306 - Ὁ Ἔρντογαν ἐντὸς τοῦ 2016 κινδυνεύει νὰ ἔχῃ τὸ τέλος τοῦ Καντάφι

Ὁ Δημήτρης Κιτσίκης ὁμιλεῖ τὸ 2009 σὲ μία συνάντηση τῆς ἀδελφότητος Χιζμέτ, κατὰ τὴν ὁποία  ἐκθειάζει τὴν συνεργασία τοῦ Γκυλὲν μὲ τὸν Ἔρντογαν (βίντεο τοῦ You Tube)


306 - Ὁ Ἔρντογαν ἐντὸς τοῦ 2016 κινδυνεύει νὰ ἔχῃ τὸ τέλος τοῦ Καντάφι

Οἱ δηλώσεις τῶν δημοσιογράφων τοῦ ἑλληνικοῦ κατεστημένου ὅτι τὸ τουρκικὸ πραξικόπημα ὑπῆρξε τελείως ἀπρόβλεπτο, ἀποδεικνύει τὴν πλήρη ἀνικανότητα πληροφορήσεως τῶν ἑλληνικῶν ἀρχῶν γιὰ ὅσα ἀνέκαθεν συμβαίνουν στὴν Τουρκία, κάτι ἄκρως ἐπικίνδυνο γιὰ τὸ μέλλον τοῦ κράτους τῶν Ἀθηνῶν.

Τὸν περασμένο Ἀπρίλιο οἱ ἐρντογανικοὶ κύκλοι μὲ ἐκάλεσαν ἀπὸ τὴν Ὀττάβα στὴν Τουρκία, γνωρίζοντας ὅτι ἀνέκαθεν ἤμουν ἀπὸ τοὺς βασικοὺς ὑποστηρικτὲς τοῦ ἰμάμη Γκυλὲν καὶ σημαντικὸ μέλος τῆς ἀδελφότητός του, τὴν Χιζμέτ. Ὅταν τὸ 2013 ἔλαβε χώρα ἡ αἰφνιδία ῥήξη Ἔρντογαν-Γκυλέν, ἐταλαντεύθην πρὸς ποία κατεύθυνση ἔπρεπε νὰ πορευθῶ, ἐφ’ὅσον μέχρι τότε, ὅπως καὶ ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος, ὑπεστήριζα δημοσίως καὶ τοὺς  δύο. Τελικὰ ἐπέλεξα τὸν Γκυλέν, ἀντιλαμβανόμενος ὅτι ἡ δημοσία ἀποκάλυψη ὅτι ὁ Ἔρντογαν ἦταν μέλος τῆς ἀδελφότητος τῶν Ἀδελφῶν Μουσουλμάνων τῆς Αἰγύπτου καὶ οὐσιαστικὸς ὑποστηρικτὴς τῶν ἀκραίων διεθνῶν ἰσλαμιστικῶν ὀργανώσεων αὐτῶν ποὺ τὸν ἑπόμενο χρόνο θὰ συνεσπειρόνοντο ὑπὸ τὴν σημαία τοῦ ἰσλαμικοῦ χαλιφάτου (καὶ θὰ διεκδικοῦσαν ἀπὸ τὸν Ἔρντογαν τὸν τίτλο τοῦ χαλίφου τοῦ ἰσλαμικοῦ κόσμου ποὺ ἤθελε γιὰ τὸν ἑαυτό του) καθιστοῦσαν φοβερὴ ἀπειλή, γιὰ ἑμᾶς τοὺς ὀρθοδόξους χριστιανούς, εἰσβολῆς καὶ ἰσλαμοποιήσεως ὁλοκλήρου τῆς Εὐρώπης.

Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ἀπριλιανῆς παραμονῆς μου στὴν Τουρκία, οἱ ἐρντογανικοὶ κύκλοι, γνωρίζοντας τὴν ἀπὸ δεκαετίες εὐρεία ἐπιρροή μου στοὺς πνευματικοὺς τουρκικοὺς κύκλους, προσεπάθησαν νὰ μὲ πείσουν ὅτι ὁ ὑποστηριζόμενος ἀπὸ τὶς ΗΠΑ Γκυλὲν ἦταν ἕνας ξενοκίνητος τυχοδιώκτης. Παράλληλα ὅμως ἔμαθα ὅτι ἡ ζωὴ τοῦ Ἔρντογαν θὰ ἐλάμβανε τέλος, μέσῳ δολοφονίας, τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 2016, καὶ τὴν ἡγεσία τῆς χώρας θὰ ἀνελάμβανε τὸ φασιστικὸ κοινοβουλευτικὸ κόμμα MHP (ποὺ εἶχε ἱδρύσει τὸ 1969, ὁ Ἀλπαρσλὰν Τουρκές) μὲ πρωθυπουργὸ μία γυναῖκα, τὴν καθηγήτρια Ἱστορίας Μερὰλ Ἄκσενερ.

Τὸ ἀποτυχὸν πραξικόπημα τῆς 15^ης Ἰουλίου 2016, ἀσχέτως ποῖος τὸ ὠργάνωσε, ὄχι μόνον  δὲν θὰ τὸ ἐπωφεληθῇ ὁ Ἔρντογαν, ἀλλὰ ἀντιθέτως καθιστᾷ πιὸ σίγουρη τὴν σφαγή του ποὺ ἐπιθυμοῦν διακαῶς οἱ τρεῖς μεγαλες δυνάμεις τῆς περιοχῆς, οἱ ΗΠΑ, ἡ Ῥωσία καὶ τὸ Ἰσραήλ, ἰδίως κατόπιν τῆς βαρβάρου καταστολῆς τοῦ πραξικοπήματος ὀπερέτας.

Ἐνῷ μέχρι τοῦ ἀποτυχόντος πραξικοπήματος οἱ ΗΠΑ ἐσκέφτοντο σὲ μία πρώτη φάση, νὰ μὴν χρησιμοποιήσουν τὸν Γκυλέν, ἀλλὰ μία ἐνδιάμεση κατάσταση μεταξὺ τῶν δύο ἄκρων, τῶν ὀπαδῶν τῶν Ἐρντογανιστῶν καὶ τῶν ὀπαδῶν τῶν Κεμαλιστῶν, μὲ τὴν ἐγκατάσταση στὴν ἐξουσία τῶν μετριοπαθῶν ἐθνικοθρησκευτικῶν φασιστῶν τοῦ MHP, ὑπὸ τὴν ἡγεσία μίας γυναίκας (οἱ γυναῖκες πολιτικοὶ εἶναι τῆς μόδας στὴν σημερινὴ διεθνῆ συγκυρία), τώρα οἱ πιθανότητες ἀμέσου ἐπανόδου τοῦ Γκυλὲν ἔχουν αὐξηθῆ.

Ὅταν τὸ 1999, οἱ Ἀμερικανοὶ ἔφεραν τὸν Γκυλὲν ὡς αὐτοεξόριστο στὴν χώρα τους, τὸ ἔκαμαν γιὰ δύο λόγους: α) νὰ μὴν ἐπαναληφθῇ τὸ φαινόμενο Χομεϊνὶ τοῦ 1979, στὸ Ἰράν, ποὺ οἱ Ἀμερικανοὶ δὲν τὸ εἶχαν προβλέψει, μὲ τὸ νὰ ἐτοιμάσουν, τὴν φορὰ αὐτή, γιὰ τὴν Τουρκία, ἕναν ἀμερικανοϋποστηριζόμενο Χομεϊνί, τὸν Γκυλέν καὶ β) νὰ οἰκοδομήσουν μία φιλικὴ Γκυλενικὴ ἰσλαμικὴ Τουρκία σὲ ἀντιπερισπασμὸ στὸ ἐχθρικὸ Χομεϊνικὸ Ἰράν.

Ὁ Γκυλὲν ἦταν καὶ συνεχίζει νὰ εἶναι φίλα προσκείμενος πρὸς τοὺς Ἀλεβῆδες καὶ τοὺς Κούρδους, ἀλλὰ καὶ στὸ Ἰσραὴλ καὶ τὸ 1999 ὑπῆρχε ἀκόμα ἡ προοπτικὴ ἡ Τουρκία νὰ μὴν διεμελίζετο ἀλλὰ νὰ ἐπανασυνεκροτεῖτο σὲ μία συνομοσπονδία ἀλεβιδικῆς-σουφικῆς Τουρκίας, Κουρδιστὰν καὶ Ἑλλάδος μὲ τὴν συμπαράσταση τοῦ Ἰσραήλ. Ἀπὸ τὸ 2013 ὅμως καὶ τὴν ἀποκάλυψη τῶν σχιζοφρενικῶν τάσεων τοῦ Ἔρντογαν οἱ πιθανότητες διαμελισμοῦ τῆς Τουρκίας παράλληλα μὲ τὸν διαμελισμὸ τῆς Ἑλλάδος ἔχουν αὐξηθῆ ὑπὸ τὴν σκέπη Νέας Γιάλτας ΗΠΑ-Ῥωσίας καὶ τὶς εὐλογίες τοῦ Ἰσραήλ.

Ὁ ἰσχυρισμὸς τῶν εἰδημόνων τοῦ ἑλληνικοῦ κατεστημένου ὅτι μία δυτικὴ ἐπέμβαση στὴν Τουρκία μὲ τὴν δολοφονία τοῦ Ἔρντογαν δὲν συμφέρει τὶς ΗΠΑ διότι θὰ εἶχε ὡς ἐπακόλουθο τὴν δημιουργία χάους στὴν Ἀνατολία, δὲν  εὐσταθεῖ ἐφ’ὅσον ὅλες οἱ ἀμερικανικὲς ἐπεμβάσεις στὸ Ἀφγανιστάν, τὸ Ἰράκ, τὴν Συρία καὶ τὴν Λιβύη εἶχαν ὡς ἀποτέλεσμα τὴν ἐγκατάσταση πολιτικοῦ χάους σὲ ὅλην τὴν Μέση Ἀνατολή.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 18 Ἰουλίου 2016

305 - Ἔρντογάν: Οἱ ἀπέλπιδες κινήσεις ἑνὸς μελλοθανάτου ἡγέτου

305 - Ἔρντογαν: Οἱ ἀπέλπιδες κινήσεις ἑνὸς μελλοθανάτου ἡγέτου

Γιὰ τὸν Ἔρντογαν , τὸ 2013 παμένει τὸ ἔτος ὅπου ὁ κύβος ἐρρίφθη. Ἔκτοτε σύρεται πρὸς τὸν θάνατο μέσῳ ἐκτελέσεως. Ἔτσι ἐφθάσαμε στὸ 2016 καὶ διαισθάνεται ὅτι εἶναι ἡ τελευταία του χρονιὰ πρὶν ἀπὸ τὸν μαρτυρικὸ θάνατό του. Τὸ ἀπεφάσισαν οἱ ΗΠΑ.

Σὲ τί ἔφταιξε καὶ ἤνοιξε τὸν λάκκο στὸν ὁποῖο θὰ πέσῃ; Ἡ Τουρκία τοῦ Κεμάλ, ἀπὸ τὸ 1923 ἕως τὴν ἄνοδο στὴν ἀρχὴ τοῦ Ἔρντογαν, ἀντεπροσώπευε τὸ δυτικὸ ἐκκοσμικευμένο μοντέλο γιὰ ὅλην τὴν Ἀνατολή. Ὁ τουρκικὸς στρατός, μέσῳ τοῦ κεμαλικοῦ ἐθνικισμοῦ ἐκράτη ὑπὸ ἔλεγχο τὰ θρησκευόμενα μουσουλμανικὰ πλήθη ἀνατολικὰ τῆς Ἀγκύρας σὲ μία ἐπισφαλῆ ἐδαφικὴ ἑνότητα ποὺ ηὑρίσκετο μονίμως ὑπὸ ἀμφισβήτηση ἀπὸ τοὺς Κούρδους, ἤδη ἀπὸ συστάσεως τῆς Τουρκικῆς Ῥεπούμπλικας τὸ 1923.

Αὐτὸς ὁ κεμαλικὸς ἐθνικισμὸς ἠνόχλη βεβαίως σφόδρα τὴν γείτονα Ἑλλάδα, ἡ ὁποία λόγῳ τῆς φοβερῆς ἦττας ποὺ εἶχε ὑποστῆ ἡ Ἀθήνα τὸ 1922 καὶ παρὰ τὶς προσπάθειες τοῦ Μεσοπολέμου Βενιζέλου-Ἀτατούρκ ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας, εἶχε πνευματικὰ ξεσαλώση καὶ ὠνειρεύετο, τελείως ἀνεδαφικά, ὅτι πάλι μὲ χρόνους καὶ καιρούς, πάλι  δικά μας θἆναι.

Οἱ ἰσλαμικοὶ τουρκικοὶ κύκλοι ἀνατολικὰ τῆς Ἀγκύρας, συμπεριλαμβανομένων καὶ τῶν μουσουλμανικῶν κουρδικῶν κύκλων, δὲν ἠσύχαζαν καὶ δὲν ἠδύναντο νὰ χωνέψουν τὴν κατάργηση τοῦ Χαλιφάτου ἀπὸ τὸν Κεμὰλ στὶς 3 Μαρτίου τοῦ 1924. Ἐξεμεταλλεύθησαν τὸ γεγονὸς  ὅτι ἡ Τουρκία ποὺ εἶχε γεννηθῆ τὸ 1923 εἶχε ὑποχρεωθῆ νὰ ἐπιβάλῃ τὴν ἑνότητα τοῦ χώρου τῆς Μικρασίας ποὺ ὁ Κεμὰλ εἶχε περισώσει ἀπὸ τὴν καταρρέουσα Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία, μέσῳ μονοκομματικοῦ ὁλοκληρωτικοῦ καθεστῶτος μὲ τὴν ὑποστήριξη τῶν Μεγάλων Δυνάμεων.

Τὸ κεμαλικὸ στρατιωτικὸ καθεστὼς εἶχε φθάσει τὸ 2002 σὲ παρακμή, ἀδυνατῶντας νὰ κρατήσῃ περαιτέρω τὴν ἑνότητα τοῦ χώρου. Μία μέση λύση ποὺ ὑπεστηρίχθη ἀπὸ τοὺς Ἀμερικανούς, ἦταν νὰ δοθῇ ἡ ἐξουσία στὸν μετριοπαθῆ ἰμάμη Φετουλλὰχ Γκυλέν μὲ καθεστὼς Ἔρντογαν ἀπὸ τὸ 2003, συνέχεια τοῦ μετριοπαθοῦς ἰσλαμιστοῦ προέδρου Ὀζάλ, ὥστε νὰ διατηρηθῇ ἡ ἑνότητα τῆς Ῥεπούμπλικας, δίδοντας αὐτονομία στοὺς Κούρδους καὶ ηὐξημένη ἐλευθερία στὶς μειονοτικὲς θρησκεῖες τῆς Ἑλληνωρθοδοξίας, Ἀρμενωρθοδοξίας καὶ ἑβραϊσμοῦ.

Ἀπὸ τὸ 2003 ἕως τὸ 2013 τὸ ἐγχείρημα ἐπέτυχε μὲ τὴν ὑποστήριξη τοῦ Γκυλέν, τοῦ Φαναρίου καὶ τῶν Κούρδων καὶ ὑπουργοῦ, κατόπιν πρωθυπουργοῦ τοῦ πρώην φοιτητοῦ μου Νταβούτογλου. Ἤδη ὅμως ἡ ἀπαραίτητη ὑποστήριξη στὸ καθεστὼς τοῦ Ἰσραὴλ εἶχε διαταραχθῆ ἀπὸ τὰ ἐντεινόμενα κρούσματα ἰσλαμισμοῦ τοῦ ὀπαδοῦ τῶν Ἀδελφῶν Μουσουλμάνων Ἔρντογαν.

Ὁ Ἔρντογαν ἐπίστευσε τὸ 2013 ὅτι εἶχε ἔλθη ἡ στιγμὴ νὰ ξεδιπλωθῇ ὡς ἀνεξάρτητος Κάστρο. Τότε ἡ Ἀμερικὴ ἐκατάλαβε ὅτι εἶχε ξεσαλώσει καὶ ἐζήτησε ἀπὸ τὸν Γκυλέν, καὶ ἀργότερα ἀπὸ τὸν πρωθυπουργὸ Νταβούτογλου, νὰ ἀποβιβασθοῦν ἀπὸ τὸ πλοῖο τοῦ Ἔρντογαν ποὺ ἡ Οὐάσιγκτων εἶχε ἀποφασίσει νὰ βουλιάξῃ.

Ἀπὸ τὸ 2013 ἕως σήμερα ἡ ναυαρχίδα Ἔρντογαν κάνει νερὰ καὶ εἶναι πλέον ἔτοιμη νὰ βυθισθῇ. Ὁ πανικὸς ποὺ ἔχει πιάσει τὸν  Ἔρντογαν μήπως τὸ προσωπικό του τέλος ὁμοιάσῃ μὲ αὐτὸ τοῦ Καντάφι, ἰδίως ἐὰν ἐκλεγῇ πρόεδρος τῶν ΗΠΑ, ἀντί τοῦ Τράμπ, ἡ παράφρων ἐγκληματίας πολέμου, Χίλλαρυ  Κλίντον, ὑπεύθυνη τῆς σφαγῆς τοῦ Καντάφι, τοῦ φέρνει κρύο ἰδρῶτα καὶ τὸν ὠθεῖ σὲ ἀσυνάρτητους ἐλιγμούς, ξανασυνδέοντας τὸ σκάφος  του μὲ τὸ Ἰσραὴλ καὶ τὴν Ῥωσία, κόβοντας τοὺς δεσμούς μὲ τὸ Ἰσλαμικὸ Χαλιφᾶτο, ἐνῷ συνάμα κάνει ἰσλαμικὴ κατάληψη τῆς Ἁγιᾶς Σοφιᾶς ὡς ἀντιπερισπασμό, γιὰ νὰ κρατήσῃ στὸ στρατόπεδό του τοὺς Τούρκους μουσουλμάνους τῆς Ἀνατολῆς, δυσαρεστημένοι ἀπὸ τὴν κυβερνητικὴ ἀποκατάσταση τῶν σχέσεων μὲ τὸ Ἰσραήλ.

Χαμένος κόπος. Ὁ Ἔρντογαν εἶναι τελεσίδικα καταδικασμένος σὲ θάνατο. Αὐτὸ δὲν σημαίνει βεβαίως ὅτι τὸ κρατίδιο τῶν Ἀθηνῶν θὰ δυνηθῇ νὰ ἐπωφεληθῇ ἀπὸ τὴν τραγωδία τῆς γείτονος χώρας. Τὸ Αἰγαῖο ἔχει καταστῆ ἕνα θαλάσσιο κενὸ ποὺ περιμένει νὰ καλυφθῇ ἀπὸ τὶς Μεγάλες  Δυνάμεις, Ἀμερικὴ ἤ Ῥωσία ἤ καὶ οἱ δύο μαζί, σὲ μία Νέα Γιάλτα. Ὅσο γιὰ  τὴν Κίνα, αὐτὴ δὲν θὰ προφθάσῃ νὰ κατακτήσῃ μέσῳ τοῦ Πειραιῶς τὴν ψυχορραγοῦσα Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση. Πρέπει νὰ περιμένη τὴν τελικὴ ἀναμέτρηση μὲ τὴν Ἀμερική, γύρω στὸ 2030.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 13 Ἰουλίου 2016

304 - Ἡ Κίνα στὴν κατάκτηση τοῦ κόσμου

Ἡ Μπεάτα Κιτσίκη μὲ τὸν Μάο

304 - Ἡ Κίνα στὴν κατάκτηση τοῦ κόσμου

Τὸ 2007 εἶχε κυκλοφορήσει τὸ βιβλίο μου περὶ Κίνας.(Συγκριτικὴ Ἱστορία Ἑλλάδος-Κίνας, ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα μέχρι σήμερα, Ἐκδόσεις Ἡρόδοτος). Ἦταν τὸ μόνο βιβλίο σὲ οἱαδήποτε γλῶσσα ποὺ ἠσχολεῖτο, ὄχι ἁπλῶς μὲ τὴν ἀρχαιότητα, ἀλλὰ μὲ ὅλη τὴν πορεία τῶν δύο αὐτῶν πολιτισμῶν μέχρι σήμερα. Ἡ μελέτη ἐπικεντρώνετο σὲ δύο μόνον ἔννοιες - α) στὸν πλανητικὸ ἑλληνοκινεζικὸ πολιτισμὸ καὶ β) στὴν πολιτική του ἔκφραση, ἐπὶ δυόμισυ χιλιετίες, τὴν οικουμενικὴ αὐτοκρατορία, ὡς ἰδανικὸ ὀργανωτικὸ πρότυπο.Ἡ μητέρα μου, ἡ Μπεάτα Κιτσίκη, εἶχε ἱδρύσει τὸ 1955 στὴν Ἀθήνα, τὸν πλέον ἐπιτυχῆ σύνδεσμο  φιλίας μὲ τὴν κομμουνιστικὴ Κίνα καὶ μὲ εἶχε παροτρύνει νὰ γίνω σινολόγος, καὶ ἐπὶ δεκάδες χρόνια ἐδίδαξα στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Ὀττάβας, στὰ γαλλικὰ καὶ στὰ ἀγγλικά, τὴν Ἱστορία τῆς Κίνας. Τὸ δὲ 2008, τὸ Ἵδρυμα Δημήτρη Κιτσίκη ΝΠΔΔ ἐνεκενιάσθη μὲ μία σειρὰ διαλέξεών μου περὶ Κίνας.

Μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Μάο τὸ 1976 καὶ τὴν ἐπικράτηση τοῦ σχεδίου τοῦ Ντὲνγκ Σιαοπὶνγκ ἁλώσεως τοῦ πλανήτου μέσῳ τῆς νέας ὁδοῦ τῆς Μετάξης καὶ κινεζικοῦ δουρείου ἵππου, τὸ ΚΚΚ ὡμολόγει ξεκάθαρα τὴν ὕπαρξη αὐτοῦ τοῦ κινεζικοῦ δουρείου ἵππου στὴν καρδιὰ τῆς καπιταλιστικῆς Δύσεως, δηλώνοντας ὅτι «ἡ Κίνα ἀγωνίζεται νὰ οἰκοδομήσῃ μία οἰκονομία τῆς ἀγορᾶς ποὺ νὰ εὑρίσκεται στὴν καρδιὰ τοῦ δυτικοστρεφοῦς συστήματος...Ἡ Κίνα ἔχει ἀκόμη νὰ μάθῃ ἀπὸ τὴς Δύση...Γι‘αὐτὸ καὶ ἡ ἀμφισβήτηση τῆς ἀμερικανικῆς κυριαρχίας δύναται νὰ εἶναι οἰκονομικὰ αὐτοκαταστροφική». Συνεπῶς, ὅσο τὸ δυνατόν, τὸ Πεκῖνο ἀπέφευγε δημοσίως, σύγκρουση μὲ τὶς ΗΠΑ.

Ἡ δυσκολία νὰ κατανοηθῇ στὴν Δύση αὐτὴ ἡ τακτικὴ τοῦ δουρείου ἵππου, λόγῳ ἀγνοίας τοῦ πανάρχαιου πνεύματος τοῦ κονφουκιανισμοῦ, τὸ διαπιστώνουμε στὴν ἀντιμετώπιση τοῦ ΚΚΚ ἀπὸ τὸ ΚΚΕ. Γιὰ νὰ προσπαθήσῃ νὰ ξεδιαλύνη τὸν γρῖφο,  ἡ Κομμουνιστικὴ Ἐπιθεώρηση  ἐζήτησε ἀπὸ τὸν Κύριλλο Παπασταύρου, μέλος τῆς ΚΕ τοῦ ΚΚΕ, ὑπεύθυνο τῆς Ἰδεολογικῆς  Ἐπιτροπῆς τοῦ Κόμματος, νὰ τοποθετηθῇ στὸ θέμα αὐτό, σὲ μία συνέντευξη ποῦ τοῦ ἐπῆρε, καὶ ποὺ ἐδημοσίευσε στὸ τεῦχος της ἀρ. 3,  τοῦ 2011.

Ὁ Παπασταύρου συμμετεῖχε, τὸν Ἰούλιο τοῦ 2010, στὴν ἐπίσκεψη στὴν Κίνα ἀντιπροσωπείας κομμάτων χωρῶν τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως, μεταξὺ αὐτῶν καὶ τοῦ ΚΚΕ, μετὰ ἀπὸ πρόσκληση τοῦ ΚΚΚ. Σκοπὸς τῆς ἐπισκέψεως ἦταν ἡ ἐνημέρωση τῶν κομμάτων γιὰ τοὺς στόχους καὶ τὴν πορεία τοῦ λεγομένου «σοσιαλισμοῦ τῆς ἀγορᾶς».

 Ὁ Παπασταύρου ἐκτιμοῦσε  ὅτι  «ἡ μετάλλαξη τοῦ ΚΚΚ ἔχει προχωρήσει σὲ μεγαλύτερο βαθμὸ ἀπὸ τὴν ἀνάλογη κατάσταση στὴν ὁποία βρισκόταν τὸ ΚΚΣΕ τῆς δεκαετίας τοῦ 1980, τὴν περίοδο τῆς περεστρόϊκα, ὅπου ἔστω καὶ μειοψηφικὰ συγκροτήθηκαν ὁρισμένες δυνάμεις ἀντίστασης. Ἡ κυριαρχία τῶν καπιταλιστικῶν σχέσεων στὴν Κίνα ἀποτελοῦν μία ἀρνητικὴ ἐξέλιξη μὲ σημαντικὲς ἐπιπτώσεις στὸ διεθνὲς κομμουνιστικὸ κίνημα, ἐπιδρῶντας καὶ σὲ ἄλλα κράτη, ὅπως στὴν Κούβα καὶ στὸ Βιετνάμ» (σ.81).

Ὁ Παπασταύρου εἶχε στὸ πλευρό του, ὡς μέλη τῆς  ἀποστολῆς, εὐρωπαϊκὰ κομμουνιστικὰ κόμματα ποὺ ῥέπουν ἀνοικτὰ πρὸς τὴν σοσιαλδημοκρατία. Ἡ ΚΟΜΕΠ τὸ ἔλεγε σαφῶς: «Ἡ ἀντιπροσωπεία ἦταν ἀνομοιογενής,  δεδομένου ὅτι συμμετεῖχαν κόμματα μὲ σημαντικὲς ἰδεολογικοπολιτικὲς διαφορές, ἀνάμεσά τους καὶ κόμματα ποὺ πρωτοστατοῦν στὸ εὐρωπαϊκὸ ὀπορτουνιστικὸ κέντρο, τὸ Κόμμα Εὐρωπαϊκῆς Ἀριστερᾶς, ὅπως τὸ Γαλλικὸ ΚΚ καὶ ἡ Ἀριστερὰ τῆς Γερμανίας» (σ.57).

Μὲ τὸ δεδομένο αὐτὸ, ὁ Παπασταύρου ἐπανελάμβανε τὰ λάθη ἐκτιμήσεως στὰ ὁποῖα οἱ δυτικοὶ  κομμουνιστὲς ἀναλυτὲς ὑπέπεφταν ὅταν προσεπάθουν νὰ ἀποκρυπτογραφήσουν τὴν μαοϊκὴ πολιτιστικὴ ἐπανάσταση τὸ 1966. Τὴν κατέγραφαν, λόγῳ ἀγνοίας τῆς κινεζικῆς ἱστορικῆς σκέψεως, ὡς ἀκραιφνῶς μαρξιστική-λενινιστικὴ ἐνῷ οὐσιαστικὰ ἐπρόκειτο περὶ φασιστικῆς παρεκκλίσεως. Τούτην τὴν φορά, ὁ Παπασταύρου, ἐπηρεασμένος ἀπὸ τὸ ὀπορτουνιστικὸ περιβάλλον τῆς ἀντιπροσωπείας στὴν ὁποία συμμετεῖχε, εἰδικὰ τοῦ ῥεβιζιονιστικοῦ ΚΚΓ, κατέληγε στὸ συμπέρασμα ὅτι ἡ σημερινὴ γραμμὴ τοῦ ΚΚΚ ἦταν σοσιαλδημοκρατική, ἐνῷ σὲ ἄλλη κατεύθυνση ἀπὸ τὸν μαοϊσμό, ἦταν στὴν πραγματικότητα καὶ αὐτὴ κάποιας ἄλλης μορφῆς φασιστική, ἄν καὶ πιὸ κοντὰ στὴν μαρξιστική-λενινιστικὴ γραμμὴ ἀπὸ ὅ,τι ἦταν ὁ μαοϊσμός (βλ. τὴν μελέτη μου στὸ Τρίτο Μάτι,  τ. 187, Φεβρουάριος 2011, «Ὁ σημερινὸς κινεζικὸς σοσιαλισμός»). Συγκεκριμένα, ὁ Παπασταύρου ἐδήλωνε ὅτι «τὸ ΚΚΚ σταδιακὰ μετατράπηκε σὲ κόμμα σοσιαλδημοκρατικοῦ χαρακτῆρα» (σ.76).

Στὴν βάση τοῦ φασισμοῦ εἶναι τρία χαρακτηριστικά: 1-Συνεργασία τῶν τάξεων. 2- Πλήρης  κρατικὸς ἔλεγχος τῆς οἰκονομίας μὲ τὸ σκεπτικὸ ὅτι πάντα καὶ παντοῦ ἡ πολιτικὴ κατευθύνει τὴν οἰκονομία καὶ ὄχι τὸ ἀντίθετο, ποὺ εἶναι τὸ χαρακτηριστικὸ τοῦ καπιταλιστικοῦ φιλελευθερισμοῦ. 3 –Μονοκομματισμὸς καὶ προσωπολατρεία. Ὁ δὲ ἐθνικομπολσεβικισμὸς προσπαθεῖ νὰ συνθέσῃ κομμουνισμὸ μὲ φασισμό. Αὐτὰ τὰ χαρακτηριστικά, ἐκτὸς τῆς προσωπολατρείας, εἶναι παρόντα στὸ σημερινὸ «κινεζικὸ μοντέλο».

Στὶς 20 Ἀπριλίου 2011, γιὰ νὰ ἑορτάσῃ τὰ 100 χρόνια ἀπὸ τὴν ἵδρυσή του, τὸ Πανεπιστήμιο Τσινγκχουά, στὸ Πεκῖνο, ὠργάνωσε ἕνα συνέδριο μὲ θέμα «τὸ κινεζικὸ μοντέλο». Ὁ Zhang Xinyi, στὴν Ζένμιν Ζιμπάο  τῆς 21ης Ἀπριλίου 2011, ἐδήλωνε σχετικά: «Μὲ βάση ἕναν λαμπρὸ πολιτισμό, τὸ κινεζικὸ μοντέλο, πολιτικό, οἰκονομικό, κοινωνικό, θὰ ὑπάρξῃ ἀκόμη πιὸ ἔνδοξο στὰ προσεχῆ χρόνια». Περισσότερο καὶ ἀπὸ τὸν ῥωσικὸ ἐθνικομπολσεβικισμό, ὁ κινεζικὸς δύναται νὰ ἐπικρατήσῃ στὸ μέλλον, εἰς βάρος τοῦ καταρρέοντος ἀμερικανικοῦ καπιταλιστικοῦ φιλελευθερισμοῦ.

Δημήτρης Κιτσίκης                                               6 Ἰουλίου 2016

303 - Ἡ ἀντιμετώπιση τῆς Τουρκίας ἀπὸ τοὺς Γραικύλους

303 - Ἡ ἀντιμετώπιση τῆς Τουρκίας ἀπὸ τοὺς Γραικύλους

Οἱ Γραικύλοι, δηλαδὴ οἱ σημερινοὶ κάτοικοι τοῦ κρατιδίου, ἐξαφανίζουν τὸν ἑλληνισμὸ καὶ σύρουν τὴν Ἑλλάδα ἀπὸ ἦττα σὲ ἦττα. Ἡ μικρόνοια καὶ τὸ φανατικό τους μῖσος κατὰ τοῦ ἀντιπάλου, βαυκαλιζόμενοι ὅτι εἶναι οἱ μόνοι σωστοί, γελοιοποιοῦν τὸ ἔθνος μας καὶ τοὺς ἀρχαίους προγόνους μας.

Ἀφορμὴ τοῦ παρόντος ἄρθρου μου εἶναι ὁ τίτλος δημοσιευμένου ἀποσπάσματος ἑνὸς γηραιοῦ συγγραφέως: «’Αδερφάρα ὁ Κεμάλ, ἀλλὰ ἀρχισφαγέας!», χαρακτηρίζοντας ἔτσι τὸν ἱδρυτῆ τῆς ἀπέναντι χώρας τοῦ Αἰγαίου, ποὺ εἶχε σχεδὸν τὸν ἴδιο πληθυσμὸ μὲ τὴν Ἑλλάδα ὅταν αὐτὸς ἵδρυσε τὸ τουρκικὸ κράτος καὶ πολὺ χαμηλότερη οἰκονομία ἀπὸ ἐμᾶς, καὶ ποὺ σήμερα ἔχει δεκαπλάσιο πληθυσμὸ καὶ κατατάσσεται μεταξὺ τῶν 20 μεγάλων τῆς παγκοσμίου οἰκονομίας.

Μὲ τὸ ἴδιο σκεπτικὸ θὰ ἠδύναντο οἱ Τοῦρκοι νὰ γράψουν «Ἀδερφάρα ὁ Ἀλέξανδρος, ἀλλὰ ἀρχισφαγέας!» Δὲν τὸ γράφουν ὅμως διότι γνωρίζουν ὅτι οἱ μεγάλοι καπετάνιοι τῆς Ἱστορίας, ἐξ ὁρισμοῦ, εἶναι ἀρχισφαγεῖς καὶ ἐνίοτε ὁμοφυλόφιλοι.

Ὁ στρατηγὸς ντὲ Γκώλ, ἀντιμετωπίζοντας τοὺς μέχρι τὸ 1958, Ἀλγερινοὺς ἀντάρτες ποὺ ἕως τότε ἀπεκαλοῦντο, ἀπὸ τοὺς Γάλλους νάνους, «συμμορῖτες», εἶχε δηλώσει ὅτι ἤθελε νὰ ὑπογράψῃ μὲ αὐτοὺς μία «εἰρήνη τῶν γενναίων» (une paix des braves). Τὸ ἴδιο καὶ ὁ Ἐλευθέριος Βενιζὲλος ποὺ τὸ 1930-1934 ἠθέλησε νὰ κλείσῃ συμφωνία μὲ τὸν Κεμὰλ συνομοσπονδιοποιήσεως Ἑλλάδος-Τουρκίας καὶ ἐπρότεινε τὸν Κεμὰλ γιὰ τὸ βραβεῖο Νομπὲλ Εἰρήνης. Ὅταν μὲ τὸ καλὸ ἐπιστρέψῃ ὁ βασιλεὺς Κωνσταντῖνος στὸν θρόνο του, ἔχει ἤδη δηλώσει ὅτι θὰ θέση τέρμα ἐπιτέλους στὸν ἐμφύλιο τοῦ 1946-1949 καὶ θὰ ἀπαγορεύσῃ στοὺς Γραικύλους νὰ συνεχίζουν νὰ ἀποκαλοῦν τοὺς Ἕλληνες ἀντάρτες κομμουνιστὲς  συμμορῖτες.

Οἱ Γραικύλοι χαίρονται σήμερα βλέποντας τὴν τραγωδία ποὺ ὁ ἰσλαμισμὸς τοῦ Ἔρντογαν, καταργῶντας τὴν ἐκκοσμίκευση τοῦ κεμαλισμοῦ, ἔφερε στὴν Τουρκία, πατρίδα τῶν προγόνων μας. Προσδοκοῦν τὸν διαμελισμό της. Ἀλλὰ ὅποιος χαίρεται γιὰ τὴν καταστροφὴ τοῦ ἀντιπάλου του νὰ ξέρῃ ὅτι θὰ ἔλθῃ καὶ ἡ ὥρα του. Ἡ παρουσία τοῦ νέου τσάρου τῆς Ῥωσίας, Πούτιν, δύναται μὲν προσεχῶς νὰ κατεδαφίσῃ τὸν θρόνο τοῦ σουλτάνου Ἔρντογαν, ἀλλὰ ἄς θυμηθοῦμε τὴν εἰσβολὴ τῆς τότε Ἀνατολίας ἀπὸ τὸν Ἀλέξανδρο ποὺ καθήρεσε τὸν Πέρση αὐτοκράτορα Δαρεῖο. Ἐπέβαλε τὴν ἰδική του αὐτοκρατορία πρὸς χάριν τοῦ ἑλληνισμοῦ. Τὸ ἴδιο προτίθεται νὰ κάνῃ καὶ ὁ Πούτιν, κατεδαφίζοντας τὸν σουλτᾶνο Ἔρντογαν καὶ ἀντικαθιστῶντας τον μὲ τὴν ἰδική του αὐτοκρατορία στὴν Κωνσταντινούπολη πρὸς χάριν τοῦ Πανσλαυϊσμοῦ.

Ὁ Πούτιν ἀποκλείεται νὰ παραδώση τὴν Πόλη στοὺς Ἕλληνες, ἀφαιρῶντας την ἀπὸ τὴν ῥωσικὴ Ὀρθοδοξία καὶ Αὐτοκρατορία. Τὸ πολὺ πολὺ νὰ μᾶς ἐγκαταστήσῃ ἐκεῖ ὡς ὑποτελεῖς διαχειριστές του, ὅπως ὁ Χίτλερ τὸ 1940 παρέδωσε τὴν μισὴ Γαλλία στὸ ἐπιφανειακὰ ἀνεξάρτητο κράτος τοῦ Βισὺ μὲ ὑποτελῆ καίσαρα τὸν στρατάρχη Πεταίν. Μὲ τὸν καιρὸ, ἡ λογικὴ τῆς ἰσχύος θὰ καθιερώσῃ  τὴν ῥωσικὴ γλῶσσα ὡς ἀντικαταστάτρια τῶν ἑλληνικῶν. Χωρὶς ἑλληνικὰ δέ,  ὁ ἑλληνισμὸς θὰ καταποντισθῇ καὶ θὰ ἀντικατασταθῇ μὲ τὴν ῥωσικὴ Ὀρθοδοξία.

Ὅταν στὶς 15 Μαΐου 1919, ὁ ἑλληνικὸς στρατὸς ἀπεβιβάσθη στὴν Σμύρνη, ὁ σουλτᾶνος στὴν Κωνσταντινούπολη ἔκλαψε μαθαίνοντας τὸ γεγονὸς καὶ εἶπε «Μὲ τὴν ἀγγλικὴ κατοχή, τὰ πράγματα θὰ ἦσαν καλύτερα. Διότι, ὡς ξένοι, οἱ Ἄγγλοι κάποτε θὰ ἔφευγαν. Οἱ Ἕλληνες ὅμως, ἐὰν δὲν ἐκδιωχθοῦν, θὰ παραμείνουν γιὰ πάντα διότι ἡ Ἀνατολία εἶναι ἡ κοινή τους πατρίδα μὲ ἐμᾶς.

Πρὸ δύο ἐτῶν Τοῦρκος στὴν Ἁλικαρνασσὸ μοῦ εἶχε κάνει τὴν ἑξῆς ὁμολογία: «Ἐὰν εἴχατε κερδίσει τὸν πόλεμο τὸ 1919, σήμερα θὰ εἴμασταν ὅλοι Ἕλληνες, ἐμεῖς καὶ ἐσεῖς». Ὁμοίως, ἐὰν οἱ Ῥῶσοι ἀδελφοί μας κερδίσουν τὸν πόλεμο κατὰ τῆς Τουρκίας καὶ καταλάβουν τὴν Κωνσταντινούπολη, ὡς Ὄρθόδοξοι θὰ γίνουμε ὅλοι Ῥῶσοι.

Ἡ ἐξωτερικὴ πολιτικὴ εἶναι μία πολὺ σοβαρὴ ὑπόθεση γιὰ νὰ ἀφαιθῇ στὰ χέρια Γραικύλων. «Τὸ μῖσος συρρικνώνει. Ἡ ἀγάπη ἐπεκτείνει». Αὐτὴ ἡ ῥήση μιᾶς ζωῆς δὲν εἶναι κούφιος συναισθηματισμός. Εἶναι μεγαλεξανδρινὴ ῥήση ἑνὸς ἀρχισφαγέως.

Δημήτρης Κιτσίκης                                             29 Ἰουνίου 2016

302 – Τὸ Brexit ἐπιβεβαιώνει ὅτι ὁ πλανητικὸς πόλεμος εἶναι πόλεμος πολιτισμῶν

302 – Τὸ Brexit ἐπιβεβαιώνει ὅτι ὁ πλανητικὸς πόλεμος εἶναι πόλεμος πολιτισμῶν

Ὁ φανατισμὸς καὶ ἡ στενομυαλιὰ φέρνει πόλεμο καὶ καταστροφή. Τὸ μῖσος συρρικνώνει καὶ ἀποβλακώνει. Εἶναι τὸ χαρακτηριστικὸ τῶν ἀμορφώτων, εἰδικὰ τῶν Γραικύλων.  Ἡ παράδοση, ὁ συντηρητισμὸς καὶ ἡ θρησκευτικότητα δύνανται νὰ βιωθοῦν μὲ μέτρο ἐνάντια στὸν φανατισμὸ τῶν νεωτεριστῶν καὶ τῆς ἐπιστημοσύνης.

Παρὰ ταῦτα ὁ André Malraux καὶ ἐγὼ, προεβλέψαμε ὅτι ὁ ΚΑ΄ αἰὼν θὰ ἦτο θρησκευτικός, δηλαδὴ πολιτισμικός. Ὅταν στὴν δεκαετία τοῦ 1960 ἐπαρουσίαζα τὴν θεωρία μου τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς, ἐλάχιστοι ἦσαν αὐτοὶ ποὺ ἐδέχοντο ὅτι πέραν τῆς πάλης τῶν τάξεων ὑπῆρχε μίαν ἄλλη πραγματικότης, ὁ πολιτισμός

Δύο, ἔλεγα, ἦσαν ἀνέκαθεν οὶ πλανητικοὶ πολιτισμοί. Ὁ κινεζικὸς καὶ ὁ ἑλληνικός ποὺ ὠνόμασα Ἐνδιάμεση Περιοχὴ. Ἐνδιάμεση διότι στὴν ἰταλικὴ Ἀναγέννηση τοῦ ΙΕ΄αἰῶνος, ὡσὰν δορυφόρος σελήνη, ἡ ἑλληνογενὴς Δύση ἀπεκόπη ἀπὸ τὴν Γῆ-Ἑλλὰς, ἵδρυσε τὸν ἐπιθετικὸ δυτικὸ πολιτισμὸ καὶ ἐβάλθη νὰ κατακτήσῃ, ὄχι μόνον τὴν μητέρα της Ἑλλάδα, ἂλλὰ καὶ τὸν ἕτερο πολιτισμό, τὸν κινεζικό. Ἔτσι στὸν ΙΘ΄ αἰῶνα ἡ μὴ Δύση ἐστέναξε ὑπὸ τὸ πέλμα τῆς δυτικῆς ἀποικιοκρατίας. Καὶ τότε στὸν δυτικοκρατούμενο πλανήτη ἐκυριάρχησε ἡ πάλη τῶν τάξεων.

Ἀλλὰ στὸν Κ΄ αἰῶνα ἡ ἀπελευθέρωση τοῦ Τρίτου Κόσμου ἀπὸ τὴν ἀποικιοκρατία συνεδυάσθη μὲ τὸ μῖσος τῆς Δύσεως ἐν μέσῳ τῆς Δύσεως, ἐκφραζομένου μέσῳ τῆς ἰδεολογίας τοῦ φασισμοῦ, ἕνα κρᾶμα δυτικῶν ἀξιῶν καὶ ἀνατολικοῦ ἀντιχριστιανικοῦ μυστικισμοῦ. Ἡ πάλη τῶν τάξεων ἤρχισε νὰ μετατρέπεται, ἐντὸς τῆς Δύσεως, μέσῳ τοῦ ἐθνικισμοῦ καὶ τοῦ φυλετισμοῦ, σὲ πάλη ἐνδοδυτικοῦ πολιτισμοῦ.

Ὁ ΚΑ’ αἰὼν ἐχάραξε μὲ τὴν ἐπικράτηση τοῦ Τρίτου Κόσμου μέσῳ τῆς Κίνας. Ἤδη ὁ Μάο εἶχε ἐξαγγείλλει ὅτι πέραν τῆς πάλης τῶν τάξεων ποὺ ἐξεφράζετο μὲ τὸ σύνθημα, «Προλετάριοι ὅλων τῶν χωρῶν ἑνωθεῖτε!», ὑπῆρχε τὸ σύνθημα, «Προλεταριακὰ ἔθνη ἐνωθεῖτε» κατὰ τῆς Δύσεως.

Ἐγώ, μὲ τὴν θεωρία μου τῆς Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς, ποὺ πολιτισμικὰ εὑρίσκετο μεταξὺ Δύσεως καὶ Ἀνατολῆς καὶ ποὺ περιεῖχε τὸν τριτοκοσμικὸ ἰσλαμικὸ κόσμο, ἤθέλησα νὰ παρουσιάσω τὸν ἑλληνισμὸ ὡς σύνθεση Δύσεως καὶ Ἀνατολῆς, τὴν ἀντίστοιχη πολιτισμικὴ σύνθεση τῆς κοινωνικῆς κομμουνιστικοφασιστικῆς συνθέσεώς μου ἐθνικομπολσεβικισμοῦ.

Ἀντιθέτως ὁ Ἀμερικανὸς συνάδελφός μου Samuel Huntington, ἐχρησιμοποίησε τὴν θεωρία μου γιὰ νὰ ἐξαγγείλῃ πόλεμο πολιτισμῶν καὶ νὰ ἀντικαταστήση τὸν ἡττημένο ταξικὸ ἐχθρὸ τοῦ ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ μὲ τὸν ἀπηλευθερωμένο Τρίτο Κόσμο, κάτι ποὺ μὲ τὸν διανοούμενο πρόεδρο τοῦ Ἰρὰν Χαταμί, σὲ συνέδριο στὴν Τεχέράνη στὴν ὁποία εἶχα λάβει μέρος, προσπαθήσαμε νὰ ἀντικαταστήσουμε μὲ τὸ σύνθημα, «διάλογο τῶν πολιτισμῶν».

Ἡ ἔξοδος τῆς Ἀγγλίας ἀπὸ τὴν ΕΕ μὲ τὸ δημοψήφισμα τῆς 23 Ἰουνίου 2016, σηματοδοτεῖ τὴν ἧττα τῶν προσπαθειῶν διαλόγου τῶν πολιτισμῶν. Ὁ ἀραβικὸς σουννισμὀς, σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν ἰρανικὸ μετριοπαθῆ σιϊσμό, ὁρμώμενος ἀπὸ μέσα ἀπὸ τὴν Ἐνδιάμεση Περιοχή, χρησιμοποιεῖ τρία πολιτισμικὰ ὅπλα, ὄχι γιὰ διάλογο ἀλλὰ γιὰ πλήρη κατεδάφηση τοῦ δυτικοῦ πολιτισμοῦ: 1 – Τὸν ἀκραῖο τζιχαδισμό, τύπου Μπὶν Λάντεν-Ἄλ Μπαγνταντί. 2 –Τὴν ἐξάπλωση τοῦ Κορανίου σὲ ὅλες τὶς πόλεις τῆς Δύσεως. 3 – Τὴν ἰσλαμικὴ θρησκευτικὴ μόδα ἐπανόδου στὴν σεμνὴ γυναικεία ἐνδυμασία ὅλων τῶν θρησκειῶν, μὲ κάλυψη τῆς κεφαλῆς καὶ ὁλοσώμων φορεμάτων ποὺ στὴν Ἀγγλία καθιέρωσε τὸ συγκρότημα Μὰρκς & Σπένσερ ὑπὸ τὴν  ἔμπνευση τῆς πρώην φοιτήτριάς μου, Μικρασιάτιδος Ἑλληνίδος Λαίδυ Μαρῖνα Σακαλλῆ, χήρα τοῦ ἑβραίου Σὲρ Μαϊκλ Μάρκς ποὺ εἶχε βαπτισθῆ, πρὸς χάριν της, Ὀρθόδοξος χριστιανός.

Ἐνώπιον τῆς προβλέψεως ποὺ εἶχε ἐκφράσει πρὸ ἐτῶν ὁ Ἀγγλικανὸς ἀρχιεπίσκοπος τῆς Καντερβουρίας ὅτι στὴν ἑπομένη γενεά (τριάντα χρόνια) ἡ Ἀγγλία θὰ καθίστατο ἰσλαμική, ὁ ἡνωμένος χριστιανισμός-ἑβραϊσμός ἀντέδρασε ψηφίζοντας Μπρέξιτ καὶ σηματοδοτῶντας τὴν σκλήρυνση τοῦ πλανητικοῦ πολέμου ποὺ ἤρχισε στὶς 24 Μαρτίου 1999 μὲ τὸν νατοϊκὸ βομβαρδισμὸ τῆς Γιουγκοσλαυΐας καὶ θὰ ὁλοκληρωθῇ περὶ τὸ 2030 μὲ πυρηνικὸ πόλεμο ΗΠΑ-Κίνας.

Ἐφ’ὅσον ἐκλεγῆ πρόεδρος τῶν ΗΠΑ ὁ Ντόναλντ Τρὰμπ τὸν  προσεχῆ Νοέμβριο καὶ ἐφ’ὅσον ἐπικρατήσῃ σὲ ὅλη τὴν Εὐρώπη ὁ φασισμός, μὲ πρώτη τὴν ἐκλογὴ τοῦ χρόνου στὴν γαλλικὴ προεδρία τῆς Μαρὶν Λεπέν, καὶ ἐφ’ὅσον ὁλοκληρωθῇ ἡ Νέα Γιάλτα συμμαχίας ΗΠΑ-Ρωσίας (Τράμπ-Πούτιν) καὶ διαλυθῇ ἡ ΕΕ ὑπὸ τὴν σοφὴ ἡγεσία τῆς Μαρὶν Λεπέν, ἐθνικομπολσεβικισμοῦ (φασιστοκομμουνισμοῦ) καὶ χριστιανοεβραϊσμοῦ κατὰ τοῦ ἐπιθετικοῦ Ἰσλάμ, ἡ Κίνα θὰ ὑποχρεωθῇ νὰ συμμαχήσῃ μὲ τοὺς Ἄραβες σουννῖτες καὶ τελικὰ νὰ χάσῃ τὸν πλανητικὸ πόλεμο ἔναντι μίας Ἀμερικῆς ποὺ θὰ ἐπιστρέψῃ στὶς ἑλληνικὲς ῥῖζες της. Τελικὰ ὁ ΚΑ’ αἰών, ὅπως τὸ ἔχω προβλέψει, θὰ εἶναι ἑλληνικὸς καὶ θὰ ἐπιβιώσῃ!

Δημήτρης Κιτσίκης                                 24 Ἰουνίου 2016

301 - Ἀναρχία καὶ προβοκάτσια

301 - Ἀναρχία καὶ προβοκάτσια

Ἐλευθερία καὶ κράτος εἶναι δύο ἔννοιες ἀσυμβίβαστες, οἱ ὁποῖες πάντοτε, ἀπὸ καταβολῆς κόσμου, ηὑρέθησαν ἀντιμέτωπες. Ὡς ἔλαιον καὶ ὕδωρ, δὲν δύνανται ποτὲ νὰ ἀναμιχθοῦν. Κάθε κοινωνικὴ τάξη, πόσῳ μᾶλλον κάθε ἄνθρωπος, συνειδητὰ ἤ αὐθορμήτως ἀντιδρᾷ κατὰ τοῦ κράτους, κατὰ τοῦ σκύλου δολοφόνου ποὺ ἐκπαιδεύεται ἀπὸ τὸ κράτος-σατανᾶ νὰ μὴν ἔχει μυαλὸ παρὰ μόνον ὀδόντες ἀστραφτεροὺς καὶ κοφτεροὺς, δόντια ποὺ ὀνομάζονται νόμοι. Ὁ νόμος-δόντι ξεσκίζει μὲ φόρους καὶ μὲ «Μονάδες Ἀποκαταστάσεως Τάξεως (ΜΑΤ)», ποὺ συγκροτοῦνται ἀπὸ ἄνδρες φυσιολογικοὺς μέν, οἱ ὁποῖοι ὅμως γιὰ ἕναν πενιχρὸ μισθὸ ποὺ τοὺς ἐπιτρέπει νὰ ἐπιβιώσουν, μετατρέπονται σὲ τέρατα.

Ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς Πτώσεως, ὁ ἄνθρωπος, ὡς ἄτομο ἤ κοινωνικὴ τάξη, μάχεται μεταξὺ τοῦ Καλοῦ καὶ τοῦ Κακοῦ, μεταξὺ τῆς Ἐλευθερίας καὶ τοῦ Κράτους. Οἱ τρεῖς ἰδεολογιες τῶν τριῶν κοινωνικῶν τάξεων, ἤτοι ὁ φιλελευθερισμὸς τῆς ἀστικῆς τάξεως, ὁ φασισμὸς τῆς μικροαστικῆς τάξεως καὶ ὁ κομμουνισμὸς τῆς ἐργατικῆς τάξεως, δηλώνουν ἀρχικῶς ἀναρχικοί (ἀναρχοκαπιταλισμὸς τοῦ Ἄνταμ Σμίθ), ἀναρχοφασισμὸς τοῦ Μουσσολίνι, ἀναρχοκομμουνισμὸς τοῦ Μάρξ), ἔχουν ὡς τελικὸ στόχο τὴν κατάργηση τῆς Ἀρχῆς, δηλαδὴ τοῦ Κράτους, ἀλλὰ εὑρίσκονται ὑποχρεωτικὰ στὸ δίλημμα τοῦ κήπου τῶν ἐλαιῶν, ἤ νὰ κόψῃ ὁ Πέτρος τὸ αὐτὶ τοῦ ἐνόπλου ποὺ ἤθελε νὰ συλλάβῃ τὸν Χριστὸ (δηλαδὴ ὁ Πέτρος ἐγένετο κράτος) ἤ νὰ ὑποκύψῃ στὸ κράτος ὅπως ἔκαμε ὁ Χριστός, λέγοντας ὅτι ὅσοι τραβοῦν μάχαιρα θὰ πεθάνουν ἀπό μάχαιρα.

Οἱ φιλελεύθεροι καπιταλιστὲς θέλουν τὸ κράτος μόνον ὡς σκυλιὰ δολοφόνους γιὰ νὰ ἀποτρέψουν τὶς ἀπεργεῖες ἀλλὰ ἀπεχθάνονται τὴν φορολογία τὴν ὁποία ἀποδέχονται ἀναγκαστικὰ γιὰ νὰ πληρωθοῦν τὰ ὄργανα καταστολῆς. Οἱ φασιστές (ὁ Μουσσολίνι ὑπῆρξε ἀναρχικός) θέλουν τὸ κράτος νὰ συμπυκνωθῇ στὸν ἀπόλυτο ἡγέτη-ἥρωα, ὁ ὑπέρτατος ἀναρχικὸς ῥομαντισμὸς ὅπου ὁ ἡγέτης (φύρερ) δὲν εἶναι παρὰ ἡ ἀντανάκλαση στὸν καθρέπτη τοῦ ἄρχοντος λαοῦ (φόλκ). Ὁ μαρξισμός-λενινισμὸς θέλει ἕνα ὁλοκληρωτικὸ κράτος γιὰ νὰ διαλύσῃ καὶ νὰ ἐξαφανίση τὸν ταξικὸ ἐχθρὸ μὲ τελικὸ σκοπὸ τὴν κατάργηση τοῦ κράτους μετὰ τὴν ἐξαφάνιση τῶν τάξεων.

Συνεπῶς, καὶ οἱ τρεῖς ἰδεολογίες, ἐκφραστὲς τῶν τριῶν κοινωνικῶν τάξεων, θέλουν τὸ κράτος ὡς ἀναγκαῖο κακό, ὅπως ὁ Πέτρος μὲ τὸ κομμένο αὐτί. Ἀλλὰ ἡ  κρατικὴ Δικαιοσύνη εἶναι ἐξ ὁρισμοῦ ἀντίχριστη καὶ διὰ νόμου δολοφονική (δὲν ὑπάρχει δίκαιη Δικαιοσύνη), μὲ ἀποτέλεσμα ἐν τέλει ὅτι «ὅσοι τραβοῦν σπαθὶ θὰ πεθάνουν ἀπὸ σπαθί». Μόνον οἱ ἀναρχικοί, μὲ τὸ σύμβολο τοῦ κεφαλαίου ἄλφα κυκλωμένου μὲ κεφαλαῖο ὄμικρον ποὺ σημαίνει ὀργάνωση, δηλαδὴ ὄργάνωση χωρὶς κράτος, εἶναι ἀπολύτως συνεπεῖς.

Ἡ ἀχίλλειος πτέρνα τῶν ἀναρχικῶν εἶναι ὅτι ἀντικαθιστοῦν τὸ κράτος-μπουλντὸγκ μὲ τὴν ἀτομικὴ βία, ἡ ὁποία εἶναι μὲν ῥομαντικὴ καὶ συνεπαίρνει τοὺς ἐφήβους ἀλλὰ ἀναποτελεσματική. Ἐπιπλέον γίνονται θύματα τῶν κρατικῶν διεθνῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν καὶ δὴ τῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν τῆς ἀμερικανικῆς ὑπερδυνάμεως.

Μέχρι τὸν δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, ἡ βρεταννικὴ ὑπερδύναμη, ἐπὶ δύο αἰῶνες εἶχε χρησιμοποιήσει τὶς μυστικὲς της ὑπηρεσίες γιὰ νὰ προκαλέσῃ λαϊκὲς ἐξεγέρσεις καὶ νὰ διαλύσῃ τοὺς κρατικοὺς ἀντιπάλους της, ἰδιαιτέρως στὴν Κινεζικὴ Αὐτοκρατορία καὶ τὴν Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία. Ἐκείνη τὴν ἐποχὴ οἱ ἐξεγέρσεις αὐτὲς δὲν ὠνομάζοντο, ἔγχρωμες, ἀνοιξιάτικες ἤ τῆς κατσαρόλας ἀλλὰ ἐθνικὲς καὶ ἦσαν τῆς ἰδίας ὑφῆς, δηλαδὴ λαϊκὲς μέν, ἀλλὰ ἐξυπηρετῶντας ξένα συμφέροντα. Σήμερα ὀνομάζουμε αὐτὲς τὶς ἐνέργειες προβοκάτσια τῶν ἀρχῶν τῆς ὑπερδυνάμεως ποὺ ἐκμεταλλεύεται τὴν δίψα γιὰ ἐλευθερία κατὰ τοῦ τοπικοῦ κράτους γιὰ νὰ ἐπιβληθῇ ἐπὶ τῶν κράτων αὐτῶν.

Μετὰ τὸν  δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο οἱ ΗΠΑ, ἀρχικῶς ἄπειροι μαθητὲς τῆς μητέρας Ἀγγλίας, ἔγιναν ἄξιοι τοῦ Λονδίνου καὶ μὲ τὴν τεραστία πρόοδο τῶν τεχνικῶν μέσων τῆς πληροφορικῆς τύπου Google στὸ διαδίκτυο ἐβάλθησαν νὰ ἀποσταθεροποιήσουν τοὺς ἀντιπάλους τους, ὄχι μόνον μὲ τὸν παραδοσιακὸ τρόπο τῶν δολοφονιῶν, ὅπως τὸ πλέον πρόσφατο τὴς Βρεταννίδος βουλευτοῦ Jo Cox ἤ τὴν προτεραία δολοφονία τοῦ Παύλου Φύσσα ἀλλὰ μὲ λαϊκὲς ἐξεγέρσεις, οἱ πλέον ἱστορικὲς τῶν ὁποίων ὑπῆρξαν ὁ Μάης 1968 στὴν Γαλλία καὶ ἡ 17 Νοέμβρη 1973  στὴν Ἑλλάδα.

Ἡ πρώτη ὕλη τῆς δράσεως τῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν τῆς Ὑπερδυνάμεως εἶναι ἡ παρουσία τοῦ ἀναρχικοῦ κινήματος, ἰδιαιτέρως στὴν Εὐρώπη. Ἐπειδὴ οἱ ἀναρχικοί, ἐξ ὁρισμοῦ δὲν ἔχουν τὴν κλειστὴ ὀργάνωση τοῦ τύπου τῶν κομμουνιστικῶν κομμάτων, εἶναι πιὸ εὐάλωτοι στὴν προβοκάτσια καὶ σωστὰ τὰ κομμουνιστικὰ κόμματα στὴν Γαλλία, τὴν Ἑλλάδα καὶ ἀλλαχοῦ προειδοποιοῦν γιὰ προβοκάτσια τὶς ἐξεγέρσεις τῶν ἀναρχικῶν, διότι στοὺς ἀναρχικοὺς εἰσχωροῦν εὔκολα ξένα στοιχεῖα καὶ χρησιμοποιοῦν πρὸς ὄφελος τῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν τὸν ἐπαναστατικὸ ῥομαντισμὸ τῶν ἐφήβων.

Στὴν καρδιὰ καὶ στὸ πνεῦμα, ἐφ’ὅσον εἴμεθα νέοι στὴν ψυχή, ἀσχέτου ἡλικίας, εἴμεθα ὅλοι ἀναρχικοί, ἀλλὰ ἐὰν παραμείνουμε στὸ στάδιο τῆς ἀναρχίας, ἀναποφεύκτως θὰ πέσουμε θύματα προβοκατορικῶν ἐνεργειῶν.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 18 Ἰουνίου 2016

300 - Ἡ ὁμοφυλοφιλία ὡς κοινωνικὴ ἀσθένεια

300 - Ἡ ὁμοφυλοφιλία ὡς κοινωνικὴ ἀσθένεια

Ἡ ὁμοφυλοφιλία ὑπάρχει ἀπὸ καταβολῆς κόσμου, ὅπως ὑπάρχει καὶ στὰ ζῶα. Ὁ ὁμοφυλόφιλος εἶναι ΑμεΑ (ἄτομο μὲ ἀναπηρία). Εἶναι κουτσός, εἴτε ἐκ γενετῆς εἴτε, ὅταν ἐμεγάλωσε, κάποιος τὸν ἔκαμε κουτσό. Εἶναι ὑποχρεωσή μας, ὡς Ὀρθόδοξοι, νὰ τοῦ δείχνουμε ἀγάπη καὶ συμπαράσταση. Τὸ ἴδιο καὶ τὸ ἑλληνικὸ κράτος.

Στὴ παρακμὴ τῆς συγχρόνου Βαβυλῶνος τῆς Δύσεως, μὲ κεφαλὴ τὴν Βαβυλῶνα-Νέα Ὑόρκη, στὰ Σόδομα καὶ Γόμορρα τῶν Δυτικῶν πόλεων, ἡ ὁμοφυλοφιλία, ὁμοῦ μὲ τὴν κτηνοβασία, ἔχει καταστῇ ὁ κανὼν ἐνῷ οἱ σχέσεις ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν ὅλο καὶ περισσότερο τείνουν νὰ θεωροῦνται παλαιομοδίτικες, σχεδὸν ἀνωμαλίες τῆς φύσεως καὶ τῆς κοινωνίας καὶ περιθωριοποιοῦνται.

Ποτὲ δὲν θὰ ἤρχετο στὸ μυαλὸ ἑνὸς κουτσοῦ νὰ ὑπερηφανευθῇ ὅτι εἶναι κουτσός, πόσῳ μᾶλλον νὰ ὑποκινήσῃ νεαρὸ νὰ κουτσαθῇ. Καὶ ὅμως, μὲ προέλευση τὴν δυτικὴ Βαβυλῶνα ἐξηπλώθη σὲ ὅλην τὴν Δύση καὶ τὸν δυτικοποιημένο πλανήτη, οἱ παρελάσεις κουτσῶν, μὲ σύνθημα: «Νὰ εἶσαι ὑπερήφανος ποὺ εἶσαι κουτσός»!, τὰ περίφημα gay parades, μὲ τὴν ὑποστήριξη τῶν ἀρχῶν ὑπὲρ τῆς «διαφορετικότητος»! Οἱ νέοι ποὺ παρακολουθοῦν τὶς παρελάσεις ζηλεύουν τοὺς μετέχοντες καὶ ἐπιθυμοῦν ἀπὸ μιμητισμὸ νὰ κουτσαθοῦν καὶ αὐτοὶ γιὰ νὰ συμμετάσχουν στὶς παρελάσεις. Εἶναι θέμα χρόνου νὰ ἐξέλθουν  ἀπὸ τὰ πορνεῖα κτηνοβασίας ποὺ ἔχουν κατακλύσει τὴν Γερμανία, οἱ κτηνοβάτες μὲ τοὺς σκύλους τους, γιὰ νὰ παρελάσουν τὴν ὑπερηφάνιά τους, στὸ ὄνομα πάντα τῆς διαφορετικότητος.

Ὁ καλύτερος φίλος μου ἦταν ὁ Αἰγυπτιώτης Πέτρος, ἀπὸ τὰ φοιτητικά μας χρόνια στὸ Παρίσι, μέχρι ποὺ ἀπεβίωσε ἀπὸ καρκῖνο τοῦ προστάτου στὴν Ἀθήνα. Ὁ Πέτρος ἦταν ὁμοφυλόφιλος καὶ ἠτοίμαζε στὴν Σορβόννη, διδακτορικὴ διατριβὴ γιὰ τὸν συμπολίτη του Κωνσταντῖνο Καβάφη. Ἦταν ὑψηλῆς μορφώσεως καὶ ἐντιμότητος, ἐσέβετο τὸ γεγονὸς ὅτι ἐγὼ δὲν ἤμουν κουτσὸς καὶ ποτὲ δὲν προσεπάθησε νὰ μὲ κουτσάνῃ. Ἐπειδὴ ὑπῆρξε πάντα μέλος τοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος τὸν  ἐρωτοῦσα τί θὰ ἔκαμε ἐὰν ἡ χώρα μας  ἐδιοικεῖτο ἀπὸ τὸν ὑπαρκτὸ σοσιαλισμό. Διότι σὲ ὅλα τὰ ὁλοκληρωτικὰ κράτη, ἐπὶ Χίτλερ ὅπως καὶ ἐπὶ Στάλιν, οἱ ὁμοφυλόφιλοι ἐστέλνοντο στὰ στρατόπεδα συγκεντρώσεως καὶ στὶς ἐξορίες. Ἡ ἀπάντησή του ἦταν ὅτι θὰ ἐδέχετο νὰ ὑποστῇ τὴν δοκιμασία αὐτὴ καὶ θὰ παρέμενε κομμουνιστής.

Ἡ ἐξάπλωση τῆς ὁμοφυλοφιλίας στὶς δυτικὲς καὶ δυτικοποιημένες κοινωνίες ἀποσυνθέτει τὴν οἰκογένεια ἡ ὁποία ὑπῆρξε ἀπὸ πάντα ὁ βασικὸς ἱστὸς τῶν κοινωνιῶν. Ἐδῶ δὲν πρόκειται γιὰ ἠθική. Ὁ Μὰρξ σαφῶς ἐτοποθέτησε τὴν ἠθικὴ στὴν σφαῖρα τῆς σχετικότητος. Κάθε κοινωνία καὶ ἠθική. Ἐδῶ πρόκειται περὶ ἐπιβιώσεως τῆς ἀνθρωπότητος. Χωρὶς οἰκογένεια ὅλος ὁ κοινωνικὸς μηχανισμὸς καταρρέει καὶ δὲν ἀντικαθίσταται οὔτε ἀπὸ οἰκογένειες μονογονικές, οὔτε ἀπὸ ἰδίου φύλου, οὔτε ἀπὸ υἱοθετημένα παιδιά, οὔτε ἀπὸ παιδιὰ τοῦ σωλῆνος.

Μία κοινωνία βασισμένη στὴν ἐξασθένιση ἤ καὶ τὴν κατάργηση τῆς οἰκογενείας βαδίζει ἀναποφεύκτως πρὸς τὴν παραφροσύνη καὶ ὁ φεμινισμὸς ὅπως καὶ ἡ ὁμοφυλοφιλία εἶναι βόμβες στὰ θεμέλια τῆς οἰκογενείας καὶ τοῦ ἰδίου τοῦ ἀνθρώπου, συνεπῶς οἱασδήποτε κοινωνίας. Ἥδη οἱ χριστιανικὲς καὶ ἑβραϊκὲς κοινωνίες πνέουν τὰ λοίσθια λόγῳ δυτικοποιήσεως. Ἡ τοποθέτηση τῆς ἰσλαμικῆς κοινωνίας ποὺ ἐπρόφθασε τὴν κατεδάφισή της ἀντιδρῶντας στὴν δυτικοποιήση, ὑπῆρξε ὑποχρεωτικὰ ἐξόχως βιαία. Καὶ ὄχι μόνον ἐσώθη ἀλλὰ δύναται νὰ σώσῃ καὶ τὴν Δύση ἀπὸ τὸν βέβαιο θάνατο.

Τὰ ἑπόμενα χρόνια θὰ δείξουν ἐὰν ἡ Δύση, λόγῳ ἐπικρατήσεως καὶ πάλι τῶν ὁλοκληρωτικῶν κοινωνιῶν, θὰ εὑρεθῇ σὲ θέση νὰ ἐπανέλθη στὴν παράδοση. Διαφορετικὰ ὁ χριστιανισμὸς καὶ ὁ ἑβραϊσμὸς θὰ παραδώσουν τὴν σκυτάλη στὸ Ἰσλάμ. Ἡ ἐμφάνιση τοῦ Ντόναλντ Τράμπ ἐπιτρέπει νὰ ἐλπίσῃ κανεὶς σὲ μία ἀντίστροφη μέτρηση σωτηρίας. Διαφορετικὰ τὸ Ἰσλὰμ θὰ δώσῃ τὴν λύση.

Δημήτρης Κιτσίκης                                                           13 Ἰουνίου 2016

299 – Στὰ πρόθυρα κατακερματισμοῦ τῆς Τουρκίας

299 – Στὰ πρόθυρα κατακερματισμοῦ τῆς Τουρκίας

Ἡ ἀλόγιστη ἀπόφαση τοῦ μελλοθανάτου Ἐρντογὰν νὰ ἀκουσθῇ καὶ πάλι τὸ Κοράνι ὑπὸ τὸν θόλο τῆς Ἁγιᾶς Σοφιᾶς ὥς καὶ ἡ ταυτόχρονη ἐπάνοδος τῶν ἀλβανικῶν ἀπαιτήσεων τῶν Τσάμηδων σηματοδοτοῦν τὴν θέληση τῶν Μεγάλων Δυνάμεων νὰ οἰκοδομήσουν ἕνα μεγάλο Κουρδιστὰν καὶ μία Μεγάλη Ἀλβανία εἰς βάρος τῆς Τουρκίας καὶ τῆς Ἑλλάδος. Ἐὰν δὲ οἱ δύο αὐτὲς ἐνέργειες συνδυασθοῦν μὲ τὴν κάθοδο καὶ πάλι τῶν Ῥώσων στὸ Αἰγαῖο μὲ λάβαρο τὴν Ὀρθοδοξία, βλέπουμε τὸν αἰγαιακὸ χῶρο περικυκλωμένο  ἀπὸ Ἀλβανοὺς, Ῥώσους καὶ Κούρδους ποὺ ἀποτέλεσμα θὰ ἔχῃ ὄχι μόνον  τὸν διαμελισμὸ τῆς Τουρκίας ἀλλὰ καὶ τῆς Ἑλλάδος. Ζωτικὴ λοιπὸν ὑποχρέωση ὁ χῶρος τοῦ Αἰγαίου νὰ ἑνωθῇ γιὰ νὰ ἀποφύγῃ τὴν περικύκλωση καὶ τὸν  διαμελισμὸ τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Τουρκίας.

Μόλις ἐκυκλοφόρησε στὴν Ἀθήνα καὶ τὴν Πόλη, τὴν  ἴδια στιγμὴ στὰ ἑλληνικὰ (μὲ τίτλο, «Σὰν ἀδέλφια», Ἐκδόσεις Ἑπτάλοφος) καὶ στὰ τουρκικά (μὲ τίτλο «Kardeşim gibi», Heyamola Yayınları),  δύο βιβλία ποὺ περιέχουν καὶ στὶς δύο γλῶσσες τὸν παρακάτω πρόλογό μου:

«Ὅταν τὸ 1988 οἱ Ἐκδόσεις τοῦ Βιβλιοπωλείου τῆς Ἑστίας, ἀψηφῶντας τὸν κίνδυνο λιθοβολισμοῦ τῆς προθήκης των ἐτόλμησαν νὰ ἐκδόσουν τὸ βιβλίο μου, Ἱστορία τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, μὲ προμετωπίδα, τὴν φράση τοῦ Συντάγματος τοῦ Ῥήγα, τοῦ 1797 ποὺ ἔλεγε ἐπὶ λέξει ὅτι ἡ Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία ὑπῆρξε «τὸ πλέον ὡραιότερον βασίλειον τοῦ κόσμου, ὁποὺ ἐκθειάζεται πανταχόθεν ἀπὸ τοὺς σοφούς» καὶ ὅταν τὸ 1996, οἱ Ἐκδόσεις İletişim τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἀψηφῶντας τοὺς Τούρκους ἐθνικιστὲς ποὺ ἤθελαν τὴν Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία ἀποκλειστική τους ἰδιοκτησία, ἐτόλμησαν νὰ ἐκδόσουν  βιβλίο μου στὰ τουρκικὰ μὲ τὸν προκλητικὸ τίτλο, Τürk-Yunan İmparatorluğu, δηλαδὴ «Τουρκοελληνικὴ Αὐτοκρατορία», ἤξερα πλέον ὅτι ὁ κεντρικὸς στόχος τοῦ ἔργου μου ὡς ἱστορικοῦ εἶχε τοποθετηθῆ στὶς σωστὲς ῥάγιες.

Ἔκτοτε τὰ δεκάδες βιβλία μου πρὸ καὶ μετὰ τὰ δύο τοῦτα ἔργα ποὺ ὅλα ἔτειναν πρὸς τὸν ἴδιο σκοπό, ὄχι ἁπλῶς ἑδραιώσεως τῆς ἑλληνοτουρκικῆς φιλίας, φιλίας δύο γειτονικῶν λαῶν, ἀλλὰ ἀδελφοποιτῶν πλαγιασμένοι στὶς  δύο ὄχθες τοῦ Αἰγαίου ποὺ ἡ Ἱστορία τοὺς ὑπεχρέωνε νὰ ἀνασυστήσουν τὴν Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία ὑπὸ μορφὴν Ἑλληνοτουρκικῆς Συνομοσπονδίας μέσα στὸ πλαίσιο τοῦ κοινοῦ πολιτισμοῦ τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς, ἁπλῶς ἰσχυροποιοῦσαν τὸ σχέδιο τῆς κοινῆς μοίρας τῶν δύο λαῶν. Ἄλλωστε ὁ τουρκικὸς ὑπότιτλος τοῦ παραπάνω τουρκικοῦ μου βιβλίου ἔλεγε: «Arabölge gerçeği  ışığında Osmanlı  Tarihine bakiş», δηλαδὴ παρουσίαση τῆς Αὐτοκρατορίας αὐτῆς στὸ φῶς τῶν δεδομένων τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς  τῆς ὀθωμανικῆς ἱστορίας.

Μέχρι τὴν δεκαετία τοῦ 1960, ὅταν πρωτοεμφανίσθηκαν τὰ βιβλία μου ποὺ ἔκαμαν σκάνδαλο λόγῳ συνδυασμοῦ ἑλληνολατρίας καὶ τουρκολατρίας, οἱ μὲν Τοῦρκοι ἔβλεπαν τὴν Ἑλλάδα, πρῶτα ὡς ἰμπεριαλιστικὴ χώρα ποὺ μὲ τὴν ἐνθάρρυνση τῆς Ἀγγλίας παρ΄ὀλίγον νὰ ἐξαφανίσουν τὸν τουρκικὸ λαό, ὁ ὁποῖος ἐσώθη τὴν τελευταία στιγμὴ μὲ τὴν ἐπέμβαση ἑνὸς ἥρωος τοῦ Κεμάλ, καὶ δεύτερον ὡς ἕνα μὴ ὑπολογίσημο κρατίδιο μὲ ὑπερφίαλες ἀπαιτήσεις, οἱ δὲ Ἕλληνες ἐχαρακτήριζαν τοὺς Τούρκους βαρβάρους, ἔχοντας ἐγκαταστήσει στὸ κράτος τῶν Ἀθηνῶν τοὺς Μικρασιᾶτες πρόσφυγες οἱ ὁποῖοι δὲν ἐφαίνοντο νὰ εἶχαν μάθει τίποτα γιὰ τὰ αἴτια τῆς ἀσύλληπτης τραγωδίας ποὺ τοὺς εἶχε πλήξει καὶ παρέμεναν νοσταλγοὶ τῶν χαμένων πατρίδων ποὺ πάλι μὲ χρόνια καὶ καιροὺς πάλι  δικά τους θἆταν.

Στὴν ἐξωτερικὴ πολιτική, ἡ Τουρκία, ὡς ἡ κυριώτερη κληρονόμος τῆς Ὀθωμανικῆς Αύτοκρατορίας, δηλαδὴ μίας ἀπὸ τὶς τρεῖς μεγάλες οἰκουμενικὲς αὐτοκρατορίες τῆς Εὐρασίας, δὲν εἶχε θελήσει ἀρχικὰ νὰ συγκεντρώσῃ τὴν ἐξωτερική της πολιτικὴ ἀποκλειστικὰ γύρω ἀπὸ τὸν ἄξονα τῶν σχέσεών της μὲ τὴν Ἑλλάδα, ἐφ’ὅσον τὸ ἑλληνικὸ κράτος ἦταν ἕνα μόνο ἀπὸ τὰ πολλὰ κράτη τῆς Ἀνατολικῆς Μεσογείου ποὺ εἶχαν ἀποσχισθῆ ἀπὸ τὴν Αὐτοκρατορία. Συνεπῶς γιὰ τὴν ἐξωτερικὴ πολιτικὴ τῆς Τουρκίας, οἱ σχέσεις της μὲ τὰ ἀραβικὰ κράτη καὶ μὲ τὰ λοιπὰ κράτη τῆς Βαλκανικῆς, ἐθεωροῦντο ἐξ ἴσου σημαντικὲς ὅπως καὶ μὲ τὴν Ἑλλάδα.

Παρ’ ὅλα αὐτά, ἡ δυναμικὴ τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, ἡ ὁποία εἶχε πάντα βασισθῆ στὴν ἑλληνοτουρκικὴ ἀλληλεξάρτηση, ἐπεβλήθη ἐξ ἀντικειμένου καὶ στὴν Τουρκικὴ Δημοκρατία καὶ τὴν ὑπεχρέωσε νὰ διαμορφώσῃ τὴν ἐξωτερική της πολιτικὴ σὲ σχέση μὲ τὴν ἑλληνική.

Ἀρχικὰ οἱ Τοῦρκοι, στὶς σχέσεις τους μὲ τὴν Ἑλλάδα, ἀπεκάλουν τοὺς Ἕλληνες ἁπλῶς γείτονες, ὅπως γείτονες ἦσαν ὑποχρεωτικὰ καὶ ὅλοι οἱ γύρω τῆς Τουρκίας λαοί. Σιγὰ σιγὰ ὅμως ἡ τουρκικὴ ὑπεροψία καὶ τὸ ἑλληνικὸ μῖσος ἔκαμαν τόπο στὴν παλαιὰ ἀποκλειστικὴ συμβίωση τῶν δύο λαῶν, σὲ μία ἐρωτικὴ σχέση ποὺ ἐξεφράζετο ποικιλοτρόπως ἀπὸ τοὺς δύο λαούς. Ἐνδεικτικά, σημειώνω, ὅτι μερικοὶ Ἕλληνες ἀνέτρεξαν σὲ φροϋδικὰ συμπλέγματα γιὰ νὰ χαρακτηρίσουν αὐτὴν τὴν σχέση. Ἀναφερόμενοι στὴν γεωγραφία τοῦ Αἰγαίου παρωμοίασαν τὴν τουρκικὴ χερσόνησο (τὴν Ἀνατολία) μὲ ἀνδρικὸ πέος εἰσερχόμενο ἐρωτικὰ στὴν ἑλληνικὴ χερσόνησο (τὴν Ῥούμελη) ὡς γυναικεῖο αἰδοῖον.

Ἐπίσης ἐπὶ μεγάλο χρονικὸ διάστημα οἱ πρόσφυγες Μικρασιᾶτες στὴν Ἑλλάδα παρώτρυναν τὰ παιδιὰ τους νὰ μὴν ἐπισκέπτονται τὴν Τουρκία καὶ τὰ χωριὰ τῶν προγόνων τους προφασιζόμενοι τὸν κίνδυνο ἀντιποίνων στὴν πραγματικότητα διότι ἐντρέποντο γιὰ τὴν ἐκδίωξή τους ὡς ἡττημένοι ἀπὸ τὰ προσφιλῆ ἐδάφη. Ἐπειδὴ ἐγὼ κάθε χρόνο μετέβαινα στὴν Τουρκία, πλῆθος Μικρασιατῶν προσφύγων μὲ παρεκάλουν νὰ ἐπισκεφθῶ τὰ χωριά τους στὴν Ἀνατολία καὶ ἐπιστρέφοντας  νὰ τοὺς φέρνω φωτογραφίες καὶ λεπτομέριες τῆς σημερινῆς ζωῆς ἐκεῖ. Ὅταν τοὺς ἔλεγα γιατί δὲν μεταβαίνετε οἱ ἴδιοι ἐκεῖ, ἡ ἀπάντησή τους ἦταν πονεμένη καὶ συνάμα φοβισμένη. Ἐγὼ δὲν τοὺς χαλοῦσα τὸ χατίρι καὶ ὅταν ἐπέστρεφα τοὺς ἔλεγα ὅτι οἱ Τοῦρκοι πρόσφυγες τῆς Ῥούμελης ποὺ εἶχαν πάρει τὴν θέση τους καὶ ἐκατοίκουν στὰ παλαιὰ ῥωμέϊκα σπίτια, μοῦ ἔλεγαν πόσο θὰ ἤθελαν νὰ δοῦν νὰ ἔρχονται οἱ πρώην Ἕλληνες ἰδιοκτῆτες ποὺ θὰ τοὺς ἐδέχοντο σὰν τὰ σπίτια νὰ ἦταν πάντα δικά τους.

Μὲ τὴν ἑλληνικὴ οἰκονομικὴ κρίση, ἀπὸ τὸ 2009, ἄρχισαν πολλοὶ Ἕλληνες νὰ μεταναστεύουν στὴν Τουρκία γιὰ νὰ ἐργασθοῦν ἐκεῖ, ἀκόμη καὶ καθηγητὲς στὰ τουρκικὰ πανεπιστήμια, ἐνῷ ἐγὼ ὅταν ἄρχισα νὰ διδάσκω στὰ τουρκικὰ πανεπιστήμια στὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 1980 ἤμουν ὁ μοναδικὸς Ἕλλην ἐξ Ἑλλάδος.

Καὶ ἔτσι ἕνας Ἕλλην Κωνσταντινουπολίτης ἐγκατεστημένος στὴν Ἑλλάδα, ὁ Ἀλέκος Παπαδόπουλος καὶ ἕνας Τοῦρκος στὴν Τουρκία, ὁ Ἰμπραὴμ Ντιζμάν, ποὺ δὲν ἐγνωρίζοντο, ξεπέρασαν τὶς ἐπιφυλάξεις  τους καὶ ἀπεφάσισαν νὰ ἀλληλογραφήσουν.

Σπανίως ἕνας γάμος, ἀκόμη καὶ θρησκευτικός, ὅταν διαλύεται, ἐπανασυνδέεται. Ὅμως χίλια χρόνια συμβιώσεως Ἑλλήνων καὶ Τούρκων (βλ. Κωνσταντῖνος Ἄμαντος, Σχέσεις Ἑλλήνων καὶ Τούρκων ἀπὸ τοῦ ἐνδεκάτου αἰῶνος μέχρι τὸ 1821, Ἀθήνα, 1955) ποὺ παρέμειναν σὰρξ ἐκ τῆς σαρκὸς στὸν ἴδιο χῶρο, γεννοῦν μία ἀκατανίκητη ἀνάγκη ἐπανενώσεως, πόσο μᾶλλον ποὺ ἀνεγνωρίσθη ἀπὸ τοὺς δύο λαοὺς ὅτι τοὺς ἐχώρισαν οἱ Φράγκοι κατόπιν ἀπείρων ῥαδιουργιῶν καὶ ἀκόμη σήμερα συνεχίζουν τὸ ἔργο ἀποδομήσεως στὴν Τουρκία καὶ τὴν Ἑλλάδα. Τίποτα λοιπὸν τὸ περιέργο ποὺ δύο ἄγνωστοι ὁ ἕνας στὸν ἄλλον, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἴδια ἑλληνοτουρκικὴ φύτρα νὰ αἰσθανθοῦν τὴν ἀνάγκη νὰ ξανασμίξουν.

Ἡ Βυζαντινωθωμανικὴ Αὐτοκρατορία ἦταν ἕνας ζῶν ὀργανισμὸς μὲ δύο πνεύμονες ποὺ τοῦ ἐπέτρεπαν νὰ ζῇ: τὴν Ῥούμελη καὶ τὴν Ἀνατολία. Ὅταν τὸ 1821 οἱ Φράγκοι ἄρχισαν τὸν κατακερματισμὸ τοῦ ἑνιαίου χώρου μὲ κέντρο τὸ Αἰγαῖο, τότε ξέσπασε ὁ ἑλληνοτουρκικὸς πόλεμος ποὺ διήρκησε ἑκατὸ χρόνια, ἀπὸ τὸ 1821 μέχρι τὸ 1922, ἀφήνοντας αἱματοβαμένα τὰ ὕδατα τοῦ Αἰγαίου. «Ὅλοι  οἱ Ἕλληνες στὴν Ἑλλάδα, ὅλοι οἱ Τοῦρκοι στὴν Τουρκία! Θρῆνος σηκώθηκε μέσα στὸ χωριό.Δύσκολα, δύσκολα πολύ, μαθές, ξεκολνάει ἡ ψυχὴ ἀπὸ τὰ γνώριμά της νερὰ κι ἀπὸ τὰ χώματα...Μᾶς ξεριζώνουν! Άνάθεμα στοὺς αἴτιους! Ἀνάθεμα στοὺς αἴτιους! Ἀνάθεμα στοὺς αἴτιους! Σήκωσε ὁ λαὸς τὰ χέρια στὸν οὐρανό, σήκωσε βουὴ μεγάλη: Ἀνάθεμα στοὺς αἴτιους! Κυλίστηκαν ὅλοι χάμω, φιλοῦσαν μαλακωμένο ἀπὸ τὴ βροχὴ χῶμα, τό’τριβαν στὴν κορφὴ τοῦ κεφαλιοῦ τους, στὰ μάγουλα, στὸ λαιμό, ἔσκυβαν, τὸ ξαναφιλοῦσαν», ἔγραψε ὁ Νὶκος Καζαντζάκης, στὸ μυθιστόρημά του, Οἱ ἀδερφοφάδες.

Ἕνα διαζύγιο δύναται νομικὰ νὰ εἶναι τελεσίδικο. Ἕνα ἑλληνοτουρκικὸ διαζύγιο ψυχολογικὰ δὲν εἶναι. Μετὰ ἀπὸ τὸ γκρέμισμα μίας Αὐτοκρατορίας δύο χιλιετιῶν, ἕνα τεράστιο ψυχολογικό, ἀλλὰ καὶ πολιτιστικό, οἰκονομικό, πολιτικὸ καὶ στρατηγικὸ κενὸ ἐζήτει νὰ καλυφθῇ, ἡ πληγὴ ποὺ ἐχαράχθη στὸ Αἰγαῖο μεταξὺ Ῥούμελης καὶ Ἀνατολίας νὰ ἐπουλωθῇ.

Διαβάζουμε τὴν ἀλληλογραφία τῶν δύο πνευματικῶν ἀδελφῶν, τοῦ Ἀλέκου καὶ τοῦ Ἰμπραήμ, ποὺ στὴν γέννησή τους, οἱ μαιευτῆρες τοῦ Λονδίνου καὶ τῶν Παρισίων ἐχώρισαν ἀπὸ τὴν μάνα τους, τοὺς ἐχώρισαν καὶ μεταξύ τους, χωρὶς ποτὲ νὰ ξανανταμώσουν μέχρι τὰ γεράματά τους. Ἀπόλυτη τραγωδία ὅπως στὰ ἀρχαῖα θέατρα τῆς Ἐφέσου καὶ τῆς Ἐπιδαύρου.

Ἀξίζει λοιπὸν νὰ διαβασθῇ ἡ ἀλληλογραφία αὐτὴ μεταξὺ δύο ἀδελφῶν, μετὰ τὴν ἐπανεύρεσή τους. Ὁ Ἀλέκος ὁρίζει μὲ ἀκρίβεια στὰ προσωπά τους τὸ κοινὸ σῶμα τῶν διδύμων μὲ διαφορετικοὺς χαρακτῆρες: Ἕνας ἑλληνοτουρκικὸς λαὸς μὲ δύο γλῶσσες καὶ δύο θρησκεῖες. Γράφει λοιπόν: «Ἐμφανὴς ἡ ὕπαρξη δύο διαφορετικῶν ὀντοτήτων, μέσα στὸ ἴδιο σῶμα. Ἐγὼ καὶ ἐκεῖνος, ἐκεῖνος καὶ ἐγώ».

Δημήτρης Κιτσίκης                                 7 Ἰουνίου 2016

  

298 – Ὁ Κωνσταντῖνος στὴν Κωνσταντινούπολη χωρὶς τοὺς Ῥώσους

298 – Ὁ Κωνσταντῖνος στὴν Κωνσταντινούπολη χωρὶς τοὺς Ῥώσους

Εἶναι γνωστὸ ὅτι ὁ μοναδικὸς Ἕλλην κομμουνιστὴς ποὺ ὑπῆρξε ἀνέκαθεν μοναρχικός, τοὐλάχιστον ἀπὸ τὸ 1975, καὶ ποὺ ἐθεώρησε τὴν μοναρχία συμβατὴ μὲ τὸν κομμουνισμό, ἤμουν ἐγώ. Αὐτὲς τὶς ἡμέρες πληθαίνουν οἱ νεομοναρχικοί, ὀσφραινόμενοι τὴν σίγουρη ἐπάνοδο τοῦ Κωνσταντίνου. Γι’ αὐτὸ καὶ ἀναδημοσιεύω ἐδῶ ἀποσπάσματα ἄρθρου μου στὸ περιοδικὸ Ἐνδιάμεση Περιοχή, τοῦ χειμῶνος 1997-1998  (τεῦχος 6), ποὺ ἔφερε τὸν τίτλο «Ἡ ἐπερχομένη μοναρχία». Ἔγραφα λοιπόν, πρὸ σχεδὸν 20 ἐτῶν, τὰ παρακάτω:

«Ἦλθε ἡ στιγμὴ νὰ ὁρίσωμε τὸ μόνο σύστημα διακυβερνήσεως τοῦ ἑλληνισμοῦ ποὺ ἀνταποκρίνεται στὴν παγκόσμια διάστασή του, δηλαδὴ τὴν μοναρχία... Ἡ Κίνα, ἡ Ἰνδία, ἡ Ἐνδιάμεση Περιοχὴ καὶ ἡ Δυτικὴ Εὐρώπη εἶχαν κοινὲς κοινωνικὲς ἀξίες μέχρι τὴν ἐμφάνιση τοῦ καπιταλισμοῦ στὴν Ἰταλία τὸν ΙΕ΄ αίῶνα καὶ ὅλοι ἐτοποθέτουν τοὺς ἐμπόρους στὸ τελευταῖο κοινωνικὸ σκαλοπάτι. Ἐπίσης, ὅλοι  ἐβάσιζον τὸ πολιτικό τους σύστημα στὴν μοναρχία.

Ἡ συνταγματικὴ βασιλεία ἐνεφανίσθη σταδιακὰ καὶ πρῶτα, στὴν πλέον καπιταλιστικὴ κοινωνία, τὴν Ἀγγλία, ὡς παραφθορὰ τοῦ μοναρχικοῦ θεσμοῦ, μὲ τὴν προσαρμογή του στὸ καθεστὼς τῆς τάξεως τοῦ χρήματος τῶν ἀστῶν, σὲ σημεῖο ποὺ οἱ δύο ἔννοιες τῆς βασιλείας καὶ τοῦ συντάγματος νὰ εἶναι ἀντιφατικές. Ἔτσι στὴν Γαλλία ἐμφανίζεται γιὰ πρώτη φορά, ὁ Λουδοβῖκος-Φίλιππος Α΄(1830-1848), μὲ τὸν ἀντιφατικὸ τίτλο τοῦ βασιλέως-ἀστοῦ, τόσο περίεργο ποὺ ἠχεῖ ὡς ἀστεῖο, κάτι σὰν βασιλιᾶς τῶν πειρατῶν.

Τελικά, στὰ τέλη τοῦ Κ΄ αἰῶνος, ἔχουμε μία βασίλισσα τῆς Ἀγγλίας ἡ ὁποία παρομοιάζεται μὲ εὐγενὲς διακοσμητικὸ ὁμιλούμενο ἔπιπλο, ποὺ δὲν τῆς ἐπιτρέπεται οὔτε κἄν νὰ διαβάσῃ ἰδικό της κείμενο, καὶ ποὺ φυσικὰ ἡ χρησιμότης της ἀμφισβητεῖται ἀπὸ αὐξανόμενο ἀριθμὸ ἀνθρώπων. Ὁ τελευταῖος βασιλεὺς τῆς Αἰγύπτου (1937-1952) προέβλεπε, μετὰ τὴν πτώση του, πὼ ς σὲ λίγο θὰ παρέμεναν στὸν κόσμο ὡς μόνοι βασιλεῖς, οἱ τέσσερις τῆς τράπουλας καὶ ἡ βασίλισσα τῆς Ἀγγλίας. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἐξέφραζε σωστὰ τὴν πλήρη παρακμὴ τοῦ μοναρχικοῦ θεσμοῦ καὶ τὴν γελοιοποίησή του μὲ τὴν μετατροπή του σὲ συνταγματικὴ βασιλεία.

Ἡ ἰσχὺς τοῦ βασιλέως εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ λαοῦ, ἡ λαοκρατία ὡς ἄμεση δημοκρατία. Ὁ βυζαντινὸς βασιλεὺς δὲν ὑπῆρξε ποτὲ κληρονομικός. Μόνη πηγὴ ἐξουσίας του ἦτο ὁ λαός. Ὁ βασιλεὺς ἐξελέγετο, ἔστω καὶ τυπικά, μέσῳ δημοψηφίσματος, ἀπὸ τοὺς τρεῖς λαϊκοὺς φορεῖς, μὲ τὴν κραυγή «ἄξιος», ὅπως καὶ οἱ ὀρθόδοξοι ἱεράρχες: τὸν στρατό, τὴν σύγκλητο καὶ τοὺς δήμους. Ἀνηγορεύετο δηλαδὴ μὲ τὶς ἐπευφημίες τῶν τριῶν αὐτῶν παραγόντων.

Συνεπῶς δὲν ἦτο βασιλεὺς ἐλέῳ Θεοῦ, ἀλλὰ ἐλέῳ «λαοῦ τοῦ Θεοῦ», τοῦ περιουσίου λαοῦ τοῦ νέου Ἰσραὴλ τῶν Ῥωμαίων-Ῥωμηῶν, μὲ τὴν ἔννοια τῆς ἀπολύτου ἑνότητος τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ ποὺ δὲν δύναται νὰ διαιρεθῇ σὲ ἄρχοντες καὶ ἀρχομένους. Ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος δὲν εἶναι πλέον Ῥωμαῖος αὐτοκράτωρ ἀλλὰ ἕνας κατηχούμενος πιστός, καθαριζόμενος κοντὰ στὸν γέροντά του, γι’αὐτὸ καὶ φέρει τὸν τίτλο τοῦ ἰσαποστόλου, τοῦ ἐστεμμένου ἱεραποστόλου τῆς Ὀρθοδοξίας».

Στὸ ἄρθρο αὐτό, θέλοντας νὰ συνδέσω τὴν ἐπάνοδο τῆς μοναρχίας μὲ τὴν σίγουρη μελλοντικὴ δημιουργία τῆς ἑλληνοαλεβηδικῆς συνομοσπονδίας, ἔγραφα: «Τὸ Α καὶ τὸ Ω τῆς ὅλης προσπαθείας εἶναι πὼς τὸ Αἰγαῖο πρέπει νὰ εἶναι ἡνωμένο καὶ ὄχι διηρημένο καὶ νὰ ἐπιτευχθῇ μὲ τὴν σύμφωνη γνώμη τῶν ΗΠΑ...Γιὰ νὰ ἀποφευχθῇ τὸ συνομοσποδιακὸ σύστημα τῆς ἐθνικὴς προεδρίας ἐκ περικτροπῆς... θὰ ἠμποροῦσε νὰ ἀναδειχθῇ αὐτοκράτωρ τῆς Συνομοσπονδίας ὁ βασιλεὺς τῶν Ἑλλήνων Κωνσταντῖνος Β΄ μονάρχη τῆς μελλούσης Συνομοσπονδίας μὲ ἕδρα τὴν Κωνσταντινούπολη. Οὕτως ἤ ἄλλως ὁ μονάρχης  αὐτός, σὲ μία πρώτη φάση, θὰ ἔχει συμβολικὴ παρουσία... Μετὰ τὸν θάνατό του -ἤ τοῦ υἱοῦ του- τὸ σύστημα τῆς διαδοχῆς  θὰ ἐβασίζετο στὸ βυζαντινὸ πρότυπο τῆς ἀναδείξεως τοῦ Βασιλέως ἀπὸ τὸν λαὸ μέσῳ δημοψηφίσματος... Ἡ σταδιακὴ μεταμόρφωση τῆς Συνομοσπονδίας σὲ Αὐτοκρατορία θὰ προσδώσῃ στὸν ἄνακτα τὰ χαρακτηριστικὰ τοῦ ἀπολύτου μονάρχου βυζαντινωθωμανικοῦ τύπου».

Τὸν Ἰούνιο τοῦ 2016, μὲ ἀφορμὴ τὴν πιθανὴ ἐπάνοδο τῆς μοναρχίας στὴν Ἑλλάδα πολὺς λόγος γίνεται γιὰ μιὰ ῥωσικὴ πουτινικὴ διαδοχὴ στὴν Κωνσταντινούπολη χωρὶς νὰ λαμβάνεται ὑπ’ὄψιν ὅτι ἡ ἐκσλαυοποίηση τοῦ Αἰγαίου καὶ τῆς Κωνσταντινουπόλεως δὲν συμφέρει ὄχι μόνον τοὺς Τούρκους ἀλλὰ οὔτε καὶ τοὺς Ἕλληνες καὶ ἐν πάσει περιπτώσει, ἀκόμη καὶ ὁ ῥωσόφιλος Τράμπ, μελλοντικὸς ἴσως πρόεδρος τῶν ΗΠΑ, σὲ καμμία περίπτωση δὲν θὰ ἐπιτρέψη τὴν ῥωσικὴ κάθοδο στὸ Αἰγαῖο.

Δημήτρης Κιτσίκης                                             3 Ἰουνίου 2016