312 -Ἡ ἀποτυχημένη ὁλομέτωπη ἐπίθεση κατὰ τῆς Ἐκκλησίας

Κριαρᾶς καὶ ΓΑΠ: Ψυχαρισμὸς καὶ σοσιαλδημοκρατία

312 -Ἡ ἀποτυχημένη ὁλομέτωπη ἐπίθεση κατὰ τῆς Ἐκκλησίας

Καθυστερημένοι κύκλοι τῆς ἐλληνικῆς κοινωνίας διανοουμένων ποὺ παραμένουν συνδεδεμένοι μὲ τὴν δυτικὴ ἐπιστημοσύνη τοῦ Διαφωτισμοῦ τοῦ γαλλικοῦ ΙΗ΄αἰῶνος, ἰδίως ἐλευθεροτέκτονες, ἀδυνατοῦν νὰ καταλάβουν ὅτι πλέον ἡ Δύση ὅπως καὶ ὁ ὑπόλοιπος πλανήτης, ἔχει βάλει στὸ χρονοντούλαπο τῆς Ἱστορίας τὴν ἀθεΐα, ἀκόμη καὶ τὴν πανθρησκεία, ἐπιβεβαιώνοντας τὸν Ἀνδρέα Μαλρὼ ὅτι ὁ ΚΑ΄αἰὼν θὰ εἶναι θρησκευτικός, καὶ μάλιστα παραδοσιακὰ θρησκευτικός.

Μεταξὺ τῶν καθυστερημένων τούτων κύκλων διακρίνουμε στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία ἕνα μεγάλο ποσοστὸ φιλολόγων καὶ ἀρχαιολόγων (καὶ δή, εἰδικῶν τῆς Ἀρχαιότητος καὶ τοῦ Βυζαντίου) ἀποφοίτων τῶν ἀπιθάνου μετριότητος ἑλληνικῶν πανεπιστημίων, δημοτικιστῶν καὶ μονοτονιστῶν τῆς παραδόσεως τοῦ ΚΚΚ (Κόμμα Κακριδῆ Κριαρᾶ), οἱ ὁποῖοι ἐμμένουν νὰ ποτίζουν τὰ παιδιὰ τῶν σχολείων μας μὲ σκονισμένες ψευδοεπιστημονικὲς πεποιθήσεις προοδευτισμοῦ ποὺ ἡ ἴδια ἡ Δύση ἔχει κάνει πλέον παρελθόν. Ὁ δυτικισμὸς σὲ ὅλον του τὸν ῥασιοναλισμό, ἀντεπροσωπεύετο ἀπὸ τὸν καθηγητὴ Ἐμμανουὴλ Κριαρᾶ, τὴν μούμια αὐτὴ τοῦ δημοτικισμοῦ καὶ μαθητοῦ τοῦ Ψυχάρη, ποὺ κατέστρεψε κυριολεκτικὰ τὴν ἑλληνικὴ νεολαία μὲ τὴν βοήθεια τοῦ πολιτικοῦ ἐλευθεροτεκτονισμοῦ καὶ τῆς σοσιαλδημοκρατίας. Ἄν καὶ πεσπεισμένος μέχρι τὸν θάνατό του στὰ 108 χρόνια τὰ ὁποῖα ἐταλαιπώρησαν ἀφάνταστα τὸν λαό μας, ὄτι εἶχε κερδίσει ἀνεπιστρεπτὶ τὴν ἐκμηδένιση τῶν ἑλληνικῶν, ἡ παραδοσιακὴ πολυτονικὴ γραφὴ ἐπιστρέφει σήμερα ὡς ἐκδικητικὴ μάχαιρα.

Ἀκόμα καὶ ὁ κυβερνήτης Παπαδόπουλος, κατὰ τὴν περίοδο τῆς φωτισμένης δεσποτείας του, δὲν ἠδυνήθη νὰ κάμψῃ τὰ δύο κατεστημένα τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, τὸ πανεπιστημιακὸ καὶ τὸ ἐκκλησιαστικό, ποὺ παρέμεναν ἀκίνητα μεταξὺ τῆς βαβαυρικῆς καὶ βενιζελικῆς δυτικοποιήσεως (Κοραοψυχαρισμός σὺν Νεοημερολογιτισμός)  καὶ τῆς ἐλλείψεως δημιουργικότητος.

Ἡ ἀδελφότης Opus Dei, εἶχε ἱδρυθῆ στὴν Ἱσπανία τὸ 1928 καὶ συνέβαλε σημαντικὰ στὴν ἰδεολογιοποίηση τοῦ Βατικανοῦ. Ἕναν χρόνο ἀργότερα, τὸ 1929, ἡ κυβέρνηση τοῦ Μουσολίνι ὑπέκυψε στὶς πιέσεις τῆς ρωμαικαθολικῆς Ἐκκλησίας καὶ ὑπέγραψε μαζί της τὸ Κονκορδᾶτο ποὺ ἐπανίδρυε τὸ παπικὸ κράτος ὑπὸ τὴν μορφὴ τοῦ Βατικανοῦ, κράτος ποὺ εἶχε καταργηθῆ τὸ 1870. Ἡ «Ζωή» μιὰ πολὺ πιὸ ἤπια ἀδελφότης, χωρὶς τὴν σιδερένια πειθαρχία καὶ τὸν κυνισμὸ ποὺ πάντοτε ἐχαρακτήριζε τὸν παπισμό, εἶχε ἱδρυθῆ στὴν Ἑλλάδα 21 χρόνια ἐνωρίτερα, τὸ 1907. Ἡ Opus Dei εἶχε ἑτοιμάσει τὶς ἰδεολογικοθρησκευτικὲς προϋποθέσεις γιὰ τὸν θρίαμβο τῆς δικτατορίας τοῦ Φράνκο στὸν ἱσπανικὸ ἐμφύλιο πόλεμο τοῦ 1936-1939. Πράγματι ὁ Φρανκισμὸς δὲν ὑπῆρξε φασιστικὴ ἐπανάσταση, δηλαδὴ ἀνατροπὴ τῆς καθεστηκυίας τάξεως ὑπὲρ τοῦ μικροαστισμοῦ, γι’ αὐτὸ καὶ τὸ ἱσπανικὸ φασιστικὸ κόμμα τῆς Φάλαγγας εἶχε παραμερισθῆ πρὸς χάριν τῆς Opus Dei ἀπὸ τὸν Φράνκο. Μὲ τὸν ἴδιο τρόπο ἀπεδείχθη ὅτι τελικὰ ἡ 21η Ἀπριλίου 1967 στὴν Ἑλλάδα δὲν ὑπῆρξε φασιστικὴ ἐπανάσταση ἀλλὰ κατέληξε νὰ γίνη ὅτι καὶ στὴν Ἱσπανία τοῦ Φράνκο, δηλαδὴ ἕνα ἐγχείρημα περισώσεως τοῦ ἑλληνικοῦ καπιταλιστικοῦ κατεστημένου, δηλαδὴ δικτατορία. (Ἡ δικτατορία διαφέρει τῆς ὁλοκληρωτικῆς ἐπαναστάσεως, στὸ ὅτι πρόκειται γιὰ προσπάθεια διαφυλάξεως τοῦ «στάτους κβό» ποὺ κινδυνεύει ἀπὸ ἐπαναστατικὲς δυνάμεις). Στὸ μπλοκάρισμα τῶν ἐπαναστατικῶν ἀρχικῶν διαθέσεων τῆς 21ης Ἀπριλίου, καθοριστικὸ ρόλο ἔπαιξε ἡ «Ζωή», ὅπως ἀκριβῶς ἔγινε μὲ τὴν Opus Dei στὴν Ἱσπανία.

Ἡ λεγόμενη «Κίνηση» μετὰ τὸ 1945 ἦταν μία ὁμοσπονδία σωματείων στὴν  Ἀθήνα ποὺ συμπεριελάμβανε τὴν «Ζωὴ», ὅπως καὶ τὴν ὁμάδα τῆς Χριστιανικῆς Ἑνώσεως Ἐπιστημόνων τοῦ καθηγητοῦ Ἀλεξάνδρου Τσιριντάνη (1903-1977) καὶ τοῦ μελλοντικοῦ ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου Κοτσώνη. Ἡ Κίνηση ἦταν σαφῶς βασιλικὴ καὶ ἐθνικιστική, αὐτὸ ποὺ τὸ ΚΚΕ ὠνόμαζε μοναρχοφασισμό.

Ὁ ζωϊκὸς Ἱερώνυμος Κοτσώνης ἔγινε ἀρχιεπίσκοπος τῆς χούντας τῆς 21^ης Ἀπρι,λίου καὶ ἀργότερα ὁ ζωϊκὸς Ἀναστάσιος Γιαννουλᾶτος ἔγινε ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας καὶ οἱ δύο τους προώθησαν τὴν ἰδεολογία τοῦ ἑλληνοχριστιανικοῦ πολιτισμοῦ. Ἡ αἱρετικὴ θέση τοῦ Ἱερωνύμου ἀνεδείχθη μὲ τὴν δημοσίευση τοῦ βιβλίου του Ὁ ἀγαπισμὸς, ἐφ’ ὅσον γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία οὐδεὶς «ἰσμός» ὑπάρχει καὶ σίγουρα ἡ χριστιανικὴ ἀγάπη δὲν δύναται νὰ ἀναδειχθῆ σὲ ἰδεολογία.

Στὶς ἀρχὲς τοῦ 1968 ἔλαβε χώρα μία συνάντηση γνωριμίας μεταξὺ τῆς  νέας ἐκκλησιαστικῆς ἡγεσίας τῶν Ἀθηνῶν καὶ τῶν καθηγητῶν Πανεπιστημίου. Ὁ Ἱερώνυμος ἐζήτησε τὴν βοήθεια τῶν καθηγητῶν στὴν ἐθνικὴ ἀποστολὴ τῆς Ἐκκλησίας καὶ κατόπιν αὐτοῦ τοὺς προσεφώνησε τὸ δεξί του χέρι, ὁ Τσιριντάνης,  κάνοντας ἔκκληση γιὰ «τὴν σωτηρία τῆς νεολαίας». (βλ. Ἇλ. Τσιριντάνης, Διὰ τὴν πνευματικὴν διαπαιδαγώγησιν τῆς νεολαίας μας, Ἐκδόσεις Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν, μὲ πρόλογο τοῦ ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου, Ἀθῆναι, 1968).

Σήμερα, ἡ ἄθεη κυβέρνηση τοῦ Τσίπρα καὶ οἱ προσπάθειες τοῦ ὑπουργοῦ Παιδείας του νὰ ἀπομακρύνουν ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ παιδεία τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, θὰ ἔχουν τὴν ἰδια ἀποτυχία ποὺ ἐγνώρισε ὁ ἄθεος Ἀνδρέας Παπανδρέου τὴν ἐποχὴ τῆς μονοκρατορίας τοῦ ΠΑΣΟΚ  καὶ ὁ σοσιαλδημοκράτης υἱός του Γιῶργος Παπανδρέου.

Ἡ ἀναπόφευκτη ἐπιστροφὴ τοῦ μοναρχικοῦ θεσμοῦ στὴν Ἑλλάδα γιὰ νὰ δυνηθῇ νὰ κάμψῃ τὰ δύο κατεστημένα τοῦ Πανεπιστημίου καὶ τῆς Ἐκκλησίας ποὺ ἐμμένουν νὰ κρατοῦν τὸ κρατίδιο τῶν Ἀθηνῶν στὴν σφαῖρα τοῦ δυτικοῦ διαφωτισμοῦ, πρέπει νὰ πραγματοποιηθῇ στὰ πλαίσια ὄχι πλέον τῶν νεωτεριστῶν τῆς Ἀνατολικῆς Παρατάξεως, ζωϊκῶν,  μασόνων καὶ τουρκοφίλων κεμαλιστῶν, ἀλλὰ νὰ βασισθῆ στὸ βυζαντινὸ πρότυπο διακυβερνήσεως τῆς συναλληλίας, τῶν παλαιοημερολογιτῶν ἀντιμασονικῶν κύκλων τῆς Ὀθωμανίας, τῶν παραδοσιακῶν τῆς Ἀνατολικῆς Παρατάξεως, συνεχιστὴς τοῦ ὁποίου ὑπῆρξε ὁ Ἔρντογαν προτοῦ καταληφθῇ ἀπὸ τὴν σημερινή του μεγαλομανία.

Δημήτρης  Κιτσίκης                                22 Αὐγούστου 2016

311 – «Καθημερινή» καὶ «Ἐλεύθερη Ὥρα»: Παρελθὸν καὶ Μέλλον

Τὸ Κολωνάκι τὸ 1944 ἦταν διχασμένο μεταξὺ τῶν δωσιλόγων τῶν Γερμανῶν καὶ τῶν δωσιλόγων τῶν Βρεταννῶν, ἀλλὰ ὁλόκληρο ἐδιάβαζε τὴν κατοχικὴ Καθημερινή, ἐνῷ οἱ Ἑβραῖοι μετετρέποντο σὲ σαπούνι στὸ Ἄουσβιτς.  Δυστυχῶς στὰ Δεκεμβριανὰ τὸ Κολωνάκι δὲν ἰσοπεδώθηκε ἀπὸ τὸν ΕΛΑΣ


311 – «Καθημερινή» καὶ «Ἐλεύθερη Ὥρα»:  Παρελθὸν καὶ Μέλλον

«Ἡ Καθημερινή» εἶναι ἡ τυπικὴ συντηρητικὴ ἐφημερίδα τοῦ ἀστικοῦ κατεστημένου ποὺ ἑδρεύει στοὺς κύκλους τοῦ Κολωνακίου,  αὐτῆς τῆς μικροσκοπικῆς ἐπαρχίας τῆς Εὐρώπης, ὅπου κάποτε ὁ νᾶνος μπιμπικάνθρωπος Σημίτης, ἐδιοίκη τὸ ἀθηναϊκὸ κρατίδιο ἀπὸ τὴν Ἀναγνωστοπούλου 10, φανταζόμενος πὼς ἔμενε στὴν ἀγγλικὴ πρωθυπουργικὴ κατοικία τῆς 10 Downing Street. Μὲ τὸν ῥαδιοτηλεοπτικὸ σταθμὸ Σκάϊ καὶ τὸν ταλαντοῦχο διευθυντή του, Γκεμπελικὸ προπαγανδιστὴ Ἄρη Πορτοσάλτε, προωθεῖ συστηματικά, ὡς δῆθεν ἐνημέρωση, τὰ προϊόντα τοῦ ἀφεντικοῦ του Ἀλαφούζου μαζὶ μὲ προϊόντα τῆς Vodaphone, σχεδὸν δὲ ἀποκλειστικὰ προωθεῖ ὅλα τὰ ἄρθρα καὶ τὰ ἀρθρίδια τῆς «Καθημερινῆς», ἀφήνοντας στοὺς γελωτοποιούς της τὴν γελοιοποίηση τοῦ Ἁγίου Παστιτσίου καὶ τῶν προφητειῶν του ποὺ προβάλλονται ἀπὸ τὴν «Ἐλεύθερη Ὥρα».

«Ἡ Καθημερινή», τὸ 1982, εἶχε πρωτοστατήσει στὸ ἔγκλημα κατὰ τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας, μὲ τὴν ἐπιβολὴ τοῦ μονοτονικοῦ καὶ τὴν περιφρόνηση ποὺ ἔδειχνε στὴν θρησκεία τοῦ λαοῦ, τὴν Ὀρθοδοξία, εἶχε δὲ προσλάβει ὡς διευθυντὴ ἕναν ταλαντοῦχο δημοσιογράφο, τὸν Ἀλέξη Παπαχελᾶ, τὸν ὁποῖο μὲ τὸν καιρὸ ἐξευτέλισε στὸ ἐπίπεδό της, καταστρέφοντας τὴν ἀξία του. Σήμερα τὸ συγκρότημα  Ἀλαφούζου ἀγωνίζεται νὰ παραμείνῃ παρθένο στὰ μάτια τοῦ κόσμου κάτω ἀπὸ τὶς ἐπιθέσεις τῆς κυβερνήσεως Τσίπρα, ξεχνῶντας ὅτι ποτὲ δὲν ὑπῆρξε ἀντικειμενικὸ μέσο ἐνημερώσεως.

Ἀντιθέτως, ἡ «Ἐλεύθερη Ὥρα» εἶχε ξεκινήσει ὡς περιθωριακὴ ἐφημερίδα τῆς ἀθηναϊκῆς μικροαστικῆς κοινωνίας, χλευαζομένη ἀπὸ τὸ Κολωνάκι μὲ πολὺ μικρὴ κυκλοφορία, ἀλλὰ πάντα συνδεδεμένη μὲ τὸ ὀρθόδοξο φρόνημα τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἕως ποὺ πρὶν ἀπὸ μερικὰ χρόνια ἀνέλαβε ἕνας διαφορετικὸς δημοσιογράφος, ἀπὸ τὴν Δράμα, μὲ διδακτορικὸ ἀπὸ τὸ Πανεπιστήμιο τῆς Σόφιας, ποὺ σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς ἄλλους τῆς δημοσιογραφικῆς πιάτσας, δὲν εἶχε ξεκινήσει ὡς κομμουνιστής, γιὰ νὰ προδώσῃ μετὰ τὸ ΚΚΕ καὶ νὰ ἐνταχθῆ στὸ κολωνακιώτικο κατεστημένο, ἀλλὰ ἀντιθέτως, γλωσσομαθής, μὲ διεθνῆ κουλτούρα καὶ ὀρθόδοξο φρόνημα, κατείχετο ἀπὸ ἕνα μοναδικὸ προτέρημα γιὰ Ἕλληνα: Εἶχε ἀποκλείσει ἀπὸ τὸ λεξιλόγιό του τὰ συνήθη ἐλληνικὰ ἀνεκπλήρωτα «θά» καὶ, ἀπίστευτο γιὰ Ἕλληνα, ὅτι ἔλεγε τὸ ἔκανε καὶ τὸ ἔκανε καλά!

Μέσα σὲ μερικὰ χρόνια, μετουσίωσε τὴν «Ἐλεύθερη Ὥρα» σὲ ἐπαναστατικὴ ἐφημερίδα, δηλαδὴ ἀντικονφορμιστική, ἡ ὁποία ἐτοιμάζεται αὔριο νὰ γίνῃ ἡ κυρία ἐφημερίδα τοῦ νέου καθεστῶτος, τοῦ καθεστῶτος αὐτοῦ ποὺ θὰ βάλῃ τέλος στὴν ντροπιαστικὴ Μεταπολίτευση τοῦ 1974.

Σήμερα ἡ «Ἐλεύθερη Ὥρα» εἶναι ἡ μοναδικὴ ἐλευθερόφρωνη ἐφημερίδα ποὺ δημοσιεύει δίπλα δίπλα, ἄρθρα κομμουνιστικά, φασιστικά, μοναρχικά, ἀντιμοναρχικά, φιλοτουρκικά, ἀντιτουρκικά, μασονικά, ἀντιμασονικά, φιλοϊσραηλινά, ἀνθεβραϊκά, φιλοευρωπαϊκά, ἀντιευρωπαϊκά, φιλορωσικά, ἀντιρωσικά, φιλοαμερικανικά, ἀντιαμερικανικά, κλπ, μὲ μόνες σταθερές, τὴν ἐπάνοδο τοῦ μοναρχικοῦ θεσμοῦ, τὴν ἐπάνοδο τῆς ὀρθοδόξου παραδόσεως μέσῳ τοῦ παλαιοημερολογιτισμοῦ, τὴν ἐπάνοδο τῆς πολυτονικῆς γραφῆς καὶ τὴν ἐπιστροφὴ στὸ ἐθνικὸ νόμισμα. Κατακρίνει καὶ συνάμα ἐπαινεῖ ἀμφισβητούμενους πολιτικοὺς ὅπως τὸν Γιῶργο Παπανδρέου ἤ τὴν Ντόρα  Μπακογιάννη, ἀκόμη καὶ τὸν Τσίπρα, ὅταν αὐτὸς ἀγωνίζεται νὰ καθιερώσῃ τὸ δημοψήφισμα ὡς μέσον λαοκρατίας, κάτι ποὺ δύναται νὰ χρησιμοποιηθῇ στὸ μέλλον γιὰ τὴν ἐπάνοδο τῆς μοναρχίας.

Ἐγώ, ὡς ἀπολύτως ἀνεξάρτητος μὲ θέσεις ὑπὲρ τοῦ ΚΚΕ, τῆς ἀναρχίας, τοῦ ἐθνικομπολσεβικισμοῦ, τοῦ παλαιοημερολογιτισμοῦ, τῆς ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας, τοῦ κράτους τοῦ Ἰσραήλ, τῆς ἀρχαιολατρίας, τῆς πλατωνικῆς φιλοσοφίας τοῦ Πλήθωνος, ἱδρυτοῦ τοῦ δυτικοῦ πολιτισμοῦ, τοῦ διαλόγου τῶν θρησκειῶν, τοῦ μοναρχισμοῦ καὶ τῆς λαοκρατίας, ὥς καὶ τῆς πολυτονικῆς γραφῆς, γιὰ πρώτη φορὰ αἰσθάνομαι ἄνετα νὰ ἐκφρασθῶ ἐλεύθερα σὲ ἐφημερίδα χωρὶς τὸν φόβο τῆς λογοκρισίας ἤ τοῦ ἀποκλεισμοῦ.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 14 Αὐγούστου 2016

310 - Ὁ μῦθος τοῦ Μυστρᾶ

Ὁ Δημήτρης Κιτσίκης

καὶ ἡ Φρατρία τῶν Ἑλλήνων

τοῦ Πλήθωνος.

Ἡ διαχρονικότης τοῦ 

συμπαντικοῦ

Ἑλληνισμοῦ

«Ἐσμὲν Ἕλληνες τὸ γένος, ὥς ἡ τε φωνὴ καὶ ἡ πάτριος παιδεία μαρτυρεῖ»







310 - Ὁ μῦθος τοῦ Μυστρᾶ

Ὁ μῦθος εἶναι ὁ μεγενθυντικὸς φακὸς τῆς πραγματικότητος. Εἶναι ὑπερρεαλισμὸς στὴν Ἱστορία ποὺ ἐπιτρέπει, πέραν τῆς καθημερινότητος, νὰ διεισδύσῃ κανεὶς στὴν βαθύτερη ἔννοια τῶν πραγμάτων ποὺ ὁ ῥεαλισμὸς εὐνουχίζει μὲ τὴν ratio.

Ὅταν ἡ καθημερινότητα ὑποβιβάζει τὸν θαυμαστὸ κόσμο τοῦ Θεοῦ στὸ ἐπίπεδο τῆς ἀνθρωπίνης ἀνάγκης, ἡ μετριότητα δεσπόζει καὶ δὲν ξεπερνᾷ τὸ ἐμπόριο καὶ τὶς τέχνες. Καὶ τότε ἡ ζωὴ περνᾷ ἀπαρατήρητη. Ἡ θαυματουργὴ πεταλοῦδα πτερουγίζει ἐνώπιόν μας ἁπλῶς ὡς κοινὸ φαινόμενο χωρὶς ἐμεῖς νὰ ἀντιληφθοῦμε τὸ μήνυμά της.

Καὶ τί λέγει ἡ σημερινὴ καθημερινότης; Ὅτι ὁ Μυστρᾶς κείτεται νεκρὸς μέσα στὰ ἐρείπια ὡς ἄδεια καστροπολιτεία, ένῷ στοὺς πρόποδές του ὑπάρχει ὁ Νέος Μυστρᾶς, ὡς χωριὸ 485 κατοίκων κατὰ τὴν ἀπογραφὴ τοῦ 2001 καὶ ὡς ῥουμπίνι στὸ σκουριασμένο στέμμα του, τὰ Πικουλιάνικα μὲ 75 κατοίκους, τὸ πάλαι ποτὲ θέρετρο τῶν δεσποτῶν τοῦ Βυζαντινοῦ Μυστρᾶ, τῶν Ἑβραίων ἐμπόρων καὶ ἀργότερα τῶν προυχόντων τῆς Ὀθωμανίας, μὲ τὸ καμμένο κυπαρίσσι τοῦ Μυστρᾶ καὶ τὸ παραπλεύρως ἐρειπωμένο τζαμί.

Αὐτὴν  τὴν  σεμνὴ πραγματικότητα συνήντησα τὸ 1973, κάποιαν ἡμέρα ὡς περιπατητής στὰ μυστριώτικα χωράφια, καὶ αἴφνης ὡς κεραυνὸς ὁ μῦθος ἐξετυλίχθη ἐνώπιον μου, Μυστρᾶς καὶ Πικουλιάνικα στὸν ἄχρονο οὐρανό. Ναὶ ἐδῶ ηὑρίσκετο ἡ καρδιά τοῦ Γένους. Ἔπρεπε ἐδῶ νὰ ῥιζώσω, δίπλα στὸν φιλόσοφο Πλήθωνα τοῦ Μυστρᾶ, ὡς μυστικὸ μέλος τῆς φρατρίας του τῶν Ἑλλήνων, αὐτὸς ποὺ εἶχε ἱδρύσει ἀπὸ μόνος του, ἐκ τοῦ μηδενός, τὸν πολιτισμὸ τῆς Δύσεως.

Αὐτὸς ὁ σημερινὸς μηδαμινὸς χῶρος εἶχε ἱδρύσει Ἀνατολὴ καὶ Δύση, πέραν τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ πέραν τῆς Ῥώμης, ἀπὸ τοὺς Βιλλεαρδουίνους, τοὺς Παλαιολόγους μέχρι καὶ τοὺς Βενιζέλους-Κρεββατάδες. Ἐτρέφετο ἀπὸ τὴν γῆ τῶν Σπαρτιατῶν, ἐρχόμενος ἀπὸ αὐτοὺς καὶ ἐπιστρέφοντας σὲ αὐτοὺς τὸ 1830 ὅταν ἐπανιδρύθη ἡ Σπάρτη μὲ τὸν πληθυσμὸ τῶν Μυστριωτῶν. Ἔτσι ἕνα δίστιχο τῆς  ἐποχῆς ξεχώριζε τὸν Μυστρᾶ ἀπὸ τὰ διπλανὰ χωριά, μὲ τὸ αἷμα του τὸ ἑλληνικό, τὸ ἑβραϊκό, τὸ φράγκικο, τὸ ῥωμέϊκο καὶ τὸ τουρκικό, ὡς αἱμοδότρια τῆς νεκραναστημένης ἀπὸ τοὺς Γερμανοὺς Σπάρτης, λέγοντας: «Παρόρι μὲ τὰ κρύα νερὰ κι’Ἅι Γιάννη μὲ τὰ ἄνθη - Κι’ἐσὺ καημένε μου Μυστρᾶ ποὺ σ’ἔφαγε ἡ Σπάρτη».

Καὶ τότε, ὡς ἀστραπή, συνειδητοποίησα ὅτι τὸ κέντρο τῆς γῆς καὶ τοῦ ἐξωγηΐνου σύμπαντος εἶχαν μετατεθῆ ἀπὸ τὸν Ὄλυμπο καὶ τοὺς Δελφούς, στὸν Μυστρᾶ καὶ ὅτι ὁ Θεὸς ἠθέλησε σὲ ἐμένα, ἐκείνη τὴν ἡμέρα τοῦ 1973, σὲ ἕνα ἀνώνυμο χωράφι τοῦ Μυστρᾶ, νὰ μοῦ ἀποκαλύψῃ τὴν συμπαντικότητα τοῦ ἑλληνισμοῦ, σὲ ἐμένα τὸν Πανέλληνα μὲ τὶς πολλαπλὲς ὑπηκοότητες καὶ γλῶσσες, μὲ τρία διαβατήρια καὶ προέλευση τὴν Λέσβο, τὴν Κρήτη, τὴν Αἴγυπτο, τὴν Ἰταλία, τὴν Γαλλία, μὲ πνευματικὲς ῥίζες στὴν Βόρειο Ἀμερική, τὴν Τουρκία, τὸ Ἰράν, τὴν Ἰνδία, τὴν Ῥωσία καὶ τὴν Κίνα.

Καὶ ἔτσι τὴν ἑπομένη χρονιά, τὸ 1974, ἐπιστρέφοντας στὴν καθηγητική μου ἕδρα τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Ὀττάβας, συνήντησα  τυχαία τὴν Ἀδαμαντία (μὲ κλειστὰ μάτια ὁδηγούμενος κατὰ παπὰ Γιώργη Μεταλληνό, ἀπὸ τὸν Θεό) κόρη ἀγρότου τοῦ Μυστρᾶ-Πικουλιανίκων καὶ μέσα σὲ τρεῖς μῆνες τὴν ένυμφεύθην  καὶ ἀμέσως τῆς ἔκτισα ἀρχοντικὸ στὰ Πικουλιάνικα μὲ τὸ ὄνομα Πλήθων καὶ μὲ τὰ γραπτά μου, ἀπὸ τὸν Καναδᾶ στὴν Κίνα, πολὺ πέραν τῶν πυγμαίων τοῦ ἀθηναϊκοῦ κρατιδίου, ἐξήπλωσα τὸν συμπαντικὸ μῦθο τοῦ Μυστρᾶ.

Ἔκτοτε, πολλοί, χωρὶς νὰ μὲ γνωρίζουν προσωπικά, οὔτε τὴν παραπάνω ἱστορία,  συνεσπειρώθησαν μὲ θέλημα Θεοῦ γύρω ἀπὸ τὸν οὐράνιο αὐτὸν μῦθο καὶ οἱ Πανέλληνες τοῦ Μυστρᾶ ἐπολλαπλασιάσθησαν μέχρι τοῦ σημείου νὰ φθάση καὶ στὰ αὐτιὰ τοῦ Ῥώσου προέδρου Πούτιν, τὸν ὁποῖο καὶ ἐκαλέσαμε ἐπισήμως γιὰ νὰ στεφθῇ αὐτοκράτωρ στὸν Ἅγιο Δημήτριο τῆς νεκρῆς καστροπολιτείας.

Σήμερα, πολλαπλὲς φρατρίες συναγωνίζονται γιὰ τὸ  ποῖος ἀντιπροσωπεύει αὐθεντικὰ τοὺς Πανέλληνες τοῦ Μυστρᾶ, χωρὶς κανεὶς ἀπὸ αὐτοὺς νὰ ἔχῃ ὑπερβῇ πνευματικὰ τὰ σύνορα τοῦ κρατιδίου τῶν Ἀθηνῶν. Ἀλλὰ Πανέλλην σημαίνει νὰ εἶσαι παντοῦ ἐπὶ τοῦ πλανήτου, στὴν Γαλλία ὅπως καὶ στὴν Κίνα, ἑλληνοκεντρικὸς καὶ ὄχι ἐθνικιστής, ὄχι βεβαίως ἀπάτρις ἀλλὰ συμπαντικὸς Ἕλλην.

Παρὰ ταῦτα ἡ μόδα τοῦ πανελληνισμοῦ τοῦ Μυστρᾶ ἀποδεικνύει ὅτι ἡ πανελλαδικὴ ἰδέα ἔχει κάνει σημαντικὴ πρόοδο καὶ ὅτι οἱ πρὸ πενηντακονταετίας ῥήσεις μου ὅτι «ὁ ΚΑ΄αἰὼν θὰ εἶναι ἑλληνικὸς ἤ δὲν θὰ ὑπάρξῃ» καὶ ὅτι «ἡ Γῆ πρέπει νὰ μετονομασθῇ πλανήτης Ἑλλάς», θὰ πραγματοποιηθοῦν καὶ ὄχι ὁ Ἀρμαγεδδών, διότι ὁ Θεὸς ἔπλασε τὸ σύμπαν ἑλληνικὸ γιὰ τὴν αἰωνιότητα. Αὐτὸ εἶναι τὸ βαθύτερο νόημα τοῦ μύθου τοῦ Μυστρᾶ. Ὁ ἐθνικοσοσιαλιστὴ Ἀλφρέδος Ῥόζενμπεργκ εἶχε τιτλοφορήσει τὸ περίφημο βιβλίο του, «Ὁ μῦθος τοῦ Κ΄ αἰῶνος», ὡς μῦθο τοῦ αἵματος. Σήμερα, «Ὁ μῦθος τοῦ ΚΑ΄ αἰῶνος» εἶναι ὁ μῦθος τοῦ Μυστρᾶ.

Δημήτρης  Κιτσίκης                                                       7 Αὐγούστου 2016

309 - Ἡ ἀναπόφευκτη ἄνοδος τοῦ φασισμοῦ στὴν Εὐρώπη

Ὁ ἐπίσημος θρόνος τοῦ Σατανᾶ στὸ καζίνο τῶν Μπαχαμῶν, τὸ 2012. Ὁ Κιτσίκης ἐτόλμησε νὰ καθίσῃ ἐπάνω του, περιμένοντας τὴν κατάκαυση ὅλων τῶν καζινῶν τῆς ἁμαρτωλῆς Δύσεως ἀπὸ τὸν θριαμβεύοντα χριστιανικὸ θρησκοφασισμό 



309 - Ἡ ἀναπόφευκτη ἄνοδος τοῦ φασισμοῦ στὴν Εὐρώπη

Κάποιοι ἰσχυρίζονται ὅτι εἶμαι προφήτης. Καὶ οἱ συνάδελφοί μου στὰ ἑλληνικὰ πανεπιστήμια ἔχουν σκυλιάσει ἐναντίον μου, γιὰ δύο λόγους: 

α) Διότι ἀπὸ τὰ δώδεκα μου χρόνια ποὺ ἡ μοῖρα μου (ἡ κομμουνίστρια μητέρα μου Μπεάτα εἶχε καταδικασθῆ σὲ θάνατο τὸ 1948) μὲ ἔφερε στὶς στράτες τοῦ κόσμου μὲ τρεῖς ὑπηκοότητες, ἠμπόρεσα μέχρι τὰ 81 μου σήμερα νὰ παραμείνω ἀνεξάρτητος, χωρὶς ποτὲ νὰ γλύψω τὶς κατουρημένες ποδιὲς τῶν πολιτικῶν καὶ πανεπιστημιακῶν  κατεστημένων, ποὺ ὁμολογῶ ὅτι καὶ ἐγὼ θὰ ὑποχρεωνόμουν νὰ κάνω, ὅπως ὅλοι οἱ ἐγχώριοι συνάδελφοί μου, ἐὰν εἶχα ὑποχρεωθῆ νὰ παραμείνω στὴν χώρα τῆς φαιδρᾶς πορτοκαλέας. Γι’ αὐτὸ καὶ ποτὲ δὲν μὲ ἐκάλεσαν νὰ διδάξω ὡς ἐπισκέπτη καθηγητὴ σὲ ἑλληνικὸ πανεπιστήμιο.

β) Διότι ὅντας στὴν καρδιὰ τῆς Δύσεως ἐπωφελήθην ἀπὸ τὴν πολὺ ἀνώτερη παιδεία ποὺ μοῦ προσέφερε, σὲ σχέση μὲ τὴν ἑλληνική, καὶ ἠδυνήθην νὰ φθάσω σὲ ἐπιστημονικὰ συμπεράσματα ποὺ οἱ ἐγχώριοι συνάδελφοι σκοπίμως συνέχεαν μὲ προφητεῖες ἁγίων, ἄν καὶ ὅλοι οἱ Ἕλληνες, σταχυολογῶντας ξένες  δημοσιεύσεις, ἐσυνέχιζαν νὰ ἰσχυρίζονται, βεβαίως κατόπιν ἑορτῆς, ὅτι εἶχαν προβλέψει τὰ πάντα, ἀκόμη καὶ τὸ πρόσφατο τουρκικὸ πραξικόπημα!  Φθάνει νὰ διαβάσῃ κανεὶς τὰ σχόλια καμουφλαρισμένων  ἐγχωρίων συναδέλφων σὲ τηλεοπτικὲς καὶ δημοσιογραφικὲς συνεντεύξεις μου στὴν Ἑλλάδα, γιὰ νὰ συλλάβῃ τὸ εὖρος τοῦ φθόνου τους ποὺ εὐτυχῶς ἐξισορροπεῖται ἀπὸ τὴν κατανόηση ποὺ λαμβάνω ἀπὸ τοὺς νέους.

Τὸ 1990 λοιπόν, δηλαδὴ πρὶν ἀπὸ 26 ὁλόκληρα χρόνια, στὴν πρώτη ἔκδοση (Ἀκρίτας) τοῦ βιβλίου μου Ἡ Τρίτη ἰδεολογία καὶ ἡ Ὀρθοδοξία, ποὺ ἀπηγορεύθη (ναί, ἀπηγορεύθη) ἀπὸ τὴν Ἀδελφότητα «Ζωή», στὴν ὁποία ἀνῆκε ὁ ἐκδότης Δημήτρης Κόκκινος, ὡς αἱρετικό, ἔγραφα στὶς σελίδες 307-308: «Ἡ ἀντίδραση κατὰ τῆς ἀφομοιωτικῆς μανίας τοῦ παγκοσμίου δυτικοφερμένου καπιταλισμοῦ ἐκφράζεται μὲ τὴν ῥαγδαία ἐξάπλωση τῆς τρίτης ἰδεολογίας [δηλαδὴ τοῦ φασισμοῦ]. Μετὰ τὴν ὁλοσχερὴ ἧττα της στὴν Εὐρώπη, στὸ τέλος τοῦ δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, ἰδιαίτερα στὴν Ἰταλία καὶ τὴν Γερμανία, ἡ ἰδεολογία αὐτὴ ἀνεστήθη στὶς χῶρες τοῦ Τρίτου Κόσμου, ἀρχίζοντας ἀπὸ τὴν Ἀργεντινὴ τοῦ Περὸν καὶ τὴν Αἴγυπτο τοῦ Νάσσερ. Σὲ μερικὰ χρόνια ἔγινε ἡ ἐπικρατοῦσα ἰδεολογία στὸν Τρίτο Κόσμο. Μὲ τὴν πτώση τοῦ κομμουνισμοῦ στὴν Ἀνατολικὴ Εὐρώπη, τὸ 1989, ὁ δρόμος ἄνοιξε πλέον γιὰ τὴν ἐξάπλωση τοῦ φασισμοῦ καὶ στὴν Εὐρώπη. Διότι πρώην κομμουνιστὲς ἠμποροῦν εὔκολα νὰ μεταπηδήσουν στὸν φασισμό, ἀλλὰ πολὺ δύσκολα νὰ μετατραποῦν σὲ φιλελευθέρους. Μέσῳ τῆς Ἀνατολικῆς Γερμανίας, ἡ τρίτη ἰδεολογία [ὁ φασισμός], ἡ ὁποία  θὰ ἔχῃ ἐν τῷ μεταξὺ ἐπικρατήσῃ στὴν Ἀνατολικὴ Εὐρώπη, θὰ εἰσβάλῃ καὶ στὴν Δυτικὴ Εὐρώπη, χάρη στὴν ἑνοποίηση τῶν δύο Γερμανιῶν, καὶ θὰ φιλοδοξήσῃ νὰ καταστρέψῃ ὁλοσχερῶς τὴν Δύση ὡς πηγὴ τοῦ ἀστικοῦ καπιταλιστικοῦ πολιτισμοῦ. Εἶναι ὅμως ἀμφίβολο ἄν τελικὰ θὰ ἠμπορέσῃ νὰ τὸ ἐπιτύχῃ.

»Ἴσως ὅμως ὁ καιρὸς πλησιάζει καὶ τῆς πολιτικῆς ἀναβιώσεως τῆς ἀπανταχοῦ Ὀρθοδοξίας, στὴν Ἑλλάδα καὶ σὲ ὅλη τὴν ἔκταση τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς, ὅπου ἠμπορεῖ νὰ ἐμφανισθῇ ἕνας Μέγας Κωνσταντῖνος γιὰ νὰ ἀναλάβῃ -καθαριζόμενος κοντὰ στὸν πνευματικό του γέροντα- τὴν θεοκρατία τῆς Ὀρθοδόξου Πολιτείας, ὑπὸ τὴν πνευματικὴ καθοδήγηση τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Διότι μόνον αὐτὴ ἡ θεοκρατία θὰ εἶναι σὲ θέση νὰ καταργήσῃ τὸν δυτικὸ πολιτισμό. Διὰ τοῦτο εἶναι πολὺ σημαντικό, ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι νὰ καταλάβουν τὸ μάταιο τῶν προσπαθειῶν τῆς τρίτης ἰδεολογίας καὶ νὰ ὁδηγηθοῦν πρὸς τὸ νέο τοῦτο πολίτευμα, ἀποκλειστικὰ καὶ μόνον ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία».

Ὅμως, λόγῳ τῆς ἀπελπιστικῆς παρακμῆς τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας ποὺ δέκα χρόνια ἀργότερα, διέβη τὸν Ἀχέροντα μὲ τὸν ὀβολό-εὐρὼ στὸ στόμα, μᾶς ἐπρόλαβαν οἱ Ἄραβες σουννῖτες στὸ ἔργο κατεδαφίσεως τῆς Δύσεως.

Ἡ Τουρκία, μετὰ ἀπὸ μία περίοδο ψευδοφιλελευθερισμοῦ, ἀπὸ τὸ 1950 στὸ 2002, ἄν καὶ γεμάτη πραξικοπήματα, ἐπέρασε ἀπὸ τὴν ἄνοδο στὴν ἐξουσία τοῦ Ἔρντογαν, στὴν σφαῖρα τοῦ ἰσλαμοφασισμοῦ. Οἱ κυβερνήσεις τῆς Δύσεως, μέχρι τὸ 2013, ἠθέλησαν  νὰ πιστεύσουν στὶς λανθασμένες ἀναλύσεις ποὺ ἐσυνέχιζαν νὰ παρουσιάζουν τὸ καθεστὼς τῆς Ἀγκύρας ὡς δημοκρατικό, μὲ τὸν ἴδιο τρόπο ποὺ  ἐπαρουσίαζαν στὸ παρελθὸν ὡς προοδευτικὰ καὶ σοσιαλιστικὰ τὰ λαϊκοφασιστικὰ καθεστῶτα τοῦ Τρίτου Κόσμου.

Μετὰ ὅμως ἀπὸ τὸ πραξικόπημα τῆς 15^ης Ἰουλίου 2016, ὁ ἰσλαμοφασιστὴς Ἔρντογαν ἐνῷ ἔχει ἐξαπολύσει πογκρὸμ κατὰ τοῦ ἰδίου τοῦ λαοῦ του, τοῦ στρατοῦ του, τοὺς ἐκπαιδευτικοὺς καὶ τοὺς δημοσιογράφους, συνεχίζει νὰ ὑποστηρίζεται ὑποκριτικὰ ἀπὸ τοὺς δυτικοευρωπαίους ἡγέτες ὡς πρόμαχος τῆς δημοκρατίας κατὰ τοῦ φασισμοῦ!

Ἐνῷ ἡ Εὐρώπη γνωρίζει μία χωρὶς προηγούμενο εἰσβολὴ τῶν πρώην δούλων τῶν ἀποικιῶν της ποὺ ἐμπνέονται μὲ ἀπιστευτο μῖσος ἐναντίον της, κουβαλῶντας στὰ φτερά τους τὸν ἰσλαμοφασισμό, μὲ ἀντίκτυπο τὴν ταχυτάτη ἐπάνοδο στὴν κοιτίδα του τοῦ εὐρωπαϊκοῦ φασισμοῦ, αὐτή, στὸ ὄνομα τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων ποὺ ὅμως εἶχε συστηματικὰ καταπατήσει τὴν ἐποχὴ τῶν ἀποικιακῶν της κατακτήσεων, συνεχίζει νὰ ἀρνεῖται νὰ  ἀνυψώσῃ ἀμυντικὰ φράγματα κατὰ αὐτῆς τῆς εἰσβολῆς.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 2 Αὐγούστου 2016