541 – Πρὸς γενοκτονίαν λαθρομεταναστῶν

Στρατόπεδο συγκεντρώσεως στὴν Μόρια

(ἤ μήπως σὲ ξερονήσι ὅπως γιὰ τοὺς κομμουνιστὲς τοῦ Ἐμφυλίου ;)

541 – Πρὸς γενοκτονίαν λαθρομεταναστῶν

Εἰς περιόδους ὅπως ἡ σημερινή, γενικευμένης παρακμῆς, ὁ φιλόσόφος ἀποσύρεται ἀπὸ τὴν παραπαίουσα κοινωνία καὶ παρατηρεῖ ἐκ τοῦ μακρόθεν.

Ἄν καὶ ἡ συγκριτικὴ Ἱστορία συγκρίνει καταστάσεις ὁμοιάζουσες, ἐπειδὴ ἡ Ἱστορία δὲν ἐπαναλαμβάνεται ἐπακριβῶς ἡ Συγκριτικὴ Ἱστορία, χρήσιμη μέν, γιὰ τὴν κατανόησι τῆς διαχρονικῆς κοινωνίας,  παραμένει πάντα σχετική.

Ἡ Ἑλλὰς τῆς Μεταπολιτεύσεως τοῦ 1974, τηρουμένων τῶν μεγεθῶν, ὁμοιάζει μὲ τὴν γερμανικὴ  Δημοκρατία τῆς Βαϊμάρης. Ἐξῆλθε ἀπὸ σοβαρὴ ἐθνικὴ ἧττα καὶ κατέπεσε σὲ ἀποικία τῆς Εὐρώπης ὅπως καὶ ἡ ἡττημένη Γερμανία τοῦ 1918 ποὺ κατέπεσε σὲ ἀποικία τῆς Εὐρώπης καὶ συγκεκριμένα τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως τοῦ Ἀριστείδου Μπριὰν τοῦ 1930.

Ἡ Γερμανία τῆς Βαϊμάρης κατετρύχετο ἀπὸ τὴν καπιταλιστικὴ ἰδεολογία τῆς σοσιαλδημοκρατίας τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων. Τὸ ἀποτέλεσμα ὑπῆρξε ἡ ἄνοδος τὸ 1933 τοῦ συμμετοχικοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ τοῦ Τρίτου Ῥάϊχ.

Ἡ πολιτικὴ τοῦ Τρίτου Ῥάϊχ ἔναντι τῶν Ἑβραίων τῆς περιόδου τῆς Βαϊμάρης ποὺ ἐκατηγοροῦντο ἐσφαλμένως γιὰ τὴν σοσιαλδημοκρατικὴ παρακμή, ἐξειλίχθη σὲ τρία στάδια: 

α)Ἐκδίωξις τῶν Ἑβραίων στὴν Παλαιστίνη (ἀποτυχία). β)Ἑγκλεισμὸς τῶν Ἑβραίων σὲ στρατόπεδα συγκεντρώσεως (ἀποτυχία) γ) «Τελικὴ λύσις»: Γενοκτονία τῶν Ἑβραίων στοὺς φούρνους.

Ἡ σημερινὴ πολιτικὴ τῆς τραυματισμένης  ἀποικισμένης μεταπολιτευτικῆς σοσιαλδημοκρατικῆς Ἑλλάδος (ἑλληνικὴ Βαϊμάρη) ὁδηγεῖ  πρὸς ἐγκαθίδρυσιν συμμετοχικοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ ποὺ ὡς πρὸς τὸ μεταναστευτικὸ ὁδηγεῖται καὶ αὐτὸ σὲ τρία στάδια: 

α) ἐπαναπατρισμὸς τῶν λαθρομεταναστῶν (ἀποτυχία). β) Ἐγκλεισμὸς λαθρομεταναστῶν σὲ στρατόπεδα συσκεντρώσεως (ἀποτυχία). γ) Ἐξολόθρευσις λαθρομεταναστῶν μὲ τὴν ὁμαδικὴ θάνάτωσίν των.

Ἡ ἠθικολογία περισσεύει στὴν Ἱστορία.

Δημήτρης Κιτσίκης                              11 Φεβρουαρίου 2020

373 - Τὸ τέλος τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως καὶ ἡ ἐπάνοδος στὴν Ἐνδιάμεση Περιοχή

Ὁ πρόεδρος τοῦ Ἰρὰν Χαταμί στὴν Ἀκρόπολη

373 - Τὸ τέλος τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως καὶ ἡ ἐπάνοδος στὴν Ἐνδιάμεση Περιοχή

(Ἡ ἔλλειψη ἐπιστημονικῆς καταρτίσεως τοῦ Ἕλληνος ὅσο καὶ ἡ ἐπιφανειακή του γρήγορη σύλληψη τῆς πορείας τῶν γεγονότων τῆς κοινωνίας ποὺ τὸν περιβάλλει, τὸν μετατρέπει σὲ μόνιμο τζογαδόρο ἐπαναλαμβάνοντας στὸν συνομιλητή του "βάζουμε στοίχημα ὅτι αὐτὸ θὰ γίνῃ", καὶ ἐὰν "πέσει μέσα" αὐτοανακηρύσσεται προφήτης καὶ Μάρξ. Ὅμως ἡ σωστὴ ἀνάλυση τῶν παγκοσμίων γεγονότων βασίζεται στὴν πολυετῆ ἐπιστημονικὴ μελέτη τῶν διεθνῶν σχέσεων δεκαετιῶν καὶ ὄχι στὴν ῥωμέϊκη εὐφυολογία. Παράδειγμα, τὸ παρακάτω κείμενό μου ποὺ ἐδημοσίευσα στὸν τριμηνιαῖο μου περιοδικό, Ἐνδιάμεση Πεδριοχή, τεῦχος 24, Θέρους 2002, δηλαδὴ πρὸ 15 ἐτῶν, ὡς γεωπολιτικὸς καὶ ὄχι ὥς ἕλλην ἐξυπνάκιας)

Τὸ 1962, ὁ πρύτανις τοῦ Πολυτεχνείου καὶ πατέρας μου, Νῖκος Κιτσίκης  ἀπεδείκνυε ὅτι ἡ Ἑλλὰς, μὲ τὴν ἐνσωμάτωσή της στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, θὰ ὑπέκυπτε σὲ ἕνα γερμανικὸ Δ' Ράϊχ (βλ. τὸ σχετικὸ κείμενο  στὸ τεῦχος 11 τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς). Στὶς 15 Νοεμβρίου 2000, ἡ βρεταννικὴ Daily Telegraph ἐξηγοῦσε ὅτι ὁ στόχος τῆς ΕΕ ἦταν νὰ οἰκοδομήση ἕνα ὑπερκράτος ποὺ θὰ ἐξηφάνιζε τὰ κράτη μέλη, ὅπως τὴν Ἑλλάδα, καὶ προσέθετε: "Ἤ ἕνα τέτοιο [ὑπερ]κράτος θὰ ἱδρυθῇ ἤ τὸ εὐρὼ θὰ ἀποτύχῃ καὶ μαζί του ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση. Τὰ ζάρια ἔχουν ἤδη ριχθῆ". 

Τὸν Μάϊο 2001, ὁ ἐκπρόσωπος τοῦ Γερμανοῦ σοσιαλδημοκράτη καγκελλαρίου Gerhard Schröder, ἐδήλωνε : "Ἰσχυροποίηση τῆς Κομισσιὸν σημαίνει μετατροπή της σὲ ἄτυπη εὐρωπαϊκὴ κυβέρνηση καὶ ἡ μετατροπὴ τοῦ Συμβουλίου Γενικῶν Ὑποθέσεων σὲ Ἄνω Βουλὴ σημαίνει περιορισμὸ τῆς    ἐπιρροῆς  τῶν   ἐθνικῶν κυβερνήσεων". 

Ὁ ἄπατρις ἐπαναστάτης τῆς παρισινῆς ἐξεγέρσεως τοῦ 1968, ὁ Γαλλογερμανοεβραῖος οἰκολόγος Daniel Cohn-Bendit, ποὺ ὑπηρετεῖ τὰ συμφέροντα τοῦ καπιταλιστικοῦ παγκοσμισμοῦ καὶ τοῦ Δ' Γερμανικοῦ Ράϊχ,  ἐδήλωνε στὶς 30 Δεκεμβρίου 2000:  "Ὅποιος δὲν θέλει τὴν Εὐρώπη νὰ φύγῃ". 

Τὸν Μάϊο 2001, ὁ Sir Peter Tapsel, κορυφαῖο στέλεχος τοῦ Βρεταννικοῦ Συντηρητικοῦ Κόμματος, συνέκρινε τὸ εὐρωπαϊκὸ ὅραμα τοῦ Σρέντερ μὲ αὐτὸ τοῦ Χίτλερ γιὰ μιὰ μεγάλη Γερμανία καὶ ὑπενθύμισε ὅτι ὁ Μπίσμαρκ καὶ ὁ Χίτλερ εἶχαν στὸ παρελθὸν προτείνει ἑνιαῖο νόμισμα γιὰ τὴν Εὐρώπη : "Ἀπὸ τὶς Βρυξέλλες μέχρι τὴν Βόννη καὶ τὸ Βερολῖνο, ἡ σημερινὴ γενεὰ τῶν Βρεταννῶν ἀντιμετωπίζει τὴν ἀπειλὴ μίας ξένης κυριαρχίας, ἀπειλεῖται ὁ τρόπος ζωῆς μας, τὸ ἐμπόριο καὶ ἡ κουλτούρα μας". 

Τὴν ἴδια στιγμή, τὸν Ἰούνιο 2001, ὁ γερμανοτραφὴς γκαουλάϊτερ, Σημίτης ὁ Λογιστὴς, σὲ συνάντησή του στὸ Βερολῖνο μὲ τὸν Σρέντερ, ἐπεκρότησε ἐνθουσιωδῶς τὴν μετάλλαξη τῆς ΕΕ σὲ Δ' Ράϊχ. Τὸν Μάρτιο 2002, ἡ πρώην Βρεταννὶς πρωθυπουργός, Margaret Thatcher, ἐδήλωνε σχετικὰ μὲ τὸ τελευταῖο της βιβλίο Statecraft, ὅτι ἡ Ἀγγλία ἔπρεπε νὰ ἀπομακρυνθῆ ἀπὸ τὴν ΕΕ, πρῶτον διότι ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση θὰ ἀποτύχῃ καὶ δεύτερον διότι ἡ ἕνωση αὐτὴ μᾶς θυμίζει τὸ Γ' Ράϊχ "ποὺ ἦτο μία προσπάθεια εὐρωπαϊκῆς ἐπιβολῆς". 

Τέλος, τὴν ἴδια στιγμή,  ὁ πρόεδρος τῆς τουρκικῆς Βουλῆς Ömer Izgi, προέβλεπε ὅτι στὰ ἑπόμενα 50 χρόνια ἡ ΕΕ θὰ μετεμορφώνετο σὲ μία Γερμανικὴ Ἕνωση ποὺ θὰ ὑποτάξη τοὺς εὐρωπαϊκοὺς λαοὺς στὰ συμφέροντά της.

Ἐν τῷ μεταξύ, στὶς 15 Μαρτίου 2002, μήνυμα αἰσιοδοξίας γιὰ τὸν ταλαιπωρημένο ἀπὸ τὸν σημιτοκαραμανλισμὸ ἑλληνικὸ λαό, μετέφερε στὴν Ἀθήνα ὁ πρόεδρος τοῦ Ἰράν, Μοχάμεντ Χαταμί: Ἐπεσκέφθη τὴν Ἀκρόπολη καὶ στὸ Πάντειο Πανεπιστήμιο, ὕμνησε τὴν διαχρονικὴ καὶ παγκόσμια σημασία τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ. Ἡ ἀλήθεια ἐξ Ἀνατολῶν.

Δημήτρης Κιτσίκης                                                          13 Σεπτεμβρίου 2017

358 - Γιατὶ ὁ Στάλιν ὡς λενινιστὴς εἶχε ἀπολύτως δίκαιο

Ἐνδοκαπιταλιστικὸς πόλεμος: 1914 -Ἡ Γερμανία ἀμφισβητεῖ τὴν πρωτοκαθεδρία τοῦ βρεταννικοῦ ἐμπορικοῦ στόλου. 2017-Ὁ Σόϋμπλε ἐπιτίθεται κατὰ Τσίπρα ἐπειδὴ δὲν φορολογεῖ τῆν ἑλληνικὴ ναυτιλία, μέρος τῆς ἀγγλοσαξωνικῆς "Britannia Rule the Waves", καπιταλιστικῆς ἀνταγωνιστρίας τῆς ἀνερχομένης γερμανικῆς ναυτιλίας  καὶ τῆς κινεζικῆς ναυτιλίας (ἠπειρωτισμὸς κατὰ θαλασσοκρατίας) 



Jewish War Veterans of the U.S.



358 - Γιατὶ ὁ Στάλιν ὡς λενινιστὴς εἶχε ἀπολύτως δίκαιο

Τῶν Στάλιν καὶ Μάο, παρὰ μερικὲς ἀποστασιοποιήσεις ἀπὸ τὸν μαρξισμό-λενινισμό, πάντα οἱ ἀναλύσεις ὑπῆρξαν σωστὲς ἐπειδὴ ἠκολούθουν τὴν ἀπαρέγκλιτο διαλεκτικὴ μέθοδο τῶν Ἑλλήνων ποὺ ὁ Μὰρξ εἶχε ἐπαναφέρει μετὰ ἀπὸ αἰῶνες δυτικῆς λήθης.

Στὶς 28 Σεπτεμβρίου 1952, μερικοὺς μῆνες προτοῦ δολοφονηθῇ ὁ Στάλιν στὶς 5 Μαρτίου 1953, σὲ ἡλικία μόλις 74 ἐτῶν, δολοφονία ποὺ ἐπέτρεψε στὸν οὐκρανὸ ἐξωμότη τῆς μπολσεβικικῆς ἐπαναστάσεως, Νικήτα Χρουστσώβ, τρία χρόνια ἀργότερα νὰ ἀποδομήσῃ τὴν τεραστία ἐπαναστατικὴ προσωπικότητα τοῦ Γεωργιανοῦ, καταγγέλλοντάς τον ὡς δικτάτορα, ὁ Ἰωσὴφ Στάλιν ἐδημοσίευσε, ἐν μέσῳ τοῦ Ψυχροῦ Πολέμου ποὺ ἔφερνε στὸ χεῖλος τῆς πυρηνικῆς ἐξοντώσεως τὸ σοσιαλιστικὸ μὲ τὸ καπιταλιστικὸ στρατόπεδο, ἕνα καταπληκτικὸ ἀπὸ ἀκρίβεια κείμενο, ποὺ ἀπεδείκνυε τὸ βάθος τῆς μαρξιστικῆς του σκέψεως.

Στὸ τεῦχος 12, τοῦ τριμηνιαίου περιοδικοῦ Ἐνδιάμεση Περιοχή, θέρους 1999, εἶχα δημοσιεύσει ἄρθρο μὲ τίτλο, «Ὁ Στάλιν, προφήτης τοῦ ΚΑ’αἰῶνος» στὸ ὁποῖο, μεταξὺ ἄλλων, ἔλεγα: «Λαοὶ εὐφρανθεῖτε! Τὸ τέλος τοῦ κόσμου φθάνει! Ἡ Δύση θνήσκει μὲ σύσσωμη τὴν διανοουμενίστικη ἀριστερά της. Πρό 50 ἐτῶν, ὁ Ναπολέων τῆς Ῥωσίας, ὁ Στάλιν ἄφηνε, ἐν εἴδει πνευματικῆς διαθήκης, δύο κείμενα προτοῦ ἀποβιώσει, ποὺ ἐχλευάσθησαν ἀπὸ τοὺς πολέμιους τῆς ἀξιοκρατίας, κείμενα τὰ ὁποῖα προέβλεπαν τὸ τέλος τοῦ δυτικοῦ κόσμου, τῶν ἀριστερῶν γλωσσολόγων τῆς σειρᾶς Ψυχάρη-Κριαρᾶ-Κακριδῆ-Μπαμπινιώτη καὶ τοῦ ἀριστερίστικου πνευματικοῦ λούμπενπρολεταριάτου τῆς νατοϊκῆς παρέας Πρετεντέρη-Σωμερίτη.

Οἱ προφῆτες ἔχουν πάντα δίκαιο ἐπειδὴ δὲν ὑπολογίζουν τὸν χρόνο. Παρὰ τὴν λιλιπούτια τριάδα Χρουστσώφ-Γκορμπατσώφ-Γιέλτσιν ποὺ ἠσέλγησαν ἐπὶ τοῦ σώματος τοῦ νεκροῦ Ῥώσου Ναπολέοντος, τὸ φάντασμά του ἐπανέρχεται μὲ τὴν δύναμη στίχων ἑνός Βίκτωρος Οὐγκό. Ἰδοὺ ἀποσπάσματα τῆς διαθήκης του».

Ἐκτὸς ἀπὸ τὸ κείμενο τοῦ Στάλιν περὶ γλωσσολόγων, τῆς 28ης Ἰουλίου 1950, εἶχα δημοσιεύσει στὸ ἄρθρο αὐτὸ τὸ κείμενό του, «Περὶ ἀναποφεύκτου ἀλληλοεξοντώσεως τῶν καπιταλιστικῶν χωρῶν μὲ πολέμους», τῆς 28ης Σεπτεμβρίου 1952, ποὺ ἔλεγε τὰ παρακάτω ἐκπληκτικά:

«Μεγαλύτερες εἶναι οἱ πιθανότητες πολέμου μεταξὺ καπιταλιστικῶν χωρῶν, παρὰ μεταξὺ τοῦ καπιταλιστικοῦ καὶ τοῦ σοσιαλιστικοῦ στρατοπέδου». 

Ἡ τοποθέτηση αὐτὴ τοῦ Στάλιν ἀπεδείχθη τελείως σωστή. Πόλεμος μεταξὺ ΝΑΤΟ καὶ Συμφώνου  Βαρσοβίας δὲν ἔγινε ποτέ, ἐνῷ ἀπὸ τὴν ἡμέρα ποὺ κατέρρευσε τὸ κομμουνιστικό στρατόπεδο, τὸ ΝΑΤΟ ὀργιάζει μὲ φοβεροὺς πολέμους. Καὶ ὅμως οἱ χῶρες ποὺ κτυπᾷ ἔχουν ἤδη ἐνταχθῆ στὸ καπιταλιστικὸ οἰκονομικὸ σύστημα. 

Ὁ Στάλιν γράφει: «Λένε ὅτι οἱ ἀντιφάσεις μεταξὺ καπιταλισμοῦ καὶ σοσιαλισμοῦ εἶναι περισσότερο ἔντονες ἀπὸ αὐτὲς ποὺ ὑπάρχουν μεταξύ καπιταλιστικῶν χωρῶν.Παρὰ ταῦτα, ὁ δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος δὲν ἤρχισε μὲ πόλεμο ἐναντίον τῆς ΕΣΣΔ, ἀλλὰ μὲ πόλεμο μεταξὺ καπιταλιστικῶν χωρῶν. Γιατί; Πρῶτον, διότι ὁ πόλεμος κατὰ τῆς ΕΣΣΔ, εἶναι περισσότερο ἐπικίνδυνος γιὰ τὸν καπιταλισμὸ ἀπό τὸν πόλεμο μεταξὺ καπιταλιστικῶν χωρῶν. Διότι, ἐνῷ ὁ πόλεμος μεταξὺ καπιταλιστικῶν χωρῶν θέτει μόνον τὸ πρόβλημα τῆς ἐπικρατήσεως καπιταλιστικῶν χωρῶν ἐπί ἄλλων, ἐπίσης καπιταλιστικῶν, ὁ πόλεμος κατὰ τῆς ΕΣΣΔ ὑποχρεωτικά πρέπει νά θέσῃ τὸ ζήτημα τῆς ἰδίας τῆς ὑπάρξεως τοῦ καπιταλισμοῦ. 

»Τὴν ἐπαύριο τοῦ πρώτου παγκοσμίου πολέμου, ἐθεωρῆτο ἐπίσης ὅτι ἡ Γερμανία ἦταν διὰ παντὸς ἐκτὸς μάχης, ὅπως εἶναι σήμερα κατὰ τὴν γνώμη μερικῶν συντρόφων, ἡ Ἰαπωνία καί ἡ Γερμανία. 

»Ἐκείνη τήν ἐποχὴ ἔλεγαν ἐπίσης καὶ διελάλουν διὰ τοῦ τύπου ὅτι οἱ ΗΠΑ εἶχαν συρρικνώσει τὴν Εὐρώπη, στὴν θέση τοῦ φτωχοῦ συγγενοῦς, ὅτι δέν θὰ ἔπρεπε πλέον ποτὲ νὰ ὑπάρξῃ πόλεμος μεταξὺ καπιταλιστικῶν χωρῶν. Καὶ ὅμως, εἶναι οἱ ἴδιες ἡ Ἀγγλία καί οἱ ΗΠΑ οἱ ὁποῖες ἐβοήθησαν τὴν Γερμανία νὰ ἀνακάμψη οἰκονομικά. 

»Παρὰ ταῦτα, τελικά, ἡ Γερμανία κατηύθυνε τὶς δυνάμεις της κατὰ τοῦ ἀγγλογαλλοαμερικανικοῦ συνόλου ποὺ ὑπεχρεώθη νὰ συμμαχήσῃ μὲ τὴν ΕΣΣΔ. Συνεπῶς, ἡ πάλη τῶν καπιταλιστικῶν χωρῶν γιὰ τὴν ἐξασφάλιση  τῶν  ἀγορῶν  καὶ  ἡ  ἐπιθυμία  τους  νὰ  ἐξουδετερώσουν τοὺς ἀντιπάλους τους, ἀπεδείχθησαν ἰσχυρότερες τῶν ἀντιφάσεων μεταξὺ τοῦ καπιταλιστικοῦ στρατοπέδου καὶ τοῦ σοσιαλιστικοῦ». 

Τὰ ἴδια εἰκόνα ἀκριβῶς βλέπουμε καὶ σήμερα. Ὅπως καὶ πρὶν ἀπὸ τὸν πρῶτο παγκόσμιο πόλεμο, ἡ οἰκονομικὴ ἐπιστροφὴ τῆς Γερμανίας στὸ προσκήνιο, μετὰ τὴν ὁλοκληρωτική της ἧττα τοῦ 1945, βάζει σὲ κίνδυνο τὴν οἰκονομία τῶν ΗΠΑ καὶ Ἀγγλίας. Ἤδη, ἀπὸ τὰ τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ 1990, ἡ Ἀγγλία πρώτη ἐχρησιμοποίησε τὴν ἔκφραση Δ΄ Ῥάϊχ κατὰ τοῦ Βερολίνου, μετὰ τὴν ἐπανένωση τῶν δύο Γερμανιῶν.

Μετὰ τὴν ἀποχώρηση τῆς Βρεταννίας ἀπὸ τὴν Γερμανικὴ Εὐρώπη, βλέπουμε σήμερα τὴν σφοδρὴ ἀντιπαράθεση Τραμβίου-Μέρκελ. Ἡ εὐρωπαϊστικὴ Καθημερινὴ στὸ φύλλο της τῆς 31 Μαΐου 2017, γράφει πὼς ὁ πόλεμος ἀνακοινώσεων μεταξὺ Οὐασιγκτῶνος καὶ Βερολίνου «ἀπέκτησε  δραματικὴ ἔνταση ὕστερα ἀπὸ τὴν ἔκκληση τῆς Ἄγκελα Μέρκελ στοὺς Εὐρωπαίους νὰ πάρουν στὰ δικά τους χέρια τὶς τύχες τους», μὲ τὸν Τράμβιο νὰ ξιφουλκῇ δηλώνοντας ὅτι «ἔχουμε τεράστιο ἐμπορικὸ ἔλλειμα μὲ τὴν Γερμανία». Ὁ δὲ ἐπικεφαλὴς τῶν γερμανῶν σοσιαλδημοκρατῶν -ὡς οἱ πιστότεροι ὑποστηρικτὲς τοῦ καπιταλισμοῦ-  ὁ Μάρτιν Σούλτς, νὰ χαρακτηρίζῃ τὸν Δονᾶλδο Τράμβιο «καταστροφέα τῶν δυτικῶν ἀξιῶν»!

Ὁ ἐπερχόμενος πλανητικὸς πόλεμος κατὰ τῆς Γερμανίας καὶ τῆς Κίνας θὰ εἶναι λοιπὸν καπιταλιστικὸς καὶ ἀδυσώπητος.

             Δημήτρης Κιτσίκης 31 Μαΐου 2017