408 – Περὶ ἑλληνικοῦ φονταμενταλισμοῦ καὶ Χριστοδούλου συνέχεια

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς, στυλοβάτης τῆς Ἑλληνωρθοδοξίας

408 – Περὶ ἑλληνικοῦ φονταμενταλισμοῦ καὶ Χριστοδούλου συνέχεια

Σὲ προηγούμενο ἄρθρο τῆς 6ης Ἰανουαρίου 2018 ( ἀρ. 400) ἐπαινοῦσα τὸν Χριστόδουλο καὶ σωστά, ὡς γίγα καὶ ἥρωα, νοητικὰ δολοφονημένο ἀπὸ ἕναν γραικῦλο πυγμαῖο, τὸν Κώστα Σημίτη.

Ἕνας ἱστορικὸς ὅμως πρέπει νὰ ἐρευνᾷ ὅλες τὶς πτυχὲς τοῦ ἥρωος καὶ νὰ τὸν τοποθετήσῃ στὸ πολύπλοκο περιβάλλον τῆς ἐποχῆς του, μὲ τὶς ἀδυναμίες του καὶ τὰ ἀρνητικά του στοιχεῖα. Βασικὰ ὁ Χριστόδουλος ὑπῆρξε νεωτεριστὴς οἰκουμενιστής, δηλαδὴ φραγκοποιημένος ὅπως οἱ περισσότεροι τῶν ὀρθοδόξων ἱεραρχῶν, μὲ πρῶτο τὸν πατριάρχη Βαρθολομαῖο, μὲ τὸν ὁποῖο ὅμως εἶχε ἔλθει σὲ ῥήξι. Γιατί;

Δημοσιεύω παρακάτω κείμενα ἀπὸ τὰ τεύχη 37, 42 καὶ 46 τοῦ τιμηνιαίου μου περιοδικοῦ «Ἐνδιάμεση Περιοχή», γιὰ νὰ ὁλοκληρώσω τὴν εἰκόνα τοῦ ἔργου τοῦ ἀρχιεπισκόπoυ Χριστοδούλου, ἔτσι ὅπως τὸν ἔζησα. Δημήτρης Κιτσίκης - 18 Φεβρουαρίου 2018

1 – Περιμένοντας τὸν Γεννάδιο. Περὶ φονταμενταλισμοῦ

 (Ὑπάρχει ἀναμφισβητήτως πρόβλημα Χριστοδούλου ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς ἐκλογῆς του ὡς ἀρχιεπισκόπου στὶς 28 Ἀπριλίου 1998. Ὁ προκάτοχός του Σεραφείμ ἦταν ἀσήμαντος γιὰ τοὺς περισσοτέρους καὶ συνεπῶς οἱ πάντες τὸν ἠγνόουν. Ἀντιθέτως, μόλις ἐξελέγη ὁ Χριστόδουλος, ἀμέσως τὸν ἐμίσησαν πολλοὶ καὶ ἄλλοι τόσοι, ὅπως ἐγώ, τὸν ἐλάτρευσαν, διότι μέσῳ τῶν λαοσυνάξεων καὶ τοῦ δημοψηφίσματος περὶ ταυτοτήτων ἔδειξε ἐπαναστατικότητα. Δυστυχῶς πολὺ γρήγορα ξεφούσκωσε, ἔμεινε στὰ λόγια καὶ ἐκατηγορήθη ὅτι τελικῶς ἦτο Ἀνδρέας Παπανδρέου μὲ ράσα. Ἤδη τὴν ἡμέρα τῆς ἐκλογῆς του τὸ ἐπίσημο βιογραφικό του τὸν παρουσίαζε μὲ τάσεις λαϊκισμοῦ παρατηρώντας πὼς "χρησιμοποιεῖ σύγχρονη γλῶσσα... Εἶναι γνωστὸς στὰ ΜΜΕ, τὰ ὁποῖα χρησιμοποιεῖ γιὰ τὸ καλὸ τῆς Ἐκκλησίας". Δημοσιεύουμε παρακάτω μία πολὺ ἐνδιαφέρουσα ἐπιστολὴ τοῦ Χριστοδούλου ποὺ  ἀπηύθυνε στὸν διευθυντή μας, στὶς 20 Ἰουνίου 2005, ὡς καὶ τὴν ἀπάντηση ποὺ ὁ τελευταῖος προσεπάθησε νὰ δώση σὲ ἕνα τόσο δύσκολο διαλεκτικὸ ζεῦγος δικαιοσύνης-ἀγάπης, παραδόσεως-ἐκσυγχρονισμοῦ, θεώσεως-πολιτικῆς)

Ἀγαπητὲ κ. Κιτσίκη,  Διεξερχόμενος τὸ τελευταῖο διπλὸ τεῦχος τῆς "Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς" (τ.35-Ἀνοιξη-Θέρος 2005) εἶδα ὅτι σὲ περισσότερα τοῦ ἑνὸς σημεῖα μὲ ἀποκαλεῖτε "φονταμενταλιστὴ" δηλ. φανατικό, μισαλλόδοξο, "ὀρθοδοξιστή". Μὲ ἐξένισεν ἡ κρίσις αὐτὴ, ἡ ὁποία δὲν εἶναι μόνον ἄδικη, γιὰ μέ, ἀλλὰ καὶ ἐξόχως ἐπικίνδυνη καὶ βλαπτικὴ ἐφ'ὅσον διαδιδομένη, καὶ προσωπικὰ μὲ βλάπτει, ἀλλὰ καὶ τὴν Ἐκκλησία, τῆς ὁποίας προκάθημαι, συκοφαντεῖ.

Διερωτῶμαι ἑπομένως πῶς συνάγετε αὐτὴν τὴν ἐντύπωση γιὰ μέ. Ἄν ἤμουν φονταμενταλιστὴς τότε πῶς ἑρμηνεύετε τὰ ἀνοίγματα τῆς Ἐκκλησίας μας πρὸς ὅλο τὸν κόσμο (Δύση καὶ Ἀνατολή), τὴν ἄμεση συγκατάθεσή μου γιὰ ἀνέγερση τεμένους στὴν Ἀθήνα, τὶς ἐπισκέψεις μου σὲ πλεῖστες χῶρες, κατ'ἐξοχὴν τὶς βαλκανικές, ἀλλὰ καὶ τῆς Μ. Ἀνατολῆς, τὴν ζωηρὴ ἀντίθεσή μου στοὺς βομβαρδισμοὺς κατὰ τῆς Σερβίας, στὸν πόλεμο στὸ Ἰράκ, τὰ πύρινα κηρύγματά μου ὑπὲρ τῶν ἀλλοπίστων καὶ ἀλλοφύλων μεταναστῶν ποὺ ἔχουν ἐγκατασταθῆ στὴν Ἑλλάδα, τὶς δηλώσεις μου κατὰ καιροὺς ὑπὲρ μειονοτικῶν ὁμάδων κ.λ.π. κ.λ.π.;

Ἄν θεωρεῖτε φονταμενταλισμὸ τὴν ἀξιόχρεω μέριμνά μου γιὰ τὴν διαφύλαξη τῶν πνευματικῶν ἀξιῶν ποὺ περιφρονοῦνται στὴν εὐημεροῦσαν(;) Ἑλλάδα, ἤ τὴν προσήλωσή μου στὴν Ὀρθοδοξία ἤ τὴν ὑπεράσπιση τῆς γλώσσας μας, ἤ τὴν ἀντίθεσή μου σὲ μέτρα ποὺ κρημνίζουν τὰ ἠθικὰ βάθρα τῆς κοινωνίας, τότε μᾶλλον ἔχετε ἀστοχήσει. Δὲν ἐπιθυμῶ δὲ νὰ παραθέσω ἐδῶ -γιὰ λόγους εὐνοήτους- τὸ μέγεθος τῆς ζημίας ποὺ μοῦ  προκαλεῖτε, ὅταν οἱ πρεσβεῖες ξένων κρατῶν ἤ οἱ ἀνταποκριταὶ τοῦ ξένου τύπου, διαβάζοντας τοὺς χαρακτηρισμούς σας εἰς βάρος μου, τοὺς ἀναμεταδίδουν ὅπου δεῖ μὲ δυσάρεστα ἀποτελέσματα γιὰ πολλά μου διαβήματα ὑπὲρ τῶν ἀρχῶν Ὀρθοδοξίας καὶ Ἑλλάδος. Εἶναι φυσικὸν ἕνας «φονταμενταλιστὴς» νὰ ἀποκαλεῖται ἀπὸ τοὺς ξένους δημοσιογράφους «Χομεϊνὶ» καὶ νὰ κλείνουν γι'αὐτὸν οἱ θύρες. Σκεφθῆτε καὶ πράξετε κατὰ συνείδησιν.

Σᾶς εὔχομαι τὴν χάριν καὶ τὸν φωτισμὸν τοῦ Παναγίου Πνεύματος. Σᾶς ἀποστέλλω τὸ νέο βιβλίο μου Ἑλληνισμὸς προσήλυτος ὡς καὶ τὰ Πρακτικὰ τοῦ Ἱερατικοῦ Συνεδρίου γιὰ τὴν ποιμαντικὴ   τῶν  μεταναστῶν,  ποὺ   ὠργάνωσε

στὴν Ἱερὰ Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀθηνῶν τὸ 2003 ὁ «φονταμενταλιστὴς» Ἀρχιεπίσκοπος.

Δευτέρα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. 20-6-2005.

                        +ὁ Ἀθηνῶν Χριστόδουλος

2 - Δυστυχῶς ἀπεκαλύφθη ὅτι ὁ Χριστόδουλος δὲν ὑπῆρξε ποτὲ φονταμενταλιστὴς ἀρχιεπίσκοπος κεραυνὸς ἀλλὰ δυτικόφιλος παπικός

Δὲν εἶμαι ἀφελῆς. Ἁπλῶς ἐμπιστεύομαι τὸν ἄνθρωπο ὅταν παρουσιάζεται ὡς ἥρως καὶ ὄχι ὡς πολιτικός καὶ δηλώνει πὼς πρόθεσή του εἶναι νὰ ἀναμετρηθῆ ἐπαναστατικὰ μὲ τὸ κατεστημένο, θυσιάζοντας τὸ πρόσωπο του γιὰ μία ἰδέα. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ὑπεστήριξα τὸν 1965-67 τὸν Ἀνδρέα Παπανδρέου ὅταν ἐτοποθετῆτο στὰ ἀριστερὰ τοῦ ΚΚΕ, ὅταν ἡ ὀργάνωση Ἀσπίδα καὶ ἀργότερα τὸ ΠΑΚ (καὶ γιατὶ ὄχι ἡ 17Ν) ἄφηναν νὰ ἐννοηθῆ πὼς τὸν εἶχε ἀρχηγὸ ἕως ὅτου ξεφούσκωσε καὶ ἀπεδείχθη ὑπηρέτης τοῦ κατεστημένου καὶ ὀπαδὸς τῆς ἰδικῆς του προβολῆς. Γιὰ τὸν ἴδιο λόγο ὑπεστήριξα τὸν Χριστόδουλο τὸ 2000 καὶ τοῦ ἀφιέρωσα τὸ βιβλίο μου, Τὸ Βυζαντινὸ πρότυπο διακυβερνήσεως πιστεύοντας ὅτι στὶς λαοσυνάξεις ἦταν ὁ νέος Γεννάδιος. Γιὰ τὸν φονταμενταλισμὸ ἔγραψα στὸ βιβλίο αὐτό: «Παρὰ τὰ ἀρνητικὰ καὶ μὴ ἑλληνικὰ στοιχεῖα τοῦ φονταμενταλισμοῦ  μία φονταμενταλιστικὴ ἐπανάσταση στὴν Ἑλλάδα εἶναι ἄκρως ἐπιθυμητὴ γιὰ νὰ ἐξοντώση τὸ φραγκικὸ καθεστὼς τοῦ κρατιδίου ποὺ ἐπὶ 180 χρόνια δὲν ἐπιτρέπει στὴν Ρωμηοσύνη νὰ ἐπανασυσταθῆ...Τελευταία ἐλπίδα προβάλλει ὁ Ρωμηὸς ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος. Ὑπὸ τὴν ἔννοια αὐτὴ τὸ παρὸν βιβλίο καθίσταται μανιφέστο τοῦ ἑλληνικοῦ φονταμενταλισμοῦ».

Στὸ διπλὸ τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ μας στὸ ὁποῖο ἀναφέρεται ὁ Μακαριώτατος, ὄχι μόνον δὲν τὸν κατηγοροῦμε ἀλλὰ ἀντιθέτως τὸν ἐπαινοῦμε ὅτι ἐπανέφερε τὸ 1998, ἔστω καὶ γιὰ ἕνα μικρὸ χρονικὸ διάστημα τὸν φονταμενταλισμό καὶ μάλιστα τοῦ κάνουμε τὴν τιμὴ νὰ τὸν συγκρίνουμε μὲ τὸν θρυλικὸ «Μακρυγιάννη, πρόδρομο τοῦ ἑλληνικοῦ φονταμενταλισμοῦ», τὸν ὁποῖο καὶ φυσικὰ ἐπαινοῦμε. Μακάρι νὰ εἴχαμε στὴν Ἑλλάδα ἕναν Χομεϊνὶ ποὺ θὰ ἀνεξαρτητοποιοῦσε τὸ κρατίδιο ἀπὸ τὴν ξενικὴ δουλεία καὶ μακάρι ὁ Χριστόδουλος νὰ ἦταν Χομέϊνι ὅταν πρὸς στιγμὴν, λόγῳ τῆς ἀρχικῆς του λεβέντικης στάσεως ὡς ἀρχιεπίσκοπος κεραυνὸς, τὸν ἐπίστευσε ὁ ἑλληνικὸς λαός. Αὐτὸς ἦταν ἄλλωστε ὁ λόγος, ὅπως θὰ τὸ ἐνθυμῆται καλά ὁ ἴδιος, γιὰ τὸν ὁποῖο ἐχρησιμοποίησα τὴν προσωπική μου φιλία μὲ τὸ καθεστὼς τῆς φονταμενταλιστικῆς Τεχεράνης γιὰ νὰ τοῦ ἐτοιμάσω, μὲ τὴν συγκατάθεσή του, ἐπίσημο ταξίδι στὴν Ἰσλαμικὴ Δημοκρατία τοῦ Ἰράν, τὸ ὁποῖο δυστυχῶς δὲν ἐπραγματοποιήθη.

Ὁ φόβος του μήπως τὰ δυτικὰ ΜΜΕ τὸν χαρακτηρίσουν φονταμενταλιστή, δηλαδὴ Ἕλληνα λεβέντη, συνεχιστὴ τοῦ Μακρυγιάννη, ἐπιβεβαιώνει ὅτι δυστυχῶς ὑπῆρξε Ἀνδρέας μὲ ράσα. Ἄλλωστε στὸ περιοδικό μας πολὺ γρήγορα ἐντοπίσαμε τὶς στενές του σχέσεις μὲ τὸν παπισμό. Στὸ τεῦχος 31 (Ἄνοιξη 2004), ὑπὸ τὸν τίτλο, «Ὁ Χριστόδουλος καὶ ἡ Opus Dei», κατεγράφαμε πλεῖστα στοιχεῖα ποὺ ἀπεδείκνυαν τὸν δυτικισμό του καὶ τὸν παπισμό του. Ἡ θέση του εἶναι βασικὰ αὐτὴ ποὺ ἐκφράζει ὁ γνωστὸς δημοσιογράφος τοῦ Συγκροτήματος Λαμπράκη καὶ πρώην Εὐρωβουλευτοῦ τῆς ΝΔ, Γιάννης Μαρῖνος, σὲ ἕνα ἄρθρο του στὸ Βῆμα τῆς 17 Ἀπριλίου 2005, τὸ ὁποῖο ἡ Ἀρχιεπισκοπὴ ἀνέβασε στὸν ἐπίσημο  ἠλεκτρονικὸ ἱστοχῶρο της, μὲ τίτλο, «Ὁ ρόλος τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὁ λόγος τοῦ Ἀρχιεπισκόπου»: ἀντικομμουνισμός, ἀντισοβιετισμός, ἐξύμνηση τοῦ πάπα Ἰωάννου-Παύλου Β΄ τοῦ "Μεγάλου", ἐπειδὴ «ἐνίκησε καὶ ἐγκρέμισε τὸν κομμουνισμό». Τὸ ἄρθρο τοῦ Μαρίνου κλείνει μὲ τὴν παρακάτω χαρακτηριστικὴ φράση τοῦ Βατικανικοῦ φονταμενταλισμοῦ τῆς Opus Dei: «Ἡ φονταμενταλιστικὴ ἀθεΐα ποὺ κυριαρχεῖ στὴν Εὐρώπη, στὸν ἀμείλικτο πόλεμό της κατὰ τοῦ [δυτικοῦ] χριστιανισμοῦ ἀποδέχεται, ἄν δὲν διευκολύνη, τὴν ἐπικράτηση τοῦ Ἰσλάμ, ὅπως οἱ Βυζαντινοὶ ἀπερισκέπτως προτίμησαν τὸ μουσουλμανικὸ σαρίκι ἀπὸ τὴν καθολικὴ τιάρα». Ὅπως καὶ ὁ  Μαρῖνος, ὁ Χριστόδουλος δὲν καταδικάζει τὸν φονταμενταλισμό, ἁπλῶς  συστρατεύεται     μὲ      τὸν  ρωμαιοκαθολικὸ φονταμενταλισμό. Ἐνῷ σήμερα μαίνεται ὁ πόλεμος τῶν φονταμενταλισμῶν, τοῦ προτεσταντικοῦ τοῦ προέδρου Μπούς, τοῦ βατικανικοῦ τοῦ πάπα Βενεδίκτου ΙΣΤ΄, τοῦ ἰσλαμικοῦ τοῦ Μπὶν Λάντεν, τοῦ ἑβραϊκοῦ τοῦ Νετανιάχου, μόνον ὁ ἑλληνικὸς φονταμενταλι- σμὸς ἐνοχλεῖ τὸν Μακαριώτατο.

Ὁ πρώην ἀρχιεπίσκοπος κεραυνὸς ἀρχίζει νὰ ἔχη τώρα τὴν ἀντικειμενικὴ συμπαράσταση τῶν φιλοκαθολικῶν τοῦ Greek Helsinki Monitor (Παναγιώτης Δημητρᾶς, Γρηγόρης Βαλλιανᾶτος, Σάββας Ἀγουρίδης) τὸ ὁποῖο στὴν ἀναφορά του γιὰ τὴν ἑλληνικὴ κατάσταση, ἔγραφε τὸν Ἰούλιο τοῦ 2003: «Οἱ δύο σύμμαχοι στὴν μάχη γιὰ τὴν ὀρθόδοξη ἐπικράτηση εἶναι ὁ πατὴρ Γεώργιος Μεταλληνὸς καὶ ὁ Δημήτρης Κιτσίκης ὡς ἡγέτες τῆς ἀνατολικῆς παρατάξεως», κατηγορώντας καὶ τοὺς δύο γιὰ ἀντισημιτισμό ἐπειδὴ τυχαίνει σὲ μερικὰ σημεῖα νὰ ἐπικρίνουν τὶς ἑβραϊκὲς θέσεις (ὅπως καὶ τὶς μουσουλμανικὲς ἤ τὶς καθολικοπροτεσταντικὲς) ὡς ἐπιζήμιες γιὰ τὰ ἑλληνικὰ συμφέροντα. Ὅλος ὁ κόσμος γνωρίζει πλέον τὶς ἐπιθέσεις τῆς ἀρχιεπισκοπῆς κατὰ τῶν πατέρων καὶ ἐξόχων θεολόγων Θεόδωρο Ζήση καὶ Γεώργιο Μεταλληνό καὶ ὅτι ἀπηγορεύθη ἡ πώληση τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς στὸ Βιβλιοπωλεῖο τῆς Ἀποστολικῆς Διακονίας, ὡς καὶ μὲ ποία εἰρωνεία ἀντιμετωπίζει ὁ οἰκουμενικὸς πατριάρχης Βαρθολομαῖος τὸν δυτικόστρεφο ἐθνικισμὸ, τύπου Παπαφλέσσα, τοῦ ἀρχιεπισκόπου.

Τὸ δρᾶμα τοῦ Χριστοδούλου, ὅπως προηγουμένως τοῦ Γεωργίου Παπαδοπούλου, τοῦ Ἀνδρέα Παπανδρέου καὶ τόσων ἄλλων, εἶναι ὅτι πολὺ γρήγορα συνεμάχησε μὲ τὸ κατεστημένο καὶ ἀφήρεσε γιὰ πολλοστὴ φορὰ ἀπὸ τὸν ἑλληνικὸ λαὸ τὸν ἀπαραίτητο ἥρωα ποὺ χρειάζεται γιὰ νὰ ἐξέλθη ἀπὸ τὴν μετριότητα. Ὁ ἥρως δύναται νὰ εἶναι ἤ νὰ μὴν εἶναι πολιτικὸς ἐγκληματίας ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ τὸν χαρακτηρίζει εἶναι ὅτι ποτὲ δὲν θὰ βάλη νερὸ στὸ κρασί του. Θὰ πάη μέχρι τέλους, ἀδιαφορώντας γιὰ τὴν προσωπικὴ του εὐημερία, θυσιάζοντας τὸν ἑαυτό του γιὰ τὸν λαό του. Τὰ δεῖπνα καὶ τὰ σαλόνια δὲν τὸν ἐνδιαφέρουν. Μὲ τριμμένο πολιτικὸ ἤ κληρικὸ ράσο περιφέρεται στὰ μονοπάτια τοῦ λαοῦ του καὶ τὸν ἐμψυχώνει ὥσπου νὰ παραδώση τὸ πνεῦμα ἐπάνω στὸν σταυρό. Ἐμεῖς ὀνειρευόμεθα τὴν ἔλευση τοῦ ἥρωος καὶ ὅταν στὸ βάθος τοῦ ὁρίζοντος βλέπουμε κάποιον νὰ ζυγώνη, νὰ κράζη, νὰ πολεμᾶ μόνος κατὰ πολλῶν, φουντώνη μέσα μας ἡ τρελὴ ἐλπίδα τοῦ Σωτῆρος. Αὐτὸς θὰ μᾶς σώση! Σὲ λίγο ὅμως ὁ ἥρως κωλοκάθεται καὶ τὸ ρίχνει στὴν καλοπέραση καὶ μᾶς προδίδει. Καὶ περνᾶν τὰ χρόνια καὶ τὸ κρατίδιο βουλιάζει μέχρι τὸν λαιμό στὸν βόθρο τῆς διαφθορᾶς. Περιμένοντας τὸν Γεννάδιο νὰ ἐμμείνη στὴν ἱερὴ ὑπόσχεση: «Ἐγὼ οὐκ ἀρνήσομαί σε, φίλη Ὀρθοδοξία»!

Καὶ ἐνῷ ἐμμένω νὰ τὸν ἐμψυχώνω γιὰ νὰ μὴ λυγίση καὶ τοῦ γράφω στὶς 21 Ὀκτωβρίου 2002, «Μακαριώτατε, εἶσθε γιὰ μᾶς, τὸν λαό του Θεοῦ, τὸ καμάρι τῆς Ρωμηοσύνης. Καὶ μακριὰ ἀπὸ συμβούλους καὶ κόλακες. Ὁ Θεὸς νὰ σᾶς βοηθᾶ πάντα», αὐτὸς εἰσέρχεται στὸν χῶρο τῶν ἑλιγμῶν τῆς ὑψηλῆς διπλωματίας γιὰ νὰ δικαιολογήση τὴν παράδοσή του στὰ λιμνάζοντα ὕδατα τοῦ κατεστημένου. Καημένε Χριστόδουλε! Θὰ ἀποβιώσης καὶ ἐσὺ στὴν κλίνη σου ταχύτατα ξεχασμένος καὶ ὄχι ἐπάνω στὸν αἰώνιο σταυρό. Καὶ ἐμεῖς θὰ περιμένουμε τὸν Γεννάδιο σὰν τὸν Γκοντό.

Στέλνει λοιπὸν ὁ Μακαριώτατος, στὶς 14 Ἰουνίου 2005, ἐπιστολὴ στὸν πρόεδρο τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἐπιτροπῆς José Manuel Barroso, καὶ τοῦ λέγει: «Ἡ Ὀρθόδοξη Χριστιανικὴ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ὡς ἐκφραστὴς τῆς πίστεως τῆς συντριπτικῆς πλειοψηφίας τῶν Ἑλλήνων, μὲ ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον παρακολουθεῖ καὶ σταθερῶς ἐνισχύει τὶς πολιτικὲς ἐπιλογὲς τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἐπιτροπῆς ἀλλὰ καὶ τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης γενικότερα» καὶ πουθενὰ δὲν ἀναφέρεται ὅτι γιὰ νὰ ὑπάρξη Εὐρώπη αὐτὴ πρέπει νὰ βασίζεται στὸν ἑλληνικὸ πολιτισμὸ καὶ ὄχι, ὅπως δηλώνει, στὸν [δυτικο] εὐρωπαϊκὸ πολιτισμό, νὰ βασίζεται στοὺς πατέρες τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, καὶ ὄχι ἁπλῶς, ὅπως γράφει, στὶς ἀρχὲς τοῦ [δυτικοῦ] χριστιανισμοῦ. Δὲν ζητᾶμε ἀπὸ τὸν ἀρχιεπίσκοπό μας νὰ εἶναι εὐγενικὸς στὰ σαλόνια τῆς Εὐρώπης. Τὸν θέλουμε δημιουργὸ τῆς ἑλληνωρθοδόξου Εὐρώπης. Ποῖες εἶναι οἱ προτάσεις του ἐπ'αὐτοῦ;

Δημήτρης Κιτσίκης

3 -Ἀπὸ τὸν ἀρχιεπίσκοπο κεραυνὸ στὸν ἀρχιεπίσκοπο πετεινό

Ὁ κοινὸς ἄνθρωπος ἀπανταχοῦ τῆς γῆς ὀνειρεύεται νὰ ἀφομοιωθῆ μέσα στὸ κατεστημένο γιὰ νὰ ἀπολαύση χρῆμα καὶ ἡσυχία. Εἶναι κομματόσκυλο στὸν κοινοβουλευτισμὸ ἐνῷ ὑπεραμύνεται τοῦ συνθήματος «τάξη καὶ ἀσφάλεια» στὴν δικτατορία. Ἀπεχθάνεται τὶς ἀκραῖες καταστάσεις φασισμοῦ ἤ κομμουνισμοῦ, ποὺ θὰ τὸν ὑπεχρέωναν νὰ προβῆ σὲ οἱανδήποτε προσωπικὴ θυσία. Ὡς ἐθνικόφρων καὶ ὄχι ἐθνικιστής, ὡς συνδικαλιστὴς ἀλλὰ ὄχι σοσιαλιστής, ὡς μέλος τοῦ κόμματος ἀλλὰ ὄχι κομμουνιστής, εἶναι Σικελὸς καὶ ληστὴς τῶν ὀρέων, ἀλλὰ νομιμόφρων. Ὡς παράσιτο καὶ γραφειοκράτης ζητᾶ τὰ πάντα ἀπὸ τὸ κράτος, χωρὶς ποτὲ νὰ τοῦ προσφέρη οἰκειωθελῶς τὸ παραμικρό. Ὡς πονηρός, δὲν βγάζει ποτὲ τὸ φίδι ὰπὸ τὴν τρύπα, εἰρωνεύεται δὲ και χλευάζει τὸν ἀφελῆ ἰδεαλιστή. Μετατρέπει τὴν χώρα στὴν δύσοσμη χωματερὴ τοῦ βολέματος. Ἀντιθέτως, ὁ ἥρως εἶναι μόνος στὸν καθαρὸ ἀέρα τοῦ Ὀλύμπου καὶ τοῦ Ταϋγέτου. Εἶναι ἀκραῖος, περιθωριακός, ἀναρχικός, χουντικός, φασιστής, κομμουνιστής. Ἐγκληματίας ναί, μακελλάρης ποτέ. Ἅγιος ναί, λαπᾶς ποτέ. Ἀριστοκρατικὸς ναί, κοινοβουλευτικὸς ποτέ. Στὸ σημερινὸ κρατίδιο τῶν Ἀθηνῶν, ἀπὸ τὰ πλέον διεφθαρμένα κρατίδια τοῦ πλανήτου, ὁ κοινὸς ἄνθρωπος βασιλεύει. Τίποτα τὸ ὑγιὲς δὲν διαρκεῖ. Ἡ ψυχὴ τοῦ ἑλληνισμοῦ διψᾶ γιὰ ἥρωα καὶ τότε ἐμφανίζονται στὸν ὁρίζοντα ὡς σωτῆρες, ἕνας Παπαδόπουλος, ἕνας Ἀνδρέας, ἕνας Χριστόδουλος. Γρήγορα ὅμως, καταρρακώνεται ἡ φήμη τους στὴν χωματερὴ τοῦ κρατιδίου. Ὁ μακαρίτης Γεώργιος Καψάλης τοῦ φασιστικοῦ ἐντύπου Στόχος, εἶχε ἀποκαλέσει τὸν τότε λεβέντη ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καὶ Ἑλλήνων, ἀρχιεπίσκοπο κεραυνό. Στὴν ἀφέλειά μου, τοῦ εἶχα ἀφιερώσει τὸ βιβλίο μου, Τὸ Βυζαντινὸ Πρότυπο, στὸ ὁποῖο ἔγραφα: «21 Ἰουνίου 2000: Ἡ πρώην ἀγροτιὰ ποὺ ἐξεδιώχθη ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα μετὰ τὸν Ἐμφύλιο γιὰ νὰ δυνηθῆ τὸ Κολωνάκι νὰ ἀναπτυχθῆ εὐρωπαϊκὰ στὸν ὑποπληθυσμό, παρακολουθῆ μὲ ἄφθαστη συγκίνηση μπροστὰ στὶς δορυφορικὲς τηλεοράσεις της, ἀπὸ τὴν Ἀμερικὴ ἕως τὴν Αὐστραλία, τὴν γιγαντιαία λαοσύναξη τῆς Ἐκκλησίας στὴν πλατεῖα Συντάγματος». Τελικὰ ἦτο Ἀνδρέας μὲ ράσα, ἐφούσκωνε ὡς βάτραχος καὶ κατέλειξε πετεινός. Γιὰ πολλοστὴ φορὰ, ἀπεδείχθη ὁ Γραικὸς γραικύλος καὶ σφαγμένα τὰ παιδικὰ ὄνειρα τοῦ ἔθνους. Ὁ Θεὸς νὰ σὲ συγχωρήση Μακαριώτατε! Οἱ Ἕλληνες ὅμως θὰ σὲ συγχωρέσουν; Ἐπὶ δύο χιλιάδες χρόνια ἡ Ἐκκλησία μᾶς ἐσυνήθισε στὶς πλέον θλιβερὲς παρεκτροπὲς καὶ ἐὰν στέκη ἀκόμη, εἶναι ἐπειδὴ ἔχει τὴν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Στὸν Ε΄ αἰῶνα, ὁ Συμεὼν ὁ Στυλίτης ὁ πρεσβύτερος, εἶχε μονάσει κάνοντας πολλὰ θαύματα, στὴν ὕπαιθρο τῆς Ἀντιοχείας, ἐπὶ στύλου 18 μέτρων. Ἐπειδὴ ὁ χῶρος του εἶχε περάσει στοὺς ἀντιπάλους τῆς ἐπισήμου Ἐκκλησίας, ἕναν αἰῶνα ἀργότερα ἐνεφανίσθη ὁ «ἐπίσημος» Συμεὼν ὁ νεώτερος, δυτικὰ τοῦ χώρου, ἀντιγράφοντας τὴν ζωὴ καὶ τὰ θαύματα τοῦ προηγουμένου, ἀλλὰ τοποθετώντας τὸν στῦλο του ἐντὸς ἐκκλησίας, μακρὰν τῶν κακουχιῶν τῆς ὑπαίθρου, μὲ στόχο νὰ ἐξαφανίση τὴν φήμη τοῦ προηγουμένου! Τὸ 407, ὁ Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ἀπεβίωσε στὴν ἐξορία, καταδικασμένος ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὸ Κράτος. Ἀλλὰ μὲ τὸν Χριστόδουλο, ὁ πάντα παρὼν στὶς δεξιώσεις τοῦ κατεστημένου, πῶς νὰ ἀναγεννηθῆ ἡ Ἐκκλησία;  Παρέδωσε τὶς ταυτότητες ἀλλὰ καὶ τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα. Ἐνῷ ὁ ὑπουργὸς Δημοσίας Τάξεως, Βύρων Πολύδωρας, τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 2005, στὴν Βουλή, εἶχε προτείνει τὴν προαιρετικὴ χρήση τοῦ πολυτονικοῦ στὴν δημοσία διοίκηση, ποὺ εἶχε καταργηθῆ ἀπὸ τὸν λαϊκιστικὸ ἀνδρεϊσμό, ὁ Χριστόδουλος δὲν ἔκαμε τἰποτα γιὰ νὰ μετατρέψη σὲ ἐπαναστατικὸ λάβαρο τὴν πρόταση αὐτὴ ποὺ θὰ ἔσωζε τὴν γλῶσσα. Ἄν καὶ γνώστης τῆς αἱρέσεως τοῦ νεοημερολογιτισμοῦ ἐφ’ὅσον ἔγραψε τὴν διδακτορική του διατριβὴ ἐπάνω στὸ θέμα τοῦ παλαιοημερολογιτισμοῦ, δὲν ἐσήκωσε τὸ δακτυλάκι του γιὰ νὰ ὑπερασπισθῆ τὴν ἡρωϊκὴ μονὴ Ἐσφιγμένου τοῦ Ἁγίου Ὄρους ποὺ δοκιμάζεται ἀπὸ τὴν ἀρχομανία τοῦ Βαρθολομαίου, ποὺ στὸ κάτω κάτω ἀντιστρατεύεται τὴν ἰδική του ἀρχομανία καὶ ἐχρειάσθη νὰ στείλη ὁ πάπας πρὸς τοὺς γνησίους Ὀρθοδόξους χριστιανούς,  γιὰ τὶς 7 Ἰανουαρίου 2007,  συγχαρητήριο μήνυμα ἀπὸ τὴν πλατεῖα τοῦ Ἁγίου Πέτρου, καὶ νὰ εὐχηθῆ  στοὺς ἥρωες τῆς Ὀρθοδοξίας, καλὰ Χριστούγεννα. Ἐνῷ στὶς 25 Δεκεμβρίου, ἐκολωκάθετο ἐπὶ τῆς πλατείας Συντάγματος τὸ ἀνίερο δένδρο, συναγωνιζόμενο σὲ εἰδωλολατρεία τὶς δυτικὲς πρωτεύουσες πρὸς τέρψιν τοῦ ἀθηναϊκοῦ ὄχλου τοῦ Κολοσσαίου, στοὺς ἤχους τοῦ ντζίνγκο μπέλλς, οὐδεὶς στὸ κρατίδιο ἐσκέφθη ὅτι τὸ Ἅγιον Ὄρος θὰ ἑώρταζε τὰ Χριστούγεννα 13 ἡμέρες ἀργότερα. Μήπως, ὁ Βενέδικτος ἀποδειχθῆ περισσότερον ὀρθόδοξος;  

4 - Ὀρθόδοξος Ταλιμπανισμός

(Ἡ βιολογικὴ κατάρρευση τοῦ Μακαριωτάτου ἐχρησιμοποιήθη ἀπὸ τοὺς ἀντιχριστιανικοὺς κύκλους τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας γιὰ νὰ τὸν ἐπαναφέρουν στὰ μέτρα τους καὶ ἀπὸ ἱστορικὸ πρόσωπο νὰ τὸν  ὑποβιβάσουν  σὲ   δημόσιο   πρόσωπο.  Ὁ Ὀρθόδοξος ὅμως ποὺ περιμένει τὴν αἰωνία ζωὴ δὲν χρειάζεται τὴν κροκοδήλια εὐαισθησία τῶν οὐσιαστικὰ ἀθέων πολιτικῶν καὶ δημοσιογράφων τοῦ ἀθηναϊκοῦ κρατιδίου. Τὸ πρόβλημα εἶναι ἀλλοῦ. Εἶναι στὴν παταγώδη διάψευση ἑνὸς ὀνείρου, στὸ ὁποῖο εἶχαν πιστεύσει πλέον τῶν τριῶν ἑκατομμυρίων ἐκλογέων ποὺ ὑπεστήριξαν τὴν παραμονὴ τοῦ θρησκεύματος στὶς ταυτότητες καὶ ποὺ διεπίστωσαν κατόπιν τὴν ἀδιανόητη ὑποχώρηση τοῦ πνευματικοῦ τους ἡγέτου. Ἔτσι, ἡ χριστοδουλικὴ ἐπανάσταση ποὺ δὲν ἔγινε ποτὲ καὶ παρέμεινε στὶς ἀνεκπλήρωτες προσδοκιῶν λαοσυνάξεις Ἀθηνῶν καὶ Θεσσαλονίκης, προστίθεται στὴν μακρὰ σειρὰ ἀποτυχιῶν τοῦ ἐπαναστατημένου λαοῦ, μετὰ τοὺς τρεῖς γύρους τοῦ ἐμφυλίου, τὴν 21η Ἀπριλίου καὶ τὴν δράση τῆς 17Ν. Χριστόδουλε, μὲ τί πρόσωπο θὰ ἐμφανισθῆς στὴν Ἱστορία; Μήπως μὲ τὴν παρακάτω ἱεροεξεταστικὴ εἰσαγγελικὴ σκαιὰ ἐπιστολὴ ποὺ ἔστειλες στὶς 6 Ἰουνίου 2005 στὸν σεβαστὸ θεολόγο πρωτοπρεσβύτερο π. Θεόδωρο Ζήση, καθηγητὴ στὸ Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης καὶ καμάρι τῆς Ὀρθοδοξίας, ὡς νέα αὐτοκράτειρα Εὐδοξία κατὰ τοῦ ἁγίου Χρυσοστόμου; Ὁ Θεὸς νὰ σὲ συγχωρήση Μακαριώτατε)

Ἑλληνικὴ Δημοκρατία - Ἱερὰ Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀθηνῶν - Ἐν Ἀθήναις, τῇ 6ῃ Ἰουνίου 2005 - Πρὸς τὸν πρωτοπρεσβύτερον π. Θεόδωρο Ζήσην, εἰς Θεσσαλονίκην [χωρὶς μνεία τῆς ἐπιστημονικῆς καὶ καθηγητικῆς του ἰδιότητος].

 Ἐν συνεχεία τῶν ἀποδιδομενων σοι κατηγοριῶν ἐπὶ: α) ἐξυβρίσει καὶ συκοφαντικῇ δυσφημήσει Ἡμῶν, τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος Χριστοδούλου, προέδρου τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας·  β) καταφρονήσει Ἡμῶν ὡς Προέδρου τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, Ἀνωτάτης Ἐκκλησιαστικῆς Ἀρχῆς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος· γ) παροτρύνσει καὶ ὑποκινήσει τῆς Ἱεραρχίας καὶ τοῦ πληρώματος τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας εἰς στρηνιασμὸν καὶ ἐχθροπάθειαν πρὸς Ἡμᾶς ὡς Πρόεδρον τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας καὶ πρὸς σύμπηξιν καθ' Ἡμῶν φατρίας καὶ τυρείας ἐπὶ σκοπῷ ἐκπτώσεως Ἡμῶν·δ)ἀποπείρᾳ διασαλεύσεως τῆς Ἑκκλησιαστικῆς τάξεως καὶ εἰρήνης ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ τῆς Ἑλλάδος καὶ ε)  δεινοτάτῳ σκανδαλισμῷ τῆς συνειδήσεως τῶν πιστῶν, αἵτινες σπουδαίως κολάζονται ὑπὸ τῶν Ἱερῶν Κανόνων διὰ τῆς ποινῆς τῆς καθαιρέσεως ἐκ τοῦ ὑψηλοῦ τῆς Ἱερωσύνης ὑπουργήματος, δι' ἄς διετάχθη ἤδη διὰ τοῦ ὑπ' ἀριθ. 3152/26-5-2005 Ἡμετέρου ἐγγράφου ἡ διενέργεια κατὰ σοῦ τακτικῶν ἀνακρίσεων, αἵτινες καὶ διεξάγονται, καὶ ἔχοντες ὑπ' ὄψιν τὸ ἄρθρον 102 τοῦ Ν.5383/1932 (ΦΕΚ Α΄110/31 - 3/11 -4/1932) "περὶ τῶν Ἐκκλησιαστικῶν Δικαστηρίων καὶ τῆς πρὸ αὐτῶν διαδικασίας", ἀπαγορεύομέν σοι προσωρινῶς, μέχρις ἐκδόσεως Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαστηρίου, τὴν τέλεσιν πάσης Ἱεροπραξίας, ἄνευ στερήσεως τῶν ἀποδοχῶν. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος, +ὁ Ἀθηνῶν Χριστόδουλος.

Ἡ παραπάνω σκοταδιστικὴ ἐπιστολὴ τοῦ Χριστοδούλου εἶχε προκληθῆ ἀπὸ ἕνα ὁλοσέλιδο ἄρθρο τοῦ π. Ζήση στὴν ἐφημερίδα τῶν Ἀθηνῶν Ἀπογευματινή, τῆς 16ης Μαΐου 2005, μὲ τίτλο, "Οἱ Ἁγιοταφῖτες δείχνουν τὸν δρόμο στοὺς Ἑλλαδῖτες ἀρχιερεῖς", τὸ ὁποῖο ἐζήτει τὴν παραίτηση τοῦ ἀρχιεπισκόπου γιὰ σκανδαλισμὸ τῶν πιστῶν, κατόπιν τοῦ σκανδάλου τοῦ ἀρχιμανδρίτου Ἰακώβου Γιοσάκη.Ὁ καθηγητὴς Ζήσης ἔτυχε ἀμέσως τῆς ἀμερίστου συμπαραστάσεως τῶν φοιτητῶν Θεολογίας τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου, ἐνῷ ὁ Χριστόδουλος ἐτιμωρήθη τὸ 2007, διὰ βιολογικῆς καθαιρέσεως. Δημήτρης Κιτσίκης

400 - Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, ἕνας γίγας ἥρως νοητικὰ δολοφονημένος ἀπὸ ἕναν γραικῦλο πυγμαῖο

Σημίτης, ὁ μπιμπικάνθρωπος, κατεδαφιστὴς τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους

400 - Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, ἕνας γίγας ἥρως  νοητικὰ δολοφονημένος  ἀπὸ ἕναν γραικῦλο πυγμαῖο

Ἕνας σχολιαστὴς στὸν λογαριασμό μου τοῦ facebook, ὁ Ἀχιλλέας Μέγας, ἔγραψε τὰ παρακάτω ὡραῖα λόγια γιὰ τὸ μυστήριο τοῦ ἑλληνισμοῦ καὶ μοῦ ὑπενθύμισε τὸ τεράστιο ῥωμαίϊκο μπόϊ τοῦ φίλου ποὺ ὑπηρέτησα καὶ φίλου τοῦ λαοῦ, ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, δολοφονημένου ἀπὸ τὴν πρωθυπουργικὴ ἀθλιότητα, ἑνὸς Κώστα Σημίτη ποὺ τολμᾷ καὶ σήμερα ἀκόμη νὰ κυκλοφορῇ ἀνενόχλητος στοὺς δρόμους τῶν Ἀθηνῶν:

«Ὁ ἑλληνισμὸς περικλείει τὰ πάντα. Ἄς μὴν τὸν μικραίνουμε λοιπὸν καὶ τὸν περιορίζουμε μὲ τοὺς διαφόρους ἄλλους "ισμούς" . Εἶναι σὰν νὰ ἔσπασε ἕνας μεγάλος καθρέπτης ποὺ ἀντανακλᾷ τὸ φῶς καὶ ἐμεῖς νὰ παίρνουμε ὁ καθένας ἀπὸ ἕνα μικρὸ κομμάτι. Ἐμεῖς θέλουμε ὅλον τὸν καθρέπτη γιὰ νὰ προσεγγίσουμε μέσῳ αὐτοῦ τὸ ΦΩΣ».

Στὸ βιβλίο μου, «Τὸ βυζαντινὸ πρότυπο διακυβερνήσεως καὶ τὸ τέλος τοῦ κοινοβουλευτισμοῦ» (Ἐκδόσεις Ἔσοπτρον, 2001), εἶχα γράψει γιὰ τὸν ἥρωα αὐτὸν ποὺ εἶχα μόλις ἀνακαλύψει ὡς ὁλοκληρωμένο ἄθικτο καθρέπτη τοῦ ἑλληνισμοῦ, τὰ κάτωθι:

«21 Ἰουνίου 2000: Ἡ πρώην ἀγροτιὰ ποὺ ἐξεδιώχθη ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα μετὰ τὸν Ἐμφύλιο γιὰ νὰ δυνηθῇ τὸ Κολωνάκι νὰ ἀναπτυχθῇ εὐρωπαϊκὰ στὸν ὑποπληθυσμό, παρακολουθεῖ μὲ ἄφθαστη συγκίνησι μπροστὰ στὶς δορυφορικὲς τηλεοράσεις της, ἀπὸ τὴν Ἀμερικὴ ἕως τὴν Αὐστραλία, τὴν γιγαντιαία λαοσύναξι τῆς Ἐκκλησίας στὴν πλατεῖα Συντάγματος, ἐνῷ παρεμβάλλονται χυδαῖα ἀντιχριστιανικὰ σχόλια πολιτικάντηδων καὶ διανοουμένων τοῦ κατεστημένου –καὶ ἰδίως τῶν συνασπιστηρίων τῆς ἑλληνικῆς σοσιαλδημοκρατίας- διότι ὁ λαοπρόβλητος ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος ἐτόλμησε νὰ σηκώσῃ καὶ πάλι τὸ λάβαρο τοῦ ΄21.

»Μεταξὺ τῶν θεατῶν, καθισμένος μπροστὰ στὴν ὀθόνη τῆς οἰκίας του, στὴν πρωτεύουσα τοῦ Καναδᾶ, ὁ 65άχρονος πλέον Δημήτρης Κιτσίκης, μὲ δάκρυα στὰ μάτια. Σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν Σωκράτη Κόκκαλη –γεννημένο τὸ 1939, ποὺ καὶ αὐτὸς γιὰ τοὺς λόγους τοῦ  Ἐμφυλίου, εἶχε στὴν παιδική του ἡλικία καταφύγει στὴν Εὐρώπη, καὶ μάλιστα στὶς ἀνατολικὲς χῶρες, ἀλλὰ ὁ ὁποῖος στὴν ἐπιστροφή του στὴν Ἑλλάδα συνετάχθη μὲ τὸ κατεστημένο τοῦ Κολωνακίου-ὁ Δημήτρης εἶχε κρατήσει βαθειὰ μέσα του τὴν ἀπέχθεια γιὰ τὴν παρασιτικὴ παρέα ποὺ συνέχιζε, πενῆντα χρόνια ἀργότερα, νὰ διοικῇ στοὺς πρόποδες τοῦ Λυκαβηττοῦ.

»Θέλοντας νὰ μιμηθῇ τὴν σιδηρὰ κυρία τῆς Ἀγγλίας, τὴν πρώην μεγαλοφυῆ πρωθυπουργὸ Μαργαρίτα Θάτσερ, ἡ ὁποία, μὴ ὑπολογίζοντας τὸ πολιτικὸ κόστος, εἶχε συντρίψει μὲ τὸν πλέον ἀντιλαϊκὸ τρόπο, τὸ ἐργατικὸ συνδικαλιστικὸ κίνημα στὴν Ἀγγλία, ὁ στενῶν ἀντιλήψεων οἰκονομιστὴς ἕλλην πρωθυπουργὸς τῆς ὁδοῦ Ἀναγνωστοπούλου 10, ἐφαντάσθη ὅτι ἡ κατοικία του ἦτο ἀντίστοιχη τῆς 10 Ντάουνινγκ Στρῆτ, καὶ μὴ ὑπολογίζοντας τὸ πολιτικὸ κόστος ἀπεφάσισε νὰ συντρίψῃ τὸ ἐργατικὸ καὶ ἀγροτικὸ κίνημα στὴν Ἑλλάδα καὶ ἐξωμοίωσε τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μὲ συνδικᾶτο. Ἀρνούμενος νὰ συναντηθῇ μὲ τὸν πρόεδρο αὐτοῦ τοῦ συνδικάτου, τὸν Μακαριώτατο Χριστόδουλο, ἄφησε τὸν γελωτοποιὸ τῆς αὐλῆς του, τὸν μεγάλο συγγραφέα τοῦ ἔργου Μοῦ εἰς τὴν νί [τοῦ Μίμη Ἀνδρουλάκη], νὰ προτείνῃ μὲ φορτικότητα, ὡς ἴσος πρὸς ἴσον, συνάντηση καὶ διάλογο μὲ τὸν ἀρχηγὸ τῆς ἑλληνικῆς Ὀρθοδοξίας. Μὲ ἀφορμὴ τὸ ἀσήμαντο θέμα τῶν ταυτοτήτων, ὁ Κώστας Σημίτης ὑπέπεσε εἰς τὸ μοιραῖον λάθος καὶ ἤνοιξε τοὺς ἀσκοὺς τοῦ Αἰόλου. 1947-2000 :  53 χρόνια μετὰ εἶχε ἀρχίσει ἡ ἀντίστροφη μέτρησις...

»Οἱ πολιτικοὶ ποὺ κατενόησαν τὴν σημασία τῆς στροφῆς ποὺ ἐπετεύχθη τὸ ἔτος 2000 στὴν ἱστορία τοῦ Ἔθνους μας μὲ τὴν παρουσία τοῦ Χριστοδούλου, ἐπεχείρησαν ἀμέσως νὰ ὁδηγήσουν τὸ λαϊκὸ αὐτὸ  ῥεῦμα στὸ αὐλάκι τοῦ κοινοβουλευτισμοῦ, ἀκόμη καὶ μὲ τὴν ἵδρυση χριστιανοδημοκρατικοῦ κόμματος. Μία τέτοια προσπάθεια ὅμως ἦταν τελείως ἀπαρἀδεκτη γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία».

Τὸ χριστοδουλικὸ μανιφέστο τοῦ ἑλληνικοῦ φονταμενταλισμοῦ κατεπνίγη μὲ τὴν δολοφονία τοῦ Χριστοδούλου τὸ 2008. Ὡς σύμβουλός του εἶχα προσπαθήσει νὰ τὸν φέρω στὴν Τεχερὰνη τῶν ἀγιατολλάδων ὡς στενὸς φίλος των ποὺ  ἤμουν ἐγώ, καὶ αὐτὸς εἶχε συναινέσει καὶ ἠτοιμάζετο γιὰ τὸ ταξίδι αὐτὸ, ἀλλὰ ἡ σφοδρὴ ἀντίδρασις τῆς ἑλληνικῆς κυβερνήσεως τὸν  εἶχε ἀποτρέψει.

Ἕνα χρόνο μετὰ τὴν δολοφονία του ἡ χώρα μας κατέρρεε ὡς ἐσχάτη ἀποικία τῶν Γερμανῶν καὶ τῶν σημιτικῶν γερμανοτραφῶν δωσιλόγων τους. Μερικὰ χρόνια μετά, ἡ ἀπέναντι ὄχθη διοικουμένη ἀπὸ τοὺς Τούρκους φονταμενταλιστές, ἐπεβάλλετο, κατόπιν ἐμφυλίου μεταξὺ τοῦ πνευματικοῦ πατέρα τοῦ τουρκικοῦ φονταμενταλισμοῦ Φετουλὰχ Γκϋλέν καὶ τοῦ πνευματικοῦ υἱοῦ του Ἔρντογαν. Τὸ ἀποτέλεσμα ἦτο μία άναδυομένη ὑπερήφανη ἀνεξάρτητη Τουρκία.

Ἡ ἀθηναϊκὴ ἐφημερὶς «Ἑστία», τῆς Κυριακῆς 31 Δεκεμβρίου 2017, ἐθρήνη μὲ  κύριο ἄρθρο της, «Ὅταν ἐπιστρέφουν οἱ αὐτοκρατορίες», μὲ ὑπογραφὴ μανιώδους δυτικοφίλου, τοῦ Παπανδροπούλου, τὴν ἀναπόφευκτη παρακμὴ τοῦ ἐθνοκράτους καὶ τὴν ἐπιστροφὴ τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, μαζὶ μὲ τὶς Ῥωσικές, Ἰρανικὲς καὶ Κινεζικές Αὐτοκρατορίες,  τὶς αὐτοκρατορίες ποὺ βασίζονται στὸν θρησκευτικὸ φονταμενταλισμὸ καὶ ποὺ σύντομα θὰ ἀκολουθήσῃ μία φονταμενταλιστικὴ Ἀμερική, ἔστω καὶ ἄν δολοφονηθῇ ὁ ἀμερικανὸς ἀγιατολλὰχ Δονᾶλδος Τράμβιος. Μέχρι στιγμῆς, μόνον οἱ Ἄραβες καὶ ἡμεῖς  χάνουμε τὸ παιχνίδι.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 6 Ἰανουαρίου 2018

373 - Τὸ τέλος τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως καὶ ἡ ἐπάνοδος στὴν Ἐνδιάμεση Περιοχή

Ὁ πρόεδρος τοῦ Ἰρὰν Χαταμί στὴν Ἀκρόπολη

373 - Τὸ τέλος τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως καὶ ἡ ἐπάνοδος στὴν Ἐνδιάμεση Περιοχή

(Ἡ ἔλλειψη ἐπιστημονικῆς καταρτίσεως τοῦ Ἕλληνος ὅσο καὶ ἡ ἐπιφανειακή του γρήγορη σύλληψη τῆς πορείας τῶν γεγονότων τῆς κοινωνίας ποὺ τὸν περιβάλλει, τὸν μετατρέπει σὲ μόνιμο τζογαδόρο ἐπαναλαμβάνοντας στὸν συνομιλητή του "βάζουμε στοίχημα ὅτι αὐτὸ θὰ γίνῃ", καὶ ἐὰν "πέσει μέσα" αὐτοανακηρύσσεται προφήτης καὶ Μάρξ. Ὅμως ἡ σωστὴ ἀνάλυση τῶν παγκοσμίων γεγονότων βασίζεται στὴν πολυετῆ ἐπιστημονικὴ μελέτη τῶν διεθνῶν σχέσεων δεκαετιῶν καὶ ὄχι στὴν ῥωμέϊκη εὐφυολογία. Παράδειγμα, τὸ παρακάτω κείμενό μου ποὺ ἐδημοσίευσα στὸν τριμηνιαῖο μου περιοδικό, Ἐνδιάμεση Πεδριοχή, τεῦχος 24, Θέρους 2002, δηλαδὴ πρὸ 15 ἐτῶν, ὡς γεωπολιτικὸς καὶ ὄχι ὥς ἕλλην ἐξυπνάκιας)

Τὸ 1962, ὁ πρύτανις τοῦ Πολυτεχνείου καὶ πατέρας μου, Νῖκος Κιτσίκης  ἀπεδείκνυε ὅτι ἡ Ἑλλὰς, μὲ τὴν ἐνσωμάτωσή της στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, θὰ ὑπέκυπτε σὲ ἕνα γερμανικὸ Δ' Ράϊχ (βλ. τὸ σχετικὸ κείμενο  στὸ τεῦχος 11 τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς). Στὶς 15 Νοεμβρίου 2000, ἡ βρεταννικὴ Daily Telegraph ἐξηγοῦσε ὅτι ὁ στόχος τῆς ΕΕ ἦταν νὰ οἰκοδομήση ἕνα ὑπερκράτος ποὺ θὰ ἐξηφάνιζε τὰ κράτη μέλη, ὅπως τὴν Ἑλλάδα, καὶ προσέθετε: "Ἤ ἕνα τέτοιο [ὑπερ]κράτος θὰ ἱδρυθῇ ἤ τὸ εὐρὼ θὰ ἀποτύχῃ καὶ μαζί του ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση. Τὰ ζάρια ἔχουν ἤδη ριχθῆ". 

Τὸν Μάϊο 2001, ὁ ἐκπρόσωπος τοῦ Γερμανοῦ σοσιαλδημοκράτη καγκελλαρίου Gerhard Schröder, ἐδήλωνε : "Ἰσχυροποίηση τῆς Κομισσιὸν σημαίνει μετατροπή της σὲ ἄτυπη εὐρωπαϊκὴ κυβέρνηση καὶ ἡ μετατροπὴ τοῦ Συμβουλίου Γενικῶν Ὑποθέσεων σὲ Ἄνω Βουλὴ σημαίνει περιορισμὸ τῆς    ἐπιρροῆς  τῶν   ἐθνικῶν κυβερνήσεων". 

Ὁ ἄπατρις ἐπαναστάτης τῆς παρισινῆς ἐξεγέρσεως τοῦ 1968, ὁ Γαλλογερμανοεβραῖος οἰκολόγος Daniel Cohn-Bendit, ποὺ ὑπηρετεῖ τὰ συμφέροντα τοῦ καπιταλιστικοῦ παγκοσμισμοῦ καὶ τοῦ Δ' Γερμανικοῦ Ράϊχ,  ἐδήλωνε στὶς 30 Δεκεμβρίου 2000:  "Ὅποιος δὲν θέλει τὴν Εὐρώπη νὰ φύγῃ". 

Τὸν Μάϊο 2001, ὁ Sir Peter Tapsel, κορυφαῖο στέλεχος τοῦ Βρεταννικοῦ Συντηρητικοῦ Κόμματος, συνέκρινε τὸ εὐρωπαϊκὸ ὅραμα τοῦ Σρέντερ μὲ αὐτὸ τοῦ Χίτλερ γιὰ μιὰ μεγάλη Γερμανία καὶ ὑπενθύμισε ὅτι ὁ Μπίσμαρκ καὶ ὁ Χίτλερ εἶχαν στὸ παρελθὸν προτείνει ἑνιαῖο νόμισμα γιὰ τὴν Εὐρώπη : "Ἀπὸ τὶς Βρυξέλλες μέχρι τὴν Βόννη καὶ τὸ Βερολῖνο, ἡ σημερινὴ γενεὰ τῶν Βρεταννῶν ἀντιμετωπίζει τὴν ἀπειλὴ μίας ξένης κυριαρχίας, ἀπειλεῖται ὁ τρόπος ζωῆς μας, τὸ ἐμπόριο καὶ ἡ κουλτούρα μας". 

Τὴν ἴδια στιγμή, τὸν Ἰούνιο 2001, ὁ γερμανοτραφὴς γκαουλάϊτερ, Σημίτης ὁ Λογιστὴς, σὲ συνάντησή του στὸ Βερολῖνο μὲ τὸν Σρέντερ, ἐπεκρότησε ἐνθουσιωδῶς τὴν μετάλλαξη τῆς ΕΕ σὲ Δ' Ράϊχ. Τὸν Μάρτιο 2002, ἡ πρώην Βρεταννὶς πρωθυπουργός, Margaret Thatcher, ἐδήλωνε σχετικὰ μὲ τὸ τελευταῖο της βιβλίο Statecraft, ὅτι ἡ Ἀγγλία ἔπρεπε νὰ ἀπομακρυνθῆ ἀπὸ τὴν ΕΕ, πρῶτον διότι ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση θὰ ἀποτύχῃ καὶ δεύτερον διότι ἡ ἕνωση αὐτὴ μᾶς θυμίζει τὸ Γ' Ράϊχ "ποὺ ἦτο μία προσπάθεια εὐρωπαϊκῆς ἐπιβολῆς". 

Τέλος, τὴν ἴδια στιγμή,  ὁ πρόεδρος τῆς τουρκικῆς Βουλῆς Ömer Izgi, προέβλεπε ὅτι στὰ ἑπόμενα 50 χρόνια ἡ ΕΕ θὰ μετεμορφώνετο σὲ μία Γερμανικὴ Ἕνωση ποὺ θὰ ὑποτάξη τοὺς εὐρωπαϊκοὺς λαοὺς στὰ συμφέροντά της.

Ἐν τῷ μεταξύ, στὶς 15 Μαρτίου 2002, μήνυμα αἰσιοδοξίας γιὰ τὸν ταλαιπωρημένο ἀπὸ τὸν σημιτοκαραμανλισμὸ ἑλληνικὸ λαό, μετέφερε στὴν Ἀθήνα ὁ πρόεδρος τοῦ Ἰράν, Μοχάμεντ Χαταμί: Ἐπεσκέφθη τὴν Ἀκρόπολη καὶ στὸ Πάντειο Πανεπιστήμιο, ὕμνησε τὴν διαχρονικὴ καὶ παγκόσμια σημασία τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ. Ἡ ἀλήθεια ἐξ Ἀνατολῶν.

Δημήτρης Κιτσίκης                                                          13 Σεπτεμβρίου 2017

337 – Μὲ Τράμπ, τὸ 2017, ξεκινᾷ ὁ ἑλληνικὸς ΚΑ’ αἰών

Ὁ Τρὰμπ εὐλογεῖται ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴ ὈρθόδοξηἘκκλησία

Συνέντευξη τοῦ Δημήτρη Κιτσίκη, 14 Ἰανουαρίου 2017

337 – Μὲ Τράμπ, τὸ 2017, ξεκινᾷ ὁ ἑλληνικὸς ΚΑ’ αἰών

Ὁ ΙΘ΄ αἰὼν ξεκίνησε τὸ 1815 μετὰ τὴν τελικὴ πτώση τοῦ Ναπολέοντος. Ὁ Κ΄ αἰὼν ξεκίνησε τὸ 1914 μὲ τὴν ἔκρηξη τοῦ πρώτου παγκοσμίου πολέμου καὶ ὁ ΚΑ΄ αἰὼν ξεκίνησε τὸ 2017 μὲ τὴν ἄνοδο στὴν ἐξουσία, ὡς πλανητάρχη τοῦ Τράμπ.

Τὸ 1821 ἀπεσχίσθη ὁ ἑλληνισμὸς ἀπὸ τὴν Αὐτοκρατορία τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ ἔγινε γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία του ἁπλῆ ἀποικία, διότι ποτέ, μὰ ποτὲ προηγουμένως, οὔτε κατόπιν τῆς κατακτήσεως ἀπὸ τὴν Ῥώμη, οὔτε κατόπιν τῆς ἐπιβολῆς τοῦ χριστιανισμοῦ ποὺ ἀνεκήρυξε τοὺς Ἕλληνες εἰδωλολάτρες, οὔτε σὲ ὅλην τὴν διάρκεια τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας, ὅταν ὁ ὅρος ῥωμαῖος εἶχε ἀντικαταστήσει τὴν ὀνομασία ἕλλην, οὔτε σὲ ὅλην τὴν διάρκεια τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, ὅταν ὁ ὅρος ῥωμηὸς ἐφαίνετο νὰ ἀποκόπτῃ τὸν ἑλληνισμὸ ἀπὸ τὸν Ὅμηρο, ὁ ἑλληνισμὸς εἶχε κατρακυλήσει στὴν θέση τριτοκοσμικῆς ἀποικίας.

Τὸ 1922 ἀπεσχίσθη ὁ ἑλληνισμὸς ἀπὸ τὴν καρδιά του, τὴν Ἀνατολία καὶ κατέληξε μετὰ τὸν δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο σὲ κλωτσοσκούφι τῆς Εὐρώπης, διοικούμενο ἀπ’εὐθείας ἀπὸ τὶς Βρυξέλλες μέσῳ ἑνὸς ἀφρικανικοῦ τύπου ἐπάρχου ποὺ ἑδρεύει καὶ σήμερα ἀκόμη στὴν πορνικὴ σουσοῦ τοῦ Κολωνακίου, κατὰ Δημήτρη Ψαθᾶ, τοῦ Ποντίου (1907-1979). Ὁ σημερινὸς ἔπαρχος ὀνομάζεται, ἐὰν ἐνθυμοῦμαι καλῶς, κάποιος Παυλόπουλος Προκόπιος.

Τὸ 1962, ἔτος ἀπὸ τὸ ὁποῖο ἤρχισε νὰ ἰσχύῃ ἡ ἀποικιακὴ σύνδεση τῆς Ἑλλάδος μὲ τὴν Κοινὴ Ἀγορά, πολὺ πρὶν καταλήξουμε στὸν μπιμπικάνθρωπο Σημίτη, ὁ Νῖκος Κιτσίκης (1887-1978), ἔγραφε τὰ ἑξῆς: «Ὑπὸ τὴν πίεσιν τῆς ἐξεγέρσεως τῶν ὑποαναπτύκτων τέως ἀποικιακῶν λαῶν, ἡ Δυτικὴ Εὐρώπη συνεσπειρώθη εἰς οἰκονομικὸν καὶ πολιτικὸν σύνολον. Τὰ κράτη της τὸ ἕν μετὰ τὸ ἄλλο ἔχασαν τὰς ἀποικίας των. Τὸ οἰκοδόμημα τῆς ἀποικιοκρατίας κατέρρευσε καὶ οἱ Εὐρωπαῖοι ἀνεζήτησαν, μὲ τὴν ἕνωσιν, διεύρυνσιν τοῦ οἰκονομικοῦ χώρου μέσα εἰς τὴν Εὐρώπην, ὑπὸ τὴν μορφὴν τῆς συνδέσεως ὑποαναπτύκτων γεωργικῶν χωρῶν μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, ὡς ἀντιστάσθμισμα τῶν ὑπερποντίων ἀπολεσθεισῶν ἀποικιῶν. Πρώτη ἐκ τῶν τελευταίων ἀποικιῶν ἀποκτηθεῖσα διὰ τῆς συνδέσεως, ὑπῆρξεν ἡ Ἑλλάς»

Πῶς ἔγινε ὁ ὑπέρλαμπρος πολιτισμὸς τοῦ ἑλληνισμοῦ νὰ κτυπηθῇ μανιωδῶς ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ τοῦ χρεωστοῦν τὴν πνευματική τους ὕπαρξη; Τὴν ἀπάντηση ἔδωσε ὁ Νίτσε, γράφοντας στὸ βιβλίο του, Ἡ Γέννηση τῆς Τραγωδίας (1872), «ἀποδεδειγμένα σὲ κάθε περίοδο τῆς ἐξελίξεώς του ὁ δυτικοευρωπαϊκὸς πολιτισμὸς προσεπάθησε νὰ ἀπελευθερώσῃ τὸν ἑαυτό του ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες...μία ὀργὴ ποτισμένη μὲ μῖσος ξεσπᾷ ἐναντίον τῶν Ἑλλήνων, ἐναντίον αὐτοῦ τοῦ μικροῦ καὶ ἀλαζονικοῦ ἔθνους, ποὺ εἶχε τὸ νεῦρο νὰ ὀνομάσῃ βαρβαρικὰ ὅτι δὲν εἶχε δημιουργηθῆ στὸ ἔδαφός του».

Τέτοιος ἦτο ὁ Γκομπινώ (1816-1882), ποὺ ὑπηρέτησε ὡς διπλωμάτης στὴν Ἑλλάδα καὶ ὁ ὁποῖος  εἶχε αὐτὴν τὴν ὑπέρμετρη ἀγάπη γιὰ τὸν ἑλληνισμὸ ποὺ ἐκφράζουν σήμερα μερικοὶ Ἕλληνες, οἱ ὁποῖοι ὑποφέρουν διαπιστώνοντας τὴν κατάντια τοῦ ἀθηναϊκοῦ κρατιδίου, ἀγάπη ποὺ μετεσχιματίζετο σὲ μῖσος, ἐνῷ  τὰ πλέον εὐτυχισμένα χρόνια τῆς ζωῆς του τὰ εἶχε περάσει στὴν Ἀθήνα, παρέα μὲ τὶς ἀδελφὲς τῆς οἰκογενείας Δραγούμη.

Τὸ 1998, στὴν αὐγὴ τοῦ παρόντος αἰῶνος ἔγραψα στὸ περιοδικό μου Ἐνδιάμεση Περιοχή (Φθινοπώρου 1998, τεῦχος 9): «Ὁ ΚΑ΄αἰὼν θὰ εἶναι ἑλληνικὸς ἤ δὲν θὰ ὑπάρξῃ». Καὶ ἰδού, ἔρχεται σήμερα ὁ Τράμπ, τῆς βαρβαρικῆς Δύσεως, καὶ συμμαχεῖ μὲ τὴν ἑλληνικὴ Ἐνδιάμεση Περιοχή, μέσῳ τῆς ῥωσικῆς Ὀρθοδοξίας, γιὰ νὰ ἀναγείρῃ τεῖχος κατὰ τῆς κινεζικῆς πλημμυρίδος, τοῦ μόνου πολιτισμοῦ ποὺ δύναται νὰ ἀνταγωνισθῇ τὸν ἑλληνικὸ καὶ ποὺ σίγουρα θὰ εἶχε ἐπιβληθῆ ἐπὶ ὁλοκλήρου τοῦ πλανήτου μέσῳ τῶν ἀπάτριδων τραπεζῶν, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ καταστρέψῃ ὁλοσχερῶς τὸν ἀντίπαλο ἑλληνισμὸ μὲ τὴν ὁλοκληρωτικὴ ἐπικράτηση τοῦ σινισμοῦ.

Διότι ὁ Τράμπ εἶναι ἐκπρόσωπος τῶν δυτικῶν ἐργολάβων, συνεχιστῶν τῶν κτιστῶν τῶν γοτθικῶν καθεδρικῶν ναῶν τοῦ Μεσαίωνος, ποὺ ἐπέδραμον ὡς φράγκοι σταυροφόροι κατὰ τοῦ Βυζαντίου μὲ ἀπέραντη ζηλοτυπία κατὰ τῶν ἀνωτέρων τους Ἑλλήνων, ποὺ ἐνώπιον τῆς πρὸς δυσμᾶς ἐλεύσεως τοῦ Ἰσλάμ, ὑπεχρεώθησαν νὰ ἀντιγράψουν, μέσῳ τῆς ἰταλικῆς Ἀναγεννήσεως, ἔστω καὶ ἄγαρμπα, τὴν ἑλληνικὴ θεόπνευστη δημιουργικὴ πνοή, καὶ νὰ θωρακίσουν τὴν βαρβαρικὴ Δύση μὲ ἑλληνικὸ πασπάλισμα, κατὰ τῆς ἰσλαμικῆς καταιγίδος.

Καὶ σήμερα, ἐνώπιον τῆς προβλεπομένης συμμαχίας τοῦ κινεζικοῦ γίγαντος μὲ τὸν ἰσλαμικὸ φανατισμό, κατὰ τῆς ἀμερικανορωσικῆς σταυροφορίας μὲ συμμάχους τοὺς φράγκους ντεγκωλλικοὺς τῆς Μαρὶν Λὲ Πὲν καὶ τοὺς πολιτισμένους Πέρσες, ἐτοιμάζεται ἡ μάχη τῶν μαχῶν ποὺ θὰ καταλήξῃ στὸ τέλος τοῦ πλανητικοῦ πολέμου μίας γενεᾶς, ἡ ὁποία εἶχε ξεκινήσει τὸ 1999 μὲ τὸν διαμελισμὸ τῆς Γιουγκοσλαυΐας, στὴν συμπαντικὴ ἑκατόμβη, ἀπὸ τὰ ἐρείπια τῆς ὁποίας θὰ ξανακτισθῇ ὁ κόσμος μὲ βάση τὸν ἑλληνισμὸ καὶ τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα. Ἀκόμα καὶ ὁ ἡττημένος σινισμὸς θὰ ὑποχρεωθῇ νὰ προσκυνήσῃ τὸν ἑλληνικὸ πολιτισμὸ ποὺ θὰ τοῦ ἐπιβάλῃ ἡ βαρβαρικὴ Δύση. Διότι ἄλλη μοναδικὴ λύση θὰ εἶναι ἡ ἐπιστροφὴ στὴν λιθίνη ἐποχή.

 Μὲ τὰ μιάσματα ποὺ θὰ ἀφήσῃ, ἐν μέσῳ  τῶν ἀναθυμιάσεων τῶν πυρηνικῶν μαχῶν ὁ πλανητικὸς πόλεμος, θὰ κείτωνται καὶ οἱ γραικύλοι, οἱ πυγμαῖοι αὐτοὶ ποὺ εἶχαν τολμήσει νὰ ἐπικαλεσθοῦν ὡς προγόνους των τοὺς θεοὺς τοῦ Ὀλύμπου καὶ εἶχαν συλήσει τὰ ἅγια χώματα τῆς Ἑλλάδος.

Στὴν τελικὴ ἐπικράτηση τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ ἐπὶ τοῦ σινισμοῦ καθοριστικὸ ῥόλο παίζει ἡ ἐδαφικὴ μηδαμινότης τοῦ ἑλληνισμοῦ ἀπὸ καταβολῆς Ὁμήρου. Ὁ ἑλληνισμὸς εἶναι ἕνα τεράστιος ἐγκέφαλος μέσα σὲ ἕνα πολὺ μικρὸ σῶμα ἐνῷ δύναται μὲν ὁ σινισμὸς νὰ εἶναι ἐγκέφαλος ἀντιστοίχων διαστάσεων ἀλλὰ ἐγκλωβισμένος σὲ τεράστιο ἐδαφικὸ σῶμα ποὺ χρειάζεται μεγάλη ὑλικὴ ἰσχὺ γιὰ νὰ ἐπιβιώσῃ. Ἀποτέλεσμα, ὁ ἑλληνισμὸς πετᾷ στὸ διάστημα ὡς λεπτοσώματος ἄγγελος ἐνῷ ὁ σινισμός, ὡς δεινόσαυρος, γιὰ νὰ ἀπογειωθῇ χρειάζεται τεραστία ὑλικὴ τροφή.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 15 Ἰανουαρίου 2017

Ὕποσημειώσεις:

1) Ἡ παγκοσμιοποίηση εἶναι ἀναπόφευκτη καὶ ἀντικαθιστᾷ τὴν ῥωμαίϊκη καὶκινεζικὴ ἔννοια τῆς οἰκουμενικῆς αὐτοκρατορίας τοῦ παρελθόντος.Τὴν παγκοσμιοποίηση προσεπάθησαν νὰ πραγματοποιήσουν οἱ διεθνιστὲς τοῦ κομμουνισμοῦ ὥς καὶ τοῦ καπιταλισμοῦ.Ὁ ἐθνικισμὸς εἶναι μία μεταβατικὴ θέση ἐξασφαλίσεως τῆς διαφορετικότητος ποὺ μία ἀλόγιστη παγκοσμιοποίηση θὰ ἠδύνατο νὰ ἐπιφέρῃ καταστρέφοντας τὸν πλοῦτο τῶν διαφορετικῶν κουλτουρῶν.Ἀλλὰ ἕνας ἑνοποιημένος πλανήτης ἀπὸ τὴν παγκοσμιοποίηση χρειάζεται ἕναν παγκόσμιο πολιτισμὸ καὶ μία παγκοσμία πολιτισμικὴ γλῶσσα. Αὐτὸ προσφέρουν μόνον ὁ ἑλληνοκεντρισμὸς καὶ ὁ κινεζοκεντρισμός. Μία νίκη τῶν τραμπικῶν ΗΠΑ ἐπὶ τῆς Κίνας ὑποχρεωτικὰ θὰ ἀναδείξη τὸν ἑλληνοκεντρισμό (θεωρία Κιτσίκη), πέραν τοῦ ἑλληνικοῦ ἐθνικισμοῦ.Δημήτρης Κιτσίκης

2) Ἡ Νούλαντ εἶναι ὄργανο τῆς CIA τῶν τραπεζῶν τῆς ἀντιρωσικῆς παρατάξεως τῶν Ὀμπάμα-Κλίντον ποὺ ἔπαιξε τὸν γνωστὸ ῥόλο στὴν Οὐκρανία. Θὰ παραμερισθῇ μὲ τὴν ἐξ ὁλοκλήρου νέα τραμπικὴ φιλορωσικὴ CIA τῶν ἐργολάβων. Ἀλλὰ καὶ οἱ δύο παρατάξεις εἶναι φιλοϊσραηλινές, καὶ μάλιστα αὐτὴν τοῦ Τρὰμπ περισσότερο καὶ ἀπὸ τὴν παράταξη τοῦ Ὀμπάμα.Δημήτρης Κιτσίκης

3) Διευκρίνιση: Ὁ ὅρος ἑλληνοκεντρισμὸς χρησιμοποιεῖται γενικὰ, ὡς ἁπλῆ προσήλωση πρὸς τὶς ἑλληνικὲς ἀξίες καὶ συγχέεται συχνὰ μὲ τὸν ἐθνικισμό. Ἄν καὶ ἀναγνωρίζω τὴν ἀναγκαιότητα τοῦ ἐθνικισμοῦ ὡς ἰδεολογικὸ ὅπλο μίας χώρας στὸν ἀγῶνα της γιὰ ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὸν ἰμπεριαλισμὸ τῶν Μεγάλων Δυνάμεων, ἡ κιτσικικὴ ἔννοια τοῦ ἑλληνοκεντρισμοῦ δὲν εἶναι ἔννοια παράλληλη μὲ αὐτὴν τοῦ ἐθνικισμοῦ, ἀλλὰ ἀντίθετη.
Ὁ ἑλληνικὸς ἐθνικισμός, ἀκόμη καὶ ἐὰν εἶναι σωβινιστικός, συρρικνώνει τὸν ἑλληνισμὸ στὸ ἐπίπεδο τῶν ἑκατοντάδων ἄλλων ἐθνικισμῶν τοῦ πλανήτου καὶ τὸν περιορίζει ἐδαφικά, ὅσο ἐκτεταμένη καὶ νὰ θέλουμε τὴν Μεγάλη Ἑλλάδα. Ἀντιθέτως ὁ ἑλληνοκεντρισμός μου πρεσβεύει ὅτι σύμπαν ἴσον ἑλληνισμός καὶ συνεπῶς εἶναι χωρὶς σύνορα καὶ εἶναι μοναδικός.Εἶναι ἡ ἀπαραίτητη ἀξία γιὰ ὅλον τὸν πλανήτη καὶ τὸ σύμπαν. Δημήτρης Κιτσίκης

4) Ὁ πρόεδρος Μάο ἔλεγε  πὼς ἕνας πυρηνικὸς πόλεμος θὰ κατέστρεφε τὸν πλανήτη ἦταν παραπληροφόρηση καὶ ἐδήλωνε πὼς ἦταν ἔτοιμος νὰ ἀντιμετωπίσῃ ἕναν γενικευμένο πυρηνικὸ πόλεμο ἀπὸ τὸν ὁποῖο ἡ Κίνα θὰ ἐπεβίωνε, μὲ τεράστιες βεβαίως ἀπώλειες, ἴσως τοῦ ἡμίσεως, ἀκόμη καὶ τῶν δύο τρίτων τοῦ πληθυσμοῦ της. Καὶ στὸ παρελθόν ὅμως, ἔλεγε, τέτοιες ἑκατόμβες μὲ ἄλλα συμβατικὰ ὅπλα ἦσαν γεγονός. Ἐγὼ εἶχα συμφωνήσει μαζί του καὶ σήμερα ἀκόμη συμφωνῶ. Δημήτρης Κιτσίκης