438 - Ἄξεστος στὶς θρησκεῖες ὅπως καὶ στὶς ἰδεολογίες ὁ Γραικύλος

Ἡ ἐφημερὶς «Ἐλεύθερη Ὥρα» τῆς 21 Αὐγούστου 2018, δημοσιεύει στὸ ἐξώφυλλό της τὴν παραπάνω εἰκόνα μὲ τὴν Ἐμινὲ Ἔρντογαν νὰ φορᾷ σταυρό, μὲ τὸν ἑξῆς σχολιασμό: «Κρυπτοχριστιανὴ ἡ γυναῖκα τοῦ Ἔρντογαν!». Ὁ δὲ Ἔρντογαν δὲν  εἶναι ὀρθόδοξος σουννίτης ἀλλά, ὅπως ἡ μητέρα τοῦ Ὀζάλ, ἀνήκει στὴν Ἀδελφότητα τῶν σούφιδων Νακσιμπέντι, συνεχιστὴς, στὴν Ὀθωμανικῆ Αύτοκρατορία τῶν Μπεκτασίδων-Ἀλεβήδων:  «Erdoğan is a member of the Community of İskenderpaşa, a Turkish sufistic community of Naqshbandi tariqah» (Wikipedia)

438 - Ἄξεστος στὶς θρησκεῖες ὅπως καὶ στὶς ἰδεολογίες ὁ Γραικύλος

Σὲ προηγούμενα ἄρθρα ἀπεκάλυψα τὴν πλήρη ἔλλειψι γνώσεως τῶν ἰδεολογιῶν ἀπὸ τὸν Γραικύλο ποὺ τὸν ὠθεῖ στὸν κομματισμὸ καὶ τὸν φανατισμό. Ἔτσι στὸν φανατισμὸ μεγάλης μερίδος κομμουνιστῶν, φιλελευθέρων καὶ φασιστῶν ἀντιστοιχεῖ καὶ ὁ φανατισμὸς μεγάλης μερίδος ἑβραίων, μουσουλμάνων καὶ ὀρθοδόξων χριστιανῶν.Στὸν παράλογο ἀντιφασισμὸ ἀντιστοιχεῖ καὶ ὁ παράλογος ἀνθεβραϊσμός

Ἔτσι στὸ facebook ἔχουμε ὑστερικὲς ὁμάδες ὅπως ἡ «ἀντικομμουνιστικὴ λέσχη», οἱ Ἀντίφα ἤ οἱ ἀνθεβραϊστές. Ἀλλὰ ἔχουμε καὶ  φανατικοὺς ὀρθοδόξους χριστιανούς καὶ μουσουλμάνους. Ὅλα αὐτὰ τὰ κομματιασμένα πλάσματα προέρχονται ἀπὸ ὁμάδες ἀμαθῶν ἤ πνευματικῶς ἀσταθῶν.

Οἱ μουσουλμᾶνοι  κάνουν τὴν διαφορὰ μεταξὺ τῶν εἰδωλολατρῶν ποὺ δὲν σέβονται καὶ τῶν πιστῶν τοῦ Βιβλίου ποὺ σέβονται, δηλαδὴ τῆς Ἁγίας Γραφῆς τῶν τριῶν ἱερῶν βιβλίων (Παλαιὰ Διαθήκη, Καινὴ Διαθήκη, Κοράνιο).Ὅταν ἀνέβηκε στοὺς κινηματογράφους, ἡ ἀμερικανικὴ ταινία τοῦ Σκορτσέζε, «Ὁ τελευταῖος πειρασμός» τοῦ Καζαντζάκη, ποὺ ἐθεωρήθη ὑβριστικὴ γιὰ τὸν Χριστό, οἱ μὲν χριστιανοὶ διεμαρτυρήθησαν χωρὶς νὰ πράξουν, οἱ δὲ Τοῦρκοι  ποὺ ὡς μουσουλμᾶνοι ἀγαποῦν τὸν Χριστὸ ὡς προφήτη, ἐξωργίσθησαν καὶ ἐπολιώρκησαν βιαίως τοὺς κινηματογράφους ποὺ ἐπρόβαλαν τὸ φίλμ.

Πράγματι, οἱ μουσουλμᾶνοι θεωροῦν τὸν Μωάμεθ ἀσυναγώνιστο Προφήτη, ὁ ὁποῖος ὅμως ἀκολουθεῖται ἀπὸ πέντες μεγάλους προφῆτες: τὸν Ἀδάμ, τὸν Νῶε, τὸν Ἀβραάμ, τὸν Μωϋσῆ καὶ τὸν  Χριστό.

Οἱ μουσουλμᾶνοι καὶ οἱ ἑβραῖοι δὲν τρῶνε χοιρινό. Ὅταν καλοῦν στὸ τραπέζι τους, στὸ ἑστιατόριο ἤ στὸ σπίτι τους, χριστιανούς, ἀπαιτοῦν ἀπὸ τοὺς χριστιανοὺς καλεσμένους τους νὰ μὴν φᾶνε καὶ αὐτοὶ χοιρινό, λόγῳ  σεβασμοῦ πρὸς τοὺς μουσουλμάνους ἤ ἑβραίους συνδαιτυμόνες τους. Ὅταν οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοί, οἱ ὁποῖοι σήμερα κατὰ τὴν πολὺ μεγάλη πλειοψηφία τους δὲν νηστεύουν, καλοῦν τὶς Τετάρτες καὶ τὶς Παρασκευὲς ὀρθοδόξους ποὺ νηστεύουν καὶ οἱ οἰκοδεσπῶτες τρῶνε ἐνώπιόν τους κρέας, βασιζόμενοι στὴν δυτικὴ θεωρία ἀνθρωπίνων  δικαιωμάτων ὅτι ὁ καθένας εἶναι ἐλεύθερος νὰ κάνῃ ὅπως θέλῃ: ὁ οἰκοδεσπότης τρώει κρέας καὶ ὁ καλεσμένος τρώει νηστίσιμα.

Στὸν Ζ΄ αἰῶνα τὸ Ἰσλὰμ διεδόθη ἀστραπιαίως μεταξὺ τῶν χριστιανῶν τῆς Ῥωμαϊκῆς (Βυζαντινῆς) Αὐτοκρατορίας, ὡς χριστιανικὴ αἵρεσις, ἐπειδὴ οἱ μουσουλμᾶνοι ἦσαν συνεπεῖς μὲ τὰ πιστεύω τους σὲ ἀντίθεσι μὲ τοὺς χριστιανοὺς οἱ ὁποῖοι ἀλλὰ ἐδόξαζαν καὶ ἄλλα ἔπρατταν.

Σήμερα τὸ Ἰσλὰμ θὰ ἐπιβληθῇ ἐπὶ τῶν χριστιανικῶν πληθυσμῶν, ὄχι οἱ φανατικοὶ τζιχαδιστὲς οἱ ὁποῖοι ἀλλὰ πρεσβεύουν καὶ ἄλλα πράττουν, ἀλλὰ οἱ πιστοὶ μουσουλμᾶνοι ποὺ ἐν συγκρίσει μὲ τοὺς δῆθεν σημερινοὺς χριστιανούς ὑπερτεροῦν σὲ ἦθος καὶ σὲ ἀγνὴ πίστι.

Ἐκτὸς καὶ ἐὰν οἱ κατ’ὄνομα χριστιανοί ἀνανήψουν καὶ ἐπανέλθουν στὸν Τριαδικὸ Θεό.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 21 Αὐγούστου 2018

437 - Ἡ δημοκρατία ὡς τὸ χειρότερο πολίτευμα

www.idkf.gr

437 -  Ἡ δημοκρατία  ὡς τὸ χειρότερο πολίτευμα

Φυσικά, τὸ πολίτευμα τῆς δημοκρατίας  εἶναι ἑλληνικῆς προελεύσεως ἐφ’ὅσον ὁ πλανήτης ὁλόκληρος ἀναγνωρίζει, χωρὶς συζήτησι, ὅτι ὅλα προέρχονται ἀπὸ τὸν ἑλληνισμό, ὅπως καὶ ἀπὸ τὸν Θεό, συμπεριλαμβανομένου καὶ τοῦ Σατανᾶ.

Ἀλλὰ καὶ ἀριστοκρατία καὶ λαοκρατία εἶναι ἑλληνικῆς προελεύσεως καὶ ὁ Πλάτων προωθοῦσε τὸ ἀριστοκρατικὸ πολίτευμα στὴν Ἀθήνα ἐνῶ ὁ Ζήνων τὴν λαοκρατία τῆς Σπάρτης.

Ἡ δικτατορία εἶναι ῥωμαϊκῆς προελεύσεως, δηλαδὴ ἐξ ἴσου ἑλληνικῆς, ἐφ’ὅσον ἡ Ῥώμη ἦταν ἑλληνικὴ πόλι. Ὅμως δικτατορία καὶ λαοκρατία εἶναι ἀντίθετες ἔννοιες. Ἡ μὲν πρώτη ἔδινε γιὰ  περιορισμένο χρονικὸ διάστημα ἀπόλυτη ἐξουσία σὲ στρατιωτικούς, γιὰ νὰ ἐπαναφέρῃ τὸ ὑπάρχον πολίτευμα (status quo ante) ποὺ ἐκινδύνευε νὰ καταργηθῇ ἀπὸ ἐξωτερικὴ κατάκτησι (Ἁννίβας) ἤ ἐσωτερικὴ κοινωνικὴ ἐξέγερσι (Σπάρτακος), ἡ δὲ δεύτερη εἶχε στόχο τὴν ἀνατροπὴ τοῦ κοινωνικοῦ καθεστῶτος(ἐπανάστασις) χωρὶς ἐπιστροφή.

Οἱ Χίτλερ, Μουσσολίνι, Λένιν, Στάλιν, Κάστρο, Μάο, δὲν ἦσαν δικτάτορες ἀλλὰ λαοκράτες. Ἀντιθέτως, οἱ Φράνκο, Πινοσὲτ καὶ Γιαρουζέλσκι ἦσαν δικτάτορες.

Ὁ ἡγέτης λαοκράτης βασίζεται στὸν ὁρισμὸ τοῦ Ῥουσσώ (1712-1778) τῆς Γενικῆς Θελήσεως ποὺ εἶναι ὁλόκληρος ὁ Λαός (ὁλοκληρωτισμός, ἔννοια ἀντίθετη μὲ πλειοψηφία, κομματισμὸ καὶ κοινοβουλευτισμό), λαὸς ἀδιαίρετος, δηλαδὴ χωρὶς διαχωρισμὸ τῶν τεσσάρων ἐξουσιῶν (ἐκτελεστική, νομοθετική, δικαστική,μέσα μαζικῆς ἐνημερώσεως-ΜΜΕ), διότι ἡ ἐξουσία τοῦ λαοῦ εἶναι ἀπόλυτη καὶ δὲν διαιρεῖται ἀλλὰ ἀντικατοπτρίζεται στὸν καθρέπτη στὸν ἀπόλυτο ἡγέτη, συμφώνως τῆς «ἀρχῆς τοῦ ἡγέτου» (Führerprinzip) ποὺ δὲν ὑπάρχει ὡς ἄτομο ἀλλὰ ὡς ἁπλῆ ἀντανάκλασι στὸν καθρέπτη τοῦ Λαοῦ.

Ἡ διαφθορὰ στὴν λαοκρατία εἶναι ἄγνωστη διότι δὲν δύναται ὁ λαὸς νὰ λαδώνῃ τὸν ἑαυτό του, συνεπῶς καὶ τὴν σκιά του, ποὺ εἶναι ὁ Ἡγέτης. Οἱ Ῥοβεσπιέρρος, Ἀτατούρκ, Χίτλερ, Λένιν, Στάλιν, Κάστρο, Μάο, ἦσαν ἀδιάφθοροι. Ἀντιθέτως οἱ δικτάτορες εἶναι ἐξ ὁρισμοῦ διεφθαρμένοι διότι ἐξυπηρετοῦν μία συντεταγμένη ὑπηρεσία, τὴν ὑπεράσπισι τῆς καθεστηκυΐας τάξεως ποὺ κινδυνεύει νὰ χάσῃ τὴν ἐξουσία. Οἱ Νταντόν, Φράνκο, Πινοσέτ, ἦσαν διεφθαρμένοι.

Ἡ δημοκρατία ἐχαρακτηρίσθη σωστὰ ὡς ἀστικὴ δικτατορία, ἀπὸ τὸν θεωρητικὸ τῆς λαοκρατίας,  συνεχιστὴ τοῦ Ζήνωνος καὶ τοῦ Ῥουσσώ, τὸν Κάρολο Μάρξ, ἡ ὁποία μέσῳ κατατμήσεως τῆς λαϊκῆς θελήσεως σὲ τέσσερες ἐξουσίες καὶ κοινοβουλευτικὰ κόμματα ἔδιδε τὴν ἀπόλυτη ἐξουσία στὸ οἰκονομικὸ καπιταλιστικὸ κεφάλαιο ποὺ ὑποχρεωτικὰ διέφθειρε τοὺς ἐκτελεστὲς τῆς ἐξουσίας του.

Ἡ λαοκρατία ἐξασκεῖται μὲ δύο τρόπους, εἴτε μὲ προσωρινὴ κομμουνιστικὴ δικτατορία τοῦ προλεταριάτου, στόχος τῆς ὁποίας εἶναι  νὰ ὑποτάξῃ καὶ νὰ ἐξαφανίσῃ τὴν ἀστικὴ τάξι, εἴτε μὲ φασιστικὴ συσπείρωσι  τῶν λαϊκῶν τάξεων (μικροαστικῶν καὶ ἐργατικῶν) πρὸς χάριν τῆς ἑνότητος τοῦ ἔθνους μὲ ὑποδούλωσιν τῆς μεγαλοαστικῆς τάξεως, ἀλλὰ ὄχι τὴν ἐξαφάνισί της, ἡ ὁποία ὑποχρεοῦται νὰ παράγῃ ὑπὸ τὸν ἀπόλυτο ἔλεγχο τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας πρὸς ὄφελος τοῦ ἔθνους τῶν λαϊκῶν τάξεων.

Ἡ διαφορὰ μεταξὺ φιλελευθερισμοῦ τῆς μεγαλοαστικῆς τάξεως καὶ φασισμοῦ τῆς μικροαστικῆς τάξεως εἶναι ὅτι στὸ φιλελεύθερο καθεστὼς τὰ ἡνία τῆς ἐξουσίας τὰ ἔχει ὁ οἰκονομικὸς παράγων ἐνῷ στὸ φασιστικὸ καθεστὼς τὰ ἡνία τῆς ἐξουσίας τὰ ἔχει ὁ πολιτικὸς παράγων.

Τὰ δύο πολιτικὰ καθεστῶτα, τὸ φασιστικὸ καὶ τὸ κομμουνιστικό, εἶναι ἀλληλομισούμενα ἀδέλφια. Ἡ συνεχὴς ἀντιπαράθεσίς τους ἐνεθαρρύνθη ἀπὸ τὸν κοινό τους ἐχθρό, τὸν φιλελευθερισμό, ὁ ὁποῖος καὶ κατώρθωσε, διχάζοντάς τα, νὰ τὰ ἐξοντώσῃ ἀπομονωμένα, τὸ μὲν φασιστικὸ τὸ 1945, τὸ δὲ κομμουνιστικὸ τὸ 1989. 

Σήμερα, ὁ φασισμὸς εὑρίσκεται καὶ πάλι σὲ ἄνοδο στὴν Εὐρώπη μὲ τὴν ὑποστήριξι τοῦ ἀμερικανοῦ προέδρου Τραμβίου καὶ τοῦ Ῥώσσου προέδρου Πούτιν. Ὅλοι οἱ κομμουνιστὲς ἔπρεπε νὰ στηρίζουν τὸν ἰδεολογικό τους ἀδελφό, περιμένοντας καὶ τὴν ἀναγέννησι τοῦ μαρξισμοῦ-λενινισμοῦ.

Δημήτρης Κιτσίκης                  17 Αὐγούστου 2018

436 -Τὸ «political correct», τυπικὸ φροῦτο τῆς ἀμερικανοκαναδικῆς ἐλλείψεως πολιτισμοῦ

Ἡ Βούλα Παπαχρήστου καὶ ὁ Κώνωψ τοῦ Νείλου

436 -Τὸ «political correct», τυπικὸ φροῦτο τῆς ἀμερικανοκαναδικῆς ἐλλείψεως πολιτισμοῦ

Ἦλθε ὁ ἀπελευθερωτὴς Τράμβιος καὶ ἀποδεύμεσε τὴν Δύσι ἀπὸ τὴν βαρβατότητα τοῦ ἀμερικανοκαναδικοῦ «πολιτικῶς ὀρθοῦ», πλήρους ἐλλείψεως βρεταννικοῦ χιοῦμορ, ποὺ ἐταλάνισε γιὰ ἐπάνω ἀπὸ μία δεκαετία τὴν βορειοαμερικανικὴ ἤπειρο.

Κατὰ τὴν θλιβερὴ ἐκείνη περίοδο οἱ πλανητικὲς στρατιὲς τῶν μετριοτήτων ποὺ  συνωστίζοντο στὶς μὴ κυβερνητικὲς ὀργανώσεις τῶν οἰκολόγων, ζωωφίλων,προσφυγολάγνων, φεμινιστριῶν καὶ φεστιβαλιστῶν ὑπερηφανείας, εἶχαν ἐπιβάλλει μία δικτατορία ἀπαγορεύσεως τοῦ ἀριστοφανικοῦ-χαρρυκλινικοῦ ἀστείου ποὺ οἱ δυτικολάγνοι γραικύλοι τῶν ἀπανταχοῦ μετριοτήτων τῆς ἑλληνικῆς ἐπικρατείας εἶχαν σπεύσει νὰ μιμηθοῦν.

Παράδειγμα ἀριστερίστικης μετριότητος ἐνεφανίσθη κάποιος δημοσιογραφίσκος τῆς «Αὐγῆς» ποὺ ἀνερριχήθη, διορισμένος, οὔτε κἄν ἐκλεγμένος, στὴν προσοδοφόρα θέσι τοῦ βουλευτοῦ, ὡς ἐκπρόσωπος τύπου τοῦ συντονιστικοῦ γιὰ τὸ προσφυγικό, ὁ Γιῶργος Κυρίτσης, ὁ ὁποῖος φυσικά, λόγῳ ἐπιπέδου, εἶχε ἀγκαλιάσει τὴν ἀμερικανοκαναδικὴ βαρβαρότητα τοῦ political correct, τὸ 2012, δηλαδὴ πρὸ τῆς ἐμφανίσεως τοῦ ἀπελευθερωτοῦ προέδρου Δονάλδου Τραμβίου.

Ὁ Κυρίτσης τολμᾷ ἀκόμη καὶ σήμερα νὰ κατακεραυνώνῃ τὸ διαμάντι τῆς ἑλληνικῆς λεβεντιᾶς, τὴν πρωταθλήτρια τοῦ τριπλοῦν, Βούλα Παπαχρήστου, χρυσὸ μετάλλιο στὸ πανευρωπαϊκὸ πρωτάθλημα στίβου τοῦ Βερολίνου, ἡ ὁποία ἀτυχῶς εἶχε ὑποχρεωθῆ νὰ ζητήσῃ ἑκατὸ φορὲς συγγνώμην γιὰ ἕνα πολὺ ἐπιτυχημένο εὐφυολόγημα, ἀντὶ νὰ δεχθῇ συγχαρητήρια. Εὐτυχῶς καὶ ὁ σημερινὸς πρωθυπουργός, ὁ Ἀλέξης Τσίπρας, διώρθωσε τὸ ἀτόπημα τοῦ διορισμένου βουλευτοῦ του.

Τὸ εὐφυολόγημα αὐτὸ ποὺ ἔκανε νὰ γελάσουν ἀνοικτόκαρδα πολλοὺς Ἀφρικανούς, θὰ εἶχε ἐνθουσιάσει τὸν Ἀριστοφάνη στὶς «Ἐκκλησιάζουσες» καὶ σίγουρα τὸ ἐζήλευσε ὁ Χάρρυ Κλύνν. Εἶπε λοιπόν: «Μὲ τόσους Ἀφρικανοὺς στὴν Ἑλλάδα, τοὐλάχιστον τὰ κουνούπια τοῦ Νείλου θὰ τρῶνε σπιτικὸ φαγητό!»

Μέγα Τράμβιε, σταυροφόρε κατὰ τῶν “fake news” τῶν New York Times-CNN-Kathimerini-Skai, ἄν μὴ τὶ ἄλλο, ἀπηλευθέρωσες τὸν βορειοαμερικανικὸ λαὸ καὶ τὴν Εὐρώπη ἀπὸ τὴν γελοιότητα τοῦ πολιτικοῦ ὀρθοῦ καὶ ἐξἐθεσες στὰ  μάτια ὅλων, ἀκόμη καὶ τοὺς θλιβεροὺς ἀντιγραφεῖς στὴν χώρα μας τοῦ βορειοαμερικανικοῦ πρωτογονισμοῦ. 

Ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες, ὡς παιδιὰ τοὺ Ἀριστοφάνη, θὰ συνεχίσουμε νὰ λέμε τὰ ἀστεῖα μας, ἀποβάλλοντας ἀπὸ τὴν κοινωνία μας τοὺς θλιβεροὺς Κυρίτσηδες.

Δημήτρης Κιτσίκης                                                    13 Αὐγούστου 2018                                                                                                          

435 - Ὁ Σαίν-Σιμόν (1760-1825), πρόδρομος τοῦ ἐθνικομπολσεβικισμοῦ

Ὁ Σαίν-Σιμόν

435 - Ὁ Σαίν-Σιμόν (1760-1825), πρόδρομος τοῦ ἐθνικομπολσεβικισμοῦ

Τὸ ἑλληνικὸ μόρφωμα τοῦ 1821 ὄχι μόνον κατετάχθη διεθνῶς ὡς failed state  (ἀποτυχημένο κράτος) ἀλλὰ στὴν οὐσία δὲν ὑπῆρξε ποτὲ κράτος παρὰ μόνον δημοσιοϋπαλληλικὸ  συνονθύλευμα ἀχρήστων γραφειοκρατῶν.Δὲν δύναται νὰ  καταταχθῇ οὔτε ὡς καπιταλιστικὸ οὔτε ὡς σοσιαλιστικό παρὰ μόνον τεμπελχανικό-γραφειοκρατικό.

Ἡ βάσις ἑνὸς κράτους –καπιταλιστικοῦ ἤ σοσιαλιστικοῦ- εἶναι ἡ ὀργάνωσις, δηλαδὴ ἡ ἀπουσία δημάρχων τύπου Ψινάκη, περιφερειαρχῶν τύπου Δούρου καὶ ὑπουργῶν τύπου Τόσκα.

Ὁ γάλλος κόμης Ἑρρῖκος τοῦ Σαίν-Σιμόν, ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα ὀνόματα τῆς γαλλικῆς ἀριστοκρατίας, ὁ πατέρας τοῦ ἐπιστημονισμοῦ καὶ τῆς τεχνοκρατίας, θεμελιωτὴς τοῦ οὐτοπιστικοῦ σοσιαλισμοῦ, ὑπῆρξε ὁ κοινὸς κορμὸς τοῦ καπιταλιστικοῦ καὶ τοῦ σοσιαλιστικοῦ διεθνισμοῦ. Τὸ 1814, ὑπὸ τὴν ἐπιρροὴ τῆς ἀγγλοσαξωνικῆς σκέψεως, συνέταξε ἕνα μεγαλεπίβολο σχέδιο ὁμοσπονδοποιήσεως τῆς Εὐρώπης, μὲ τίτλο, De la réorganisation de la société européenne («Περὶ ἀναδιοργανώσεως τῆς εὐρωπαϊκῆς κοινωνίας»).

Ὁ σημερινὸς πρόεδρος τῶν ΗΠΑ, Δονᾶλδος Τράμβιος θὰ ἦτο πρότυπο γιὰ τὸν Σαίν-Σιμόν. Πράγματι, στὴν Ἀμερική, ὁ Σαίν-Σιμὸν συνέλαβε τὴν βιομηχανική του θεωρία, παίρνοντας τὶς ΗΠΑ γιὰ πρότυπο. Ἡ Ἀμερικὴ ἀντεπροσώπευε τὴν νίκη τοῦ ἐπιχειρησιακοῦ καὶ ἀποτελεσματικοῦ πνεύματος ἐπὶ τοῦ κρατικοῦ στρατιωτικοῦ γραφειοκρατικοῦ πνεύματος, τὴν νίκη τῆς ἐπικοινωνίας μέσῳ τῆς γενικευμένης  κυκλοφορίας τῶν ἀγαθῶν. Ὁλόκληρη ἡ κοινωνία, κατὰ τὸν Σαίν-Σιμόν, ἔπρεπε νὰ διευθύνεται σὰν μία ἐπιχείρησι.

Ἡ ζωὴ καὶ τὸ ἔργο τοῦ Σαίν-Σιμὸν προκαλοῦν θαυμασμό. Ὡς στρατιωτικὸς ἐπρότεινε τὴν κατάργησι τῶν στρατιωτικῶν  δυνάμεων, ὡς ἀριστοκράτης ἀπεκήρυξε οἰκειοθελῶς τὸν τίτλο τοῦ κόμητος καὶ τὴν τάξι του, γεννημένος ῥωμαιοκαθολικὸς ἐκατηγόρησε τὸν πάπα γιὰ αἵρεσι. Δαιμόνιος ἐπιχειρηματίας διασχίζει τὰ ἐπαναστατικὰ χρόνια στὸ Παρίσι οἰκοδομῶντας τεραστία περιουσία. Αἰφνιδίως, τὸ 1798, ἀποφασίζει νὰ παρατήσῃ τὶς ἐπιχειρήσεις καὶ νὰ ἀφοσιωθῇ στὴν φιλοσοφία καὶ τὴν ἐπιστήμη.

Τὸ καταπληκτικὸ εἶναι πὼς αὐτὸς ὁ πρώην πάμπλουτος ἐπιχειρηματίας γίνεται πάμφτωχος ἐπιστήμων-φιλόσοφος, φτώχεια ποὺ θὰ γνωρίσῃ καὶ ὁ Μὰρξ ἀργότερα: ἕνα μάθημα ἤθους τῶν δημιουργῶν πρὸς τὶς στρατιὲς τῶν βολεμένων. Στὶς 8 Δεκεμβρίου 1813 γράφει: «πεθαίνω ἀπὸ τὴν πείνα... Τὶς τελευταῖες τρεῖς ἑβδομάδες τρώγω ξερὸ ψωμὶ καὶ πίνω νερό. Ἐργάζομαι χωρὶς φωτιὰ καὶ ἐπούλησα τὸ τελευταῖο  μου ὑποκάμισο γιὰ νὰ πληρώσω τὰ ἀπαραίτητα ἀντίτυπα γιὰ τὴν διανομὴ τῆς ἐργασίας μου». 

Στὶς 19 Μαϊου 1825, μερικὲς ὥρες προτοῦ πεθάνῃ ἐδήλωσε στοὺς φίλους του: «Νὰ θυμᾶστε ὅτι γιὰ νὰ κάνετε μεγάλα πράγματα πρέπει νὰ ἔχετε πάθος». Τὰ ἀκοῦς ἐξετελισμένε Γραικύλε τοῦ κρατιδίου τῶν Ἀθηνῶν ποὺ τολμᾷς καὶ ἔχεις καὶ γνώμη ((!) περὶ Μάρξ, πὼς δῆθεν εἶναι ξεπερασμένος, χωρὶς νὰ ἔχῃς διαβάσει οὔτε μία γραμμή του.

Γιὰ τὸν Σαίν-Σιμόν, τὸ Α καὶ τὸ Ω γιὰ τὴν οἰκοδόμησι μίας ἀνεπτυγμένης κοινωνίας εἶναι ἡ ὀργάνωσις καὶ ὄχι ἡ οἰκονομικὴ εὐρωστία καὶ τὸ χρῆμα, κάτι δηλαδὴ ποὺ λείπει ὁλοσχερῶς ἀπὸ τὴν σημερινὴ ἑλληνικὴ κοινωνία. Ὅλο του τὸ ἔργο περιστρέφεται γύρω ἀπὸ τρεῖς ἔννοιες: τὸ ὀργανωτικὸ ἐργαλεῖο, ὁ ὀργανωτής, ἡ ὀργάνωσις.

Τὸ 1825, τὴν χρονιὰ τοῦ θανάτου του, ὁ Σαίν-Σιμὸν ἔγραψε τὸ τελευταῖο του βιβλίο, μὲ τίτλο, Le Nouveau Christianisme («Ὁ Νέος Χριστιανισμός») ποὺ δὲν ἐπρόφθασε νὰ τελειώσῃ. Πεθαίνοντας, εἶπε στοὺς φίλους του ποὺ εἶχαν συγκεντρωθῆ γύρω ἀπὸ τὸ κρεββάτι του: «Τὸν Νέο Χριστιανισμὸ δὲν θὰ τὸν καταλάβετε ἀμέσως. Ἐπιστεύσαμε ὅτι οἱοδήποτε θρησκευτικὸ σύστημα θὰ ἐξηφανίζετο ἐπειδὴ εἴχαμε καταφέρει νὰ ἀποδείξουμε τὴν παρακμὴ τοῦ ῥωμαιοκαθολικοῦ συστήματος. Ἐκάναμε λάθος. Ἡ θρησκεία δὲν δύναται νὰ ἐξαφανισθῇ ἀπὸ προσώπου γῆς. Ἁπλῶς ἀλλάζει σχῆμα. Στὶς Ἐπιστολές του εἶχε γράψει: «Ὁ Θεὸς μοῦ ὡμίλησε».

Ὁ γάλλος σοσιαλιστὴς ἡγέτης Jean Jaurès (1859-1914) εἶχε παρατηρήσει πώς «ὁ σαινσιμονισμὸς εἶχε προβλέψει τὸν μεγαλοκαπιταλισμὸ ἀλλὰ τὸν εἶχε λαμπρὰ μεταμορφώσει σὲ σοσιαλισμό». Καὶ σὲ μοσχοβίτικο ὀβελίσκο ἀφιερωμένο, στὴν διάρκεια τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως, στοὺς ἥρωες τοῦ κομμουνισμοῦ, εὑρίσκεται χαραγμένο τὸ ὄνομα τοῦ Σαίν-Σιμόν. Γι’αὐτὸ θεωρῶ τὸν Σαίν-Σιμὸν πρόδρομο τοῦ σημερινοῦ ἐθνικομπολσεβικισμοῦ, συνθέσεως φασισμοῦ καὶ κομμουνισμοῦ.

Δημήτρης Κιτσίκης                   8 Αὐγούστου 2018

434 – Ἡ τραγωδία στὸ Μάτι ἀπογυμνώνει τὸ ἑλληνικὸ καθεστὼς τῆς ἀστικῆς δημοκρατίας τοῦ κοινοβουλευτισμοῦ

434 – Ἡ τραγωδία στὸ Μάτι ἀπογυμνώνει τὸ ἑλληνικὸ καθεστὼς τῆς ἀστικῆς δημοκρατίας τοῦ κοινοβουλευτισμοῦ

Μόνη λύσις σωτηρίας γιὰ τὸ τριτοκοσμικὸ κράτος τῶν Ἀθηνῶν εἶναι ὁ χιτλεροσταλινικὸς ὁλοκληρωτισμός. Μετὰ ἀπὸ 73 χρόνια αὐτοκτονίας τοῦ Χίτλερ καὶ μετὰ ἀπὸ 65 χρόνια δολοφονίας τοῦ Στάλιν, στὴν Ἑλλάδα, παρὰ τὸν ἡρωϊκὸ ἀγῶνα τοῦ ΚΚΕ στὴν δεκαετία 1941-1949, τῶν ἑλλήνων ἀναρχικῶν τῆς 17Ν καὶ λοιπῶν ἀντιεξουσιαστικῶν ὁμάδων τοῦ ἀντάρτικου πόλεων, ἀπὸ τὸ 1974, ἡ χώρα μας παραμένει μία Μύκονος ἀφορήτου διαφθορᾶς. 

Ἐὰν δὲν εἶχε σπάσει ἡ συμμαχία Χίτλερ-Στάλιν τοῦ 1939, ἡ Ἑλλὰς θὰ εἶχε κατακλυσθῆ ἀπὸ γερμανοσοβιετικὰ στρατεύματα καὶ οἱ ἕλληνες ἐθνικιστὲς καὶ κομμουνιστὲς θὰ εἶχαν πραγματώσει τὸν ἐθνικομπολσεβικισμὸ καὶ ἐγκαθιδρύσει στὴν Ἀθήνα ὁλοκληρωτικὸ κράτος.

Διότι, πρὸ τοῦ 1941, ἐνῷ ἡ Τουρκία, ἤδη ἀπὸ τὴν ἵδρυσί της τὸ 1923, εἶχε ἀπελευθερωθῆ ἀπὸ τὰ δεσμὰ τοῦ δυτικοῦ ἰμπεριαλισμοῦ, χάρις στὸν ἐθνικοσοσιαλισμὸ τοῦ Ἀτατούρκ, ἡ Ἑλλὰς παρέμενε ὑπανάπτυκτη καὶ κατεστραμμένη μέσα στὰ δεσμὰ τῆς ἀστικῆς κοινοβουλευτικῆς δικτατορίας τοῦ Βενιζέλου, ἀπὸ τὰ ὁποῖα ὁ Μεταξᾶς εἶχε προσπαθήσει νὰ τὴν ἐλευθερώσῃ στὸ σύντομο διάστημα τοῦ 1936-1941 μέχρι τὴν δολοφονία του ἀπὸ τοὺς Ἄγγλους.

Στὰ βιβλία μου τῶν ἐκδόσεων τοῦ Βιβλιοπωλείου τῆς Ἑστίας, «Συγκριτικὴ Ἱστορία Ἑλλάδος-Τουρκίας» (1978) καὶ «Ἱστορία τοῦ ἑλληνοτουρκικοῦ χώρου» (1981), καὶ στὸ βιβλίο μου τῶν ἐκδόσεων Ἑκάτη, «Ἡ σημασία τοῦ μπεκτασισμοῦ-ἀλεβισμοῦ γιὰ τὸν  ἑλληνισμό» (2006), περὶ τοῦ θεωρητικοῦ τοῦ ναζισμοῦ μπεκτασῆ βαρώνου Rudolf von Sebottendorf, σὲ ὁλόκληρα κεφάλαια εἶχα  ἀναλύσει μὲ θετικὸ τρόπο τὴν ἐθνικοσοσιαλιστικὴ ἰδεολογία τοῦ Μουσταφᾶ Κεμάλ, ποὺ ἀπὸ τὸ 1923 εἶχε ἱδρύσει τὸ πρῶτο φασιστικὸ κράτος στὸν Τρίτο Κόσμο, ἰδεολογία ποὺ καὶ σήμερα ἀκόμη παραμένει ὡς κυβερνητικὸς ἑταῖρος στὴν Ἄγκυρα, χάρις στὸν ἱδρυτὴ τῶν Γκρίζων Λύκων τοῦ MHP, τὸν Ἀλπαρσλὰν Τουρκές. 

Ὁ ἐθνικοσοσιαλισμὸς ἐπέτρεψε στὴν Τουρκία νὰ μεταμορφωθῇ ἀπὸ ἕνα ὑπανάπτυκτο κράτος 11 ἑκατομυρίων ἀγροτῶν  τὸ 1923 σὲ μεγάλη περιφερειακὴ βιομηχανικὴ δύναμις 80 ἑκατομμυρίων σήμερα.

Ἐπιτέλους, τὸ 2014, ὁ ἑβραῖος καθηγητὴς στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Χάϊφα, στὸ Ἰσραήλ, Stefan Ihrig, σὲ συνέχεια τῶν δημοσιεύσεών μου, ἐκυκλοφόρησε ἕνα σχετικὸ βιβλίο, μὲ τίτλο, «Atatürk in the Nazi Imagination», τὸ ὁποῖο ἐσχολίασε μόλις σήμερα, τὸ ἀξιόλογο ἑλληνικὸ περιοδικό, «Τὸ Ἔνζυμο» (καλοκαίρι 2018), δημοσιεύοντας ἄρθρο τοῦ Τούρκου Halil Karaveli, μὲ τίτλο, «Ὁ παράφορος θαυμασμὸς τοῦ Χίτλερ γιὰ τὸν Κεμὰλ Ἀτατούρκ» (σ.106-113).

Γιὰ τὴν Ἑλλάδα ὅμως ποτὲ δὲν εἶναι ἀργά. Ἤδη ὁ αὐξάνων θαυμασμὸς πολλῶν Ἑλλήνων γιὰ τὸν Ἔρντογαν ποὺ τολμᾷ νὰ ἀπαντᾷ στὶς πιέσεις τῆς Δύσεως μὲ τὴν σπαρτιατικὴ ἀναφώνησι «μολῶν λαβέ!», δεικνύει πὼς ὁ καιρὸς ἦλθε ἴσως γιὰ νὰ ἐμφανισθῇ καὶ στὴν χώρα μας ἕνας ὁλοκληρωτικὸς ἡγέτης τοῦ ἀναστήματος τοῦ Ἀτατούρκ, ποὺ μὲ ἐθνομπολσεβικικὸ ζῆλο νὰ ἐπιβάλῃ, μὲ σιδερένεια ὀργανωτικὴ πειθαρχία, κατὰ τῶν ἑλλήνων θατζήδων τοῦ «θά,θά,θὰ καὶ ποτέ», καὶ τοῦ «ποτὲ δὲν φταίω ἐγὼ ἀλλὰ ὁ διπλανός», τὴν κατεδάφισι τοῦ Κολωνακιοῦ, προσχωρῶντας στὸ πανευρωπαϊκὸ τραμβικὸ Κίνημα τοῦ Στῆβ Μπάννον στὶς Βρυξέλλες, κατὰ τῆς σοσιαλδημοκρατικῆς Εὐρώπης τῶν τραπεζῶν τοῦ Σόρος.

Δημήτρης Κιτσίκης                                    7 Αὐγούστου 2018

433 – Ἀπὸ τὸ New York Times στὴν Καθημερινή: Ἡ Διεθνῆς τῶν Τραπεζῶν καὶ ὁ Κουφοντίνας

Δημήτρης Κουφοντίνας

433 – Ἀπὸ τὸ New York Times στὴν Καθημερινή: Ἡ Διεθνῆς τῶν Τραπεζῶν καὶ ὁ Κουφοντίνας

Ὁ ἐνδοκαπιταλιστικὸς ἐμφύλιος πόλεμος μαίνεται ἐπὶ ὅλου τοῦ πλανήτου μεταξὺ δύο στρατοπέδων: τοὺς ἐργολάβους τοῦ Τραμβίου (τὸ μαυροκόκκινο μέτωπο) καὶ τοὺς τραπεζίτες τῶν Κλίντον-Ὀμπάμα (τὸ σοσιαλδημοκρατικὸ μέτωπο). Τὸ δεύτερο μέτωπο ποὺ ὑποστηρίζεται ἀπὸ τὰ ἀμερικανικὰ ΜΜΕ  τῶν NYT-CNN, στὴν Ἑλλάδα ὑποστηρίζεται ἀπὸ τὸν διάδοχο τοῦ ἐκλιπόντος συγκροτήματος Λαμπράκη  (Τὸ Βῆμα-Τὰ Νέα), τὸ συγκρότημα Ἀλαφούζου ποὺ σήμερα, μαζὶ μὲ τὸν ΣΚΑΙ, ἀποτελεῖ μέρος τὸν μιντιακοῦ ὀργανισμοῦ τῆς οἰκογενείας Ἁλαφούζου καὶ τῆς π Group.

Στὴν Ἑλλάδα τὸ μαυροκόκκινο μέτωπο ἀντιπροσωπεύεται ἀντικειμενικὰ ἀπὸ τὰ δύο ἀκραῖα ἐπαναστατικὰ κόμματα τὸ ΚΚΕ καὶ τὴν Χρυσῆ Αὐγή, ἔστω καὶ ἐὰν  εὑρίσκονται μονίμως στὰ μαχαίρια. Χαρακτηριστικὸ εἶναι πὼς ἡ ἐκλογική τους δύναμις ἔχει σταθεροποιηθῆ γιὰ τὸν καθένα στὸ 7%. Σὲ αὐτὸ τὸ 14% ὁ ἐπαναστατισμὸς στὴν Ἑλλάδα προσθέτει τοὺς ἀντάρτες πόλεων, ἐμπνευσμένοι ἀπὸ ἀναρχικά, τροτσιστικὰ καὶ ἐξωκοινοβουλευτικὰ φασιστικὰ καὶ κομμουνιστικὰ κινήματα τριτοκοσμικῆς ὑφῆς ποὺ ἔχουν διάφορα ὀνόματα, τὸ πλέον γνωστὸ τῶν ὁποίων εἶναι ἡ 17Ν.

ΠΑΣΟΚ καὶ Σύριζα, σοσιαλιστικῆς τριτοκοσμικῆς προελεύσεως ὑπεστήριξαν μὲ ἀνομολόγητο τρόπο τὴν 17Ν. ποὺ ὑπεχρεώθησαν νὰ διαλύσουν μόνον κατόπιν πιέσεων τοῦ ἀμερικανικοῦ παράγοντος τῆς πρὸ-τραμβικῆς περιόδου. Ἀλλὰ πάντα ἡ συμπάθειά τους πρὸς τοὺς ἀγωνιστὲς τῶν ἀνταρτῶν πόλεων παρέμεινε ὡς νοσταλγία τῆς ἰδικῆς τους πολιτικῆς ἱστορίας, προτοῦ βυθισθοῦν στὴν διαφθορά. Ἔτσι ἐξηγεῖται ἡ εὔνοια ποὺ ὁ Σύριζα ἐπιδεικνύει πρὸς τὸ πρόσωπο τοῦ Κουφοντίνα.

Παραθέτω ἐδῶ ἀπόσπασμα τῆς ἀναλύσεως τοῦ φαινομένου αὐτοῦ ποὺ ἔκαμα στὸ βιβλίο μου, «Περὶ ἡρώων» (Ἐκδόσεις Ἡρόδοτος, 2014, 472 σελίδες), στὸ κεφάλαιο 18, «Πάμπλο», σσ. 293-305:

«Ὁ παμπλισμός, ὅπως καθιερώθη νὰ ὀνομάζεται ἡ ἰδεολογία ποὺ ἐθεμελίωσε ὁ Μιχάλης Ῥάπτης, εἶναι μία τάσι τοῦ τροτσκισμοῦ καὶ τῆς τετάρτης τροτσκιστικῆς διεθνοῦς ποὺ ἐπικεντρώνεται στὴν ὑποστήριξι τῶν ἐθνικοαπελευθερωτικῶν ἀγώνων τοῦ τρίτου κόσμου καὶ ποὺ συμπεριέλαβε καὶ τὴν Ἑλλάδα τῆς παπαδοπουλικῆς περιόδου ὡς τριτοκοσμικῆς χώρας. Ἡ μελέτη τοῦ παμπλισμοῦ βοηθᾷ τὰ μέγιστα στὴν κατανόησι τῶν ἀντιφάσεων τῆς ἰδεολογίας τοῦ ἀνδρεϊσμοῦ καὶ τῆς γενέσεως τῶν ἑλληνικῶν ὁμάδων ἀντάρτικου πόλεων ὅπως ὑπῆρξε ἡ 17Ν. Πράγματι, ὁ τριτοκοσμισμός, ἤ τριτοκοσμικὸς φασισμός, προωθεῖ τὴν ἄνοδο τῶν μικροαστικῶν στοιχείων στὶς χῶρες τοῦ τρίτου κόσμου ποὺ ἐπιφέρει συνάμα καὶ τὴν ἄνοδο τῆς διαφθορᾶς. Χαρακτηριστικὸ παράδειγμα εἶναι ἡ ἐξέλιξη τῆς ἀβασιλεύτου δημοκρατίας τῆς Κίνας, 1912-1949, ὅπου ἡ ἄνοδος τῶν μικροαστικῶν στοιχείων ποὺ προώθησε ὁ ἀρχηγὸς τῆς Ἐπαναστάσεως Σοὺν Γιὰτ-σέν, κατέληξε στὴν ὁλοκληρωμένη διαφθορἀ τοῦ διαδόχου του Τσιάνγκ Κάϊ-Σέκ. Ἄλλο παράδειγμα εἶναι ἡ ἐξέλιξη τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας ἀπὸ τὸ ΠΑΚ στὸ ΠΑΣΟΚ καὶ ἡ κορύφωση τῆς διαφθορᾶς ἐπὶ καθεστῶτος Σημίτη. Ὁ Πάμπλο ἔζησε προτοῦ πεθάνει τὴν συντριβὴ τοῦ τριτοκοσμικοῦ ὁράματος τοῦ ἀνδρεϊσμοῦ καὶ ἐὰν ἔζη σήμερα θὰ ἦτο παρὸν στὴν συντριβὴ τοῦ ὁράματος τοῦ Σύριζα.

«Ἔχουμε ἐπανειλημμένως ἐπισημάνει ὅτι τὸ ἑλληνικὸ κρατίδιο ποτὲ δὲν ἐδημιούργησε μία ἰδεολογία ποὺ νὰ ἠδύνατο νὰ ἐξαχθῆ ἐκτὸς τῶν ὀρίων του. Ὁ ἀνδρεϊσμὸς ὑπῆρξε μία μεγάλη ἀποτυχία ἄν καὶ ἐπηρεάσθη μερικῶς ἀπὸ μία ἑλληνογενῆ διεθνῆ ἰδεολογία, τὸν παμπλισμό, ὁ ὁποῖος προσέγγισε μίαν ἄλλη διεθνῆ ἰδεολογία, τὸν τιτοϊσμό... Ὁ Πάμπλο ἐπέστρεψε στὴν Ἑλλάδα τὸ καλοκαίρι τοῦ 1974, μετὰ τὴν μεταπολίτευση, ὕστερα ἀπὸ ἀπουσία 37 ἐτῶν, μὲ πλαστὸ χιλιανὸ διαβατήριο ποὺ εἶχαν φτειάξει οἱ φίλοι του «σὲ μερικὰ λεπτά».

«Στὴν αὐτοβιογραφία του ὁ Πάμπλο ἀναφέρεται συχνὰ στὸν Ἀνδρέα Παπανδρέου. Ἐπειδὴ καὶ οἱ δύο τους ἀπεβίωσαν τὸ 1996, δηλαδὴ ἕξι χρόνια πρὶν ἀπὸ τὴν σύλληψι τῶν μελῶν τῆς 17Ν ποὺ ἐπραγματοποιήθη τὸ 2002, ἐπὶ πρωθυπουργίας τοὺ ἀντιανδρεϊκοῦ ΠΑΣΟΚ τοῦ Κώστα Σημίτη, τὰ ὀνόματά τους ναὶ μὲν ἀνεφέρθησαν ἀλλὰ οἱ ἀρχὲς ἀσφαλείας δὲν ἐπροχώρησαν περαιτέρω. Οἱ ἱστορικοὶ ὅμως εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ θέσουν τὸ θέμα γιὰ τὸ ὁποῖο ἴσως στὸ μέλλον δοθῇ λύση, ἐὰν φυσικὰ εὑρεθοῦν τὰ ἀπαραίτητα ἀποδεικτικὰ στοιχεῖα...

«Ἡ πρώτη μνεία τοῦ Ράπτη στὸ ὄνομα τοῦ Ἀνδρέα, ἔχει ὡς ἑξῆς: «Ἤμουν ἀπὸ τὰ ἡγετικὰ στελέχη τῆς κοινῆς ὀργάνωσης ποὺ εἰχαμε ἱδρύσει τὸ 1934 μὲ τὸν Παντελῆ Πουλιόπουλο, καὶ στὴν ὁποία φοίτησε ἀργότερα γιὰ λίγο ὁ Ἀνδρέας Παπανδρέου» (σ.52). Ἡ δεύτερη μνεία εἶναι τῶν ἀρχῶν τοῦ 1974, πάντα μὲ τὴν τριπλὴ ἰδέα εἰσχωρήσεως μὲ συνωμοτικὸ τρόπο στὶς τάξεις τοῦ ταξικοῦ ἐχθροῦ, ἐξαγγελίας τῆς ἀρχῆς τῆς κοινωνικῆς αὐτοδιαχειρίσεως καὶ τῆς προτεραιότητος τοῦ ἐθνικοαπελευθερωτικοῦ ἀγῶνος («Ἡ Ἑλλὰς στοὺς Ἕλληνες»). Γράφει λοιπὸν ὁ Ράπτης: «Τὰ γεγονότα τοῦ Πολυτεχνείου καὶ ἄλλες ἐνδείξεις μὲ εἶχαν πείσει πὼς βαδίζαμε πρὸς ἀλλαγή, πτώση τῆς χούντας, ἀλλὰ ὄχι μὲ τὴν μορφὴ λαϊκῆς ἔνοπλης ἐξέγερσης, ὅπως γιὰ καιρὸ θέλαμε νὰ πιστεύουμε στοὺς κύκλους μας. Μέσα μου ὡρίμαζε ἡ ἰδέα ὅτι ἴσως τὸ ΠΑΚ... θὰ ἔπρεπε νὰ μετατραπῆ σὲ ἕνα Ἀριστερὸ Σοσιαλιστικὸ Κόμμα, ὅσο ἀριστερὸ θὰ πήγαινε στὶς ἰδέες τοῦ Ἀ. Παπανδρέου.... Ἔκατσα κι ἔγραψα ἕνα τέτοιο γράμμα στὸν Ἀ. Παπανδρέου, ποὺ ἦταν τότε στὸν Καναδᾶ, ὅπου ἀνέφερα ἐπίσης τὸ ἐνδεχόμενο ἀλλαγῆς στὴν Ἑλλάδα, μὲ ἐπαναφορὰ κατ’ ἀρχὴν τοῦ Καραμανλῆ»(σ.239). Ἡ τρίτη μνεία εὑρίσκεται στὶς ἐκμυστερεύσεις τοῦ Πάμπλο πρὸς τοὺς Γάλλους Faligot καὶ  Kauffer: 3η Σεπτεμβρίου 1938. Ὁ Ράπτης καὶ οἱ σύντροφοί του ἱδρύουν τὴν Τετάρτη Διεθνῆ τῶν Τροτσκιστῶν. 3^η Σεπτεμβρίου 1974. Ὁ μαθητής του Ἀνδρέας Παπανδρέου ἱδρύει τὸ ΠΑΣΟΚ, «ἕνα κόμμα στὸ ὁποῖο γιὰ λίγο θὰ συμμετάσχουν καὶ οἱ ἕλληνες ὀπαδοὶ τοῦ Πάμπλο, οἱ ὁποῖοι ἀργότερα ἀποχωροῦν ὁριστικά. Ἡ ἀποχώρηση αὐτὴ δὲν ἐμπόδισε τὴν διατήρηση στενῶν σχέσεων ἀνάμεσα στὸν μελλοντικὸ πρωθυπουργὸ καὶ τὸν ἐπαναστάτη ἀγωνιστή»(Eminences grises,σ.287-325).

«Ἐδῶ εἶναι τὸ κλειδὶ τοῦ παραμένοντος μυστηρίου τῶν φημολογουμένων σχέσεων τοῦ Πάμπλο καὶ Ἀνδρέα Παπανδρέου μὲ τὴν 17Ν. Στὸ βιβλίο του, Ἡ Δημοκρατία στὸ Ἀπόσπασμα,τὸ ὁποῖο ἔγραψε στὸ Τορόντο τοῦ Καναδᾶ τὸ 1972, ὁ Ἀνδρέας Παπανδρέου συνεφώνησε ἀπολύτως μὲ τὶς τριτοκοσμικὲς θέσεις περὶ ἐνόπλου ἐθνικοαπελευθερωτικοῦ ἀγῶνος  τῶν Ἑλλήνων ποὺ προσεπάθησε νὰ βάλη ἀνεπιτυχῶς σὲ πράξη τὸ ΠΑΚ στὸ ἐσωτερικὸ τῆς Ἑλλάδος. Ἔγραφε στὸ βιβλίο αὐτὸ ὁ Ἀνδρέας: «Ἡ οὐσία τοῦ ἑλληνικοῦ προβλήματος εἶναι ἁπλή Ἡ πατρίδα μας εἶναι χώρα ὑπὸ κατοχή. Καὶ ἡ κατοχὴ εἶναι ἀμερικανική. Μόνο οἱ στολὲς καὶ ἡ γλῶσσα εἶναι ἑλληνικές. Καὶ λύση τοῦ ἑλληνικοῦ προβλήματος δὲν ὑπάρχει καμμία στὸ πολιτικὸ ἐπίπεδο [συνεπῶς ὑπάρχει μόνον διὰ τῶν ὅπλων]...Ὁ ἀγώνας μας εἶναι ἐθνικοαπελευθερωτικός» (προμετωπίδα τοῦ βιβλίου).

«Κατὰ τὸ πρότυπο ὅλων τῶν ἐθνικοαπελευθερωτικῶν κινημάτων... ἡ δράσις του διαχωρίζεται σὲ δύο κλάδους: τὸ νόμιμο σκέλος ποὺ δρᾷ ὡς κόμμα στὴν Βουλή, καὶ στὸ ἔνοπλο παράνομο σκέλος (παράδειγμα καὶ στὴν Ἰρλανδία καὶ στὴν χώρα τῶν Βάσκων) ποὺ συνεχίζει τὸν «τρομοκρατικὸ» ἀγῶνα «ἐν ἀγνοίᾳ» τοῦ νομίμου σκέλους. Τέτοια ἐξέλιξη εἶδαν μερικοὶ μετὰ τὸ 1974 λέγοντας ὅτι τὸ ΠΑΚ εἶχε διαχωρισθῆ στὸ νόμιμο ΠΑΣΟΚ ὑπὸ τὴν ἡγεσία τοῦ Ἀνδρέα Παπανδρέου καὶ στὴν παράνομη 17Ν ὑπὸ τὴν ἐπιρροὴ τοῦ Ράπτη. Ἡ μακροχρόνιος ὅμως παραμονὴ στὴν παρανομία ὀργανώσεως ἀντάρτικου πόλεων, τὴν ἐκθέτει στὸν ἐκτροχιασμό της ἀπὸ τὴν διείσδυση μυστικῶν ὑπηρεσιῶν.

           

«Τέτοιο ἦταν τὸ νόημα τοῦ ἄρθρου τοῦ Πάμπλο στὸ Βῆμα, στὶς 20 Ὀκτωβρίου 1991, ἀπευθυνόμενος πρὸς τὴν 17Ν: Σὲ μία κοινωνία σὰν τὴν ἑλληνική, ποὺ ἔχει μεταλλαχθῆ σὲ σικελική, μαφιόζικη ἀπεράντου διαφθορᾶς, ἀκόμη καὶ ἀγνὰ ἐθνικοαπελευθερωτικὰ κινήματα ἀντάρτικου πόλεων, δύνανται νὰ μολυνθοῦν καὶ μὲ τὴν σειρά τους νὰ σαπίσουν. Γράφει λοιπόν: «Ἡ Ἑλλάδα σήμερα περνᾷ σὲ μαφιόζικη ἀναβάθμισή της. Μαφιόζικα συγκροτήματα ἀρπάζουν ὅ,τι μποροῦν, κυκλώματα κάθε εἴδους ἔχουν ἀρχίσει νὰ νέμονται τὴν οἰκονομία, τὸ κράτος, τὴν κοινωνία, ἐφορμοῦν ἀκάθεκτα, ἀρπάζουν ἀπὸ ἐδῶ καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ὅ,τι μποροῦν, ἀπὸ νοσοκομεῖα ἕως βραχονησῖδες... μοιράζεις ὅταν μπορεῖς ΄φακελάκια΄ παντοῦ, ἀγοράζεις  ΄ὑπηρεσίες΄, ἀκόμα καὶ ΄τρομοκρατικές». Τὸ παραπάνω κείμενο εἶναι συνταρακτικὸ στὴν ἀλήθεια ποὺ περικλείει, ὅταν σκεφθῆ κανεὶς ὅτι ἐγράφη πρὶν ἀπὸ 27 ὁλόκληρα χρόνια γιὰ μιὰ κοινωνία ἡ διαφθορὰ τῆς ὁποίας ἔχει ἰλιγγιωδῶς πολλαπλασιασθῆ!»

Σήμερα, τὸ συγκρότημα τῆς «Καθημερινῆς» ἐκπροσωπεῖ αὐτὴν τὴν «σικελικὴ μαφία τοῦ Κολωνακιοῦ» κατὰ Πάμπλο. Γι’αὐτὸ καὶ τρομοκρατεῖται ἀπὸ τὴν ἐνδεχομένη μελλοντικὴ ἀπελευθέρωσι τοῦ Κουφοντίνα.

Δημήτρης Κιτσίκης                                               4 Αὐγούστου 2018