επέσυρε πάνω μου· γιατί είχα βρει στον πόνο, ακόμα και στην ταπείνωση, κάτι ηδονικό, που δεν με άφησε βέβαια με το φόβο, αλλά μάλλον με τη λαχτάρα να το αισθανθώ ξανά από το ίδιο χέρι. Είναι ευνόητο ότι σε όλα αυτά λειτουργούσε κάποιος πρώιμος ερωτισμός, και συνεπώς η ίδια μεταχείριση εκ μέρους του αδελφού της δεν θα μου ήταν καθόλου ευχάριστη.

»Ποιος θα πίστευε ποτέ ότι ένα αθώο ξύλο που έφαγα οχτώ χρονών από μια κοπέλα τριάντα θα καθόριζε διά βίου τα γούστα μου, τους πόθους μου, τα πάθη μου κι εμένα τον ίδιο, και μάλιστα σε μια κατεύθυνση εντελώς αντίθετη από εκείνη που θα είχα ακολουθήσει φυσιολογικά; Την ώρα ακριβώς που ξυπνούσαν οι αισθήσεις μου, ο ερωτισμός μου παραπλανήθηκε τόσο πολύ, ώστε περιορίστηκε σ' αυτό που είχε βιώσει, και δεν διανοήθηκε ποτέ να αναζητήσει οτιδήποτε άλλο.

»Ακόμα και μετά την εφηβεία, η περίεργη αυτή επιθυμία, η οποία ήταν πάντα παρούσα και έφθανε τα όρια της διαστροφής, τα όρια της μανίας, διατήρησε ακέραια τα χρηστά μου ήθη, μολονότι θα έπρεπε να τα είχε διαφθείρει.

»Αν υπάρχει ηθική και αυστηρή ανατροφή, είναι οπωσδήποτε η δική μου. Οι τρεις θείες μου δεν είχαν μόνο υποδειγματικό ήθος, αλλά και μια ευπρέπεια που οι γυναίκες έχουν χάσει προ πολλού· ο πατέρας μου, ευδαιμονιστής μεν και κατακτητής, αλλά της παλιάς σχολής, δεν πρόφερε ποτέ μπροστά σε γυναίκες, και ιδιαίτερα σ' εκείνες που του άρεσαν, λόγια που θα έκαναν μια παρθένα να κοκκινίσει· και ελάχιστες οικογένειες τήρησαν ποτέ τόσο ευλαβικά τον σεβασμό που οφείλεται στα παιδιά. Στο σπίτι του κυρίου Λαμπερσιέ δεν έδιναν λιγότερη σημασία σ' αυτό το θέμα. Κάποτε μάλιστα έδιωξαν μια θαυμάσια υπηρέτρια για μια πονηρή κουβέντα που είχε ξεστομίσει μπροστά μας. Όχι μόνο δεν είχα, ώς την εφηβεία μου, καμιά ξεκάθαρη ιδέα σχετικά με την ερωτική επαφή, αλλά και η συγκεχυμένη εντύπωση που είχα δεν πήρε ποτέ στο μυαλό μου μια όψη που να μην ήταν αηδής και αποκρουστική. Οι κοινές γυναίκες μού προκαλούσαν μια φρίκη η οποία δεν με εγκατέλειψε ποτέ· δεν μπορούσα να δω έναν έκδοτο άνθρωπο χωρίς να αισθανθώ περιφρόνηση, ή ακόμα και τρόμο. Η αποστροφή μου για την ακολασία είχε πάρει αυτές τις διαστάσεις από την ημέρα που, πηγαίνοντας στο Πετί Σακονέ από μια στενοποριά, είδα κάτι σπηλιές στις δύο πλευρές του δρόμου και μου είπαν πως μέσα εκεί ζευγάρωναν οι άνθρωποι. Τα όσα είχα δει από το ζευγάρωμα των σκύλων μού έρχονταν λοιπόν πάντα στο νου όταν σκεφτόμουν τα άλλα ζευγαρώματα, και στην ανάμνηση και μόνο αυτού του θεάματος μου γύριζε το στομάχι.

»Οι προκαταλήψεις της ανατροφής μου, που αρκούσαν και μόνες τους για να καθυστερήσουν τις πρώτες εκρήξεις μιας φλογερής ιδιοσυγκρασίας, υποβοηθήθηκαν, όπως εξήγησα, από την εκτροπή στην οποία με οδήγησαν οι πρώτες νύξεις της λαγνείας.

»Μην μπορώντας να διανοηθώ κάτι άλλο απ' αυτό που είχα ζήσει, παρ' όλη την πίεση των πολύ ασφυκτικών ήδη εξάψεων, έστρεφα μοιραία τις επιθυμίες μου στο είδος της ηδονής που είχα γνωρίσει και δεν έφτανα ποτέ σ' εκείνο που μου είχαν καταστήσει ειδεχθές, και το οποίο δεν απείχε διόλου από το άλλο, χωρίς όμως εγώ να έχω την παραμικρή υπόνοια γι' αυτό. Στις τρελές φαντασιώσεις μου, στις παράφορες ερωτικές μου εξάρσεις, στα αλλόκοτα πράγματα στα οποία με εξωθούσαν καμιά φορά, ανέτρεχα με τη φαντασία μου στη βοήθεια του άλλου φύλου, χωρίς να μου περνάει ποτέ από το νου πως προσφερόταν για οποιαδήποτε άλλη χρήση πέρα από εκείνη για την οποία τόσο διακαώς το προόριζα.

»Έτσι λοιπόν έφτασα, έχοντας μια φύση πολύ φλογερή, πολύ αισθησιακή και με πολύ πρόωρη ανάπτυξη, να περάσω τα εφηβικά μου χρόνια χωρίς να έχω γνωρίσει, χωρίς να έχω καν επιθυμήσει, καμιά άλλη ερωτική απόλαυση πέρα από εκείνη που εν πάση αθωότητι μου είχε προσφέρει η δεσποινίς Λαμπερσιέ.

»Αλλά και όταν τελικά τα χρόνια με έκαναν άνδρα, αυτό που με συγκράτησε και πάλι ήταν το ίδιο πάθος που θα μπορούσε να με είχε καταστρέψει. Οι παλιές παιδικές μου επιθυμίες, αντί να εξαφανιστούν τώρα πια, δέθηκαν τόσο στενά με τις καινούργιες, ώστε δεν μπόρεσα ποτέ μου να τις ξεχωρίσω από τους πόθους που μου άναβαν οι αισθήσεις. Και η μανία μου αυτή, σε συνδυασμό με τη φυσική μου συστολή, με έκανε πάντα ελάχιστα τολμηρό με τις γυναίκες· γιατί δεν τολμούσα να τα πω όλα, ούτε μπορούσα να τα έχω όλα, αφού το είδος της απόλαυσης που επιζητούσα, και του οποίου το άλλο ήταν για μένα απλώς η κατάληξη, δεν ήταν δυνατόν να υποκλαπεί από εκείνον που το ήθελε ούτε να προβλεφθεί από εκείνη που μπορούσε να το προσφέρει.

»Πέρασα λοιπόν τη ζωή μου διάπυρος και βουβός μπροστά στις γυναίκες που λαχταρούσα. Μην τολμώντας ποτέ να εξομολογηθώ το πάθος μου, το διασκέδαζα τουλάχιστον με σχέσεις που μου υπέθαλπαν αυτή την αίσθηση. Το να πέφτω στα πόδια μιας δεσποτικής γυναίκας, να υπακούω στις διαταγές της, να εκλιπαρώ τη συγγνώμη της, αποτελούσαν για μένα γλυκύτατες απολαύσεις· και όσο περισσότερο η ζωηρή φαντασία μου διέγειρε τις αισθήσεις μου, τόσο περισσότερο φερόμουν σαν ντροπαλός ερωτευμένος. Καταλαβαίνει κανείς ότι αυτό το είδος ερωτοτροπίας δεν οδηγεί σε ραγδαίες εξελίξεις, ούτε και είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο για την τιμή εκείνης στην οποία απευθύνεται.

»Λίγες λοιπόν ήταν οι φορές που έκανα μια γυναίκα δική μου, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι δεν χόρτασα την ερωτική ηδονή με τον δικό μου τρόπο, δηλαδή με τη φαντασία μου. Ιδού λοιπόν πώς ο ερωτισμός μου, σε συνδυασμό με τον συνεσταλμένο χαρακτήρα μου και τη ρομαντική μου φύση, διαφύλαξαν τα αισθήματά μου αγνά και τα ήθη μου άμεμπτα, χάρη σ' εκείνο ακριβώς το πάθος το οποίο, με λίγη περισσότερη τόλμη, θα με είχε βυθίσει ίσως στην πιο κτηνώδη ακολασία.

»Εκεί σήμανε το τέλος της γαλήνιας παιδικής μου ζωής. Από εκείνη τη στιγμή χάθηκε η ανέφελη ευτυχία που ήξερα· και ακόμα και σήμερα έχω την αίσθηση πως η ανάμνηση της μαγείας των παιδικών μου χρόνων σταματάει εδώ. Μείναμε ακόμα λίγους μήνες στο Μποσσέ. Ζούσαμε όπως λένε ότι ζούσε ο πρώτος άνθρωπος, που ήταν ακόμα στον επίγειο παράδεισο αλλά χωρίς να τον απολαμβάνει πια. Φαινομενικά ήταν η ίδια κατάσταση, αλλά στην ουσία μια εντελώς άλλη ζωή. Η αγάπη, ο σεβασμός, η οικειότητα, η εμπιστοσύνη δεν έδεναν πια τους μαθητές με τους δασκάλους τους· δεν τους βλέπαμε πια σαν θεούς που διάβαζαν τα φύλλα της καρδιάς μας».

[πηγή: Ζαν Ζακ Ρουσσώ, Οι εξομολογήσεις, μτφ. Αλεξάνδρα Παπαθανασοπούλου, τ. Α', Εκδόσεις Ιδεόγραμμα, Αθήνα 1997, σ. 18-24]

Δημήτρης Κιτσίκης                             14 Ἰουνίου 2020