529 – Πρὸς τὸν πόλεμο

529 – Πρὸς τὸν πόλεμο

Ὁ πόλεμος εἶναι ἡ φυσικὴ κατάστασις τῆς φύσεως καὶ τῆς κοινωνίας.  Εἶναι συνδεδεμένος μὲ τὸν θάνατο καὶ μὲ τὸν ἀγῶνα τῶν ἐμβίων νὰ κρατηθοῦν στὴν ζωή. Ἡ εἰρήνη εἶναι ἡ νοσταλγία τοῦ Παραδείσου ποὺ ὑπάρχει μόνον μετὰ θάνατον, ἡ εἰρήνη τῶν νεκροταφείων. 

Τὸ Νομπὲλ εἰρήνης εἶναι περιπαικτικὸς ἐξ ὁρισμοῦ. Εἶναι ἀπορίας ἄξιον ὅτι δὲν ἀπενεμήθη στὸν Χίτλερ καὶ τὸν Στάλιν, ἄν καὶ τὸ ἔλαβαν ὁ πρόεδρος τῶν ΗΠΑ Οὔντροου Οὐίλσον τὸ 1919, ὁ Κίσσινγκερ, ὁ Ὀμπάμα καὶ πολλοὶ ἄλλοι πολιτικοὶ ἡγέτες ὑπεύθυνοι πολιτικῶν συρράξεων, διεθνῶς καὶ στὸ ἐσωτερικὸ τῶν κρατῶν.

Τὰ κινήματα εἰρήνης εἶναι προπαγανδιστικὰ καὶ σκοπεύουν νὰ καλύψουν πολεμικὲς ἐπιδιώξεις στὸ ἐσωτερικὸ ἤ διεθνῶς ὅπως ἦτο τὸ Κίνημα Εἰρήνης στὴν διάρκεια τοῦ Ψυχροῦ Πολέμου ποὺ εἶχε προωθήσει ἡ Σοβιετικὴ Ἕνωσι μὲ στόχο τὴν ὁλοκλήρωσι τῆς προλεταριακῆς ἐπαναστάσεως.

Ἡ πλέον ἰσορροπημένη κοινωνία τῆς Ἱστορίας μὲ εἰλικρινῆ ἀποδοχὴ τοῦ πολέμου ὡς τρόπου ζωῆς ἦταν  ἡ σπαρτιατικὴ κοινωνία. Στὶς ἐποχὲς παρακμῆς ὅπως τὴν σημερινή, ἡ ἐπιμήκυνσις τῆς ζωῆς γίνεται αὐτοσκοπός, γιὰ δὲ τὴν πλειονότητα τοῦ λαοῦ, ποὺ ἀποκλειστικός του σκοπὸς εἶναι τὸ χρῆμα καὶ ἡ καλοπέρασις καὶ ὄχι ἡ δημιουργία πολιτισμοῦ, ὁ πόλεμος εἶναι παρὰ φύσιν.

Ὁ πρόεδρος τῶν ΗΠΑ Δονᾶλδος Τράμβιος, δὲν προσβλέπει στὴν εἰρήνη ὡς αὐτοσκοπό. Ἡ ἀπεμπλοκή του ἀπὸ τὶς συρράξεις τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, ἡ ἀπομάκρυνσίς του ἀπὸ τὸν φιλοπόλεμο ὀργανισμὸ τοῦ ΝΑΤΟ καὶ ἡ συνεργασία του μὲ τὴν Ῥωσία στοχεύει ἀποκλειστικὰ στὴν συγκρότησι  ἀμυντικοῦ τείχους στὸ Αἰγαῖο καὶ τὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο στρατιωτικῆς συμμαχίας γιὰ νὰ ἐμποδίσῃ τὴν προέλασι τῆς ἀντιπάλου Κίνας μέσῳ τῆς Ὁδοῦ τῆς Μετάξης. Ὁ πλανητικὸς πόλεμος ΗΠΑ-Κίνας δὲν εἶναι μόνον ἀναπόφευκτος, εἶναι ἐπιθυμητὸς καὶ ἀπὸ τὶς δύο παρατάξεις.

Σωστὰ ὁ Δονᾶλδος Τράμβιος διαπιστώνει πὼς ἡ Τουρκία τοῦ Ἔρντογαν  ἔχει ἐξελιχθῆ σὲ δεσπόζουσα  δύναμι στὸ Αἰγαῖο ἔναντι μίας παρακμιακῆς Ἑλλάδος καὶ χρειάζεται τὴν παρουσία της κατὰ τῆς Κίνας. Οἱαδήποτε ἐξασθένισι τῆς τουρκικῆς ἰσχύος συμφέρει τὴν Κίνα.

Συνεπῶς γιὰ τὸν Τράμβιο ἡ καλύτερη λύσις εἶναι ἡ ἐνσωμάτωσις τῆς Ἑλλάδος σὲ μία ἑλληνοτουρκικὴ ἕνωσι ποὺ θὰ θωρακίζῃ τὸ Αἰγαῖο κατὰ τῆς κινεζικῆς προελάσεως, εἴτε αὐτὸ ἀρέσει στὴν Ἀθήνα εἴτε ὄχι. Ἡ πλήρης ἀδράνεια τοῦ ἑλληνικοῦ κατεστημένου τῆς Μεταπολιτεύσεως μετὰ τὴν πτώσι τοῦ Παπαδοπούλου τὸ 1973 ἔφερε αὐτὸ τὸ ἀποτέλεσμα.

Σήμερα μία ἑλληνοτουρκικὴ σύρραξις εἶναι ἄραγε ἐπιθυμητὴ γιὰ τὸν Τράμβιο, δεδομένου ὅτι στὴν περίπτωσι αὐτὴ θὰ εὑρεθῇ ἡ Ἀθήνα μόνη της χωρὶς στὸ πλευρό της οὔτε τῶν ΗΠΑ, οὔτε τῆς Εὐρώπης, οὔτε τῆς συμμαχίας Ἰσραήλ-Αἰγύπτου-Κύπρου; Διότι στὴν περίπτωσι  αὐτὴ εἶναι πολὺ πιθανὴ ἡ ἦττα τῆς Ἑλλάδος, ὅπως αὐτὸ ἔγινε τὸ 1897.

Ἐπιπλέον ἡ στρατιωτικὴ ἑλληνικὴ ἧττα θὰ ἐπιτρέψῃ ἕνα ἐπιτυχὲς πραξικόπημα στὴν Ἀθήνα ἀπὸ ἡγέτες ποὺ θὰ ἀποσκοποῦν στὴν ἀναγέννησι τοῦ Γένους τῶν Ἑλλήνων μέσῳ τῆς ἐπανενώσεως τοῦ Αἰγαίου, πάντα μὲ προοπτικὴ ἀνεγέρσεως τείχους κατὰ τῆς Κίνας μὲ προοπτικὴ τὴν τελικὴ ἀναμέτρησι στὸν ἐπερχόμενο πλανητικὸ πόλεμο.

Ἤ μήπως τὰ παραπάνω μείνουν στὸν χῶρο τῶν ῥομαντικῶν ἐπιθυμιῶν καὶ ὁπότε τὸ τέλος τοῦ ἑλληνικοῦ κρατιδίου θὰ σημάνῃ ἀναπόφευκτο; Ἴδωμεν!

Δημήτρης  Κιτσίκης                           4 Δεκεμβρίου 2019