562 - Ὀρθοδοξία καὶ γλῶσσα ἑλληνική

Τὰ Εὐαγγέλια  εἶναι ἑλληνικὰ καὶ μόνον ἑλληνικὰ καὶ χάνουν τὸ θεῖο μυστήριό τους στὰ ἀγγλικά

562 - Ὀρθοδοξία  καὶ γλῶσσα ἑλληνική

https://www.briefingnews.gr/orthodoxia/i-teleytaia-synenteyxi-toy-p-metallinoy-gia-tin-orthodoxia-kai-ton-ellinismo

Ἡ πανδημία ἔφερε στὸν ἑλληνισμὸ τῆς Διασπορᾶς ἕνα πολὺ θετικὸ ἀποτέλεσμα. Χάρις στὸν κατ’οἶκον ἐγκλεισμὸ ἐπανέφερε τὴν συνοχὴ τῆς οἰκογενείας, ἐτιμώρησε τὴν δυτικόστροφη Ὀρθοδοξία, κλείνοντας τὶς Ἐκκλησίες τῆς Διασπορᾶς καὶ ἐπιτρέποντας στοὺς Ἕλληνες τοῦ ἐξωτερικοῦ νὰ παρακολουθήσουν ἀπὸ τηλεοράσεως τὶς ἀκολουθίες καὶ τὶς λειτουργίες ποὺ ἀνεμεταδίδοντο ἀπ’εὐθείας ἀπὸ τὰ ΜΜΕ τῆς ἑλληνικῆς Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς.

Οἱ πάντες εὐθὺς ἐννόησαν εἰς τὰ σπίτια τους τὴν τεραστίαν σημασίαν συζεύξεως τῆς παραδοσιακῆς ἑλληνικῆς γλώσσης τοῦ Εὐαγγελίου γιὰ τὴν πλήρη κατανόησι τοῦ ὀρθοδόξου μυστηρίου. Τὸ Εὐαγγἐλιον στὴν ἀγγλικὴ εἶναι τόσο ἄνοστο ποὺ οὐδαμῶς δύναται νὰ ἐκπέμψῃ τὴν μαγεία τοῦ θείου λόγου. Εἶναι σὰν ξαναζεσταμένο πιάτο μετὰ ἀπὸ πολυήμερη τοποθέτησι στὸ οίκογενειακὸ ψυγεῖο, ἀνάλατο, ἄνοστο καὶ ἀλάδοτο.

Φυσικὰ καὶ ἡ ὀρθόδοξη παράδοσις δὲν καθιέρωσε ποτὲ μία ἐπίσημη ἐκκλησιστικὴ γλῶσσα, ὡς τὴν ἑλληνική. Μὲ πρωταρχικὸ μέλημα τὴν χρησιμοποίησι τῶν γλωσσῶν τῆς ὀρθοδοξου Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς, τὰ σλαβόνικα, τὰ ῥωσσικά, τὶς σλαυϊκὲς γλῶσσες, τὰ ῥουμανικά, τὰ ἀλβανικἀ, τὰ ἀραβικά, τὰ τουρκικά, ποτὲ δὲν ἀπηγόρευσε τὴν τέλεσι τῶν ἐκκλησιαστικῶν μυστηρίων στὶς φραγκικὲς γλῶσσες καὶ τὰ ἀγγλικὰ πρωτίστως κατέκλυσαν τὴν δυτικὴ Ὀρθοδοξία.

Πρόσθετο μέλημα τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ κατεστημένου ἦταν νὰ μὴ χάσουν τὴν πελατεία τους συνεπῶς καὶ τἀ ἔσοδά τους καὶ ἐξ’αὐτοῦ ἡ θεωρία ποὺ διέδωσαν ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία χωρὶς τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα ἦταν ἐξ’ἴσου σημαντικὴ ἀρκεῖ ὁ ἐκκλησιαζόμενος νὰ ἀρθρώνῃ τὴν φράσι «I am proud to be a Greek Orthodox» μὲ ἕνα πρόσθετο  ἁπλῶς «γειά σου» καὶ «ὄπα».

Ὑποχρεωτικὰ μὲ τὰ ἀγγλικὰ ἠκολούθησαν καὶ οἱ δυτικισμοὶ ῥωμαιοκαθολικοὶ καὶ προτεσταντικοί.  Τὸ ὀρθοδοξο ἑλληνικὸ μάτι ἔπρεπε νὰ συνηθίσῃ στὰ δυτικὰ στασίδια ἀντὶ σὲ καρέκλες ποὺ ἕδιναν τὸ ὑποχρεωτικὸ ἀντιορθόδοξο ἔναυσμα στοὺς πιστοὺς νὰ γονατίζουν στά  «σὰ ἐκ τῶν σῶν». 

Προσετέθη χριστουγεννιάτικο δένδρο ἐντὸς ναοῦ, ἁρμόνιο, Sunday school γιὰ τὰ παιδιὰ στὰ ἀγγλικὰ μὲ ἀνομολόγητο σκοπὸ νὰ ἀφελληνίζονται καὶ νὰ ξεχνοῦν τὰ ἑλληνικὰ τῆς γιαγιᾶς, κατὰ τὴν διάρκεια τῆς κυριακάτικης λειτουργίας, εἴδους νηπιαγωγείου.

Προσετέθησαν οἱ καρδοῦλες τοῦ δῆθεν ἁγίου Βαλεντίνου τῆς 14ης Φεβρουαρίου, ἀντὶ νὰ ἑορτάζεται τὸ σύμβολο τῆς χριστιανικῆς οἰκογενείας τῶν ἀποστόλων Ἀκύλλα καὶ Πρισκίλλη στὶς 13 Φεβρουαρίου, ἡ καθιέρωσις τῆς ἀποδοχῆς ἀπὸ τοὺς ἐκκλησιαζομένους τῆς θείας κοινωνίας κάθε Κυριακὴ χωρὶς νηστεία, οἱ πολιτιστικοὶ σύλλογοι «Παρνασσός» χρηματοδοτούμενοι ἀπὸ τὶς ἑλληνικὲς πρεσβεῖες, τυπικὰ προσκολλημένοι στὶς ὀρθόδοξες ἑλληνικὲς κοινότητες ἀλλὰ οὐσιαστικὰ ἀντιορθόδοξες λειτουργῶντας ἀποκλειστικὰ στὰ ἀγγλικά.

Τὸ ὅλο κλῖμα στὶς φραγκικὲς χῶρες εἶναι ἀποπνικτικὸ γιὰ τὴν ἐπιβίωσι τῆς ἑλληνωρθοδοξίας. Παράδειγμα: Τελευταῖα ὁ Mark Zuckerberg μὲ ἀπέκλεισε ἀπὸ τὸ Facebook ἐπειδὴ ἀναρτοῦσα συστηματικὰ κείμενά μου ὑποστηρίζοντας τὴν Ὀρθοδοξία, ὄχι ἔπειδή, ὅπως ὑποστηρίζουν οἱ ἀντισημίτες, ἐπειδὴ εἶναι ἑβραῖος (Zuckerberg was raised in a  Reform Jewish household & he can read and write French, Hebrew, Latin, and ancient Greek-Wikipedia) ἀλλὰ ἐπειδὴ εἶναι Φράγκος, ἀποδεχόμενος τὴν σημερινὴ ἀποσυνδεδεμένη  ἀπὸ τὴν παράδοσι δυτικὴ κοινωνία.

Φυσικὰ καὶ ἡ Ὀρθοδοξία δὲν δύναται νὰ εἶναι ἐθνικιστικὴ ἀλλὰ οὔτε καὶ ἐχθρικὴ πρὸς οἱαδήποτε ἀλλη θρησκεία ἐξ ἀποκαλύψεως, ὅπως εἶναι ὁ ἑβραϊσμός, τὸ Ἰσλὰμ ἤ ὁ ἰνδουϊσμός. Γνωρίζει δὲ ὅτι τὰ ἑλληνικά, πηγὴ ὅλων τῶν γλωσσῶν καὶ τῶν πολιτισμῶν, μελετᾶται σήμερα μόνον ἀπὸ μικρὴ μειονότητα τοῦ πλανητικοῦ πληθυσμοῦ. 

Ἀλλὰ γνωρίζει ἐπίσης ὅτι στὴν Νέα Ἰερουσαλὴμ τὰ ἑβραϊκὰ ἔχουν ἀντικατασταθῆ μὲ τὰ ἑλληνικὰ τῆς Καινῆς Διαθήκης καὶ ὅτι ἡ πλανητικὴ ἐξάπλωσις τοῦ ἐλαττωματικοῦ τέκνου τοῦ ἑλληνισμοῦ ὀνόματι Δύσις ἐξήπλωσε, ταυτοχρόνως μὲ τὴν ἐξάπλωσί της, τὶς βασικὲς ἀξίες τοῦ ἑλληνισμοῦ. Συνεπῶς, πρωταρχικό μας μέλημα εἶναι νὰ πείσωμε, τὴν Κίνα φερ’εἰπεῖν, νὰ θέσῃ, δίπλα στὰ κινεζικά, τὴν ἐκμάθησι τῶν ἑλληνικῶν  τῆς Καινῆς Διαθήκης καὶ αὐτὸ δύναται νὰ ἐπιτευχθῇ μόνον μὲ φωτισμένους παραδοσιακοὺς ἑλληνωρθοδόξους χριστιανούς.

Δημήτρης Κιτσίκης                  17 Ἀπριλίου 2020,  Μεγάλη Παρασκευή.

561- Ποία εἶναι ἡ πίστις εἰς τὴν χριστιανικὴν Ἀνάστασιν;

Κατόπιν Πανδημίας (ἡ Δευτέρα Παρουσία εἶναι τὸ θέμα τῆς ἡμέρας) 

561- Ποία εἶναι ἡ πίστις εἰς τὴν χριστιανικὴν Ἀνάστασιν;

Ὁ καθημερινὸς χριστιανὸς πιστεύει στὴν Δευτέρα Παρουσία (στὰ γαλλικὰ Jugement dernier) ἀλλὰ διερωτᾶται πὼς θὰ φαίνεται ὅταν ἀναστηθῇ. Ἐὰν ἀποβιώσῃ παιδὶ θὰ ἀναστηθῇ ὡς παιδί; Ἐὰν ἀποβιώσῃ σὲ προχωρημένη ἡλικία θὰ ἀναστηθῇ ὡς γέρος; Καὶ ὁ Χριστὸς πῶς ἀνεστήθη; Μὲ τὸ σῶμα του στὰ 33 χρόνια τῆς ζωῆς του;

Ἐπιστήμη σημαίνει αὔξησις τῆς γνώσεως. Ὁ νομπελίστας φυσικός (τοῦ 1965), ὁ ἀμερικανὸς Richard Feynman, ἐδήλωνε πὼς «Ἐπιστήμη εἶναι ἡ πίστις στὴν ἄγνοια τῶν εἰδικῶν». Ὡς καθηγητὴς πανεπιστημίου συνεφώνησα ἀπολύτως μὲ αὐτὸν τὸν συνάδελφό μου. Ἀπὸ τὸν δάσκαλο τοῦ Δημοτικοῦ μέχρι  καὶ τὸν πανεπιστημιακὸ ὁ ἀσχολούμενος μὲ τὴν γνῶσι εἶναι σοφὸς κουμπούρας.Ὁ Feynman ὑπεστήριζε πὼς ἡ ἐπιστημονικὴ διαδικασία παρῆγε εἰδικοὺς χωρὶς γνῶσιν.

Τρία εἶναι τὰ ἐπίπεδα τῆς γνώσεως, ἀπὸ κάτω πρὸς τὰ ἐπάνω: α) Ἡ γνῶσις τῶν φυσικῶν-ὑλικῶν φαινομένων (Ἄϊνσταϊν). β) Ἡ γνῶσις τῶν ψυχικῶν φαινομένων (Φρόϋδ). γ) Ἡ γνῶσις τῶν πνευματικῶν φαινομένων (Χριστός). Τὸ φαινόμενο τῆς ἀνθρωπίνης ἀναστάσεως ὑπάγεται στὸ τρίτο ἀνώτατο ἐπίπεδο τῆς γνώσεως γι’αὐτὸ καὶ εἶναι δυσκολονόϊτος γιὰ τὸν καθημερινὸ ἄνθρωπο ποὺ ἀδυνατῶντας νὰ καταλάβῃ τὰ μυστήρια τῆς Ὀρθοδοξίας λέγει λανθασμένως τὸ «πίστευε καὶ μὴ ἐρεῦνα».

Ἀλλὰ μὲ τὸ σωστὸ «ἐρεῦνα κατὰ τὰς Γραφάς», ἀνοίγεις τὸ κατὰ Μᾶρκον Εὐαγγέλιον, γραμμένο φυσικὰ ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν ἀπόστολο στὰ ἑλληνικά, καὶ διαβάζεις τὰ παρακάτω (κεφάλαιο ΙΒ΄, στίχοι 18 μέχρι 27, στὴν ἀπόδοσι τοῦ Τρεμπέλα):

 «Καὶ ἔρχονται Σαδδουκαῖοι πρὸς αὐτόν, οἵτινες λέγουσιν ἀνάστασιν μὴ εἶναι, καὶ ἐπηρώτων αὐτὸν λέγοντες·

«Μαρκ. 12,18             Ηλθαν κατόπιν εις αυτόν οι Σαδδουκαίοι, οι οποίοι έλεγον ότι δεν υπάρχει ανάστασις νεκρών, και τον ηρωτησαν·

«Μαρκ. 12,19       διδάσκαλε, Μωϋσῆς ἔγραψεν ἡμῖν ὅτι ἐάν τινος ἀδελφὸς ἀποθάνῃ καὶ καταλίπῃ γυναῖκα, καὶ τέκνα μὴ ἀφῇ, ἵνα λάβῃ ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ καὶ ἐξαναστήσῃ σπέρμα τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ. [Τὸ ἴδιο καὶ οἱ ἀρχαῖοι Σπαρτιᾶτες. Βλέπε, Δ.Κιτσίκης, σχέσεις Σπάρτης-‘Ισραήλ]

«Μαρκ. 12,19             “διδάσκαλε, ο Μωϋσής στον νόμον, που μας έδωσε, έγραψε ότι εάν ο αδελφός κάποιου πεθάνη και εγκαταλείψη χήραν την γυναίκα και δεν αφήση τέκνα, πρέπει να πάρη ο αδελφός του την χήραν εκείνου και να γεννήση απόγονον στον αποθανόντα αδελφόν.

«Μαρκ. 12,20       ἑπτὰ οὖν ἀδελφοὶ ἦσαν. καὶ ὁ πρῶτος ἔλαβε γυναῖκα, καὶ ἀποθνήσκων οὐκ ἀφῆκε σπέρμα.

«Μαρκ. 12,20            Ησαν, λοιπόν, επτά αδελφοί· και ο πρώτος επήρε σύζυγον και όταν απέθανε, δεν αφήκεν απόγονον.

«Μαρκ. 12,21       καὶ ὁ δεύτερος ἔλαβεν αὐτήν, καὶ ἀπέθανε, καὶ οὐδὲ αὐτὸς οὐκ ἀφῆκε σπέρμα. καὶ ὁ τρίτος ὡσαύτως.

«Μαρκ. 12,21             Και ο δεύτερος αδελφός έλαβεν αυτήν και απέθανε, και ουδέ αυτός αφήκεν απόγονον. Και ο τρίτος επίσης.

«Μαρκ. 12,22       καὶ ἔλαβον αὐτὴν οἱ ἑπτά, καὶ οὐκ ἀφῆκαν σπέρμα. ἐσχάτη πάντων ἀπέθανε καὶ ἡ γυνή.

«Μαρκ. 12,22            Και επήραν αυτήν ως σύζυγον και οι επτά, χωρίς να αφήσουν απόγονον. Τελευταία δε από όλους απέθανε και η γυναίκα.

«Μαρκ. 12,23       ἐν τῇ οὖν ἀναστάσει, ὅταν ἀναστῶσι, τίνος αὐτῶν ἔσται γυνή; οἱ γὰρ ἑπτὰ ἔσχον αὐτὴν γυναῖκα.

«Μαρκ. 12,23            Λοιπόν κατά την ανάστασιν, όταν όλοι αυτοί αναστηθούν, εις ποίον από όλους θα ανήκη η γυναίκα; Διότι και οι επτά την έλαβον ως σύζυγον”.

«Μαρκ. 12,24       καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· οὐ διὰ τοῦτο πλανᾶσθε μὴ εἰδότες τὰς γραφὰς μηδὲ τὴν δύναμιν τοῦ Θεοῦ;

«Μαρκ. 12,24            Και αποκριθείς ο Ιησούς τους είπε· “δεν σκέπτεσθε, πόσον πλανάσθε δι' αυτό; Και τούτο, διότι δεν γνωρίζετε ούτε την διδασκαλίαν των Γραφών ούτε την δύναμιν του Θεού.

«Μαρκ. 12,25       ὅταν γὰρ ἐκ νεκρῶν ἀναστῶσιν, οὔτε γαμοῦσιν οὔτε γαμίζονται, ἀλλ᾿ εἰσὶν ὡς ἄγγελοι οἱ ἐν τοῖς οὐρανοῖς.

«Μαρκ. 12,25            Διότι, όταν αναστηθούν οι άνθρωποι εκ νεκρών ούτε νυμφεύονται οι άνδρες ούτε υπανδρεύονται αι γυναίκες, αλλά ζουν όπως οι άγγελοι του ουρανού.

«Μαρκ. 12,26       περὶ δὲ τῶν νεκρῶν ὅτι ἐγείρονται, οὐκ ἀνέγνωτε ἐν τῇ βίβλῳ Μωϋσέως, ἐπὶ τοῦ βάτου πῶς εἶπεν αὐτῷ ὁ Θεὸς λέγων, ἐγὼ ὁ Θεὸς Ἀβραὰμ καὶ ὁ Θεὸς Ἰσαὰκ καὶ ὁ Θεὸς Ἰακώβ;

«Μαρκ. 12,26            Ως προς δε τους νεκρούς, ότι δηλαδή θα αναστηθούν, δεν εδιαβάσατε στο βιβλίον του Μωϋσέως, εκεί όπου γίνεται λόγος δια την φλεγομένην βάτον, πως του είπεν ο Θεός; Εγώ είμαι ο Θεός του Αβραάμ και ο Θεός του Ισαάκ και ο Θεός του Ιακώβ;

«Μαρκ. 12,27       οὐκ ἔστιν ὁ Θεὸς νεκρῶν, ἀλλὰ ζώντων· ὑμεῖς οὖν πολὺ πλανᾶσθε.

«Μαρκ. 12,27            Ο Θεός δεν είναι Θεός νεκρών, αλλά Θεός ζωντανών και ως ζωντανούς εις την αιωνιότητα αναφέρει εδώ τους τρεις πατριάρχας. Σεις λοιπόν, πολύ πλανάσθε».

Συμπέρασμα:

Ὁ Χριστὸς ἀνεστήθη ὄχι μὲ τὸ ὑλικό του σῶμα ἀλλὰ μὲ τὸ

 πνευματικό του, κάτι σὰν φάντασμα ποὺ τὸ εἶδε μὲν ὁ ἄπιστος Θωμᾶς

 ἀλλὰ ὡς πνευματικὸ σῶμα.

Μὲ τὸν ἴδιο τρόπο θὰ ἀναστηθοῦμε καὶ ἐμεῖς, δηλαδὴ ἄϋλοι, μὲ

 πνευματικὸ σῶμα ὡς οἱ ἄγγελοι οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν ὑλικὸ σῶμα.

 Συνεπῶς, εἴτε ἀπεβιώσαμε ὡς παιδί, εἴτε ὡς γέρος τὸ ἀναστημένο σῶμα

 μας δὲν θὰ δείχνῃ ἡλικία. Θὰ δείχνῃ τὸ πνευματικὸ μας σῶμα, τὸ

ἀρχέτυπο. Θὰ εἴμεθα «ὡς ἄγγελοι οἱ ἐν τοῖς οὐρανοῖς» οἱ ὁποῖοι «οὔτε

γαμοῦσιν οὔτε γαμίζονται» (δηλαδὴ δὲν εἰσέρχονται εἰς γάμον. Ὁ νοῶν

 νοεῖτο).

Δημήτρης Κιτσίκης                   14 Ἀπριλίου 2020

560 - Ἀπὸ τὴν Παλαιὰ στὴν Νέα Ἰερουσαλήμ: Ὁ Ἕλλην ὡς περιούσιος λαός

Ἡ Νέα Ἱερουσαλήμ

560 - Ἀπὸ τὴν Παλαιὰ στὴν Νέα Ἰερουσαλήμ: Ὁ Ἕλλην ὡς περιούσιος λαός

Στὸ κατὰ Μᾶρκον Εὐαγγέλιον ὑπάρχει ἡ παραβολὴ τῶν κακῶν γεωργῶν  μὲ τὴν ὁποίαν ὁ Ἰουδαῖος Χριστὸς ἐξηγεῖ μὲ πολλὴν σαφήνειαν γιατὶ ὁ λαός του ἔχασε διὰ τῶν ἁμαρτιῶν του τὴν πρώτην θέσιν ὡς λαὸς τοῦ Θεοῦ, ὡς Ἱερουσαλήμ, καὶ μετέφερε τὴν θέσιν αὐτὴν στοὺς Ἕλληνες (στοὺς Ῥωμαίους-Ῥωμηούς) καθιστῶντας τους ἔκτοτε τὸν λαὸν  τοῦ Θεοῦ, δηλαδὴ τὴν Νέαν Ἱερουσαλήμ. Συνεπῶς ἡ θέσις μου αὐτὴ νὰ ἀποκαλῶ τὴν ἑλληνικὸ λαὸ θεόπνευστο δὲν εἶναι ἀποτέλεσμα ἐθνικισμοῦ ἀλλὰ βασίζεται στὴν ἴδια τὴν Καινῆ Διαθήκη. Συνάμα ἡ ἀντίστοιχη πτῶσις τοῦ ἑβραϊκοῦ λαοῦ δὲν τὴν καθιστᾷ συνυπεύθυνη τῆς προδοσίας τοῦ Ἰούδα. Ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες τείνουμε χεῖρα σωτηρίας πρὸς τοὺς πεπτωκότες ἑβραίους ἀδελφούς μας, ἀναγνωρίζουμε μὲ θαυμασμὸ τὴν ἀποκατάστασί τους μὲ τὴν ἵδρυσι τοῦ κράτους τοῦ Ἰσραήλ, κατόπιν τῆς φοβερῆς δοκιμασίας τους μὲ τὴν γενοκτονία καὶ εἴμεθα ἀποφασισμένοι νὰ πορευθοῦμε πλάϊ πλάϊ, ὡς παλαιὰ καὶ νέα Ἱερουσαλὴμ γιὰ τὴν πνευματική μας ἐπικράτησι ἐπὶ τοῦ σύμπαντος.

Ἰδοὺ λοιπὸν ἡ παραβολὴ βάσει τῆς κλασσικῆς ἑρμηνείας Τρεμπέλα (Κατὰ Μᾶρκον,κεφάλαιο ΙΒ΄, στίχοι 1-12, σ.190-191):

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΩΝ ΚΑΚΩΝ ΓΕΩΡΓΩΝ

«Μαρκ. 12,1 Καὶ ἤρξατο αὐτοῖς ἐν παραβολαῖς λέγειν· ἀμπελῶνα ἐφύτευσεν ἄνθρωπος καὶ περιέθηκε φραγμὸν καὶ ὤρυξεν ὑπολήνιον καὶ ᾠκοδόμησε πύργον, καὶ ἐξέδοτο αὐτὸν γεωργοῖς καὶ ἀπεδήμησε.Μαρκ. 12,1 Ήρχισε τότε να ομιλή εις αυτούς με παραβολάς. “Ενας άνθρωπος εφύτεψε αμπέλι και ύψωσε ολόγυρα φράκτην και έσκαψε πατητήρι και στέρνα δια τον μούστον, έκτισε πύργον δια να μένουν οι φύλακες και οι εργάται, και έτοιμο πλέον το αμπέλι το παρέδωσε στους γεωργούς, να το καλλιεργούν, να αποδίδουν δε και εις αυτόν την αναλογίαν των καρπών και εταξίδευσεν εις άλλην χώραν.

Μαρκ. 12,2 καὶ ἀπέστειλε πρὸς τοὺς γεωργοὺς τῷ καιρῷ δοῦλον, ἵνα παρὰ τῶν γεωργῶν λάβῃ ἀπὸ τοῦ καρποῦ τοῦ ἀμπελῶνος.Μαρκ. 12,2 Και κατά την κατάλληλον εποχήν έστειλεν στους γεωργούς ένα δούλον, δια να παραλάβη από αυτούς ένα μέρος από τον καρπόν του αμπελιού.

Μαρκ. 12,3 καὶ λαβόντες αὐτὸν ἔδειραν καὶ ἀπέστειλαν κενόν.Μαρκ. 12,3 Εκείνοι όμως, αφού έπιασαν τον δούλον, τον έδειραν και τον έδιωξαν με αδειανά τα χέρια.

Μαρκ. 12,4 καὶ πάλιν ἀπέστειλε πρὸς αὐτοὺς ἄλλον δοῦλον· κἀκεῖνον λιθοβολήσαντες ἐκεφαλαίωσαν καὶ ἀπέστειλαν ἠτιμωμένον.Μαρκ. 12,4 Και πάλιν ο οικοδεσπότης έστειλε εις αυτούς άλλον δούλον· και εκείνον, αφού τον ελιθοβόλησαν, τον επλήγωσαν στο κεφάλι και τον εδίωξαν ντροπιασμένον.

Μαρκ. 12,5 καὶ πάλιν ἄλλον ἀπέστειλε· κἀκεῖνον ἀπέκτειναν, καὶ πολλοὺς ἄλλους, οὓς μὲν δέροντες, οὓς δὲ ἀποκτέννοντες.Μαρκ. 12,5 Και πάλιν έστειλε άλλον και εκείνον τον εφόνευσαν και πολλούς άλλους εκακοποίησαν, άλλους μεν τους έδερναν, άλλους δε τους εφόνευαν.

Μαρκ. 12,6 ἔτι οὖν ἕνα υἱὸν ἔχων, ἀγαπητὸν αὐτοῦ, ἀπέστειλε καὶ αὐτὸν ἔσχατον πρὸς αὐτοὺς λέγων ὅτι ἐντραπήσονται τὸν υἱόν μου.Μαρκ. 12,6 Ακόμη, λοιπόν, ένα μονογενή και αγαπητόν Υιόν, που είχε, τον έστειλε τελευταίον προς αυτούς λέγων· Ότι αυτοί οι άνθρωποι θα εντραπούν επί τέλους τον υιόν μου.

Μαρκ. 12,7 ἐκεῖνοι δὲ οἱ γεωργοί, θεασάμενοι αὐτὸν ἐρχόμενον, πρὸς ἑαυτοὺς εἶπον ὅτι οὗτός ἐστιν ὁ κληρονόμος· δεῦτε ἀποκτείνωμεν αὐτόν, καὶ ἡμῶν ἔσται ἡ κληρονομία.Μαρκ. 12,7 Εκείνοι όμως οι γεωργοί, όταν είδαν αυτόν να έρχεται, είπαν μεταξύ τους· ότι αυτός είναι ο κληρονόμος· ελάτε να τον φονεύσωμεν και θα μείνη έτσι ιδική μας πλέον η κληρονομία.

Μαρκ. 12,8 καὶ λαβόντες ἀπέκτειναν αὐτὸν καὶ ἐξέβαλον αὐτὸν ἔξω τοῦ ἀμπελῶνος.Μαρκ. 12,8 Και αφού τον έπιασαν, τον εφόνευσαν και τον έβγαλαν έξω από το αμπέλι.

Μαρκ. 12,9 τί οὖν ποιήσει ὁ κύριος τοῦ ἀμπελῶνος; ἐλεύσεται καὶ ἀπολέσει τοὺς γεωργοὺς τούτους, καὶ δώσει τὸν ἀμπελῶνα ἄλλοις.

Μαρκ. 12,9 Τι θα κάμη λοιπόν ο κύριος του αμπελώνος; Θα έλθη και θα εξολοθρεύση τους γεωργούς αυτούς και θα δώση εις άλλους το αμπέλι, (έτσι θα τιμωρήση ο Θεός τους πνευματικούς ηγέτας του Ισραήλ, στους οποίους ως καρποφόρον άμπελον ενεπιστεύθη τον λαόν του, και τον οποίον αυτοί κατά πολλούς τρόπους ήθελαν να εκμεταλλεύωνται δια την ιδικήν των ωφέλειαν. Δια να μένουν δε ανενόχλητοι εις την ανίερον εκμετάλλευσίν των έδιωχναν και έδερναν και εφόνευαν τους προφήτας, τους οποίους κατά καιρούς έστελνεν εις αυτούς ο Θεός, δια να τους υπενθυμίση το καθήκον των. Και θα εμπιστευθή ο Θεός τον νέον λαόν της Χάριτος εις άλλους πνευματικούς ηγέτας).

Μαρκ. 12,10 οὐδὲ τὴν γραφὴν ταύτην ἀνέγνωτε, λίθον ὃν ἀπεδοκίμασαν οἱ οἰκοδομοῦντες, οὗτος ἐγενήθη εἰς κεφαλὴν γωνίας·

Μαρκ. 12,10 Και επρόσθεσε ο Κύριος· “δεν εδιαβάσατε ούτε αυτό το χωρίον της Γραφής που λέγει· Λίθον τον οποίον απέρριψαν ως ακατάλληλον οι κτίσται, αυτός έγινε ο κυριώτερος ακρογωνιαίος λίθος, δι' όλην την οικοδομήν.

Μαρκ. 12,11 παρὰ Κυρίου ἐγένετο αὕτη, καὶ ἔστι θαυμαστὴ ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν;

Μαρκ. 12,11 Από τον Κύριον έγινεν η τοποθέτησις αυτή του λίθου και είναι αξιοθαύμαστος εις τα μάτια ημών των πιστών;

Μαρκ. 12,12 Καὶ ἐζήτουν αὐτὸν κρατῆσαι, καὶ ἐφοβήθησαν τὸν ὄχλον· ἔγνωσαν γὰρ ὅτι πρὸς αὐτοὺς τὴν παραβολὴν εἶπε. καὶ ἀφέντες αὐτὸν ἀπῆλθον.

Μαρκ. 12,12 Και εζητούσαν οι αρχιερείς να τον συλλάβουν, αλλά εφοβήθησαν τον λαόν· ήθελαν δε να τον συλλάβουν, διότι εκατάλαβαν καλά, ότι δι' αυτούς είπε την παραβολήν. Και αφού τον αφήκαν, έφυγαν».

Συνεπῶς ὁ Χριστὸς κατὰ τὸ παραπάνω  λῆμμα «Μᾶρκος 12-9», ἀφαιρεῖ ἀπὸ τὸν ἑβραϊκὸ λαὸ τὴν διαθήκη του  ὡς λαὸ τῆς Ἱερουσαλὴμ  καὶ τὴν προσφέρει ὡς Νέα Ἱερουσαλὴμ στὸν ἑλληνικὸ λαό (στοὺςῬωμαίους- Ῥωμηούς).

Δημήτρης Κιτσίκης                        11 Ἀπριλίου 2020

559 – Πέσαχ: Ὁ ἥρως τῶν ἡρώων

Ἐν ὥρα κορωνοϊοῦ, μόνον ὁ δοῦλος τοῦ Ἥρωος εἶναι ἐλεύθερος: Ἀνεστήθη ἀληθῶς!

559 – Πέσαχ:  Ὁ ἥρως τῶν ἡρώων

Στὸ βιβλίο μου Περὶ ἡρώων (ἐκδόσεις Ἡρόδοτος, 2014) περιέγραψα μερικοὺς ἀπὸ τοὺς νεωτέρους Ἕλληνες  ἥρωες, πέραν τῶν καθιερωμένων ἀπὸ τὰ ἀναγνωστικὰ τοῦ δημοτικοῦ σχολείου, ἀρχαίων καὶ 1821ιτῶν, τονίζοντας ὅτι ὁ λαός μας τοὺς χρειάζεται ὥς ἄρτον καὶ ἀέραν.

Βασιλεῖς καὶ αὐτοκράτορες ἀπεκαλοῦντο θεοὶ καὶ σωτῆρες καὶ σήμερα ἐν ὄψει τοῦ Πάσχα ἐνθυμούμεθα τὸν μεγαλύτερο ὅλων, στὸ πέρασμα ἀπὸ τὴν καθημερινότητα στὴν ζωή, μέσῳ τοῦ Πέσαχ, τὴν προσπέρασιν τοῦ ἀγγέλου τοῦ Θεοῦ ἐπάνω ἀπὸ τὶς οἰκίες τῶν ἐγκλείστων Ἑλλήνων ποὺ ἐπανεύρισκαν τὸ βασικό τους κύτταρο, τὴν οἰκογένεια, ἐνῷ ἔπλητε μὲ πανδημίαν τοὺς γραικύλους τῆς ὑφηλίου.

Ὁ Σωτὴρ λοιπόν, πέραν τῶν κομμάτων, ὁ Αὐτοκράτωρ λοιπόν, χωρὶς στέμμα, καθοδηγῶντας τὸν περιούσιο λαὸ χωρὶς σύνορα,  στὴν Αἴγυπτο, τὸ Ἰσραήλ, τὴν Τουρκία , τὴν Ἀρμενία τὴν Αἰθιοπία, τὴν Ἰνδία καὶ μέχρι τὴν Κίνα, μακρὰν τῆς φραγκογραικυλικῆς  Δύσεως.

Ὁ μοναχικὸς ὑπερασπιστὴς τοῦ βασικοῦ ἀνθρωπίνου κυττάρου, ἐν μέσῳ τῆς καπιταλιστικῆς κοινωνίας τοῦ Ἑωσφόρου, τῆς οἰκογένειας, τῆς μάνας Παναγίας καὶ τῆς Μαγδαλινῆς, ὁ κιβωτὸς τῆς Ἀνθρωπότητος κατὰ τοῦ γραικυλικοῦ  κορωνοϊοῦ, ποὺ στὴν σημερινὴ μαύρη πανώλη εὑρίσκει προστασίαν μένοντας σπίτι. Ὁ κομμουνιστὴς τῆς ἀγάπης.

Ὁ βιαστὴς τῶν ἐμπόρων τοῦ ναοῦ. Ὁ τιμωρὸς ὅλων τῶν κατεστημένων.  Ὁ ἄναρχος ὀργανωτὴς τῶν πάντων. Ὁ δοῦλος βασιλεύς. Ὁ βαπτισμένος στὸν Ἰορδάνη ποταμό, ὁ περιτετμημένος, ὡς δοῦλος, Ἰωάννου τοῦ δούλου του.

Ὁ ἐρχόμενος εἰς τὰ ἰχνάρια τοῦ Σωκράτους κατακρημνίζοντας τοὺς φαρισαίους εἰς αἰωνίαν βάσανον. Διότι ὁ Ἀΐδης εἶναι ἀλύπητος. Καὶ περιοδικὰ ἀποστέλλει ἐπὶ τῆς γῆς τὴν μαύρη πανώλη γιὰ νὰ συνετίσῃ τοὺς ἀθλίους, τοὺς πιστεύσαντες εἰς τὰ ἀτομικὰ δικαιώματα καὶ νὰ τοὺς ἐπαναφέρῃ σπίτι, στὸ κύτταρο τῆς οἰκογενείας. 

Ἰδού. Στοὺς ἐκτραχηλισθέντες τῶν ἐκτρώσεων ἀποστέλλει τὸ ἀποφασιστικὸ μήνυμα: ἐπιστρέψατε στὸν οἶκον τοῦ Σωτῆρος Βασιλέως.

           

              Δημήτρης Κιτσίκης                                             10 Ἀπριλίου  2020                                                                                                                                   

558 - Ἡ θέσις τοῦ ἐθνικομπολσεβικισμοῦ ὡς πρὸς τὸν θεσμὸ τῆς οἰκογενείας.

Γραικύλος ἑλληναρᾶς

558 - Ἡ θέσις τοῦ ἐθνικομπολσεβικισμοῦ ὡς πρὸς τὸν θεσμὸ τῆς οἰκογενείας.

Ὁ φίλος μιᾶς ζωῆς ἀπὸ τὸ Παρίσι, ὁ καθηγητὴς Μέσης Ἐκπαιδεύσεως καὶ  Βολταιριανός, ὁ Πέτρος Παπαδόπουλος, δεινὸς καβαφικός, μελετητὴς τοῦ André Gide καὶ κομμουνιστής, ἦταν ὁμοφυλόφιλος σὲ ἀντίθεσι μὲ ἐμένα.

Ὅταν τοῦ ἔλεγα τὶ θὰ ἔκαμε ἐὰν εὑρίσκετο σὲ κομμουνιστικὸ καθεστὼς ὅπου ὁ Στάλιν κατέτρεχε τοὺς ὁμοφυλοφίλους ἀλλὰ καὶ σὲ ἐθνικοσοσιαλιστικὸ καθεστὼς  ὅπου ὁ γερμανὸς ἡγέτης τοὺς ἔκλινε σὲ στρατόπεδα συγκεντρώσεως, ἀπαντοῦσε ὅτι θὰ ἐδέχετο νὰ ὑποστῇ τὴν κακομεταχείρησι ἀλλὰ ὅτι θὰ παρέμενε μέλος τοῦ ΚΚΕ.

Διότι σταλινικοὶ καὶ ἐθνικοσοσιαλιστὲς ὑμνοῦσαν τὴν παραδοσιακὴ οἰκογένεια, κατεδίκαζαν τὸν φεμινισμὸ, τὸν γάμο ὁμοφυλοφίλων καὶ τὶς ἐκτρώσεις. Ἐγώ, ὡς Ῥουσσωϊκὸς ἐθνικομπολσεβῖκος, ὑπερασπιστὴς τῆς παραδοσιακῆς οἰκογενείας, συνάμα δὲ παλαιοημερολογίτης χριστιανὸς ὀρθόδοξος, χωρὶς νὰ ἔχω γράψει ποτέ - σὰν τὸ ἴνδαλμά μου τὸν Ζάν-Ζὰκ Ρουσσῶ-  Ἐξομολογήσεις, εἶχα τὴν συνήθεια νὰ ἐξομολογοῦμαι τὰ πάντα δημοσίως καὶ ὄχι κρυφίως ἐνώπιον ἱερέως.

Στὴν Γαλλία, ἐκτὸς τῶν André Gide, Oscar Wilde, Jean Cocteau καὶ Jean Genet, ἐξυμνοῦσα πολλοὺς ὁμοφυλοφίλους μεγάλους συγγραφεῖς χωρὶς ποτὲ νὰ ἀπομακρυνθῶ ἀπὸ τὴν σταθερὴν ἐθνικομπολσεβικική μου θέσι παραδοσιακῆς οἰκογενείας. Γύρω μου, ἀκόμη καὶ στὸν περίγυρο τῆς οἰκογενείας μου, ὑπῆρχαν σεβαστὰ μέλη μὲ τὸ κουσοῦρι. 

Μεγάλοι Ἕλληνες συγγραφεῖς ἀλλὰ καὶ ἡ ἀρχαία μας ἑλληνικὴ παράδοσις μὲ εἶχαν συνηθίσει νὰ δέχομαι τὴν διαφορετικότητα ἔστω καὶ τὴν ἐκ γενετῆς αὐτὴ ἀσθένεια, ίδίως δέ, κατεδίκαζα μετὰ βδελυγμίας τὸν Γραικύλο ποὺ ἐπαρίστανε τὸν Ἑλληναρᾶ, εἶτε ἐξευτελίζοντας τοὺς ὁμοφυλοφίλους συνανθρώπους του εἴτε ὡς ἄκρως ὑποκριτὴς ἐπιτιθέμενος μὲ πράξεις αὐνανισμοῦ  καὶ ὀπισθογεμίσεως ἀλλὰ καὶ σεξουαλικοῦ βιασμοῦ, παριστάμενος τὸν ἑαυτό του δημοσίως  ὡς  φασιστής.

Ὁ ἐθνικομπολσεβικισμὸς δὲν χρειάζεται τὰ κατακάθια αὐτὰ τοῦ γραικυλισμοῦ τῶν Ἑλληναράδων (1) καὶ σὲ ἕνα μελλοντικὸ ὁλοκληρωτικὸ  καθεστὼς σίγουρα θὰ γνωρίσουν τὴν καταδίκη ποὺ τοὺς ἀξίζει. Ἐν τῷ μεταξὺ ὅσοι ἐξ αὐτῶν ἐμφανίζονται στὸ προσωποβιβλίο μου βιάζοντας τὴν ἑλληνικὴ ἀξιοπρέπεια, τοὺς καταγράφω ἐπακριβῶς στὸν κατάλογό μου τῶν ἠλεκτρονικῶν ἐγκληματιῶν.

Δημήτρης Κιτσίκης                          8 Ἀπριλίου 2020

(1) Ἑλληναρᾶς: καρικατούρα τοῦ νεοέλληνος: ἀνάγωγος, ἀνεγκέφαλος, σεξιστής, ῥατσιστής, σωβινιστής, βολεψάκιας, ἀπαίδευτος καὶ ἀνελλήνιστος 

557 – Γιατὶ εἶναι ἀπαραίτητο οἱ ὁμογενεῖς μας νὰ μαθαίνουν ἑλληνικά, ὄχι ἀγγλικά

Ὁ Jimmy Pap «ἕλλην» πιτσαδόρος στὸν Καναδᾶ  

557 – Γιατὶ εἶναι ἀπαραίτητο οἱ ὁμογενεῖς μας νὰ μαθαίνουν ἑλληνικά, ὄχι ἀγγλικά

Στὴν Ἀμερική, τὸν Καναδᾶ καὶ τὴν Αὐστραλία μετενάστευσαν ἕλληνες χωρικοὶ, ἰδίως ἀπὸ τὴν Λακωνία, οἱ περισσότεροι τῶν ὁποίων δὲν εἶχαν κἄν τελειώσει τὸ Δημοτικό. Ἄν καὶ φυσικὰ ὡμίλουν τὴν γλῶσσα μας δὲν ἐγνώριζαν πῶς νὰ τὴν γράφουν. Μὴ γνωρίζοντας ὅτι παντοῦ ἐπὶ τοῦ πλανήτου οἱ μορφωμένοι ἄνθρωποι ἐγνώριζαν κάλλιστα ὅτι τὰ ἑλληνικὰ ἦταν ἡ γλῶσσα τῶν γλωσσῶν, οἱ ἕλληνες ἀγρότες γινόμενοι στὰ ξένα πιτσαδόροι, ἐντρέποντο νὰ ὁμιλοῦν καὶ νὰ μελετοῦν τὴν γλῶσσα τους, ἐχρησιμοποίουν ἀγγλικὰ ὀνόματα καὶ ἐπιθήκιζον κακὴν κακῶς τοὺς Ἀγγλοσάξωνες  ὁμιλῶντας  pidgin English.

Ὅταν οἱ γηγενεῖς Ἀγγλοσάξωνες ἐπήγαιναν στὰ ἑλληνικὰ ἑστιατόρια τῆς Διασπορᾶς, καὶ προσεπάθουν νὰ χρησιμοποιήσουν μὲ ὑπερηφάνεια μερικὲς ἑλληνικὲς λέξεις οἱ χωρικοὶ πιτσαδόροι τοὺς ἐδέχοντο μὲ σπασμένα ἀγγλικὰ σὲ σημεῖο ποὺ οἱ ντόπιοι στὶς ΗΠΑ, Καναδᾶ καὶ Αὐστραλία νὰ διερωτῶνται ἄν αὐτοὶ οἱ δῆθεν Ἕλληνες ἦσαν οὐσιαστικὰ μπάσταρδοι.

Ὅταν τὰ παιδιὰ καὶ τὰ ἐγγόνια τῶν μεταναστῶν ἔγιναν καθηγητὲς Πανεπιστημίου, ὠργάνωναν διαλέξεις καὶ ἔγραφαν ἄρθρα στὰ ἀγγλικὰ καὶ ὄχι στὰ ἑλληνικὰ γιὰ νὰ πείσουν τοὺς ἤδη πεπεισμένους Ἀγγλοσάξωνες ὅτι τὰ ἑλληνικὰ ἦταν σπουδαία γλῶσσα. Τὸ ἀποτέλεσμα ἦταν οἱ μορφωμένοι ἀπόγονοι τῶν χωρικῶν πιτσαδόρων νὰ ψελλίζουν τὰ ἑλληνικὰ μὲ ἀγγλικὴ προφορὰ καὶ νὰ γελοιοποιοῦν τὸν ἑλληνισμὸ ἄθελά τους.

Ἰδοὺ τὸ δρᾶμα τῆς ἑλληνικῆς διασπορᾶς.

Δημήτρης Κιτσίκης       7 Ἀπριλίου 2020

556 - Ἐξουσία και δημιουργικότης

Μπόστ: Ἀλέξανδρος καὶ Διογένης. Τελικὰ ὁ Βολταῖρος-Ἀλέξανδρος καὶ ὁ Διογένης-Ῥουσσῶ ἐπανευρέθησαν στὴν διάρκεια τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως

Τὸ κράτος εἶναι ἐξουσία (κατεστημένο), ἡ Ἐκκλησία (τοῦ μοναχισμοῦ) εἶναι ἡ δημιουργικότης. Ἡ σύνθεσις (συναλληλία) εἶναι διαλεκτική, στὸ ἀνώτερο ἐπίπεδο τοῦ Πλάστου

556 - Ἐξουσία και δημιουργικότης

Ἕνας δημιουργικὸς ἐκδοτικὸς οἶκος, Ἔξοδος (Τὸ Ἔνζυμο) μοῦ προὔτεινε νὰ δημοσιεύσουμε ἕνα βιβλίο ἐπάνω στὸ θεμελιῶδες αὐτὸ θέμα. Τὸ ἐδέχθην καὶ ἐβάλθην νὰ τὸ πραγματοποιήσωμε ἐπὶ τῇ βάσει τῶν σχέσεων Ῥουσσῶ καὶ Βολταίρου.

«Ἄν δὲν ἤμουν Ἀλέξανδρος θὰ ἤθελα νὰ ἤμουν Διογένης» εἶπε κατὰ τὴν παράδοσιν ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος ἀντικρύζοντας τὸν κουρελῆ Διογένη μέσα στὸ πιθάρι του».

Ἡ ζηλοτυπία αὐτὴ τῆς ἐξουσίας ἔναντι τῆς δημιουργικότητος διαπερνᾷ ὅλη τὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος ἀπὸ τὴν πτῶσιν τοῦ Ἀδάμ, στὶς σχέσεις Ἑωσφόρου, βασιλέως τῆς γῆς καὶ τοῦ Θεοῦ βασιλέως τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῶν πάντων.

Τὸ κατεστημένο ἔχει ἐξουσία ἀλλὰ τὸ μόνο ποὺ γνωρίζει εἶναι νὰ ἀντιγράφῃ καὶ γιὰ νὰ δημιουργήσῃ ὁ Ἀλέξανδρος ἐχρειάσθη τὸν Ἀριστοτέλη διαφορετικὰ θὰ ἀντέγραφε ὅπως ὁ βασιλεὺς τῶν βασιλέων ὁ Πέρσης βασιλεύς.

Ἀντιγραφὴ καὶ ἐπανάληψις, ἔναντι ἀμεσότητος καὶ δημιουργικότητος λοιπόν. Φαρισαῖος καὶ Χριστός. Ἐπίσκοπος καὶ Μοναχὸς.

Ὁ Ῥουσσῶ εἶχε βαθιὰ θρησκευτικὴ πίστι. Στὸν διανοούμενο τοῦ φιλελευθέρου ἀστισμοῦ τὸν Βολταῖρο, ἔγραφε σὲ ἐπιστολή του, στὶς 18 Αὐγούστου 1756: 

«Χορτασμένος ἀπὸ δόξα καὶ μὴ ἐπιρρεπὴς στὶς κενόδοξες μεγαλοστομίες ζεῖτε ἐλεύθερος ἐν μέσῳ τῆς ἀφθονίας... καὶ ὅμως βλέπετε μόνον τὸ κακὸ  ἐπὶ τῆς γῆς. Κι ἐγώ, ἀφανής, πτωχὸς καὶ βασανισμένος... εὑρίσκω ὅτι τὰ πάντα εἶναι καλά. Ἀπὸ ποῦ προέρχονται αὐτὲς οἱ φαινομενικὲς ἀντιφάσεις; Τὸ ἐξηγήσατε ὁ ἴδιος: ἐσεῖς ἀπολαμβάνετε τὶς ὑλικὲς ἡδονές, ἐγὼ ἐλπίζω καὶ ἡ ἐλπὶς ὡραιοποιεῖ τὰ πάντα...Ὄχι, ἀρκετὰ ὑπέφερα σὲ τούτην τὴν ζωὴ γιὰ νὰ μὴν προσμένω μίαν ἄλλην. Ὅλες οἱ ἐπιδεξιότητες τῆς μεταφυσικῆς δὲν θὰ μὲ κάνουν νὰ ἀμφιβάλλω ἔστω καὶ μίαν στιγμὴν γιὰ τὴν ἀθανασία τῆς ψυχῆς καὶ γιὰ τὴν εὐεργετικὴν ἐπέμβασιν τῆς Θείας Προνοίας. Τὴν διαισθάνομαι, τὴν πιστεύω, τὴν προσμένω, τὴν ἐλπίζω καὶ θὰ τὴν ὑποστηρίξω μέχρι καὶ τὴν τελευταία μου πνοή».

Εἰς ἀντίθεσιν πρὸς τὸν κοσμοπολίτην Βολταῖρο, ὁ Ζάν-Ζὰκ Ῥουσσῶ ὑπερήσπιζε τὸν ἰσότιμον ἐθνικισμόν: «Ἐὰν κάνετε ἔτσι ὥστε ὁ Πολωνὸς νὰ μὴν δυνηθῇ ποτὲ νὰ γίνῃ Ῥῶσσος τότε σᾶς ἀπαντῶ ὅτι ἡ Ῥωσσία δὲν θὰ ἠμπορέσῃ νὰ ὑποδουλώσῃ τὴν Πολωνία».

Γιὰ νὰ ἀποφευχθῇ ἡ ἀφομοίωσις ἀπὸ τὸ μεγάλο ἔθνος πρέπει τὸ μικρὸ ἔθνος νὰ διατηρήσῃ τὶς ἰδιαιτερότητές του: «Ἰδοὺ τὸ μοναδικὸ προφυλακτικὸ τεῖχος πάντα ἔτοιμο νὰ τὴν προφυλάξῃ καὶ τὸ ὁποῖο οὐδεὶς στρατὸς δύναται νὰ ὑπερπηδήσῃ». 

Συνεπῶς ἡ μικροαστικὴ θέσις τοῦ Γενευέζου περιεῖχε ὅ,τι δὲν ἠδύνατο νὰ ἀντέξῃ ὁ δυτικὸς μεγαλοκαπιταλισμὸς καὶ γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ὁ Βολταῖρος δὲν ἐσταμάτη νὰ ὑβρίζῃ τὸν Ῥουσσῶ, ἀποκαλῶντας τον «πίθηκο τοῦ Διογένους».

Δημήτρης Κιτσίκης                           5 Ἀπριλίου 2020

555 - ΥΜΝΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΜΑΝΑ

555 - ΥΜΝΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΜΑΝΑ

Οἱ χαιρετισμοὶ στὴν Θεοτόκο καὶ ἡ ἀκολουθία τοῦ ἀκαθίστου ὕμνου στὴν ὁποία ἡ καρδιά μας καὶ ὁ νοῦς μας συμμετεῖχαν σήμερα εἶναι ἕνα ὑπέροχο τραγούδι σὲ ὅλες τὶς μᾶνες τοῦ κόσμου, τοὺς στύλους τῆς οἰκογενείας ἀπὸ καταβολῆς κόσμου. 

Διότι ἡ μάνα ἐγέννησε τὸ παιδι, τὸ ἐμεγάλωσε, τὸ ἀγάπησε καὶ τὸ προσέφερε σὲ ὅλους μας γιὰ νὰ μᾶς σώσῃ. Εἶναι τὸ μεγαλύτερο μάθημα ποὺ δύναται νὰ δοθῇ σὲ ὅλες τὶς φεμινίστριες καὶ τοὺς ὑπερασπιστὲς τῶν ἐκτρώσεων ποὺ ἐὰν εἶχαν εἰσακουσθῆ στὴν Γαλιλαία πρὸ δύο χιλιάδων ἐτῶν ἡ Παναγία θὰ εἶχε κάνει ἔκτρωσι καὶ ὁ Ἰησοῦς δὲν θὰ εἶχε γεννηθῆ γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα.

Ἔκτρωσις: τὸ μεγαλύτερο ἔγκλημα ἀπὸ τὴν πτώσι τοῦ Ἀδάμ. Τοὺς χαιρετισμοὺς τοὺς ὑμνοῦμε πρωτίστως γιὰ τὴν μάνα διότι ὁ Ἰησοῦς γνωρίζει ὅτι στὰ πόδια του ὅταν ξεψυχοῦσε ἐπάνω στὸν σταυρό, ἦταν ἡ μάνα του ὅπως ἦταν τὴν ἡμέρα τῆς γεννήσεώς του στὸν σταῦλο τῆς Βηθλεέμ. 

Μάνα, δέξου τὴν ἀμέριστη ἀγάπη μας! 

Δημήτρης Κιτσίκης                                                         3 Ἀπριλίου 2020