Τὸ παρὸν νέο ἱστολόγιο εἶναι ἡ συνέχεια τοῦ παλαιοῦ μὲ τὸ ὁποῖο συνδέεσθε μέσῳ τῆς διευθύνσεως http://endiameseperioche.blogspot.gr

Τὰ ἄρθρα τοῦ παρόντος ἱστολογίου, ἀπὸ τὸ 2012 μέχρι τὸ 2017, ἐδημοσιεύοντο τακτικά, μαζὶ μὲ ἄλλα κείμενα τοῦ Κιτσίκη, στὴν ἀθηναϊκὴ ἡμερησία ἐφημερίδα "Ἐλεύθερη Ὥρα" καὶ ἐνεπλουτίζοντο μὲ ἐκτενῆ ἄρθρα, στὸ τριμηνιαῖο περιοδικὸ τοῦ Δημήτρη Κιτσίκη, ποὺ φέρει τὸν ἴδιο τίτλο μὲ τὸ ἱστολόγιο, δηλαδὴ "Ἐνδιάμεση Περιοχή" (http://www.intermediateregion.com), περιοδικὸ τὸ ὁποῖο δημοσιεύεται ἀνελλιπῶς ἀπὸ τὸ 1996.
Ὁ Κιτσίκης ἐδημοσίευε ἐπίσης τακτικά, μακροσκελῆ ἄρθρα, ἀπὸ τὸ 1999 μλέχρι τὸ 2017 καὶ τὸν θάνατο τοῦ ἐκδότου του Παύλου Βουδούρη, στὸ ἀθηναϊκὸ μηνιαῖο περιοδικὸ "Τρίτο Μάτι".

Βλέπε καὶ μία συνέντευξη, ἐφ'ὅλης τῆς ὕλης τοῦ Κιτσίκη στὸ lifo.gr



Γιὰ ὅσους διαβάζουν γαλλικά,εἰσέρχεσθε στὸ παρακάτω ἱστολόγιο
γιὰ νὰ διαβάσετε ἄρθρα τοῦ Κιτσίκη

Mar 26, 2018

413 - Γλῶσσα καὶ τέλος τοῦ κόσμου





«Εἴθε ἑλληνικὴ γλῶσσα νὰ γίνῃ κοινὴ ὅλων τῶν λαῶν»: Βολταῖρος


413 - Γλῶσσα καὶ τέλος τοῦ κόσμου

 «Ἐν ἀρχὴ ἦν ὁ Λόγος, καί ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ  Θεός  ἦν  ὁ  Λόγος». Ἔτσι  ἀρχίζει ὁ Ἰωάννης τὸ Εὐαγγέλιό του. Φυσικά, ὁ Λόγος εἶναι ὁ Χριστός. Ὁ Λόγος ὅμως ἐξεφράσθει ἐπὶ τῆς γῆς μὲ δύο βασικὲς γλῶσσες : τὰ σανσκριτικὰ καὶ τὰ κινεζικά.

Τὰ σανσκριτικὰ ἤ τὰ ἑλληνικά. Χέρι μέ χέρι, τὰ ἑλληνικὰ καὶ τὰ κινεζικὰ ἐξήπλωσαν τὴν σοφία ἐπὶ τοῦ κόσμου. Ὁ Χριστός ὡμίλησε στόν Πόντιο Πιλᾶτο στὰ ἑλληνικά. Καί σήμερα οἱ ἐναπομείναντες γραικύλοι βοηθοῦν τὴν δυτική προσπάθεια ἐξαφανίσεως τῆς πλανητικῆς σημασίας τῶν ἑλληνικῶν. Συμβάλλουν στὴν τοποθέτησι τῶν ἑλληνικῶν μέσα στὴν Εὐρώπη, στὸ ἐπίπεδο τῶν ὁλλανδικῶν καί δανικῶν, ὡς ἀκρωτηριασμένων ἀπὸ τὸ μονοτονικό - συντόμως δὲ παραμορφωμένων ἀπὸ τὸ λατινικὸ ἀλφάβητο (ἄν καὶ τὸ λατινικὸ ἀλφάβητο εἶναι καὶ αὐτὸ ἑλληνικῆς προελεύσεως, προερχόμενο ἀπὸ τὴν Κύμη τῆς Εὐβοίας) καὶ γελοιοποιημένων ἀπὸ  τὴν βαρβαρικὴ διάλεκτο τῶν δασκάλων καὶ τῶν γενιτσάρων διορθωτῶν καὶ μεταφραστῶν ποὺ λυμαίνονται τὰ γραφεῖα τῶν ἐκδοτικῶν οἴκων καὶ τῶν ἐφημερίδων.

 Πῶς ἐφθάσαμε   καὶ   πάλι    στὴν    πλανητικῶν   διαστάσεων πτώση τοῦ Λόγου; Ἡ καπιταλιστικὴ παγκοσμιοποίησις μὲ τὴν ἐπιβολὴ τῶν ἀμερικανικῶν, ὄχι μόνον δὲν ἥνωσε τὴν ἀνθρωπότητα ὅπως τὸ εἶχαν κάνει τὰ σανσκριτικά, ἀλλὰ ἀντιθέτως οἰκοδόμησε ἕναν νέο πύργο τῆς Βαβέλ. Ἡ γῆ ἐγέμισε μέ χιλιάδες  ὑποβιβασμένες διαλέκτους –μεταξὺ αὐτῶν καὶ τῶν γραικυλικῶν- πού ἔχουν ὡς κοινὸν παρανομαστὴ μία ἀπιθάνως φτωχή γλῶσσα: τὰ @φιλιππινέζικα@ ἀμερικανικὰ τοῦ  διαδικτύου.

Μετὰ τήν @ἐθνικὴ κάθαρσι@ πού ἐπέβαλε ὁ Θεὸς στοὺς προγόνους μας, οἱ ἐναπομείναντες ὀλίγοι ἐκκένωσαν τὴν κιβωτὸ τοῦ Νῶε καὶ ἐξῆλθαν ἐπὶ τῆς ἐρημωμένης γῆς συνεννοούμενοι μεταξύ τους μὲ μίαν καί μόνη γλῶσσα καὶ ἔκτισαν τὴν Βαβυλωνία τῆς Μεσοποταμίας μὲ τὴν μοναδικὴ αὐτὴ γλῶσσα τῶν Σουμερίων: @Καί ἦτο πᾶσα ἡ γῆ μιᾶς γλώσσης καί μιᾶς φωνῆς. Καὶ ὅτε ἐκίνησαν ἀπὸ τῆς ἀνατολῆς, εὗρον πεδιάδα ἐν τῇ γῇ Σενναὰρ καὶ κατώκησαν ἐκεῖ@ (Γένεσις, ΙΑ΄ 1-2), δηλαδὴ στὴν Σουμερία.

Αὐτὴ ἡ κοινὴ γλῶσσα μετὰ τὸν ἐπερχόμενο κατακλυσμὸ τοῦ ΚΑ΄ αἰῶνος θὰ εἶναι  τὰ  ἑλληνικά,  καὶ  ἴσως  ὄχι τὰ κινεζικά. Ἄν καὶ τὰ σουμεριακὰ ἦταν ἡ μόνη γλῶσσα, οἱ φυλὲς ἦσαν τρεῖς. Μέ τοὺς μικτοὺς γάμους κατεστράφη ἡ προτεραία διαφορετικότης, ὅπως κατεστράφη ἡ πολυδιάστατη Ὀθωμανική Αὐτοκρατορία τῶν τεσσάρων μιλλετίων πρός χάριν τῆς μονοδιάστατης Ἀμερικανικῆς. 

Ἡ κοινωνία ἔγινε μονόχνωτη καὶ ἡ κοινὴ συντονιστικὴ γλῶσσα ἐθρυμματίσθη. Ἡ ψευδοκοινὴ γλῶσσα τῶν ἀμερικανικῶν θὰ καταστραφῇ ἐπάνω στὴν κορυφὴ τοῦ σημερινοῦ πύργου τῆς Βαβέλ, λόγῳ τῆς ὁμοιομορφίας τοῦ melting pot, καὶ ἡ ἀναρχικὴ περίοδος ποὺ θὰ ἀκολουθήσῃ θὰ ἐπιτρέψῃ στήν ἑλληνική γλῶσσα τοῦ πολιτισμοῦ νὰ ἐπανενώσῃ τὴν ἀνθρωπότητα μέσα στὴν διαφορετικότητα.                        

Δημήτρης Κιτσίκης                                                                       26 Μαρτίου 2018
(Ἀπὸ τὸ τριμηνιαῖο περιοδικό, Ἐνδιάμεση Περιοχή, ἔτος Γ΄, τεῦχος 12, Θέρος 1999,σ. 23)

Mar 19, 2018

412 –Περὶ ἰσχύος στὴν ἐξωτερικὴ πολιτικὴ καὶ τὸ παράδειγμα τοῦ Ἔρντογαν



Ἡγέτης


412 –Περὶ ἰσχύος στὴν ἐξωτερικὴ πολιτικὴ καὶ τὸ παράδειγμα τοῦ Ἔρντογαν

( Ἀπὸ τὸ βιβλίο μου, «Ἱστορία τοῦ ἑλληνοτουρκικοῦ χώρου, 1928-1973», Βιβλιοπωλεῖον τῆς Ἑστίας, Β΄ἔκδοσις, σ.33-34)

Ὅταν ἀνέλαβε πάλι ὁ Βενιζέλος τὴν ἐξουσία, ὑπέγραψε μαζὶ μὲ τὸν Μουσσολίνι στὴν Ῥώμη, στὶς 20 Σεπτεμβρίου 1928, τὴν συνθήκη φιλίαςς μεταξὺ τῶν δύο χωρῶν. Ἕξι μῆνες ἀργότερα, ὁ Ἀνδρέας Μιχαλακόπουλος ποὺ δὲν ἦταν ἀκόμη ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν, διότι δὲν ἔγινε παρὰ στὶς 6  Ἰουλίου 1929, ἔγραφε στὶς 19 Μαρτίου 1929 στὸν Βενιζέλο: «Εἶναι πρόδηλον ὅτι  ὁ ἐγκάρδιος τόνος, ὅστις ἐχαρακτήριζεν ἄλλοτε τὰς σχέσεις ὑμῶν πρὸς ὅλους τοὺς Ἄγγλους πολιτικοὺς ὑπέστη μίαν χαλάρωσιν, ἥτις ἐπ’ἐσχάτων ἐξετράπη εἰς βαθμόν, ὅστις ἐκπλήττει καὶ καταθλίβει ἡμᾶς τοὺς ἐγγύτερον γνωρίσαντας τὰς παλαιοτέρας σχέσεις ὑμῶν πρὸς αὐτούς...Ἀλλὰ... «χέρι ποὺ δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ δαγκάσῃ πρέπει νὰ τὸ φιλήσῃ».

»Ἐνθυμοῦμαι ἐπίσης ὅτι ὁ μακαρίτης [Ῥουμᾶνος πρωθυπουργὸς καὶ ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν Ion I.C.] Bratianu [ποὺ ἀπεβίωσε τὸ 1927] σᾶς ἐζήτησεν εἰς τὸ Παρίσι, ἐπὶ τῇ ἐνάρξει τῆς Συνδιασκέψεως τῆς Εἰρήνης, ἵνα διὰ κοινοῦ μετώπου ἀντιταχθῶμεν κατὰ τῶν Μεγάλων Δυνάμεων καὶ ἐπιβάλωμεν τὰς ἀπόψεις μας ὡς ἐλεὐθερα κράτη, τοῦ ἀπηντήσατε ὅτι σφάλλεται ἐὰν νομίζῃ ὅτι τὰ μικρὰ κράτη εἶναι οὐσιαστικῶς ἐλεύθερα.

»Ὁ Bratianu ἐχολώθη τότε, καὶ τόσον τὸν κατεῖχεν ἡ ὡραία πράγματι ἰδέα μίας ὑπερηφάνου ἀνεξαρτησίας  ὥστε ἠθέλησε ν’ἀκολουθήσῃ τὴν πολιτικὴ τῆς αὐτοτελείας, καὶ τὴν ἠκολούθησε μέχρι τοῦ θανάτου του, ἀπομακρύνων ἐπιρροὰς Μεγάλων Δυνάμεων εἴτε πολιτικὰς εἴτε χρηματιστηριακάς. Ἐλησμόνει ὅτι εἶναι παλαιὰ πικρὰ ἀλήθεια ὅτι αἱ χρηματιστικαὶ δυνάμεις ἐμπνέουν πολλάκις τὴν πολιτικὴ τῶν κυβερνήσεων... Ἡ Ῥουμανία ἐπάλαισεν ἀπεγνωσμένως κατὰ τὴν οἰκονομικήν της ἀπομόνωσιν καὶ ἐπὶ τέλους ἠναγκάσθη τὸ 1928 νὰ συμβιβασθῇ καὶ μὲ αὐτὴν τὴν Γερμανίαν ὑπὸ ὅρους ἐπαχθεῖς, ἵνα κατορθώσῃ νὰ ὀρθοποδήσῃ οἰκονομικῶς»

Σήμερα, ἡ Ἱστορία ἐπαναλαμβάνεται, Ὁ ἕλλην πρωθυπουργὸς Ἀλέξης Τσίπρας, γνωρίζοντας τὰ παραπάνω, ἀπεφάσισε ἐξ ἀρχῆς νὰ ἀκολουθήσῃ τὶς ἐντολές τῶν Δυνάμεων. Ἀντιθἐτως ὁ Ἔρντογαν ἀκολουθεῖ τὸ παράδειγμα τοῦ Μπρατιάνου καὶ προσπαθεῖ νὰ καταστῇ ἀνεξάρτητος, ἄγνωστο  ἐὰν τὸ ἐπιτύχῃ τελικά. 

Αὐτὸ ὅμως ποὺ ἐντυπωσιάζει, εἶναι ἡ δουλοπρέπεια τοῦ σημερινοῦ Ἕλληνος ποὺ ἀντὶ νὰ χειροκροτεῖ τὴν ἴσως ἀπεγνωσμένη προσπάθεια τοῦ τούρκου προέδρου, τὸν  καταδικάζει ἀπερίφραστα. Ἀλλὰ τελικά, στὴν Ἱστορία παραμένει πρὸς μίμησιν ὁ λεβέντης καὶ ὄχι ὁ δοῦλος. Γι’αὐτὸ καὶ «οἱ καλύτεροι Ἕλληνες εἶναι οἱ Τοῦρκοι»!

Δημήτρης Κιτσίκης                                 19 Μαρτίου 2018



Mar 12, 2018

411 - Ἐπιστροφὴ στὸ 1908- Ἔρντογαν καὶ Νεότουρκοι



Ὁ τάφος τοῦ 1996, τοῦ Ἐνβὲρ Πασᾶ στὴν Κωνσταντινούπολι

411 - Ἐπιστροφὴ στὸ 1908- Ἔρντογαν καὶ Νεότουρκοι

Ἐπάνοδο στὴν Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία;  Ἀλλὰ ποία; Αὐτὴν τοῦ Ἀμπντουλχαμὶτ Β΄, σουλτάνου μέχρι τὸ 1909, ὁπότε καθηρέθη ἀπὸ τοὺς Νεοτούρκους ἤ αὐτὴν τῆς Ὀθωμανικῆς Ἐπιτροπῆς Ἑνώσεως καὶ Προόδου τῶν Νεοτούρκων; Δηλαδή, Ἀμπντουλχαμίτ-Ἔρντογαν ἤ Φετουλλὰχ Γκυλέν-Νεότουρκοι; Ἀπάντησις: ἐπάνοδο καὶ στοὺς δύο μὲ μελλοντικὴ προοπτικὴ ἴσως... τὸ 1918.

Τὸ 1876, ὁ Ἀμπντουλχαμὶτ εἶχε ἀνέβει στὸν θρόνο, ὡς μετριοπαθὴς καὶ κατέληξε πανισλαμιστής, ἕως ποὺ τὸ 1909 τὸν καθήρεσαν  οἱ Νεότουρκοι μασῶνοι καὶ ντονμέδες φιλοεβραῖοι. Ἀλλὰ οἱ  Ῥωμηοὶ τῆς Αὐτοκρατορίας ὑπεστήριξαν καὶ τὶς δύο τάσεις, μαζὶ μὲ τὸν Ἴωνα Δραγούμη τοῦ κρατιδίου τῶν Ἀθηνῶν ἕως ποὺ ἡ Αὐτοκρατορία ἐβούλιαξε στὴν ἧττα τοῦ πρώτου παγκοσμίου πολέμου, ἀφοῦ οἱ Νεότουρκοι κατέληξαν «Γκρίζοι Λύκοι», ὡς ἀκραῖοι ἐθνικιστές.

Γράφει, ὁ θεῖος μου, ὁ μακαρίτης στρατηγὸς Ἀλέξανδρος Μαζαράκης (1874-1943) στὰ ἀπομνημονεύματά του: «Οἱ Νεότουρκοι [στὴν Θεσσαλονίκη τὸ 1908] ἐζήτησαν ἀμέσως νὰ καταπαύσῃ ὁ ἀγὼν Ἑλλήνων καὶ Βουλγάρων [σήμερα Σκοπιανῶν] στὴν Μακεδονία... Ἀσπασμοὶ Ἰούδα ἀντηλλάγησαν καὶ ἐπίσκεψις Βουλγάρων ἐκ Σόφιας εἰς Θεσσαλονίκην ὠργανώθη... Δέχομαι τὴν ἐπίσκεψιν τῶν ὑπαλλήλων ὅλων τῶν ἑλληνικῶν καφενείων, ζυθοπωλείων, ἑστιατορίων ποὺ ἦσαν τὰ καλύτερα τῆς Θεσσαλονίκης... οἱ ὁποῖοι μοῦ δηλώνουν, ὅτι δὲν ἐπιθυμοῦν νὰ ὑπηρετήσουν τοὺς Βουλγάρους... Ἐνέκρινα τὴν στάσιν των... Ἔφυγαν λοιπὸν ὅλα τὰ γκαρσόνια [ἀπὸ τὰ καταστήματά των] καὶ ὅταν ἔφθασαν οἱ Βούλγαροι ἐκδρομεῖς τὰ διάφορα ἑλληνικὰ καταστήματα ἦσαν εἰς ἀδυναμίαν νὰ τοὺς περιποιηθοῦν. Οἱ Τοῦρκοι ἐφρύαξαν διὰ τὴν αὐθάδειαν αὐτήν... Ἔστησαν εἰς τὴν πλατεῖαν τραπέζια καὶ ἤρχισαν μὲ πρόχειρα καμινέτα νὰ παρασκευάζουν καφέδες. Μέσα εἰς τὸν συνωστισμὸν ἕνας ζωηρὸς Ἕλλην πλησιάζει καὶ δίνει μίαν κλωτσιὰν εἰς τὸ τραπέζι μὲ τὰ φλυτζάνια καὶ τὸ καμινέτο».

Ὁ πατέρας τοῦ Ἴωνος Δραγούμη, ὁ Στέφανος Δραγούμης, πρωθυπουργὸς στὴν Ἀθήνα τὸ 1910, ἐδήλωνε πὼς χάρις στὴν νεοτουρκικὴ ἐπανάστασι «θὰ ἀναβιώσῃ τὸ θαῦμα τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας, θὰ ἀφομοιώσωμεν τοὺς Τούρκους ὅπως ἄλλοτε τοὺς Ῥωμαίους καὶ θὰ μεταβληθῇ ἡ Ὀθωμανικὴ εἰς Ἑλληνικὴν Αὐτοκρατορίαν».

Στὰ ἀπομνημονεύματά του ὁ ἀξιωματικὸς Θεόδωρος Πάγκαλος, ἔγραφε πὼς μόλις ἀνηγγέλθη ἡ νεοτουρκικὴ ἐπανάστασις, τὸν Ἰούλιο 1908, οἱ ὑπολοχαγοὶ καὶ ἀνθυπολοχαγοὶ ἐκραύγαζαν ἀνοιχτὰ στὶς αἴθουσες ἀξιωματικῶν τῶν Ἀθηνῶν ὅτι καιρὸς ἦταν ν’ἀκολουθήσουν κι ἐκεῖνοι τὸ τουρκικὸ παράδειγμα, κάτι ποὺ ἔγινε τὸν Αὔγουστο τοῦ 1909.

Τὸν Μάρτιο τοῦ 2018, ὁ Ἔρντογαν, κάνοντας τὸ σῆμα τῶν Γκρίζων Λύκων, συνεχιστῶν τῆς Τριανδρίας τῶν Νεοτούρκων τοῦ Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου ὑπὸ τὸν Ἐνβὲρ Πασᾶ, διεκήρυξε τὴν ἑνότητα τῆς Ὀθωμανικῆς Πατρίδος (ἰδεολογία τοῦ ὀθωμανισμοῦ)  κραυγάζοντας, σὲ συγκέντρωσι στὴν Μερσίνη «ἕνα ἔθνος, μία σημαία, ἕνα κράτος, μία πατρίδα», ἐπαναλαμβάνοντας ἔτσι, κατὰ τοῦ μασώνου καὶ ντονμὲ ἰμάμη Φετουλλὰχ Γκüλέν, συνεργάτου τῆς CIA, αὐτὸ ποὺ εἶχε βροντοφωνάξει τὸ 2013, ὅταν διέκοψε τὶς σχέσεις του μὲ τὸν ἰμάμη, πρώην πνευματικοῦ του δασκάλου, μὲ ἔμφασι ὅτι δὲν διακατέχεται ἀπὸ ἐθνικισμὸ ἀλλὰ ἀπὸ ὀθωμανισμό, τὴν ὀθωμανικὴ πατρίδα τῶν λαῶν τῆς Τουρκίας:

 «Χίλια χρόνια εἴμεθα σὲ αὐτὰ τὰ μέρη καὶ μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ θὰ ζήσουμε καὶ πάλι μεγάλοι καὶ ἰσχυροί...Σὲ μᾶς δὲν ὑπάρχει ἡ πολιτικὴ τῆς ἀφομοιώσεως [σὲ ἀντίθεσι μὲ τὸν κεμαλισμό], εἴμεθα ἀντίθετοι σὲ κάθε εἴδους ἐθνικισμό. Οἱ Τοῦρκοι, οἱ Κοῦρδοι, οἱ Ῥωμηοί, οἱ Ἄραβες, οἱ Λαζοί [ὁ ἴδιος ὁ Ἔρντογαν εἶναι Λαζός], οἱ Κιρκάσιοι, οἱ Γεωργιανοί, εἶναι ὅλοι ἀδέλφια»

Προσέθεσε ὅτι ὁ ἐθνοτικὸς ἐθνικισμὸς δημιουργεῖται ἀπὸ τὴν ἄγνοια καὶ τὴν διαφθορά, διότι «στὸν ἀρχαῖο μας πολιτισμὸ δὲν ὑπῆρξε ποτὲ διάκρισι. Στὸν  πολιτισμό μας, στὶς παραδόσεις μας, ὑπῆρχε ἰδιαίτερη εὐαισθησία στὶς μειονότητες καὶ ἦταν πάντοτε προστατευόμενες». Καὶ ὅπως ὁ προκάτοχός του Ἐνβὲρ Πασᾶς ποὺ ἀπεβίωσε μαχόμενος στὶς 4  Αὐγούστου τοῦ 1922, στὸ Οὐζμπεκιστάν, ἀρχικῶς μὲ τὴν ὑποστήριξι τῶν Σοβιετικῶν, καὶ μετὰ ὡς ἀντίπαλός τους, προσέθεσε: «Ὅταν γίνῃ ἡ ἐπιστράτευσις, ὅταν σᾶς καλέσουν στὸ καθῆκον, τότε θὰ πάω μαζί σας πρῶτος».

Ὁ Ἔρντογαν ἔχει ἀρκετὰ χαρακτηριστικὰ τοὺ Ἔνβερ Πασᾶ. Ἡ ἐκστρατεία του στὴν Βόρειο Συρία θυμίζει αὐτὴν τοῦ Ἐνβέρ τὸ 1922 στὸ Σοβιετικὸ Τουρκεστάν. Ὁ Ἐνβὲρ ἤθελε νὰ ἔχῃ σουλτανικὸ παρουσιαστικὸ καὶ προτοῦ σκοτωθῆ τὸ 1922 εἶχε ἀνακηρύξει τὸν ἑαυτό του Ἐμίρη τοῦ Τουρκεστάν. Ἕνας μελετητής του, ὁ David Fromkin, ἔγραψε γι’αὐτὸν στὸ βιβλίο του, A Peace to End All Peace. Creating the Modern Middle East, 1914-1922 (Avon Books, 1989):  «He was a vain, strutting man who loved uniforms, medals and titles. For use in stamping official documents, he ordered a golden seal that described him as ‘Commander-in-Chief of all the Armies of Islam, Son-in-Law of the Caliph and Representative of the Prophet».

Μετὰ τὴν ἀποτυχία τοῦ ἑλληνοτουρκισμοῦ τὸ 1908, μεταξὺ τῶν δύο ἐπαναστάσεων,  τῆς τουρκικῆς καὶ τῆς ἑλληνικῆς, ἤρχισε ἕνας λυσσώδης ἔνοπλος ἀγών, τὸ 1912, ποὺ τελείωσε τὸ 1922, ὁπότε τόσο Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία ὅσο καὶ Μεγάλη Ἰδέα ἀπεβίωσαν. Τὸ 2018, συμφέρον τῶν δύο λαῶν εἶναι νὰ μάθουν τὸ μάθημα τῆς Ἱστορίας ὅτι μόνον μία συνεργασία τῶν δύο λαῶν τοῦ Αἰγαίου θὰ ἀποτρέψῃ τὸν διαμελισμὸ καὶ τῶν δύο ἀπὸ τὶς Μεγάλες Δυνάμεις.

Δημήτρης Κιτσίκης                                             12 Μαρτίου 2018

Mar 4, 2018

410 -Τὸ ἀθιγγανικὸ ζήτημα


- Ἡ βαθυγάλανη καὶ βαθυπράσινη σημαία τῶν Ρωμανῶν μὲ τὴν ἐρυθρὰ τσάκρα-κύκλο στὴν μέση.
Ὁ ἐθνικὸς ὕμνος τοῦ Ρωμανιστάν, Ντζελέμ, τζελέμ!  στὰ ρωμανικά, ποὺ καθιερώθη μαζὶ μὲ τὴν σημαία, στὸ πρῶτο παγκόσμιο Συνέδριο τῶν Ρωμανῶν στὸ Λονδῖνο, στὶς 8 Ἀπριλίου 1971, μὲ τὴν χρηματικὴ ἐνίσχυση τῆς κυβερνήσεως τῆς Ἰνδίας καὶ παρουσίᾳ  ἀντιπροσώπων ἀπὸ τὴν Ἰνδία καὶ 20 ἄλλων χωρῶν, συνετάχθη τὸ 1969 ἀπὸ τὸν Ζάρκο Γιοβάνοβιτς. Ἑλληνικὴ ἀπόδοση Δημήτρη Κιτσίκη

                                                Τζελέμ, τζελέμ, λουνγκόνε ντρομένσα
                                                Μαλαντίλεμ μπαξτάλε Ρωμένσα
                                               
                                                Ἐταξίδευσα  σὲ ἀτελείωτους δρόμους
                                                Καὶ συνήντησα καλότυχους Ρωμανούς
                                                Ἐταξίδευσα σὲ ἀτελείωτους δρόμους
                                                Καὶ συνήντησα καλότυχους Ρωμανούς

                                                Ἐσεῖς Ρωμανοὶ κι ἐσεῖς κορίτσια, παλικάρια
                                                Ἐσεῖς Ρωμανοὶ κι ἐσεῖς κορίτσια, παλικάρια
                                                Ρωμανοὶ ἀπὸ παντοῦ φερμένοι
                                                Μὲ τὰ τσαντίρια σὲ καλότυχους δρόμους

                                                Εἶχα κι ἐγὼ κάποτε μεγάλη φαμελιά
                                                Καὶ τὴν ἔσφαξε ἡ μαύρη λεγεώνα
                                                Ἀκολούθα με, Ρωμανοὶ τοῦ κόσμου
                                                Στοὺς ἀνοικτοὺς δρόμους τῶν Ρωμανῶν

                                                Ἦλθε ἡ ὥρα, ψηλὰ τὸ κεφάλι Ρωμανέ!
                                                Μὲ τὴν δουλειὰ θὰ τὰ βγάλουμε πέρα
                                                Ἐσεῖς Ρωμανοὶ κι ἐσεῖς κορίτσια, παλικάρια
                                                Ἐσεῖς Ρωμανοὶ κι ἐσεῖς κορίτσια, παλικάρια


Ἡ Μητέρα Τερέζα, Γυφτοσκοπιανή, παραλαμβάνει δικαιωματικὰ τὸ βραβεῖο Νομπὲλ Εἰρήνης

410 - ΤΟ ΑΘΙΓΓΑΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ
Τὸν Μάϊο τοῦ 2006, ὑπὸ τὸ τίτλο, "Τὸ χιλιόχρονο πλανητικὸ μυστήριο τοῦ ἀθιγγανισμοῦ", εἶχα δημοσιεύσει στὸ περιοδικὸ Τρίτο Μάτι, μία ἐκτενῆ μελέτη γιὰ τὸ παγκόσμιο πρόβλημα τῶν Ῥωμᾶ, ποὺ ἐνεθουσίασε τὸν ἑλληνικὸ ἀθιγγανικὸ λαό. Ὅπως καὶ γιὰ τὸν Μὰρξ, μὲ τὴν μελέτη του, "Τὸ ἑβραϊκὸ ζήτημα", στόχος  μου ἦταν νὰ θέσω, χωρὶς τὴν ὑποκρισία τῶν σημερινῶν κουλτουριαραίων τοῦ Κολωνακίου, τὸ τεράστιο αὐτὸ ζήτημα ποὺ κινδυνεύει σήμερα νὰ μετατραπῇ καὶ πάλι σὲ γενοκτονία, ὅπως στὴν ἐποχὴ τοῦ Τρίτου Ῥάϊχ. Εἶχα προτείνει, ὅπως καὶ γιὰ τὸ Ἰσραήλ, νὰ εὑρεθῇ μία ἀθιγγανικὴ πατρίδα ὅπου οἱ Ῥωμᾶ θὰ ἵδρυαν ἕνα ἐθνοκράτος, μὲ τὴν σημαία τους, τὸν ἐθνικό τους ὕμνο καὶ τὴν γλῶσσα τους.Ἡ χθεσινὴ δήλωσις τοῦ βουλευτοῦ Δαβάκη στὴν Σπάρτη ἔχει μεγάλη σημασία διότι ἀντανακλᾷ τὸ γενικὸ αἴσθημα σὲ ὅλην τὴν Εὐρώπη ἔναντι τῶν Ῥωμᾶ ποὺ μὲ τὴν ἐπάνοδο στὴν ἐξουσία τῆς φασιστικῆς ἰδεολογίας κινδυνεύει νὰ ἐξελεχθῆ καὶ πάλι σὲ γενοκτονία. Δημήτρης Κιτσίκης)

410-Τὸ χιλιόχρονο πλανητικὸ μυστήριο τοῦ ἀθιγγανισμοῦ

 α) Ἡ σημασία τοῦ νομαδισμοῦ

Τὸ χαμηλὸ ἐπίπεδο κατανοήσεως τῶν προβλημάτων τῆς Ἱστορίας ἀπὸ τοὺς αὐτοαποκαλουμένους πολιτισμένους πολίτες τῶν πόλεων, ἀδυνατεῖ νὰ συλλάβη τὸ βασικὸ θεώρημα συγκροτήσεως πολιτισμοῦ ποὺ ὑποχρεωτικὰ συνίσταται στὴν σύνθεση, ἀπὸ καταβολῆς κόσμου, τοῦ νομαδικοῦ μὲ τοῦ ἑδραίου πληθυσμοῦ. Συνεπῶς οἱ νομάδες εἶναι ἐξ ἴσου σημαντικοὶ γιὰ τὸν πολιτισμό, ὅσο και οἱ ἑδραῖοι κάτοικοι τῶν πόλεων καὶ τῶν χωριῶν, διότι χωρὶς τοὺς νομάδες ὅπως χωρὶς τοὺς ἀγρότες δὲν θὰ ὑπῆρχε πολιτισμὸς ἐπὶ τῆς γῆς. Ἔνδειξη ὅμως τῆς ὑπαναπτύξεως τοῦ κρατιδίου τῶν Ἀθηνῶν εἶναι ἡ παντελῆς ἔλλειψη προγράμματος διασφαλίσεως τῆς εὐημερίας τῶν ἀθιγγάνων τῆς χώρας μέσα στὸν σεβασμὸ τοῦ τρόπου ζωῆς τους καὶ χωρὶς προσπάθεια ἀφομοιώεώς τους στὸν ἑδραῖο πληθυσμό.
            
Πέραν λοιπὸν ἀπὸ τὸ γενικὸ πρόβλημα συμβιώσεως νομάδων καὶ μὴ νομάδων ὑπάρχει ἡ ἐπιβίωση διὰ μέσου τῶν αἰώνων ἑνὸς ἑνιαίου πλανητικοῦ νομαδικοῦ λαοῦ, τοῦ λαοῦ τῶν ἀθιγγάνων. Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι μεταξὺ τῶν κορυφαίων θεμάτων, ὅπως αὐτὸ τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας, ποὺ ἀγνοοῦνται παντελῶς ἀπὸ τὴν ἑλλαδικὴ κοινὴ γνώμη, εἶναι καὶ τὸ θέμα τῆς προσαρμογῆς τῶν τσιγγάνων στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία. Ποῖος Ἕλλην τῶν πόλεων ἔχει ζήσει ἤ συγκροτήσει οἰκογένεια μὲ ἀθίγγανο; Ὅταν γίνεται λόγος γι’αὐτὸν εἶναι γιὰ νὰ παραπονεθῆ ὁ μέσος πολίτης ὅτι ὁ ἀθίγγανος δὲν ἀφομοιώνεται στὸν φυσικὸ τρόπο ζωῆς τοῦ ἑδραίου πληθυσμοῦ. Ἀντὶ τὸ κράτος νὰ τοὺς βοηθήση νὰ παραμείνουν νομάδες ἀξιοποιώντας τὸν τρόπο ζωῆς τους πρὸς ὄφελος τῶν παιδιῶν τους καὶ τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ, ἱδρύοντας σχολεῖα καὶ κοινωνικὲς ὑπηρεσίες γιὰ νομάδες, ἐνθαρρύνοντάς τους νὰ ἐκλέξουν ἀντιπροσώπους στὴν Βουλὴ καὶ στὰ συμβούλια τῶν δήμων καὶ σὲ ὅλα τὰ ἄλλα ἀντιπροσωπευτικὰ σώματα, τοὺς ἀντιμετωπίζουν ὡς κοινωνικὸ βάρος καὶ ὡς ἀνεπιθυμήτους. Καὶ ὅμως στὴν πλούσια καθημερινὴ ἐγκληματικὴ δράση τοῦ Ἕλληνος πολίτου ὁ ἀθίγγανος συμμετέχει ἐλάχιστα. Ἀντιθέτως μᾶς δίδει παράδειγμα πρὸς μίμησιν ἀνεξαρτησίας, ἐλευθερίας, ἀφοσιώσεως στὴν Ὀρθοδοξία καὶ στὴν παράδοση καὶ θὰ ἠδύνατο μὲ τὴν βοήθεια τῆς πολιτείας νὰ ἀναδείξη μεγάλους ἄνδρες καὶ μεγάλες γυναῖκες στὸν τομέα τοῦ πνεύματος, τῆς ἐπιστήμης, τῆς λογοτεχνίας καὶ τῆς πολιτικῆς. Ἴσως ἡ Ἑλλὰς νὰ εἶχε ἐπιτύχει περισσότερο ἐὰν διοιηκεῖτο ἀπὸ νομάδες ἀθιγγάνους.

β) Μία παγκόσμια διεθνιστικὴ διασπορὰ ἀπὸ Ἀρίους
            
Ἐνῷ γνωρίζουμε μὲ ἀκρίβεια τὴν προέλευση τοῦ ἑδραίου πληθυσμοῦ τῆς ἑβραϊκῆς, κινεζικῆς καὶ ἑλληνικῆς διασπορᾶς, ἡ προέλευση τοῦ λαοῦ τῶν ἀθιγγάνων παρέμεινε ἐπὶ αἰῶνες σκοτεινή. Σήμερα γνωρίζουμε πλέον ὅτι ἡ χώρα προελεύσεώς τους εἶναι ἡ Ἰνδία. Τὸ σίγουρο δὲ εἶναι ὅτι πρόκειται περὶ Ἀρίων ἰνδοευρωπαίων στὴν πλέον καθαρὴ φυλετική τους μορφή καὶ ἔτσι δίδουν τὴν τρανὴ ἀπόδειξη τοῦ πρωτογονισμοῦ τῶν δυτικῶν ἰδεολογιῶν. Διότι ὁ γερμανικὸς φυλετικὸς ἐθνικοσοσιαλισμὸς τοῦ Γ΄ Ράϊχ μεταξὺ τῶν δύο παγκοσμίων πολέμων ἔστειλε στὰ στρατόπεδα συγκεντρώσεως τοὺς ἀθιγγάνους, δηλαδὴ τοὺς μόνους καθαροὺς καὶ σίγουρους ἰνδοευρωπαίους Ἀρίους μὲ στόχο νὰ καθαρισθῆ φυλετικὰ ὁ γερμανικὸς λαὸς ἀπὸ τοὺς μὴ Ἀρίους, ἐπειδὴ ἐθεώρουν τοὺς ἀθιγγάνους ἄκρως νοθευμένους! Καὶ ὅμως οἱ ἀθίγγανοι ἐπὶ αἰῶνες παντρεύονται κατὰ τὸ πλεῖστον μεταξύ τους καὶ γνωρίζουν σχετικῶς ὀλίγες ἐπιμιξίες.
            
Οἱ ἀθίγγανοι λοιπόν, ἄν καὶ σήμερα εἶναι διεσπαρμένοι σὲ ὅλον τὸν πλανήτη, προέρχονται ἀπὸ τὴν κοιλάδα τοῦ Ἰνδοῦ ποταμοῦ καὶ γενικότερα ἀπὸ τὴν Ἐνδιάμεση Περιοχή, μεταξὺ Ἰνδοῦ ποταμοῦ καὶ Ἀδριατικῆς θαλάσσης. Μὲ ἄλλα λόγια, δὲν εἶναι οὔτε Δυτικοί, οὔτε Ἀνατολικοί, ἀλλὰ Ἐνδιαμεσοπεριοχῖτες. Ἔχουν δὲ τεραστία σημασία γιὰ τὴν παγκοσμία Ἱστορία διότι:

1) Ἀποδεικνύουν τὴν ὕπαρξη τῆς ἀρίας φυλῆς, ἡ ὁποία στὸν ΙΘ΄ αἰῶνα ἐβασίζετο μόνον στὶς ἔρευνες τῶν γλωσσολόγων καὶ μὲ  μόνη τὴν ὑπόθεση ὅτι ἐφ’ ὅσον ὑπῆρχε ἀρχικῶς μία -μὲ διαλέκτους μὲν ἀλλὰ ἑνιαία- ἰνδοευρωπαϊκὴ γλῶσσα (τὰ ἑλληνοσανσκριτικά), λογικὰ θὰ ἔπρεπε νὰ τὴν ὁμιλῆ καὶ ἕνας ἑνιαῖος λαός, ὁ ἰνδοευρωπαϊκός. Ὁ λαὸς αὐτὸς εἶναι οἱ ἀθίγγανοι.

2) Ἀποδεικνύουν τὴν ὕπαρξη μεταναστευτικοῦ δρόμου τῶν ἀθιγγάνων ἀπὸ τὴν κοιλάδα τοῦ Ἰνδοῦ ποταμοῦ στὴν Ἀδριατικὴ ποὺ εἶναι τὸ πολιτισμικὸ ἀντίστοιχο τῆς οἰκονομικῆς ὁδοῦ τῆς μετάξης ἀπὸ τὴν Κίνα στὴν Μεσόγειο. Ἐξηγεῖ τὴν διάδοση τῆς ἑλληνοϊνδικῆς γνώσεως τῶν φιλοσοφιῶν καὶ τῶν θρησκειῶν, εἰδικὰ δὲ τοῦ μέχρι στιγμῆς μυστηρίου τῶν ἰνδικῶν χαρακτηριστικῶν τοῦ Χριστοῦ τῆς μὴ βίας καὶ τῶν πιθανῶν ταξιδίων του στὴν βόρεια Ἰνδία, κατὰ τὴν σκοτεινὴ περίοδο τῆς ζωῆς του ποὺ ἐκτείνεται ἀπὸ τὴν ἐφηβεία στὰ τελευταῖα χρόνια τῆς ζωῆς του, ὡς καὶ τῆς ὑποθέσεως θρησκευτικῶν μὴ παυλικῶν κύκλων ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν ἀπεβίωσε ἐπάνω στὸν σταυρὸ ἀλλὰ ἐπέστρεψε στὴν Ἰνδία ὅπου καὶ ἀπέθανε στὸ Σριναγκὰρ τοῦ Κασμίρ, ὅπου ἀκόμη καὶ σήμερα ἐπιδεικνύεται ὁ ὑποτιθέμενος τάφος του. Ἐξηγεῖ ἐπίσης τὴν πηγαία πίστη τῶν ἀθιγγάνων ἀπανταχοῦ τῆς γῆς στὶς χριστιανικὲς ἀξίες τῆς μία βίας, τῆς ἀνεκτικότητος καὶ τῆς ἀγάπης, παρὰ τὴν φαινομενικὴ τους ὑποστήριξη  τῶν θρησκειῶν τὶς ὁποῖες ἐγνώρισαν στὸν διάβα τους, ὅπως ὁ ἰνδουϊσμός, ὁ ζωροαστρισμὸς, τὸ ἰσλὰμ καὶ ὁ ἐπίσημος χριστιανισμός. Π.χ. ὅταν οἱ ἀθίγγανοι στὰ Βαλκάνια εἶναι μουσουλμᾶνοι τείνουν νὰ ὑποστηρίξουν τὸν σουφισμό, δηλαδὴ τὴν ὑπέρβαση τοῦ ἐπισήμου Ἰσλάμ, ἤ τότε, ὅπως στὴν Ντομπρουντζὰ τῆς Ρουμανίας εἶναι ἀλεβῆδες.

3) Ἀποδεικνύουν ὅτι ὁ ἀναρχισμὸς, δηλαδὴ ἡ ὀργάνωση κοινωνίας χωρὶς κράτος, ποὺ εἶχε ὑποστηρίξει ὁ Χριστὸς ἔναντι τῆς παντοδυναμίας τοῦ ρωμαϊκοῦ κράτους, ὅταν εἶχε δηλώσει πὼς τὸ βασίλειό του δὲν ἦταν αὐτοῦ κόσμου, δὲν εἶναι οὐτοπία ἀλλὰ ἐφαρμόζεται τώρα καὶ χίλια χρόνια σὲ ὅλον τὸν πλανήτη ἀπὸ τοὺς ἀθιγγάνους.

4) Ἀποδεικνύουν τὴν εἰδικὴ σημασία ποὺ κατέχουν στὸν ἑλληνικὸ χῶρο μέσῳ τῆς Βυζαντινῆς Οἰκουμένης. Ἄν καὶ μᾶς διαβεβαιώνουν πὼς οἱ ἴδιοι οἱ ἀθίγγανοι ὀνομάζουν τοὺς ἑαυτούς τους στὸν πληθυντικὸ Ρὸμα (ἐνικὸς: Ρόμ) ἐπειδὴ ἡ λέξη αὐτὴ προέρχεται ἀπὸ τὴν σανσκριτικὴ λέξη ντόμ ποὺ σημαίνει ἄνδρας, εἶναι γεγονὸς ὅτι ἡ πρώτη σημαντικὴ παρουσία τους καταγράφεται στὴν Βυζαντινὴ Αὐτοκρατορία, δηλαδὴ τὴν Ρωμανία, ὅπου χρησιμοποιοῦνται κατὰ τῆς ἐξαπλώσεως τῶν Ἀράβων μουσουλμάνων. Εἶναι δηλαδὴ συνάμα Ρὸμα καὶ Ρωμαῖοι καὶ ἀκόμη σήμερα ἡ παρουσίασή τους στὰ Βαλκάνια εἶναι πολὺ σημαντική. Ἐρευνητὲς ἰσχυρίζονται μάλιστα ὅτι τὸ 20% τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν σήμερα ἔχουν τσιγγανικὸ αἷμα καὶ ὅτι ἀπὸ γενετικῆς ἀπόψεως ἔχει ἀποδειχθῆ ὅτι ἔχουν ἰνδοευρωπαϊκὸ DNA  στὸ ἴδιο ποσοστὸ μὲ τοὺς Ἕλληνες, κάτι ποὺ φυσικὰ ἀρνοῦνται ἀσυζητητὶ οἱ Ἕλληνες ἐθνικιστές. Πάντως ὁ ἀριθμὸς τῶν ἀθιγγάνων στὴν σημερινὴ Ἑλλάδα ἀναβιβάζεται σὲ 160.000 ἕως 200.000 ἄτομα καὶ στὴν Τουρκία σὲ 300.000 ἕως 500.000.  Ἀλλὰ καὶ ἀπὸ θρησκευτικῆς ἀπόψεως, ἐνῷ προσαρμόζονται στὴν θρησκεία τοῦ τόπου ὅπου διαμένουν, στὴν Λατινικὴ Ἀμερικὴ, διατηρώντας τὴν βυζαντινή τους προέλευση, τείνουν νὰ ἀκολουθοῦν τὸν Ὀρθόδοξο χριστιανισμὸ καὶ ὄχι τὸν καθολικισμό. Στὴν δὲ Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία ὅταν δὲν ἦσαν χριστιανοὶ Ὀρθόδοξοι ἔτειναν νὰ εἶναι ἀλεβῆδες. Διατηροῦν στὰ Βαλκάνια τὴν διονυσιακὴ καὶ ζωροαστρικὴ παράδοση τῶν ἀναστενάρηδων καὶ τῆς λατρείας τοῦ πυρὸς ὡς καὶ τὴν ἀρία ἀφοσίωσή τους πρὸς τὸν ἥλιο-Ἀπόλλωνα. Τὸ 1971, οἱ ἀθίγγανοι ὁλοκλήρου τοῦ πλανήτου ἀπεφάσισαν νὰ παρουσιασθοῦν ἡνωμένοι ἐνώπιον τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν μὲ τὴν ἐπίσημη πληθυντικὴ ὀνομασία Ρόμα καὶ ἐπέλεξαν γιὰ σημαία τους τὴν γαλανοπράσινη (γαλανὴ σαν τὸν οὐρανό, πράσινη σὰν τὶς πεδιάδες) μὲ ἕναν κύκλο στὴν μέση ποὺ συμβολίζει τὸν Θεὸ τοῦ ἡλίου τῶν Ἰνδοευρωπαίων καὶ τὴν ρόδα τῶν νομαδικῶν τους ἁμαξῶν. Ὁ ἄνδρας ὀνομάζεται Ρόμ, ἡ γυναίκα Ρόμνη, ὁ νεαρὸς ἀθίγγανος ὀνομάζεται Ρομάνο τσάβο καὶ ἡ ἀθίγγανη κοπέλα Ρομάνη τσάη. Ἐπίσης συνέθεσαν ἕναν ἐθνικὸ ὕμνο ζητώντας νὰ ἀναγνωρισθοῦν ὡς ἕνα παγκόσμιο ἔθνος χωρὶς ἔδαφος. Μὲ ἄλλα λόγια, πραγματοποιοῦν τὸ ὄνειρο τοῦ ἀναρχισμοῦ, μίας κοινωνίας καλὰ ὀργανωμένης καὶ ἀποκεντρωμένης, ἀλλὰ χωρὶς κράτος καὶ τοῦ περιουσίου λαοῦ τοῦ Θεοῦ τῆς Ἀποκαλύψεως, τῶν 144.000 πιστῶν ἀπὸ τὶς δώδεκα φυλὲς τοῦ Ἰσραήλ, οἱ ὁποῖοι ἐξεχωρίσθησαν ἀπὸ τὸν ἄγγελο.

γ) Ἡ πορεία χωρὶς ἐπιστροφὴ τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὸν Ἰνδὸ ποταμὸ στὰ ἔσχατα τῆς γῆς

Πράγματι, στὸ ἔτος χίλια μετὰ Χριστὸν εἶχε σημάνει τὸ τέλος τοῦ κόσμου. Ἡ Εὐρώπη, ὅπως μαρτυροῦν ὅλα τὰ στοιχεῖα καὶ ὅπως ἔχει διαπιστωθῆ ἀπὸ πλείστους ἱστορικούς, ἐπερίμενε τὴν ὁλικὴ καταστροφή. Ὁ πανικὸς αὐτὸς ὠνομάσθη «ὁ φόβος τοῦ ἔτους χίλια». Ἐπειδὴ ὅμως τὸ τέλος τοῦ κόσμου δὲν ἐπραγματοποιήθη οἱ ἱστορικοὶ ἀπέδωσαν τὸν φόβο αὐτὸ στὸ φαινόμενο τῆς ὁμαδικῆς ὑστερίας καὶ ὅταν ἔφθασε τὸ ἔτος δύο χιλιάδες καὶ ἐπανελήφθη τὸ φαινόμενο, ἐμειδίασαν μὲ νόημα. Ἡ Ἀποκάλυψη ὅμως τοῦ Ἰωάννου μεθερμηνευόμενη, μᾶς πληροφορεῖ ὅτι ἐπειδὴ ὁ Θεὸς δὲν εἶχε ἀκόμη ἐπιλέξει τοὺς ἐκλεκτούς του ποὺ θὰ ἐπεβίωναν τοῦ τέλους, ἀνέβαλε τὴν καταστροφή. Εἶδα, λέγει ὁ Ἰωάννης, ἄγγελο νὰ ἀναβαίνη ἀπὸ τὸ μέρος ποὺ ἀνατέλλει ὁ ἥλιος, δηλαδὴ ἀπὸ τὸν τόπο τοῦ παραδείσου καὶ τοῦ φωτὸς [ἀπὸ τὴν Ἰνδία] καὶ νὰ φωνάζη εἰς τοὺ τέσσερις ἄλλους ἀγγέλους νὰ μὴν ἀπολύσουν τοὺς τέσσαρας ἀνέμους ποὺ θὰ κατέστρεφαν τὴν γῆ ὥσπου ὁ Θεὸς νὰ ἐπιλέξη αὐτοὺς ποὺ θὰ ἔσωζε ἀπὸ τὴν καταστροφὴ, τοὺς 144.000 τῶν 12 φυλῶν,  ἤτοι 12.000 ἀνὰ φυλὴ (Ἀποκάλυψις, Ζ΄ 2-8) καὶ οἱ ὁποῖοι ὡς λαὸς τοῦ Θεοῦ θὰ ἐβάδιζαν πρὸς τὶς 12 κατευθύνσεις τῆς ὑφηλίου. Αὐτοὶ δὲν ἠδύναντο νὰ εἶναι οὔτε οἱ ἑβραῖοι ποὺ ἐθανάτωσαν τὸν Χριστὸ, οὔτε οἱ χριστιανοὶ ποὺ μὲ τὸν Μέγα Κωνσταντῖνο ἔγιναν ἐξουσία καὶ συνεπῶς ἐγκληματίες, οὔτε οἱ μουσουλμᾶνοι ποὺ ἐξίσου ἐγκλημάτισαν μέσῳ τῆς κρατικῆς ἐξουσίας, οὔτε οἱ ἰνδουϊστὲς καὶ οἱ βουδδιστὲς ποὺ ἔμειναν στὴν Ἀνατολὴ καὶ ὑπεστήριξαν αἱματηρὲς αὐτοκρατορίες, ἀλλὰ οἱ Ἰνδοὶ νομάδες, οἱ ἀθίγγανοι, ποὺ ἐπορεύθησαν πρὸς τὴν Δύση καὶ δὲν ἔμειναν στὴν Ἀνατολή, ποὺ ὅπως τὸ εἶχε ζητήσει ὁ Χριστὸς, ποτὲ δὲν συνεκρότησαν κράτος καὶ ποὺ στήνουν τὰ τσαντίρια τους γύρω ἀπὸ τὰ ἱερὰ προσκυνήματα τοῦ κόσμου, ποὺ δὲν ζοῦν οὔτε ἔξω ἀπὸ τὸν κόσμο ὅπως οἱ μοναχοί, ἀλλὰ οὔτε καὶ μέσα στὸν κόσμο, διότι γνωρίζουν αὐτὸ ποὺ εἶπε ὁ Χριστὸς ὅτι ὁ κόσμος τους δὲν εἶναι αὐτοῦ τοῦ κόσμου.

δ) Ἡ ἐντιμότης τῶν ἀθιγγάνων καὶ ἡ σχέση τους μὲ τὴν ἑλληνικὴ νοοτροπία
            
Οἱ βουνήσιοι ἔχουν μπέσα, οἱ πεδινοὶ ἐργατικότητα καὶ δουλικότητα, οἱ νησιῶτες ἔχουν τὴν ἀγάπη τῶν γραμμάτων καὶ τῆς ἐλευθερίας, οἱ μοναχοὶ ἔχουν τὸν οὐρανὸ καὶ οἱ ὀπαδοὶ τοῦ κράτους ἰδεολογία καὶ φανατισμό. Οἱ ἀθίγγανοι εἶναι μὲν μικρολωποδύτες σὰν τοὺς κατσικοκλέφτες τῶν ὀρέων, ἀλλὰ ἔντιμοι. Τὸ κοινωνικό τους σύμβολο εἶναι ὁ Τσάρλυ Τσάπλιν (1889-1977) ποὺ ἡ μητέρα του ἦταν τσιγγάνα. Παρακολουθήσατε τὰ κινηματογραφικὰ ἀριστουργήματα τοῦ Σαρλὸ καὶ θὰ κατανοήσετε τὸν ἀθίγγανο. Τὸν περιπλανόμενο ἀλήτη (tramp) μὲ τὴν χρυσὴ καρδιὰ καὶ μὲ ἀρχές, αὐτὸν ποὺ τρώγει πλουσιοπάροχα στὸ ἑστιατόριο γνωρίζοντας ὅτι δὲν θὰ ἔχη νὰ πληρώση καὶ ὅτι θὰ τὸν βάλουν φυλακή (δὲν σᾶς θυμίζει τὸν σημερινὸ Ἕλληνα ποὺ χρησιμοποιεῖ τὶς σαράντα πιστωτικές κάρτες του καὶ μετὰ δὲν ἔχει νὰ τὶς ἐξαργυρώση;) ἐργαζόμενος στὸ ἐργοστάσιο ἀλλὰ ἀνεπίδεκτος προσαρμογῆς στὸν μοντερνισμό·     αὐτὸς ὁ Σαρλὸ ποὺ σατυρίζει τὴν ἰδεολογία καὶ τὴν πολιτικὴ ἐξουσία στὸ ἔργο του «ὁ μεγάλος Δικτάτωρ»(1940), στὴν οὐσία ὅμως ὄχι ἐπειδὴ εἶναι δικτατορία, ἀλλὰ ἁπλῶς ἐπειδὴ εἶναι κράτος (στὸ ἔργο ὑπάρχουν δύο σωσίες: ὁ Χίτλερ-κράτος ποὺ ἠδύνατο νὰ εἶναι καὶ ὁ βουλευτής, καὶ ὁ ἑβραῖος μπαρμπέρης-ἀντικράτος), τελικὰ διωκόμενος ἀπὸ αὐτὴν στὴν ἐποχὴ τοῦ μακκαρθυσμοῦ, ὡς «κομμουνιστὴς», καὶ στήνωντας γιὰ 25 χρόνια τὸ οἰκογενειακὸ πολυτελὲς καραβάνι του στὸ Vevey τῆς Ἑλβετίας ἐπὶ της λίμνης τοῦ Λεμάν. Τὰ βρώμικα ροῦχα τοῦ ζητιάνου τῶν ἔργων του δὲν ἦσαν θέατρο, διότι ὁ Σαρλὸ εἶχε γεννηθῆ στὴν ἀπόλυτη φτώχεια στὸ Λονδῖνο, ἀπὸ πατέρα ἀλκοολικὸ καὶ ἡ μητέρα του ἦταν  γνησία Ἀγγλίδα τσιγγάνα της φυλῆς τῶν Romanishal Smith. Παιδὶ τοῦ τσίρκου καὶ τῆς τσιγγάνικης μουσικῆς, ἐργαζόμενος ὡς τραγουδιστὴς ἀπὸ ἡλικίας 5 ἐτῶν, ἐμεγάλωσε μεταξὺ τῶν  ἀθιγγάνων ἕως ποὺ ἡ μητέρα του, ἡ Χάνναχ, ἐνεκλείσθη σὲ φρενοκομεῖο καὶ ὁ πατέρας του ἀπεβίωσε ἀπὸ κίρρωση τοῦ ἥπατος. Εἶναι χαρακτηριστικὸ τῆς ἀθιγγανικῆς του νοοτροπίας ὅτι δὲν ἐζήτησε ποτὲ νὰ γίνη Ἀμερικανὸς ὑπήκοος, ἐνῷ ἔζησε στὶς ΗΠΑ ἀπὸ τὸ 1912 μέχρι τὸ 1952. Ἐκείνη τὴν χρονιὰ ὁ γερουσιαστὴς Μακκάρθυ τοῦ ἀπηγόρευσε νὰ ἐπανέλθη στὸ ἀμερικανικὸ ἔδαφος ἀφαιρώντας του τὴν βίζα, μὲ τὴν κατηγορία ὅτι ἦτο κομμουνιστής.
            
Φυσικὰ ὁ Τσάπλιν δὲν ἠδύνατο νὰ εἰναι ὀργανωμένος κομμουνιστὴς διότι ὡς ἀθίγγανος εἶχε τὴν ἴδια κοινωνικὴ τοποθέτηση μὲ τὸν Χριστό. Τὸ βασίλειό του δὲν ἦταν αὐτοῦ τοῦ κόσμου. Οὐδεὶς ἀθίγγανος  οἰκοδόμησε ποτὲ κράτος καὶ ἀθίγγανοι πολιτικοὶ ἀνὰ τὸν κόσμο εἶναι οὐσιαστικὰ ἄγνωστοι, τοὐλάχιστον ὡς ἀθίγγανοι. Ποῖος γνωρίζει π.χ. ὅτι ὁ Ἀμερικανὸς πρόεδρος Μπὶλ Κλίντον εἶναι τσιγγάνικης καταγωγῆς; Ἡ ψυχή τους εἶναι μυστικὴ σὰν τὸν ἐκ δεξιῶν ληστή, γι’ αὐτὸ καὶ ἔχουν τὸ χάρισμα τῆς προφητείας καὶ μία ἀπὸ τὶς βασικὲς ἀσχολίες τῶν γυναικῶν τους εἶναι νὰ προφητεύουν τὴν  τύχη τῶν ἀνθρώπων διαβάζοντας τὶς γραμμὲς τῆς παλάμης, ὡς χαρτορίχτρες καὶ καφετζοῦδες, ἐνῷ ἔχουν παραμείνει στὴν Ἱστορία γιὰ τὴν τσιγγάνικη μουσική τους καὶ τὰ θεάματα τοῦ τσίρκου. Ἡ χορεύτρια καὶ ἠθοποιὸς κινηματογράφου, Μαργαρίτα Κάρμεν Κανσίνο, γνωστὴ ὡς Rita Hayworth (1918-1987), εἶχε γίνει γιὰ τοὺς Ἀμερικανοὺς στρατιῶτες τοῦ δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, ἡ «καρφιτσωμένη δέσποινα» (pinup girl) στὰ στρατιωτικά τους ὑπνοδωμάτια. Ἡ Ρίτα εἶχε ἀρχίσει νὰ δουλεύη ὡς χορεύτρια στὰ δώδεκά της χρόνια διότι ὁ πατέρας της καὶ ἡ μητέρα της ἦσαν καὶ οἱ δύο Ἀμερικανοὶ ἀθίγγανοι ἱσπανικῆς καταγωγῆς, ἠθοποιοὶ τῆς πιάτσας καὶ χορευτές.
            
Κάτι τὸ σημερινὸ ρωμέϊκο μυρίζει στοὺς Ρόμα ἀθιγγάνους. Ὁ σημερινὸς Ρωμηὸς δουλεύει μὲν πολὺ γιὰ νὰ ἐπιβιώση, ἀλλὰ χωρὶς σύστημα καὶ ἀναποτελεσματικά καὶ παρὰ τὴν συνεχῆ πίεση τῆς ὀργανωμένης δυτικῆς κοινωνίας δύσκολα ἀποφασίζει νὰ ἀποχωρισθῆ τὴν ταβέρνα καὶ τὸ γλέντι καὶ τὰ περίφημα τριήμερα κατὰ τὰ ὁποῖα δραπετεύει πρὸς τὸ αὐθαίρετό του. Κατασπαταλᾶ τὰ κοινοτικὰ κονδύλια ἀλλὰ ἀδυνατεῖ νὰ κατασκευάση ἀνθεκτικοὺς αὐτοκινητοδρόμους καὶ κτίρια, ἀποτελεσματικὴ σύγχρονη ἀγροτικὴ οἰκονομία, σύγχρονες ὑπηρεσίες, διότι οὐσιαστικὰ εἶναι ἀνεπίδεκτος κρατικῆς ὀργανώσεως.
            
Ἡ βάση τῆς ἀθιγγανικῆς κοινωνίας ἀνὰ τὸν κόσμο εἶναι ἡ οἰκογένεια καὶ οἱ οἰκογενειακὲς ἀξίες. Εἶναι τόσο ἐπιτακτικὴ ἡ ὑποστήριξη τῆς οἰκογενείας ὥστε νὰ ἐπιλέγεται ἡ εὐημερία της εἰς βάρος, ἄν χρειάζεται, τῆς νομαδικῆς ζωῆς. Ἔτσι, μὲ στόχο νὰ κρατήσουν συγκεντρωμένους γιαγιάδες, παποῦδες, ξαδέλφια, ἐγγόνια, δέχονται, ὅταν ἔχουν τὰ μέσα νὰ ἐγκατασταθοῦν σὲ ἀγορασμένα μεγάλα σπίτια, παρὰ νὰ συνεχίσουν τὴν νομαδική τους ζωή. Σπανίως συνάπτουν γάμους μὲ μὴ τσιγγάνους, ἀλλὰ εἶναι τέτοια ἡ δύναμις τῆς κουλτούρας τους ὥστε ὁ ἄνδρας ἤ ἡ γυναίκα ποὺ εἰσέρχεται στὸ περιβάλλον τους νὰ ἀφομοιώνεται. Διαχωρίζονται σὲ φυλές καὶ τὸ ἄλογο, παρὰ τὴν μηχανοποίηση, παραμένει τὸ σύμβολο τοῦ τρόπου ζωῆς τους. Ὡς Ἀριοι, ἦσαν πάντα τροφεῖς ἀλόγων καὶ σιδηρουργοὶ ὅπλων καὶ σιδηρῶν ἀγροτικῶν καὶ οἰκιακῶν ἀντικειμένων.  Παρὰ ταῦτα, ἐπὶ αἰῶνες εἶχαν ἀποκλεισθῆ ἀπὸ τὸν στρατὸ, παραμένοντας στὸ περιθώριο τοῦ κράτους καὶ γι’ αὐτὸ ἀπεχθάνονται τὴν πολεμικὴ δράση. Γιὰ τὸν ἀθίγγανο θεωρεῖται ἁμαρτία νὰ σηκώση χέρι κατὰ ἄλλου τσιγγάνου. Γάμοι καὶ βαπτίσια εἶναι γι’αὐτοὺς εὐκαιρία γιὰ νὰ κάνουν πολλὰ χιλιόμετρα καὶ νὰ σμίξουν στὰ πολλὰ πανηγύρια τους.
            
Ἡ κοινωνική τους ἠθικὴ εἶναι παραδειγματική. Ἐλέγχουν οἱ ἴδιοι καὶ τιμωροῦν αὐστηρὰ τὴν  ἔκφραση ἀνηθικότητος ἐντὸς τῆς κοινωνίας τους. Οἱ ἔννοιες τῆς φιλοφροσύνης καὶ τῆς φιλίας εἶναι βασικές γι’ αὐτούς. Ἔχουν ἀπόλυτο σεβασμὸ στοὺς γεροντότερους καὶ ὅταν συνάπτουν γάμο σπανίως χωρίζουν. Ἡ γυναικία παρθενία στὶς ἀνύπαντρες εἶναι ἐπιβεβλημένη καὶ πρέπει νὰ ἀποδειχθῆ τὴν νύκτα τοῦ γάμου. Ὁ μιαρὸς ἀπομπέμπεται ἀπὸ τὴν ἀθιγγανικὴ κοινωνία. Ἔχουν ὅμως μεγάλη προσαρμοστικότητα καὶ εἶναι οἱ μὴ ἀθίγγανοι ποὺ ἀπομακρύνονται ἀπὸ ἐνδεχομένες μικτὲς παρέες. Βεβαίως καὶ οἱ γυναῖκες ζητιανεύουν λόγῳ ἀνάγκης, ἀλλὰ δὲν ἐκπορνεύονται. Ἀναμάρτητοι δὲν εἶναι καὶ φυσικὰ ἐμπλέκονται σὲ μικροληστεῖες, μικροεμπόριο ναρκωτικῶν καὶ ἄλλα μικροεγκλήματα. Στὴν παραδοσιακὴ κοινωνία ἡ ζητιανιὰ δὲν ἦταν ντροπή. Ἀπόδειξη ὅτι οἱ καλόγηροι ἐζητιάνευαν καὶ ὅτι στὴν Δύση συνεκροτήθησαν μοναχικὰ τάγματα ζητιάνων ὅπως αὐτὰ τῶν Δομινικανῶν ἤ τῶν Φραγκισκανῶν    (ordres mendiants). Ἡ μὴ προσήλωση στὴν ἰδιωτικὴ ἰδιοκτησία ἐνεφάνισε καὶ διαιώνησε στὶς παραδοσιακὲς κοινωνίες ὅπως τὴν ἑλληνικὴ, ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς ἀρχαίας Σπάρτης, τοὺς κατσικοκλέφτες. Γιὰ ἄλλους ὅμως τὰ μεγάλα ἐγκλήματα τοῦ χρηματιστηρίου, τῶν τραπεζιτῶν, τῶν μεγαλεμπόρων ναρκωτικῶν στὸ Ἀφγανιστάν καὶ τὴν Λατινικὴ Ἀμερικὴ, τὴν συγκρότηση ἰταλικῶν, κινεζικῶν, ρωσικῶν μαφιῶν.

ε) Ἡ ἱστορία τῶν ἀθιγγάνων εἶναι συνδεδεμένη πρωτίστως μὲ τὴν Βυζαντινὴ Αὐτοκρατορία
            
Ἡ μακραίωνη ἄγνοια στὴν Δύση τοῦ πολιτισμοῦ τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς εἶναι ὑπεύθυνη καὶ γιὰ πολλὲς παρανοήσεις τῆς ἱστορίας τῶν ἀθιγγάνων, ποὺ σήμερα ἀριθμοῦν περίπου 12 ἑκατομμύρια ἀνὰ τὸν κόσμο, ὡς ἔθνος χωρὶς ἔδαφος καὶ χωρὶς πατρίδα, τὸ ὁποῖο ἠθελημένα, σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς ἑβραίους, ἠρνήθη μέχρι σήμερα νὰ διεκδικήση ἕνα συγκεκριμένο ἔδαφος καὶ νὰ ἱδρύση ἕνα ἐθνοκράτος. Ὁ ἀθιγγανικὸς λαὸς ὅμως εἶναι ἐδαφικὰ πρωτίστως ἕνας λαὸς τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς ποὺ ἀνήκει στὸ ἑλληνικὸ πολιτισμικὸ νεφέλωμα.
            
Ἡ ρομανὲς ἤ ρομανὶ, ἤ ρωμανική, εἶναι ἡ γλῶσσα τῶν Ρόμα παντοῦ στὸν κόσμο. Ὡς σασνσκριτικὴ διάλεκτος, φυσικὰ καὶ συγγενεύει μὲ τὶς διαλέκτους τῆς Βορείου Ἰνδίας, τὸ παντζάμπι, τὸ χίντι καὶ τὸ νεπάλι, ἀλλὰ καὶ συγγενεύει καὶ μὲ τὴν ἄλλη βάση τῆς ἰνδοευρωπαϊκῆς, τὰ ἑλληνικά. Ὁ ἀθίγγανος καθηγητὴς ὑπεύθυνος τῶν ρωμανικῶν σπουδῶν στὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Τέξας (Austin, ΗΠΑ), Ian Hancock, τὸν ὁποῖο τὸ 1998, ὁ πρόεδρος Κλίντον, ἐπέλεξε νὰ ἀντιπροσωπεύση τοὺς Ἀμερικανοὺς Ρόμα στὸ Συμβούλιο τῶν Θυμάτων τοῦ Ὁλοκαυτώματος τῶν ΗΠΑ, στὸ βιβλίο ποὺ ἐξέδωσε τὸ 2003, μὲ τίτλο, We are the Romani People-Ame Sam e Rromane dzene (Πανεπιστήμιο τοῦ Hertfordshire, Ἀγγλία), παρατηρεῖ ὅτι ἐὰν στὴν ρωμανικὴ γλῶσσα, πρῶτο ἔρχεται τὸ ἰνδικὸ λεξιλόγιο, δεύτερο ἔρχεται τὸ ἑλληνικὸ μὲ ἐπάνω ἀπὸ 250 ἑλληνικὲς λέξεις. Προσθέτει δὲ ὅτι ἡ ρωμανικὴ γλῶσσα διεμορφώθη κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας. Ἄς προσέξουν λοιπὸν οἱ κακῶς ἐννοούμενοι Ἕλληνες ἐθνικιστὲς νὰ μὴν ἀποκόπτουν ἀκόμη ἕνα σκέλος ἀπὸ τὸν ἑλληνικὸ πολιτισμὸ χρησιμοποιώντας τὸν ὑβριστικὸ χαρακτηρισμὸ τοῦ Γυφτοσκοπιανοῦ. Πράγματι ἀπὸ τὰ 12 ἑκατομμύρια τῶν Ρόμα στὸν κόσμο, τὸ μεγαλύτερο μέρος συναντᾶται στὰ Βαλκάνια καὶ δὴ στὰ Σκόπια καὶ τὴν Ἑλλάδα. Πρὸ τοῦ 1923, στὰ ἴδια μέρη ποὺ ἦσαν ἐγκατεστημένοι οἱ Ρωμηοί, ὅπως στὴν περιοχὴ τῆς Σμύρνης, ὑπῆρχε μεγάλος ἀριθμὸς ἀθιγγανικοῦ πληθυσμοῦ. Ὅταν λοιπὸν οἱ ἐπιστήμονες ὑποστηρίζουν ὅτι τὸ 20% τοῦ σημερινοῦ πληθυσμοῦ τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους ἔχει ἀθιγγανικὸ αἷμα, ἐνῷ οἱ Ρόμα δύσκολα τελοῦν γάμο μὲ μὴ ἀθιγγάνους, αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι εἴμεθα Γυφτοσκοπιανοὶ ἀλλὰ ἀντιθέτως ὅτι οἱ Ρόμα εἶναι μέρος τῆς ἑλληνικῆς φυλῆς, ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὸ DNA τους. Προσωπικά, ὑποστηρίζω ὅτι τὸ ὄνομά τους δὲν προέρχεται, ὅπως λένε οἱ Δυτικοί, ἀπὸ τὴν σανσκριτικὴ λέξη ἀνὴρ (ντόμ), ἀλλὰ ἀπὸ τὸ ρωμηός, ὡς κάτοικοι, ἐπὶ αἰῶνες τῆς Ρωμανίας. Ἀκόμη καὶ ἡ λατινικὴ γραφὴ τοῦ ὀνόματός μὲ διπλὸ «ρ» ἀναβιβάζεται στὸ ἑλληνικὸ ἀρχικὸ «ῥ» μὲ δασεῖα. Ἡ ἔκφραση Rromane dzene μὲ τὸ ὁποῖο χαρακτηρίζουν τὸν ἑαυτό τους πρέπει νὰ ἀποδοθῆ ὡς «ῥωμανικὸς λαός» ἤ λαὸς τῶν Ῥωμηῶν. Ἐμεῖς ἁπλῶς ἀντιγράφουμε τοὺς Δυτικούς, ἀποκαλώντας τους Ρόμα, καὶ μὲ ὄμικρον μάλιστα, ἐνῷ τὸ σωστὸ θὰ ἦταν νὰ τοὺς ἀποκαλοῦμε Ρωμανοὺς καὶ μὲ ὠμέγα. Ἐφεξῆς, λοιπὸν, στὸν παρὸν ἄρθρο, θὰ τοὺς ἀποκαλοῦμε Ρωμανούς. Ὡς πρὸς τὴν ὀνομασία ἀθίγγανος ποὺ ἔδωσε σὲ ὅλες τὶς γλῶσσες τοῦ κόσμου τὴν λέξη τσιγγάνος, εἶναι καὶ αὐτὴ ἑλληνικὴ καὶ προέρχεται ἀπὸ τὸ ἀθιγής (ἄθικτος, ἄγγιχτος). Τὸ ρῆμα θιγγάνω (θίξω) σημαίνει πιάνω. Ὁ ἀθιγὴς εἴτε δὲν πιάνει γιὰ νὰ μείνη καθαρός (οἱ ἀθίγγανοι, ὑποστηρίζουν μερικοὶ, ἦσαν μανιχαϊστὲς τῆς Φρυγίας) εἴτε δὲν τὸν πιάνουν γιὰ νὰ μὴν μολυνθοῦν ἐπειδὴ εἶναι ἀκάθαρτος (ὁ ἀνέγγιχτος στὸ ἰνδικὸ σύστημα τῶν καστῶν). Τὴν τελευταία αὐτὴ ἑρμηνεία υἱωθέτησαν οἱ Γερμανοὶ ἐθνικοσοσιαλιστὲς, ἐθεώρησαν τοὺς ἀθιγγάνους νόθους καὶ ἀκάθαρτους καὶ τοὺς ἐξωλώθρευσαν κατὰ δεκάδες χιλιάδες (50 μὲ 80.00 θύματα ὁλοκαυτώματος). Μερικοὶ συγγραφεῖς ἀναβιβάζουν τὰ θύματα τοῦ ἀθιγγανικοῦ ὁλοκαυτώματος σὲ 500.000 καὶ γενικῶς τὰ θύματα τοῦ δευτέρου παγκοσμίου πολέμου σὲ 2 ἑκατομμύρια ἕως καὶ 7 ἑκατομμύρια Ρωμανούς! Μὲ ἄλλα λόγια οὐδεὶς γνωρίζει.
           
στ) Ὁ Ἀλέξανδρος ἐπιστρέφει στὴν Μακεδονία στὰ καραβάνια τῶν τσιγγάνων
            
Ὁ Ἰνδὸς γυμνοσοφιστὴς βραχμάνος Κάλανος (Kalyana στὰ ἰνδικά) ἔφερε τὸν Ἀλέξανδρο κοντὰ στὸν ἰνδικὸ πολιτισμό. Ὁ Ἀριστοτέλης εἶχε προτρέψει τὸν Ἀλέξανδρο νὰ εὕρη τὸν πραγματικὸ θεϊκὸ Ὄλυμπο, στοὺς Παραπανισάδες τοῦ Ἀφγανιστάν, στὰ Ἰμαλάϊα τῶν Ἀρίων. Ἀλλὰ ὁ ἰνδουϊσμὸς τῶν Ἀρίων ἦταν ἤδη παρὼν στὸν ἑλληνικὸ χῶρο πολὺ πρὸ τῆς ἐκστρατείας τοῦ Ἀλέξάνδρου, ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Ὀρφέως καὶ ὀρατὸς στὸν Σωκράτη καὶ τοὺς Ἕλληνες φιλοσόφους.
           
Μία ματιὰ στὸν χάρτη μᾶς δείχνει ὅτι ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς καθόδου τῶν Ἀρίων γύρω στὰ 1500 π.Χ. μέχρι καὶ τὸν Μεγαλέξανδρο, ὅλος ὁ μακρὺς διάδρομος τῆς Βορείου Ἰνδίας ἕως τὴν Βεγγάλη (σημερινὸ Μπάγκλαντες) καὶ τὶς ἐκβολὲς τοῦ Γάγγη, στὸ ὑπόγαστρο τῶν Ἰμαλαΐων καὶ τοῦ Θιβέτ, ἀπὸ τὸ Ἀφγανιστὰν ἕως τὴν Βιρμανία, ὁ πολιτισμὸς τοῦ ὁποίου ἐξειλήχθη σὲ ἑλληνικό, ἀγκαλιάζει τὴν Κίνα ὅπως γεωγραφικὰ ἡ Ἑλλὰς σήμερα ἀγκαλιάζει τὴν Τουρκία. Ὁ ἑλληνικὸς αὐτὸς πολιτισμὸς ἔσπρωξε πρὸς νότον τοὺς νεγροειδεῖς Δραβῖδες, ἀπὸ τὸ Ντεκκὰν μέχρι καὶ τὴν Κεϋλάνη ποὺ ὡμίλουν τὴν δραβιδικὴ (ὅπως τὸ Ταμὶλ τῆς σημερινῆς Σρὶ Λάνκα) καὶ τοὺ περιθωριοποίησε.
            
Τὴν ἰνδουϊστικὴ διάσταση τοῦ Ἀλεξάνδρου μᾶς τὴν γνωρίζει ὁ Ἕλλην ἱστορικὸς Ἀρριανὸς ὁ Νικομηδείας (95-180 μ.Χ. ἀπὸ τὴν Νικομηδεία τῆς Βιθυνίας) στὰ ἔργα του στὰ ὁποῖα παρουσιάζει καὶ τὴν ἰνδουϊστικὴ μύηση τοῦ Μακεδόνος. Ὁ Διογένης ποὺ ἔζη μέσα σὲ ἕνα πιθάρι ἦταν Ἕλλην γυμνοσοφιστὴς, τὸ ἀντίστοιχο τῶν ἰνδουϊστῶν βραχμάνων.
            
Ὅταν ἐσήμανε σὲ ὅλην τὴν Εὐρώπη, τὸ ἔτος χίλια μ.Χ., τὸ τέλος τοῦ κόσμου, Ἰνδοὶ Ἄριοι νομάδες ξεκίνησαν ἀπὸ τὶς ἀνατολικὲς ἐσχατιὲς τοῦ ἰνδικοῦ ἑλληνισμοῦ, πορευόμενοι πρὸς δυσμάς, πρὸς τὸ βυζαντικὸ κέντρο τοῦ ἑλληνισμοῦ. Ἐπὶ 250 χρόνια (1000-1250 μ.Χ.), σὲ πολλαπλὰ κύματα οἱ Ρωμανοὶ καταφθάνουν στὴν Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία, δηλαδὴ στὸ Βυζάντιο. Ἱππεύουν, καὶ οἱ ἅμαξές τους κουβαλοῦν τὰ ὑπάρχοντά τους καὶ τὶς οἰκογένειές τους. Τὸ 1192 μ.Χ. οἱ τελευταῖοι ἀθίγγανοι  ἐγκαταλείπουν τὴν Βόρειο Ἰνδία.

Τὸ περίεργο εἶναι ὅτι σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς ἄλλους νομάδες ποὺ μετακινοῦνται συνεχῶς σὲ ὅλο τὸ εὔρος τῆς Εὐρασίας, οἱ Ρωμανοὶ δὲν προσπαθοῦν νὰ κατακτήσουν ἐδάφη μὲ τὰ ὅπλα τους, παρ’ ὅλο ποὺ εἶναι ὁπλισμένοι, σιδηρουργοὶ, καὶ κατασκευάζουν τὰ δικά τους ὅπλα. Ἀντιθέτως, ἀπεχθάνονται τὸν πόλεμο καὶ ἐγκαταλείπουν συστηματικὰ τὰ ἐδάφη ὅπου γίνεται πόλεμος. Αὐτὸ ὅμως δὲν σημαίνει ὅτι εἶναι δειλοὶ καὶ ὅτι δραπετεύουν. Εἶναι σπουδαῖοι πολεμιστὲς καὶ ἀντιστέκονται μὲ τὰ ὅπλα μὲ ἡρωϊσμὸ καὶ οἱ γυναῖκες τους πυρπολοῦνται γιὰ νὰ μὴν τὶς αἰχμαλωτίσουν. Ἤδη ὅταν εὑρίσκοντο ἀκόμη στὰ Ἰμαλάϊα, ἔπαιρναν τὰ βουνὰ καὶ συνεκρότουν ἀντάρτικο κατὰ τῶν ἐχθρῶν τους.

Τὸ 1200 συναντᾶμε ἀθιγγάνους ὑποδηματοποιοὺς στὸ Ἅγιον Ὄρος. Τὸ 1322, συναντᾶμε ἄλλους ἀθιγγάνους στὴν Κρήτη. Τὸ 1347, τοὺς βλέπουμε νὰ ἐγκαταλείπουν τὴν Κωνσταντινούπολη κατόπιν τῆς φοβερῆς ἐπιδημίας τῆς μαύρης πανώλης καὶ τὸ 1348 φθάνουν στὸ Πρίζρεν τοῦ Κοσσυφοπεδίου. Τὸ 1362 στὸ Ντουμπρόβνικ. Τὸ 1378 στὰ χωριὰ γύρω ἀπὸ τὸ μοναστήρι τοῦ Ρίλα τῆς Βουλγαρίας. Τὸ 1385 χρησιμοποιοῦνται ὡς δοῦλοι στὴν Ρουμανία. Τέλος τὸ 1399 φθάνουν στὴν Βοημία τῆς Κεντρικῆς Εὐρώπης ἀπὸ ὅπου θὰ πάρουν καὶ τὸ ὄνομά τους ὡς Βοημοί. Τὸ 1416 τοὺς καταδιώκουν στὴν Γερμανία καὶ τὸ 1418 οἱ πρῶτοι Ρωμανοὶ ἀναφέρονται στὴν Γαλλία. Στὶς 17 Αὐγούστου 1427 εἰσέρχονται στὸ Παρίσι. Ἀλλὰ οἱ βασιλεῖς τῆς Γαλλίας δὲν τοὺς θέλουν καὶ προσπαθοῦν νὰ τοὺς ἐκδιώξουν. Ὁ Λουδοβῖκος ΙΔ΄ προσέφερε 24 λίβρες γιὰ τὴν σύλληψη κάθε Ρωμανοῦ ζωντανοῦ ἤ πεθαμένου καὶ ἑννέα λίβρες γιὰ κάθε Ρωμανή. Ἀπηγόρευε στοὺς Γάλλους νὰ τοὺς ἀγοράζουν ἤ νὰ τοὺς πωλοῦν ὅ,τι δήποτε. Ἀπὸ τὴν Γαλλία κατέβηκαν στὴν Ἱσπανία καὶ εἰσῆλθαν στὴν Βαρκελώνη τὸ 1425. Μέχρι τὸ 1499 ἦσαν φίλοι μὲ τοὺς ἀριστοκράτες καὶ μὲ τοὺς βασιλεῖς τῆς Ἱσπανίας ἀλλὰ κατόπιν τοὺς ἀπαγορεύουν ἐπὶ ποινῇ θανάτου νὰ μετακινοῦνται καὶ νὰ ὁμιλοῦν τὴν γλῶσσα τους. Τὰ  ρωμαιοκαθολικὰ δικαστήρια τῆς Ἱερᾶς Ἐξετάσεως κατηγοροῦσαν τὶς Ρωμανίδες πὼς ἦσαν μάγισσες καὶ τὶς ἀπειλοῦσαν νὰ τὶς κάψουν ζωντανές. Μετὰ τὸ 1783, ἐπειδὴ τοὺς ἐδόθη καὶ πάλι ἀπὸ τὸν βασιλέα τῆς Ἱσπανίας ἡ ἄδεια νὰ μετακινοῦνται, ἐξήπλωσαν στὴν Ἀνδαλουσία τὴν τέχνη τους τοῦ φλαμένκο (μουσική, χορὸς καὶ τραγούδι). Στὴν Ρωσία, οἱ Ρωμανοὶ κατέφθασαν ἀπὸ τὴν Πολωνία τὸν χειμώνα τοῦ 1500-1501. Δὲν εἶχαν τὸ δικαίωμα νἀ στρατοπεδεύουν στὴν πρωτεύουσα, τὴν Πετρούπολη. Στὸν ΙΘ΄ αἰῶνα ἐξηπλώθησαν στὴν Σιβηρία.

Μὲ τὴν ἅλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως τὸ 1453, ὑπάρχει νέο μεταναστευτικὸ ἀθιγγανικὸ ρεῦμα πρὸς τὴν Δυτικὴ Εὐρώπη. Τὸ 1471, ἡ ἑλβετικὴ Βουλὴ τοὺς ἀπαγορεύει τὴν διαμονὴ στὴν Ἑλβετία. Τὸ 1489 εὑρίσκονται στὴν Οὑγγαρία. Τὸ 1493 ἐκδιώκονται ἀπὸ τὸ Μιλάνο τῆς Ἰταλίας. Τέλος τὸ 1498 ἐκδιώκονται ἀπὸ τὴν Γερμανία. Ἐκείνη τὴν χρονιὰ, ὁ Χριστόφορος Κολόμβος στὸ τρίτο του ταξίδι του στὴν Ἀμερικὴ, πατᾶ τὸ πόδι του στὴν ἀμερικανικὴ ἤπειρο καὶ ἔκτοτε ἀρχίζει μία νέα περιπέτεια γιὰ τοὺς Ρωμανούς. Ἡ ἀπέχθειά τους γιὰ τὸν πόλεμο τοὺς σπρώχνει νὰ χρησιμοποιήσουν πλοῖα γιὰ νὰ ἐγκαταλείψουν τὴν ἐμπόλεμη Εὐρώπη. Ἔτσι στὸν ΙΣΤ΄ αἰῶνα σαλπάρουν γιὰ τὴν Ἀγγλία καὶ τὴν Σκανδιναβία.
           
ζ) Ἡ Ρωμανία στὸν Νέο Κόσμο
            
Οἱ Γάλλοι, Ἱσπανοί, Πορτογάλοι καὶ Ἄγγλοι ποὺ εἶχαν κατακτήσει τὴν Βόρειο καὶ τῆν Νότιο Ἀμερικὴ, ὡς καὶ τὴν Αὐστραλία καὶ τὴν Νέα Ζηλανδία, μεταφέρουν πολλοὺς Ρωμανοὺς στὶς ἀποικίες τους στὸν ΙΖ΄ καὶ ΙΗ΄ αἰῶνα. Ἀλλὰ πολλοὶ  ἄλλοι ἔφυγαν οἰκοιοθελῶς γιὰ νὰ εὕρουν τὴν τύχη τους σ’ αὐτὲς τὶς ἠπείρους. Ἤδη στὸ τρίτο του ταξίδι στὴν Ἀμερική, τὸ 1498, ὁ Κολόμβος εἶχε φέρει μαζί του Ρωμανούς.
            
Ἐλάχιστοι Ἀμερικανοὶ καὶ Καναδοὶ γνωρίζουν ὅτι ὑπάρχουν στὴν Βόρειο Ἀμερικὴ σημαντικὸς ἀριθμὸς Ρωμανῶν ἐπειδὴ τοὺς συγχέουν μὲ τοὺς Ἀμερινδιάνους. Στὸν Καναδᾶ ζοῦν περίπου 20.000 ἀθίγγανοι. Γιὰ τὸ σύνολο τῶν δύο χωρῶν ὁ ἀριθμός τους ὑπολογίζεται ἕως καὶ τὸ ἕνα ἑκατομμύριο. Ἀλλὰ οὐδεὶς γνωρίζει. Οἱ ἐκτιμήσεις κυμαίνονται ἀπὸ 50.000 ἕως καὶ δύο ἑκατομμύρια σχετικὰ μὲ τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο ὁρίζεται ὁ ἀθίγγανος. Μεταξὺ τὼν ὀργανώσεων ποὺ τοὺς μελετᾶ εἰς βάθος εἶναι καὶ ἡ ἀγγλοσαξωνικὴ Ἑταιρεία Μελέτης τῶν Ἀθιγγάνων (Gypsy Lore Society), ἡ ὁποία ἱδρύθη στὸ Λονδῖνο τὸ 1888 καὶ πρόεδρος τῆς ὁποίας εἶναι ὁ Δρ. Matt T. Salo ποὺ παρατηρεῖ ὅτι μετὰ τὸ 1970 καὶ ἰδίως μετὰ τὸ 1989, ἡ κρίση καὶ ἡ πτώση τοῦ κομμουνισμοῦ στὴν Ἀνατολικὴ Εὐρώπη ἐδημιούργησε νέο μεταναστευτικὸ κῦμα ἀθιγγάνων πρὸς τὴν Βόρειο Ἀμερική. Πάντως, οἱ περισσότεροι Ρωμανοὶ ἦλθαν στὸ τέλος τοῦ ΙΘ΄ αἰῶνος ἀπὸ τὰ Βαλκάνια καὶ τὴν Οὑγγαρία καὶ ἰδίως ἀπὸ τὴν Ρουμανία, γι’ αὐτὸ καὶ ἔγιναν γνωστοὶ στὴν Ἀμερικὴ μὲ τὴν ὀνομασία Βλάχοι. Μετὰ τὴν μεγάλη οἰκονομικὴ κρίση τοῦ 1929, μεγάλος ἀριθμὸς αὐτῶν τῶν «Βλάχων» ἐγκατέλειψαν τὴν ἀμερικανικὴ ὕπαιθρο καὶ ἐγκατεστάθησαν στὶς πόλεις.
            
Στοὺς καθ’αὐτὸ ἀμερικανοὺς ἀθιγγάνους προσετέθη τὰ τελευταῖα τριάντα χρόνια τὸ συνεχῶς αὐξανόμενο κῦμα τῶν RVίδων τροχοσπιτάδων ποὺ ἐμελέτησα στὸ προηγούμενο ἄρθρο μου στὸ ΤΜ. καὶ ποὺ οἱ Ἀμερικανοὶ ἀρέσκονται νὰ ἀποκαλοῦν snowbirds (πουλιὰ ἀπὸ τὸ χιόνι) ἐπειδὴ κατεβαίνουν στὶς θερμὲς περιοχὲς ἀπὸ τὸν χιονισμένο βορρᾶ. Ἀντιγράφουν τὸν τρόπο ζωῆς τῶν ἀθιγγάνων καὶ δίδουν μία εἰκόνα τοῦ τέλους τοῦ κόσμου, WASP Ἀμερικανῶν ποὺ συνειδητὰ ἀναπτύσουν τσιγγάνικη νοοτροπία μήπως καὶ συμπεριληφθοῦν στοὺς 144.000 ἐκλεκτοὺς τῆς Ἀποκαλύψεως. Ὁ Igor Krikunov, διευθυντὴς τοῦ οὐκρανικοῦ ἀθιγγανικοῦ θεατρικοῦ συγκροτήματος τοῦ Κιέβου θεωρεῖ πράγματι ὅτι οἱ Ρωμανοὶ εἶναι οἱ σφραγισμένοι τῆς Ἀποκαλύψεως ὅταν δηλώνει ὅτι αὐτοὶ εἶναι ἡ λύση στὸ σημερνὸ ἀδιέξοδο τοῦ πλανήτου μας. Ὅπως καὶ οἱ πρόγονοί τους πρὸ χιλιάδων ἐτῶν στὰ Ἰμαλάϊα, θὰ ἀποσυρθοῦν καὶ πάλι σὲ κάποιο ἀπόμερο βουνό, σὰν τὸ Ἅγιον Ὄρος, ὥς ποὺ ὁ κόσμος θὰ εἶναι καὶ πάλι ἔτοιμος γι’αὐτούς. Ὁ μυστικός τους τρόπος προσευχῆς δὲν εἶναι σὰν τῶν μοναχῶν. Χορεύουν, τραγουδοῦν καὶ μέσα ἀπὸ τὴν γενικὴ ἀπόρριψη ποὺ δέχονται ἀπὸ τὴν κοινωνία καὶ ὑπομένουν, σώζουν τὴν ψυχὴ τοῦ κόσμου ἀπὸ τὴν πνευματικὴ καταστροφή.

η) Ὁ ἀρνητικὲς ἐπιπτώσεις τοῦ ἐθνικισμοῦ
            
Τὸ φαινόμενο τοῦ ἐθνικισμοῦ προερχομένου ἀπὸ τὸν δυτικοευρωπαϊκὸ ρομαντισμὸ τοῦ ΙΘ΄αἰῶνος, ἄφησε στὸν διάβα του δάκρυα, αἷμα καὶ κατέληξε στὴν συρρίκνωση τῆς προσωπικότητος ὅλων τῶν ἐθνοτήτων τῆς γῆς, ἐνῷ ερἰλικρινὴς στόχος του ἦταν ἀντιθέτως ἡ ἀπελευθέρωση τῶν ἐθνῶν. Ὑπῆρξε ὁ δηλητηριασμένος καρπὸς ποὺ προσέφερε στὴν ἀνθρωπότητα ὁ δυτικὸς καπιταλισμὸς ὅταν ὀλισθαίνοντας στὸν σωβινισμό, ξετίναξε κυριολεκτικὰ ὅλα τὰ ἔθνη τοῦ κόσμου, ἐπιφέροντας ἐθνικὲς καθάρσεις, ἀπολυτότητα καὶ φανατισμό. Ἡ Ἑλλὰς στὴν ἀρχὴ τοῦ ΙΘ΄αἰῶνος ἐπεκτείνετο ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο στὸν Δούναβη καὶ ἀπὸ τὴν Ἀδριατικὴ στὸν Καύκασο, μὲ τεράστιο πλοῦτο καὶ πνευματικὴ καὶ θρησκευτικὴ παρουσία. Ἡ Ἑλλὰς τῶν ἀρχῶν τοῦ ΚΑ΄ αἰῶνος ἔχει πλέον συρρικνωθῆ στὰ 132.000 τ.χ., μαστιζομένη ἀπὸ ὑπογεννητικότητα καὶ παρακμή. Τὸ παράδειγμά της τὸ ἠκολούθησαν ὅλα τὰ Βαλκανικὰ κράτη μὲ ἀποτέλεσμα τὴν καταστροφὴ τῆς Γιουγκοσλαυΐας, τὴν πρόσφατη ἄνοδο τῆς Μεγάλης Ἀλβανίας (ποὺ προοιωνίζει ὑποχρεωτικὰ τὴν μελλοντική της πτώση) καὶ ἰδίως τὴν συρρικνώση τοῦ παγκοσμίου ἑβραϊσμοῦ στὰ στενὰ πλαίσια τοῦ ἰσραηλινοῦ κράτους, παρὰ τὴν ἐπίμονη καταδίκη τοῦ ἑβραϊκοῦ ἐθνικισμοῦ, δηλαδὴ τοῦ σιωνισμοῦ, ἀπὸ τὸν ὀρθόδοξο ἑβραϊσμό. Ἡ ἐπιδίωξη τῆς ἰσχύος ἀντὶ τῆς ἁρμονίας εἶναι τὸ φοβερώτερο δηλητήριο γιὰ τὴν ἐπιβίωση τῶν ἐθνῶν. Καὶ στὸν δρόμο αὐτῆς τῆς καταστροφῆς ἀρχίζει νὰ πορεύεται ἀκόμη καὶ ὁ ρωμανικὸς λαὸς τῶν ἀθιγγάνων, ἐπεξεργαζόμενος ἕναν ἰδικό του σιωνισμό. Οἱ Ρωμανοὶ θὰ προφθάσουν νὰ ἀποχωρήσουν εἰς τὸ ὄρος ὡς ὁ ἐκλεκτὸς λαὸς τοῦ Θεοῦ ἤ θὰ ἀρχίσουν νὰ ψάχνουν μὲ τὴν σειρά τους μία Παλαιστίνη γιὰ νὰ ἐγκατασταθοῦν;
            
Τὸ ἔθνος τῶν Ρωμανῶν τὰ τελευταῖα τριάντα χρόνια συνειδητοποιεῖ τὸ φαινόμενο τοῦ ἐθνικισμοῦ καὶ ἀρχίζει, ἔστω καὶ τελευταῖο νὰ διεκδικῆ ἕνα ἐθνοκράτος μὲ ὀνομασία, Ρωμανιστάν. Ἡ ἀλβανόφωνη Γυφτοσκοπιανὴ ρωμαιοκαθολικὴ μητέρα Τερέζα εἶχε προφθάσει νὰ ἐπιστρέψη στὴν γῆ τῶν προγόνων της στοὺς πρόποδες τῶν Ἰμαλαΐων, στὴν κοιλάδα τοῦ ἱεροῦ Γάγγη, γιὰ νὰ σφραγισθῆ ἀπὸ τὸν Θεὸ τῆς Ἀποκαλύψεως καὶ νὰ ὐπερπηδήση τὸν ἐθνικισμό. Οἱ ἄλλοι ὅμως ἀθίγγανοι θὰ προφθάσουν; Πράγματι, ἡ μικροκαμωμένη ἀδελφὴ Τερέζα εἶχε γεννηθῆ στὰ Σκόπια τὸ 1910, στὴν ἀλβανικὴ ἀθιγαννικὴ φυλὴ τῶν Boyash Roma ἀπὸ τὸ Πρίζρεν, καὶ τὸ ὄνομά της ἦταν Agnes Gonxha Bojaxhiu, ὑπὸ Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, ὅταν τὰ Σκόπια ἦταν ἡ πρωτεύουσα τοῦ βιλαετίου τοῦ Κοσσυφοπεδίου. Ἀπεβίωσε ὡς Ἰνδὴ στὴν Καλκούττα, τὸ 1997. Διερωτᾶται κανείς. Τὶ εἶναι πιὸ σημαντικό; Νὰ εἶχε ἱδρύσει ἡ μητέρα Τερέζα τὸ ἐθνοκράτος τοῦ Ρωμανιστὰν ἤ νὰ πραγματοποιήση τὸ κοινωνικό της ἔργος; Διότι τὸ 1996, ἡ φιλανθρωπικὴ ἱεραποστολὴ ποὺ εἶχε ἱδρύσει στὴν Καλκούττα τὸ 1950 γιὰ τοὺς φτωχούς καὶ τοὺς ἀπόκληρους τῆς κοινωνίας, ὑπὸ τὴν ὀνομασία Missionaries of Charity μὲ 12 μέλη, ξεπέρασε τὶς 4.000 ἀδελφὲς σὲ ὅλον τὸν πλανήτη μὲ 517 ἱεραποστολὲς σὲ περισσότερο ἀπὸ 100 χῶρες καὶ βοηθητικὸ προσωπικὸ ἄνω του ἑκατομμυρίου! Ποῖος ἀπὸ τοὺς δύο νομπελίστες εἰρήνης θὰ ἐνθυμῆται ἡ ὑφήλιος εἰς τοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων; Τὸν πολιτικὸ Κίσσινγκερ (Νομπὲλ 1973) ἤ τὴν γυφτοσκοπιανὴ Τερέζα (Νομπὲλ 1979); Ὅταν ὁ Ἰωάννης-Παῦλος Β΄ τὴν ἀνεκήρυξε μετὰ θάνατον μακαριστή, ἐδήλωσε: «Ὁ Κύριος ἐπέλεξε αὐτὴν τὴν ἁπλὴ γυναίκα ποὺ προήρχετο ἀπὸ μία ἀπὸ τὶς πλέον πτωχὲς περιοχὲς τῆς Εὐρώπης ὡς ἕνα ἐργαλεῖο μὲ τὴν πλέον παγκόσμια γλῶσσα, τὴν γλῶσσα τῆς ἀγάπης». Ὁ ἀγνωστικιστὴς Ἄγγλος συγγραφεὺς  Malcolm Muggeridge (1903-1990) ποὺ χάριν σ’αυτὴν προσεχώρησσε στὰ 79 του χρόνια στὸν καθολικισμό καὶ ἔγραψε βιβλίο (1971) καὶ ντοκυμαντὲρ (1969), Something Beautiful for God γιὰ τὸ ἔργο της, εἶχε τὴν ἑξῆς παρατήρηση: «Δὲν πρέπει ποτὲ νὰ ξεχνᾶμε ὅτι μόνον τὰ νεκρὰ ψάρια ἀκολουθοῦν τὸ ρεῦμα» καὶ τὴν ἀκόλουθη ἀναρχικὴ κραυγή : «Ἐὰν ὁ μέγιστος ὅλων, ὁ ἐνανθρωπίσας Θεός, ἐπιλέγει νὰ γίνη ὑπηρέτης ὅλων, ποῖος θὰ ἤθελε νὰ γίνη τὸ ἀφεντικό;» Ἀπάντησή μας: οἱ πολιτικοί! Τὸ 1999, οἱ δημοσκοπήσεις ἀνέδειξαν τὴν μητέρα Τερέσα ὡς τὸν πλέον ἀξιοθαύμαστο ἄνθρωπο τοῦ Κ΄ αἰῶνος.
            
Παρὰ ταῦτα, ὁ ΚΑ΄ αἰὼν χαράζει μὲ τὴν προσπάθεια μετατροπῆς τοὺ λαοῦ αὐτοῦ τοῦ Θεοῦ, σὲ ἐθνοκράτος, ἐπειδὴ δὲν ὑπήκουσε στὴν προτροπὴ τῆς δέσποινάς του Τερέζας ἡ ὁποία ὅταν ἔλαβε τὸ Νομπέλ, στὴν ἐρώτηση: «Τὶ πρέπει νὰ κάνωμε γιὰ νὰ προωθήσωμε τὴν παγκόσμια εἰρήνη;» ἀπήντησε: «Νὰ πᾶτε στὰ σπίτια σας [ἤ τὰ τσαντίρια σας] καὶ νὰ ἀγαπᾶτε τὴν οἰκογένειά σας» ὑποστηρίζοντας τὴν τσιγγάνικη οἰκογενειακὴ ἠθικὴ κατὰ τῶν ἐκτρώσεων καὶ τοῦ διαζυγίου, δηλώνοντας μὲ τυπικὴ τσιγγάνικη νοοτροπία: «Ἡ ἔκτρωση εῖναι τὸ μεγαλύτερο κακὸ καὶ ὁ μεγαλύτερος ἐχθρὸς τῆς εἰρήνης. Διότι ἐὰν μία μητέρα ἠμπορεῖ νὰ σκοτώνη τὸ παιδί της, τὶ θὰ μᾶς ἐμποδίση νὰ ἀλληλοσκοτωθοῦμε;»

θ) Τὸ Ρωμανιστάν
            
Οἱ ἀθίγγανοι ἐθνικιστὲς ζητοῦν ἀπὸ τοὺς Ρωμανοὺς ἀνὰ τὸν κόσμο νὰ γράψουν στὸν γενικὸ γραμματέα τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν, Κόφι Ἄνναν,  ἀπαιτώντας νὰ τοὺς δοθῆ μία ἕδρα στὴν Νέα Ὑόρκη ὡς κράτος-μέλος τοῦ παγκοσμίου ὀργανισμοῦ. Ἀπὸ τὶς 16  ἕως τὶς 30 Μαρτίου 2006, ὡργανώθηκε στὸ Λονδῖνο γιὰ πρώτη φορὰ ἕνα διεθνὲς φεστιβὰλ ἀθιγγανικοῦ κινηματογράφου μὲ Ρωμανοὺς καὶ μὴ σκηνοθέτες, ἔχοντας τίτλο Ἀνακαλύπτοντας τὸ Ρωμανιστάν. Μετὰ ἀπὸ δύο ὁλοκαυτώματα εἰς βάρος τους στὴν Δυτικὴ Εὐρώπη, τὸ πρῶτο στὸν ΙΣΤ΄ αἰῶνα καὶ τὸ δεύτερο στὸν Κ΄ οἱ Ρωμανοὶ  σὰν τοὺς ἐβραίους πρὶν ἀπὸ αὐτοὺς, βροντοφωνάζουν: φθάνει πιά, ἀπαιτοῦμε τὴν συγκρότηση ἀθιγγανικοῦ ἐθνοκράτοους, τὸ Ρωμανιστάν. Μετὰ τὸ τέλος τοῦ δευτέρου παγκοσμίου πολέμου αὐτὴ ἡ ἐθνικὴ συνείδηση τῶν Ρωμανῶν συγκεκριμενοποήθηκε σὲ ἕξη παγκόσμια συνέδρια τοῦ ρωμανικοῦ λαοῦ, στὴν ἀναγέννηση τῆς ρωμανικῆς γλώσσας μὲ τὴν συστηματικὴ ἐπικοινωνία μεταξύ τους μέσῳ τοῦ διαδικτύου.
            
Ἡ λογικὴ τοῦ δυτικοῦ κόσμου ὑπῆρξε ὅτι κάθε ἔθνος ἐπὶ τῆς γῆς ἐδικαιοῦτο νὰ συγκροτήση κράτος ὅπως αὐτὸ τοῦ Ἰσραήλ. Στὸ βιβλίο του Nations without States (Greenwood Press, 1996), ὁ James Minahan ἀναφέρει καὶ τὸ Ρωμανιστὰν ὡς τὸ ἔθνος τῶν Ἀθιγγάνων ποὺ δικαιοῦται νὰ συσταθῆ σὲ κράτος. Ἡ Margaret Brearley σὲ μία ἀκαδημαϊκὴ μελέτη τοῦ βρεταννικοῦ Ἰνστιτούτου τῆς Jewish Policy Research (JPR) μὲ τίτλο, The Roma-Gypsies of Europe: A persecuted people (Policy paper, no.3, 1996), συγκρίνει συστηματικὰ τοὺς Ρωμανοὺς μὲ τοὺς ἑβραίους καὶ ἀφήνει νὰ ἐννοηθῆ ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ οἰκοδομήσουν τὸν ἰδικό τους σιωνισμὸ καὶ τὸ ἰδικό τους Ἰσραήλ. Γράφει δὲ ὅτι «ἡ μεγαλύτερη διαφορὰ μεταξὺ τοῦ διωγμοῦ τῶν ἑβραίων καὶ αὐτοῦ τῶν Ρωμανῶν εἶναι ἡ ὕπαρξη τοῦ Ἰσραήλ. Σημαντικοὶ Ρωμανοὶ ἡγέτες ἔχουν ὑπογραμμίσει τὴν ἀχίλλειο πτέρνα τῶν Ρωμανῶν. Ὁ Rajko Djunc τῆς Γιουγκοσλαυΐας ἐδήλωσε πὼς ‘σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς ἑβραίους δὲν ἔχουμε ἰδική μας χώρα καὶ δὲν ἔχουμε ἰσχυρὲς ὁμάδες πιέσεως καὶ οἱ πολιτικοὶ μας δὲν θεωροῦν ὅτι ὑπάρχει πολιτικὸ κέρδος μὲ τὸ νὰ μᾶς ὑποστηρίξουν’. Δὲν ὑπάρχει λοιπὸν σήμερα κάτι τὸ ἀντίστοιχο μὲ τὸν σιωνισμό. Τὸ παναθιγγανιστικὸ ὅραμα κοινῆς φυλῆς τοῦ Ρωμανιστὰν εἶναι τελείως ἀνεπαρκὲς ἔναντι τῶν ἐπειγουσῶν καὶ πρακτικῶν ἀναγκῶν τῶν Εὐρωπαίων Ρωμανῶν».
            
Μία πρόσθετη διαφορὰ μὲ τὸν σιωνισμὸ εἶναι ὁ ἀναρχισμὸς τῶν Ρωμανῶν. Ἔχουν μεγάλη δυσπιστία ὡς πρὸς τὴν ὕπαρξη τοῦ κράτους καὶ γι’ αὐτὸ δὲν στέλνουν τὰ παιδιά τους στὰ δημόσια σχολεῖα, προτιμώντας νὰ τὰ ἐκπαιδεύσουν ἐντὸς τῆς οἰκογενείας. Οἱ πατέρες εἶναι οἱ δάσκαλοι τῶν υἱῶν τους καὶ οἱ μητέρες τῶν θυγατέρων τους. Ἐπίσης δὲν ἔχουν ἀκόμη ὀργανωθῆ ἱκανοποιητικὰ στὸν διεθνῆ χῶρο ἄν καὶ διαπιστώνουμε τελευταῖα μία σημαντικὴ ἄνοδο τῆς διεθνοῦς πολιτικῆς παρουσίας τῶν Ρωμανῶν. Τέλος, σὲ ἀντίθεση μὲ τἡν ὑψηλὴ διανόηση τῶν Ἐβραίων, οἱ περισσότεροι τῶν Ρωμανῶν παραμένουν ἀναλφάβητοι.
            
Ὁ καθηγητὴς Saip Jusuf στὰ Σκόπια, τὰ ὁποῖα ἔχουν τὸν μεγαλύτερο πληθυσμὸ ἀθιγγάνων  στὰ Βαλκάνια, γνωστὸς πολιτικὸς ἡγέτης καὶ προερχόμενος ἀπὸ τσιγγάνους τοῦ τσίρκου (τζάμπαζ) καὶ πωλητὲς  ἵππων, εἶναι συγγραφεὺς οὐσιαστικὰ  τῆς πρώτης  ρωμανικῆς γραμματικῆς. Τὸ 1971 ὠργάνωσε στὸ Λονδῖνο, τὸ πρῶτο παγκόσμιο συνέδριο τῶν Ρωμανῶν ποὺ ἐχρηματοδοτήθη ἐν μέρει ἀπὸ τὴν κυβέρνηση τῆς Ἰνδίας. Ἡ Ἰνδία ἔχει κατανοήσει τὴν σημασία ποὺ ἔχει γιὰ τὰ πολιτισμικά της συμφέροντα ἡ παρουσία 12 ἑκατομμυρίων ἀθιγγάνων ἀνὰ τὸν κόσμο ποὺ παρουσιάζονται ὡς ἐξάδελφοι τῶν Ἰνδῶν, ἐφ’ ὅσον ἀπὸ καιρὸ ὁ ἑλληνισμὸς, ποὺ εἶναι ὁ πραγματικός τους χῶρος, τοὺς ἔχει ἀποπέμψει μὲ περιφρόνηση.  Ἔτσι τὸ Δελχὶ ἐπέτυχε νὰ πείση τὰ Ἡνωμένα Ἔθνη νὰ ἀναγνωρίσουν τοὺς Ρωμανοὺς ὡς μία ξεχωριστὴ ἐθνότητα καὶ ἀνεγνώρισε ἐπίσης ἐπισήμως τὴν Διεθνῆ Ἕνωση τῶν Ρωμανῶν.
            
Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι ὁ καθηγητὴς Γιουσοὺφ ποὺ ἦταν μουσουλμᾶνος, ἠσπάσθη τὸν ἰνδουϊσμὸ γιὰ νὰ ἐνθαρρύνη τὸν λαὸ του νὰ ἐπιστρέψη στὶς ἰνδικές του ρίζες. Παρουσιάζεται δὲ δημοσίως περιστοιχισμένος ἀπὸ ἰνδουϊστικὲς θρησκευτικὲς εἰκόνες. Ὁ ἀθίγγανος ποιητὴς Ramche Mustapha ἐπιδεικνύει τὸ διαβατήριό του ποὺ γράφει ὅτι εἶναι «Γιουγκοσλαῦος» πολίτης  ἀλλὰ «Ἰνδὸς» στὴν ἐθνικότητα! Οἱ Ρωμανοὶ παρουσιάζονται τώρα ὡς τὰ χαμένα παιδιὰ τῆς Ἰνδίας ποὺ ἐπανῆλθαν στὶς ρίζες τους. Δηλώνουν ὅτι προέρχονται ἀπὸ τὸν παλαιότερο πολιτισμὸ τοῦ κόσμου, τὸν ἰνδικό. Ὀνομάζουν τὴν Ἰνδία στὴν ρωμανικὴ γλῶσσα, Ἀμάρο Μπάρο Θάν ποὺ σημαίνει «ἡ μεγάλη μας χώρα». Πολλὲς ἀθίγγανες ποὺ ἐφόρουν στὰ Βαλκάνια καὶ τὴν Τουρκία τὶς παραδοσιακὲς γυναικεῖες βράκες, τώρα φοροῦν ἰνδικὰ σάρι. Ἀντὶ νὰ  ἀπαιτοῦν τὴν ἵδρυση ἑνὸς ἀνεξαρτήτου Ρωμανιστὰν, ἕνα μεγάλο μέρος τῶν Ρωμανῶν ἐθνικιστῶν ἀρκοῦνται πρὸς τὸ παρὸν νὰ ἰσχυρίζωνται ὅτι εἶναι ἕνα κομμάτι τοῦ ἰνδικοῦ ἐθνικισμοῦ. Σὲ ἀντίδραση στὸν νεοεμφανιζόμενο αὐτὸν ἐθνικισμό, ἔχει φουντώσει στὴν πρώην κομμουνιστικὴ ἀνατολικὴ Εὐρώπη ἕνας ἔντονος ἀντιαθιγγανισμὸς ποὺ ἐκφράζεται μὲ ἐγγραφὲς στοὺς τοίχους ὅπως: «θάνατος στοὺς γύφτους». Στὴν πρώην Τσεχοσλοβακία ἐδολοφονήθησαν 28 τσιγγάνοι. Ἀλλὰ καὶ στὴν Αὐστρία δολοφονοῦνται Ρωμανοί (π.χ. τέσσερις τὸν Φεβρουάριο τοῦ 1995) καὶ ἐμφανίζονγται ἐπιγραφὲς στοὺς τοίχους ὅπως: «Γύφτοι, νὰ ἐπιστρέψετε στὴν Ἰνδία»! Νὰ ποῦμε δὲ ὅτι στὰ μέρη αὐτὰ τῆς Αὐστρίας οἱ ἀθίγγανοι εἶναι ἐγκατεστημένοι ἐπάνω ἀπὸ τριακόσια χρόνια. Παρὰ τὴν ὑποστήριξή της στοὺς Ρωμανοὺς ἡ Ἰνδία δὲν θὰ ἤθελε νὰ ἐνθαρρύνη μία ὁλικὴ μετανάστευση τῶν 12 ἑκατομμυρίων ἀθιγγάνων τοῦ κόσμου (μεταξὺ αὐτῶν 8 ἑκατομμύρια στὴν Εὐρώπη) στὴν «γενέτειρα», ποὺ θὰ ἐθύμιζε τὴν ἀνάλογη μετανάστευση τῶν ἑβραίων στὸ Ἰσραήλ. Ἡ συγκρότηση ἑνὸς ἀνεξαρτήτου Ρωμανιστὰν θὰ ἦτο προτιμοτέρα.
            
Ὁ ρωμανικὸς ἐθνικισμὸς ἐνθαρρύνεται τὶς τελευταῖες δεκαετίες ἀπὸ τὴν ἐμφάνιση πολλῶν Ρωμανῶν διανοουμένων. Ἡ Ἑβραιοαμερικανίδα συγγραφεὺς Isabel Fonseca, στὸ βιβλίο της,  Bury me Standing: The Gypsies and their Journey («Νὰ μὲ ἐνταφιάσης ὄρθιο: Οἱ γύφτοι καὶ ἡ πορεία τους»), Νέα Ὑόρκη, 1996, θεωρεῖ ὅτι οἱ Ρωμανοὶ εἶναι οἱ νέοι ἑβραῖοι τῆς Εὐρώπης. Πολλὰ κινηματογραφικὰ ἔργα ἀσχολοῦνται μὲ τὸ θέμα ὅπως αὐτὸ τοῦ Tony Gatlif, Latcho Drom: A Musical History of the Gypsies from India to Spain (1994). Στὰ Σκόπια ἔχει συγκροτηθῆ πολιτικὸ ἀθιγγανικὸ κόμμα ποὺ ζητᾶ τὴν ἀνακήρυξη ἀνεξαρτήτου Ρωμανιστάν. Εἶναι πάντως χαρακτηριστικὸ τῆς ρωμαίϊκης βυζαντινῆς προελεύσεως τῶν Ρωμανῶν ὅτι ὅταν εὑρίσκονται μεταξὺ ὀρθοδόξων χριστιανῶν καὶ μουσουλμάνων, ὅπως στὸ Κοσσυφοπέδιο, προτιμοῦν τοὺς ὀρθοδόξους. Οἱ Ἀλβανοὶ τοῦ Κοσσυφοπεδίου διαπιστώνοντας ὅτι οἱ Ρωμανοὶ συμμαχοῦσαν μὲ τοὺς ὀρθοδόξους Σέρβους (ὀνομάζονται “Srpski Cigani”), κατεφέρθησαν ἐναντίον τους καὶ τοὺς ἔσφαξαν. Πρὸ τῆς σφαγῆς τοῦ 1999, οἰ Ρωμανοὶ τοῦ Κοσσυφοπεδίου ἦσαν 5-10% τοῦ συνολικοῦ πληθυσμοῦ.

ι) Ὁ κίνδυνος ἐξαφανίσεως τῶν Ρωμανῶν
            
Ἡ ἄνοδος ἑνὸς ρωμανικοῦ σιωνισμοῦ ἔχει ἐντείνει στοὺς ἐθνικιστικοὺς κύκλους τῆς Εὐρώπης ἕναν φυλετικὸ ἀντιαθιγγανισμὸ ποὺ ὅπως καὶ ὁ ἀντισιωνισμὸς κινδυνεύει νὰ καταλήξη σὲ νέο ἀθιγγανικὸ ὁλοκαύτωμα. Ἐπειδὴ στὸ κράτος τῶν Σκοπίων τὸ ποσοστὸ τῶν Ρωμανῶν εἶναι πολὺ σημαντικὸ ἐνῷ οἱ καθ’ αὐτὸ Ἕλληνες εἶναι ὀλίγοι, ἔχοντας δὲ ὑπ’ὄψιν ὅτι ἡ σημερινὴ ἀκάθεκτη πορεία πρὸς τὴν συγκρότηση μιᾶς Μεγάλης Ἀλβανία θὰ ἔχη ὡς πιθανὸ ἀποτέλεσμα τὸν διαμελισμὸ τοῦ κράτους τῶν Σκοπίων, εἶναι πολὺ σημαντικὸ ὁ ἑλληνισμὸς νὰ ξεκαθαρίση τὴν θέση του ἔναντι τῶν Ρωμανῶν, νὰ τοὺς ὑποστηρίξη σθεναρῶς ὡς Ἀρίους καὶ ὡς Ρωμηούς καὶ νὰ τοὺς βοηθήση νὰ ὀργανώσουν τὸν νομαδισμό τους προστατεύοντάς τον, δίδοντάς τους ὅλες τὶς εὐκαιρίες  νὰ μορφωθοῦν καὶ νὰ συγκροτηθοῦν πολιτικά σὲ αὐτόνομα σχήματα. Ἀλλὰ γιὰ νὰ ἐπιτευχθῆ ἕνας τόσος σημαντικὸς στόχος πρὸς χάριν τοῦ ἑλληνισμοῦ πρέπει νὰ πολλαπλασιασθοῦν στὴν Ἑλλάδα οἱ  ἀθιγγανικὲς μελέτες καὶ ἡ κυβερνητικὴ πρόνοια πρὸς τὸν γενναῖο αὐτὸν ρωμαίϊκο πληθυσμὸ καὶ νὰ ἐξαφανισθοῦν τὰ γελοῖα στερεότυπα ποὺ τοὺς ὑποβιβάζουν σὲ κατσικοκλέφτες.
            
Εἶναι καιρὸς νὰ ἐνηλικιωθοῦμε, νὰ ἀπελευθερωθοῦμε ἀπὸ τὴν δυτικὴ λογοτεχνία καὶ νὰ μὴ συνεχίζουμε νὰ ὑποπίπτουμε στὰ ἀντιθρησκευτικὰ καὶ ρατσιστικὰ παραμύθια τῆς Χαλιμᾶς ποὺ μᾶς ἔρχονται ἀπὸ τὴν Δύση, ὄχι μόνον κατὰ τῶν ἑβραίων ἀλλὰ καὶ κατὰ τῶν ἀθιγγάνων. Οἱ ἑβραῖοι ἦσαν στὴν δυτικὴ Εὐρώπη οἱ ἄπληστοι τραπεζίτες ποὺ μὲ τὸ ἀντιχριστιανικό τους μῖσος ρουφοῦσαν τὸ αἷμα τῶν ρωμαιοκαθολικῶν. Οἱ ἀθίγγανοι ἦσαν οἱ μάγοι ποὺ ἔφερναν στὴν χριστιανικὴ Δύση ὅλες τὶς παγανιστικές, γνωστικές, διονυσιακές, ζωροαστρικές, μανιχαϊστικὲς καὶ ἄλλες φοβερὲς αἱρέσεις ἀπὸ τὴν βυζαντινὴ Ἀνατολὴ τῶν μισητῶν Ἑλλήνων Ὀρθοδόξων αἱρετικῶν. Ἡ χαρτομαντεία τοῦ ταρὸ εἶναι ἐπ’ αὐτοῦ ἀποκαλυπτική. Οἱ τσιγγάνοι ἐπωνομάζοντο Αἰγύπτιοι (gypsies, γύφτοι) καὶ τὴν εἶχαν φέρει μαζί τους ἀπὸ τὴν μυστηριώδη Αἴγυπτο τῶν γνωστικῶν, τῶν αἱρετικῶν καὶ τῶν παγανιστικῶν αἰγυπτιακῶν μυστηρίων ποῦ εἶχαν μεταφέρει στὴν Δύση καὶ οἱ σταυροφόροι ναΐτες (βλ. τὸν μῦθο τοῦ λόρδου Σίνκλαιρ, προστάτη τῶν τσιγγάνων, τοῦ σκωτσέζικου Sinclair clan ναϊτῶν ἱπποτῶν, φύλακες τοῦ ἱεροῦ Γκράαλ καὶ τῆς κατοικίας τους τὸ Rosslyn Castle. Ἀκόμη σήμερα οἱ ἀθίγγανοι στρατοπεδεύουν κάθε χρόνο στὰ λειβάδια γύρω ἀπὸ τὸν πύργο αὐτὸ, τὸν Μάϊο καὶ τὸν Σεπτέμβριο καὶ ἀναπαριστάνουν στὰ θεάματα τοῦ τσίρκου τους τὸν Πράσινο ἄνθρωπο, θεὸ τῆς φύσεως καὶ τῆς ἀναπαραγωγῆς). Ὅταν ἀργότερα ἐμαθεύθη ὅτι οἱ τσιγγάνοι προήρχοντο ἀπὸ τὴν Ἰνδία, τὸ ταρὸ συνεδέθη μὲ τὴν ἰνδικὴ παράδοση. Φυσικά, ἀφοῦ ἦσαν μάγοι καὶ αἱρετικοὶ δὲν ἠδύναντο νὰ μὴν εἶχαν καὶ αὐτοὶ βλάψει τὸν Χριστό. Ἐπειδὴ ἦσαν σιδηρουργοί (στὰ ἀγγλικὰ smith, γι’αὐτὸ καὶ ἡ φυλὴ τῆς μητέρας τοῦ Σαρλὸ ἐλέγετο Romanishal Smith) ἦταν φυσικὸ νὰ ἀπευθύνθησαν στὴν Παλαιστίνη σὲ τσιγγάνο γιὰ νὰ κατασκευάση τὰ καρφιὰ τοῦ Χριστοῦ. Ἀλλά, ὅπως εἶναι γνωστὸ στὴν τσιγγανικὴ παράδοση, ὅταν οἱ Ρωμαῖοι ὁπλῖτες παρήγγειλαν τὰ καρφιὰ στὸν σιδηρουργὸ τσιγγάνο, αὐτὸς ἐπειδὴ ἀγαποῦσε τὸν Κύριο, ἀπὸ τὰ 12 καρφιὰ ποὺ τοῦ εἶχαν παραγγείλει ἔδωσε μόνον τὰ ἑννέα καὶ παρέδωσε κρυφὰ τὰ ὑπόλοιπα τρία στὸν υἱό του, λέγοντας του νὰ δραπετεύση κουβαλώντας τα. Ἔτσι ὁ Χριστὸς καὶ οἱ δύο ληστὲς ὑπέφεραν ὀλιγώτερο ἐφ’ ὅσον ἐκαρφώθησαν ὁ καθένας μὲ τρία ἀντὶ τέσσερα καρφιά. Ὁ Χριστὸς ἐπάνω στὸ σταυρὸ  ηὐλόγησε τὸν ἀθίγγανο υἱὸ γιὰ τὴν πράξη του ὅταν αὐτὸς στὴν φυγή του ἐπέρασε ἀπὸ τὸν τόπο τοῦ μαρτυρίου.

Δημήτρης Κιτσίκης                               4 Μαρτίου 2018

(Τὸ ἄρθρο μου αὐτὸ ἐδημοσιεύθη γιὰ πρώτη φορὰ στὸ περιοδικὸ Τρίτο Μάτι, τεῦχος 141, Μάϊος 2006)