350 - Ἡ γαλάζια Μαρίν, ἐλπὶς τῆς Εὐρώπης τῶν ἐθνῶν

Ἡ Μαρὶν ὡς Ἰωάννα τῆς Λωραίνης

350 - Ἡ γαλάζια Μαρίν, ἐλπὶς τῆς Εὐρώπης τῶν ἐθνῶν

«Ἐλεύθερη Ὥρα» δὲν εἴμεθα (ἄλλο ἐὰν ἄρθρα μας ἀνεδημοσιεύοντο στὴν ἐφημερίδα αὐτή, χωρἰς νὰ προωρίζονται γι αὐτήν) προφῆτες δὲν εἴμεθα, οὔτε Παΐσιοι. Ἀλλὰ οὔτε καὶ πληρωμένες δημοσκοπἠσεις. Ἡ ἀνάλυσή μας βασίζεται σὲ ἀντικειμενικὰ κριτήρια καὶ σὲ δεκάδων χρόνων ἐπιστημονικῆς ἀναλύσεως τῶν διεθνῶν σχέσεων. Γιὰ τὴν ἀμερικανικὴ κοινωνία ὁ Τράμβιος ὑπῆρξε ἐπανάσταση καὶ στὴν τρίτη προσπάθεια ἀναδείξεως τοῦ χριστιανικοῦ φασισμοῦ στὶς ΗΠΑ, μετὰ τὶς προσπάθειες τοῦ Νίξον καὶ τοῦ Μποὺς τοῦ Νεωτέρου, προέβλεψα ὅτι, μὲ τὴν βοήθεια τοῦ πουτινικοῦ φασισμοῦ, θὰ ἀνεδεικνύετο στὴν ἐξουσία καὶ αὐτὴν τὴν φορὰ θὰ παρέμενε στὴν ἐξουσία, μὲ στόχο τὴν ὁλοκληρωτικὴ πλανητικὴ τελευταία μάχη τῶν ΗΠΑ κατὰ τὴς Κίνας. Οἱ ἀναπόφευκτοι ἐνδιάμεσοι ἐλιγμοὶ στὴν Συρία, τὴν Βόρειο Κορέα καὶ ἀλλαχοῦ ποὺ ἀναπροσανατολίζουν τοὺς τραμβικοὺς ὀπαδοὺς τῆς ἀμερικανικῆς ἐπαναστάσεως, δὲν ἀλλάζουν τὴν τελικὴ κατεύθυνση τοῦ πλανητικοῦ Ἀρμαγεδδῶνος.

Τὀ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τὴν ἄνοδο τοῦ φασισμοῦ στὴν Εὐρώπη ὑπὸ τὴν δυναμικὴ τῆς γαλαζίας Μαρίν, θηλυκὴ μετενσάρκωση τοῦ στρατηγοῦ ντὲ Γκώλ. Στὶς 23 Ἀπριλίου καὶ στὶς 7 Μαΐου θὰ γίνουν οἱ γαλλικὲς προεδρικὲς ἐκλογές. Παρὰ τὸ ἀπόλυτο ἀντιδημοκρατικὸ γαλλικὸ ἐκλογικὸ σύστημα ποὺ κάνει πάρα πολὺ δύσκολο  νὰ ἐκλεγοῦν βουλευτὲς ἤ καὶ πρόεδρος Δημοκρατίας τοῦ φασιστικοῦ ἰσχυροτέρου γαλλικοῦ κόμματος τῆς Λὲ Πέν, καὶ διαιωνίζει τὴν ἐξουσία τῆς δικτατορίας τοῦ γαλλικοῦ ἀστικοῦ κατεστημένου, οἱ μεγάλες πιθανότητες νὰ ἐκλεγῇ αὐτὴν φορὰ πρόεδρος τῆς Γαλλίας ἡ νέα ντὲ Γκὼλ, φαβορὶ τοῦ Πούτιν, προέρχονται ἀπὸ τὴν ἐντυπωσιακὴ ἄνοδο τοῦ Jean-Luc Mélenchon, τοῦ Γάλλου Τσίπρα, δῆθεν κομμουνιστοῦ, ἀλλὰ ὑποστηριζομένου ἀπὸ τὸ γαλλικὸ κομμουνιστικὸ κόμμα, καὶ τὴν διαίρεση τῶν ἀστικῶν κομμάτων (σοσιαλιστῶν τοῦ Benoît Hamon, δεξιῶν τοῦ François Fillon, καὶ τοῦ φουσκωμένου βατράχου τῆς τραπέζης Ῥότσιλδ,  Emmanuel Macron, ἕνα τέλειο ζόμπι).

Ἐὰν περάσῃ στὸν δεύτερο γύρο, πρώτη ἤ δεύτερη, ἡ γαλάζια Μαρίν, Ἰωάννα τῆς Λωραίνης τοὺ γαλλικοῦ λαοῦ, καὶ ἐὰν ἔχει ἀπέναντί της τὸν Μελανσόν, ὅλοι οἱ ἀντικομμουνιστὲς θὰ ψηφίσουν Μαρὶν γιὰ νὰ μὴν ἐκλεγῆ ὁ δῆθεν κομμουνιστὴς Μελανσόν.

Ἐὰν περάση στὸν δεύτερο γύρο, μαζὶ μὲ τὴν Μαρίν, ὁ Fillon, ὁ πλέον κοντινὸς ἐκλογικὰ τῆς Μαρίν, ἕνα μέρος τοῦ σοβαρὰ διηρημένου κινήματός του θὰ ψηφίση Μαρὶν, ἡ ὁποία καὶ θὰ ἐκλεγῇ.

Ἐὰν τέλος, περάσῃ στὸν δεύτερο γύρο, ὁ φουσκωμένος βάτραχος Μακρόν, ἐκτὸς τῶν ἤδη γνωστῶν ἐπιβεβαιωμένων κατηγοριῶν ἐναντίον του ὅτι εἶναι ὁ ἄνθρωπος τῶν πολυεθνικῶν τραπεζῶν καὶ τοῦ Σόρος, ἐνδέχεται τὶς τελευταῖες ἡμέρες πρὸ τοῦ δευτέρου γύρου τῆς 7^ης Μαΐου, ὁ Πούτιν νὰ διαρεύσῃ ἐνοχοποιητικὲς πληροφορίες ἐναντίον τῆς ἀκεραιοτητός του, ὁπότε καὶ πάλι ἡ Μαρὶν θὰ ἐκλεγῇ πρόεδρος.

Συνεπῶς καὶ στὶς τρεῖς πιθανὲς περιπτώσεις, βγαίνει νικήτρια ἡ Μαρὶν πέραν τῶν προφητειῶν τῆς «Ἐλεύθερης Ὥρας» καὶ τοῦ δῆθεν Παϊσίου, ἤ τοῦ πρό-πό, ἀγαπημένο στοίχημα τῶν ἀποπροσανατολισμένων Ἑλλήνων.

Ἀλλὰ καὶ στὴν ἀπίθανη περίπτωση ποὺ δὲν ἐκλεγῇ ἡ Μαρὶν πρόεδρος, ἡ φασιστικὴ δυναμική, ἀπὸ δεξιὰ ὅπως καὶ ἀπὸ ἀριστερά, πρὸς τὸν τελικὸ θρίαμβο τοῦ ἐθνικομπολσεβικισμοῦ στὴν Εὐρώπη, ποὺ μέχρι στιγμῆς μὲ ἀθέμιτες ταχυδακτυλουργίες ἀπεφεύχθη στὴν Αὐστρία, θὰ συνεχισθῇ ὥστε νὰ διαλύσῃ τὴν μερκελικὴ εὐρωπαϊκὴ ἕνωση καὶ νὰ εὐθυγραμμίσῃ τὴν Εὐρώπη τῶν ἐθνοκρατῶν στὸ πλευρὸ τοῦ Τραμβίου καὶ τοῦ Πούτιν. Ὅλα αὐτὰ βεβαίως χωρὶς νὰ ἀποκλεισθῇ ὁ κόκκος τῆς ἄμμου ποὺ δύναται νὰ σταματήσῃ προσωρινὰ τὴν μηχανὴ τοῦ χρόνου.

Ὅσο γιὰ τὴν Χρυσῆ Αὐγή, ἤδη ὁ Μιχαλολιᾶκος κατεδίκασε τὴν ἐθνικοφροσύνη καὶ ξεκαθάρισε ὅτι ὑποστηρίζει τὸν ἐθνικισμὸ καὶ ὄχι τὴν ἐθνικοφροσύνη τῆς περιόδου τῶν τριῶν γύρων τοῦ ἐμφυλίου 1943-44, 1944-45, 1946-49. Ὁ Μιχαλολιᾶκος ἔγραψε στὶς 18 Φεβρουαρίου 2017 : «Οἱ ἐθνικόφρονες δὲν εἶναι πολιτικὴ παράταξη, εἶναι ἐπάγγελμα. Οἱ ἐθνικόφρονες ἦταν καὶ εἶναι πάντα τὸ γκουβέρνο, ὅποιο καὶ ἄν εἶναι αὐτό, προσβλέπουν πάντα μὲ λαχτάρα στὶς ἀρχές,  ὅποιες καὶ ἄν εἶναι αὐτές. Οἱ ἐθνικόφρονες αὐτοί...δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπὸ τὴν θλιβερὴ ἐπιβίωση τῶν ῥαγιάδων τῆς τουρκοκρατίας». Δηλαδή, εἶναι οἱ μαυραγορῖτες δωσίλογοι, γερμανοτσολιάδες τὸ 1943, ἀγγλοτσολιάδες τὸ 1944 καὶ ἀμερικανοτσολιάδες τὸ 1946.

Μένει νὰ ἀποβάλῃ τὴν γελοία ὁρολογία τοῦ «συμμοριτοπολέμου» ἀντί τοῦ σωστοῦ «ἐμφύλιος», ποὺ ἤδη ἀπέβαλε ἡ ἐφημερὶς «Ἑστία» (κύριο ἄρθρο, «τί μᾶς ἑνώνει, τί μᾶς χωρίζει»,τῆς 8-9 Ἀπριλίου 2017) καὶ τὶς ὕβρεις τοῦ τύπου τῆς ἐφημερίδος «Μακελειό», ὅπως «κομμούνια», ὡς ἀντιπερισπασμὸ στὸ ἐπίση ὑβριστικὸ «φασίστες», ἀντί τοῦ σωστοῦ καὶ ἀποδεκτοῦ «κομμουνιστές»  καὶ  «φασιστές».

Τὸ παραπάνω ἄρθρο τῆς «Ἑστίας» ἔγραφε: «Ἡ ἀναδρομικὴ ἀνάγνωση τῆς ἱστορίας τοῦ Ἐμφυλίου... [δείχνει πώς] ὁ φανατικὸς διώκτης στὴν πατρίδα μας ἦταν τὸ Κέντρο, ὄχι ἡ Δεξιά. Ὁ Μπελογιάννης ἐκτελέσθηκε ἐπὶ Κέντρου. Ὁ Λαμπράκης δολοφονήθηκε, παραδέχεται τὸ ΚΚΕ, ἐν ἀγνοίᾳ Καραμανλῆ». Δηλαδή, οἱ ἐγκληματίες, ἐχθροὶ τοῦ γένους τῶν Ἑλλήνων ὑπῆρξαν οἱ ἐθνικόφρονες, ὄχι οἱ ἐθνικιστὲς ὅπως τὸ εἶχαν ἐπισημάνει ἀπὸ καιρὸ οἱ φασιστὲς καθηγητὲς Δημήτρης Τσάκωνας (1921-2004) καὶ Δημήτρης Βεζανῆς (1904-1968). Ὁ τελευταῖος, ὡς ἰδεολογικὸς ἐθνικιστὴς φασιστής, ἔγραφε πὼς μετὰ τὸ 1821, στὴν Ἑλλάδα ὅλοι οἱ Ἕλληνες, ὅλα τὰ κόμματα ἐδήλωναν ἐθνικιστές, δηλαδὴ ἐμπορεύοντο τὸν ἐθνικισμό, ὡς ἐθνικόφρονες. Ἀλλὰ οὐδεὶς θὰ ἐθυσίαζε τὴν καρριέρα του γιὰ τὴν ὑπερτάτη ἀξία τοῦ ἐθνικισμοῦ.

Καλὸ Πάσχα, ὀρθόδοξο καὶ ῥωμαιοκαθολικό (16 Ἀπριλίου), καλὸ ἑβραϊκὸ Πέσσαχ (10-18 Ἀπριλίου)!

Δημήτρης    Κιτσίκης                               9 Ἀπριλίου 2017

349 - Ὁ Ἀλέξανδρος, θεμελιωτὴς τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτεύματος

Περσικὴ εἰκονογράφηση τοῦ 1528: Ὁ Ἀλέξανδρος συναντᾷ τὴν βασίλισσα Νουσαμπᾶ καὶ περιεργάζεται τὴν Ἀλεξάνδρου Βίβλο στὰ περσικά, τὸ Ἐσκαντέρναμε

349 - Ὁ Ἀλέξανδρος, θεμελιωτὴς τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτεύματος

(Ἀφιερώνεται στὸν υἱό μου, τὸν Ἄγιδα Δ΄, κομμουνιστὴ βασιλέα τῆς Σπάρτης καὶ στὴν Περσίδα συζυγό του Σεχραζάτ)

ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΜΦΙΣΒΗΤΟΥΜΕΝΟ ΟΡΚΟ ΤΗΣ ΩΠΙΔΟΣ ΒΛΕΠΕ ΚΑΙ ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΜΟΥ

Ὁ ἐθνικισμὸς ἁρμόζει σὲ ὅλους τοὺς λαοὺς τῆς γῆς ἐκτὸς τοῦ ἑλληνικοῦ, ὀμφαλοῦ τῆς γῆς. Αὐτὴ ἡ ἀλήθεια ἐπεβλήθη στὴν παγκοσμία ἱστορία μὲ τὴν ἐμφάνιση τοῦ Ἀλεξάνδρου.

Ἡ ἐντολὴ τοῦ Οὐρανοῦ στὸν αὐτοκράτορα ποὺ δύναται νὰ τοῦ ἀφαιρεθῆ ὑπὲρ ἄλλου ἡγεμόνος, ἐνεφανίσθη στὴν ἀνάληψη τοῦ περσικοῦ θρόνου ἀπὸ τὸν Ἀλέξανδρο. Ἤδη, ἀπὸ τὸ 333, τὴν ἑπομένη τῆς μάχης τῆς Ἰσσοῦ ἐφάνη καθαρὰ ὅτι ὁ Δαρεῖος Γ΄ εἶχε χάσει τὴν ἐντολὴ τοῦ οὐρανοῦ. Στὴν Ἰσσό, ἀπὸ τὸν στρατό του ἐφονεύθησαν ὑπὲρ τῶν 100.000 Περσῶν πεζῶν καὶ 10.000 ἱππέων ἐνῷ οἱ ἀπώλειες τῶν Μακεδόνων ἦσαν μόλις 100 πεζοὶ καὶ 150 ἱππεῖς! Ἀνάμεσα στοὺς αἰχμαλώτους ἦταν  ἡ μητέρα τοῦ Δαρείου, ἡ κυρία συζυγός του, ὁ υἱός του, τρεῖς κόρες του.

Ὁ Ἀλέξανδρος συνειδητοποίησε ὅτι ἡ ἐντολὴ τοῦ Οὐρανοῦ εἶχε τὸ 333 περάσει στὸν ἑαυτό του, διὰ τοῦτο ἀπήντησε στὶς προτάσεις ἀνακωχῆς τοῦ Δαρείου λέγοντας ὅτι κατέχει τὴν χώρα κατόπιν ἐντολῆς τῶν θεῶν, ποὺ σημαίνει ὅτι ὁ Οὐρανὸς ἐγκατέλειψε τὸν Δαρεῖο, ὁ ὁποῖος ἔχασε κάθε νομιμότητα ἐπειδὴ παρεβίασε τὴν αὐτοκρατορικὴ τάξη. Τοῦ διαμηνύει: "Ἐδολοφόνησες τὸν Ἄρση [βασιλέα, 338-336] καὶ ἄρπαξες τὴν ἀρχὴ σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν δικαιοσύνη, σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν νόμο τῶν Περσῶν καὶ δὲν ἐφέρθης σωστὰ στοὺς Πέρσες. Θὰ πάρω μέτρα ἐναντίον σου ὡς ἄδικος ποὺ εἶσαι". Μὲ ἄλλα λόγια, ὁ Ἀλέξανδρος κατήγγειλε τὸν Δαρεῖο ὡς σφετεριστῆ τοῦ θρόνου καὶ παρουσίασε τὸν ἑαυτό του ὡς  τὸν νόμιμο διάδοχο τοῦ θρόνου τῶν Ἀχαιμενιδῶν.

Ἀπὸ τὸν Εὐριπίδη, ἐκφραστῆ τῆς παρακμῆς τῆς πόλεως-κράτους, ἐγκλωβισμένος στὸν ἐπαρχιακὸ φυλετισμό, μέχρι τὸν Ἀλέξανδρο ἕναν αἰῶνα ἀργότερα, ἐκφραστὴ τῆς οἰκουμενικότητος, ὁ ἑλληνισμὸς ἔκαμε ἕνα ποιοτικὸ ἅλμα, συνθέτοντας τὴν αὐτοκρατορία μὲ τὴν πόλη-κράτος καὶ ἀγκαλιάζοντας τὴν οἰκουμένη ἐπὶ δύο χιλιετίες ὥσπου νὰ συρρικνωθῆ καὶ πάλι στὸν ἐπαρχιωτισμό, μετὰ τὴν ἐπανάσταση τοῦ 1821.

Τὸν «ὄρκο τῆς Ὤπιδος», οἱ ἱστορικοὶ μᾶς τὸν περιέγραψαν μέσα στὴν ἀτμόσφαιρα ἀδελφοσύνης τῶν δύο λαῶν τῶν Περσῶν καὶ τῶν Μακεδόνων ποὺ εἶχε δημιουργήσει ὁ Ἀλέξανδρος ὅπως καὶ ὁ Βενιζέλος μετὰ τὸ 1930 μεταξὺ Ἑλλήνων καὶ Τούρκων καὶ ποὺ τότε ὅπως καὶ τώρα εὕρισκε ἀντιμετώπους τοὺς συρρικνωτὲς τοῦ οἰκουμενικοῦ ἑλληνικοῦ πνεύματος, τοὺς γεμάτο μίσους κατὰ τοῦ ἀδελφοῦ, Πέρση τότε, Τούρκου σήμερα. Τὸν συσχετισμὸ μεταξὺ τῶν δύο καταστάσεων, μεταξὺ τοῦ ἑλληνοπερσισμοῦ τοῦ Δ΄ αἰῶνος π.Χ. καὶ τοῦ ἑλληνοτουρκισμοῦ τοῦ Κ΄ αἰῶνος μ.Χ., τὸν ἐξέφρασαν θαυμάσια οἱ δραγουμικοὶ μὲ τὸ περίφημο ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Δραγούμη, Ὄσοι ζωντανοί, τοῦ 1911, ὅπου ὁ Ἀθανάσιος Σουλιώτης ἀναφωνεῖ πρὸς τὸν Ἴωνα Δραγούμη : «Ὁ βασιλιᾶς Ἀλέξαντρος ποῦ εἶναι; Αὐτὸς ἤτανε σωστὸς βασιλιὰς τῆς Ἀνατολῆς πού, ἀφοῦ ἐξευτέλισε τοὺς Ἕλληνες, πῆρε τὴν κόρη τοῦ Δαρείου γυναῖκα καὶ κατάχτησε τὴν Ἀνατολή».

Τὶ εἶπε ὁ Ἀλέξανδρος στὴν περίφημη ὁμιλία του στὸ συμπόσιο τῆς Ὤπιδος, οὐδεὶς γνωρίζει ἐπακριβῶς. Διότι πρῶτον δὲν ἔχει διασωθῆ κανένα πρωτότυπο στὴν ἑλληνικὴ κείμενο καὶ δεύτερον τὸ κείμενο ποὺ ὑπάρχει, τοῦ 340 μ.Χ. εἶναι μεταφρασμένο στὴν λατινική, καὶ συμπεριλαμβάνεται στὸ ἔργο ἑνὸς Ψευδοκαλλισθένους, μεταφρασμένον στὰ λατινικά, σὲ τρεῖς παραλλαγές τοῦ ΙΑ΄, ΙΕ΄ καὶ ΙΣΤ΄ αίῶνος. Ὁ Ψευδοκαλλισθένης συνέγραψε μία λαϊκὴ μυθιστορία γιὰ τὴν ζωὴ τοῦ Ἀλεξάνδρου, δημιούργημα φανταστικῶν ἱστοριῶν ποὺ άνεπτύχθησαν στοὺς χρόνους τῶν Διαδόχων καὶ εἶχαν ὡς πηγὴ τὸ ἔργο τοῦ πραγματικοῦ Καλλισθένους. Ὁ πραγματικὸς Καλλισθένης ἦτο μαθητὴς καὶ ἀνεψιὸς τοῦ Ἀριστοτέλους ἀλλὰ μᾶλλον ἐθανατώθη ἀπὸ τὸν Ἀλέξανδρο τὸ 327 π.Χ., δηλαδὴ 3 χρόνια πρὸ  τοῦ συμποσίου τῆς Ὤπιδος.

Οἱ παλαίμαχοι Μακεδόνες στὴν Ὤπη, κάπου 11.500 ἄνδρες,  δὲν ἐδέχοντο νὰ ἀποχωρήσουν καὶ νὰ ἐπιστρέψουν στὴν Μακεδονία, ὅπως τοὺς τὸ ἐπρόσταζε ὁ Ἀλέξανδρος καὶ νὰ ἀντικατασταθοῦν ἀπὸ 30.000 Πέρσες πολεμιστές· καὶ ὁ μακεδονικὸς στρατὸς ἐστασίασε. Ἀλλὰ ὁ Ἀλέξανδρος εἶχε τὴν ἐντολὴ τοῦ Οὐρανοῦ, ἐστύλωσε τὰ πόδια του, διέταξε τὴν σύλληψη 13 ἀρχηγῶν τῆς ἐξεγέρσεως. Ἀντιμετώπισε τὴν στάση μὲ γυμνὸ στῆθος καὶ οἱ Μακεδόνες ἔρριξαν τὰ ὅπλα τους καὶ ἔπεσαν κλαίγοντας στὰ γόνατά τους, ζητῶντας συγγνώμην ἀπὸ τὸν ἀρχηγό. Τότε ὁ Ἀλέξανδρος ἐκάλεσε Μακεδόνες καὶ Πέρσες πολεμιστὲς σὲ  ἕνα τεράστιο συμπόσιο ἐπάνω στὸ γρασίδι, στὶς 29 Μαΐου 324. Αὐτὸς ἐκάθησε στὴν μέση περιστοιχιζόμενος ἀπὸ 9.000 ἄνδρες στρατιωτικούς. Ἕλληνες ἱερεῖς καὶ Πέρσες ζωροάστρες ἱερεῖς ἐπέβλεπαν τὶς θυσίες τῶν ζώων. Ὁ Ἀλέξανδρος ἐπροσευχήθη στὸν θεὸ Ἄμμωνα τῆς Αἰγύπτου, τοῦ ναοῦ-μαντείου τῆς αἰγυπτιακῆς ὀάσεως τοῦ Σιβάχ, οἱ ἱερεῖς τοῦ ὁποίου τὸν εἶχαν ἀναγνωρίσει ἀνώτατο μύστη καὶ υἱὸ τοῦ θεοῦ Ἄμμωνος. Καὶ τότε ἐσηκώθη ἐν μέσῳ τῶν 9.000 Ἑλληνοπερσῶν τῶν διαφόρων φυλῶν καὶ ἐπραγματοποίησε αὐτὸ ποὺ κάθε αὐτοκράτωρ, ἐπὶ δύο χιλιετίες ἐπανέλαβε γιὰ νὰ ἐμφυσήσῃ τὸ πνεῦμα τῆς λαοκρατικῆς μοναρχίας στὸ οἰκοδόμημα τῆς οἰκουμενικῆς αὐτοκρατορίας.

Αὐτὴν τὴν πράξη τὴν ὑπενθύμισε ὁ Ζαγανός, Ἕλλην στρατηγὸς τοῦ Μωάμεθ τοῦ Πορθητοῦ, τὸ 1453, καὶ κατόπιν πρωθυπουργός του, πρὸ τῶν πυλῶν τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Προσεφώνησε τὸν Πορθητή, νεαρὸ αὐτοκράτορα 21 ἐτῶν, ὡς νέο Μεγαλέξανδρο. Ἀνεφέρθη στὶς προφητεῖες ποὺ προέβλεπαν τὴν πτώση τῆς δυναστείας τῶν Παλαιολόγων καὶ ἐξύμνησε τὸν Μέγα Ἀλέξανδρο ποὺ εἶχε πρὶν ἀπὸ τὸν Μωάμεθ, διοικήσει τὴν Οἰκουμένη. Κατόπιν αὐτοῦ, ὁ Πορθητὴς παρεμέρισε τοὺς Τούρκους ἀριστοκράτες ποὺ ἐναντιώνοντο στὴν ἅλωση καὶ μὲ τὴν βοήθεια τῶν Ἑλλήνων γενιτσάρων τοῦ στρατοῦ του κατέκτησε τὴν Πόλη καὶ ἀνηγορεύθη αὐτοκράτωρ τῶν Ρωμαίων, συνεχιστὴς τῶν Παλαιολόγων, στὶς 29 Μαΐου 1453, τὴν ἴδια ἡμέρα τοῦ συμποσίου τῆς Ὥπιδος.

Ἡ σημασία ποὺ ἐδόθη στὸν ὄρκο τῆς Ὥπιδος γιὰ τὴν διαχρονικότητα τοῦ ἑλληνισμοῦ ἀποδεικνύεται καὶ ἀπὸ τὶς πολλὲς πρωτοβουλίες, ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μας, γιὰ τὴν διάδοση τοῦ κειμένου τοῦ Ψευδοκαλλισθένους, μεταφρασμένο στὴν νεοελληνικὴ ἀπὸ τὰ λατινικά, ὅπως ἐπὶ παραδείγματι, τοῦ Ὁμίλου γιὰ τὴν διάδοση τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας, ποὺ ἀπεφάσισε νὰ ἐγγράψη στὴν πόλη τῆς Καβάλας, ἐπὶ λευκοῦ μαρμάρου τῆς Θάσου, τὸ κείμενο τοῦ ἀλεξανδρινοῦ αὐτοῦ αὐτοκρατορικοῦ ὄρκου τοῦ ὁποίου ὅμως μόνον τὴν οὐσία γνωρίζουμε. Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος παρέστη τὸ 2002, στὴν Καβάλα στὰ ἀποκαλυπτήρια τοῦ μνημείου αὐτοῦ ποὺ ἔφερε τὸν ὄρκο.

Ἰδοὺ τὸ κείμενο, ἔτσι ὅπως διαδίδεται σήμερα σὲ μία εὐτελῆ δημοτικὴ μετάφραση ἀπὸ τὴν λατινική (φυσικὰ καὶ ὁ Ἀλέξανδρος δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ἐχρησιμοποίησε τὴν λέξη «ῥάτσα»!): «Σᾶς εὐχαριστῶ τώρα ποὺ τελείωνουν οἱ πόλεμοι νὰ εὐτυχήσετε μὲ τὴν εἰρήνη. Ὅλοι οἱ θνητοὶ ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα νὰ ζήσουν ὡς ἕνας λαός, μονιασμένοι γιὰ τὴν κοινὴ προκοπή. Νὰ θεωρεῖτε τὴν οἰκουμένη πατρίδα σας, μὲ κοινοὺς νόμους, ὅπου θὰ κυβερνοῦν οἱ ἄριστοι, ἀνεξαρτήτως φυλῆς. Δὲν χωρίζω τοὺς ἀνθρώπους ὅπως κάνουν οἱ στενοκέφαλοι, σὲ Ἕλληνες καὶ Βαρβάρους. Δὲν μὲ ἐνδιαφέρει ἡ καταγωγὴ τῶν πολιτῶν, οὔτε ἡ ῥάτσα [φυλή] ποὺ ἐγεννήθησαν. Τοὺς καταμερίζω μὲ ἕνα μόνον κριτήριο, τὴν ἀρετή. Δι’ ἐμέ κάθε καλὸς ξένος εἶναι Ἕλλην καὶ κάθε κακὸς Ἕλλην εἶναι χειρότερος ἀπὸ τὸν Βάρβαρο. Ἐὰν ποτὲ σᾶς παρουσιασθοῦν δυσκολίες δὲν θὰ καταφύγετε ποτὲ στὴν βία ἀλλὰ θὰ τὶς λύσετε εἰρηνικά. Εἰς τὴν ἀνάγκη θὰ σταθῶ  ἐγὼ διαιτητής σας. Τὸν Θεὸ δὲν πρέπει νὰ τὸν νομίζετε ὡς αὐταρχικὸ κυβερνήτη, ἀλλὰ ὡς κοινὸ πατέρα ὅλων, ὥστε ἡ διαγωγή σας νὰ ὁμοιάζη μὲ τὴν ζωή, τὴν ὁποία κάμνουν οἱ ἀδελφοὶ εἰς τὴν οἰκογένεια. Ἀπὸ μέρους μου, θεωρῶ ὅλους ἴσους, λευκοὺς ἤ μελαμψούς, καὶ θὰ ἤθελα νὰ μὴν εἶσθε μόνον ὑπήκοοι τῆς κοινοπολιτείας μου, ἀλλὰ μέτοχοι, συνέταιροι. Ὅσο περνάει ἀπὸ τὸ χέρι μου, θὰ προσπαθήσω νὰ συντελεσθοῦν αὐτὰ τὰ ὁποῖα ὑπόσχομαι. Τὸν ὄρκο τὸν ὁποῖον ἐδώσαμε μὲ τὴν σημερινὴ σπονδὴ ἀπόψε, κρατῆστε τον ὡς σύμβολο ἀγάπης».

Ἡ οἰκουμενικὴ αὐτοκρατορία ἐξ’ ἀρχῆς ἐχρειάσθη πολύπλοκο τυπικό. Ὁ Ἀλέξανδρος ἀνεβαίνοντας στὸν θρόνο τῶν Ἀχαιμενιδῶν συνέχισε τὸ περσικὸ τυπικὸ τῆς λαμπρῆς αὐτοκρατορικῆς ἐνδυμασίας, τοῦ χαρεμίου-γυναικονίτου τῶν 365 γυναικῶν, διοικουμένου ἀπὸ εὐνούχους, καὶ ἐπιβάλλοντας τὴν προσκύνηση (ὅπως τὸ ἀραβικὸ σαλαμαλέκ ἤ τὸ κινεζικὸ καοτάο) στὰ πόδια τοῦ αὐτοκράτορος, ἐνῷ ἐχρησιμοποίει τὴν σφραγῖδα τοῦ Δαρείου γιὰ τὶς ἐπιστολὲς ποὺ ἔστελνε στὸ ἀσιατικὸ ἔδαφος. Ὁ αὐτοκρατορικός του τίτλος ἦταν βασιλεὺς Ἀλέξανδρος, χωρὶς νὰ ὁρίζεται γεωγραφικὰ ὁ χῶρος τοῦ βασιλείου του, ἐφ΄ὅσον ἦτο βασιλεὺς τῆς Οἰκουμένης.

Στὶς ἑλληνικὲς πόλεις-κράτη τῆς Ἀσίας ὅπως καὶ τῆς Εὐρώπης, ὁ Ἀλέξανδρος ἐπαρουσιάσθη ὡς προστάτης τοῦ συστήματος τῆς πόλεως-κράτους, πραγματοποιῶντας ἔτσι τὴν σύνθεση τῆς συγκεντρωτικῆς οἰκουμενικῆς αὐτοκρατορίας καὶ τῆς ἀποκεντρωτικῆς πόλεως-κράτους.

Ἀλλὰ ἡ συνείδηση ποὺ ἔχει ὅτι διεδέχθη τὸν αὐτοκράτορα τῆς Οἰκουμένης, τὸν ὑποχρεώνει νὰ συνεχίση τὴν ἐπέκτασή του μέχρι τὰ πέρατα αὐτῆς τῆς Οἰκουμένης –δηλαδὴ τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς- ἐπὶ τῆς ὁποίας οἱ Ἀχαιμενῖδες ἐβασίλευαν. Συνεπῶς ὁ  Ἀλέξανδρος, ὡς ἐνδογενὴς πρίγκιψ τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς, δὲν κατακτᾷ, δὲν δρᾷ ὡς ἰμπεριαλιστής γιὰ νὰ ἀποκτήσῃ ὑλικὰ ὀφέλη. Ἁπλῶς ὡς ὑποψήφιος καὶ διάδοχος τοῦ περσικοῦ θρόνου προσπαθεῖ νὰ καλύψῃ ὅλην τὴν ἔκταση τῆς Αὐτοκρατορίας ποὺ κληρονομεῖ. Τὸ φαινόμενο αὐτὸ εἶναι τελείως ἀντίθετο μὲ τὸν ἀποικιακὸ ἐπεκτατισμὸ τῶν Εὐρωπαίων στὰ τέλη τοῦ Μεσαίωνος, ὅπως οἱ Πορτογάλοι, ποὺ ὡς ἰμπεριαλιστὲς κατακτοῦν ἐδάφη τελείως ξένα καὶ ἀπομακρυσμένα ἀπὸ τὴν πολιτισμικὴ περιοχὴ τῆς Δύσεως, ἕως ποὺ στὸν ΙΗ΄αίῶνα νὰ οἰκοδομήσουν  τὴν ἰδεολογία τοῦ διαιρετικοῦ ἐθνικισμοῦ μεταξὺ τους. Συνεπῶς, εἶναι ἀθέμιτη ἡ προσπάθεια τῶν Δυτικῶν ἱστορικῶν νὰ ἀποκαλοῦν τὸν Ἀλέξανδρο ἰμπεριαλιστὴ καὶ νὰ τὸν ἐξομοιώνουν μὲ τοὺς δυτικοὺς ἰμπεριαλιστὲς.

Γιὰ ὅλους τοὺς ἄλλους λαοὺς τῆς γῆς ὁ ἐθνικισμὸς εἶναι φυσικὸ ἔνδυμα. Ὄχι γιὰ τοὺς Ἕλληνες, ποὺ φυσικό τους πολίτευμα ὑπῆρξε γιὰ ἐπάνω ἀπὸ δύο χιλιετίες ἡ ἑλληνοκεντρικὴ αὐτοκρατορία, μεταξὺ τῆς προαυτοκρατορικῆς περιόδου τῶν διχαστικῶν πόλεων-κρατῶν καὶ τῆς μεταυτοκρατορικῆς περιόδου παρακμῆς τοῦ ἐθνοκράτους τοῦ 1821.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 3 Ἀπριλίου 2017

348 – Νῖκος Μπελογιάννης, ἥρως τοῦ ἑλληνοκεντρισμοῦ

Ἄγαλμα τοῦ ἥρωος Νίκου Μπελογιάννη στὴν Ἀμαλιάδα

1) Πρώτη συνέντευξη Κιτσίκη στὸ Leaders Web TV τοῦ Star
27 Μαρτίου 2017
https://youtu.be/IKpAA9oXI0c

2) Δεύτερη συνέντευξη Κιτσίκη στὸ Κεντρικὸ Δελτίο Εἰδήσεων τοῦ Star,

31 Μαρτίου 2017

http://www.star.gr/kosmos/364494/apokleistiko-sxedia-eksontwshs-toy-erntogan-epeksergazontoysan-oi-amerikanoi#.WN7Jww1v-tE.facebook


348 – Νῖκος Μπελογιάννης, ἥρως τοῦ ἑλληνοκεντρισμοῦ

Ὁ ἑλληνοκεντρισμὸς ἀντανακλᾷ μία πλανητικὴ ἀλήθεια ποὺ ἀσπάζεται σύσσωμη ἡ ἀνθρωπότης: ὅτι ὁ ἑλληνικὸς πολιτισμὸς εἶναι συμπαντικός. Ἀντιθέτως ὁ ἕλλην ἐθνικόφρων εἶναι τὸ προἱὸν τοῦ ἀθηναϊκοῦ κρατιδίου τοῦ ἀθλίου αὐτοῦ δυτικοϊμπεριαλιστικοῦ κατασκευάσματος τοῦ 1821 στὸ ὁποῖο ἀντεστάθη μὲ πεῖσμα ἐπὶ ἑκατὸ χρόνια ἡ φαναριωτικὴ ἑλληνικὴ ἀριστοκρατία, πεπεισμένη ὅτι τὸ πλατωνικὸ σύστημα διακυβερνήσεως τῶν ἀρίστων ἦταν τὸ μόνο ἄξιο γιὰ τὸν συμπαντικὸ ἑλληνισμὸ ἐνῷ ὁ ἀθηναϊσμὸς ἦταν ἕνα κράτος Καραγκιόζη. Διότι ποτὲ ὁ Ἕλλην δὲν ἐχώρεσε σὲ ἐθνοκράτος. Στὶς ἀνεξάρτητες πόλεις τῆς Ἀρχαιότητος ὁ Ἀλέξανδρος προσέθεσε τὴν Αὐτοκρατορία γινόμενος Πέρσης αὐτοκράτωρ, διάδοχος τοῦ Δαρείου καὶ ἐκτότε ὁ Ἕλλην παρέμεινε αὐτοκρατορικὸς ἐπὶ δυόμισυ χιλιετίες μέχρι τὸ 1923  καὶ τὴν πτώση τῆς ῥωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως τῶν Φαναριωτῶν, ποὺ σὲ ὅλον τὸν ΙΘ΄αἰῶνα ἐξελληνίζετο ῥαγδαίως.

Ἀλλὰ ποῦ νὰ καταλάβῃ ὁ ἐθνικόφρων ἕλλην τοῦ κρατιδίου ὁ ὁποῖος ἀπὸ τὸ 1821 εἶχε συνηθίσει ῥαγιᾶς τῶν Εὐρωπαίων καὶ μετεβίβαζε τὶς δουλικὲς ὑπηρεσίες του ὡς γερμανοτσολιᾶς, σὲ βρεταννοτσολιᾶ καὶ σὲ ἀμερικανοτσολιᾶ. Ὁ Μιχαλολιᾶκος τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς, ὡς ἐπαναστάτης ἐθνικιστὴς κατεδίκασε τὴν ἐθνικοφροσύνη τοῦ 1944. Στόχος μας εἶναι νὰ τὸν πείσουμε νὰ ἀναβιβάσῃ τὴν ἀγάπη του γιὰ τὴν Ἑλληνικὴ πατρίδα στὸν αὐτοκρατορικὸ ἑλληνοκεντρισμό.

Ὁ ἐθνικομπολσεβικισμός μας δὲν ἑστιάζεται στὴν ἀνδρεϊκὴ ἀνεντιμότητα ποὺ ἰδιωποιήθηκε τοὺς ἀγῶνες τῶν κομμουνιστῶν παρουσιάζοντας τὸ ΠΑΣΟΚ ὡς συνεχιστῆ τοῦ ΕΑΜ – ΕΛΑΣ! Ὁ ἐθνικομπολσεβικισμὸς γιὰ τὴν πατριωτικὴ ἀδελφοσύνη τῶν Ἑλλήνων δὲν στοχεύει νὰ ἀφαιρέσῃ τοὺς ὀπαδοὺς τοῦ ΚΚΕ πρὸς χάριν τῆς ἄλλης πλευρᾶς. Στοχεύει σὲ μία συμφωνία τῶν δύο ἐπαναστατικῶν κομμάτων ΚΚΕ καὶ Χρυσῆς Αὐγῆς, ὅσο καὶ αὐτὸ νὰ φαντάζεται οὐτοπικό.

Ὁ ἴδιος ὁ Νικόλαος Πλαστήρας ποὺ ἀπὸ τὴν Νίκαια τῆς Γαλλίας ἔστελνε τὸ 1941 μήνυμα στὴν Ἀθήνα νὰ συνεργασθῇ ἡ κατοχικὴ κυβέρνηση μὲ τοὺς Γερμανοὺς, ἦταν πρωθυπουργὸς τῆς Ἑλλάδος ὅταν ἐξετελέσθη ὁ Μπελογιάννης, παρὰ τὴν παρέμβαση τοῦ στρατηγοῦ ντὲ  Γκώλ ὑπὲρ τῆς σωτηρίας τοῦ κομμουνιστοῦ ἥρωος. Ὁ τότε ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Σπυρίδων εἶχε δηλώσει: «Ἔχω συγκλονισθῆ ἀπὸ τὸ ἠθικὸ μεγαλεῖο τοῦ Μπελογιάννη. Τὸν θεωρῶ ἀνώτερο καὶ ἀπὸ τῶν πρώτων χριστιανῶν, γιατὶ ὁ Μπελογιάννης δὲν πιστεύει ὅτι ὑπάρχει μέλλουσα ζωή».

Τὸ ἔγκλημα εἶναι τὸ ψωμοτύρι τῆς Ἱστορίας. Συνεπῶς κομμουνιστὲς ἀντάρτες καὶ έθνικόφρονες γερμανοτσολιάδες δὲν κρίνονται ἀπὸ τὸν ἀριθμὸ τῶν ἑκατέρωθεν ἐγκλημάτων τους. Ἐπίσης, ὅπως πάντα, ὅπως σὲ ὅλες τὶς χῶρες, καὶ οἱ δύο μαχώμενες πλευρὲς ἑνὸς ἐμφυλίου πολέμου, ὑποστηρίζονται ὑλικὰ καὶ ἠθικὰ ἀπὸ ἐξωτερικὰ κράτη. Στὸν ἑλληνικὸ ἐμφύλιο οἱ ἐθνικόφρονες τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους ὑπεστηρίζοντο ἀπὸ τὶς ΗΠΑ, οἱ κομμουνιστὲς ἀπὸ τὴν Γιουγκοσλαυΐα καὶ τὴν Ἀλβανία. Τὸ ἑλληνικὸ ἀντιδραστικὸ ξενόδουλο κράτος τῶν Ἀθηνῶν δὲν εἶχε καμμία νομιμότητα γιὰ τοὺς ἐπαναστάτες. Συνεπῶς ὅσο συμμορῖτες ἦσαν οἱ κομμουνιστές, ἀλλο τόσο ἦσαν οἱ ἐθνικόφρονες.

Τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ υἱὸς τοῦ Νίκου Μπελογιάννη, ὁ Νῖκος Μπελογιάννης ὁ Νεώτερος, ἠμπορεῖ νὰ μὴν συμφωνῆ μὲ τὸ ΚΚΕ ὅπως δὲν συνεφώνη καὶ ἡ μητέρα του καὶ σύντροφος τοῦ ἥρωος, ἡ Ἔλλη Παππᾶ, δὲν δύναται νὰ χρησιμοποιηθῇ ὡς ἐπιχείρημα κατὰ τοῦ ΚΚΕ. Ὅσο γιὰ τὸν πρωθυπουργὸ Τσίπρα ποὺ συνεχίζει νὰ τιμᾷ τὴν μνήμην τοῦ Ἥρωος, ὁμολογεῖ ὁ ἴδιος ὅτι ἡ χώρα μας εὑρίσκεται σήμερα ὑπὸ κατοχὴ καὶ δηλώνει, ὡς κατοχικὸς πρωθυπουργός, ἀντάρτης!

Ὁ ἐπαναστατικὸς ὁλοκληρωτισμός, ποὺ μέχρι τὴν πτώση τῆς ΕΣΣΔ, τὸ 1991, εἶχε ἕδρα τὴν κομμουνιστικὴ Ῥωσία, σήμερα ἔχει ἕδρα τὴν φασιστικὴ τραμβικὴ Ἀμερική. Ἡ καθολικὴ ἐπανάσταση συνεχίζεται ἀκάθεκτη καὶ ἡ σκυτάλη ἐπέρασε ἀπὸ τὸν διεθνῆ κομμουνισμὸ στὸ διεθνῆ φασισμό. Τὸ ἀστικὸ κατεστημένο ἀντιπροσωπεύεται ἀπὸ τὰ κόμματα τῆς ἀστικῆς ἀντιπροσωπευτικῆς δημοκρατίας-δικτατορίας μέσῳ ἐκλογῶν, ἀπὸ τὴν ἄκρα ἄριστερὰ στὴν ἄκρα δεξιά, σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν λαοκρατία (λαϊκισμό) τῆς ἀμέσου δημοκρατίας μέσῳ δημοψηφισμάτων τῶν ὁλοκληρωτικῶν (μὴ δικτατορικῶν) καθεστώτων.

Στὴν Ἑλλάδα τὰ παραπάνω εἶναι ψιλὰ γράμματα. Ὁ ἀποχαυνωμένος λαὸς ἀπὸς τοὺς περισπούδαστους οἰκονομολόγους ἀναμασᾷ λέξεις ποὺ δὲν καταλαβαίνει, ὅπως ἀξιολόγηση, πεινῶντας ἀλλὰ οἰκονομολογῶντας, παραλυμένος ἀπὸ τὸν προπαγανδιστικὸ βόθρο τῶν ΜΜΕ.

Ὅπως καὶ στὴν Κούβα τοῦ Κάστρο, ἐχρειάσθη χρόνος γιὰ νὰ δεχθῇ τὸ κομμουνιστικὸ κόμμα τῆς Κούβας νὰ συνεργασθῇ μὲ τὸν ἐθνικιστὴ Κάστρο σὲ ἕναν κοινὸ ἀγῶνα κατὰ τοῦ δυτικοῦ ἰμπεριαλισμοῦ, ἔτσι καὶ στὴν Ἑλλάδα θὰ χρειασθῇ χρόνος γιὰ νὰ δεχθοῦν νὰ συνεργασθοῦν ἡ Χρυσῆ Αὐγὴ μὲ τὸ ΚΚΕ γιὰ τὴν ἐγκαθίδρυση μίας ὁλοκληρωτικῆς Ἑλλάδος.

Ἐν τῷ μεταξὺ ἀπεφάσισα νὰ διακόψω τὴν συνεργασία μου μὲ τὴν καθημερινὴ ἐφημερίδα «Ἐλεύθερη Ὥρα» ποὺ ἐπὶ 5 χρόνια, ἀπὸ τὸ 2012 μέχρι σήμερα, ἄρθρα μου  ἀνεδημοσιεύοντο σὲ αὐτήν. Αὐτὸ τὸ ἔκαμα -καὶ δὲν τὸ μετανοῶ- ἐπειδὴ ἤμουν πεσπεισμένος ὅτι μὲ τὴν τακτικὴ παρουσία τῶν ἄρθρων μου ἐπηρέαζα κάπως τὸ ἀκροδεξιό του κοινὸ ποὺ συνέχιζε καὶ συνεχίζει νὰ προβάλῃ ἀκροδεξιὲς κορῶνες ὅπως ἀντισιωνισμός, ἀντιμασονισμός, ἀντισημιτισμός, ἀντιτουρκισμός, ἀντιαλβανισμός, ἀντιαναρχισμός, ἀντικομμουνισμός, Μελιγαλᾶδες καὶ συμμοριτοπολέμους καὶ ἄλλα φαιδρά «ἀντί». Ὅσο καὶ νὰ θελήσῃ ἡ «Ἐλεύθερη Ὥρα» νὰ ἀναβαπτισθῇ σήμερα στὸν πουτινισμό, τὸν μαρινισμὸ καὶ τὸν τραμβισμό, ὁ ἐπαναστατικὸς ἐθνικομπολσεβικισμὸς ποὺ θριαμβεύει στὴν Ῥωσία καὶ τὴν Ἀμερική, θὰ ἀγνοήσῃ αὐτὴν τὴν  ἐφημερίδα τοῦ παρελθόντος μέχρι ποὺ νὰ παύσῃ νὰ κυκλοφορῇ. Ἄλλωστε, δὲν θὰ εἶναι ἡ μόνη.

Δημήτρης Κιτσίκης                                               27 Μαρτίου 2017

                                                                                                            

347 - Ἡ πουτινοποίηση τῆς Τουρκίας

Οἱ δύο αὐτοκρατορίες

347 - Ἡ  πουτινοποίηση τῆς Τουρκίας

Ἡ Ἱστορία εἶναι ἀνεπαίσθητα ἀνωδικὰ κωνική. Ἀέναη πρόοδος εἶναι μόνον στὸν τομέα τῆς τεχνολογίας. Ὄχι στὴν κοινωνία. Οἱ αὐτοκρατορίες ἔρχονται καὶ παρέρχονται ὅπως καὶ οἱ ἥρωες.

Τὸ νέο ἔτος τοῦ 2000 ἀνέτειλε καὶ πάλι ἐπάνω στὸν πλανήτη ἕνας ἥρως: ὁ Πούτιν. Στὴν Ῥωσία εἶχε περάσει ἕνας αἰῶνας ἀπὸ τὴν ἀνάδειξη ἄλλου ἥρωος, τοῦ Λένιν. Φυσικά, ὁ κόσμος δὲν τὸ ἀντελήφθη ἀμέσως. Σήμερα πλέον τὸ γνωρίζουμε: Ἡ Ἱστορία δὲν οἰκοδομεῖται ἀπὸ τοὺς λαούς. Οἰκοδομεῖται ἀπὸ τοὺς ἥρωες. Ὁ ἥρως ὅμως χρειάζεται τὸν λαὸ ὅπως ὁ στρατηγὸς τὸν στρατό του διότι δὲν δύναται νὰ πολεμήσῃ μόνος του. Ἐπιπλέον χρειάζεται αὐτοκρατορία καὶ ἰσχυρὴ κρατικὴ οἰκοδομή.

Οἱ Ἕλληνες εἶχαν στὴν διάθεση τους, ἐπὶ δύο χιλιετίες τὴν ἰσχυρὴ αὐτὴ κρατικὴ οἰκοδομή. Ὠνομάζετο ἐπισήμως Ῥωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία καὶ στὴν Ἱστορία εἶχε τὴν λαϊκὴ ὀνομασία βυζαντινωθωμανική. Ἡ ἰμπεριαλιστικὴ Δύση, ἤδη ἀπὸ τὸν ΙΑ’ αἰῶνα, ἤδη ἀπὸ τὴν πρώτη παπικὴ σταυροφορία, προσεπάθησε νὰ σπάσῃ τὸ αὐτοκρατορικὸ φράγμα τῆς Κωνσταντινουπόλεως στὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο γιὰ νὰ εἰσχωρήσῃ βαθιὰ στὴν Ἀσία, προσπαθῶντας νὰ φθάσῃ μέχρι τὴν Κίνα. Τελικά, δημιουργῶντας στὸν ΙΗ΄αίῶνα τὸ ἀποκαλουμένο ἀπὸ αὐτήν, Ἀνατολικὸ Ζήτημα, ξεκίνησε μὲ ὅπλο τὸν ἐθνικισμό, τὸν σταδιακὸ διαμελισμὸ τῆς Ῥωμαϊκῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, ἀρχίζοντας τὸ 1821 ἀπὸ τὰ ἐδάφη τοῦ Μωρέως.

Ἂπὸ τὸ 1821 μέχρι τὸ 1922, ἕνας ἑκατονταετῆς ἐμφύλιος πόλεμος ἐμαίνετο στὸν χῶρο τοῦ Αἰγαίου, μεταξὺ τῆς παρατάξεως τῶν Φαναριωτῶν ποὺ ὑπεστήριζαν τὴν Αὐτοκρατορία καὶ τῆς λατινικῆς παρατάξεως ποὺ προωθοῦσε τὸ δυτικὸ σχέδιο διαμελισμοῦ της. Καὶ τελικῶς ἐπέτυχε τὸν διαμελισμὸ ὁ ἡγέτης τῆς λατινικῆς παρατάξεως Ἐλευθέριος Βενιζέλος, τὸ 1919.

Ἀπὸ τὰ διαμελισμένα τμήματα τῆς Αὐτοκρατορίας, αὐτὸ ποὺ παρέμενε στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ τὴν Ἀνατολία, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι εἶχε χάσει τὸ σύνολο τῆς ἀστικῆς του τάξεως, κυρίως τὴν ἑλληνική, ἠδυνήθη νὰ ἐπωφεληθῇ ἀπὸ τὸ βαθὺ κράτος τῆς διαμελισμένης Αὐτοκρατορίας, γιὰ νὰ ἀνακάμψῃ.

Ἡ Ἑλλὰς δὲν εἶχε ποτὲ ὑπάρξει κράτος πρὸ τοῦ 1821. Στὴν Ἀρχαιότητα ὑπῆρξαν ἀνεξάρτητες πόλεις, καὶ ἀλεξανδρινὴ αὐτοκρατορία, ὄχι ἐθνοκράτη. Τὸ 1821 ὁ τεράστιος ἑλληνικὸς πολιτισμὸς ἐνεκλωβίσθη σὲ κρατίδιο τοῦ τύπου τοῦ Κοσσυφοπεδίου.

Τὸ 1923, ὁ συσχετισμὸς πληθυσμοῦ μεταξὺ τῶν ἐθνοκρατῶν τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Τουρκίας ποὺ εἶχαν ἀναδυθῆ ἀπὸ τὴν διάλυση τῆς Αὐτοκρατορίας ἦταν ἕνα πρὸς ἑνάμισυ. Σήμερα εἶναι ἕνα πρὸς ὀκτὼ ὑπὲρ τῆς Τουρκίας. Τὸ 1923, Ἡ Ἑλλὰς ἦταν μία προηγμένη βιομηχανικὴ χώρα καὶ ἡ Τουρκία μία ἐξ ὁλοκλήρου τριτοκοσμικὴ ἀγροτικὴ χώρα. Σήμερα εἶναι τὸ ἀντίθετο. Τὸ 1923 ἡ Ἑλλὰς ἦταν στὸ διεθνὲς προσκήνιο, μία μεσαία δύναμις ἐνῷ ἡ Τουρκία μικρὴ δύναμις. Σήμερα ἡ Ἑλλὰς εἶναι μία μικρὴ ἀποικισμένη δύναμις ἐνῷ ἡ Τουρκία εἶναι μία ἀνεξάρτητη μεσαία δύναμις. Γιατί;

Διότι παραμένοντας στὴν καρδιὰ τῆς ἀποθανούσης αὐτοκρατορίας, ἡ Τουρκία ἀπερρόφησε τὴν δομὴ καὶ ὅλο τὸ δημιουργικό της αἶμα ἐνῶ ἡ Ἑλλὰς ἀπομακρυσμένη ἀπὸ τὴν αὐτοκρατορικὴ καρδιά, ἐκύλησε σταδιακὰ στὰ ὑπόγεια τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης, ὡς πτῶμα μὲ τὸ εὐρὼ στὸ στόμα.

Ἐπὶ δεκάδες χρόνια ἐλπὶς τοῦ παρηκμασμένου κράτους τῶν Ἀθηνῶν, μετὰ τὸν δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο καὶ τὶς προσπάθειες τῶν ἡγετῶν της νὰ ὁμοσπονδοποιηθοῦν μὲ τὴν Ἀγκυρα γιὰ νὰ ἐπανακτήσουν δύναμη ἦταν νὰ διαμελισθῆ ἡ ἄλλη πλευρά, ὅπως εἶχε διαμελισθῆ ἡ Γερμανία τοῦ 1945 καὶ ἡ Σοβιετικὴ Ἕνωση τὸ 1991. Ἀλλὰ ἡ δομὴ τοῦ Βερολίνου καὶ τῆς Μόσχας εἶχε παραμείνει καὶ ἡ προσμονὴ τοῦ ἥρωος ἦταν ῥεαλιστική. Ἔτσι, μετὰ τὴν ἀθλία γελτσινικὴ παρακμὴ, τὸ 2000 ἀνέτειλε ἡ πουτινικὴ Ῥωσία. Ἡ Μόσχα εἶχε εὕρη τὸν ἥρωά της στὸν Πούτιν. Καὶ ἡ Τουρκία, τὸ 2002, ηὕρε τὸν Ἔρντογαν. Ἡ Τουρκία ἐπῆρε τὸν δρόμο  καὶ πάλι τοῦ ἥρωος.

Ἡ πουτινοποίηση τῆς Τουρκίας δὲν εἶναι μοναδική. Καὶ ἡ Γαλλία μετὰ τὴν ἐξαφάνιση τοῦ ντὲ Γκώλ ἔχει περιπέσει σὲ φοβερὴ παρακμή, ὑπηρετῶντας δουλικὰ τὴν Γερμανία τῶν τραπεζῶν. Καὶ ὡς ἐκ θαύματος ἐνεφανίσθη, ἕνας ἥρως, μία νέα Ἰωάννα τῆς Λωραίνης, ἡ Μαρὶν Λὲ Πέν.

Συνεπῶς ἡ Ἱστορία δὲν ἔχει ποτὲ τέλος. Ἀνανεώνεται στὴν βάση χιλίαδων ἐτῶν οἰκοδομῆς. Οἱ αὐτοκρατορίες δὲν ἀποθνήσκουν. Παρακμάζουν ἀλλὰ ἀναγεννῶνται. Τὸ βλέπουμε μὲ τὴν Ἀμερική, τὴν Γαλλία, τὴν Γερμανία. Τὸ βλέπουμε καὶ μὲ τὴν Ὀθωμανία. Ἀλλὰ αὐτὸ δὲν ἰσχύει μὲ τὰ διαμελισμένα μέλη. Ἡ Ἑλλάς, τὸ Κοσσυφοπέδιο, τὰ Σκόπια, ἡ Γεωργία, ἡ Ἀρμενία, ἀπεσχίσθησαν καὶ ἐμαράζωσαν διότι ἀπεμακρύνθησαν ἀπὸ τὴν αὐτοκρατορικὴ γῆ ποὺ διατηρεῖ στὰ βάθη τοῦ ἐδάφους της τὴν αὐτοκρατορικὴ γονιμότητα. Ἡ Τουρκία ἐπωφελεῖται ἀπὸ τὸ γόνιμο αὐτοκρατορικὸ ἔδαφος διότι παρέμεινε στὸ αὐτοκρατορικὸ χωράφι. Ἡ Ἑλλάς, ὡς κομμένο λουλούδι, μαραζώνει καὶ πεθαίνει.

Σὲ καμμία περίπτωση τὸ κράτος τῶν Ἀθηνῶν δὲν δύναται νὰ μεγαλουργήσῃ, ἔστω καὶ ὑπὸ τὴν ἡγεσία ἑνὸς ἥρωος. Ὁ ἑλληνισμὸς ποτὲ δὲν ἀπέδωσε καρποὺς στὰ πλαίσια ἐθνοκράτους, παρὰ μόνον στὶς δομὲς ἀνεξαρτήτου πόλεως ἤ αὐτοκρατορίας. Ἀντὶ λοιπὸν νὰ θρέφῃ τὸν πληθυσμό της μὲ μῖσος κατὰ τῶν γειτόνων του, Ἀλβανῶν, Σκοπιανῶν, Βουλγάρων, Τούρκων, ἀποκαλῶντας τους βαρβάρους, γύφτους καὶ μογγόλους, ἀντὶ νὰ ὀνειρεύεται μεγάλη ἐθνοκρατικὴ Ἑλλάδα, ὅπως τὸ ὡνειρεύετο ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος τὸ 1919, μὲ οίκοδόμηση ἑνὸς ἐθνοκράτους δύο ἠπείρων καὶ πέντε θαλασσῶν -λὲς καὶ θὰ ἠδύνατο ποτὲ ἕνα Κόσοβο νὰ γίνη μεγάλο- ἡ μόνη λύση εἶναι νὰ ἐπανέλθη στὸ ὄραμα τῶν Φαναριωτῶν, ὄχι μίας μονοεθνικῆς καὶ μονοθρησκευτικῆς κωνσταντινουπολιτικῆς αὐτοκρατορίας, ἀλλὰ μίας πολυεθνικῆς καὶ πολυθρησκευτικῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, ὑπὸ τὴν σημερινὴ μορφὴ μίας ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας. Εἶναι ὁ μόνος τρόπος νὰ ἐπανεύρῃ ὁ ἑλληνισμὸς κρατικὴ ὀντότητα.

Δημήτρης Κιτσίκης                                              25 Μαρτίου 2017  

346 - Ὁ λευκὸς φυλετισμὸς τῆς Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς

Ἀπὸ τὴν ἑλληνίδα Σάβιτρι Ντέβι στὴν Θεσσαλονικιᾶ Ἀφὲτ Ἰνάν,

οἱ ἱέρειες τῆς ἑλληνικῆς φυλῆς

346 -  Ὁ λευκὸς φυλετισμὸς τῆς Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς

Ὁ λευκὸς φυλετισμὸς ὑπῆρξε σὲ ὅλον τὸν ΙΘ΄αἰῶνα καὶ μέχρι τὴν ἄνοδο στὴν ἐξουσία τοῦ Χίτλερ, τὸ 1933, στὸν κέντρο τῶν ἀνθρωπολογικῶν μελετῶν τῶν Ἀγγλογάλλων, ὁ ὁποῖος ἐπῆρε μία ἄκρως ἀρνητικὴ χροιὰ στὴν διάρκεια τοῦ Τρίτου Ῥάϊχ λόγῳ τῆς ἀντισημιτικῆς ἐμμονῆς τοῦ γερμανικοῦ καθεστῶτος ποὺ ἠγνόησε στὸ θέμα αὐτὸ ὅτι οἱ Ἑβραῖοι ὄχι μόνον ἦσαν λευκοὶ ἀλλὰ ἦσαν ἀνέκαθεν στὴν πρωτοπορία  τῶν πολιτιστικῶν, ἐπιστημονικῶν καὶ οἰκονομικῶν ἐπιτεύξεων τῶν λευκῶν λαῶν.

Οἱ Ἑβραῖοι  εἶχαν ἡγετικὸ ῥόλο στὴν οἰκοδόμηση τοῦ δυτικοῦ ἑβραιοχριστιανικοῦ πολιτισμοῦ μέσῳ τῆς οἰκοδομήσεως τῶν τραπεζῶν καὶ τῆς μασονίας ποὺ ἔφεραν τὴν ἀστικὴ τάξη στὴν ἐξουσία μὲ τὶς ἐπαναστάσεις ποὺ ὠργάνωσαν στὴν Ἀμερικὴ καὶ σὲ ὅλην τὴν Εὐρώπη (ἀμερικανικὴ τοῦ 1776, γαλλικὴ τοῦ 1789, Καρμπονάρι στὴν Ἰταλία, ἑλληνικὴ τοῦ 1821, ῥωσικὴ Δεκεμβριστῶν τοῦ 1825, νεοτουρκικὴ τοῦ 1908 κλπ). Ἡ τραμβικὴ ἐπανάσταση τοῦ 2017 στὶς ΗΠΑ εἶναι τὸ πλέον πρόσφατο φαινόμενο τῆς καθοριστικῆς ἐπιρροῆς ποὺ ὁ λευκὸς φυλετισμός, μέσῳ τῆς ἑβραϊκῆς παρουσίας, συνεχίζει νὰ ἔχῃ στὸν ἀγῶνα τῶν Δυτικῶν γιὰ τὴν ἐπιβίωσή τους ἔναντι στὸν ὑποτιθέμενο κίνδυνο -ὅπως αὐτοὶ τοὐλάχιστον τὸ ἀντιλαμβάνονται-  ἐξαφανίσεώς τους, ἐνώπιον τῆς συνεχῶς αὐξανομένης εἰσβολῆς τῶν μὴ λευκῶν λαῶν (κιτρίνων καὶ μαύρων) τοῦ Τρίτου Κόσμου. Γι’αὐτὸ καὶ ὁ ἀντισημιτισμὸς ποὺ εἶχε φθάσει στὰ ἄκρα μὲ τὸν Χίτλερ, ὑπῆρξε ἡ μεγαλύτερη ἐπίθεση κατὰ τοῦ δυτικοῦ πολιτισμοῦ ποὺ 

Στὸν Μεσοπόλεμο, ὁ ἱδρυτὴς τῆς Τουρκίας τοῦ 1923, Μουσταφᾶ Κεμάλ, θέλοντας νὰ δυτικοποιήσῃ πλήρως τὸν λαό του, προσεπάθησε ὄχι μόνον νὰ  ἐκριζώσῃ ἀπὸ τὰ σπλάχνα του τὸ Ἰσλάμ, μία θρησκεία ποὺ ἐθεώρει καταστροφικὴ γιὰ τοὺς Τούρκους, ἀλλά, πέραν τοῦ ἐθνικιστικοῦ του συνθήματος «εὐτυχὴς αὐτὸς ποὺ λέγεται Τοῦρκος», ἠθέλησε νὰ εἰσάγῃ καὶ τὶς φυλετικὲς μελέτες περὶ ἀνωτερότητος τῆς λευκῆς φυλῆς.

Στὴν ὁμιλία του τῆς 16^ης Μαρτίου 1923, στὰ Ἄδανα, ξεκίνησε τὴν προσπάθειά του νὰ πείσῃ τὸν λαό του γιὰ τὴν ἀνωτερότητα τῆς λευκῆς τουρκικῆς φυλῆς, ὄχι μόνον ἀποξενώνοντάς την ἀπὸ οἱασδήποτε μογγολικὲς καταβολές, ἀλλὰ ἐπιμένοντας στὴν τοπικὴ μικρασιατικὴ της προέλευση ἀπὸ ἀμνημονεύτων χρόνων, ἔναντι ὅλων τῶν ἄλλων λαῶν τῆς ἀνατολικῆς χερσονήσου. Εἶπε: «Οἱ Ἀρμένιοι δὲν ἔχουν κανένα δικαίωμα ἐπάνω σὲ αὐτὰ τὰ πλούσια ἐδάφη. Αὐτὴ ἡ χώρα εἶναι ἰδική σας, ἡ χώρα τῶν Τούρκων.  Ἡ χώρα αὐτὴ ὑπῆρξε τουρκικὴ στὸ παρελθόν καὶ εἶναι καὶ σήμερα τουρκικὴ καὶ θὰ παραμείνῃ γιὰ πάντα τουρκική».

Στὶς 27 Ἀπριλίου 1925, στὴν ἐφημερίδα «Βακίτ», ὁ Ἰσμὲτ πασᾶς (Ἰνονοῦ) ἔλεγε: «Οἱ ἄλλοι πληθυσμοὶ δὲν ἔχουν κανένα δικαίωμα νὰ ἐπηρεάσουν τὴν τουρκικὴ πλειοψηφία. Ὑποχρέωσίς μας εἶναι νὰ μετατρέψουμε ἀμέσως σὲ Τούρκους ὅσοι εὑρίσκονται ἐπὶ τοῦ ἐδάφους τοῦ τουρκικοῦ ἔθνους. Κανένα ἔλεος γιὰ τοὺς πληθυσμοὺς ποὺ ἐναντιώνονται στοὺς Τούρκους καὶ στὴν τουρκικότητα. Αὐτὸ ποὺ ἐπιζητοῦμε πρωτίστως ἀπὸ τοὺς ὑπηρετοῦντες τὸ ἔθνος εἶναι νὰ εἶναι Τοῦρκοι καὶ νὰ ἐμπνέονται ἀπὸ τὴν τουρκικότητα».

Ὁ Μουσταφᾶ Κεμὰλ ἐμελέτει ἐπισταμένως τοὺς φυλετιστὲς δυτικοὺς διανοουμένους ὅπως τὸν Γάλλο Γκομπινὼ καὶ τὸν Ἑλβετὸ Πιττάρ (Arthur de Gobineau ,1816-1882 καὶ  Eugene Pittard, 1867-1962, συγγραφεὺς, τὸ 1924 τοῦ βιβλίου ποὺ ἐπηρέασε τὸν Κεμάλ, «Les races et l’histoire»). Γι ‘αὐτὸ καὶ τὸ 1925 ἵδρυσε τὸ Κέντρο Ἀνθρωπολογικῶν Μελετῶν ὑπὸ τὸν ἄμεσο ἔλεγχό του ποὺ ἔκανε μετρήσεις κρανίων στὸ νεκροταφεῖο τοῦ Καρατζὰ Ἀχμέτ καὶ ἐπὶ τῶν παιδιῶν διαφορετικῆς ὑποθετικῆς φυλετικῆς προελεύσεως, ὅπως οἱ Ἑβραῖοι, οἱ Ῥωμηοί καὶ οἱ Ἀρμένιοι.

Στὶς 30 Σεπτεμβρίου 1926, ὁ Κεμὰλ στὴν Ἄγκυρα, σὲ λόγο του, ἐπέμενε στὴν ἀνάγκη «ἐξαγνίσεως τῆς φυλῆς, πλούτου τῆς φυλῆς, βελτιώσεως τῆς φυλῆς». Σὲ ὁμιλία του στὰ τουρκικὰ νειάτα, στὶς 20 Ὀκτωβρίου 1927, ἐξῆρε τὸ «τουρκικὸ αἷμα» τῆς τουρκικῆς φυλῆς.

Στὸ πρῶτο  Συνέδριο Ἱστορίας τῆς 2-11 Ἰουλίου 1932, ὁ Κεμὰλ ὑπεστήριξε τὶς φυλετιστικὲς θεωρίες τούρκων ἐπιστημόνων ὅπως τοῦ Resit Galip, ὑπουργὸ Παιδείας, ποὺ καθώριζε ὅτι ἡ τουρκικὴ ἱστορία ἦταν στὴν ἀρχὴ ὅλων τῶν πολιτισμῶν τοῦ πλανήτου ἐπειδὴ ἐδημιουργήθη ἀπὸ τὴν «ἀνώτερη τουρκικὴ φυλή», ἡ ὁποία ἦταν «ἀλπικὴ φυλὴ μεγάλου διαμετρήματος, λευκὴ μὲ κάθετη μύτη ἤ ἀετήσια, μὲ χείλη καλῶς σχεδιασμένα, μὲ μεγάλα μάτια συχνὰ γαλανά [ὅπως τοῦ Κεμάλ] καὶ καθόλου μογγολικά».

Ἡ θεωρία τῆς ἡλιακῆς τουρκικῆς γλώσσας διετυπώθη τὸ 1936 ποὺ ἔλεγε ὅτι: «Ἀπὸ τὴν Εὐρώπη ἕως τὴν Ἀφρική, καὶ ἀκόμη μέχρι τὴν Ἀμερική, ἡ ῥίζα τῶν γλωσσῶν ὅλων τῶν πολιτισμῶν προέρχεται ἀπὸ τὰ τουρκικά». Ἐκείνη τὴν χρονιά, ἡ Ἀφὲτ Ἰνάν, υἱοθετημένη κόρη τοῦ Κεμὰλ καὶ δεξί του χέρι, καθηγήτρια ἀνθρωπολογίας, ποὺ εἶχε ἐτοιμάσει τὴν διδακτορική της διατριβὴ στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Γενεύης ὑπὸ τὸν Εὐγένιο Πιττάρ, ὑπέβαλε, κατόπιν διαταγῆς τοῦ Κεμάλ, 64.000 ἄτομα σὲ ἀνθρωπομετρικὲς μετρήσεις, «μὲ σκοπὸ νὰ ἀποδείξῃ ὅτι οἱ Τοῦρκοι εἶναι οἱ τέλειοι ἀντιπρόσωποι τῆς ἀλπικῆς φυλῆς βραχυκεφάλων».  Ἀπὸ τὸ 1925 ἕως τὸ 1939, τὸ περιοδικὸ τουρκικῆς ἀνθρωπολογίας ποὺ ἐξέδιδε τὸ ὑπουργεῖο Παιδείας ἦταν γεμάτο ἄρθρα ποὺ εἶχαν στόχο νὰ ἀποδείξουν τὴν ἀνωτερότητα τῆς τουρκικῆς φυλῆς, στὴν βάση ἀνθρωπολογικῶν μελετῶν.

Ὁ φυλετισμὸς ὅμως αὐτὸς δὲν κατηυθύνετο κατὰ τῶν Ἑβραίων. Ἔτσι, τὰ τουρκικὰ πανεπιστήμια, μετὰ τὸ 1933, ἐπωφελήθησαν ἀπὸ τὴν πληθώρα τῶν γερμανοεβραίων καθηγητῶν ποὺ ἐξεδιώχθησαν ἀπὸ τὸν Χίτλερ καὶ εὑρῆκαν καταφύγιο στὴν Τουρκία. Αὐτὴ ἡ σθεναρὴ στάση τῆς κεμαλικῆς Τουρκίας, ἡ ὁποία ἀπέφυγε ἐπιδεξίως νὰ εἰσέλθη στὸν δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, ἐνῷ ταυτόχρονα δὲν ἔκρυβε τὴν συμπαθειά της πρὸς τὸ ἐμπόλεμο Τρίτο Ῥάϊχ, ὡς καὶ τὴν ἐξ ἴσου ἔξυπνη διπλωματία, μετὰ τὸ 2003, τοῦ ἀντικεμαλικοῦ καθεστῶτος τοῦ Ἔρντογαν,  ἐνώπιον τῆς γραικυλικῆς πολιτικῆς τοῦ κράτους τῶν Ἀθηνῶν, μὲ ἔσπρωξαν στὴν ἀπὸ πολλῶν δεκαετιῶν διαπίστωση ὅτι «οἱ καλύτεροι Ἕλληνες εἶναι οἱ Τοῦρκοι»!

Δημήτρης Κιτσίκης                                    18 Μαρτίου 2017

345 – Τὸ μέλλον τῆς Ἑλλάδος καὶ ἡ πλανητικὴ ἀναμέτρηση ΗΠΑ-Κίνας, μετὰ τὸ 2026

Ἡ σιδηροδρομικὴ ὁδὸς τῆς μετάξης, Κίνας-'Ισπανίας, ποῦ ἐνεκενιάσθη τὸ 2017

Εἰσαγωγικὸ σημείωμα:

Τὸ βιβλίο αὐτὸ ἀποδεικνύει τὴν ἐσχάτη προδοσία τοῦ ἕλληνος δωσιλόγου τῆς σημερινῆς γερμανικῆς κατοχῆς στὴν Ἀθήνα, Ἀλέξη Τσίπρα ποὺ ὅπως καὶ γιὰ τὸν  κατοχικὸ πρωθυπουργὸ τοῦ 1944, Ἰωάννη Ῥάλλη, ἐπιβάλλεται νὰ πεθάνῃ στὴν φυλακή, ἐφ'ὅσον ἡ ἑλληνικὴ δικαιοσύνη δὲν ἐπαναφέρῃ, εἰδικὰ γι'αὐτόν, τὴν ποινὴ τοῦ θανάτου.

Σὲ ὅλη τὴν ἱστορία τοῦ εὐρωπαϊκοῦ σοσιαλισμοῦ, ἀπὸ τὸν ΙΘ΄ αἰῶνα μέχρι σήμερα, οὐδεὶς πρωθυπουργὸς ὑπῆρξε μεγαλύτερος προδότης τῶν ὁραμάτων τῆς ἐργατικῆς τάξεως καὶ τοῦ λαοῦ του, ἀπὸ τὸν Τσίπρα. Ἡ παραδειγματική του τιμωρία ἐπιβάλλεται.

(Ὑπενθύμιση τῆς Βικιπαιδείας): "Με την απελευθέρωση, ο Ιωάννης Ράλλης συνελήφθη και δικάστηκε για εθνική αναξιότητα (προδοσία) . Στην δίκη του, (Φεβρουάριος 1945) συνήγοροί του ήταν ο γιος του και μετέπειτα πρωθυπουργός της Ελλάδας, Γεώργιος Ράλλης, και ο Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης, πατέρας του μετέπειτα πολιτικού Ιωάννη Βαρβιτσιώτη. Κατά τη διάρκεια της δίκης, οι συνήγοροι ισχυρίσθηκαν ότι «ο Ιωάννης Ράλλης προσέφερε τεράστιες εθνικές υπηρεσίες κατά την κατοχή ενόσω ήταν πρωθυπουργός με το να αποσοβήσει τον λιμό των Ελλήνων, δίδοντας καθημερινά ένα μισθό, ενώ έσωσε επίσης πολλούς πατριώτες από το εκτελεστικό απόσπασμα των Γερμανών και ακόμη διευκολύνοντας τη διαφυγή πολλών πολιτικών και σημαινόντων πολιτών στη Μέση Ανατολή». Ωστόσο, το προεδρείο δεν πείστηκε και τελικά, ο Ιωάννης Ράλλης καταδικάστηκε σε ισόβια δεσμά.Πέθανε από καρκίνο του πνεύμονα, στη φυλακή, στις 26 Οκτωβρίου του 1946. Έναν χρόνο μετά, ο γιος του εξέδωσε ένα βιβλίο απολογητικό για τις επιλογές του πατέρα του".)

345 – Τὸ μέλλον τῆς Ἑλλάδος καὶ ἡ πλανητικὴ ἀναμέτρηση ΗΠΑ-Κίνας, μετὰ τὸ 2026

Ἡ ἄνοδος στὴν ἐξουσία τοῦ τυράννου (κατὰ τὸν ἀρχαιοελληνικὸ ὁρισμό) Δονάλδου Τραμβίου τοῦ Μεγαλοπρεποῦς, καθορίζει  ἐξ ἀρχῆς τὴν πολεμικὴ πορεία τῶν ΗΠΑ πρὸς ἕναν ἐξοντωτικὸ πόλεμο, πρῶτα κατὰ τοῦ ISIS – Daesh καὶ μετὰ κατὰ τῆς Κίνας. Ἡ ἄμεση πρωτοβουλία τοῦ νέου προέδρου ἦταν νὰ αὐξήσῃ τὸν πολεμικό του προϋπολογισμό, κατὰ 10% καὶ εἰς ἀπάντησιν ἡ θιγομένη ἀπὸ τὸ μέτρο αὐτὸ Κίνα, νὰ αὐξήσῃ τὸν πολεμικό της προϋπολογισμὸ κατὰ  7%.

Συνάμα, ὁ Τράμβιος δὲν διέλυσε τὰ προεκλογικά του γραφεῖα στὸν πύργο Trump, δίδοντάς τους μία νέα ἀποστολή: τὴν ἐξασφάλιση τῆς ἐπανεκλογῆς του. Πεπεισμένος ὅτι κατέχει θεϊκὴ ἐντολὴ (“I am just the Messenger” of God, ἐδήλωσε), ὁ Τράμβιος, μόλις ὀρκίσθη πρόεδρος τῶν ΗΠΑ, στὶς 20 Ἰανουαρίου 2017, ἔθεσε ἐπισήμως ὑποψηφιότητα γιὰ τὶς ἑπόμενες προεδρικὲς ἐκλογὲς γιὰ τὴν ἐπανεκλογή του τὸ 2020! Ἐκράτησε τὰ ἐκλογικά του γραφεῖα ἀνοικτὰ γιὰ τὴν προετοιμασία τῆς προεκλογικῆς του ἐκστρατείας τοῦ 2020, στὸ Trump Tower, τῆς Νέας Ὑόρκης. Ἤδη, τὸν Ἰανουάριο τοῦ 2017, τὰ  γραφεῖα αὐτὰ περιελάμβαναν περὶ τὰ δέκα ἄτομα ὑπὸ τὴν καθοδήγηση τοῦ ἐκλογολόγου Michael Glassner καὶ ἤδη τὴν 1^η Φεβρουαρίου οἱ προεκλογικὲς δωρεὲς ἀνήρχοντο σὲ ἐπάνω ἀπὸ ἑπτὰ ἑκατομμύρια δολλάρια. Ἡ πρώτη προεκλογικὴ συγκέντρωση γιὰ τὸ 2020, ἔγινε στὶς 18 Φεβρουαρίου 2017, στὴν Μελβούρνη τῆς Φλώριδας μὲ συμμετοχὴ 9.000 ὑποστηρικτῶν του καὶ μὲ τὴν σύζυγό του Μελανία νὰ ἀπαγγέλλῃ τὴν κυριακὴ προσευχὴ τοῦ Χριστοῦ.

Χαρακτηριστικὸ τῶν προθέσεων τοῦ Τραμβίου νὰ παραμείνῃ στὴν ἐξουσία ὅσο τὸ δυνατὸν περισσότερο, πέραν τῶν ὀκτὼ ἐτῶν ποὺ τοῦ ἐπιτρέπει τὸ ἀμερικανικὸ σύνταγμα, εἶναι ἡ ἐπανειλημμένη ἀναφορὰ ποὺ ἔκαμε στὶς ὁμιλίες του στὰ 250 χρόνια τοῦ ἀμερικανικοῦ κράτους, 1776-2026, ἀφήνοντας νὰ ἐννοηθῇ ὅτι θὰ ἐορτασθοῦν ὑπὸ τὴν προεδρία του. Ἐπειδὴ δέ, προβλέπεται ἡ τελικὴ πολεμικὴ ἀναμέτρηση τῶν ΗΠΑ μὲ τὴν Κίνα νὰ γίνῃ γύρω στὸ 2030, λογικὸ εἶναι νὰ θέλῃ νὰ παραμείνῃ στὴν  ἐξουσία καὶ πέραν τοῦ συνταγματικῶς ἐπιτρεπτοῦ ὁρίου τοῦ Ἰανουαρίου 2025 (κατὰ τὴ 22^η τροποποίηση τοῦ  ἀμερικανικοῦ Συντάγματος τοῦ 1947), κάτι ποὺ θὰ ἠδύνατο νὰ πραγματοποιήσῃ εὐκόλως μόνον λόγῳ πολέμου, ὅπως αὐτὸ εἶχε γίνει μὲ τὸν Ῥοῦσβελτ.

Στὴν διεθνῆ πολιτικὴ μετρᾷ ἀποκλειστικὰ ἡ ἰσχὺς τοῦ κάθε κράτους καὶ τὸ κράτος τοῦ Κοσσυφοπεδίου δὲν ἔχει τὴν παραμικρὴ ἰσχὺ γιὰ νὰ κινηθῇ στὴν διεθνῆ πολιτική. Ἐπειδὴ ἡ Ἑλλὰς εἶναι ἀπὸ τὸ 1821 ἕνα περίπου Κοσσυφοπέδιο δὲν δύναται νὰ ἔχῃ τὴν παραμικρὴ ἐπιρροὴ ἐπὶ τῶν διεθνῶν σχέσεων. Τότε οἱ μεγάλες ἀγγλογαλλικὲς δυνάμεις, μὲ σκοπὸ τὴν ἀποδυνάμωση τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, τὴν εἶχαν ἀποσχίσει ἀπὸ τὸν ὀθωμανικὸ κορμό, πουλῶντας  στοὺς ἀγρότες Ῥωμαίους-Ῥωμηοὺς τοῦ Μωριά τὸ ψευδὲς ὅραμα ὅτι ἦσαν ἀρχαῖοι Ἕλληνες, ἀλλὰ προσθέτοντας τὸ μεγαλεῖο τοῦ πούτσου τοῦ Καραϊσκάκη, ἐναντίον τῶν Καραθεοδωρήδων τοῦ Φαναρίου.

Ἔτσι  τὸ Greek State μετετράπει σὲ Hellenic State. Μᾶς ἐφούσκωσαν δὲ ὡς βάτραχο κατὰ τῆς Ὀθωμανίας ἕως ποὺ κατέστρεψαν τὴν Αὐτοκρατορία. Μετὰ ὅμως τὸ 1923, ὅταν ἡ Ἑλλὰς τοῦ 1928 εἶχε φθάσει νὰ ἔχῃ πληθυσμὸ 6.204.864 (ἀντί τῶν 752.077 κατοίκων τὸ 1838), ἡ Τουρκία δὲν εἶχε πλέον παρὰ μόνον 13.711.000, ἔχοντας χάσει τὸ σύνολο τῆς ἀστικῆς ῥωμαϊκῆς τάξεώς της. Μὲ τὴν διαφορὰ ὅμως ὅτι ἐνῷ μέχρι τότε ἡ λέξη Τοῦρκος γιὰ τοὺς Τούρκους ἦταν ὄνειδος καὶ τὸ ὄνομα γιὰ τὸ ὁποῖο ὁ σουλτᾶνος ὑπερηφανεύετο ἦταν Ῥωμαῖος, ὁ Κεμὰλ τοὺς εἶχε πείσει ὅτι «πόσο εὐτυχὴς εἶναι αὐτὸς ποὺ λέγεται Τοῦρκος».

Ὁ Βενιζέλος εἶχε καταλάβει τὸ λάθος του, αὐτὸς ποὺ ἤθελε νὰ τὸ παίξῃ δυτικὴ ἀστικὴ δύναμη, χάνοντας τὴν Μικρασία καὶ ἔγινε φίλος τοῦ Κεμάλ προτείνοντάς τον γιὰ τὸ Νομπὲλ Εἰρήνης καὶ τὸ 1936, μετὰ τὴν οἰκονομικὴ κρίση τοῦ 1929, ἀνεφώνησε τὸ «ζήτω ὁ Βασιλεὺς», ὁ ὁποῖος εἶχε ἐπιλέξει τὸν Μεταξᾶ, μὲ τὸ μεγαλεπίβολο ἐφικτὸ ὄνειρό του δημιουργίας τρίτου ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ. Ἀλλὰ δὲν ἐπρόφθασε διότι ἐδολοφονήθη ἀπὸ τὴν μεγάλη δύναμη, ἐνῷ ἡ Τουρκία, χάρη στὸ μονοκομματικὸ κράτος τοῦ Κεμὰλ οἰκοδομοῦσε ἐκ τοῦ μηδενὸς τουρκικὴ ἀστικὴ τάξη ποὺ εἶχε τὴν ἐπιτηδειότητα νὰ παραμείνῃ οὐδέτερη κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ δευτέρου παγκοσμίου πολέμου.

Μετὰ τὸ 1945, ἡ Τουρκία σταδιακά, ἀκολουθῶντας τὴν βυζαντινωθωμανικὴ ῥωμέϊκη πεῖρα τῆς πρώην Αὐτοκρατορίας, ἔφθασε νὰ γίνη σημαντικὴ δύναμις, μὲ σημερινὸ πληθυσμὸ 80 ἑκατομμυρίων κατοίκων, ἔναντι τῶν μόλις 11 ἑκατομμυρίων κατοίκων τῆς Ἑλλάδος (1 πρὸς 8, σήμερα μὲ τὴν Τουρκία, ἀντί τοῦ 1 πρὸς 2, τὸ 1928), μὲ σφριγηλὴ τουρκικὴ  ἀστικὴ τάξη ἔναντι τῆς κατεστραμένης ἀστικῆς τάξεως τῆς Ἑλλάδος.

Καὶ ἐρωτῶ: Ἐφ’ὅσον ὁ ἀμερικανὸς πρόεδρος ἔχει ὡς ἀποκλειστικὸ στόχο τὸν πόλεμο μέχρι ἐσχάτων μὲ τὴν Κίνα ποὺ ὑποχρεωτικὰ θὰ διεξαχθῇ στὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο, ποῖο ἀρραγὲς μέτωπο ὑποχρεοῦται νὰ οἰκοδομήσῃ κατὰ τῆς Κίνας; Ἀπάντηση: Μέτωπο μὲ τὴν Ῥωσία, τὴν Τουρκία καὶ τὸ Ἰσραήλ. Χρειάζεται καὶ τὸ Ἰράν, ποὺ κατόπιν μελλοντικῆς ἀλλαγῆς ἐσωτερικοῦ καθεστῶτος, γιὰ νὰ τὸ προσαρτήσῃ χρειάζεται, πέραν τῆς ἀρωγῆς τῆς Ῥωσίας καὶ τὴν ἀρωγὴ τῆς Τουρκίας.

Ποῖα ἀνταλλάγματα πρέπει νὰ δώσῃ στοὺς τρεῖς αὐτοὺς συμάχους; Ἀπάντηση: 1) Στὴν Ῥωσία τὴν ἐποπτεία τῆς Ὀρθοδοξίας στὸν χῶρο τῆς Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς, ὅπως τοῦ χριστιανισμοῦ τοῦ Φαναρίου, τῆς Ἁγιᾶς Σοφιᾶς, τοῦ Ἁγίου Ὄρους καὶ τῆς Μέσης Ἀνατολῆς. 2) Στὸ Ἰσραήλ, τὴν συγκυριαρχία στὴν ἐκμετάλλευση τῶν ὑδρογονανθράκων. 3) Στὴν Τουρκία, τὸν ἔλεγχο τοῦ Αἰγαίου μέσῳ συνεργασίας  μὲ μία βασιλικὴ καὶ μεταξικὴ Ἑλλάδα καὶ μία ἑλληνοτουρκικὴ  συνομοσπονδία στὴν Κύπρο.

Ἐὰν ὁ Ἔρντογαν κερδίσῃ τὸ δημοψήφισμα, ὁ Τράμβιος δὲν ἔχει κανέναν λόγο νὰ ἐπαναλάβη τὴν προσπάθεια τοῦ προκατόχου του Ὀμπάμα νὰ τὸν ἀνατρέψῃ καὶ νὰ τὸν δολοφονήσῃ, ἐφ’ὅσον χρειάζεται ἕναν ἀρχαιοελληνικοῦ τύπου τύραννο στὴν κεφαλὴ τῆς Τουρκίας κατὰ τῆς Κίνας.

Ὅσο γιὰ τὴν Ἑλλαδίτσα μας, μετὰ τὸν θρίαμβο τοῦ φασισμοῦ στὴν δυτικὴ Εὐρώπη, θὰ τεθῇ ὑπὸ τὴν προστασία τῆς θαυμαστρίας τοῦ ἑλληνισμοῦ, τῆς γκωλλικῆς Μαρὶν Λὲ Πέν, καὶ τοῦ ἐπίσης θαυμαστοῦ τῆς βυζαντινωθωμανικῆς αὐτοκρατορίας Ἔρντογαν σὲ ἕναν αὐτοκρατορικὸ ἐξελληνισμὸ τῆς Τουρκίας μέσῳ ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας. Τότε μόνον ἴσω ἐμφανισθῇ, δίπλα στὸν βασιλέα, ἕνας Μεταξᾶς γιὰ νὰ συνεχίσῃ τὴν οἰκοδόμηση τοῦ τρίτου πολιτισμοῦ ποὺ διεκόπη αἰφνιδίως τὸ 1941.

Δημήτρης Κιτσίκης                                                 11 Μαρτίου 2017

344 - Ὁ Μαρινισμός, ἐθνικομπολσεβικικὴ ἀναβίωση τοῦ Γαλλικοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος

"Δύο ἐποχὲς ἀλλὰ πολὺ κοντινὲς ἰδέες, καὶ ἄς δυσταρεστηθοῦν μερικοί", λέγει ἡ γαλλικὴ φράση ἀπὸ κάτω ἀπὸ τὶς φωτογραφίες τῆς Μαρὶν καὶ τοῦ Marchais, πρώην γ.γ. τοῦ ΚΚΓ

344 - Ὁ Μαρινισμός, ἐθνικομπολσεβικικὴ ἀναβίωση τοῦ Γαλλικοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος

Περισσότερο ἀπὸ τὸν ἀντικομμουνισμὸ τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς καὶ τὰ ἐναπομείναντα δωσιλογικὰ ἰδεολογικὰ ὑπολείμματα τῆς ἐθνικοφροσύνης τοῦ ἐμφυλίου πολέμου ποὺ ἔχει ἤδη καυτηριάσει ἡ Χρυσῆ Αὐγή, εὐθύνεται γιὰ τὴν προσωρινὴ ἀποτυχία τῆς ἐθνικομπολσεβικικῆς συνθέσεως φασισμοῦ-κομμουνισμοῦ, τὸ ΚΚΕ ποὺ ἐπιμένει σὲ παρωχημένα ἀντιφασιστικὰ συνθήματα.

Μάθημα πρὸς μίμησιν μᾶς ἔρχεται ἀπὸ τὸν Μαρινισμό, τὸ ἐκπληκτικὸ αὐτὸ γαλλικὸ  φασιστικὸ κίνημα ποὺ οἰκοδόμησε ἡ θηλυκὴ ντὲ Γκὼλ, Μαρὶν Λὲ Πέν (ὁ στρατηγὸς ντὲ Γκὼλ ἦταν φασιστὴς ὁ ἴδιος), ἐπὶ τῶν ἐρειπίων τοῦ Ἐθνικοῦ Μετώπου τοῦ ἀντισημιτιστοῦ ἐθνικόφρονος πατέρα της, Jean-Marie Le Pen, ἡ ὁποία ἑτοιμάζεται νὰ ἀναμετρηθῇ, μὲ μεγάλες πιθανότητες ἐπιτυχίας, ( 90% πιθανότητες ἐπιτυχίας, κατὰ τὸ ἀποτέλεσμα τῶν ἐρευνῶν μου) στὶς διπλὲς γαλλικὲς προεδρικὲς ἐκλογὲς τῆς 23 Ἀπριλίου-7 Μαΐου 2017.

Ὑπενθυμίζω ὅτι ὁ πατέρας Λὲ Πὲν ὑπῆρξε προϊὸν τοῦ γαλλικοῦ ἐμφυλίου πολέμου τῆς Ἀλγερίας (1954-1962), ἐφ’ὅσον ἡ Ἀλγέρια ἦταν ἐκείνη τὴν ἐποχὴ ἀναπόσπαστο μέρος τῆς Γαλλίας καὶ ἀπεσχίσθη μόνον τὸ 1962. Ὁ Λὲ Πὲν ἦταν γερμανοαμερικανὸς τσολιὰς δωσίλογος ποὺ ἰσχυρίζετο ὅτι ἡ γενοκτονία τῶν ἑβραίων ἀπὸ τὸ Γ΄Ῥάϊχ ἦταν μία λεπτομέρεια καὶ ἦταν τὸ ἀντίστοιχο τῶν ἰδικῶν μας ἐθνικοφρόνων ποὺ καταδικάζονται –καὶ σωστά- σήμερα ἀπὸ τὴν Χρυσῆ Αὐγή.

Στὶς 19 Ἀπριλίου 2015, ὁ σοσιαλδημοκράτης, ἄνθρωπος τοῦ Σόρος καὶ τῆς παγκοσμιοποιήσεως τῶν τραπεζῶν, πρόεδρος τῆς Γαλλίας François Hollande (διότι δὲν τοῦ ἀξίζει ὁ ἐξελληνισμὸς τοῦ ὀνόματός του, ἐφ’ὅσον, κατὰ τὴν ἑλληνικὴ παράδοση, ἐξελληνίζοντο οἱ ἄξιοι τοῦ ἑλληνισμοῦ, ὅπως στὴν περίπτωση τοῦ Donald Trump ποὺ ἐξελλήνισα σὲ Δονάλδο Τράμβιο), ἐδήλωσε τὰ παρακάτω, ποὺ ἔκαμαν τότε σάλο: «Ἡ Μαρὶν Λὲ Πὲν ὁμιλεῖ ὅπως ἕνα φυλλάδιο τοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος τῆς δεκαετίας τοῦ 1970».

Πράγματι, ὁ Georges Marchais, γενικὸς γραμματεὺς τοῦ ΚΚΓ, ἐδήλωνε στὶς 6 Ἰανουαρίου 1981: «Πρέπει νὰ σταματήσουμε τὴν μετανάστευση γιὰ νὰ μὴν πετάξουμε περισσοτέρους ἐργαζομένους στὴν ἀνεργία». Σὲ δέ, μακροσκελῆ ἐπιστολὴ ποὺ ἀπηύθυνε, τὴν ἴδια στιγμὴ στὸν πρύτανι τοῦ σουννιτικοῦ  τζαμίου τῶν Παρισίων, προσέθετε: «Πρέπει νὰ λύσουμε σημαντικὰ προβλήματα ποὺ ἀναδύονται στὴν τοπικὴ  ζωὴ τῆς Γαλλίας ἀπὸ τὴν μετανάστευση...Ἐργαζόμενοι καὶ οἰκογένειες μὲ διαφορετικὲς παραδόσεις, γλῶσσες καὶ τρόπους ζωῆς στοιβάζονται σὲ αὐτὰ ποὺ δὲν διστάζομε νὰ ἀποκαλοῦμε γκέτα. Αὐτὴ ἡ κατάσταση προκαλεῖ ἐντάσεις καὶ ἐνίοτε συγκρούσεις μεταξὺ τῶν μεταναστῶν διαφορετικῶν χωρῶν καὶ κάνει δύσκολες τὶς σχέσεις τους μὲ τοὺς Γάλλους. Ὅταν ἡ μεταναστευτικὴ ἔλευση  γίνεται πολὺ μεγάλη... ἡ κρίση τῆς κατοικίας ἐπιδεινώνεται... Οἱ κοινωνικὲς ἐπιβαρύνσεις, ἀπαραίτητες γιὰ τὶς οἰκογένειες μεταναστῶν, γίνονται ἀβάσταχτες γιὰ τοὺς προϋπολογισμοὺς τῶν δήμων ποὺ κατοικοῦνται κατὰ πλειοψηφία ἀπὸ ἐργάτες καὶ ὑπαλλήλους.Ἡ παιδεία ἀδυνατεῖ νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὴν κατάσταση».

Τρανὴ ἀπόδειξη ὅτι ὁ Μαρινισμὸς στὴν Γαλλία, ἀντεκατέστησε τὸν κομμουνισμό, ὠς ἐθνικομπολσεβικισμό, εἶναι τὰ ποσοστά τῶν δύο κομμάτων. Ἤδη, τὸ 1984, τὸ Ἐθνικὸ Μέτωπο (ποὺ σήμερα ἔχει φθάσει στὸ 26%) εἶχε ἀνέβει στὸ 10%, ἐνῷ τὸ ΚΚΓ, ἀπὸ 15% τὸ 1981 ἔπεφτε τὸ 2007 στὸ 2%. Ἐὰν ἡ Χρυσῆ Αὐγὴ δὲν εἶναι σὲ θέση, μέχρι στιγμῆς,  νὰ ἀντικαταστήσῃ τὸ ΚΚΕ, αὐτὸ προέρχεται ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι δὲν προέβη ἀκόμη στὴν ἐκκαθάριση τοῦ κόμματος ἀπὸ τὰ παλαιὰ ἐθνικόφρονα στοιχεῖα ὅπως ἔκαμε ἡ Μαρὶν μὲ τοὺς φίλους τοῦ πατέρα της, καὶ δὲν ἐξεχώρισε ξεκάθαρα τὴν θέση της ἀπὸ ἀκροδεξιὰ στοιχεῖα καὶ πολιτικούς, γιὰ νὰ στρατολογήσῃ, ὅπως θὰ ἔπρεπε, διανοουμένους ὑψηλοῦ ἐπιπέδου ποὺ ἀπὸ καιρὸ ἐνετάσσοντο στὸν κομμουνιστικοφασιστικὸ χῶρο.

Στὴν Γαλλία, Μαρινισμὸς καὶ ΚΚΓ ἔχουν τὴν ἴδια κοινωνικὴ βάση, τὴν ἐργατικὴ καὶ μικροαστική, μὲ σημαντικὴ παρουσία στὶς βιομηχανικὲς περιοχὲς τοῦ Βορρᾶ, στὴν περιοχὴ τῆς γαλλικῆς πρωτευούσης καὶ στὴν νοτιοανατολικὴ Γαλλία. Ὁ φόβος τῆς Μαρὶν μὴν ταυτισθῇ μὲ τὴν ἀντικομμουνιστικὴ καὶ ἀντισημιτικὴ εἰκόνα ποὺ συνεχίζει νὰ παρουσιάζῃ ἡ Χρυσῆ Αὐγή τὴν ὠθεῖ νὰ μὴν ἐμφανίζεται δημοσίως ἀπὸ κοινοῦ μὲ τὸ ἑλληνικὸ ἐθνικιστικὸ κόμμα.

Ὁ πανικὸς ποὺ ἔχει καταλάβει τὴν γαλλικὴ δεξιὰ καὶ ἀκροδεξιά, ἡ ὁποία εἶχε συσπειρωθῆ γύρω ἀπὸ τὸν βαθειὰ τραυματισμένο ἀπὸ τὰ σημερινὰ σκάνδαλα François Fillon, μήπως καὶ ἐκλεγῇ ἡ Μαρίν, πανικὸ ποὺ θυμίζει αὐτὸν ποὺ εἶχε καταλάβει τὴν γαλλικὴ ἀστικὴ τάξη, στὴν γκωλλικὴ ἐποχὴ τῆς δευτέρας δεκαετίας τοῦ 1940, ὅταν συγκυβερνοῦσε ὁ γκωλλικὸς φασισμὸς μὲ τὸ ΚΚΓ, εἶναι ἐνδεικτικὸ ὅτι γιὰ τὴν γαλλικὴ ἐργατικὴ τάξη τὸ σοσιαλδημοκρατικὸ σύνθημα ἀποπροσανατολισμοῦ περὶ δημοκρατίας καὶ «δὲν περνᾷ ὁ φασισμός», ἔχει πλέον πλήρως ξεπερασθῆ, καὶ ἡ Εὐρώπη τῶν ἐθνῶν, ὄνειρο τοῦ στρατηγοῦ ντὲ Γκώλ, οἰκοδομεῖται πλέον ταχέως, ὑπὸ τὴν ὤθηση τοῦ εὐρωπαϊκοῦ ἐθνικομπολσεβικισμοῦ, ὑπὸ τὰ προταστευτικὰ βλέμματα τῆς ἀμερικανορωσικῆς συμμαχίας Τραμβίου-Πούτιν.

Σὲ ἀντίθεση μὲ τὸ κομμουνιστικὸ κόμμα τοῦ Maurice Thorez, ποὺ ὐπῆρξε συνεργάτης τοῦ ντὲ Γκώλ, καὶ ποὺ ἐφημίζετο γιὰ τὴν ὑπεράσπιση τῶν γαλλικῶν ἐθνικῶν δικαίων, τὸ ΚΚΕ τοῦ Ζαχαριάδη, λόγῳ τῆς εἰδικῆς θέσεως τοῦ ἑλλαδικοῦ κράτους, ἐξερχόμενο ἀπὸ τὴν πολυεθνικὴ δομὴ τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, περιστοιχιζόμενο ἀπὸ ἀλλογενῆ ἀλβανικά, σλαυϊκὰ καὶ τουρκικἀ στοιχεῖα, ἔδειχνε πάντα μία ἄκρως διεθνιστικὴ εἰκόνα ποὺ δὲν ἠδυνήθη νὰ περιορίσῃ ὁ Ἄρης Βελουχιώτης, λόγῳ τοῦ προώρου θανάτου του καὶ λόγῳ τῆς εἰκόνος σφαγέως τῶν δωσιλογικῶν γερμανοβρεταννικῶν τσολιαδικῶν στοιχείων τῶν ἐθνικοφρόνων τοῦ ἐμφυλίου. Μερικὰ σημερινὰ στοιχεῖα τοῦ ἑλληνικοῦ ἐθνικιστικοῦ χώρου ἀδυνατοῦν ἀκόμη νὰ ἐννοήσουν ὅτι ἕνα ΚΚΕ ὑπὸ τὴν ἡγεσία τοῦ Ἄρη Βελουχιώτη θὰ εἶχε ἤδη συμμαχήσει μὲ τὴν Χρυσῆ Αὐγή.

Ὑποχρέωση τῶν πατριωτικῶν στοιχείων τοῦ καταρρέοντος σημερινοῦ ἑλλαδικοῦ κρατιδίου εἶναι ἡ συσπείρωση τῶν πατριωτικῶν δυνάμεων τοῦ κομμουνιστικοῦ καὶ φασιστικοῦ χώρου, ἀρνούμενες νὰ ἀκολουθήσουν τὴν ἀποπροσανατολιστικὴ χυδαία προπαγάνδα τῶν ἐθνικοφρόνων ἀστικῶν στοιχείων ποὺ μὲ ἀπηρχαιομένα συνθήματα κατὰ «φασιστῶν» καὶ «κομμουνιστῶν», προσπαθοῦν νὰ ἀποτρέψουν στὴν χώρα μας τὴν ἄνοδο στὴν ἐξουσία ἐθνικομπολσεβικικῆς κυβερνήσεως ποὺ θὰ ἀκολουθήσῃ τὴν γενικὴ πολιτικὴ κατεύθυνση μίας Εὐρώπης τῶν ἐθνῶν.

Δημήτρης Κιτσίκης                                            4 Μαρτίου 2017