Τὸ παρὸν νέο ἱστολόγιο εἶναι ἡ συνέχεια τοῦ παλαιοῦ μὲ τὸ ὁποῖο συνδέεσθε μέσῳ τῆς διευθύνσεως http://endiameseperioche.blogspot.gr

Τὰ ἄρθρα τοῦ παρόντος ἱστολογίου, ἀπὸ τὸ 2012 μέχρι τὸ 2017, ἐδημοσιεύοντο τακτικά, μαζὶ μὲ ἄλλα κείμενα τοῦ Κιτσίκη, στὴν ἀθηναϊκὴ ἡμερησία ἐφημερίδα "Ἐλεύθερη Ὥρα" καὶ ἐνεπλουτίζοντο μὲ ἐκτενῆ ἄρθρα, στὸ τριμηνιαῖο περιοδικὸ τοῦ Δημήτρη Κιτσίκη, ποὺ φέρει τὸν ἴδιο τίτλο μὲ τὸ ἱστολόγιο, δηλαδὴ "Ἐνδιάμεση Περιοχή" (http://www.intermediateregion.com), περιοδικὸ τὸ ὁποῖο δημοσιεύεται ἀνελλιπῶς ἀπὸ τὸ 1996.
Ὁ Κιτσίκης ἐδημοσίευε ἐπίσης τακτικά, μακροσκελῆ ἄρθρα, ἀπὸ τὸ 1999 μλέχρι τὸ 2017 καὶ τὸν θάνατο τοῦ ἐκδότου του Παύλου Βουδούρη, στὸ ἀθηναϊκὸ μηνιαῖο περιοδικὸ "Τρίτο Μάτι".

Βλέπε καὶ μία συνέντευξη, ἐφ'ὅλης τῆς ὕλης τοῦ Κιτσίκη στὸ lifo.gr



Γιὰ ὅσους διαβάζουν γαλλικά,εἰσέρχεσθε στὸ παρακάτω ἱστολόγιο
γιὰ νὰ διαβάσετε ἄρθρα τοῦ Κιτσίκη

Nov 19, 2017

386 – Οἱ τρεῖς σὺν μία πληγἐς τοῦ Δημοσίου

Οἱ ἀκρῖδες τῆς γραφειοκρατίας ἐπὶ τῆς ἑλληνικῆς γῆς

386 – Οἱ τρεῖς σὺν μία πληγὲς τοῦ Δημοσίου

Καιρὸς ἦταν. Ἐγράφη στὶς 18 Νοεμβρίου 2017, στὸ πρωτοσέλιδο τῆς KontraNews, ποὺ στηρίζει τὴν κυβέρνηση Τσίπρα, ἡ μεγάλη ἀλήθεια:

«Οἱ τρεῖς πληγὲς τοῦ Δημοσίου: δασαρχεῖα, πολεοδομία, ἀρχαιολογία – Αὐτοὶ μπλοκάρουν τὶς ἐπενδύσεις, τὴν ἀνάπτυξη καὶ καταστρέφουν χρόνια τώρα τὶς περιουσίες μας».

Μία ζωή, ἐγὼ ὡς ἱστορικός, καθηγητὴς Πανεπιστημίου ποὺ πονᾷ τὴν κατρακυλημένη χώρα μας, ἄν καὶ δὲν τὴν χρειάζεται παρὰ μόνον ὡς μάνα, ὡς ἐξόριστος κομμουνιστὴς στὴν Ὀττάβα τοῦ Καναδᾶ, θῦμα τῆς βαρβαρότητος τῶν ἐθνικοφρόνων τοῦ ἐμφυλίου τοῦ 1946-1949, ἐπαναλαμβάνω τὴν ὕπαρξη τῶν τριῶν αὐτῶν πληγῶν τοῦ Φαραώ, τῆς ἀπιθάνου ἐγκληματικῆς ἑλληνικῆς γραφειοκρατίας, προσθέτοντας καὶ τοὺς φιλολόγους τῶν σχολείων μας ποὺ ἀκολουθῶντας τὸ ΚΚΚ, γλωσσολογικὸ Κουκλουξάν (Κόμμα Κακριδῆ Κριαρᾶ) καταστρέφουν μὲ τὴν ἐπιβολὴ τοῦ μονοτονικοῦ καὶ τῶν πεζοδρομιακῶν ἑλληνικῶν  (ἄκουσον, ἄκουσον, «νὰ γράφουμε ὅπως ὁμιλοῦμε»!) τὴν νεολαία, τὴν παιδεία καὶ τὴν θεόπνευστη ἑλληνικὴ γλῶσσα.

Ἔπι τέλους! Ἄμεση καθαίρεση δασαρχῶν, πολεοδόμων, ἀρχαιολόγων καὶ φιλολόγων! Ἀλλὰ κάτι τέτοιο δὲν ἠμπορεῖ νὰ γίνη μὲ ἀστικὴ δημοκρατία, βουλή, ἐκλογὲς καὶ ἐκλεγμένους βουλευτές, δημάρχους καὶ περιφεριάρχες, ποὺ εἶναι ἡ κοίτη της γραφειοκρατικῆς διαφθορᾶς, παρὰ μόνον μὲ λαοκρατία, δημοψηφίσματα καὶ ὁλοκληρωτικὸ κράτος.

Ναί, λαοκρατία κομμουνιστική, ἀναρχική, φασιστική. Ἡ ὅλη ἐξουσία στὰ χέρια τοῦ λαοῦ-βασιλέως ποὺ βλέπει τὸν ἑαυτό του στὸν καθρέπτη ὡς ὕψιστο ἡγέτη μὲ ἀπόλυτες ἐξουσίες, ὡς ἀδιάφθορος Σαβοναρόλα. Μόνον τότε ὁ ἑλληνισμὸς θὰ ξαναγίνη φάρος γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα ἀφοῦ θάψῃ βαθειὰ στὴν ἀττικὴ γῆ, στὶς πλημμῦρες τῆς Μάνδρας, τοὺς σημερινοὺς πυγμαίους τῆς γραικυλικῆς γραφειοκρατίας. Κουφοντῖνες, ἐξέλθετε ἀπὸ τὶς φυλακές, τρομοκρατήσατε τοὺς Γραικύλους, κρατῶντας ὑψηλὰ τὴν σημαία τῆς ἐπαναστάσεως.

Οὔτε σύνταγμα, οὔτε νόμους, οὔτε κατσαρῖδες τῶν γραφείων ὄπισθεν τῶν ὁποίων κρύβονται οἱ μονόχνοτες κυράδες ἐσχάτως ἀπηλευθερομένες ἀπὸ τὸν δυτικοφερμένο γυναικοκτόνο φεμινισμό. Σήμερα, ὁ ἑλληνικὸς χῶρος βουλιάζει  ὑπὸ τὴν δυτικὴ ἀποικιοκρατία ποὺ μετέτρεψε τὸν ναὸ τῆς Ἀθηνᾶς σὲ ξενοδοχεῖο τῆς Εὐρώπης. 

Ὅλα ἐθυσιάσθησαν γιὰ τὴν βαρειὰ βιομηχανία τοῦ τουρισμοῦ, γιὰ τὸν ἕλληνα γκαρσόνι τῆς Εὐρώπης καὶ τὸν ἕλληνα τριτοκοσμικὸ ἰατρὸ ποὺ προσφέρει ἰατρικὸ τουρισμὸ καὶ τέλος γιὰ τὸν ἱερομόναχο ποὺ προσφέρει θρησκευτικὸ τουρισμό. Πλάτων, Ἀριστοτέλης, Μέγας Βασίλειος,  Πλήθων ποὺ ἐχάραξαν τὴν ὁδὸ  στοὺς Ἀλεξάνδρους, Κωνσταντίνους καὶ Μεδίκους, ἀντεκατεστάθησαν    μὲ σαλτιμπάγκους φιλοσόφους - οἰκονομολόγους, τῆς ῥὸζ σοσιαλδημοκρατίας, τοὺς Πουλαντζᾶ, Κονδύλη, Βαρουφάκη, Βεργόπουλο, ἀνίκανοι νὰ ἐκθρέψουν Ῥοβεσπιέρρους.

Πολύπαθη Ἑλλὰς τοῦ πλανητικοὺ ἑλληνισμοῦ, ἐσὺ ποὺ στὴ ἄκρη τοῦ γκρεμοῦ περιμένεις καρτερικὰ τὴν ἔλευση τοῦ ἥρωος. Ἀφουγκράσου! Ὁ ἥρως  καταφθάνει ὡς ἀστραπὴ ὅταν οὐδεὶς τὸν περιμένει.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 19  Νοεμβρίου 2017


17 comments:

  1. Το κρατος, δημοσιο και ιδιωτικο, οπως λειτουργει, ειναι μεγαλη πληγη αγιατρευτη.

    ReplyDelete
  2. Τὸ πρόσωπο ποὺπεριγράφει ἡ ἀνάρτηση λέγεται Κωνσταντίνα Κούνεβα.

    ReplyDelete
  3. "Σοῦ φτιάχνω μιά ἐξαιρετική, πεντανόστιμη ομελέτα, ἀλλά ρίχνω καί μιά κουτσουλιά μέσα. Τήν τρῶς; Δέν τήν τρῶς, ἔχει μαγαριστεῖ ὁλόκληρη". ( Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης)

    Εἶναι κρῖμα ἕνα ἐξαιρετικό ἄρθρο νά πηγαίνει στράφι ἀπό μιά φράση κουτσουλιά. Λές καί ἔχετε μιά προσωπική ἐμμονή μέ τόν Κονδύλη ( ἀντίστοιχης τοῦ Κωνσταντῆ γιά τόν Μίκη Θεοδωράκη...)

    Προφανῶς καί ὁ Κονδύλης δέν εἶναι τό σημερινό ἀντίστοιχο τοῦ Πλάτωνα, τοῦ Ἀριστοτέλη, τοῦ Πλήθωνος ἤ τοῦ Μεγάλου Βασιλείου. Οὔτε δύναται νά ἐκθρέψη Ροβεσπιέρρους. Μέχρι ἐδῶ καλά. Τήν ἴδια στιγμή ὅμως δέν εἶναι ἐκφραστής ὁποιουδήποτε χρώματος σοσιαλδημοκρατίας, πολλῷ δέ μᾶλλον τῆς ρόζ... Χριστός καί Παναγία !!!

    Ἔχω ζητήσει στό παρελθόν εὐθεῖα τεκμηρίωση γιά τήν ἀπαξίωση τοῦ Κονδύλη α) ὡς σαλτιμπάγκου καί β) ὡς ἐκφραστή τῆς ρόζ σοσιαλδημοκρατίας . Ματαίως ....

    Ἄν, λέω ἄν,ὁ Κονδύλης ὑπῆρξε σοσιαλδημοκράτης τότε κ. Κιτσίκη τό τρίπτυχο Κ.Σημίτη - Εὐ.Βενιζέλου -Ἄν. Διαμαντοπούλου ἀποτελεῖ γιά ἐσᾶς Ἁγία Τριάδα !!!

    ReplyDelete
  4. Γιαννης ΑποστολοπουλοςNovember 20, 2017 at 7:07 AM

    Ο Τζιρόλαμο Σαβοναρόλα (21 Σεπτεμβρίου 1452 - 23 Μαΐου 1498) ήταν πολιτικός και θρησκευτικός ηγέτης της Φλωρεντίας. Οι Φλωρεντινοί κουράστηκαν από την ασκητική ζωή που τους επέβαλε. Στις 12 Μαΐου 1497 ο Πάπας Αλέξανδρος ΣΤ΄ τον αναθεμάτισε και το 1498 ζήτησε την σύλληψη και θανάτωσή του. Ένα εξαγριωμένο πλήθος τον συνέλαβε στις 8 Απριλίου. Εκτελέστηκε στις 23 Μαΐου 1498. Τι είχες Γιάννη , τι είχα πάντα κ. Δημήτρη. Φιλικά, Γιάννης Αποστολοπουλος.

    ReplyDelete
  5. Παρακάτω, σὲ δύο συνέχειες, ἀναπαράγω κείμενο τοῦ Κονδύλη. Συγγνώμην, τὸ στομάχι μου φταίει ποὺ πάσχει ἀπὸ δυσπεψία γιὰ τὴν χώνευση τέτοιων κειμένων (Δημήτρης Κιτσίκης)

    Την άνοιξη του 1998, λίγο πριν πεθάνει, ο Κονδύλης απάντησε σε οκτώ ερωτήσεις που του υπέβαλε ο Σπύρος Τσακνιάς για λογαριασμό του περιοδικού ΔΙΑΒΑΖΩ. Σε μία από αυτές ο Τσακνιάς ρωτάει τον Κονδύλη «είστε αριστερός ή δεξιός;» Και η απάντηση του Παναγιώτη Κονδύλη ήταν η εξής:
    "Όταν ανατέμνω τις ιδεολογικές ψευδαισθήσεις των «δεξιών» πλείστοι όσοι με θεωρούν «αριστερό»· όταν υποβάλλω σε βάσανο τις αντίστοιχες αυταπάτες των «αριστερών», πλείστοι όσοι με χαρακτηρίζουν «δεξιό». Η δική μου τοποθέτηση παραμένει, βέβαια, αμετάβλητη και στις δύο περιπτώσεις. Γιατί και στις δύο χρησιμοποιώ τα ίδια αναλυτικά εργαλεία, και στις δύο πρόθεσή μου δεν είναι να προσφέρω πολεμικά επιχειρήματα στη μια πλευρά εναντίον της άλλης, αλλά να δω τα πράγματα σε μιαν ευρύτερη και υπέρτερη προοπτική ¬ και μια τέτοια προοπτική είναι, ως γνωστόν, άχρηστη σε όσους μάχονται για την παράταξή τους, μαχόμενοι ταυτόχρονα (ιδιοτελώς ή ανιδιοτελώς, αυτό δεν ενδιαφέρει εδώ) για τον εαυτό τους, ήτοι για την ταυτότητα που τους επιτρέπει να προσανατολίζονται και να επιβιώνουν κοινωνικά. Ακριβώς η συνύφανση της πολιτικής ιδεολογίας με τις εκάστοτε ανάγκες της προσωπικής ταυτότητας προσδίδει στις διαμάχες μεταξύ φορέων των διαφόρων ιδεολογιών οξύτητα ασυμβίβαστη με μιαν διαφορισμένη θεώρηση του άλλου· γιατί στον βαθμό όπου έχει κάποιο δίκιο ο ένας, παύει να έχει κάποιο δίκιο ο άλλος, ήτοι μειώνεται το δικαίωμα υπάρξεώς του ως φορέα αυτής της ιδεολογίας. Ετσι, η ψυχική οικονομία επιβάλλει τις γρήγορες κατατάξεις και τις συνοπτικές κρίσεις, έστω και αν στον άλλον αποδίδονται τα ζοφερότερα κίνητρα και οι ελεεινότερες προθέσεις.
    Μια από τις κρίσιμες ανακαλύψεις στην πνευματική μου ζωή, την οποία έκαμα ¬ ευτυχώς όχι πολύ αργά ¬ όταν ακόμα αισθανόμουν και ο ίδιος στρατευμένος, είναι ότι ο απέναντί σου, εκείνον που εσύ θεωρείς αντίπαλο ή εχθρό σου, εκείνος που ίσως είναι διώκτης σου, μπορεί να έχει εξ ίσου καθαρή συνείδηση και εξ ίσου αγνά κίνητρα όσο και εσύ, να διαπνέεται από την ίδια ακλόνητη πεποίθηση για το δίκαιό του. Τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως παρουσιάζονται στα διδακτικά - προπαγανδιστικά έργα του Brecht, που άσκησαν τόση γοητεία ακριβώς επειδή ξεχωρίζουν με το μαχαίρι το άσπρο από το μαύρο. Εδώ ο εχθρός, δηλαδή ο «κακός», όχι μόνον είναι εξ αντικειμένου κακός αλλά και το ξέρει επί πλέον ο ίδιος, και μάλιστα το απολαμβάνει· εννοείται, απέναντι σ' ένα τέτοιο υποκείμενο είναι περιττό να έχουμε οιουσδήποτε διανοητικούς ή ψυχικούς ενδοιασμούς. Μπορώ να πω, όχι δίχως κάποιαν υπερηφάνεια, ότι αφ' ότου κατανόησα ίσαμε τις έσχατες συνέπειές της τη διάκριση ανάμεσα σε ηθικό ποιόν και σε πολιτικοϊδεολογικές προτιμήσεις, ποτέ δεν αντιπάθησα κάποιον επειδή διαφωνούσε μαζί μου σε πολιτικά ζητήματα ούτε και συμπάθησα κάποιον άλλον μόνο και μόνο επειδή έτυχε να συμφωνεί. (συνέχεια)

    ReplyDelete
  6. συνέχεια) "Προσωπικά δυσβάστακτη μου είναι μόνον η έλλειψη χιούμορ ¬ και χιούμορ δεν σημαίνει την ικανότητα να γελάς εις βάρος των άλλων, αλλά την ικανότητα να γελάς μαζί με τους άλλους εις βάρος του εαυτού σου, την ικανότητα να σχετικεύεις τον εαυτό σου. Ωστόσο, ακόμα και η παντελής έλλειψη χιούμορ φαίνεται κατανοητή και συγχωρητέα, αν σκεφθούμε πόσο βαθειά είναι η ανάγκη να έχει κανείς μια ταυτότητα και πόσο άτεγκτη είναι η λογική της περιφρούρησής της. Υπό τις συνθήκες αυτές, η ιδεολογική πλάνη συνιστά τη φυσική κατάσταση, και είναι δευτερεύον, συχνά τυχαίο μάλιστα, αν η πλάνη θα έχει «δεξιά» ή «αριστερά» πρόσημα. Ολοι έχουν ίσα δικαιώματα στην ψευδαίσθηση, αφού δεν έχουν όλοι την ίδια ικανότητα ή το ίδιο θάρρος για γνώση. Μερικές φορές στενοχωρούμαι εκ των υστέρων γιατί σε κάποια συζήτηση επέμεινα στην υπεράσπιση «δυσάρεστων» διαγνώσεων ή απόψεων περισσότερο απ' ό,τι το επέτρεπε η ψυχική αντοχή ή η αντιληπτικότητα του συνομιλητή μου. Θα ήταν ασφαλώς πολύ δύσκολο να του εξηγήσω ότι στην επιμονή αυτή δεν με οδηγεί η ισχυρογνωμοσύνη κι η διάθεση να τον «αλλάξω», αλλά μάλλον η απρόσωπη αγάπη μου για τη συνοχή και την πληρότητα μιας επιχειρηματολογίας. Οπως και να 'χει, οι πλείστοι άνθρωποι θεωρούν περίπου αφύσικο να πρεσβεύουν οι άλλοι αντίθετες αντιλήψεις. Απεναντίας, εγώ εκπλήσσομαι αν κάποιος συμφωνεί μαζί μου.
    Δεν μερολήπτησα, πιστεύω, κατά την ανάλυση «δεξιών» και «αριστερών» ιδεολογικών πλανών. Δεν περιορίσθηκα στην ανατομία της κομμουνιστικής εσχατολογίας, αλλά προχώρησα σε μιαν επισταμένη εξέταση των ιδεολογημάτων του κλασσικού και του νεώτερου συντηρητισμού (στη μονογραφία μου Συντηρητισμός), ενώ στις πολιτικοστρατηγικές αναλύσεις μου μετά τον τερματισμό του Ψυχρού Πολέμου κεντρική θέση επέχει η κριτική του οικονομιστικού και οικουμενιστικού «νεοφιλελευθερισμού». Γενικότερα, διατύπωσα αιτιολογημένα την πεποίθηση ότι η τριχοτόμηση του πολιτικού φάσματος σε «συντηρητισμό», «φιλελευθερισμό» και «κοινωνική δημοκρατία (σοσιαλισμό)» απετέλεσε ειδοποιό συμπαρακολούθημα των ευρωπαϊκών Νέων Χρόνων και χάνει τη σημασία της στον βαθμό όπου οι τελευταίοι διαλύονται μέσα στην μαζικοδημοκρατική πλανητική εποχή. Γιατί το πρόβλημα της κατανομής δεν τίθεται πλέον μεταξύ συγκροτημένων κοινωνικών τάξεων στο πλαίσιο χωριστών εθνών και άφθονων ακόμα φυσικών πόρων, αλλά τίθεται μετά την απορρόφηση των κλασσικών κοινωνικών τάξεων από τη μαζικοδημοκρατική χοάνη και στο πλαίσιο ενός πλανήτη, όπου η δημογραφική και η οικολογική επιβάρυνση καθίσταται βαθμιαία αφόρητη.
    Τα γυμνά βιολογικά μεγέθη υποκαθιστούν σιγά σιγά τα παραδοσιακά πολιτικά, με την εκάστοτε ιδεολογική συσκευασία τους. Καμιά «δεξιά» και καμιά «αριστερή» σοφία δεν θα βοηθήσει αν οχτώ ή δέκα δισεκατομμύρια άνθρωποι επιδιώκουν μανιωδώς να καταναλώσουν τόσες πρώτες ύλες, τόση ενέργεια και τόσα αγαθά όσα οι Βορειοαμερικανοί και οι Ευρωπαίοι. Η πολιτική γίνεται βιολογική καθώς μετατρέπεται απλώς σε κατανομή αγαθών (αγαθών επίσης οικολογικών) πάνω σ' έναν στενότατο πλέον πλανήτη. Οπως βλέπουμε, η αναγκαστική αποκοπή από τις πολιτικές ιδεολογίες των ευρωπαϊκών Νέων Χρόνων δεν θα σημάνει το τέλος των αγώνων μεταξύ των ανθρώπων, παρά θα σημάνει απλώς αγώνες χωρίς τέτοιες ιδεολογίες ¬ στη χειρότερη περίπτωση θα σημάνει επιστροφή στις γυμνές υπαρξιακές ανησυχίες."

    ReplyDelete
  7. Ἕτσι ὅπως παρατίθεται τὸ ἁπόσπασμα πράγματι θυμίζει τὴν "πανεπιστημιακὸ ῥάπ" ποὺ κάνουν πολλοὶ Γάλλοι π.χ. ὁ Ῥανσιέρ. Ἁλλὰ τὸ θέμα δὲν εἶναι φαντάζομαι νὰ κρίνουμε ἄν ὁ περφόρμερ ἔχει χωνέψῃ τὸν ῥόλο του, ἀλλὰ νὰ δοῦμε ποιὰ εἶναι τὰ κριτήρια μὲ βάση τὰ ὁποία θὰ τὸν ἀπορροφήσουμε. Ἑγὼ διαφωνῶ μὲ τὴν διάκριση ἰδιωτικοῦ καὶ δημοσίου ἤ μᾶλλον γιὰ τὴν ἀκρίβεια μοῦ θυμίζει τὸ δεξιά-ἀριστερά. Δημόσιο γιὰ μένα εἶναι αὐτὸ ποὺ δὲν περιέχει θυσία καὶ ἰδιωτικὸ αὺτὸ ποὺ εἶναι ἀποτέλεσμα θυσίας. Τόσο ἁπλά. Θυσία εἶναι ἡ ἀπόπειρα κατὰ τῆς ζωῆς.

    Ὑπάρχουν λ.χ. ἤ ὑπῆρξαν δημοτικὰ σφαγεῖα, ἀλλὰ ὅχι δημόσια σφαγεία. Γι αὐτὸ καὶ δὲν καταλαβαίνω αὐτοὺς ποὺ εἶναι κατὰ τοῦ Δημοσίου, δὲν καταλαβαίνω γιὰ τὴν ἀκρίβεια τὸν λεγόμενο λαοκρατικὸ μηχανισμό. Τὸ κράτος εἶναι λαοκρατικὸς μηχανισμός. Ἡ ὑστερία μου γιὰ τον Θεοδωράκη προέρχεται ἀπὸ δηλώσεις του καὶ καλλιτεχνικές του πρακτικὲς ποὺ ἀποδέχονται αὐτὸ τὸ πρᾶγμα. Ὅσο γιὰ τὸ Δημόσιο, εἶναι ἡ προϋπόθεση γιὰ τὸ ἱδιωτικὸ ποὺ παρασιτεῖ εἰς βάρος του. Ἅλλο τὸ δημόσιο καὶ ἄλλο ἡ νομενκλατούρα ποὺ λυμαίνεται τὶς δημόσιες ὑπηρεσίες. Μπορεῖ νὰ ὑπάρξηι ἤ μᾶλλον ὐπάρχει δημόσιο χωρὶς ἱδιωτικὸ καὶ χωρίς νομενκλτούρα, ἐνῶι δὲν ὑπάρχει ἱδιωτικὸ χωρὶς δημόσιο. Διότι τὸ ἱδιωτικὸ εἶναι πολὺ ἁπλὰ ἡ ἔννοια τῆς θυσίας. Ἡ ἰδεοληψία μιᾶς ὀλιγαρχίας ὅτι μπορεῖ νὰ ἁποτελέσηι διὰ τῆς λελογισμένης θυσίας τὸ κέντρο τῆς κοινωνίας στηρίζεται στὴν ἔννοια τῆς ἐργασίας. Εἶναι ἡ ἀντιφατικότητα τῆς ἐργασίας ποὺ δημιουργεῖ ἀντιφάσεις στὸ κέντρο τῆς κυψέλης.

    ReplyDelete
  8. Υγ. Ἡ λεγομένη ἀριστερὰ εἶναι μιὰ ἱερατικὴ κάστα ποὺ ἐνισχύει τὴν παράτση τῆς ἐργασίας μὲ διακυρηγμένο στόχο τὴν κατάργησή της, ἐνῶι ἡ λεγομένη δεξιὰ θεωρεῖ δεδομένη τὴν ἀνισότητα ἀνάμεσα σὲ ἐργαζομένους καὶ πολεμιστές. Καὶ οἱ δύο ὑπακοῦν στὴν τριμερὴ διάκριση τῶν κοινωνιῶν τοῦ Ζῶρζ Ντυμεζίλ, πολεμιστές-ἱερεῖς-ἐργαζόμενοι.

    ReplyDelete
  9. ...τὰ πράγματα εἶναι ἀρκετὰ ἁπλά. Ὁ ἱερέας στὴν ἀστικὴ ἐποχὴ (πιθανῶς ἡ περσόνα τοῦ μακαρίτη τοῦ Κονδύλη, δὲν παίρνω θέση) εἶναι ὁ ἀριστερὸς διανοούμενος. Τὸ τριμερὲς σχῆμα βασίζεται στὸν πολεμιστή. Ὁ πολεμιστὴς ἀναγνωρίζεται σὰν ὕπαρξη (ὁ Δίας λ.χ.) καὶ πλαισιώνεται ἐκ δεξιῶν ἀπὸ τὸν ἱερέα καὶ ἐξ ἀριστερῶν ἀπὸ τὸν ἐργαζόμενο. Οἱ Ἕλληνες φιλόσοφοι ἀμφισβητοῦν τὴν ὀντότητά του ἀλλὰ ἀδυνατοῦν νὰ κοινωνικοποιήσουν τὴν ἀποκάλυψή του φασματικοῦ χαρακτῆρος τοῦ πολεμιστοῦ. Κατεβαίνει τρόπον τινὰ ὁ ἴδιος ὁ Υἰὸς τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦς δίνει δίκιο. Ὁ πολεμιστὴς εἶναι φάντασμα. Οἱ ζωντανοὶ δὲν πολεμοῦν. Προκειμένου νὰ ἀντιμετωπίσουν τὸ θέμα ποὺ τέθηκε πρὶν ἀπὸ δύο χιλιάδες χρόνια, οἱ ἱερεῖς πρέπει νὰ ἀποδυθοῦν τὸ ῥάσο τους καὶ νὰ ἀντιμετωπίσουν σοβαρὰ τὸ ἐνδεχόμενο τῆς ὀντότητος τοῦ Ἱησοῦ καὶ νὰ δηλώσουν ὅτι ὑπάρχει ἤ δὲν ὑπάρχει. Ἑφόσον ἀδυνατοῦν νὰ ἀπαντήσουν στὸ πιὸ βασικὸ ἐρώτημα, καὶ συνεχίζουν νὰ φοροῦν τὸ ῥάσο, μποροῦν νὰ ψέλνουν ἀλλὰ ὄχι νὰ θεολογοῦν μὲ τρόπο πειστικό.

    ReplyDelete
  10. Μά αὐτό εἶναι ἄλλο!!! Ὁ Κονδύλης μπορεῖ νά εἶναι στριφνός, δύσπεπτος, νά σπάει τά νεῦρα διαβάζοντάς τον, ὁπὀτε ὅποιος θέλει μπορεῖ νά πετάξει τά βιβλία του στήν ἄκρη καί νά τόν ξεφορτωθεῖ. Ἀλλά αὐτό δέν τόν κάνει οὔτε σοσιαλδημοκράτη, οὔτε φιλελεύθερο ὅπως ἔχετε γράψει στό παρελθόν...

    Ἡ μπάλλα ὄχι στήν ἐξέδρα, ἀλλά ἔξω ἀπό τό γήπεδο...


    ReplyDelete
  11. Δὲν εἶναι ἱδιαιτερα δυσνόητα αυτὰ ποὺ γράφει παραπάνω ἄν ληφθῆι ὑπόψιν ὅτι πρόκειται περὶ ἀπομαγνητοφωνήσεως. Τὀ πρόβλημα εἶναι τὸ ἰδεαλιστικὸ πλαίσιο γερμανικῆς κοπῆς, σσύμφωνα μὲ τὸ ὁποίο ἡ ὕλη ἀκολουθεῖ τῆν διαλεκτική τοῦ σύμπαντος-ἰδέα,και τὸ ὁποῖο πλαίσιο δὲν εἶναι ἐντέλει παρὰ ἕνα jargon ποὺ ἔχει γιὰ κοινὴ παραδοχὴ ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ ἔχουμε φτάσηι στὴν ἐπίγειο Ἰερουσαλήμ (βλ.Ἁποκάλυψη τοῦ Ἱώννη)ἀλλὰ δυστυχῶς ἀπομακρυνόμεθα. Εἶναι καταφανέστατα jargon ἀλλὰ δὲν εἶναι δημιουργός του ὁ Κονδύλης.

    ReplyDelete
  12. YΓ. Παρεμπιπτόντως, τὸ Δημόσιο εἶναι ἡ ἐπίγεια Ἱερουαλὴμ καὶ τὸ ἰδιωτικὸ ποὺ εἶναι τὸ κακὸ εἶναι ἠ ἐπιθυμία καταστροφῆς τῆς ἐπιγείου Ἱερουσαλήμ ἐπειδὴ θεωρεῖται ἐμπόδιο στὴν ἔλευση τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν. Ἕτσι τὸ σχῆμα τοῦ Κονδύλη παραπάνω ἀντιστρέφεται. Εἶναι ἡ Δύση σὰν σύμβολο τῆς καταστροφῆς τῆς ὕλης ποὐ περικυκλώνει τῆν Πόλη τοῦ Θεοῦ, γιατὶ ἡ Πόλη ἔχει ὑλικοὺς νόμους ποὺ ἐμποδίζουν τὴν ἔλευση τῆς βασιλείας ἐδῷ καὶ τώρα, ὅπως τοὐλάχιστον τὴν φαντάζονται οἱ πολιορκοῦντες.

    ReplyDelete
  13. Υγ2. Μὲ κάθε σεβασμὸ πρὸς τὸν μακαρίτη αὐτὰ ποὺ γράφει ἐδὼ πέρα https://bluebig.wordpress.com/2013/05/18/%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CF%8E%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CE%B4%CF%8D%CE%BB%CE%B7%CF%82-%CE%B7-%CF%83%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BD%CE%AE-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4/

    εἶναι ἐπεικῶς ἀπαράδεκτα. Ἑμένα μοῦ φαίνονται συναρμογὴ τῆς καθεστωτικῆς γκρίνιας τύπου Καθημερινὴ σὲ περιόδους γεωμετρικοφανεῖς. "Όπως οι κατώτεροι ζωικοί οργανισμοί, έτσι και οι σημερινοί Έλληνες αντιδρούν με έντονες αντανακλαστικές κινήσεις μονάχα σ’ ό,τι τους ερεθίζει άμεσα και ειδικά". Ῥὲ ἄει σιχτήρ.

    ReplyDelete
    Replies
    1. Ὁ σύνδεσμος πού παρέθεσες ἔχει παραλείψει ἀποσπάσματα ἀπό τό κείμενο τοῦ Κονδύλη, ὅπως καί ἄλλοι πού τό ἀναδημοσίευσαν τότε. Ἄν θές ὅμως -διαβάζοντας παραπάνω ἀπό τήν πρώτη παράγραφο ἀπό ὅπου πῆρες τήν φράση - νά σιχτιρίσεις περισσότερο γιά συναρμογές τύπου Καθημερινῆς καί δυό αὐγά Τουρκίας..., τό ἔχω ἀναρτήσει πλῆρες στό ἱστολόγιό μου μἐ τόν κανονικό του τίτλο

      ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΠΑΡΑΜΕΤΡΟΙ ΚΑΙ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

      τό προλόγιζα ὡς κατωτέρω

      "Τὸ σημερινὸ κείμενο εἶναι τὸ ἐπίμετρο τοῦ βιβλίου τοῦ Παναγιώτη Κονδύλη ΠΛΑΝΗΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΨΥΧΡΟ ΠΟΛΕΜΟ (1992). Ἂν καὶ δὲν ἐξετάζονται ἡ μή κατανόηση καί πλαστογράφηση τοῦ πυκνοῦ ἱστορικοῦ πνευματικοῦ ἑλληνικοῦ ὑποβάθρου καί ἡ ἰδεολογικὴ ἀναπηρία τῶν διανοουμένων ὡς καθοριστικὲς αἰτίες τῆς ἑλλαδικῆς φαρσοκωμωδίας, κατὰ τὴν γνώμη μου ἀποτελεῖ μία ἀπό τίς καλύτερες ἀναλύσεις τοῦ παρόντος καί τῶν δυσμενῶν προοπτικῶν τῆς νεοαιωνίας Ἑλλάδος. Σὲ πεῖσμα εὐρωπαϊστῶν, ἐθνικιστῶν, τῆς ἀριστερᾶς τῶν «ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων», καὶ τοῦ ἀπολίτικου νεοελληνικοῦ ὄχλου τῆς ἀραχτῆς καί ἁρπαχτῆς, ἡ πολιτικὴ ἀνάλυση τοῦ Κονδύλη δὲν μασάει τὰ λόγια της … "

      Delete
    2. Τὸ σιχτήριασμα εἶχε σκοπὸ Ζαρατούστρα μου νὰ σχολιάσηι τὴν φράση ποὺ προηγεῖτο τοῦ σιχτηρίσματος. Ὅτι δηλαδὴ τὸ ζῶον ὀ Ἕλλην -ἐγώ- ἀντιδρᾷ ἀκαριαῖα σὲ ὁ,τιδήποτε θίγει τὴν ἐγωπάθειά του. Πέραν τοῦ σιγχτηρίσματος ὅμως θέλω νὰ ῥωτήσω. Δὲν ἤξερε ὁ Κονδύλης τὴν προβληματικότητα τῶν ἐννοιῶν Ἑλλάδα ἔθνος κράτος κ.λπ.; Γιατὶ δικαίως ἐσεῖς παραθέτετε τὸ κείμενο στὸ σύνολό του, ὥστε νὰ φανῆι ὁ Σωκράτης ὄρθιος ἐν τῶι θεάτρωι, ὅμως, ἐγὼ σᾶς λέω πὼς καλῶς ἐσφύριξαν τὸν Εὐριπίδη ὅταν ἄκουσαν τὴν"μεμονωμένη φράση "ὀρκίστηκε ἡ γλῶσσα μου, μὰ τὸ πνεῦμα μου ὄχι.

      Ἱδοῦ ἡ ἀνάλογη φράση ἀπὸ τὸ κείμενο τοῦ Κονδύλη. "Ἡ ἔμφαση πού ἀποδίδεται στὴν ἔννοια τοῦ δικαίου κατὰ κανόνα εἶναι εὐθέως ἀνάλογη πρὸς τὴν ἐθνικὴ ἰσχνότητα καὶ τὴ διπλωματικὴ ἐπιπολαιότητα".

      Τὸ πρόβλημα τὸ ὁποῖο τὸ θίγει ἀκροθιγῶς ὁ μακαρίτης ὁ Κονδύλης στὸ κείμενό του εἶναι πιστεύω ὅτι μόλις προφέρει Ἕλληνας τὴν λέξη Ἑλλάδα ἔχει ἤδη ἀδικηθῆι. Κατὰ συνέπεια ζητάει τὸ δίκιο του ἀπὸ κάποιον ποὺ ξέρει ὅτι ὁ ἄλλος, ὁ Ἔλλην ἐν τῶι προκειμένωι, ἔχει φάκελο στὴν ἀσφάλεια καὶ ὅτι τυπικῶς θὰ μποροῦσε νὰ τὸν πετάξηι στὰ σκουπίδια, ἀλλὰ ἡθικῶς δὲν θὰ ἔπρεπε. Ὁ Κονδύλης ζητάει μιὰ τεχνικὴ ὄξυνση τῶν ἰκανοτήτων τοῦ φακελωμένου ἀντὶ τῆς συνήθους κλαψιάρικης τακτικῆς νὰ ζητάει ἔλεος καὶ ἐλεημοσύνη, καὶ χτίζει κατὰ τὴν γνώμη μου τὸ κείμενό του σὲ αὐτὴν τὴν λάθος βάση ποὺ εἶναι παρόμοια ὡς πρὸς αὐτὸ τῆς σημερινῆς Καθημερινῆς. Ἡ βἀση αὐτὴ εἶναι κατὰ τὴν γνώμη μου καὶ πάλι παρασιτική. Εἶναι σὰν νὰ μιλάει γιὰ παρασιτισμὸ τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας ὁ παρακρατικὸς διαχειριστὴς τῆς ΟΥΝΡΑ.

      Delete
    3. Υγ. Ἡ θέση μου νομίζω εἶναι πάγια. Ἡ Ἑλλάδα εἶναι ἡ μετεξέλιξη μιᾶς θρησκευτικῆς κοινότητος (τὸ ῥοῦμ μιλλιέτ) σὲ ἐθνικὴ διὰ τοῦ ἐθνικισμοῦ. Ἡ Γαλλία, ἠ Ἀγγλία, ἀκὸμα καὶ ἡ Γερμανία καὶ ἡ Ἰταλία ἦταν χῶρες πρὶν τὸν ἐθνικισμό. Ἡ Ἑλλὰς γιὰ τοὺς Ἕλληνες πρὶν τὸν Ῥῆγα καὶ τὸν Κοραῆ δὲν ὑπῆρχε. Εἴμαστε δηλαδὴ σὰν τὰ Σκόπια. Καμία πολιτικὴ ἀνάλυση δὲν μπορεῖ νὰ ἀγνοήσηι αὐτὸν τὸν παράγοντα. Καὶ αὐτὲς ποὺ τὸν ἀγνοοῦν ὅπως ἡ παραπάνω πολὺ ἁπλὰ ξεκινοῦν ἀπὸ λάθος βάση καὶ ἔχουν στόχο ἐν τὲλει τὴν ἀναπαραγωγὴ τοῦ προβλήματος. Τὸ πρῶτο βῆμα εἶναι τὸ τελείως ἀντίθετο ἀπὸ αὐτὸ ποὺ γράφει ὁ Κονδύλης. Εἶναι τὸ ἐξῆς. Ποιὲς δυνάμεις ὑπάρχουν στὸ ἐσωτερικὸ τοῦ μιλλιέτ; Αὐτὲς ποὺ ἐσυγκρούοντο προεπαναστατικὰ συγκρούονται καὶ σήμερα, εἶναι ὁλοφάνερο.

      Delete
    4. Υγ2. Στὴν Τουρκοκρατία, ὁ μόνος ὀργανωτικὸς θεσμὸς ποὺ εἶναι ἑλληνικὸς εἶναι ἡ ἐκκλησία, καὶ αὐτὸς εἶναι ὁ μισὸς ἑλληνικὸς καὶ ὁ ἄλλος μισὸς παγκόσμιος ὡς ἐκ τοῦ Χριστιανισμοῦ. Αὐτὸ εἶναι τὸ νο1 πρόβλημα. Κατὰ τἄλλα ἡ τοπικὴ αὐτοδιοίκηση εἶναι ὀθωμανική, ἡ πολιτικὴ γίνεται προφορικὰ (αὐτὸ ποὺ λεγεται ἀπαξιωτικὰ πελατειακὲς σχέσεις) καὶ ὁ στρατὸς καὶ ἡ ἀστυνομία τούρκικοι. Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ σήμερα. Ἑλληνικὸς στρατός, ἑλληνικὴ ἀστυνομία καὶ ἑλληνικὴ δημόσια διοίκηση εἶναι στημένες καὶ στήνονται καθημερινὰ ἀπὸ τὶς ξένες δυνάμεις. Ἡ ὀνομασία "Ἑλλάς", ἡ ἐλληνικὴ σημαῖα, ὁ ἑλληνικὸς ἐθνικὸς ὕμνος, ὅλα αὐτὰ εἶναι ἀντανάκλαση αὐτῆς τῆς ὑβριδιακῆς κατάστασης. Αὐτὰ εἶναι βράχοι ποὺ καμία ἀναλυση δὲν μπορεῖ νὰ νὰ ἀγνοήσηι δίχως νὰ καταποντιστῆι. Καὶ κάτι παραπάνω. Ἡ ἐκκλησία, ποὺ εἶναι ὁ μόνος γνήσια ἑλληνικὸς θεσμὸς (ἡ θεωρία τῶν κοινοτήτων τοῦ κου Κοντογιώργη καὶ ἄλλων εἶναι κατὰ τὴν γνώμη μου κυριολεκτικὰ γιὰ τὰ πανηγύρια) εἶναι βεβαίως μπαρουταποθήκη, διότι ἐμπεριέχει τὸ μύνημα τῆς παύσης τοῦ κράτους καὶ βεβαίως τῆς ἐννοίας τοῦ ἰδιωτικοῦ.

      Τί ἐθνικὴ πολιτικὴ μπορεῖ νὰ ἀσκήσηι ὁ Ἱωάννης ὁ Βαπτιστής; Αὐτὴ μπορεῖ νὰ ἀσκήσηι ἡ Ἑλλάδα.

      Delete