Τὸ παρὸν νέο ἱστολόγιο εἶναι ἡ συνέχεια τοῦ παλαιοῦ μὲ τὸ ὁποῖο συνδέεσθε μέσῳ τῆς διευθύνσεως http://endiameseperioche.blogspot.gr

Τὰ ἄρθρα τοῦ παρόντος ἱστολογίου, ἀπὸ τὸ 2012 μέχρι τὸ 2017, ἐδημοσιεύοντο τακτικά, μαζὶ μὲ ἄλλα κείμενα τοῦ Κιτσίκη, στὴν ἀθηναϊκὴ ἡμερησία ἐφημερίδα "Ἐλεύθερη Ὥρα" καὶ ἐνεπλουτίζοντο μὲ ἐκτενῆ ἄρθρα, στὸ τριμηνιαῖο περιοδικὸ τοῦ Δημήτρη Κιτσίκη, ποὺ φέρει τὸν ἴδιο τίτλο μὲ τὸ ἱστολόγιο, δηλαδὴ "Ἐνδιάμεση Περιοχή" (http://www.intermediateregion.com), περιοδικὸ τὸ ὁποῖο δημοσιεύεται ἀνελλιπῶς ἀπὸ τὸ 1996.
Ὁ Κιτσίκης ἐδημοσίευε ἐπίσης τακτικά, μακροσκελῆ ἄρθρα, ἀπὸ τὸ 1999 μλέχρι τὸ 2017 καὶ τὸν θάνατο τοῦ ἐκδότου του Παύλου Βουδούρη, στὸ ἀθηναϊκὸ μηνιαῖο περιοδικὸ "Τρίτο Μάτι".

Βλέπε καὶ μία συνέντευξη, ἐφ'ὅλης τῆς ὕλης τοῦ Κιτσίκη στὸ lifo.gr



Γιὰ ὅσους διαβάζουν γαλλικά,εἰσέρχεσθε στὸ παρακάτω ἱστολόγιο
γιὰ νὰ διαβάσετε ἄρθρα τοῦ Κιτσίκη

Nov 16, 2017

385 – Ἡ μεταϊωαννιδικὴ «17 Νοέμβρη» καὶ τὸ ἄθλιο καθηγητικὸ κατεστημένο


Παναγιώτης Κανελλόπουλος καὶ Ἑλένη Βλάχου
Οἱ δύο στύλοι τῆς κολωνακιώτικης δικτατορίας τῶν διανοουμένων τοῦ «Δημοκρατικοῦ Τόξου»


385 – Ἡ μεταϊωαννιδικὴ «17 Νοέμβρη» καὶ τὸ ἄθλιο καθηγητικὸ κατεστημένο

17 Νοέμβρη 1973 ὑπῆρξε τεραστία φάρσα τοῦ κατεστημένου γιὰ νὰ ἐπανέλθῃ στὴν  ἐξουσία μέσῳ τοῦ πραξικοπήματος τοῦ ταξιάρχου Ἰωαννίδη, ὁποῖος Ἰωαννίδης καθήρεσε ἐκείνη τὴν ἡμέρα τὸν Γεώργιο Παπαδόπουλο ποὺ εἶχε τὸ 1967 ἀποτρέψει τὸ πραξικόπημα τῶν στρατηγῶν τοῦ πρωθυπουργοῦ Παναγιώτη Κανελλοπούλου καὶ εἶχε ἐπιτρέψει σὲ αὐτὸν τὸν κατεδαφιστὴ τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ, ποὺ ἐτραγουδήθη ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὴν Ἀριστερά, ὡς πρόγονος τοῦ «Δημοκρατικοῦ Τόξου», νὰ ἐμφανισθῇ ἐνώπιον τῆς εἰσόδου τοῦ ἐξεγερμένου ἀπὸ τοὺς Ἀμερικανοὺς Πολυτεχνεῖο, γιὰ νὰ ὑποστηρίξῃ τὰ ἐπαναστατημένα νειᾶτα!

Ἀκριβῶς γιαὐτὸ ἱδρύθη τὸ ἐπαναστατικὸ πατριωτικὸ κίνημα ποὺ ὠνομάθη «17 Νοέμβρη» γιὰ νὰ τιμωρήσῃ τοὺς Ἰωαννιδικοὺς προδότες καὶ τοὺς ἀμερικανοὺς ὑποστηρικτές τους καὶ ὄχι τὸ καθεστὼς τοῦ Παπαδοπούλου ποὺ ἀνετράπη ἀπὸ τὸν Ἰωαννίδη.

Κανελλόπουλος εἶχε ὑποστηρίξει τὸ δυτικοφερμένο κίνημα τοῦ δημοτικισμοῦ ποὺ εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα νὰ ἀποξενώσῃ τοὺς Ἕλληνες τοῦ σημερινοῦ ἑλλαδικοῦ κρατιδίου τῶν δέκα ἑκατομμυρίων, ἀπὸ τὴν παγκοσμιότητα τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας καὶ ἐπιτρέψει στοὺς Δυτικοὺς νὰ ἰσχυρισθοῦν πὼς τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ ἦσαν, ὅπως τὰ λατινικά, μία νεκρὴ γλῶσσα καὶ πὼς τὰ νέα ἑλληνικὰ ἦσαν μία διάλεκτος οὐδόλως πιὸ σημαντικὴ ἀπὸ τὰ δανικὰ τὰ ὁλλανδικά.

παρηκμασμένος γραικύλος Κανελλόπουλος (1902-1986), ποὺ κατὰ τὴν ἰδία τὴν μαρτυρία τοῦ τίτλου βιβλίου του, εἶχε γεννηθῆ στὴν Πάτρα «στὸ 1402», σὲ πλήρη περίοδο παρακμῆς, ἐπηρεασμένος ἀπὸ τὸν δυτικὸ πατρινὸ φραγκικὸ λαϊκισμό, ἐκατηγόρει τοὺς «φανατικοὺς καθαρευουσιάνους καθηγητὲς μας» ὅτι τοῦ ἀπεσιώπουν τὸ ἔργο τῶν συγχρόνων ἑλλήνων  λογοτεχνῶν, συνεπικουρουμένου καθηγητῶν -οὔτε λίγο οὔτε πολύ- τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γλώσσας, τὸ «ΚΚΚ, Κόμμα Κακριδῆ Κριαρᾶ», γλωσσικὴ συμμορία ποὺ ἔφερε τὴν πλήρη ἀπαξίωση τῆς γλώσσας τῶν θεῶν, μὲ τὴν ἐπίσημη ἐπὶ Γεωργίου Ῥάλλη τὸ 1976, ἐπιβολὴ τῆς πλαστῆς γλώσσας τῶν δημοτικιστῶν λογίων καὶ τὸ 1982, ἐπὶ Ἀνδρέα Παπανδρέου, τῆς ψυχρῆς ἀχρωματίστου μονοτονικῆς γραφῆς.

Ὅταν ὅμως μέγιστος Ἐλύτης , οἱ ποιητὲς καὶ οἱ φιλόσοφοί μας ἀντεστάθησαν στὰ ἀπανωτὰ αὐτὰ γλωσσικὰ πραξικοπήματα καὶ ἐδήλωσαν ὅτι ἀρχαία ἑλληνική, σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν λατινική, ἦταν ζωντανὴ γλῶσσα, τὸ κατεστημένο τῶν πανεπιστημιακῶν καθηγητῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν οἱ ὁποῖοι πάντα  ἠγωνίζοντο γιὰ τὴν καρέκλα τους καὶ ὄχι γιὰ τὴν θεόπνευστη ἑλληνικὴ γλῶσσα, ἔκαμε ὀπίσω καὶ ἐδήλωσε ὅτι ναί, ἑλληνικὴ γλῶσσα εἶναι διαχρονικὴ καὶ ἀπολύτως ζωντανὴ ἀπὸ τὸν Ὅμηρο μέχρι σήμερα, μόνον ποὺ ἄν καὶ ἐπέκρινε τὴν ἐπίβολὴ τοῦ μονοτονικοῦ ἀντὶ τοῦ πολυτονικοῦ ποὺ ἑλληνικὴ ἐχρησιμοποίει ὡς παγκοσμία γλῶσσα γιὰ δύο χιλιάδες καὶ διακόσια χρόνια, δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ κάνῃ ὀπίσω καὶ θὰ συνέχιζε δυστυχῶς «μὲ μαύρη καρδιά» νὰ γράφῃ μονοτονικά!

Καὶ ἐρωτᾶμε τὸ ἀποσυντεθειμένο ἀπὸ πτωμαΐνη καθηγητικὸ σῶμα, μήπως θὰ ἦταν πιὸ χρήσιμο ἀντὶ νὰ καταστρέφῃ τὴν ἑλληνικὴ νεολαία πρὸς χάρι συγκρατήσεως τοῦ μισθοῦ του νὰ θυσιάσῃ αὐτὸ τὸ μίζερο σῶμα  του γιὰ νὰ ἐμπλουτίσῃ μὲ λίπασμα τὴν γῆ τοῦ ἀγρότου, ἀκολουθῶντας τὴν συμβουλὴ τοῦ μακαρίτου προέδρου Μάο;

Στὴν πραγματικότητα, ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα θὰ παραμείνῃ νεκρὴ ὅσο θὰ συνεχίζουμε νὰ τὴν πασπατεύουμε στὰ φιλολογικὰ γραφεῖα μας. Διότι δὲν φθάνει πλῆθος λέξεων ὅπως «θάλασσα» καὶ «ἥλιος» νὰ ἔχουν παραμείνει ἀμετάβλητες τὰ τελευταῖα τρεῖς χιλιάδες χρόνια, ἐὰν οὔτε κἄν οἱ καθηγητὲς τῆς ἀρχαίας  δύνανται μεταξύ τους, πίνοντας τὸν καφέ τους, νὰ συζητοῦν στὴν γλῶσσα τοῦ Περικλέους. Διότι καὶ τὰ λατινικά, ὡς νεκρὴ γλῶσσα, στὴν ἴδια κατάσταση εὑρίσκονται. Καὶ ὅσο περνᾷ ὁ καιρός, τόσο πιὸ νεκρὴ θὰ καταντήσουν οἱ φιλόλογοι ὑποκριτὲς τὴν διαχρονικὴ ἑλληνική, μὲ τὶς συνεχεῖς ἀλλαγὲς ποὺ ἐπιβάλλουν, ἀντὶ νὰ βάζουν φρένο στὶς ἀλλαγὲς αὐτές. 

Καὶ μόνον ἕνα ὁλοκληρωτικὸ καθεστὼς καθαιρῶντας τοὺς πανεπιστημιακοὺς αὐτοὺς καθηγητές, δύναται νὰ ἐπαληθεύσῃ κάτι ποὺ πράγματι εἶναι: ὅτι ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα εἶναι μία, τὰ τελευταῖα τρεῖς χιλιάδες χρόνια καὶ ὅτι παραμένει ζωντανή.


Δημήτρης Κιτσίκης                                             16 Νοεμβρίου 2017

6 comments:

  1. Tὸ ΚΚΕ προπολεμικὰ ἤδη ἄν δὲν ἀπατῶμαι ἦταν σχεδὸν φανατικὰ δημοτικιστικό. Ἑπίσης μιὰ μορφὴ δημοτικισμοῦ εἶχε προστατευτῇ ἄν δὲν ἀπατῶμαι ἀπὸ τὸ καθεστὼς Μεταξᾶ, στὴν περίπτωση αὐτὴ σὰν δεῖγμα μοντερνισμοῦ περισσοτερο ἐνῷ ἀπὸ πλευρᾶς ΚΚΕ σὰν δειγμα volkisch περισσότερο. Kαὶ στὶς δύο περιπτώσεις ἐπιχειρεῖται ἡ ἄρση τῆς διάκρισης μεταξὺ ἐπισήμου γλώσσης καὶ προφορικῆς γλώσσης ἀπὸ τὰ κάτω πρὸς τὰ πάνω, ἐνῷ στὴν περίπτωση τῆς καθαρευούσης ὁ ἴδιος σκοπὸς ἐπεχειρεῖτο ἀπὸ τὰ πάνω πρὸς τὰ κάτω. Στὴν ῥίζα τοῦ προβλήματος βρίσκεται τὸ 21.

    Ὁ δημοτικισμὸς εἶναι κατὰ τὴν γνώμη μου μιὰ παραφθορὰ τοῦ μεγαλύτερου Ἕλληνος φιλολόγου, μεγαλυτέρου τρόπον τινὰ τῶν Κοραῆ καὶ Συκουτρῆ, τοῦ Δημήτρη Καταρτζῆ ἤ Φωτιάδη. Αὐτὸς εἶχε κατανοήσηι προεπαναστατικῶς δύο πράγματα. Πρῶτον, ὅτι ἡ συνέχεια τῆς ἑλληνικῆς δὲν εἶναι εὐχὴ ἀλλὰ πραγματικότητα. Δεύτερον, ὅτι ἡ καθομιλουμένη ἀρκεῖ σὲ ὁποιαδήποτε διαλεκτική της μορφὴ νὰ γίνῃ γραπτὴ ὥστε νὰ εἶναι νόμιμη, δηλαδὴ ποιητικὰ καὶ γραμματικὰ σωστή, φτάνει

    νἀ μὴν ἔχει ἄλλον κανόνα ἀπὸ ἐκεῖνον τῆς συνεχείας τῆς γλώσσης. Στὴν οὐσία ὁ καθεστωτικὸς δημοτικισμὸς διώκει

    τὴν ἀρχαϊζουσα διὰ τοῦ καθεστωτικοῦ λαϊκισμοῦ ὅπως ὁ καθαρευουσιανισμὸς ἐδίωκε τὴν καθομιλουμένη διὰ τοῦ καθεστωτικοῦ βλαχοδημαρχισμοῦ.

    Στἠν ῥίζα τοῦ προβλήματος βρίσκεται ὁ ἀντικληρικαλισμὸς καὶ ἀντιβυζαντινισμὸς τοῦ συνόλου τοῦ ἑλληνικοῦ κατεστημένου. Ἡ ἀρχαϊζουσα καὶ διὰ τῆς ἀρχαϊζούσης ἡ ἴδια ἡ καθομιλουμένη ἐδιατηρεῖτο καὶ διατηρεῖται ἀπὸ τὴν ὀρθόδοξη ἐκκλησία, ποὺ εἶναι κακὰ τὰ ψέμματα ἡ κιβωτὸς τοῦ ἑλληνισμοῦ καὶ φυσικὰ χρησιμοποιεῖ τὴν ἀρχαϊζουσα σὰν ἱερατικὴ γλῶσσα ὅπως ἡ Καθολικὴ Ἐκκλησία χρησιμοποιεῖ τὴν λατινική. Ποιὰ εἶναι ἡ διαφορὰ μεταξὺ ἑλληνικῶν καὶ λατινικῶν; Ὅχι ὅτι τὰ ἑλληνικὰ βρίσκονται πιὸ κοντὰ στὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ ἀπότι τὰ ἰταλικά, ἀλλὰ τὸ γεγονὸς ὅτι πολὺ ἁπλὰ ἡ ἐκκλησία εἶναι μακρὰν ἰσχυρώτερος ὁργανισμὸς ἀπὸ τὸ ἑλληνικὸ κράτος.

    ReplyDelete
  2. ...τώρα, σὲ σχέση μὲ τὸ πολιτικὸ σκέλος τῆς ἀνάρτησης, πρέπει νομίζω νὰ καταλάβουμε τὸ ἑξῆς. Ἡ πολιτικὴ ἀδυναμία τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους ἔναντι τῆς ἐκκλησίας (ποὺ τὴν χρειάζεται καὶ ἐνίοτε τὴν μισεῖ) κάνει οὔτως ὥστε κανένας νὰ μὴν εἶναι περιττός. Πολυ νωρὶς μετὰ τὸν ἐμφύλιο, ἀρχίζει αὐτὸ τοῦ ὁποίου ἡ πρώτη κορύφωση εἶναι τὰ Ἱουλιανὰ καὶ δεύτερη τὸ Πολυτεχνεῖο, δηλαδὴ μιὰ συνδιαχείριση τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους ἀπὸ αὐτὸ ποὺ ὁ κος Κιτσίκης καὶ ἄλλοι λένε Κολωνάκι, βασικὰ τὸ ἐφοπλιστικὸ κεφάλαιο, καὶ τὴν κομμουνιστογενῆ ἀριστερὰ ποὺ ἄπαξ καὶ κατέθεσε τὰ ὅπλα ἀντὶ νὰ τὰ βάληι παρὰ πόδα ἔγινε ἀτύπως δεκτὴ παρανόμως μέχρι σήμερα σὰν ἐναλλακτικὸς μηχανισμὸς ἀνατροφοδότησης τῆς κρατικῆς νομενκλατούρας. Ἁπὸ αὐτὴν τὴν νομενκλατούρα προέρχονται οἱ καθηγητὲς τῶν πανεπιστημίων τῆς μεταπολίτευσης ποὺ εἶναι δεξιοὶ στὰ στρατιωτικὰ λ.χ. συντηρητικοὶ στὴν ζωή τους καὶ ὑπερεπεναστάτες θεωρητικῶς. Ἡ γραφειοκρατικὴ νομιμοποίηση τῆς ἀριστερᾶς εἶναι τοῦ ἰδίου ὕφους μὲ τὴν νομιμοποίηση τῶν αὐθαιρέτων, τῆς φοροδιαφυγῆς, κ.λπ. κ.λπ., δηλ. τὸ κράτος νομιμοποιεῖ τοὺς πιὸ κλέφτες ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς του ὅπως ὁ Σουλτάνος ἔκανε ἀρματολοὺς τοὺς πιὸ κλέφτες ἀπὸ τοὺς κλέφτες. Τὸ γλωσσικὸ πρόβλημα ἀπὸ τὸν καιρὸ τὸν προεπαναστατικὸ εἶναι πολιτικὸ πρόβλημα, καὶ αὐτὸ ὁ μεγαλοφυῆς Βυζάντιος τὸ δείχνει στὴν Βαβυλωνία του γιὰ ὅποιον ἔχει μάτια νὰ διαβάζει.

    Νὰ τὸ ποῦμε ἀλλιῶς. Μπροστὰ στὴν ἐκκλησία, τὸ ἑλληνικὸ κράτος εἶναι πύργος ἀπὸ τραπουλόχαρτα καὶ δὲν μπορεῖ νὰ θεμελιώσηι ἐπίσημη γλώσσα. Στὴν πράξη βρισκόμαστε ἀκριβῶς στὴν ἐποχὴ τοῦ Καταρτζῆ, γράφει ὁ καθένας στὴν δική του διάλεκτο καὶ ἡ ἐπίσημη γλῶσσα δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπὸ τὸν Ἑπτανήσιο χωροφύλακα τῆς Βαβυλωνίας. Tὸ γλωσσικὸ δὲν εἶναι κάζο πενσάτο (προμελετημένο) οὔτε κάζο ἀτσιντέντε (ἐν βρασμῶι ψυχῆς) ἔγκλημα ἀλλὰ συνέπεια τῆς ἀδυναμίας συνειδητοποίησης τοῦ πόσο δίκιο εἶχε ὄχι μόνο ὁ Καταρτζῆς ἀλλὰ καὶ ὁ Κοραῆς ὅταν δὲν τὸν πιάναν τὰ βοναπαρτικά του. Δηλαδή, ἡ Ἑλλάδα δὲν εἶναι ὥριμη νὰ φτιάξηι κράτος, διότι δὲν ἔχει θεμελιώσηι μιὰ κοινὴ πολιτισμικὴ βάση ποὺ νὰ τῆς τὸ ἐπιτρέπει. Ἑγὼ μάλιστα νομίζω πὼς δὲν θὰ τὴν φτιάξῃ ποτὲ διότι τὰ δύο πόδια τῆς ἑλληνικῆς εἶναι ἀφενὸς ὁ κόσμος τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδου, ἀφετέρου τὰ εὐαγγέλια. Ἡ κλασσικὴ ἑλληνικὴ εἶναι αὐτὸ ποὺ βρίσκεται μεταξὺ τῶν δύο αὐτῶν σκελῶν, ποὺ τὰ διάφορα γλωσσικὰ κόμματα τὸ ἀναταράζουν ὁ καθεὶς μὲ τὴν σειρά του προκειμένου νὰ λάβουν τὸ ἁγίασμα. Ὅμως ἐθνικὸ κράτος δὲν εἶχαν οὔτε οἱ ἀρχαῖοι, οὔτε οἱ Βυζαντινοί. Ὅσο καὶ νὰ ἀναταράζεις τὸ ὄργανο τοῦ Περικλέους, θὰ βγάληι ἐν τέλει τὴν ἀττικίζουσα, ποὺ εἶναι ἄγονη. Ὅπως λοιπον ἠ ἀττικιζουσα λογοτεχνία τῶν Βυζαντινῶν κατέντησε νὰ λέει ὁ Σεφέρης στὰ Δοκίμιά του ὅτι ἄχ! καὶ βἄχ! οἱ Βυζαντινοὶ δὲν ξέραν νὰ γράφουν τὰ συναισθήματά των, ἔτσι καὶ τὸ κράτος τὸ ἑλληνικὸ θὰ εἶναι στὸν αἱῶνα τὸν ἄπαντα μιὰ προσωρινὴ φάση τοῦ ἀγῶνος τῶν φατριῶν. Ἡ μακρὰ ἱστορικὴ διάρκεια τοῦ ἑλληνισμοῦ κάποια στιγμὴ θὰ ξεράσηι τὸ ἑλληνικὸ κράτος. Ἁλλὰ αὐτὴ ἡ συνέχεια δὲν εἶναι ἑλληνική. Εἶναι ῥωμέηκια, μὲ ἄλλα λόγια εἶναι ἕνας τεράστιος ὄγκος ἀνθρώπων ποὺ ζοῦν γύρω ἀπὸ τὴν κεντρικὴ κυβέρνηση προσπαθῶντας νὰ μὴν τοὺς φάει.

    ReplyDelete
  3. Υγ2. Περὶ χούντας, νομίζω ὅτι οἱ Ἀμερικανοὶ ἦταν κατὰ τοῦ προλεταριάτου, ἐνῶι οἱ χουντικοὶ κατὰ τοῦ κομμουνισμοῦ.

    ReplyDelete
  4. Θὰ ἤθελα ἀπὸ ψυχῆς ὁ κὐριος Κιτσίκης νὰ μᾶς ἀπαντήσῃ στὰ ἑξῆς. Κύριε Κιτσίκη, ἡ γενιὰ τοῦ τριάντα ἔχει κατηγορηθῇι ὅτι διᾶ τοῦ προσχήματος τῆς ἑλληνικότητος ἐπέβαλε, χρησιμεύοντας σὰν ἕνα πνευματικὸ καθεστὼς Μεταξᾶ, τὸν πολιτιστικὸ ἀφανισμὸ τῶν Ἑλλήνων. Ἦταν Ἕλληνες. Ἑπειδὴ δὲν εἶχαν τὸ ὄνομα. Ὁνομάζοντας τὸν λαὸ ἑλληνικὸ, ἡ ἀστικὴ τάξη τῆς Ἑλλάδος, πράκτορας τοῦ διεθνοῦς σφαγείου τῶν ψυχῶν ποὺ ὁνομάζεται Χρῆμα, τὸν ἕσυρε στὴν μικροαστικοποίηση, καὶ στὸν συναισθηματικὸ ἀφανισμό. Θέλω νὰ σᾶς ῥωτήσω ποιὰ εἶναι ἡ διαφορὰ τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ τὴν ἑλληνικότητα. Ἥ γιὰ νὰ τὸ θέσω ἀλλιῶς. Πῶς θὰ διακρίνουμε τὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τὸ ὄνομά της, ποὺ οἱ ἴδιοι οἱ Ἕλληνες τὸ εἶχαν ξεχάσηι; Πῶς μποροῦμε νὰ ξαναβροῦμε τὴν ἑλληνικότητά μας μετὰ ἀπὸ τὴν συντριβή μας ἀπὸ τὴν Δύση, ποὺ βρίσκει στοὺς τόπους τῶν προγόνων μας τὴν δικαιολογία τῆς βαρβαρότητάς της; Πῶς θὰ ἀντικαταστήσουμε τὸ ὄνομα Ἕλληνας καὶ Ἕλλην, ποὺ στὰ κρυφά, στὴν τουαλέττα, τὸ σπᾶμε σὰν μπιμπίκι, ἤ πῶς θὰ τὸ δοῦμε μὲ τρόπο ποὺ νὰ χαιρόμαστε γιὰ μᾶς καὶ τὰ παιδιά μας ποὺ εἴμαστε Ἕλληνες;

    ReplyDelete
  5. Ἀπάντηση στὸν Κωσταντῆ: Ὁ Κοραῆς εἶχε δίκαιο ποὺ ἔλεγε ὅτι γιὰ νὰ ξαναγίνουμε Ἕλληνες ἔπρεπε πρῶτα νὰ γίνουμε Γάλλοι. Διότι ὅταν οἱ Δυτικοὶ μᾶς ἀπήγαγαν ἀπὸ τὴν οἰκία μας, τὴν ῥωμαϊκὴ αὐτοκρατορία ὑπὸ τὴν μορφὴν τῆς Ὀθωμανίας ὡς Ῥωμηοὶ καὶ μᾶς ἔφεραν μὲ τὴν βία ὀπίσω στὸν προχριστιανικὸ χρόνο, ἔπρεπε νὰ ἀναφερθοῦμε πλέον στὸ παρελθὸν μας ποὺ εἶχε ταξιδεύσει στὸν ΙΕ΄αἰῶνα στὴν Φραγκιὰ χάρις στὸ Πλήθωνα.Ὁ στόχος μας σήμερα εἶναι, μὲ τὴν βοήθεια ἑνὸς ἱστορικοῦ Φρόϋδ (αὐτὸ προσπαθῶ νὰ εἶμαι) νὰ ἀνασυντάξουμε τὴν ἀποδομημένη προσωπικότητά μας ἀγκαλιάζοντας ὅλον τὸν πλανήτη.Δημήτρης Κιτσίκης

    ReplyDelete