385 – Ἡ μεταϊωαννιδικὴ «17 Νοέμβρη» καὶ τὸ ἄθλιο καθηγητικὸ κατεστημένο

Παναγιώτης Κανελλόπουλος καὶ Ἑλένη Βλάχου

Οἱ δύο στύλοι τῆς κολωνακιώτικης δικτατορίας τῶν διανοουμένων τοῦ «Δημοκρατικοῦ Τόξου»

385 – Ἡ μεταϊωαννιδικὴ «17 Νοέμβρη» καὶ τὸ ἄθλιο καθηγητικὸ κατεστημένο

Ἡ 17 Νοέμβρη 1973 ὑπῆρξε τεραστία φάρσα τοῦ κατεστημένου γιὰ νὰ ἐπανέλθῃ στὴν  ἐξουσία μέσῳ τοῦ πραξικοπήματος τοῦ ταξιάρχου Ἰωαννίδη, ὁ ὁποῖος Ἰωαννίδης καθήρεσε ἐκείνη τὴν ἡμέρα τὸν Γεώργιο Παπαδόπουλο ποὺ εἶχε τὸ 1967 ἀποτρέψει τὸ πραξικόπημα τῶν στρατηγῶν τοῦ πρωθυπουργοῦ Παναγιώτη Κανελλοπούλου καὶ εἶχε ἐπιτρέψει σὲ αὐτὸν τὸν κατεδαφιστὴ τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ, ποὺ ἐτραγουδήθη ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὴν Ἀριστερά, ὡς ὁ πρόγονος τοῦ «Δημοκρατικοῦ Τόξου», νὰ ἐμφανισθῇ ἐνώπιον τῆς εἰσόδου τοῦ ἐξεγερμένου ἀπὸ τοὺς Ἀμερικανοὺς Πολυτεχνεῖο, γιὰ νὰ ὑποστηρίξῃ τὰ ἐπαναστατημένα νειᾶτα!

Ἀκριβῶς γι’αὐτὸ ἱδρύθη τὸ ἐπαναστατικὸ πατριωτικὸ κίνημα ποὺ ὠνομάθη «17 Νοέμβρη» γιὰ νὰ τιμωρήσῃ τοὺς Ἰωαννιδικοὺς προδότες καὶ τοὺς ἀμερικανοὺς ὑποστηρικτές τους καὶ ὄχι τὸ καθεστὼς τοῦ Παπαδοπούλου ποὺ ἀνετράπη ἀπὸ τὸν Ἰωαννίδη.

Ὁ Κανελλόπουλος εἶχε ὑποστηρίξει τὸ δυτικοφερμένο κίνημα τοῦ δημοτικισμοῦ ποὺ εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα νὰ ἀποξενώσῃ τοὺς Ἕλληνες τοῦ σημερινοῦ ἑλλαδικοῦ κρατιδίου τῶν δέκα ἑκατομμυρίων, ἀπὸ τὴν παγκοσμιότητα τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας καὶ ἐπιτρέψει στοὺς Δυτικοὺς νὰ ἰσχυρισθοῦν πὼς τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ ἦσαν, ὅπως τὰ λατινικά, μία νεκρὴ γλῶσσα καὶ πὼς τὰ νέα ἑλληνικὰ ἦσαν μία διάλεκτος οὐδόλως πιὸ σημαντικὴ ἀπὸ τὰ δανικὰ ἤ τὰ ὁλλανδικά.

Ὁ παρηκμασμένος γραικύλος Κανελλόπουλος (1902-1986), ποὺ κατὰ τὴν ἰδία τὴν μαρτυρία τοῦ τίτλου βιβλίου του, εἶχε γεννηθῆ στὴν Πάτρα «στὸ 1402», σὲ πλήρη περίοδο παρακμῆς, ἐπηρεασμένος ἀπὸ τὸν δυτικὸ πατρινὸ φραγκικὸ λαϊκισμό, ἐκατηγόρει τοὺς «φανατικοὺς καθαρευουσιάνους καθηγητὲς μας» ὅτι τοῦ ἀπεσιώπουν τὸ ἔργο τῶν συγχρόνων ἑλλήνων  λογοτεχνῶν, συνεπικουρουμένου καθηγητῶν -οὔτε λίγο οὔτε πολύ- τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γλώσσας, τὸ «ΚΚΚ, Κόμμα Κακριδῆ Κριαρᾶ», γλωσσικὴ συμμορία ποὺ ἔφερε τὴν πλήρη ἀπαξίωση τῆς γλώσσας τῶν θεῶν, μὲ τὴν ἐπίσημη ἐπὶ Γεωργίου Ῥάλλη τὸ 1976, ἐπιβολὴ τῆς πλαστῆς γλώσσας τῶν δημοτικιστῶν λογίων καὶ τὸ 1982, ἐπὶ Ἀνδρέα Παπανδρέου, τῆς ψυχρῆς ἀχρωματίστου μονοτονικῆς γραφῆς.

Ὅταν ὅμως ὁ μέγιστος Ἐλύτης , οἱ ποιητὲς καὶ οἱ φιλόσοφοί μας ἀντεστάθησαν στὰ ἀπανωτὰ αὐτὰ γλωσσικὰ πραξικοπήματα καὶ ἐδήλωσαν ὅτι ἡ ἀρχαία ἑλληνική, σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν λατινική, ἦταν ζωντανὴ γλῶσσα, τὸ κατεστημένο τῶν πανεπιστημιακῶν καθηγητῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν οἱ ὁποῖοι πάντα  ἠγωνίζοντο γιὰ τὴν καρέκλα τους καὶ ὄχι γιὰ τὴν θεόπνευστη ἑλληνικὴ γλῶσσα, ἔκαμε ὀπίσω καὶ ἐδήλωσε ὅτι ναί, ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα εἶναι διαχρονικὴ καὶ ἀπολύτως ζωντανὴ ἀπὸ τὸν Ὅμηρο μέχρι σήμερα, μόνον ποὺ ἄν καὶ ἐπέκρινε τὴν ἐπίβολὴ τοῦ μονοτονικοῦ ἀντὶ τοῦ πολυτονικοῦ ποὺ ἡ ἑλληνικὴ ἐχρησιμοποίει ὡς παγκοσμία γλῶσσα γιὰ δύο χιλιάδες καὶ διακόσια χρόνια, δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ κάνῃ ὀπίσω καὶ θὰ συνέχιζε δυστυχῶς «μὲ μαύρη καρδιά» νὰ γράφῃ μονοτονικά!

Καὶ ἐρωτᾶμε τὸ ἀποσυντεθειμένο ἀπὸ πτωμαΐνη καθηγητικὸ σῶμα, μήπως θὰ ἦταν πιὸ χρήσιμο ἀντὶ νὰ καταστρέφῃ τὴν ἑλληνικὴ νεολαία πρὸς χάρι συγκρατήσεως τοῦ μισθοῦ του νὰ θυσιάσῃ αὐτὸ τὸ μίζερο σῶμα  του γιὰ νὰ ἐμπλουτίσῃ μὲ λίπασμα τὴν γῆ τοῦ ἀγρότου, ἀκολουθῶντας τὴν συμβουλὴ τοῦ μακαρίτου προέδρου Μάο;

Στὴν πραγματικότητα, ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα θὰ παραμείνῃ νεκρὴ ὅσο θὰ συνεχίζουμε νὰ τὴν πασπατεύουμε στὰ φιλολογικὰ γραφεῖα μας. Διότι δὲν φθάνει πλῆθος λέξεων ὅπως «θάλασσα» καὶ «ἥλιος» νὰ ἔχουν παραμείνει ἀμετάβλητες τὰ τελευταῖα τρεῖς χιλιάδες χρόνια, ἐὰν οὔτε κἄν οἱ καθηγητὲς τῆς ἀρχαίας  δύνανται μεταξύ τους, πίνοντας τὸν καφέ τους, νὰ συζητοῦν στὴν γλῶσσα τοῦ Περικλέους. Διότι καὶ τὰ λατινικά, ὡς νεκρὴ γλῶσσα, στὴν ἴδια κατάσταση εὑρίσκονται. Καὶ ὅσο περνᾷ ὁ καιρός, τόσο πιὸ νεκρὴ θὰ καταντήσουν οἱ φιλόλογοι ὑποκριτὲς τὴν διαχρονικὴ ἑλληνική, μὲ τὶς συνεχεῖς ἀλλαγὲς ποὺ ἐπιβάλλουν, ἀντὶ νὰ βάζουν φρένο στὶς ἀλλαγὲς αὐτές. 

Καὶ μόνον ἕνα ὁλοκληρωτικὸ καθεστὼς καθαιρῶντας τοὺς πανεπιστημιακοὺς αὐτοὺς καθηγητές, δύναται νὰ ἐπαληθεύσῃ κάτι ποὺ πράγματι εἶναι: ὅτι ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα εἶναι μία, τὰ τελευταῖα τρεῖς χιλιάδες χρόνια καὶ ὅτι παραμένει ζωντανή.

Δημήτρης Κιτσίκης                                             16 Νοεμβρίου 2017

384 - Γιατί χρειάζεται ὁλοκληρωτικὸ κράτος

384 -  Γιατί χρειάζεται ὁλοκληρωτικὸ κράτος

Ὁ διαχωρισμὸς τῶν τριῶν ἐξουσιῶν σημαίνει ὅτι οἱ βουλευτὲς ποὺ ἐκλέγονται γιὰ τέσσερα χρόνια ἀπὸ ἕναν λαὸ ποὺ φέρεται ἀπὸ τὰ τεράστια προπαγανδιστικὰ συνθήματα τῆς σημερινῆς τεχνολογίας καὶ ψηφίζουν νόμους ποὺ ἐξυπηρετοῦν τὰ συμφέροντα τῆς ἄρχουσας τάξεως, θὰ ἐπιβληθοῦν ἀπὸ μία δικαιοσύνη ποὺ μόνη της δικαιοδοσία εἶναι νὰ ἑρμηνεύσῃ σωστὰ τοὺς ψηφισμένους νόμους καὶ νὰ τοὺς ἐπιβάλῃ πέραν ἀπὸ κάθε ἔννοια δικαιοσύνης, ἐφ’ὅσον οἱ ταξικοὶ νόμοι εἶναι ἐξ ὁρισμοῦ ἄδικοι.

Ἔτσι ἕνας ναρκομανής, ἕνας ἐθισμένος στὸ καζῖνο παίκτης, ἕνας ἄνεργος ποὺ καταντᾷ διαρρήκτης τραπεζῶν ἤ μεμονωμένων ἀτόμων ποὺ βασανίζει γιὰ νὰ τοὺς ἀποσπᾷ χρήματα, προϊόντα ὅλοι τῆς κοινωνίας τοῦ χρήματος ποὺ πωλοῦν τὰ ναρκωτικά, πολλαπλασιάζουν τὰ καζίνα καὶ μεγαλώνουν τοὺς νέους στὴν ἀθεΐα, μακριὰ ἀπὸ τὴν οἰκογενειακὴ θαλπωρὴ μὲ μόνο ὄνειρο νὰ γίνουν πλούσιοι, εἶναι ἀδύνατον νὰ κτίσῃ ὑγειῆ κοινωνία καὶ γεμίζει τὶς φυλακὲς  ἀπαγορεύοντας τὴν θανατικὴ ποινή. Ἡ ἴδια ἡ κοινωνία παράγει τοὺς νόμους ποὺ ένθαρρύνουν τὴν ἐγκληματοκότητα, χωρὶς ποτὲ νὰ τὴν πατάξουν.

Αὐτὴ ἡ κοινωνία ὀνομάζεται δημοκρατική, δηλαδὴ μία κοινωνία ποὺ παράγει μόνον ἐγκληματίες. Ἀντιθέτως ἡ ὁλοκληρωτικὴ κοινωνία, κομμουνιστικὴ ἤ φασιστική, βασίζεται στὴν ποινὴ τοῦ θανάτου, ποὺ καθαρίζει τοὺς ψυχολογικὰ σεξουαλικὰ ἀσθενεῖς, τοὺς ναρκομανεῖς, τοὺς ἐθισμένους στὰ καζῖνα μὲ τὸ ἁπλὸ μέσον τῆς ἀπολύτου ἀπαγορεύσεως τῶν ναρκωτικῶν, τῶν καζινῶν καὶ τῆς ἀνεργίας, ἀλλὰ καὶ τὴν ἐνσωμάτωση τῶν νέων  σὲ νεολαῖες, κομμουνιστικὲς ἤ φασιστικές.

Δύο πρόσφατα παραδείγματα. Ὁ ναρκομανὴς ποὺ ἐσφαγίασε μία κοπέλλα σὲ ἕνα νεκροταφεῖο γιὰ νὰ τὴν κλέψη ἔπρεπε νὰ ὑποστῇ τὸ λυντσάρισμα, ἀφοῦ ἡ δικαιοσύνη δὲν θὰ τὸν κατεδίκαζε σὲ θάνατο, ὅπως θὰ ἔπρεπε. Ἐὰν ἡ θανατικὴ ποινὴ ὑπῆρχε στὴν Ἑλλάδα ὁ φοβερὸς αὐτὸς ἐγκληματίας θὰ ἐκτελεῖτο καὶ δὲν θὰ ὑπῆρχε συμφόρηση τῶν φυλακῶν.

Στὰ μέσα κοινωνικῆς δικτυώσεως ἐμφανίζονται πολλοὶ ψυχασθενεῖς, σεξουαλικὰ ἀνώμαλοι, ποὺ ὄχι μόνον ἀποπλανοῦν ἀνηλίκους ἀλλὰ ἐπιτίθενται σὲ ἐνηλίκους. Ἀντὶ ἡ ἀστυνομικὴ ὑπηρεσία ἠλεκτρονικοῦ ἐγκλήματος νὰ προσπαθῇ νὰ τοὺς ἀπομονώσῃ θὰ ἔπρεπε νὰ συλληφθοῦν πάραυτα καὶ νὰ ἐκτελεσθοῦν.

Ἡ ἀφαίρεση τῆς ζωῆς ὡς τιμωρία ἐπιβάλλεται στὴν καπιταλιστικὴ κοινωνία διότι οἱ νέοι ἐκπαιδεύονται συνειδητὰ νὰ ἀγαποῦν τὸ χρῆμα, ἀντὶ τῆς ἀρετῆς. Ὅπως τὸ ἐξήγησε ὁ Ῥουσσώ, ὅ ἄνθρωπος εἶναι πλασμένος νὰ κάνῃ τὸ καλὸ ἐφ’ὅσον ἐκπαιδεύται σωστά. Ἐὰν παρὰ  τὴν ἀπαραίτητη παιδεία καταλήξῃ κακὸς τότε ἄλλη λύση δὲν ὑπάρχει ἀπὸ τὴν θανατικὴ ποινή, ἀλλὰ με τὸν πλέον ἀνώδυνο τρόπο ποὺ δὲν εἶναι ἄλλος ἀπὸ τὸν τυφεκισμό.

Τὸ δημοκρατικὸ πολίτευμα βασισμένο στὸ χρῆμα αὐξάνει ὑποχρεωτικά καὶ καθημερινά, τὸν ἀριθμὸ τῶν διεφθαρμένων, ψυχοπαθῶν καὶ ἐγκληματιῶν. Συνεπῶς, πρέπει προτίστως νὰ καταργηθῆ ἡ δημοκρατία, πηγὴ κάθε ἀνομίας καὶ κάθε ψυχικῆς ἐκτροπῆς.

Ἡ ζωὴ δὲν ἔχει ἀξία ὅταν εἶναι ἁπλῶς ποσοτικὴ καὶ ὄχι ποιοτική. Γι αὐτὸ πρέπει  νὰ ἀφαιρεῖται μόνον ἀπὸ ἐγκληματίες κοινοῦ ποινικοῦ δικαίου. Στὸν τόμεα τῆς κοινωνικῆς πάλης, τῆς κοινωνικῆς ἐπαναστάσεως, τοῦ πολέμου, ἀφαιρεῖται αὐτομάτως στὸ πεδίο της μάχης ἀλλὰ ὄχι στοὺς αἰχμαλώτους ποὺ τιμωροῦνται ἁπλῶς μὲ φυλακή. Ὁ Κουφοντῖνας, ὡς ἐπαναστάτης, χρησιμοποιεῖ σωστὰ τὸ ὅπλο, ἀλλὰ ἐὰν ὁ ἀντίπαλος δὲν τὸν σκοτώσῃ στὸ πεδίο τῆς μάχης, δὲν ἐπιτρέπεται νὰ τὸν ἐκτελέσῃ ὡς αἰχμάλωτο.

Δημήτρης Κιτσίκης                                                         12 Νοεμβρίου 2017

383 – Ἡ ὑποχρεωτικὴ ἐπιστροφὴ τοῦ χριστιανισμοῦ στὴν Δύση: Ἀπὸ τὸν προτεσταντισμὸ στὸν ἰσλαμισμό

383 – Ἡ ὑποχρεωτικὴ ἐπιστροφὴ τοῦ χριστιανισμοῦ στὴν Δύση:

Ἀπὸ τὸν προτεσταντισμὸ στὸν ἰσλαμισμό

Τὸ 2017 ἑορτάζουμε τὰ 600 χρόνια τοῦ προτεσταντισμοῦ, δηλαδὴ τὴν ἔκρηξη στὴν Εὐρώπη, μετὰ ἀπὸ χρόνια ἐντόνου διαφθορᾶς τοῦ δυτικοῦ χριστιανισμοῦ τοῦ ὑγιοῦς τμήματος τοῦ χριστιανικοῦ λαοῦ κατόπιν πολλῶν προσπαθειῶν νὰ μεταρρυθμισθῇ ἡ λατινικὴ ἐκκλησία ἐκ τῶν ἔσω.

Ἡ χριστιανικὴ Ἔκκλησία ἔχει δύο ἔννοιες. Εἶναι ἀπὸ τὴν μία τὸ σύνολο τῶν πιστῶν, ἡ οὐράνια ἐκκλησία τῆςς Πεντηκοστῆς τῶν Ἀποστόλων, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη μία ὀργάνωση τοῦ ἐκκλησιάσματος, εἴδους ὑπουργείου ποὺ διαχειρίζεται κτίρια, ἐκκλησίες, πληρώνει ὑπαλλήλους τοὺς ἱερεῖς καὶ προσφέρει ὑπηρεσίες ὅπως βαπτίσια, γάμους καὶ κηδεῖες. Ὡς τέτοια, φυσικὰ ἀπαραίτητη γιὰ τὴν ζωἠ τῆς χριστιανικῆς κοινότητος, δὲν διαφέρει ἀπὸ τὴν ὀργάνωση τῆς ἑλληνικῆς θρησκείας τῆς Ἀρχαιότητος. Εἶναι δηλαδὴ ἐξ ἀρχῆς διεφθαρμένη, ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου ὅπως οἱοδήποτε ὑπουργεῖο οἱασδήποτε κυβερνήσεως οἱουδήπτε κράτους. Ἐξαίρεση καμμία δὲν ὑπάρχει καὶ μόνον ὁ μοναχισμὸς σώζει τὰ ἔπιπλα.

Ὅπως ὅμως κυβέρνηση καὶ ὑπουργεῖα χρειάζονται γιὰ τὴν ὀργάνωση μίας κοινωνίας, ἡ Ἐκκλησία ὡς διαχειριστικὸς ὀργανισμὸς εἶναι ἀπαραίτητος καὶ δὲν γίνεται νὰ καταργηθῇ. Ὅταν ἡ διαφθορὰ φθάσῃ στὰ ἄκρα ὅπως τὸ 1517, τότε ἐμφανίζεται ἀπαραιτήτως ἕνας Λούθηρος καὶ τὴν κατακεραυνώνει. Τὸ ἐπακόλουθο εἶναι καὶ αὐτὸ ἀναμενόμενο: ὁ ἀντιρεφορμισμός.

Πράγματι, τὸ 1542 καὶ μέχρι τὸ 1563, ὠργανώθη στὴν ἰταλικὴ πόλη τοῦ Τρέντο τῆς Βορείου Ἰταλίας μία σύνοδος ποὺ ἐκκαθάρισε τὴν λατινικὴ Ἐκκλησία ἀπὸ τὴν φοβερὴ δυσοσμία τῆς διαφθρορᾶς καὶ ἀναγέννησε τὸν χριστιανισμό, μέχρι ποὺ τὸ 1962-1965, σὲ μία νέα παπικὴ σύνοδο, τὴν Β΄ Βατικάνειο Σύνοδο τῶν παπῶν Ἰωἀννου ΚΓ΄ καὶ Παύλου ΣΤ΄, ἐβούλιαξε καὶ πάλι στὴν ἀπόλυτη διαφθορὰ μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἀδειάσουν ὅλες οἱ ἐκκλησίες στὴν Δύση.

Ὑπῆρξα, ὡς Γάλλος, μάρτυς αὐτῆς τῆς φοβερῆς πτώσεως καὶ ὅταν ἀνεχώρησα ἀπὸ τὴν Γαλλία στὸν Καναδᾶ τὸ 1970, ἤδη οἱ ἐκκλησίες στὴν Γαλλία εἶχαν ἀδειάσει καὶ στὸν Καναδᾶ ἐπίσης, μὲ θεατρικὲς ἐκδηλώσεις ἄκρως ὑβριστικὲς γιὰ τὴν Παναγία. Σήμερα στὴν Γαλλία καὶ τὸν Καναδᾶ οὐδεὶς στὴν οὐσία δηλώνει χριστιανὸς καὶ οἱ χριστιανικὲς ἑορτὲς ἀντεκατεστάθησαν ὁλοκληρωτικὰ ἀπὸ παγανιστικὲς ἐκδηλώσεις, ἰδίως τῆς νύκτας τῆς Χαλοουὶν τῆς 31ης Ὀκτωβρίου καὶ τῆς ἑορτῆς τῆς παγανιστικῆς ἀγάπης τοῦ Ἁγίου Βαλεντίνου τῆς 14ης Φεβρουαρίου, σὲ ἀντικατάσταση τῆς συζυγικῆς ἀγάπης τῆς 13ης Φεβρουαρίου τοῦ χριστιανικοῦ συζυγικοῦ προτύπου τῶν ἁγίων Ἀκύλα καὶ Πρισκίλλας.

Τὴν νύκτα τῆς 31ης Ὀκτωβρίου 2017, ὁ ἰσλαμικὸς σουννιτικὸς ἐξτρεμισμὸς ἐκτύπησε βαναύσως στὴν Νέα Ὑόρκη τὸν δυτικὸ παγανισμὸ κάνοντας ὀκτὼ νεκρούς. Ὅλοι οἱ ἐναπομείναντες γνήσιοι χριστιανοὶ ἀνὰ τὸν κόσμο, μὲ τὴν πράξη αὐτὴ ἀφυπνίσθησαν. Ἤδη ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 1980, ἀμέσως μετὰ τὴν ἰσλαμικὴ ἐπανάσταση τοῦ 1979 στὸ Ἰράν, ἐγένετο ὀφθαλμοφανὲς σὲ ἐμᾶς τοὺς εἰδικούς, ὅτι τὸ Ἰσλὰμ θὰ ἔπαιζε τὸν ῥόλο τοῦ προτεσταντισμοῦ στὸν ΙΣΤ΄αἰῶνα ὡς ἀφύπνηση τοῦ καταρρέοντος χριστιανισμοῦ.

Στὰ δυτικὰ πανεπιστήμια, σὲ ἀπάντηση στὸ φθοροποιὸ ἔργο τοῦ φεμινισμοῦ ποὺ κατέλυε τὴν χριστιανικὴ οἰκογένεια ἀνεδύθη ὁ φονταμενταλισμός. Ὅλο καὶ περισσότερες φοιτήτριες ἐνεφανίσθησαν στὶς αἴθουσες διδασκαλίας οἰκειοθελῶς καλυμμένες μὲ μαντίλα διαμαρτυρόμενες μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ στὶς ἐκφάνσεις φεμινισμοῦ τῆς Δύσεως, σὲ σημεῖο ποὺ σήμερα τὸ ἥμισυ σχεδὸν τῶν φοιτητριῶν στὰ καναδικὰ πανεπιστήμια νὰ ἐμφανίζονται καλυμμένες.

Τὸ 2001, ἐδημοσίευα βιβλίο μου, «Τὸ βυζαντινὸ πρότυπο διακυβερνήσεως καὶ τὸ τέλος τοῦ κοινοβουλευτισμοῦ» στὸ ὁποῖο καλωσώριζα μὲ ἐνθουσιασμὸ τὴν ἔλευση ἀναγεννητοῦ τῆς Ὀρθοδοξίας τοῦ Χριστοδούλου, μὲ τὰ ἑξῆς λόγια: «Τελευταία ἐλπίδα προβάλλει ὁ Ῥωμηὸς άρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος. Ὑπὸ τὴν ἔννοια αὐτὴ τὸ παρὸν βιβλίο καθίσταται μανιφέστο τοῦ ἑλληνικοῦ φονταμενταλισμοῦ».

Ἀπὸ τὴν πληγωμένη Γαλλία μέχρι τὴν ἐξευτελισμένη Ἑλλάδα ἔπαιρνε μορφὴ ἀπελευθερώσεως τῆς χριστιανικῆς πίστεως ἀπὸ τὴν διαφθορὰ τῶν Ἐκκλησιῶν, ὁ γαλλικὸς ἰντεγκρισμὸς καὶ ὁ ἑλληνικὸς παλαιοημερολογιτισμός. Ὁ ἰσλαμικὸς πουριτανισμὸς εἶχε ἐπιτύχει νὰ ἀφυπνίσῃ τὴν χριστιανικὴ πίστη παίζοντας τὸν ῥόλο τοῦ προτεσταντισμοῦ τοῦ ΙΣΤ΄αἰῶνος. Ἕνα μεγάλο εὐχαριστῶ λοιπόν, ἐκ μέρους τῶν χριστιανῶν,  στὴν ἀπελευθερωτικὴ δράση τοῦ ἰσλαμισμοῦ.

Δημήτρης Κιτσίκης                                    3 Νοεμβρίου 2017