668 –Τὸ παραμύθι τῆς γλώσσης

 

668 –Τὸ παραμύθι τῆς γλώσσης

Μιὰ φορὰ κι ἕναν καιρὸ ἦταν ὁ Ἀδὰμ καὶ ἡ Εὔα ποὺ ὡμίλουν τὴν γλῶσσα τοῦ Θεοῦ. Τὰ παιδιά τους κάποια στιγμή, στὴν Ἐδὲμ τῆς Μεσοποταμίας, ἐπῆραν τὰ μυαλά τους ἀέρα καὶ ἐπίστευσαν ὅτι μὲ τὴν τεχνολογία θὰ ἐγένοντο θεοί. Καὶ ἔτσι ἔκτισαν ἕναν πύργο στὴν Βαβὲλ τῆς Βαβυλῶνος στοὺς κήπους τῆς Μεσοποταμίας τῆς Ἐδέμ, γιὰ νὰ φθάσουν νὰ συνομιλήσουν μὲ  τὸν Θεὸ ποὺ τοὺς εἶχε ῥίξει κάτω στὴν γῆ.

Τότε ὁ Θεὸς τοὺς ἐτιμώρησε καὶ γιὰ νὰ σταματήσουν τὴν κατασκευὴ τοῦ πύργου ἔμπλεξε τὴν κοινή τους γλῶσσα μὲ ἄπειρες ἄλλες καινούργιες  ποὺ τοὺς ἐχώρισαν καὶ δὲν ἠμπόρεσαν  πλέον νὰ συνεννοηθοῦν γιὰ νὰ συνεχίσουν τὸ κτίσημο τοῦ Πύργου.

Ἔκτοτε ἡ ἰσχὺς μέσῳ πολέμων ἐπέβαλε κάθε φορὰ ἐπὶ τῶν ὑπολοίπων τὴν γλῶσσα τῶν ἰσχυροτέρων ποὺ ἦταν τὰ ἑλληνικά. Διακόσια ὅμως χρόνια πρὸ τῆς ἐμφανίσεως τοῦ Χριστοῦ, στὴν Ἰταλία ποὺ ὁλόκληρη ὡμίλη ὡς Ῥωμαῖοι τὰ ἑλληνικά, σὲ μία ἐπαρχία νοτίως τῆς Ῥώμης, μὲ τὸ ὄνομα Λάτιουμ, ποὺ ἡ Ῥώμη κατέκτησε κατόπιν τριῶν πολέμων, ἕνας μεγαλογαιοκτήμων χωριάτης, ὁ Κάτων, ἐπείσμωσε και εἶπε: θὰ γράψω στὰ χωριάτικα τοῦ χωριοῦ μου ποὺ εἶναι τὰ λατινικά, ἀντὶ τῶν ἑλληνικῶν.

Κατόπιν αὐτοῦ ἦλθε ἕνας ἄλλος Ῥωμαῖος, ὁ Βιργίλιος καὶ εἶπε καὶ αὐτὸς νὰ γράψῃ στὰ χωριάτικα, τὰ λατινικά, ἀλλὰ ἐπειδὴ ἦταν μεγάλος ποιητὴς ἔγραψε τὸ ποίημά του, τὴν «Αἰνειάδα», ποὺ ἐξηγοῦσε ὅτι οἱ Ῥωμαῖοι ἦσαν Τρῶες τοῦ ἥρωος Αἰνείου, δηλαδὴ Ἕλληνες, σὲ τόσο ὡραίους στίχους ποὺ τὰ χωριάτικα αὐτὰ ἀπέκτησαν τίτλους εὐγενείας.

Τὸν ἴδιο καιρό, ὁ ἡγέτης τῆς Ῥώμης, ὁ Καῖσαρ, συνεκρότησε στρατὸ ἀπὸ ἀγρότες τοῦ Λάτιουμ καὶ τοὺς ἐξαπέστειλε στὴν δυτικὴ Εὐρώπη γιὰ νὰ τὴν κατακτήσῃ, στὴν χώρα τῶν Γαλατῶν, οἱ ὁποῖοι στρατιῶτες ἐπέβαλαν ὄχι τὰ ἑλληνικὰ ποὺ ὡμιλοῦσε ὁ ἀρχηγός τους ἀλλὰ τὰ χωριάτικα, τὰ λατινικά ποὺ ὡμίλουν αὐτοί.

Κατόπιν τῶν Γαλατῶν ἐκατέβησαν ἀπὸ τὰ βόρεια οἱ Γερμανοί  -Φράγκοι καὶ Γότθοι καὶ Ἀγλλοσάξωνες-  μὲ τὴν γερμανικὴ γλῶσσα τους καὶ ἔτσι ἡ δυτικὴ Εὐρώπη ἐχωρίσθη σὲ δύο γλῶσσες :  τὰ λατινικὰ καὶ τὰ γερμανικὰ ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἐπῆλθαν καὶ τὰ ἀγγλικά, μεῖγμα γαλλολατινικῶν καὶ γερμανικῶν ἀγγλοσαξωνικῶν.

Μέχρι τὸ τέλος τοῦ δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, τὰ λατινογενῆ γαλλικὰ ἦσαν ἡ γλῶσσα  ὁλοκλήρου τῆς Εὐρώπης ἐκτὸς τῶν χωριατῶν ποὺ ὡς συνήθως ὡμίλουν μόνον τὶς τοπικές τους γλῶσσες. Τὰ ἀγγλικὰ βρεταννικά, ἄν καὶ ἦταν ἡ γλῶσσα τῆς τότε παγκοσμίου βρεταννικῆς Αὐτοκρατορίας τὴν ἐγνώριζαν μόνον οἱ ἔμποροι.

Μετὰ ὅμως τὸ τέλος τοῦ δευτέρου παγκοσμίου πολέμου ἐπεβλήθη σὲ ὅλον τὸν πλανήτη μία βάρβαρη χώρα, οἱ ΗΠΑ, χωρὶς πολιτισμό, ἐκτὸς τῆς ἀκράτου βίας ποὺ ἐξέπεμπε ἡ πολεμική της ἰσχύς καὶ ποὺ ὡμίλει  ἀμερικανικά, μία βάρβαρη διάλεκτος τῶν βρεταννικῶν, τὴν ὁποίαν ἐπέβαλε σὲ ὅλον τὸν πλανήτη μαζὶ μὲ τὴν λατρεία της τῆς καθημερινῆς βίας.

Στὴν ἄλλη ἄκρη ὅμως τοῦ πλανήτου ἕνα δεύτερος τεράστιος πολιτισμός, ἐφάμιλλος τοῦ Ἑλληνικοῦ, ἀφυπνίσθη καὶ ἤρχισε νὰ ἐξαπλώνεται, μαζὶ μὲ τὴν γλῶσσα του σὲ ὅλην τὴν Οἰκουμένη εἰς βάρος τῶν ἀμερικανικῶν.

Μία παγκόσμια γλῶσσα ἐπιβάλλεται παράλληλα μὲ τὴν πολεμικὴ ἰσχύ. Ἡ ἐπιβολὴ τῶν κινεζικῶν σὲ ὅλον τὸν πλανήτη εἰς βάρος τῶν ἀμερικανικῶν θὰ ἐξαρτηθῇ ἀπὸ τὴν ἔκβασι τῆς ἀμερικανοκινεζικῆς ἀναμετρήσεως.

Ἐμεῖς ὡς Ἕλληνες, ὑποχρεωτικὰ ἐπιλέγομε τὸ ἀμερικανικὸ στρατόπεδο ἐπειδὴ ἡ βάρβαρη τούτη χώρα προέρχεται ἀπὸ τὸ ἑλληνικὸ νεφέλωμα, ξένο πρὸς τὸ κινεζικὸ νεφέλωμα. Ἁπλῶς προσπαθοῦμε στὸ ἐσωτερικὸ τοῦ ἀμερικανικοῦ νεφελώματος νὰ πείσωμε τοὺς συγγενεῖς βαρβάρους μας ὅτι ἡ τελικὴ ἐπικράτησίς τους ἔναντι τῶν Κινέζων εἶναι ὁ περαιτέρω ἐξελληνισμός τους καὶ ἡ παραδοχὴ τῶν ἑλληνικῶν ὡς παγκοσμία ἐκπολιτιστικὴ γλῶσσα.

Δημήτρης Κιτσίκης                       1η Ἰανουαρίου 2021

 

366 – Παράδοση καὶ λογιωτατισμὸς στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα

Γιῶργος Μπαμπινιώτης, ὁ πανοσιολογιώτατος

366 – Παράδοση καὶ λογιωτατισμὸς στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα

Τὸ ἑλληνικὸ τριτοκοσμικὸ κρατίδιο τῶν Ἀθηνῶν ἔχει προξενήσει τεράστιο πλῆγμα στὸν ἑλληνισμό, ἀπὸ τὸ 1821. Ὅπως ὅλα τὰ τριτοκοσμικὰ κράτη καλύπτεται ὀπίσω ἀπὸ τὸν δῆθεν σεβασμὸ χιονοστιβάδος νόμων ποὺ σκαρώνει ὡς μαθητούδι πρώτης Δημοτικοῦ τοὺς ὁποίους πρῶτο τὸ Δημόσιο δὲν σέβεται καὶ ἐφαρμόζει μία κομματικὴ δικαιοσύνη κλέβοντας ἀσυστόλως τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό του, πάντα μὲ τὴν ψευδῆ ῥήση ὅτι δύναται νὰ ψεύδεται ἀλλὰ δὲν κλέβει.

Ἡ μεταχείριση τῆς ἑλληνικῆςςγλώσσας δὲν ἐξαιρεῖται ἀπὸ αὐτὸν κανόνα. Ὅταν τὸ 1821, ἕνα κομμάτι τοῦ γένους τῶν Ἑλλήνων ἀπεσχίσθη ἀπὸ τὴν Αὐτοκρατορία, οἱ τριτοκομικοποιημένοι Ἕλληνες τοῦ κρατιδίου κατεφέρθησαν κατὰ τῆς γλώσσης τῶν γλωσσῶν ποὺ μέχρι τότε οὐδεὶς εἶχε τολμήσει νὰ θίξῃ, καὶ αὐτὴ ἀφέθη στὴν καταστρεπτικὴ μανία τῶν ἑλλαδικῶν γλωσσολόγων ποὺ ἠθέλησαν νὰ ἀντιγράψουν τὶς γλωσσικὲς θεωρίες τῶν Φράγκων οἱ ὁποῖοι ἐχειρίζοντο γλῶσσες κατὰ πολὺ κατώτερες τῶν ἑλληνικῶν.

Ἡ βάση τῆς ἱστορίας τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας διὰ μέσου τῶν αἰώνων εἶναι ἡ παράδοση. Στόχος εἶναι νὰ μὴ κοπῇ ὁ μίτος τῆς Ἀριάδνης τῆς γλωσσικῆς ἐκφράσεως, ἀπὸ τὸν Ὅμηρο στὸν Ἐλύτη. Ἀντίθετα ἀπὸ ὅ,τι πρεσβεύουν οἱ κατεδαφιστὲς τῆς ἑλληνικῆς γώσσας, λογιωτατισμὸς δὲν εἶναι τὸ φαινόμενο τεχνητῆς συντηρήσεως τῆς γλώσσης τοῦ παρελθόντος. Εἶναι τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο. Λογιωτατισμός,  εἶναι ἡ στάση τῶν γλωσσολόγων ποὺ κάθονται ὀπίσω ἀπὸ τὸ γραφεῖο τους καὶ χειρίζονται, βάσει διαφόρων θεωριῶν τὴν ἀλλαγὴ τῆς γλώσσας, χωρὶς νὰ τὴν σέβονται, πάντα κρυπτόμενοι ὀπίσω ἀπὸ τὴν παρακολούθηση, ἐξ ἀποστάσεως τῆς λαλιᾶς τοῦ δῆθεν λαοῦ.

Μὲ ποῖο δικαίωμα ἕνας γλωσσολόγος προσπαθεῖ νὰ ἐπιβάλῃ ἀλλαγὴ ὀρθογραφίας βάσει τῆς λογικῆς; Ἡ γλῶσσα ἔχει ἀξία ἀπο τὴν στιγμὴ ποὺ εἶναι ἔκφραση ἑνὸς λαοῦ μέσῳ γενεῶν. Ἐφ’ὅσον ἔχουμε συνηθίσει νὰ γράφουμε πολυτονικὰ καὶ τραῖνο, αὐγό, καυγᾶς, μπύρα, ὁδὸς Στουρνάρα, Γουδί, συνδιάσκεψη,δολλάριο, τὸν χρήστη, ὑπ’ὄψιν, κτίριο, γιατὶ ἕνας καὶ μόνον ἄνθρωπος (πόσῳ μᾶλλον πολιτικὸς παράγων), βάσει τῆς γλωσσικῆς του ἐπιστήμης καὶ τῶν λογικῶν του παρατηρήσεων νὰ μᾶς ἐπιβάλῃ νὰ ἀλλάξουμε τὶς γλωσσικές μας συνήθειες καὶ νὰ μᾶς ὑποχρεώσῃ, μέσῳ τοῦ σχολείου καὶ τοῦ Δημοσίου, νὰ γράφουμε μονοτονικὰ καὶ τρένο, ἀβγό, καβγᾶς, μπίρα, ὁδὸς Στουρνάρη, Γουδῆ, διάσκεψη, δολάριο, τὸ χρήστη, ὑπόψη, κτήριο. Περιέργως, μόνον τὸ ΚΚΕ ἀντέδρασε στὴν ἀπόφαση τῶν γλωσσολόγων νὰ τοῦ ἀφαιρέσουν ἕνα «μ» ἀπὸ τὴν λέξη κομμουνισμὸς καὶ ἔτσι παρέμειναν τὰ δύο «μ»!

Οἱ γλωσσολόγοι  ἰσχυρίζονται ὅτι μία γλῶσσα πρέπει νὰ παραμείνῃ ζωτανή ἀλλὰ μὲ τὶς μονομερεῖς ἐπεμβάσεις τους κάνουν τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο. Ἔτσι, τὴν ἑπομένη τῆς ἀποσχήσεως τοῦ ἑλληνισμοῦ ἀπὸ τὸν κορμὸ τῆς Αὐτοκρατορίας, ὑπὸ τὴν ἐπιρροὴ τῶν Φράγκων ἐδημιουργήθη τὸ γλωσσικὸ ζήτημα καὶ οἱ γλωσσολόγοι στὰ γραφεῖα τους κατεσκεύασαν σωρεῖα τεχνητῶν γλωσσῶν, πάντα στὸ ὄνομα τοῦ λαοῦ, μὲ προεξάρχουσες τὴν καθαρεύουσα καὶ τὴν δημοτική (παρντόν, τὴ δημοτική).

Ἄν καὶ δὲν τὸ ἔκαμαν ἐκ τοῦ πονηροῦ, τὸ ἀποτέλεσμα τῆς ἐπεμβάσεως τῶν γλωσσολόγων ἐπὶ τῆς μακραίωνης ζωντανῆς ἑλληνικῆς γλώσσας, ὑπῆρξε ἡ ἀποκαθήλωσή της, τὸ γλωσσικὸ χάος καὶ ἴσως ἡ διάπραξη τοῦ πλέον ἀποκρουστικοῦ ἐγκλήματος κατὰ τοῦ συμπαντικοὺ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ, καθηλώνοντας τὴν χώρα μας στὸ γλωσσικὸ ἐπίπεδο τριτοκοσμικῆς χώρας καὶ μετατρέποντας τὰ ἑλληνικὰ σὲ διάλεκτο τοῦ ἐπιπέδου τῶν γερμανοελβετικῶν.

Οἱ γλωσσολόγοι δὲν δύνανται νὰ παραμείνουν ἀτιμώρητοι. Γλωσσικὲς μαφίες σὰν τὸ ΚΚΚ, «Κόμμα Κακριδῆ Κριαρᾶ») ἤ γλωσσολόγοι σὰν τὸν Μπαμπινιώτη πρέπει κάποτε νὰ στιγματισθοῦν καὶ νὰ καταδικασθοῦν ἀπὸ τὴν ἱστορία τοῦ τόπου.

Ἤδη, ἡ πλήρης ἀποσάθρωση τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας τὴν ἔχει ἀφαιρέσει ἀπὸ τὸ οἰκοδόμημα τοῦ συμπαντικοῦ ἑλληνισμοῦ καὶ ὑπάρχει ἡ τάση ὁ ἑλληνισμὸς νὰ συνεχίσῃ τὴν πορεία του μὲ κάποια ἄλλη διεθνῆ γλῶσσα, ἴσως καὶ τὰ κινέζικα. Τὸ ἔγκλημα τοῦ ἑλλαδικοῦ λογιωτατισμοῦ παραμένει τεράστιο.

Δημήτρης Κιτσίκης                                                         26 Ἰουλίου 2017