354 – Πρὸς τὴν συγκρότηση τῆς ἀντικινεζικῆς συμμαχίας

354 – Πρὸς τὴν συγκρότηση τῆς ἀντικινεζικῆς συμμαχίας

Καταμεσῆς τῆς περιόδου Ὀμπάμα, ὅταν  οἱ σοσιαλδημοκράτες τραπεζῖτες ὁλοκλήρου τῆς Εὐρώπης καὶ τῆς Ἀμερικῆς ἐτοίμαζαν μὲ ψυχροπολεμικὸ ἄξονα τὸν διαμελισμὸ τῆς μετακομμουνιστικῆς Ῥωσίας, ὑπὸ τὴν πνευματικὴ καθοδήγηση τοῦ φανατικοῦ ἀντιορθοδόξου ἀντιρώσου πολωνοῦ ῥωμαιοκαθολικοῦ Μπρεζίνσκι, ὁ γηρασμένος ἑβραιογερμανὸς Κίσσινγκερ ἀντέκρουε τὸν πολωνὸ ῥωμαιοκαθολικὸ πνευματικό του ἀντίπαλο, προβάλλοντας ὡς μόνη λύση στὴν αἰγαιακὴ Ἐνδιάμεση Περιοχή, μία Νέα Γιάλτα ἀμερικανορωσικῆς συμφωνίας βασισμένης στὴν καλὴ γειτονία Ἑλλάδος –Τουρκίας.

Μετὰ τὴν πτώση τοῦ κατασκευασμένου ἀπὸ τὴν CIA σοσιαλδημοκράτη ἀχυρανθρώπου Ὀμπάμα -συνεπικουρομένου ἀπὸ τὸ ζευγάρι τῶν Κλίντον- καὶ τὴν ἀποτυχία του νὰ ἀνατρέψῃ τὸν Ἔρντογάν, δολοφονῶντας τον καὶ κτυπῶντας πολεμικὰ τὴν Ῥωσία, ὁ νέος πρόεδρος τῶν ΗΠΑ, ὁ ἑλληνοπρεπὴς Δονάλδος Τράμβιος, ἔβαλε ἀμέσως σὲ πράξη τὸ σχέδιό του περικυκλώσεως τῆς Κίνας, μὲ ἀπώτερο στόχο τὴν ἐμπορικὴ καταστροφὴ τοῦ Πεκίνου.

Ἐν συντομίᾳ, νέα Γιάλτα καὶ Βόρειος Κορέα. Στὸ Αἰγαῖο, ῥωσοαμερικανικὴ στήριξη τῆς Τουρκίας τοῦ Ἔρντογάν, ὁ ὁποῖος ἀπέδειξε πὼς δὲν ἦτο Τσίπρας ἀλλὰ μεγάλος ἡγέτης καὶ συνεπῶς φράγμα κατὰ τῆς δυτικῆς προελάσεως τῆς κινεζικῆς ὁδοῦ τῆς Μετάξης. Ἡ Ῥωσία, σύμμαχος τῆς Ἀμερικῆς στὴν συνάντηση στὸ Σότσι τοῦ Μαΐου, Πούτιν-Ἔρντογάν, ἐξασφαλίζει στὴν Τουρκία τὸν ἔλεγχο τῶν νοτίων της συνόρων στὴν Συρία κατὰ τῶν Κούρδων, μὲ ἀντάλλαγμα τὴν ῥωσικὴ θρησκευτικὴ καὶ γεωπολιτικὴ παρουσία τῆς Ῥωσίας στὸ Αἰγαῖο, ὡς προστάτιδος τοῦ κρατιδίου τῶν Ἀθηνῶν. Στὴν Ἄπω Ἀνατολή, περικύκλωση τῆς Κίνας, ἀπὸ Βιετνάμ, Φιλιππῖνες, Ταϊουάν, Ἰαπωνία, Νότιο Κορέα, ἀλλὰ καὶ Βόρειο Κορέα.

Τὸ παιχνίδι φοβέρας κατὰ τῆς Βορείου Κορέας, δὲν ἔχει ὡς στόχο τὴν ἐπίθεση κατὰ τῆς πυρηνικῆς δυνάμεως τῆς Πυονγκγιάνγκ. Ἀντιθέτως σκοπεύει στὴν προσάρτησή της ὡς σύμμαχος τῆς ἀμερικανορωσικῆς νέας Γιάλτας κατὰ τῆς Κίνας. Ὁ Τράμβιος χαϊδεύει ὑποκριτικὰ τὸν κινέζο ἡγέτη, σπρώχνοντάς τον νὰ τὰ χαλάσῃ μὲ τὴν προστατευομένη του Βόρειο Κορέα, νὰ τὴν ἀπομονώσῃ ὥστε ἡ σύμμαχος τῆς Ἀμερικῆς Ῥωσία νὰ ἀντικαταστήσῃ τὴν Κίνα στὴν Πυονγκγιάνγκ, ὡς κύριος ἐμπορικὸς ἑταῖρος. Τὸ ἴδιο κάνει μὲ τὸ Ἰράν, μελλοντικὴ πυρηνικὴ δύναμη, σύμμαχος τῆς Ῥωσίας, φοβερίζοντάς την γιὰ νὰ τὴν ἐντάξη τελικὰ στὴν ἀμερικανορωσικὴ συμμαχία κατὰ τῆς Κίνας.

Βόρειος Κορέα καὶ Ἰράν εἶναι ἰδεολογικά, φασιστικὲς δυνάμεις τοῦ ἰδίου ἰδεολογικοῦ ἀναστήματος μὲ τὴν τραμβικὴ Ἀμερικὴ καὶ τὴν πουτινικὴ Ῥωσία.

Ὡς ὀπισθοφυλακὴ τοῦ τεραστίου πολεμικοῦ στρατοπέδου ποὺ οἰκοδομεῖ ὁ Τράμβιος κατὰ τῆς Κίνας καὶ τοῦ ἀραβικοῦ ἰσλαμικοῦ τζιχαδισμοῦ, εὑρίσκεται ἡ Ἀγγλία ἡ ὁποία σταδιακὰ θὰ περάσῃ ὑπὸ τὴν ἰδεολογικὴ ἐπιρροὴ τοῦ Nigel Farage, ποὺ παρητήθη οἰκειοθελῶς γιὰ νὰ ἐπανέλθῃ ὅταν ὁλοκληρώσῃ τὴν ἀποστολὴ ἀνεξαρτητοποιήσεως τοῦ Λονδίνου ἀπὸ τὶς Βρυξέλλες, ἡ σημερινὴ πρωθυπουργὸς Theresa May, ἀλλὰ καὶ ἡ Γαλλία ὡς μελλοντικὴ ἡγέτιδα τῆς Εὐρώπης, ὑπὸ τὴν ἐντυπωσιακὴ προσωπικότητα τῆς θηλυκῆς ντὲ Γκώλ, τῆς Marine Le Pen, ἀσχέτως ἐὰν ἐκλεγῇ ἀμέσως ὡς πρόεδρος τῆς Γαλλίας στὶς 7 Μαΐου, ἤ ἀργότερα.

Στὴν δίωρη τηλεοπτικὴ ἀντιπαράθεση τῆς Τετάρτης 3 Μαΐου 2017, μεταξὺ τῶν δύο ὑποψηφίων, ὑπερίσχυσε σαφῶς ἡ Μαρὶν ἔναντι τοῦ τραπεζίτου Μακρόν,  ποὺ μᾶς ἐθύμισε τὶς ἡρωϊκὲς μάχες τοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος τῆς Γαλλίας τοῦ 1945, ἀλλὰ καὶ τὴν ὑπερήφανη στάση τοῦ στρατηγοῦ ντὲ Γκὼλ κατὰ τῶν εὐροκρατῶν, γελοιοποιῶντας, χωρὶς νὰ τοὺς κατανομάσῃ, τοὺς σοσιαλδημοκράτες τύπου Βαρουφάκη-Τσίπρα.

Τὸ ποτάμι τοῦ λαοῦ τῆς Γαλλίας δὲν πάει πίσω. Αὔριο ἤ μεθαύριο θὰ   ὑπερισχύσῃ τὸ ἀπελευθερωτικὸ κίνημα τῆς Μαρίν, παίρνοντας τὴν σκυτάλη ἀπὸ τὸ κουρασμένο καὶ παρακμιακὸ κομμουνιστικὸ κόμμα τῆς Γαλλίας. Διότι κάθε κίνημα ἔχει καὶ τέλος ἕως ποὺ νὰ παραδώσῃ τὴν σκυτάλη σὲ νέα λαϊκὴ ἐπανάσταση. Ἦλθε λοιπὸν ἡ πλανητικὴ ὥρα   τοῦ   ἐθνικομπολσεβικισμοῦ   ποὺ   θὰ   ἐνταφιάσῃ   τὸν ἄπληστο   καπιταλισμό, μετεμφιεσμένο στὰ σοσιαλδημοκρατικὰ πρόσωπα ἑνὸς  θλιβεροῦ  Βαρουφάκη,  ἑνὸς δωσιλόγου Τσίπρα, μίας συγκεχημένης Ζωῆς Κωνσταντοπούλου καὶ ἑνὸς Παναγιώτη Λαφαζάνη. Κομμουνισμὸς καὶ φασισμός, χέρι μὲ χέρι κατὰ τοῦ ἀπλήστου τραπεζικοῦ καπιταλισμοῦ, γιὰ τὴν κατασκευὴ τῶν οἰκοδόμων τοῦ σαινσιμονισμοῦ τῶν οἰκοδόμων builders, ἐργατῶν καὶ ἐργολάβων.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 3 Μαΐου 2017

353 -Ὁμοσπονδιστὲς κατὰ ἐθνικιστῶν: Τὰ Βαλκάνια μετὰ τὴν πορεία τους πρὸς τὴν ὀθωμανικὴ ἀποσύνθεση

ΧΑΡΤΗΣ Δ. ΚΙΤΣΙΚΗ ΤΟΥ 2007(Diplomatie,no.24,janvier-février 2007,carte no.3.Proposition de D.Kitsikis, Première confédération, dite de «l'Empire ottoman moderne»

1922- Ὀθωμανικὸ ἀρτοποιεῖον στὴν Κωνσταντινούπολη μὲ προθήκη στὰ ἀρμενικά, ἑβραϊκά, ἑλληνικά, ὀθωμανικά, ἀγγλικά, ῥωσικά.

353 -Ὁμοσπονδιστὲς κατὰ ἐθνικιστῶν: 

Τὰ Βαλκάνια μετὰ τὴν πορεία τους πρὸς τὴν ὀθωμανικὴ ἀποσύνθεση

Τὸ δρᾶμα τῆς ἀποσυνθέσεως τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, γνωστὸ ὡς Ἀνατολικὸ Ζήτημα ποὺ ξεκίνησε στὰ τέλη τοῦ ΙΗ΄αἰῶνος, ἀπὸ τὴν ἰμπεριαλιστικὴ Δύση, συνεχίζεται καὶ σήμερα στὴν Μέση Ἀνατολὴ καὶ στὰ Βαλκάνια.Ὁ νέος γύρος ἤρχησε στὶς 24 Μαρτίου 1999 μὲ τὸν βομβαρδισμὸ τῆς Γιουγκοσλαυΐας ἀπὸ τὸ ΝΑΤΟ. Ἀναδημοσιεύω ἐδῶ τὸν χάρτη ἀναδιαρθώσεως τῶν Βαλκανίων ποὺ σχεδιάζει ἡ Δύση, ποὺ εἶχα δημοσιεύσει γιὰ πρώτη φορὰ στὴν Γαλλία τὸ 2007 καὶ ποὺ συνεχίζει νὰ πραγματοποιεῖται κάτω ἀπὸ τὰ μάτια μας σήμερα. Μόνη λύση καὶ συμφέρον γιὰ τὴν χώρα μας εἶναι ἡ ἐπάνοδος στὴν Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία ὑπὸ μορφὴν ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας.

Πράγματι, καὶ σήμερα ἀκόμη ὑπάρχουν στὰ Βαλκάνια δύο γεωπολιτικὲς ὁμάδες: ἡ ἑλληνοτουρκικὴ καὶ ἡ σλαυϊκή (βουλγαροσερβικὴ στὰ βόρεια ἑλληνικὰ σύνορα). Ἡ Ἀλβανία καὶ ἡ Ῥουμανία δὲν ἐντάσσονται σὲ καμμία ἀπὸ αὐτὲς ἀλλὰ παραδοσιακά, ὡς ἀντισλαυϊκὲς ἑνότητες ἐχρησιμοποιήθησαν ὑπὲρ τῶν συμφερόντων τοῦ ἑλληνισμοῦ.

Οἱ Ἀλβανοὶ καὶ οἱ Κοῦρδοι, στὰ δύο ἄκρα τοῦ ἑλληνοτουρκικοῦ συνόλου εἶναι δίκοπο μαχαίρι. Εἶναι δύο πολεμικοὶ λαοὶ ποὺ προσέφεραν τὰ μέγιστα στὴν πολεμικὴ ἱστορία τοῦ χώρου, ἀλλὰ πολιτισμικὰ εἶναι ἀκόμα πρωτόγονοι. Γιὰ πολὺ χρονικὸ διάστημα ἦταν δύσκολο οἱ Κοῦρδοι νὰ ξεχωρίσουν ἀπὸ τοὺς Τούρκους καὶ ὠνομάζοντο ὀρεσίβιοι Τοῦρκοι. Τὸ ἴδιο μὲ τοὺς Ἀλβανοὺς ὡς ὀρεσίβιοι Ἕλληνες. Γνωρίζουμε τὸν ῥόλο ποὺ ἔπαιξαν στὴν ἑλληνικὴ ἐπανάσταση τοῦ 1821. Γνωρίζουμε καὶ τὸν συντηρητικὸ ῥόλο τῶν Κούρδων στὴν διαιώνιση τοῦ σουλτανικοῦ θεσμοῦ καὶ τοῦ χαλιφάτου. Στὴν ἄνοδο τοῦ ἐθνικισμοῦ στὸν ὀθωμανικὸ χῶρο, μὲ τὴν ἐνθάρρυνση τῶν δυτικῶν δυνάμεων, οἱ δύο αὐτοὶ λαοὶ ἦλθαν τελευταῖοι.

Μὲ πολὺ διπλωματία, Ἕλληνες καὶ Τοῦρκοι δύνανται νὰ ἐνσωματώσουν  Ἀλβανοὺς καὶ Κούρδους, στὴν ἑλληνοτουρκικὴ συνομοσπονδία ὡς συνομόσπονδα  κράτη ἀφοῦ ἀκόμη καὶ σήμερα οἱ Ἀλβανοὶ ἐκφράζονται πρωτίστως στὰ ἑλληνικὰ καὶ οἱ Κοῦρδοι στὰ τουρκικά, διότι οἱ ἀλβανικὲς καὶ κουρδικὲς διάλεκτοι ἀνεπτύχθησαν σχετικὰ προσφάτως δημιουργῶντας τὴν ἰδική τους λογοτεχνία.

Εἶναι φυσικὸ λοιπόν, στὸν Μεσοπόλεμο τοῦ 1919-1940, νὰ βλέπωμε σὲ ἕνα πρῶτο στάδιο τὴν συνεννόηση Ἑλλήνων καὶ Τούρκων καὶ σὲ ἕνα ἄλλο στάδιο τὴν συνεννόηση Γιουγκοσλαύων καὶ Βουλγάρων.  Ἀκριβῶς αὐτὴ ἡ προσέγγιση ἔφερε τὴν γέννηση τῆς Γιουγκοσλαυΐας καὶ τὶς προσπάθειες συγκροτήσεως τῆς ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας Βενιζέλου-Ἀτατούρκ. Ἔτσι, στὶς 10 Μαΐου 1933, ὁ Βενιζέλος εἶπε στὸν Παναγῆ Τσαλδάρη, «θὰ ἴδητε, μετὰ ἔτη θὰ φθάσωμεν μὲ τὴν Τουρκίαν νὰ κάμωμεν τὴν Ἀνατολικὴ Ὁμοσπονδίαν», ὁ δὲ συνεργάτης του, ὁ Λέων Μακκᾶς εἶχε γράψει στὶς 6 Μαΐου 1931, ὅταν συνηντήθη μὲ τὸν Κεμάλ, στὴν Ἄγκυρα: «Ὁ Μουσταφᾶ Κεμὰλ ἔστρεψε τὸν λόγον πρὸς μίαν προσφιλῆ ὡς φαίνεται εἰς αὐτὸν θεωρίαν περὶ τῆς κοινῆς καταγωγῆς Ἑλλήνων καὶ Τούρκων. Ὁ Κεμὰλ ἦταν ἀπόστολος ἑνὸς εἴδους πλατειᾶς ἑλληνοτουρκικῆς Αὐτοκρατορίας στὴν Ἀνατολή, μίας δυαδικῆς Αὐτοκρατορίας μὲ δύο διοικητικὲς πρωτεύουσες καὶ μία πνευματικὴ πρωτεύουσα, τὴν Αὐγούστα πόλη ποὺ ἦταν διαδοχικὰ τὸ Βυζάντιο, ἡ Κωνσταντινούπολις, ἡ Ἰστανμποὺλ καὶ ποὺ θὰ εἶναι πάντα, ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν γεωγραφική της θέση, ἡ βασιλούπολη ἑνὸς ὁλοκλήρου ἀνατολικοῦ κόσμου».

Σήμερα καὶ πάλι, οἱ καθηγητὲς τῶν ἑλληνικῶν πανεπιστημίων, ὅπως καὶ οἱ ἕλληνες πολιτικοί, συνηθισμένοι στὴν ξένη ὑποτέλεια, χωρὶς καμμία δυνατότητα νὰ ὁραματισθοῦν τὸ μέλλον τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Τουρκίας, ὅπως τὸ εἶχε κάμει ἕνας Βενιζέλος ἤ ἕνας Μεταξᾶς, εἶναι τρομοκρατημένοι ἀπὸ τὴν κρίση τῶν Σκοπίων καὶ τῆς Μεγάλης Ἀλβανίας καὶ βλέπουν ὡς μόνη σανίδα σωτηρίας τὴν παραμονὴ τῶν Ἀθηνῶν στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, τὴν ἴδια στιγμὴ ποὺ ὁ Ἐρντογάν τὰ βροντᾷ μὲ τὶς Βρυξέλλες καὶ προσπαθεῖ μονομερῶς, πρὸς ὄφελος καὶ μόνον τῆς Τουρκίας, νὰ ἐπανενώσῃ τὸν ὀθωμανικὸ χῶρο.

Τὸ 1929, ὁ ὑπουργὸς τοῦ Βενιζέλου, Μιχαλακόπουλος, τοῦ ἔγραφε: «Χέρι ποὺ δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ δαγκάσῃ πρέπει νὰ τὸ φιλήση! Ἐνθυμοῦμαι τὸν ῥουμᾶνο πρωθυπουργὸ Μπρατιάνου ποὺ σᾶς ἐζήτησεν εἰς τὸ Παρίσι, ἐπὶ τῇ ἐνάρξει τῆς Συνδιασκέψεως τῆς Εἰρήνης, ἵνα διὰ κοινοῦ μετώπου ἀντιταχθῶμεν κατὰ τῶν Μεγάλων Δυνάμεων καὶ ἐπιβάλωμεν τὰς ἀπόψεις μας ὡς ἐλεύθερα κράτη. Τότε, τοῦ ἀπηντήσατε ὅτι σφάλλεται ἐὰν νομίζῃ ὅτι τὰ μικρὰ κράτη εἶναι οὐσιαστικῶς ἐλεύθερα». Παρὰ ταῦτα, ὁ Βενιζέλος προσεπάθησε, μετὰ τὸ 1930, νὰ ἀκολουθήση τὴν ἀνεξάρτητη πολιτικὴ τοῦ Ἀτατοὺρκ τὸν ὁποῖο ἐπρότεινε μάλιστα γιὰ τὸ βραβεῖο Νομπὲλ Εἰρήνης. Τελικὰ ὅμως, ὅταν ἔχασε τὴν ἐξουσία, μὲ τὶς ἐκλογὲς τῆς 5^ης Μαρτίου 1933, ἠρνήθη τὴν πρόταση τοῦ στρατηγοῦ Πλαστήρα νὰ τὴν διατηρήσῃ ὡς δικτάτωρ, γιὰ νὰ κάνῃ «ὅ,τι καὶ στὴν Ἰταλία, ποὺ χάρις στὸν φασισμὸ προοδεύει».(Βλέπε τὸ βιβλίο μου, «Ἑλλὰ καὶ Ξένοι, 1919-1967. Τὰ ἀρχεῖα τοῦ ἑλληνικοῦ ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν», Βιβλιοπωλεῖον τῆς Ἑστίας).

Ἀπὸ καιρὸ ἐγνωρίζαμε ὅτι τὸ κράτος τῶν Σκοπίων, διηρημένο μεταξὺ Σλαύων καὶ Ἀλβανῶν, δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ἐπιβιώσῃ. Καὶ ὅμως, ἀντὶ νὰ τὸ ἀγκαλιάσωμε γιὰ νὰ τὸ ἐνσωματώσωμε στὴν ἑλληνικὴ Μακεδονία, ἀντετάχθημεν ἀνικάνως σὲ αὐτό, μόνο καὶ μόνο ἐπειδή, ἄν καὶ Σλαῦοι, ἐπέμεναν νὰ προσποιοῦνται ὅτι ἦσαν ἀπόγονοι τοῦ ἕλληνος στρατηλάτου Ἀλεξάνδρου καὶ ἠμεῖς ἠρνήθημεν νὰ τὸ τσακώσωμεν μέσα στὴν φαντασίωση αὐτὴ καὶ νὰ τὸ ἐκμεταλλευθοῦμε, ὅπως προσεπάθησαν νὰ τὸ πράξουν οἱ Τοῦρκοι, ἔναντι τῆς Βουλγαρίας, ἡ ὁποία ἀναγνωρίζει ὅτι ὁ ἱδρυτὴς τοῦ κράτους τῶν Βουλγάρων, τὸ 681 μ.Χ., ὁ Ἀσπαρούχ, δὲν ἦτο Σλαῦος, καὶ δὲν ὡμίλει σλαυϊκά, ἀλλὰ Τοῦρκος!

Ἀλλὰ ποτὲ δὲν εἶναι ἀργά. Πρὸς τὸ παρόν, τὴν δουλειὰ τὴν κάνει ὁ Ἔρντογαν. Ὅταν μὲ τὸ καλὸ τὰ Σκόπια διαμελισθοῦν μεταξὺ Ἀλβανῶν καὶ Σλαύων, ἴσως εὑρεθῇ ἕνας μεγαλοφυὴς ἕλλην πολιτικὸς νὰ θέση ὑπὸ τὴν προστασία του τὰ Σκόπια καὶ νὰ ἐνσωματώσῃ τὸ μὴ ἀλβανικὸ τμῆμα του στὴν Θεσσαλονίκη, μαζί μὲ τὸ μεγαλοπρεπὲς ἄγαλμα τοῦ Ἀλεξάνδρου ποὺ θρονιάζει στὴν πλατεῖα τῶν Σκοπίων.

Ὅσο γιὰ τὴν μελλοντικὴ Μεγάλη Ἀλβανία καὶ τὸ μελλοντικὸ Μεγάλο Κουρδιστάν, αὐτὰ θὰ ἐνσωματωθοῦν ὡς περιφερειακὲς ὁμόσπονδες κτήσεις στὴν κεντρικὴ ἑλληνοτουρκικὴ συνομοσπονδία. Ποῦ εἶναι «ὁ βασιλιᾶς Ἀλέξαντρος; Αὐτὸς ἤτανε σωστὸς βασιλιᾶς τῆς Ἀνατολῆς ποὺ ἀφοῦ ἐξευτέλισε τοὺς Ἕλληνες, πῆρε τὴν κόρη τοῦ Δαρείου γυναῖκα καὶ κατάχτησε τὴν Ἀνατολή!» (Ἰων Δραγούμης, «Ὅσοι  ζωντανοί», 1911).

Δημήτρης Κιτσίκης                              29 Ἀπριλίου 2017

352 - Ἀπὸ τὸν Λένιν στὴν Μαρίν: Ἡ νέα παγκόσμια κοινωνικὴ ἐπανάσταση: Ὁ Ἐθνικομπολσεβικισμός

352 - Ἀπὸ τὸν Λένιν στὴν Μαρίν: Ἡ νέα παγκόσμια κοινωνικὴ ἐπανάσταση: Ὁ Ἐθνικομπολσεβικισμός

Σεισμός! Ἡ Κυριακὴ 23 Ἀπριλίου 2017 ἐσήμανε ἀπαρχὴ τῆς νέας παγκοσμίας ἐπαναστάσεως στὴν Εὐρώπη, μετὰ τὴν ἀστικὴ τοῦ 1789 καὶ τὴν μπολσεβικικὴ τοῦ 1917, μετὰ τὸν Ῥοβεσπιέρρο καὶ τὸν Λένιν. Ξεκίνησε ἡ ἐθνικομπολσεβικικὴ παγκοσμία ἐπανάσταση μὲ τὴν Μαρίν.

Ἦταν τὴν ἑπομένη τοῦ πρώτου παγκοσμίου πολέμου, τῆς χειροτέρας σφαγῆς τῆς εὐρωπαϊκῆς νεολαίας πρὸς χάριν τῶν γερακιῶν τοῦ καπιταλισμοῦ τῶν τραπεζῶν. Τότε στὴν Ῥωσία καὶ τὴν Ἰταλία ἐνεφανίσθησαν δύο ἀκραῖα λαϊκὰ κινήματα, ποὺ ὀνομάσθησαν μπολσεβικισμὸς στὴν Ῥωσία καὶ φασισμὸς στὴν Ἰταλία, μὲ δύο χαρισματικοὺς ἡγέτες, τὸν Λένιν καὶ τὸν Μουσσολίνι, μὲ κοινὸ ἐμπνευστῆ ὡς πρὸς τὸν τρόπο καταλήψεως τῆς ἐξουσίας, τὸν γάλλο θεωρητικὸ τοῦ μαρξιστικοῦ ἐπαναστατικοῦ συνδικαλισμοῦ  Γεώργιο Σορέλ (1847-1922).

Στὴν Γερμανία, στὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 1920, οἱ ἱδρυτὲς τοῦ ἐθνικοσοσιαλισμοῦ ἐστράφησαν πρὸς τὴν μπολσεβικικὴ Μόσχα καὶ ὁ Möller van den Bruck, ἐξήγγειλε τὴν πολιτικὴ ἀδελφοσύνης τῶν ἀκραίων ἐπαναστατῶν τῆς Γερμανίας καὶ τῆς Ῥωσίας κατὰ τῆς δυτικῆς καπιταλιστικῆς Εὐρώπης ποὺ ὠνόμασε ἐθνικομπολσεβικισμό.

Δυστυχῶς ὁ καπιταλισμὸς τῶν τραπεζῶν ἐπέτυχε νὰ διαιρέσῃ τὰ δύο τμήματα τοῦ ἀντικαπιταλιστικοῦ μετώπου, καὶ ὡς ἀδελφοφάδες πλέον, οἱ δύο χωρισμένοι ἀδελφοὶ ἐπεδώθησαν σὲ μία τρελλὴ ἀναμέτρηση μὲ φοβερὸ μῖσος ὁ εἱς πρὸς τὸν ἄλλον, ἐξαπολύοντας μὲ ὕβρεις  -κομμούνια καὶ φασίστες- τὴν καταδίκη τοῦ κομμουνισμοῦ καὶ τοῦ φασισμοῦ, ἕως ποὺ ὁ καπιταλισμὸς τῶν τραπεζῶν κατέστρεψε πρῶτα τὸν φασισμὸ τὸ 1945 καὶ μετὰ τὸν κομμουνισμὸ τὸ 1991. Ἀπὸ τὰ εὐρωπαϊκὰ ἐρείπια τοῦ ἐπαναστατισμοῦ ἀνεδύθη ἡ καπνίλα τῶν πτωμάτων τῶν φασιστῶν καὶ κομμουνιστῶν ἡρώων μὲ τὸν καπιταλισμὸ νὰ κραυγάζῃ ὅτι ἐπῆλθε τὸ τέλος τῆς Ἱστορίας καὶ ἑδραιώθη ἡ αἰωνία ἐπικράτηση τοῦ παγκοσμίου καπιταλισμοῦ τῶν τραπεζῶν.

Ἀλλὰ ἡ Ἱστορία δὲν εἶχε τελειώσει. Ἔχοντας εὕρει καταφύγιο στὸν Τρίτο Κόσμο, φασισμὸς καὶ κομμουνισμὸς ἐπανῆλθαν σταδιακὰ στὴν Εὐρώπη, αὐτὴν τὴν φορὰ ἀποφασισμένοι νὰ μὴν ἐπαναλάβουν τὴν διχαστική τους πολιτικὴ καὶ νὰ ἐφαρμόσουν τὸν ἐθνικομπολσεβικισμό, ποὺ στὴν Ἑλλάδα ἔλαβε τὴν μορφὴ τοῦ κιτσικισμοῦ.

Καὶ τώρα τὶ βλέπουμε, τὴν ἐπαύριο τοῦ πρώτου γύρου τῶν γαλλικῶν προεδρικῶν ἐκλογῶν;  Ἐνῷ ὁ ἔντρομος καπιταλιστικὸς παγκοσμισμὸς, συνεχίζει νὰ χρησιμοποιῇ τὴν προδοτικὴ τοῦ σοσιαλισμοῦ, ἀπὸ τὸ 1890, σοσιαλδημοκρατία τοῦ Τσίπρα, Ὁλλὰντ καὶ Ὀμπάμα, κατασκευάζει ἐν μία νυκτί, ἕνα ζόμπι, ἕναν φουσκωμένο βάτραχο ὀνόματι Μακρόν, καὶ τὸν ῥίχνει κατάμουτρα κατὰ τῆς γαλάζιας Μαρὶν τῶν προσδοκιῶν τῶν λαῶν τῆς Εὐρώπης, ἐνῷ τὰ παραδοσιακὰ φασιστικά (βλέπε Χρυσῆ Αὐγή) καὶ κομμουνιστικά (βλέπε ΚΚΕ) κόμματα, συνεχίζουν νὰ  ἐχθρεύεται ὁ ἕνας τὸν ἄλλον.

Ἐνῷ ἡ Humanité, ὄργανο τοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος τῆς Γαλλίας, ξεχνῶντας τὴν πατριωτικὴ ὑποστήριξη ποὺ ἔδιδε, μέχρι τὸ 1946, στὸν φασιστὴ στρατηγὸ ντὲ Γκώλ, πνευματικὸ πατέρα τῆς Μαρίν, ἐτιτλοφόρει τὴν ἐπαύριο τοῦ πρώτου γύρου, «ποτέ» μὲ τὴν Μαρίν, καὶ ἐνῷ ὁ Τσίπρας συνετάσσετο μὲ τὸν Μακρόν, ὁ ἀκροαριστερὸς ἐπαναστατικὸς Μελανσόν, ἀπομακρύνεται ἀπὸ τοὺς συμμάχους του τοῦ γαλλικοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος καὶ ἀρνεῖται νὰ καταδικάσῃ τὴν Μαρὶν καὶ νὰ ζητήσῃ στοὺς ψηφοφόρους του νὰ ὑποστηρίξουν τὸν Μακρόν.

Τί σημαίνει αὐτό; Ὅχι ὅτι ἡ Χρυσῆ Αὐγὴ καὶ τὸ ΚΚΕ ἀκολουθοῦν τὴν προδοσία τῆς σοσιαλδημοκρατίας, ἐφ’ὅσον παραμένουν καὶ τὰ δύο κόμματα, ἐπαναστατικὰ καὶ ἀντικαπιταλιστικὰ, οὔτε ὅτι πρέπει νὰ ἀποκηρύξουν τὶς ἰδεολογικές τους ἀρχές, ἀλλὰ ὅτι πρέπει νὰ ἐπανέλθουν στὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 1920 καὶ νὰ ἐφαρμόσουν στὴν χώρα μας τὸν κιτσικισμό, παραλαγὴ τοῦ διεθνοῦς ἐθνικομπολσεβικισμοῦ.

Μέχρι τὸν δεύτερο γύρο τῶν γαλλικῶν προεδρικῶν ἐκλογῶν πολλὰ δύνανται νὰ συμβοῦν, ὅπως νὰ ξεσκεπασθῇ ἡ ἀπόλυτη διαφθορὰ τοῦ ζόμπι τῶν τραπεζῶν Μακρόν, καὶ νὰ τυλιχθῇ ἡ Γαλλία στὴν τρομοκρατία. Ἀλλά, καὶ ἀσχέτως τῶν ἀποτελεσμάτων τοῦ δευτέρου γύρου, ἀκόμη καὶ πέραν τῶν ἐπικειμένων γαλλικῶν κοινοβουλευτικῶν ἐκλογῶν τοῦ 2017, τῶν δύο γύρων, 11 καὶ 18 Ἰουνίου (ἠμέρα κατ’ἐξοχὴν ντεγκωλλική), ἡ γαλλικὴ ἐπανάσταση κατὰ τῆς Εὐρώπης τῶν τραπεζῶν θὰ συνεχισθῇ καὶ θὰ εὐοδωθῇ μὲ μόνον ὅρο, αὐτὴν φορά, νὰ μὴν ἐπαναλειφθῇ ὁ ἐμφύλιος μεταξὺ τοῦ φασιστοῦ καὶ τοῦ κομμουνιστοῦ ἀδελφοῦ, οἱ ὁποῖοι καὶ οἱ δύο ποτὲ δὲν ἐπίστευσαν στὴν ἔννοια τῆς δημοκρατίας (τὸ χειρότερο πολίτευμα κατὰ Σωκράτη), δηλαδὴ στὴν ἀστικὴ κοινοβουλετικὴ δικτατορία, ἀλλὰ μόνον στὴν λαοκρατία ἀμέσου σχέσεως ἡγέτου καὶ λαοῦ, μέσῳ δημοψηφισμάτων.

Γιὰ ἐμᾶς τοὺς Ἕλληνες, τὸ πλέον ἀποτρόπαιο σκιάχτρο ποὺ ἑδρεύει ἀκόμη στὸ προεδρικὸ μέγαρο τῶν Ἀθηνῶν εἶναι ὁ Προκόπης Παυλόπουλος, πραγματικὴ μούμια τοῦ κοινοβουλευτισμοῦ, ποὺ ἐπαναλαμβάνει σὰν κουρδισμένο φάντασμα, ὅτι ἡ μόνη σωτηρία γιὰ τὴν Ἑλλάδα εἶναι ἡ γερμανικὴ Εὐρώπη καὶ τὸ εὐρώ.

Αὐτὸ ποὺ ἀπέτυχαν ὁ Λένιν καὶ ἡ Ῥόζα Λούξεμπουργκ, τὸ 1919, δηλαδὴ νὰ κερδίσουν τὸν εὐρωπαϊκὸ ἐμφύλιο κατὰ τῆς καπιταλιστικῆς εὐρωπαϊκῆς σοσιαλδημοκρατίας καὶ νὰ ἐγκαθιδρύσουν τὴν λαϊκὴ ἐπανάσταση, δύναται σήμερα νὰ ἐπιτευχθῇ ἐὰν σταματήσῃ ἐπιτέλους ἡ ἀδελφοκτόνος ἀναμέτρηση μεταξὺ φασισμοῦ καὶ κομμουνισμοῦ ὑπὸ τὴν σκέπη τοῦ ἐθνικομπολσεβικισμοῦ-κιτσικισμοῦ.

Δημήτρης Κιτσίκης                                                      24 Ἀπριλίου 2017

351 – Γιατὶ ἀπέτυχε ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση τῶν ἐθνῶν

Ὁ ἐγωϊσμὸς τῶν εὐρωκρατῶν ἀπέρριψε τὸ αὐτονόητο:
Νὰ υἱοθετηθοῦν τὰ ἑλληνικὰ ὡς κοινὴ γλῶσσα τῆς Εὐρώπης

Τρίτη συνέντευξη Κιτσίκη, στὸ κεντρικὸ δελτίο εἰδήσεων τοῦ Star TV
14 Ἀπριλίου 2017

Ἔμαθα ἀργοπορημένα τὸν θάνατο τοῦ ἰρανοῦ παιδικοῦ μου φίλου καὶ μεγίστου ἠθοποιοῦ τοῦ ἰρανικοῦ κινηματογράφου,Davoud Rachidi. Μεγαλώσαμε μαζί, ἐπὶ χρόνια ἐσωτερικοὶ στὸ Lycée Lakanal (Sceaux) τῶν Παρισίων καὶ μετὰ ὡς φοιτητἐς στὴν Γενεύη. Ἐπανευρεθήκαμε στὴν Τεχεράνη, φθασμένοι πλέον, στὸ διεθνὲς στερέωμα καὶ οἱ δύο. Τὸ Ἰρὰν ὑπῆρξε γιὰ ἐμᾶς τοὺς δύο ἡ πατρὶς τοῦ Μεγαλέξανδρου, βασιλέως τῶν Περσῶν καὶ τῶν Ἑλλήνων. Ἔκτοτε, ὁ υἱός μου ὁ Ἆγις (Ἆγις Δ΄,βασιλεὺς τῆς Σπάρτης) ἐνυμφεύθη τῆν πανέμορφη Περσίδα Σεχραζάτ, ἀπὸ τὴν Τεχεράνη. Ὁ Ἑλληνισμὸς παραμορφώνεται ὅταν παραμένη στὰ στενὰ ὅρια τοῦ κρατιδίου τῶν Ἀθηνῶν. Θέλει νὰ ἀναπνεύσῃ στὸ εὖρος τοῦ πλανήτου.Δημήτρης Κιτσίκης

Ἡ Μιλλιγιὲτ τῆς 18 Ἰουλίου 1975,περιγράφει τὴν ἀποστολὴ στὴν Τουρκία τοῦ Δημήτρη Κιτσίκη γιὰ εὕρεση λύσεως τοῦ Κυπριακοῦ, γράφοντας μεταξὺ ἄλλων: "Ὁ Δημήτρης Κιτσίκης ἔφθασε πρὸ δύο ἡμερῶν στὴν Ἄγκυρα καὶ ἤρχισε ἐπαφὲς μὲ τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν τουρκικῶν πολιτικῶν κομμάτων καὶ ἐμπειρογνωμόνων, ἐπάνω στὸ θέμα τῆς Κύπρου καὶ τῶν τουρκοελληνικῶν σχέσεων. Ἕως χθές, εἶχε συναντήσεις κατ'ἰδίαν, μὲ τὸν πρόεδρο τοῦ MHP, Τουρκές..."(Βλέπε τὸ τριμηνιαῖο περιοδικό "Ἐνδιάμεση Περιοχή",ἔτος Η΄τεῦχος 32, θέρος 2004, σελίδα 6).

Ὅταν ὁ ἱδρυτὴς τῶν Γκρίζων Λύκων, τὸ 1975, ὁ κύπριος Ἀλπαρσλὰν Τουρκὲς ἦταν ἀντιπρόεδρος τῆς τουρκικῆς κυβερνήσεως τοῦ Ντεμιρέλ, μὲ δεύτερο ἀντιπρόεδρο τὸν ἰσλαμιστὴ Ἔρμπακαν, πνευματικὸ πρόγονο τοῦ Ἔρντογαν, στὴν συζήτηση ποὺ ἐκάναμε στὸ γραφεῖο του στὴν Ἄγκυρα, ὁ Τουρκὲς αὐτὸς εἶχε ὀπίσω του ἕναν τεράστιο χάρτη τῆς Εὐρασίας ποὺ ἔδειχνε σὲ βαθὺ κόκκινο χρῶμα τὴν ἐξάπλωση τοῦ τουρκισμοῦ. Τοῦ εἶπα τότε ὅτι ἀποδεχόμην ἀπολύτως τὸν χάρτην αὐτὸν, ἁπλῶς θὰ τὸν ἐζωγράφιζα γαλανό, δηλαδὴ ἑλληνικό.
Μοῦ ἀπήντησε πὼς ὁ χάρτης αὐτὸς ἀντεπροσώπευε τὴν κοινὴ τουρκοελληνικὴ αὐτοκρατορία. Συνεπῶς, κόκκινη ἤ γαλανή, ἐπρόκειτο γιὰ τὴν ἴδια αὐτοκρατορία. Ὁ Τουρκὲς ἦταν μέγας θαυμαστὴς τοῦ Πορθητοῦ στὸν ὁποῖο ὁ Γεώργιος ὁ Τραπεζούντιος εἶχε προτείνει νὰ ἑνώσῃ τὸ Ἰσλὰμ μὲ τὴν χριστιανικὴ ὀρθοδοξία μέσῳ τοῦ ἀλεβισμοῦ.Τοῦ εἶπα ὅτι ἡ ἑλληνοτουρκικὴ συνομοσπονδία θὰ πραγματοποιηθῇ μόνον μεταξὺ ἑλλήνων καὶ τούρκων ἐθνικιστῶν καὶ ὄχι μεταξὺ ἑλλήνων καὶ τούρκων κουλτουριαραίων. Τὸ ἀποτέλεσμα τῆς συνομιλίας μου αὐτῆς τὴν μετέφερα σὲ ἄρθρο ποὺ ἔγραψα τότε, τὸ 1975, στὴν ἐφημερίδα "Ἑστία", ἀλλὰ ποῦ νὰ πιάσῃ τὸ νόημά του ὁ πιθηκάνθρωπος Γραικύλος.

Δημήτρης Κιτσίκης


FACEBOOK
19 April 2017
One remembers that less than a year ago, both Washington and Moscow wanted to topple Erdoğan from power and even assassinate him. Today, both Trump and Putin congratulated Erdoğan for his victory over the Turkish referendum, along with the congratulations of anti-Brussels European Leaders (Orban,Lukashenko etc). This means that while the European Union is moribund, loosing all respectability from the peoples of the world, Erdoğan's Turkey has rallied the two allied Great Powers of USA and Russia and has become the Pivot of the Aegean Sea. It is time for Greece to liberate itself from the European Union`s yoke and join the geopolitical alliance of Russia-USA-Israel and Turkey. Erdoğan, the spiritual son of Fethullah Gülen, after eliminating in 2013 his spiritual father, considered dangerous for him, has put to practice Gülen`s dream of a revival of the Ottoman Empire.
Dimitri Kitsikis

351 – Γιατὶ ἀπέτυχε ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση τῶν ἐθνῶν

Ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση ἐπενοήθη τὸ 1930 ἀπὸ τὸν Ἀριστείδη Μπριὰν καὶ μετὰ τὸν δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο ἀπὸ τὸν στρατηγὸ ντὲ Γκώλ, ὡς πολιτικὴ ἕνωση μεταξὺ κρατῶν ποὺ ἦταν ἡνωμένοι ἀπὸ ἕναν κοινὸ ἑβραιοχριστιανικὸ πολιτισμό. Στὸ βιβλίο του «Les chênes qu’on abat» (Οἱ δρῦς ποὺ ξυλεύονται), 1971, ὁ André Malraux κατέγραψε τὰ παρακάτω λόγια τοῦ Στρατηγοῦ: «Ἡ Εὐρώπη, τὸ γνωρίζετε ὅσο τὸ γνωρίζω καὶ ἐγώ, θὰ ὑπάρξῃ ὡς συμφωνία μεταξὺ τῶν κρατῶν ἤ τίποτα. Συνεπῶς τίποτα. Εἴμεθα οἱ τελευταῖοι Εὔρωπαῖοι τῆς Εὐρώπης ἡ ὁποία ὑπῆρξε ἡ Χριστιανοσύνη»

Οἱ τεχνοκράτες τῶν Βρυξελλῶν ἐθυσίασαν πρὸς χάριν τῆς οἰκονομίας  ὅ,τιδήποτε ἐστερέωνε τὴν Εὐρώπη, δηλαδὴ τὸν πολιτισμό της. Καὶ ὁ πολιτισμός της ἐβασίζετο, ἀπὸ τὴν  ἐποχὴ τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Ῥώμης, ἐπὶ τῆς χριστιανικῆς θρησκείας καὶ τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης.

Θέλοντας νὰ ὁραματισθοῦν ὑπερβολικὰ μεγάλως οἱ τεχνοκράτες τῶν Βρυξελλῶν ἐπέβαλον στὸν Valéry Giscard d’Estaing νὰ συντάξῃ τὸ κείμενο ἑνὸς εὐρωπαϊκοῦ Συντάγματος, τὸ 2002-2003, μὲ κατεύθυνση ἀποκλειστικῶς τὴν οἰκονομία, καλύπτοντας τὸ σύνολο  τῶν χωρῶν τῆς Εὐρώπης, συμπεριλαμβανομένης καὶ τῆς Τουρκίας, ἕνα κείμενο στὸ ὁποῖο ἀπουσίαζον τὰ στοιχεῖα τῆς πολιτισμικῆς ἑνότητος τῆς Εὐρώπης: Οὕτε λέξη γιὰ τὴν χριστιανοσύνη καὶ τὴν γλῶσσα τοῦ πολιτισμοῦ της. Αὐτὸ τὸ Σύνταγμα ἀπερρίφθη μὲ τὰ δημοψηφίσματα τῆς Γαλλίας καὶ τῆς Ὁλλανδίας, τὸ 2005.

Ἐξῆντα χρόνια μετὰ τὴν συνθήκη τῆς Ῥώμης, ἱδρυτικὴ συνθήκη τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως, στὶς 24 Μαρτίου 2017, οἱ 27 χῶρες τῆς Εὐρώπης, χωρὶς τὸ Ἡνωμένο Βασίλειο, συνηντήθησαν στὸ Βατικανὸ ὑπὸ τὴν σκέπη τοῦ πάπα Φραγκίσκου, μέσα στὶς κραυγὲς ἀγανακτήσεως τοῦ προέδρου τῆς Τουρκίας Ἔρντογαν, ποὺ ἀπεκάλεσε τὴν Ἡνωμένη Εὐρώπη ἀπὸ τὴν ὁποία εἶχε ἀποκλεισθῆ, χριστιανικὴ σταυροφορία κατὰ τοῦ Ἰσλάμ. Τὴν ἴδια στιγμή, καὶ παρὰ τὴν παρουσία στὴν βατικανικὴ τελετή, τοῦ πρωθυπουργοῦ Ἀλέξη Τσίπρα, ἡ Ἑλλὰς, μητέρα τοῦ εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ, ἐβυθίζετο μέσα σὲ ἕνα οἰκονομικὸ χάος χωρὶς προηγούμενο. Ἀλλὰ ἐφαίνετο πλέον ὅτι ἦτο πολὺ ἀργά. Τὸ κακὸ εἶχε συντελεσθῆ. Χωρὶς πολιτισμικὴ πυξίδα τὸ εὐρωπαϊκὸ σκάφος ἐκάθητο στὴν ξέρα.

Στὶς 28 Ἰουνίου 2016, τὸ «Monde des Blogs » ἐδημοσίευε μία ἔκκληση μὲ τίτλο «Europe : le grec comme langue officielle de l’Union européenne», τριῶν γάλλων διανοουμένων: τοὺς Pierre Berringer, ἐκδότης,  Yves Canier, καθηγητὴς κλασσικῆς φιλολογίας  καὶ Catherine Teuler, καθηγήτρια ἀγγλικῶν. Αὐτοὶ οἱ τρεῖς συνάδελφοι ὑπεστήριζαν τὴν γνωστὴ θέση τοῦ Δημήτρη Κιτσίκη ποὺ ἐπαρουσιάζετο ἀνελλιπῶς ἀπὸ δεκάδες χρόνια στὰ γραπτά του, τὶς ὁμιλίες του καὶ τὴν διδασκαλία του, σὲ διάφορες γλῶσσες, μία θέση ποῦ ἐβασίζετο στὸ ἀκόλουθο σκεπτικό :

Οἱ εὐρωπαϊκοὶ θεσμοὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συνεχίσουν νὰ λειτουργοῦν μὲ τὸ πλῆθος δεκάδων ἐπισήμων γλωσσῶν ποὺ ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα τὰ ἀγγλικὰ, ἐκ τῶν πραγμάτων ἡ παγκόσμια lingua franca ἐμπορίου, νὰ ἐπιβάλλεται ὅλο καὶ περισσότερο ὡς κοινὸς γλωσσικὸς φορεὺς τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως.

Νὰ ἐπιλεχθῇ συνεπῶς, μεταξὺ τῶν εὐρωπαϊκῶν γλωσσῶν, ἐκτὸς τῶν ἀγγλικῶν, ἡ γλῶσσα ποὺ ἀντιπροσωπεύει καλύτερα τὸν εὐρωπαϊκὸ πολιτισμό, δὲν εἶναι εὔκολη ὑπόθεση. Ἄς ἀρχίσουμε μὲ τὶς γλῶσσες τῶν κυριωτέρων εὐρωπαϊκῶν χωρῶν : τὰ  γαλλικά, τὰ γερμανικά, τὰ ἰταλικά, τὰ ἱσπανικά. Καμμία ἀπὸ τὶς μεγάλες χῶρες θὰ ἐδέχετο νὰ θυσιάσῃ τὴν  γλῶσσα της πρὸς χάριν τῶν ἄλλων.

Καὶ νὰ περάσουμε στὶς γλῶσσες τῶν μικρῶν εὐρωπαϊκῶν χωρῶν, ὅπως τὰ ὁλλανδικά, τὰ δανικά, τὰ πορτογαλικὰ καὶ τὶς πολλὲς ἄλλες. Καμμία ἀπὸ τὶς χῶρες τῆς Ἑνώσεως θὰ ἐδέχετο μία ἀπὸ αὐτὲς τὶς γλῶσσες νὰ ἀντιπροσωπεύσῃ ἀπὸ μόνη της τὸ σύνολο τοῦ εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ.

Μένουν συνεπῶς οἱ δύο κλασσικὲς γλῶσσες ποὺ ἐσχημάτισαν ἐπὶ χιλιετίες τὴν τύχη τῆς Εὐρώπης: τὰ λατινικὰ καὶ τὰ ἑλληνικά. Ἡ πρώτη ἐχρησιμοποιήθη ἀπὸ ὅλη τὴν Δυτικὴ Εὐρώπη ἐπὶ αἰῶνες ὡς ζωντανὴ γλῶσσα καὶ ἀκόμη ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μας παραμένει ἡ γλῶσσα τοῦ Βατικανοῦ. Παρὰ ταῦτα, ἀπὸ τὸν ΙΗ΄αἰῶνα τὰ λατινικὰ σταδιακὰ μετετράπησαν σὲ νεκρὴ γλῶσσα καὶ εἶναι πολὺ δύσκολο νὰ τὴν ἐπαναφέρουμε στὴν  ζωὴ γιὰ χρήση σὲ ὁλόκληρη τὴν Εὐρώπη.

Καὶ τὰ ἑλληνικά ; Ἐπὶ δύο χιλιετίες τὰ ἑλληνικὰ ὑπῆρξαν ἡ γλῶσσα ὁλοκλήρου τῆς Εὐρώπης, ὄχι μόνον τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας ἀλλὰ καὶ τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης ἀπὸ τὸν ΙΣΤ΄αἰῶνα καί, ἀκόμη, στὸν Κ΄αἰῶνα, οἱ φοιτητὲς τῶν πανεπιστημίων τῆς Ὀξφόρδης καὶ τοῦ Κέϊμπριτζ ἐπικοινωνοῦσαν μεταξύ τους στὰ ἑλληνικά. Ἐπιπροσθέτως, σὲ ἀντίθεση μὲ τὰ λατινικά, τὰ ἑλληνικὰ παραμένουν σήμερα ζωντανὴ γλῶσσα.

Εἶναι δυνατὸν νὰ ἰσχυρισθοῦμε ὅτι ἡ υἱοθέτηση τῶν ἑλληνικῶν ὡς κοινὴ γλῶσσα τῆς Εὐρώπης θὰ ἔδιδε ἀθέμιτη πρωτιὰ σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ κράτη της καὶ συγκεκριμένα στὴν Ἑλλάδα; Ὄχι, ἐφ’ὅσον πρόκειται γιὰ μία μικρὴ χώρα ποὺ δὲν θὰ ἠδύνατο νὰ ἐπωφεληθῇ τοῦ γλωσσικοῦ προνομίου της γιὰ νὰ κυριαρχήσῃ στὴν Εὐρώπη.

Παρὰ ταῦτα, ἐὰν υἱοθετούσαμε τὰ ἑλληνικὰ ὡς κοινὴ γλῶσσα τῆς Εὐρώπης, ποία ἑλληνικὴ γλῶσσα θὰ ἐπιλέγαμε; Τὰ ἀρχαῖα, τὰ τῆς Βίβλου ( ἐφ’ὅσον ἡ Καινὴ Διαθήκη ἐγράφη ἀπ’εὐθείας στὰ ἑλληνικὰ καὶ ἐφ’ὅσον καὶ ἡ Παλαιὰ Διαθήκη μετεφράσθη, δύο αἰῶνες πρὸ Χριστοῦ, ἀπὸ τοὺς ἑβραίους σοφοὺς τοὺς ἀποκαλεσθέντες «Ἑβδομήκοντα», ἀπὸ τὰ ἑβραϊκὰ στὰ ἑλληνικά;) Ἤ τότε τὰ νεοελληνικά; Παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ φιλόλογοι τοῦ ἀθηναϊκοῦ κρατιδίου, ἐδῶ καὶ διακόσια χρόνια κυριολεκτικὰ κατέστρεψαν τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα προσπαθῶντας νὰ μιμηθοῦν τὶς γραμματικὲς καὶ συντακτικὲς μεταρρυθμίσεις τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης, τὸ πλέον συνετό, κατὰ τὴν γνώμη μας, θὰ ἦτο νὰ ἐπιλεχθοῦν τὰ ἑλληνικὰ τῶν Εὐαγγελίων, ποὺ παραμένουν ζωντανὰ μετὰ ἀπὸ δύο χιλιάδες χρόνια καὶ τὰ ὁποῖα εὑρίσκονται πολὺ κοντὰ στὰ νεοελληνικά, πόσῳ μᾶλλον ποὺ τὰ ἑλληνικὰ αὐτὰ συνδέονται μὲ τὸν κοινὸ ἑβραιοχριστιανικὸ πολιτισμὸ τῆς Εὐρώπης.

Γιὰ τὴν υἱοθέτηση τῶν ἑλληνικῶν ὡς ζωντανὴ κοινῆ γλῶσσα  τῆς Εὐρώπης καὶ γιὰ νὰ καταστῇ αὐτὸ πρακτικῶς δυνατό, πρέπει τὰ ἑλληνικὰ νὰ καθιερωθοῦν ὡς ὑποχρεωτικὴ γλῶσσα, ἀπὸ τὸ Δημοτικὸ μέχρι καὶ τὸ Πανεπιστήμιο, δίπλα στὴν μητρικὴ γλῶσσα τῆς κάθε χώρας τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως.

Ἀκόμη καὶ σήμερα, δὲν εἶναι ποτὲ ἀργά. Ἡ συνάθροιση στὸ Βατικανό, τῶν κρατῶν τῆς Εὐρώπης, παρουσίᾳ τοῦ πάπα, στὶς 24 Μαρτίου 2017, καὶ τὸ γεγονός, ποὺ ἐπεβλήθη ἐκ τῶν πραγμάτων στὴν Εὐρώπη, νὰ ἀποκλεισθῆ ἡ μουσουλμανικὴ Τουρκία, ποὺ εὑρίσκεται σήμερα ἐν μέσῳ τῶν δοκιμασιῶν τοῦ ἰσλαμικοῦ ἀπολυταρχισμοῦ, κάνει ἐφικτὴ τὴν ἀποδοχὴ τοῦ ἑβραιοχριστιανισμοῦ ὡς πολιτισμικὸ ὑπόβαθρο τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως. Ἐπὶ πλέον, ἡ ἀποχώρηση τοῦ Ἡνωμένου Βασιλείου μειώνει τὴν ἐπιρροὴ τῶν ἀγγλικῶν, κάμνοντας τὴν υἱοθέτηση τῶν ἑλληνικῶν ἡ πλέον εὔκολη. Ἀλλὰ διὰ τοῦτο θὰ ἐχρειάζετο μία κοινὴ θέληση ἐξόδου ἀπὸ τὶς ὑπόγειες διαβάσεις τοῦ οἰκονομισμοῦ πρὸς χάριν τῆς πολιτικῆς καὶ πολιτιστικῆς διαστάσεως.

Δημήτρης Κιτσίκης                                             15 Ἀπριλίου 2017

350 - Ἡ γαλάζια Μαρίν, ἐλπὶς τῆς Εὐρώπης τῶν ἐθνῶν

Ἡ Μαρὶν ὡς Ἰωάννα τῆς Λωραίνης

350 - Ἡ γαλάζια Μαρίν, ἐλπὶς τῆς Εὐρώπης τῶν ἐθνῶν

«Ἐλεύθερη Ὥρα» δὲν εἴμεθα (ἄλλο ἐὰν ἄρθρα μας ἀνεδημοσιεύοντο στὴν ἐφημερίδα αὐτή, χωρἰς νὰ προωρίζονται γι αὐτήν) προφῆτες δὲν εἴμεθα, οὔτε Παΐσιοι. Ἀλλὰ οὔτε καὶ πληρωμένες δημοσκοπἠσεις. Ἡ ἀνάλυσή μας βασίζεται σὲ ἀντικειμενικὰ κριτήρια καὶ σὲ δεκάδων χρόνων ἐπιστημονικῆς ἀναλύσεως τῶν διεθνῶν σχέσεων. Γιὰ τὴν ἀμερικανικὴ κοινωνία ὁ Τράμβιος ὑπῆρξε ἐπανάσταση καὶ στὴν τρίτη προσπάθεια ἀναδείξεως τοῦ χριστιανικοῦ φασισμοῦ στὶς ΗΠΑ, μετὰ τὶς προσπάθειες τοῦ Νίξον καὶ τοῦ Μποὺς τοῦ Νεωτέρου, προέβλεψα ὅτι, μὲ τὴν βοήθεια τοῦ πουτινικοῦ φασισμοῦ, θὰ ἀνεδεικνύετο στὴν ἐξουσία καὶ αὐτὴν τὴν φορὰ θὰ παρέμενε στὴν ἐξουσία, μὲ στόχο τὴν ὁλοκληρωτικὴ πλανητικὴ τελευταία μάχη τῶν ΗΠΑ κατὰ τὴς Κίνας. Οἱ ἀναπόφευκτοι ἐνδιάμεσοι ἐλιγμοὶ στὴν Συρία, τὴν Βόρειο Κορέα καὶ ἀλλαχοῦ ποὺ ἀναπροσανατολίζουν τοὺς τραμβικοὺς ὀπαδοὺς τῆς ἀμερικανικῆς ἐπαναστάσεως, δὲν ἀλλάζουν τὴν τελικὴ κατεύθυνση τοῦ πλανητικοῦ Ἀρμαγεδδῶνος.

Τὀ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τὴν ἄνοδο τοῦ φασισμοῦ στὴν Εὐρώπη ὑπὸ τὴν δυναμικὴ τῆς γαλαζίας Μαρίν, θηλυκὴ μετενσάρκωση τοῦ στρατηγοῦ ντὲ Γκώλ. Στὶς 23 Ἀπριλίου καὶ στὶς 7 Μαΐου θὰ γίνουν οἱ γαλλικὲς προεδρικὲς ἐκλογές. Παρὰ τὸ ἀπόλυτο ἀντιδημοκρατικὸ γαλλικὸ ἐκλογικὸ σύστημα ποὺ κάνει πάρα πολὺ δύσκολο  νὰ ἐκλεγοῦν βουλευτὲς ἤ καὶ πρόεδρος Δημοκρατίας τοῦ φασιστικοῦ ἰσχυροτέρου γαλλικοῦ κόμματος τῆς Λὲ Πέν, καὶ διαιωνίζει τὴν ἐξουσία τῆς δικτατορίας τοῦ γαλλικοῦ ἀστικοῦ κατεστημένου, οἱ μεγάλες πιθανότητες νὰ ἐκλεγῇ αὐτὴν φορὰ πρόεδρος τῆς Γαλλίας ἡ νέα ντὲ Γκὼλ, φαβορὶ τοῦ Πούτιν, προέρχονται ἀπὸ τὴν ἐντυπωσιακὴ ἄνοδο τοῦ Jean-Luc Mélenchon, τοῦ Γάλλου Τσίπρα, δῆθεν κομμουνιστοῦ, ἀλλὰ ὑποστηριζομένου ἀπὸ τὸ γαλλικὸ κομμουνιστικὸ κόμμα, καὶ τὴν διαίρεση τῶν ἀστικῶν κομμάτων (σοσιαλιστῶν τοῦ Benoît Hamon, δεξιῶν τοῦ François Fillon, καὶ τοῦ φουσκωμένου βατράχου τῆς τραπέζης Ῥότσιλδ,  Emmanuel Macron, ἕνα τέλειο ζόμπι).

Ἐὰν περάσῃ στὸν δεύτερο γύρο, πρώτη ἤ δεύτερη, ἡ γαλάζια Μαρίν, Ἰωάννα τῆς Λωραίνης τοὺ γαλλικοῦ λαοῦ, καὶ ἐὰν ἔχει ἀπέναντί της τὸν Μελανσόν, ὅλοι οἱ ἀντικομμουνιστὲς θὰ ψηφίσουν Μαρὶν γιὰ νὰ μὴν ἐκλεγῆ ὁ δῆθεν κομμουνιστὴς Μελανσόν.

Ἐὰν περάση στὸν δεύτερο γύρο, μαζὶ μὲ τὴν Μαρίν, ὁ Fillon, ὁ πλέον κοντινὸς ἐκλογικὰ τῆς Μαρίν, ἕνα μέρος τοῦ σοβαρὰ διηρημένου κινήματός του θὰ ψηφίση Μαρὶν, ἡ ὁποία καὶ θὰ ἐκλεγῇ.

Ἐὰν τέλος, περάσῃ στὸν δεύτερο γύρο, ὁ φουσκωμένος βάτραχος Μακρόν, ἐκτὸς τῶν ἤδη γνωστῶν ἐπιβεβαιωμένων κατηγοριῶν ἐναντίον του ὅτι εἶναι ὁ ἄνθρωπος τῶν πολυεθνικῶν τραπεζῶν καὶ τοῦ Σόρος, ἐνδέχεται τὶς τελευταῖες ἡμέρες πρὸ τοῦ δευτέρου γύρου τῆς 7^ης Μαΐου, ὁ Πούτιν νὰ διαρεύσῃ ἐνοχοποιητικὲς πληροφορίες ἐναντίον τῆς ἀκεραιοτητός του, ὁπότε καὶ πάλι ἡ Μαρὶν θὰ ἐκλεγῇ πρόεδρος.

Συνεπῶς καὶ στὶς τρεῖς πιθανὲς περιπτώσεις, βγαίνει νικήτρια ἡ Μαρὶν πέραν τῶν προφητειῶν τῆς «Ἐλεύθερης Ὥρας» καὶ τοῦ δῆθεν Παϊσίου, ἤ τοῦ πρό-πό, ἀγαπημένο στοίχημα τῶν ἀποπροσανατολισμένων Ἑλλήνων.

Ἀλλὰ καὶ στὴν ἀπίθανη περίπτωση ποὺ δὲν ἐκλεγῇ ἡ Μαρὶν πρόεδρος, ἡ φασιστικὴ δυναμική, ἀπὸ δεξιὰ ὅπως καὶ ἀπὸ ἀριστερά, πρὸς τὸν τελικὸ θρίαμβο τοῦ ἐθνικομπολσεβικισμοῦ στὴν Εὐρώπη, ποὺ μέχρι στιγμῆς μὲ ἀθέμιτες ταχυδακτυλουργίες ἀπεφεύχθη στὴν Αὐστρία, θὰ συνεχισθῇ ὥστε νὰ διαλύσῃ τὴν μερκελικὴ εὐρωπαϊκὴ ἕνωση καὶ νὰ εὐθυγραμμίσῃ τὴν Εὐρώπη τῶν ἐθνοκρατῶν στὸ πλευρὸ τοῦ Τραμβίου καὶ τοῦ Πούτιν. Ὅλα αὐτὰ βεβαίως χωρὶς νὰ ἀποκλεισθῇ ὁ κόκκος τῆς ἄμμου ποὺ δύναται νὰ σταματήσῃ προσωρινὰ τὴν μηχανὴ τοῦ χρόνου.

Ὅσο γιὰ τὴν Χρυσῆ Αὐγή, ἤδη ὁ Μιχαλολιᾶκος κατεδίκασε τὴν ἐθνικοφροσύνη καὶ ξεκαθάρισε ὅτι ὑποστηρίζει τὸν ἐθνικισμὸ καὶ ὄχι τὴν ἐθνικοφροσύνη τῆς περιόδου τῶν τριῶν γύρων τοῦ ἐμφυλίου 1943-44, 1944-45, 1946-49. Ὁ Μιχαλολιᾶκος ἔγραψε στὶς 18 Φεβρουαρίου 2017 : «Οἱ ἐθνικόφρονες δὲν εἶναι πολιτικὴ παράταξη, εἶναι ἐπάγγελμα. Οἱ ἐθνικόφρονες ἦταν καὶ εἶναι πάντα τὸ γκουβέρνο, ὅποιο καὶ ἄν εἶναι αὐτό, προσβλέπουν πάντα μὲ λαχτάρα στὶς ἀρχές,  ὅποιες καὶ ἄν εἶναι αὐτές. Οἱ ἐθνικόφρονες αὐτοί...δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπὸ τὴν θλιβερὴ ἐπιβίωση τῶν ῥαγιάδων τῆς τουρκοκρατίας». Δηλαδή, εἶναι οἱ μαυραγορῖτες δωσίλογοι, γερμανοτσολιάδες τὸ 1943, ἀγγλοτσολιάδες τὸ 1944 καὶ ἀμερικανοτσολιάδες τὸ 1946.

Μένει νὰ ἀποβάλῃ τὴν γελοία ὁρολογία τοῦ «συμμοριτοπολέμου» ἀντί τοῦ σωστοῦ «ἐμφύλιος», ποὺ ἤδη ἀπέβαλε ἡ ἐφημερὶς «Ἑστία» (κύριο ἄρθρο, «τί μᾶς ἑνώνει, τί μᾶς χωρίζει»,τῆς 8-9 Ἀπριλίου 2017) καὶ τὶς ὕβρεις τοῦ τύπου τῆς ἐφημερίδος «Μακελειό», ὅπως «κομμούνια», ὡς ἀντιπερισπασμὸ στὸ ἐπίση ὑβριστικὸ «φασίστες», ἀντί τοῦ σωστοῦ καὶ ἀποδεκτοῦ «κομμουνιστές»  καὶ  «φασιστές».

Τὸ παραπάνω ἄρθρο τῆς «Ἑστίας» ἔγραφε: «Ἡ ἀναδρομικὴ ἀνάγνωση τῆς ἱστορίας τοῦ Ἐμφυλίου... [δείχνει πώς] ὁ φανατικὸς διώκτης στὴν πατρίδα μας ἦταν τὸ Κέντρο, ὄχι ἡ Δεξιά. Ὁ Μπελογιάννης ἐκτελέσθηκε ἐπὶ Κέντρου. Ὁ Λαμπράκης δολοφονήθηκε, παραδέχεται τὸ ΚΚΕ, ἐν ἀγνοίᾳ Καραμανλῆ». Δηλαδή, οἱ ἐγκληματίες, ἐχθροὶ τοῦ γένους τῶν Ἑλλήνων ὑπῆρξαν οἱ ἐθνικόφρονες, ὄχι οἱ ἐθνικιστὲς ὅπως τὸ εἶχαν ἐπισημάνει ἀπὸ καιρὸ οἱ φασιστὲς καθηγητὲς Δημήτρης Τσάκωνας (1921-2004) καὶ Δημήτρης Βεζανῆς (1904-1968). Ὁ τελευταῖος, ὡς ἰδεολογικὸς ἐθνικιστὴς φασιστής, ἔγραφε πὼς μετὰ τὸ 1821, στὴν Ἑλλάδα ὅλοι οἱ Ἕλληνες, ὅλα τὰ κόμματα ἐδήλωναν ἐθνικιστές, δηλαδὴ ἐμπορεύοντο τὸν ἐθνικισμό, ὡς ἐθνικόφρονες. Ἀλλὰ οὐδεὶς θὰ ἐθυσίαζε τὴν καρριέρα του γιὰ τὴν ὑπερτάτη ἀξία τοῦ ἐθνικισμοῦ.

Καλὸ Πάσχα, ὀρθόδοξο καὶ ῥωμαιοκαθολικό (16 Ἀπριλίου), καλὸ ἑβραϊκὸ Πέσσαχ (10-18 Ἀπριλίου)!

Δημήτρης    Κιτσίκης                               9 Ἀπριλίου 2017

349 - Ὁ Ἀλέξανδρος, θεμελιωτὴς τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτεύματος

Περσικὴ εἰκονογράφηση τοῦ 1528: Ὁ Ἀλέξανδρος συναντᾷ τὴν βασίλισσα Νουσαμπᾶ καὶ περιεργάζεται τὴν Ἀλεξάνδρου Βίβλο στὰ περσικά, τὸ Ἐσκαντέρναμε

349 - Ὁ Ἀλέξανδρος, θεμελιωτὴς τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτεύματος

(Ἀφιερώνεται στὸν υἱό μου, τὸν Ἄγιδα Δ΄, κομμουνιστὴ βασιλέα τῆς Σπάρτης καὶ στὴν Περσίδα συζυγό του Σεχραζάτ)

ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΜΦΙΣΒΗΤΟΥΜΕΝΟ ΟΡΚΟ ΤΗΣ ΩΠΙΔΟΣ ΒΛΕΠΕ ΚΑΙ ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΜΟΥ

Ὁ ἐθνικισμὸς ἁρμόζει σὲ ὅλους τοὺς λαοὺς τῆς γῆς ἐκτὸς τοῦ ἑλληνικοῦ, ὀμφαλοῦ τῆς γῆς. Αὐτὴ ἡ ἀλήθεια ἐπεβλήθη στὴν παγκοσμία ἱστορία μὲ τὴν ἐμφάνιση τοῦ Ἀλεξάνδρου.

Ἡ ἐντολὴ τοῦ Οὐρανοῦ στὸν αὐτοκράτορα ποὺ δύναται νὰ τοῦ ἀφαιρεθῆ ὑπὲρ ἄλλου ἡγεμόνος, ἐνεφανίσθη στὴν ἀνάληψη τοῦ περσικοῦ θρόνου ἀπὸ τὸν Ἀλέξανδρο. Ἤδη, ἀπὸ τὸ 333, τὴν ἑπομένη τῆς μάχης τῆς Ἰσσοῦ ἐφάνη καθαρὰ ὅτι ὁ Δαρεῖος Γ΄ εἶχε χάσει τὴν ἐντολὴ τοῦ οὐρανοῦ. Στὴν Ἰσσό, ἀπὸ τὸν στρατό του ἐφονεύθησαν ὑπὲρ τῶν 100.000 Περσῶν πεζῶν καὶ 10.000 ἱππέων ἐνῷ οἱ ἀπώλειες τῶν Μακεδόνων ἦσαν μόλις 100 πεζοὶ καὶ 150 ἱππεῖς! Ἀνάμεσα στοὺς αἰχμαλώτους ἦταν  ἡ μητέρα τοῦ Δαρείου, ἡ κυρία συζυγός του, ὁ υἱός του, τρεῖς κόρες του.

Ὁ Ἀλέξανδρος συνειδητοποίησε ὅτι ἡ ἐντολὴ τοῦ Οὐρανοῦ εἶχε τὸ 333 περάσει στὸν ἑαυτό του, διὰ τοῦτο ἀπήντησε στὶς προτάσεις ἀνακωχῆς τοῦ Δαρείου λέγοντας ὅτι κατέχει τὴν χώρα κατόπιν ἐντολῆς τῶν θεῶν, ποὺ σημαίνει ὅτι ὁ Οὐρανὸς ἐγκατέλειψε τὸν Δαρεῖο, ὁ ὁποῖος ἔχασε κάθε νομιμότητα ἐπειδὴ παρεβίασε τὴν αὐτοκρατορικὴ τάξη. Τοῦ διαμηνύει: "Ἐδολοφόνησες τὸν Ἄρση [βασιλέα, 338-336] καὶ ἄρπαξες τὴν ἀρχὴ σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν δικαιοσύνη, σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν νόμο τῶν Περσῶν καὶ δὲν ἐφέρθης σωστὰ στοὺς Πέρσες. Θὰ πάρω μέτρα ἐναντίον σου ὡς ἄδικος ποὺ εἶσαι". Μὲ ἄλλα λόγια, ὁ Ἀλέξανδρος κατήγγειλε τὸν Δαρεῖο ὡς σφετεριστῆ τοῦ θρόνου καὶ παρουσίασε τὸν ἑαυτό του ὡς  τὸν νόμιμο διάδοχο τοῦ θρόνου τῶν Ἀχαιμενιδῶν.

Ἀπὸ τὸν Εὐριπίδη, ἐκφραστῆ τῆς παρακμῆς τῆς πόλεως-κράτους, ἐγκλωβισμένος στὸν ἐπαρχιακὸ φυλετισμό, μέχρι τὸν Ἀλέξανδρο ἕναν αἰῶνα ἀργότερα, ἐκφραστὴ τῆς οἰκουμενικότητος, ὁ ἑλληνισμὸς ἔκαμε ἕνα ποιοτικὸ ἅλμα, συνθέτοντας τὴν αὐτοκρατορία μὲ τὴν πόλη-κράτος καὶ ἀγκαλιάζοντας τὴν οἰκουμένη ἐπὶ δύο χιλιετίες ὥσπου νὰ συρρικνωθῆ καὶ πάλι στὸν ἐπαρχιωτισμό, μετὰ τὴν ἐπανάσταση τοῦ 1821.

Τὸν «ὄρκο τῆς Ὤπιδος», οἱ ἱστορικοὶ μᾶς τὸν περιέγραψαν μέσα στὴν ἀτμόσφαιρα ἀδελφοσύνης τῶν δύο λαῶν τῶν Περσῶν καὶ τῶν Μακεδόνων ποὺ εἶχε δημιουργήσει ὁ Ἀλέξανδρος ὅπως καὶ ὁ Βενιζέλος μετὰ τὸ 1930 μεταξὺ Ἑλλήνων καὶ Τούρκων καὶ ποὺ τότε ὅπως καὶ τώρα εὕρισκε ἀντιμετώπους τοὺς συρρικνωτὲς τοῦ οἰκουμενικοῦ ἑλληνικοῦ πνεύματος, τοὺς γεμάτο μίσους κατὰ τοῦ ἀδελφοῦ, Πέρση τότε, Τούρκου σήμερα. Τὸν συσχετισμὸ μεταξὺ τῶν δύο καταστάσεων, μεταξὺ τοῦ ἑλληνοπερσισμοῦ τοῦ Δ΄ αἰῶνος π.Χ. καὶ τοῦ ἑλληνοτουρκισμοῦ τοῦ Κ΄ αἰῶνος μ.Χ., τὸν ἐξέφρασαν θαυμάσια οἱ δραγουμικοὶ μὲ τὸ περίφημο ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Δραγούμη, Ὄσοι ζωντανοί, τοῦ 1911, ὅπου ὁ Ἀθανάσιος Σουλιώτης ἀναφωνεῖ πρὸς τὸν Ἴωνα Δραγούμη : «Ὁ βασιλιᾶς Ἀλέξαντρος ποῦ εἶναι; Αὐτὸς ἤτανε σωστὸς βασιλιὰς τῆς Ἀνατολῆς πού, ἀφοῦ ἐξευτέλισε τοὺς Ἕλληνες, πῆρε τὴν κόρη τοῦ Δαρείου γυναῖκα καὶ κατάχτησε τὴν Ἀνατολή».

Τὶ εἶπε ὁ Ἀλέξανδρος στὴν περίφημη ὁμιλία του στὸ συμπόσιο τῆς Ὤπιδος, οὐδεὶς γνωρίζει ἐπακριβῶς. Διότι πρῶτον δὲν ἔχει διασωθῆ κανένα πρωτότυπο στὴν ἑλληνικὴ κείμενο καὶ δεύτερον τὸ κείμενο ποὺ ὑπάρχει, τοῦ 340 μ.Χ. εἶναι μεταφρασμένο στὴν λατινική, καὶ συμπεριλαμβάνεται στὸ ἔργο ἑνὸς Ψευδοκαλλισθένους, μεταφρασμένον στὰ λατινικά, σὲ τρεῖς παραλλαγές τοῦ ΙΑ΄, ΙΕ΄ καὶ ΙΣΤ΄ αίῶνος. Ὁ Ψευδοκαλλισθένης συνέγραψε μία λαϊκὴ μυθιστορία γιὰ τὴν ζωὴ τοῦ Ἀλεξάνδρου, δημιούργημα φανταστικῶν ἱστοριῶν ποὺ άνεπτύχθησαν στοὺς χρόνους τῶν Διαδόχων καὶ εἶχαν ὡς πηγὴ τὸ ἔργο τοῦ πραγματικοῦ Καλλισθένους. Ὁ πραγματικὸς Καλλισθένης ἦτο μαθητὴς καὶ ἀνεψιὸς τοῦ Ἀριστοτέλους ἀλλὰ μᾶλλον ἐθανατώθη ἀπὸ τὸν Ἀλέξανδρο τὸ 327 π.Χ., δηλαδὴ 3 χρόνια πρὸ  τοῦ συμποσίου τῆς Ὤπιδος.

Οἱ παλαίμαχοι Μακεδόνες στὴν Ὤπη, κάπου 11.500 ἄνδρες,  δὲν ἐδέχοντο νὰ ἀποχωρήσουν καὶ νὰ ἐπιστρέψουν στὴν Μακεδονία, ὅπως τοὺς τὸ ἐπρόσταζε ὁ Ἀλέξανδρος καὶ νὰ ἀντικατασταθοῦν ἀπὸ 30.000 Πέρσες πολεμιστές· καὶ ὁ μακεδονικὸς στρατὸς ἐστασίασε. Ἀλλὰ ὁ Ἀλέξανδρος εἶχε τὴν ἐντολὴ τοῦ Οὐρανοῦ, ἐστύλωσε τὰ πόδια του, διέταξε τὴν σύλληψη 13 ἀρχηγῶν τῆς ἐξεγέρσεως. Ἀντιμετώπισε τὴν στάση μὲ γυμνὸ στῆθος καὶ οἱ Μακεδόνες ἔρριξαν τὰ ὅπλα τους καὶ ἔπεσαν κλαίγοντας στὰ γόνατά τους, ζητῶντας συγγνώμην ἀπὸ τὸν ἀρχηγό. Τότε ὁ Ἀλέξανδρος ἐκάλεσε Μακεδόνες καὶ Πέρσες πολεμιστὲς σὲ  ἕνα τεράστιο συμπόσιο ἐπάνω στὸ γρασίδι, στὶς 29 Μαΐου 324. Αὐτὸς ἐκάθησε στὴν μέση περιστοιχιζόμενος ἀπὸ 9.000 ἄνδρες στρατιωτικούς. Ἕλληνες ἱερεῖς καὶ Πέρσες ζωροάστρες ἱερεῖς ἐπέβλεπαν τὶς θυσίες τῶν ζώων. Ὁ Ἀλέξανδρος ἐπροσευχήθη στὸν θεὸ Ἄμμωνα τῆς Αἰγύπτου, τοῦ ναοῦ-μαντείου τῆς αἰγυπτιακῆς ὀάσεως τοῦ Σιβάχ, οἱ ἱερεῖς τοῦ ὁποίου τὸν εἶχαν ἀναγνωρίσει ἀνώτατο μύστη καὶ υἱὸ τοῦ θεοῦ Ἄμμωνος. Καὶ τότε ἐσηκώθη ἐν μέσῳ τῶν 9.000 Ἑλληνοπερσῶν τῶν διαφόρων φυλῶν καὶ ἐπραγματοποίησε αὐτὸ ποὺ κάθε αὐτοκράτωρ, ἐπὶ δύο χιλιετίες ἐπανέλαβε γιὰ νὰ ἐμφυσήσῃ τὸ πνεῦμα τῆς λαοκρατικῆς μοναρχίας στὸ οἰκοδόμημα τῆς οἰκουμενικῆς αὐτοκρατορίας.

Αὐτὴν τὴν πράξη τὴν ὑπενθύμισε ὁ Ζαγανός, Ἕλλην στρατηγὸς τοῦ Μωάμεθ τοῦ Πορθητοῦ, τὸ 1453, καὶ κατόπιν πρωθυπουργός του, πρὸ τῶν πυλῶν τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Προσεφώνησε τὸν Πορθητή, νεαρὸ αὐτοκράτορα 21 ἐτῶν, ὡς νέο Μεγαλέξανδρο. Ἀνεφέρθη στὶς προφητεῖες ποὺ προέβλεπαν τὴν πτώση τῆς δυναστείας τῶν Παλαιολόγων καὶ ἐξύμνησε τὸν Μέγα Ἀλέξανδρο ποὺ εἶχε πρὶν ἀπὸ τὸν Μωάμεθ, διοικήσει τὴν Οἰκουμένη. Κατόπιν αὐτοῦ, ὁ Πορθητὴς παρεμέρισε τοὺς Τούρκους ἀριστοκράτες ποὺ ἐναντιώνοντο στὴν ἅλωση καὶ μὲ τὴν βοήθεια τῶν Ἑλλήνων γενιτσάρων τοῦ στρατοῦ του κατέκτησε τὴν Πόλη καὶ ἀνηγορεύθη αὐτοκράτωρ τῶν Ρωμαίων, συνεχιστὴς τῶν Παλαιολόγων, στὶς 29 Μαΐου 1453, τὴν ἴδια ἡμέρα τοῦ συμποσίου τῆς Ὥπιδος.

Ἡ σημασία ποὺ ἐδόθη στὸν ὄρκο τῆς Ὥπιδος γιὰ τὴν διαχρονικότητα τοῦ ἑλληνισμοῦ ἀποδεικνύεται καὶ ἀπὸ τὶς πολλὲς πρωτοβουλίες, ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μας, γιὰ τὴν διάδοση τοῦ κειμένου τοῦ Ψευδοκαλλισθένους, μεταφρασμένο στὴν νεοελληνικὴ ἀπὸ τὰ λατινικά, ὅπως ἐπὶ παραδείγματι, τοῦ Ὁμίλου γιὰ τὴν διάδοση τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας, ποὺ ἀπεφάσισε νὰ ἐγγράψη στὴν πόλη τῆς Καβάλας, ἐπὶ λευκοῦ μαρμάρου τῆς Θάσου, τὸ κείμενο τοῦ ἀλεξανδρινοῦ αὐτοῦ αὐτοκρατορικοῦ ὄρκου τοῦ ὁποίου ὅμως μόνον τὴν οὐσία γνωρίζουμε. Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος παρέστη τὸ 2002, στὴν Καβάλα στὰ ἀποκαλυπτήρια τοῦ μνημείου αὐτοῦ ποὺ ἔφερε τὸν ὄρκο.

Ἰδοὺ τὸ κείμενο, ἔτσι ὅπως διαδίδεται σήμερα σὲ μία εὐτελῆ δημοτικὴ μετάφραση ἀπὸ τὴν λατινική (φυσικὰ καὶ ὁ Ἀλέξανδρος δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ἐχρησιμοποίησε τὴν λέξη «ῥάτσα»!): «Σᾶς εὐχαριστῶ τώρα ποὺ τελείωνουν οἱ πόλεμοι νὰ εὐτυχήσετε μὲ τὴν εἰρήνη. Ὅλοι οἱ θνητοὶ ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα νὰ ζήσουν ὡς ἕνας λαός, μονιασμένοι γιὰ τὴν κοινὴ προκοπή. Νὰ θεωρεῖτε τὴν οἰκουμένη πατρίδα σας, μὲ κοινοὺς νόμους, ὅπου θὰ κυβερνοῦν οἱ ἄριστοι, ἀνεξαρτήτως φυλῆς. Δὲν χωρίζω τοὺς ἀνθρώπους ὅπως κάνουν οἱ στενοκέφαλοι, σὲ Ἕλληνες καὶ Βαρβάρους. Δὲν μὲ ἐνδιαφέρει ἡ καταγωγὴ τῶν πολιτῶν, οὔτε ἡ ῥάτσα [φυλή] ποὺ ἐγεννήθησαν. Τοὺς καταμερίζω μὲ ἕνα μόνον κριτήριο, τὴν ἀρετή. Δι’ ἐμέ κάθε καλὸς ξένος εἶναι Ἕλλην καὶ κάθε κακὸς Ἕλλην εἶναι χειρότερος ἀπὸ τὸν Βάρβαρο. Ἐὰν ποτὲ σᾶς παρουσιασθοῦν δυσκολίες δὲν θὰ καταφύγετε ποτὲ στὴν βία ἀλλὰ θὰ τὶς λύσετε εἰρηνικά. Εἰς τὴν ἀνάγκη θὰ σταθῶ  ἐγὼ διαιτητής σας. Τὸν Θεὸ δὲν πρέπει νὰ τὸν νομίζετε ὡς αὐταρχικὸ κυβερνήτη, ἀλλὰ ὡς κοινὸ πατέρα ὅλων, ὥστε ἡ διαγωγή σας νὰ ὁμοιάζη μὲ τὴν ζωή, τὴν ὁποία κάμνουν οἱ ἀδελφοὶ εἰς τὴν οἰκογένεια. Ἀπὸ μέρους μου, θεωρῶ ὅλους ἴσους, λευκοὺς ἤ μελαμψούς, καὶ θὰ ἤθελα νὰ μὴν εἶσθε μόνον ὑπήκοοι τῆς κοινοπολιτείας μου, ἀλλὰ μέτοχοι, συνέταιροι. Ὅσο περνάει ἀπὸ τὸ χέρι μου, θὰ προσπαθήσω νὰ συντελεσθοῦν αὐτὰ τὰ ὁποῖα ὑπόσχομαι. Τὸν ὄρκο τὸν ὁποῖον ἐδώσαμε μὲ τὴν σημερινὴ σπονδὴ ἀπόψε, κρατῆστε τον ὡς σύμβολο ἀγάπης».

Ἡ οἰκουμενικὴ αὐτοκρατορία ἐξ’ ἀρχῆς ἐχρειάσθη πολύπλοκο τυπικό. Ὁ Ἀλέξανδρος ἀνεβαίνοντας στὸν θρόνο τῶν Ἀχαιμενιδῶν συνέχισε τὸ περσικὸ τυπικὸ τῆς λαμπρῆς αὐτοκρατορικῆς ἐνδυμασίας, τοῦ χαρεμίου-γυναικονίτου τῶν 365 γυναικῶν, διοικουμένου ἀπὸ εὐνούχους, καὶ ἐπιβάλλοντας τὴν προσκύνηση (ὅπως τὸ ἀραβικὸ σαλαμαλέκ ἤ τὸ κινεζικὸ καοτάο) στὰ πόδια τοῦ αὐτοκράτορος, ἐνῷ ἐχρησιμοποίει τὴν σφραγῖδα τοῦ Δαρείου γιὰ τὶς ἐπιστολὲς ποὺ ἔστελνε στὸ ἀσιατικὸ ἔδαφος. Ὁ αὐτοκρατορικός του τίτλος ἦταν βασιλεὺς Ἀλέξανδρος, χωρὶς νὰ ὁρίζεται γεωγραφικὰ ὁ χῶρος τοῦ βασιλείου του, ἐφ΄ὅσον ἦτο βασιλεὺς τῆς Οἰκουμένης.

Στὶς ἑλληνικὲς πόλεις-κράτη τῆς Ἀσίας ὅπως καὶ τῆς Εὐρώπης, ὁ Ἀλέξανδρος ἐπαρουσιάσθη ὡς προστάτης τοῦ συστήματος τῆς πόλεως-κράτους, πραγματοποιῶντας ἔτσι τὴν σύνθεση τῆς συγκεντρωτικῆς οἰκουμενικῆς αὐτοκρατορίας καὶ τῆς ἀποκεντρωτικῆς πόλεως-κράτους.

Ἀλλὰ ἡ συνείδηση ποὺ ἔχει ὅτι διεδέχθη τὸν αὐτοκράτορα τῆς Οἰκουμένης, τὸν ὑποχρεώνει νὰ συνεχίση τὴν ἐπέκτασή του μέχρι τὰ πέρατα αὐτῆς τῆς Οἰκουμένης –δηλαδὴ τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς- ἐπὶ τῆς ὁποίας οἱ Ἀχαιμενῖδες ἐβασίλευαν. Συνεπῶς ὁ  Ἀλέξανδρος, ὡς ἐνδογενὴς πρίγκιψ τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς, δὲν κατακτᾷ, δὲν δρᾷ ὡς ἰμπεριαλιστής γιὰ νὰ ἀποκτήσῃ ὑλικὰ ὀφέλη. Ἁπλῶς ὡς ὑποψήφιος καὶ διάδοχος τοῦ περσικοῦ θρόνου προσπαθεῖ νὰ καλύψῃ ὅλην τὴν ἔκταση τῆς Αὐτοκρατορίας ποὺ κληρονομεῖ. Τὸ φαινόμενο αὐτὸ εἶναι τελείως ἀντίθετο μὲ τὸν ἀποικιακὸ ἐπεκτατισμὸ τῶν Εὐρωπαίων στὰ τέλη τοῦ Μεσαίωνος, ὅπως οἱ Πορτογάλοι, ποὺ ὡς ἰμπεριαλιστὲς κατακτοῦν ἐδάφη τελείως ξένα καὶ ἀπομακρυσμένα ἀπὸ τὴν πολιτισμικὴ περιοχὴ τῆς Δύσεως, ἕως ποὺ στὸν ΙΗ΄αίῶνα νὰ οἰκοδομήσουν  τὴν ἰδεολογία τοῦ διαιρετικοῦ ἐθνικισμοῦ μεταξὺ τους. Συνεπῶς, εἶναι ἀθέμιτη ἡ προσπάθεια τῶν Δυτικῶν ἱστορικῶν νὰ ἀποκαλοῦν τὸν Ἀλέξανδρο ἰμπεριαλιστὴ καὶ νὰ τὸν ἐξομοιώνουν μὲ τοὺς δυτικοὺς ἰμπεριαλιστὲς.

Γιὰ ὅλους τοὺς ἄλλους λαοὺς τῆς γῆς ὁ ἐθνικισμὸς εἶναι φυσικὸ ἔνδυμα. Ὄχι γιὰ τοὺς Ἕλληνες, ποὺ φυσικό τους πολίτευμα ὑπῆρξε γιὰ ἐπάνω ἀπὸ δύο χιλιετίες ἡ ἑλληνοκεντρικὴ αὐτοκρατορία, μεταξὺ τῆς προαυτοκρατορικῆς περιόδου τῶν διχαστικῶν πόλεων-κρατῶν καὶ τῆς μεταυτοκρατορικῆς περιόδου παρακμῆς τοῦ ἐθνοκράτους τοῦ 1821.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 3 Ἀπριλίου 2017