776 - Γλῶσσα οὐράνια

Ἡ ἁγἰα τριάς τῶν Ἑλλήνων: Ζεύς, Ποσειδών, Ἅδης

776 - Γλῶσσα οὐράνια

Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα, γνωστὴ ὡς μάνα ὅλων τῶν γλωσσῶν, εἶναι κάτι παραπάνω ἀπὸ τὸ ἔντονο συναίσθημα ἀγάπης καὶ ἀφοσιώσεως ποὺ προκαλεῖ, χωρὶς ἐξαίρεσιν, σὲ ὅλους τοὺς κατοίκους τῆς γῆς καὶ τοὺς πλέον ἀναλφαβήτους, ὅταν ἀπὸ τὴν Ἀφρικὴ στὴν Ἀσία, τὴν Νότιο καὶ Βόρειο Ἀμερικὴ καὶ τὴν Εὐρώπη, πλαγιάζουν ὑπὸ τὸ ἀστρικὸ στερέωμα καὶ ἀκοῦν νὰ ψιθυρίζουν τὰ οὐράνια σώματα ἑλληνικά, μὲ τὴν λύρα τοῦ Ὁμήρου. Λέγεται, ἀκόμη σήμερα, πὼς ὁ Χριστὸς, σὲ μερικὲς ἀπόμερες γωνιὲς τῆς γῆς  εἶναι  ἄγνωστος μετὰ ἀπὸ δύο χιλιάδες χρόνια. Λάθος μέγα, ἔφ’ὅσον τὸ πρόσωπό του στὸν ἑλληνικὸν ἀστερισμόν, λάμπει ἁρμονικὰ ὑπὸ τὸν θόλο τῶν ἐκκλησιῶν. Χριστὸς καὶ ἑλληνισμὸς εἶναι μουσικὲς ἀποχρώσεις τοῦ πενταγράμμου καὶ κάποτε, κατευθυνόμενος νοτίως τῆς ἀφρικανικῆς πόλεως τοῦ Οὐαγκαντουγκοῦ, ἐξερχόμενος ἀπὸ τὴν τοπικὴ ὀρθόδοξη ἐκκλησία της, κατὰ τὴν διάρκεια παρελθόντος ταξιδίου μου, μὲ εἶχε πλησιάσει Ἀφρικανὸς ποὺ δὲν ἐγνώριζε τὴν γλῶσσα ποὺ ὁμιλοῦσα ἀλλὰ λέγοντάς μου πὼς ἦτο πεπεισμένος πὼς τὴν εἶχε ἀκούσει τὴν ἰδία ἀκριβῶς γλῶσσα ὡς οὐράνια μελωδία. Ἤμουν ἐννέα χρονῶν στὸ οἰκογενειακό μας ἐξοχικὸ τῆς Ἐκάλης. Μόλις εἶχαν παρελάσει μὲ ρυθμικὸ θόρυβο οἱ μπότες τῶν Γερμανικῶν στρατευμάτων μὲ κατεύθυνσι τὴν Ἀθήνα καὶ μὲ τὰ πολεμικὰ ἅσματά τους. Εἶπα στὴν μάνα μου. Δὲν φοβᾶμαι. Θέλω σήμερα τὸ βράδυ νὰ πλαγιάσω ἔξω ὑπὸ τὴν Μεγάλη Ἆρκτο καὶ νὰ ἀκούσω τὸν ἦχο τῶν χορδῶν τῆς ἑλληνικῆς λύρας της. Ἀκόμα καὶ οἱ Γερμανοὶ ὁπλῖτες θὰ διακόψουν τὰ τυρολέζικα ἅσματά τους γιὰ νὰ ἀφουγκρασθοῦν τὴν γλῶσσα τοῦ Νίτσε. Μέγα τὸ μυστήριο σου Κύριε! Τὸ ὄγδοο, ψηλαφῶντας στὸ διάστημα, μὲ ἰλλιγγιώδη πυραυλικὴ ταχύτητα..Οἱ δημοτικιστὲς δάσκαλοι τοῦ κρατιδίου τὴν κατέστρεψαν.

Ἀφήρεσαν ἀπὸ τὸ πεντάγραμμο τὶς ἁρμονικὲς περισπωμένες της καὶ κατήντησαν τὸν ἦχο της μονότονο καὶ μονόχρωμο. Ἑσώθη μόνον ἀπὸ τὴν μουντζούρα ποὺ ἅπλωσαν ἐπὶ αὐτῆς οἱ θλιβεροὶ δάσκαλοι, ἡ ελληνικὴ διάλεκτος γνωστὴ ὡς ἰταλικά. Ὁ Ῥουσσῶ εἶχε γράψει γιὰ τὴν πολιτικὴ θρησκεία: «Ὑπάρχει μία ὁμολογία πίστεως καθαρὰ πολιτική, τῆς ὁποίας ὁ ἡγεμὼν καὶ μόνον δικαιοῦται νὰ συντάξῃ τὰ ἄρθρα... Ὅποιος, ἀφοῦ ἀποδεχθῇ δημοσίως τὰ δόγματα συμπεριφέρεται ὡς νὰ μὴν τὰ πιστεύῃ, νὰ καταδικάζεται εἰς θάνατον». Καὶ προσθέτω ἐγώ: Ὁμοίως καὶ γιὰ τοὺς ὑπευθύνους τοῦ μονοτονισμοῦ καὶ τῆς δημοτικῆς. Διότι τὸ ἔγκλημα ποὺ διαπράττεται κατὰ τῆς γλώσσης τοῦ Ὀλύμπου καὶ τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τοὺς γραικύλους δημοδιδασκάλους τοῦ κρατιδίου εἶναι σοβαρώτερο ἀκόμη. Τρελλαίνεται κανεὶς διαπιστώνοντας τὴν ἐγκληματικὴ ἀφαίρεσι τῶν τόνων ἀπὸ τὴν κλασσικὴ λογοτεχνία τῶν Παπαδιαμάντη καὶ τῶν θησαυρῶν τῆς παγκοσμίας γραμματείας ἀπὸ τοὺς πυγμαίους, τοὺς μόνον κατ’ὄνομα Ἕλληνες. Ἡ τιμωρία τους πρέπει νὰ εἶναι παραδειγματική. Ἀφαίρεσις τῆς περισπωμένης κεφαλῆς των διὰ λαιμητόμου!

  

751 – Κοινὴ πορεία ἑλληνισμοῦ καὶ ἑβραϊσμοῦ

 

751 – Κοινὴ πορεία ἑλληνισμοῦ καὶ ἑβραϊσμοῦ

Ἡ ποσοτικὴ κοινωνία τῆς Δύσεως ἀφήνει στὸ περιθώριο τὴν ἑλληνικὴ καὶ ἑβραϊκὴ γλῶσσα ὡς ὁμιλουμένη ἀπὸ ἐλαχίστους ἀνθρώπους ἐπὶ τῆς γῆς.

Σὲ καμμία ἐμπορικὴ ἀνάρτησι πωλήσεως προϊόντων δὲν ἐμφανίζονται οἱ δύο αὐτὲς γλῶσσες, σὲ ἀντίθεσι μὲ τὰ ἀραβικά,τουρκικὰ, κινεζικὰ καὶ φυσικὰ τὰ ἱσπανικά, ἐφ’ὅσον οἱ τελευταῖες αὐτὲς γλῶσσες ὁμιλοῦνται ἀπὸ πολὺ περισσότερο κόσμο.

Ἀντιθέτως στὸν τομέα τῆς θεολογίας καὶ τῆς ἱστορίας, τὰ ἑβραϊκὰ καὶ τὰ ἑλληνικὰ ἔχουν πρωτεύοντα ῥόλο καὶ στὴν Γαλλία τοῦ ΚΣΤ’ αἰῶνος ὁ Guillaume Budé ἵδρυσε κοντὰ στὴν Σορβόννη τὸ Collège de France γιὰ τὴν μελέτη τῶν ἑλληνικῶν καὶ τῶν ἑβραϊκῶν.

Ὁ  ἑβραϊσμὸς ἐπανέκτησε στὸν Κ΄αἰῶνα τὴν θεϊκή του πρωτεύουσα, τὴν Ἱερουσαλὴμ ἐνῷ ὁ ἑλληνισμὸς ἀκόμη περιμένει νὰ ἐπανακτήσῃ τὴν ἰδική του, τὴν Κωνσταντινούπολι.

Γιατὶ ὁ ἑβραϊσμὸςς ἐπέτυχε τὴν θεϊκή του ἀποστολὴ ἐνῷ ὁ ἑλληνισμὸς  ὡς νέο Ἰσραὴλ ἀπέτυχε παταγωδῶς; Ἡ ἀπάντησις εὑρίσκεται στὰ φοβερὰ δεινὰ ποὺ ὑπέστη ἐπὶ χιλιάδες χρόνια ὁ ἐκλεκτὸς αὐτὸς ὀλιγάριθμος λαὸς τοῦ Μωυσέως σὲ ἀντίθεσι μὲ τὸν ἑλληνικὸ ποὺ ἀμέλησε νὰ προστατεύσῃ ἀπὸ ἐπιμιξίες τὸ γένος του ὡς Ἄριοι  ποὺ εἶναι.

Σήμερα ἀκόμη γιὰ νὰ γίνῃς  πολίτης τοῦ κράτους τοῦ Ἰσραὴλ πρέπει νὰ εἶσαι ὅχι μόνον ἑβραϊκῆς θρησκείας ἀλλὰ ἑβραϊκοῦ γένους ἐνῷ στὴν δυτικοποιημένη Ἑλλάδα δύναται νὰ πολιτογραφηθῇ Ἕλλην πολίτης, μὲ μερικὰ χρόνια διαμονῆς στὴν χώρα, διατηρῶντας τὴν θρησκεία του, κάθε καρυδιᾶς καρύδι.

Ἡ δυτικοποίησις τοῦ Ἕλληνος δὲν καθιστᾷ δικαιολογία διότι ὁ ἑβραῖος ἐπὶ χιλιάδες χρόνια ἔζησε στὴν δυτικὴ κοινωνία χωρὶς νὰ δυτικοποιηθῇ ἐνῷ ὁ Ἕλλην τὰ ἔδωσε ὅλα πρὸς χάριν τοῦ δυτικοῦ τρόπου ζωῆς.

Χαρακτηριστικὸ τῆς  ἀπεμπολήσεως τῶν ἑλληνικῶν ἀξιῶν εἶναι ἡ προδοσία τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης καὶ ἡ μετατροπή της στὴν μονοτονικὴ δημοτικὴ στὸ ὄνομα τῆς δυτικῆς προόδου.

Συμπέρασμα: Καιρὸςς εἶναι νὰ γίνωμε τὸ Νέο Ἰσραὴλ ἐφ’ὅσον ἠ θρησκεία μας διατείνεται ὅτι εἶναι ἡ νέα Ἰερουσαλήμ.

Δημήτρης Κιτσίκης              15 ‘Ιουνίου 2021

A -  https://www.gatestoneinstitute.org/17472/israel-government-diversity

Ὁ μοναδικὸς δεσμὸς ποὺ ἐξασφαλίζει τὴν ἑνότητα τοῦ Ἰσραηλινοῦ συστήματος διακυβερνήσεως εἶναι τὸ θρησκευτικὸ γένος: Ὅλοι οἱ Ἰσραηλινοὶ εἶναι καὶ πρέπει νὰ εἶναι ἑβραῖοι. Δημήτρης Κιτσίκης 

710 - Ὁ Πλήθων τοῦ Μυστρᾶ

 710 - Ὁ Πλήθων τοῦ Μυστρᾶ

Ὁ Πλήθων ὑπῆρξε καὶ ὑπάρχει πάντα ἡ βασικὴ ἀφορμὴ ἐγκαταστάσεώς μου στὸν βυζαντινὸ Μυστρᾶ ἀπὸ τὸ 1975, ὀνομάζοντας τὸ ἐξοχικό μας Πλήθων. Ὅποιος δὲν ἔχει μελετήσει τὴν σκέψι του δὲν γνωρίζει πλήρως τὸν ἑλληνισμό. Τὸ τριμηνιαῖο περιοδικό μου "Ἐνδιάμεση Περιοχή" ἀπὸ τὸ 1996 τοῦ ἔχει ἀφοσιωθῆ. Ὁ ἑλληνισμὸς παραμένει ὑπέρτατος, πέραν τῶν θρησκευτικῶν δοξασιῶν (τοῦ Ὀλύμπου, τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, χριστιανικῶν ἤ ἰσλαμικῶν πεποιθήσεων) μὲ θεμέλιο, τὴν διαχρονικὴ ἑλληνικὴ γλῶσσα. Μέγα Πλήθωνα, ἱδρυτοῦ ἀπὸ μόνου του τοῦ δυτικοῦ πολιτισμοῦ τῆς Ἀναγεννήσεως, ἑνὸς ἀκόμη πολιτισμοῦ -ἔστω καὶ χωλοῦ- τῆς μητρὸς Ἑλλάδος.

Δημήτρης Κιτσίκης          8 Μαΐου 2021

A - Ἀναποφεύκτως θὰ ξεσπάσῃ παγκόσμια ἐπανάστασι κατὰ τῆς δικτατορίας ποὺ οἱ ἐξουσιαστὲς ἐπέβαλαν μὲ πρόφασι τῆν πανδημία τοῦ κορωνοϊοῦ. Τὸ νέο αὐτὸ ὅπλο τοῦ καπιταλισμοῦ γιὰ ὑποδούλωσι τῶν λαῶν θὰ προκαλέσῃ ἰσχυρὸ μπούμερανγκ.

Δημήτρης Κιτσίκης          9 Μαΐου 021

 https://www.rt.com/op-ed/523218-covid-vaccine-banned-hesitancy/?utm_source=Newsletter&utm_medium=Email&utm_campaign=Email

701 -Ἡ δημοτικὴ κατέστρεψε τὸν ἑλληνισμό

 

701 -Ἡ δημοτικὴ κατέστρεψε τὸν ἑλληνισμό

Ὁ ἄνω τίτλος ἠχεῖ περίεργα. Γιατὶ ἕνα γλωσσικὸ ἰδίωμα δύναται νὰ ἐξαφανίσῃ τὸν σημαντικώτερον πολιτισμὸν τοῦ πλανήτου διαρκείας τριῶν χιλιάδων ἐτῶν;

Θρησκεῖες, ὁ ἑλληνισμὸς ἔχει ἀλλάξει ὡς ὑποκάμισα, πολλὲς φορές. Τὸ σταθερὸ γνώρισμα τοῦ ἑλληνισμοῦ δὲν εἶναι συνεπῶς ἡ Ὀρθοδοξία. Χωρὶς ὅμως τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα δὲν εἶσαι Ἕλλην. Τὸ πολὺ πολὺ νὰ συγκαταλέγεσαι μεταξὺ τῶν Greeks.

Ἄλλα ποῖα ἑλληνικά; Ἕνας πολιτισμένος λαὸς ἐκφράζεται προφορικὰ διαφορετικὰ καὶ διαφορετικὰ γράφει. Ἕνας βάρβαρος λαὸς ἀδυνατεῖ νὰ καταλάβῃ τὴν τεραστία αὐτὴ διαφορὰ καὶ γράφει ὅπως ὁμιλεῖ.

Οἱ παρηκμασμένοι γλωσσολόγοι μας ἀκολουθοῦν τὰ δυτικὰ πρότυπα καὶ πασχίζουν νὰ ἐντάξουν, ὡς μυθιστοριογράφοι, τὴν προφορικὴ στὰ γραπτά τους. Ἀλλὰ ὁ Καζαντζάκης ὑποχρεωτικῶς, γιὰ νὰ ζωντανεύσῃ τὰ λαϊκὰ πρόσωπα τῶν μυθιστορημάτων του, τοὺς καταγράφει ἀκριβῶς ὅπως ὁμιλοῦν, δηλαδὴ στὴν δημοτική.

Τὸ 1821, ὅταν ἐσκλαβώθη ἡ Ἑλλὰς στοὺς Δυτικούς, ὁ Κοραῆς ἐπέλεξε μία μικτὴ τεχνιτή, τὴν καθαρεύουσα, ἀντὶ τῆς γλώσσης τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ, ἀρχαίας καὶ τῶν Εὐαγγελίων. Ἦταν ὅμως πολὺ εὔκολο, στὸν τότε καθ΄ὁλοκληρίαν ἀγράμματο ἑλληνικὸ λαὸ νὰ διδαχθοῦν οἱ δύο αὐτὲς ἐκδοχὲς τῶν διαχρονικῶν ἑλληνικῶν στὰ θρανία τῆς πρώτης δημοτικοῦ.

Ἀποτέλεσμα: Ἀπομονωθήκαμε, μακρὰν τοῦ Ἀλεξάνδρου, καὶ ἐγίναμε κρατίδιο-οὐρὰ τῆς Εὐρώπης.

Δημήτρης Κιτσίκης           18 Ἀπριλίου 2021

 

616 –Ἑλληνικὸς σιωνισμός

 

Ὁ Δημήτρης Κιτσίκης, μὲ τρεῖς ὑπηκοότητες, ἕλλην σιωνιστής

616 –Ἑλληνικὸς σιωνισμός

Τετάρτη γενεὰ ἑλληνωρθοδόξων ὁμογενῶν: τὰ ἐγγόνια μου στὴν Λωζάννη, μὲ τέσσερες ὑπηκοότητες καὶ πατέρα ἰταλό.

1^η γενεά: ἡ μητέρα μου ἀπὸ τὸ Κάϊρο (ἄπταιστα ἑλληνικά).

2η γενεά, ἐγὼ ἀπὸ τὸ Παρίσι (ἄπταιστα ἑλληνικά),

3^η γενεά, ἡ κόρη μου ἀπὸ τὴν Λωζάννη (ἄπταιστα ἑλληνικά),

4^η γενεά τὰ δύο ἐγγόνια μου τὰ ὁποῖα ὁμιλοῦν ἑλληνικὰ ὅσο καλὰ ὁμιλοῦν τὰ ἑλληνάκια στὴν Ἑλλάδα,  ποὺ δὲν ἔχουν ποτὲ ταξιδεύσει στὸ ἐξωτερικό.

Καὶ μοῦ λέγει σήμερα στὸ τηλέφωνο, ἀνήσυχη ἡ κόρη μου: Ἀφοῦ τὸ ἑλληνικὸ κρατίδιο, πατέρα, λὲς πὼς θὰ ἐξαφανισθῇ ὡς κράτος, μήπως καὶ τὰ ἑλληνικὰ γνωρίσουν τὴν μοῖρα τῶν λατινικῶν καὶ γίνουν νεκρὴ γλῶσσα;

Ὄχι τῆς ἀπήντησα: ἡ γλῶσσα μας συνδέεται μὲ τὸν ἑλληνικὸ πολιτισμό, ὄχι μὲ τὸ κρατίδιο τῶν Ἀθηνῶν ποὺ ἱδρύθη ἀπὸ τοὺς συμπαθεῖς μὲν ἀλλὰ ἀμορφώτους Ἀρβανῖτες φουστανελάδες τοῦ 1821.

Τὰ τελευταῖα διακόσια χρόνια ὁ τρισχιλιετὴς παγκόσμιος πολιτισμός μας ἐστήριξε τὴν γλῶσσα μας ποὺ ὄχι μόνον δὲν παρήκμασε ἀλλὰ ἠνδρώθη τὰ τελευταῖα διακόσια χρόνια σὲ σημεῖο ποὺ προβλέπω ὅτι θὰ γίνη καὶ αὐτὴ παγκόσμια.

Αὐτὴ εἶναι ἡ οὐσία τοῦ ἑλληνικοῦ σιωνισμοῦ.

Δημήτρης Κιτσίκης                           13 Αὐγούστου 2020

Ἡ ἀστυνομοκρατία συρρικνώνει τὸ Γένος μὲ τὸ νὰ ἀντιγράφῃ τὴν πολιτικὴ τῶν Μεγάλων Δυνάμεων:

Ἀπὸ τὸν Joseph Fouché

στὴν

Intelligence Service 

στὸν 

Μιχάλη Χρυσοχοΐδη

569 -Τὰ ἑλληνικὰ ὡς γλῶσσα τοῦ Θεοῦ

ἑλληνικὰ πολυτονικά

569 -Τὰ ἑλληνικὰ ὡς γλῶσσα τοῦ Θεοῦ

Ἐπὶ χρόνια ἔγραφα στὸ Facebook ὄχι μὲ καρδοῦλες οὔτε ὡς παιδεραστὴς ἀλλὰ ὡς διανοούμενος γιὰ νὰ παιδεύσω τὸν λαό, καὶ τὸ ἔκαμα μὲ ἐπιτυχία σὲ χιλιάδες προσκολλημένους στὸν λόγο μου. Αὐτὸ ἠνόχλησε τὸ ἀφεντικὸ τοῦ Facebok καὶ πρὸ δέκα ἡμερῶν μὲ ἐξεδίωξε. Τὸν εὐχαριστῶ. Ἐκεῖ ἔγραφα πάντα στὰ ἑλληνικά, στὸ δὲ Twitter ἔγραφα ἀπὸ χρόνια μόνον στὰ ἀγγλικά. Τώρα συνεχίζω νὰ γράφω μόνον στὸ Twitter καὶ μόνον στὰ ἀγγλικά.Εἶναι σχέδιόν μου.

Τὶς ἡμέρες αὐτὲς στὸ Twitter ἔγραψα μία ἀπόλυτη καὶ ἀντικειμενικὴ ἀλήθεια: ὅτι τὰ ἑλληνικὰ ὡς μοναδικὴ γλῶσσα τοῦ Θεοῦ πρέπει νὰ εἶναι ἡ πλανητικὴ παγκόσμια ζωντανὴ γλῶσσα τῆς Ἀνθρωπότητος. Ἰδοὺ οἱ δύο μου αὐτὲς ἀναρτήσεις:

«Newborn chimp and human are equal till the human starts speaking and then becomes more intelligent.John said «the word is God» and the richest word in the world is Greek. Bible Greek should be the universal living language. Dimitri Kitsikis»

«Georgia Stones says: "Unite humanity with a living new language". Correct, but power and language are incompatible. We need one living universal language disconnected from power: Bible Greek. Dimitri Kitsikis»

Ἡ γλῶσσα τοῦ Εὐαγγελίου, τῆς Καινῆς Διαθήκης καὶ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης τῶν Ἑβδομήκοντα εἶναι σήμερα ἀκόμη, μετὰ ἀπὸ δὺο χιλιετίες ζωντανὴ γλῶσσα, εἶναι ὁ κατὰ Ἰωάννην ὁ Λόγος ὁ ἑλληνικός, δηλαδὴ ὁ ἴδιος ὁ Θεός. Μάθημα πρὸς γραικύλους δασκάλους τῶν δημοτικῶν σχολείων τῆς ἑλλαδικῆς χώρας.

Περιμένοντας νέαν ἐκδίωξίν μου ἀπὸ τὰ στίφη τῶν ἀπανταχοῦ γραικύλων, διατελῶ,

Δημήτρης Κιτσίκης 3 Μαΐου 2020

513 -Η ΖΩΝΤΑΝΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ

Ὁ Γιάννης Ψυχάρης (Jean Psichari)  ὁ ἑλληνογάλλος πράκτωρ τῆς Δύσεως ὑποβαθμίσεως τοῦ ἑλληνισμοῦ σὲ γλῶσσα ἀφγανικοῦ ἁποικιακοῦ ἰδιώματος

513 -Η ΖΩΝΤΑΝΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ

Ὁ φραγκισμὸς ἐπέβαλε στὸ κρατίδιο τῶν Ἀθηνῶν ὡς αποικία τῆς Δύσεως τὴν διδασκαλία τῆς ἀρχαιοελληνικῆς ὡς νεκρῆς γλώσσας ἔτσι ὅπως διδάσκεται στὴν Δύσι. 

Οὐδεὶς ὅμως Ἕλλην ὅπως οὐδεὶς Δυτικὸς δὲν ἠδυνήθη ποτὲ νὰ ὁμιλήσῃ τὴν γλῶσσα τοῦ Ὁμήρου ὡς ζωντανὴ γλῶσσα. 

Ἡ ὑποβίβασις τῆς Ἑλλάδος τοῦ 1821 σὲ τριτοκοσμικὴ ἀποικισμένη χώρα τῆς Δύσεως ἐπραγματοποιήθη μέσῳ τοῦ ἑλληνογάλλου Γιάννη Ψυχάρη ποὺ ἐπέβαλε τὴν Δημοτικὴ ὡς ἀφρικανικὸ καὶ ἀσιατικὸ ἰδίωμα κατασκευάζοντάς τὴν ὡς χιότικη παραλλαγὴ τὸ 1888 καὶ διδάσκοντάς την ὡς δῆθεν ἐθνικὴ ἑλληνικὴ γλῶσσα στὴν ἀποικιακὴ Σχολὴ Ἀνατολικῶν Γλωσσῶν τῶν Παρισίων, μαζὶ μὲ ὅλες τὶς ἄλλες γλῶσσες τῶν ἀποικιῶν τῆς Δύσεως (τὰ ἰταλικά, ἰσπανικά, ἀγγλικὰ καὶ λοιπὲς δυτικοευρωπαϊκὲς γλῶσσες ἀπουσίαζαν ἀπὸ τὴν Σχολὴ ὡς γλῶσσες τῶν ἀποικιστῶν καὶ ὄχι τῶν ἀποικισμένων). 

Ὁ στόχος τοῦ Jean Psichari ἦταν νὰ κατασκευάσῃ ἕνα ὑποβαθμισμένο ἀποικιακὸ ἰδίωμα, τὴν δημοτική, ὥστε νὰ δύναται ἡ Δύσις νὰ παρουσιάζεται ὡς ἡ μόνη διάδοχος τῆς ἑλληνικῆς τῶν Ἀρχαίων. Ἀντιθέτως ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα τοῦ Εὐαγγελίου ποὺ ὡς ζωντανὴ γλῶσσα ἐσυνεχίζετο νὰ καταλαβαίνεται ἀπὸ τὸν ἀναλφάβητο ἕλληνα χωρικὸ ἐπεριωρίσθη ἀπὸ τοὺς Δυτικοὺς σὲ ἐκκλησιαστικὴ γλῶσσα τῆς ἀνατολικῆς ὀρθοδοξίας ὡστε νὰ μὴν δυνηθῆ ὁ ὀρθόδοξος ἑλληνισμὸς νὰ ἀπελευθερωθῇ, ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Ὄθωνος ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῆς παπικῆς ἀποικιοκρατίας. 

Σήμερα ὁ μόνος τρόπος ἀπελευθερώσεως τοῦ ἑλληνισμοῦ ἀπὸ τὰ ἀποικιακὰ δεσμὰ τῆς Δύσεως εἶναι νὰ υἱοθετηθῇ ἡ ζωντανὴ γλῶσσα τοῦ Εὐαγγελίου ὡς ἐθνικὴ γλῶσσα τοῦ ἑλληνισμοῦ ἀλλὰ καὶ ὡς παγκόσμια ζωντανὴ γλῶσσα ὅλων τῶν χριστιανῶν δυτικῶν καὶ ἀνατολικῶν. 

Δημήτρης Κιτσίκης                                                                  30 Σεπτεμβρίου 2019

462 - Ἡ ἐξωγήϊνὴ ὑπόθεσις τοῦ ἑλληνισμοῦ

Ὁ μέγας ἕλλην ἐπιστήμων Παῦλος Σαντορίνης, 1893-1986, ἐφευρέτης τοῦ ῥαντὰρ, ποὺ ἐμελέτησε τὴν πιθανὴ ἐξωγήϊνη προέλευσι τοῦ ἑλληνισμοῦ. Το βιβλίο αὐτὸ τοῦ 2005, φέρει τὸν ὑπότιτλο, «Μία ἀναδρομὴ στὴν ἱστορία τῆς συγχρόνου φυσικῆς»

462 - Ἡ ἐξωγήϊνὴ ὑπόθεσις τοῦ ἑλληνισμοῦ

Πολλοὶ ποὺ γνωρίζουν τὴν μακροβιώτατη ἐπιστημονική μου σταδιοδρομία  ὡς γάλλος ἐπιστήμων, μὲ γλῶσσα μητρικὴ τὴν γαλλική, τελείως ξένος πρὸς τὴν ἑλληνικὴ νοοτροπία τοῦ ἀθηναϊκοῦ κρατιδίου, μὴ ἀντέχοντας τὴν ἀσύλληπτη μετριότητα τῆς γραικυλικῆς νοοτροπίας ποὺ ἐκφράζεται περισσότερο μὲ ἕναν πρωτόγονο ἀντισημιτισμὸ καὶ μία ὑβριστικὴ σχέσι μὲ τοὺς ἀδελφούς μας Βαλκανίους καὶ Μικρασιᾶτες, διερωτήθησαν γιατὶ ἠθέλησα καὶ μὲ ἄφθαστη ἐπιμονὴ ἐπέτυχα νὰ ἐπιστρέψω στὶς ἑλληνικὲς γενετικές μου ῥῖζες, νὰ καλλιεργήσω μὲ πάθος τὴν ἑλληνωρθόδοξη  χριστιανικὴ πίστι μου, νὰ μάθω στὴν τελειότητα τὰ Ἑλληνικὰ καὶ μόνος , μὲ τὶς ἰδικές μου καὶ μόνον δυνάμεις νὰ ἐντρυφήσω στὴν πολυτονικὴ γραφὴ ἀπαιτῶντας ἀπὸ τοὺς ἐκδότες μου νὰ μὲ ἐκδίδουν στὰ πολυτονικὰ καὶ ἐπιλέγοντας -ἀντὶ νὰ ἐκδίδω τὰ σχεδὸν ἑκατὸ βιβλία μου καὶ τὰ χιλιάδες ἄρθρα μου στὴν γλῶσσα μου, τὴν γαλλική, ποὺ θὰ μοῦ ἔδιδαν καὶ περισσότερη  ἀναγνώρισι διεθνῶς-  νὰ ἐπιμένω νὰ γράφω σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ ὀλιγώτερο σημερινὰ χρησιμοποιημένα γλωσσικὰ ἰδιώματα στὸν κόσμο -περίπου σὰν τὴν γερμανοελβετική- τὴν ἑλληνική.

Σήμερα παρατηρῶ, κοιτάζοντας ὀπίσω στὴν μακρόχρονη σταδιοδρομία μου, ὅτι ἀπὸ μικρῆς ἡλικίας ἤμουν προσηλωμένος στὸ ἀστρικὸ στερέωμα, σὲ σημεῖο ποὺ ἠθέλησα καὶ ἐπέτυχα ὁ υἱός μου Ἆγις, γεννημένος στὴν Ὀττάβα τοῦ Καναδᾶ, ὄχι μόνον νὰ μάθῃ ἐξ ἴσου καλὰ ἑλληνικὰ μὲ ἐμένα ἀλλὰ καὶ στὸ Ἰνστιτοῦτο Μὰξ Πλάνκ τοῦ Μονάχου νὰ πάρῃ διδακτορικὸ ἀστροφυσικοῦ, ἐπιμένοντας νὰ ἔχουμε καὶ οἱ δύο μας συνεχῶς τὰ μάτια μας στραμμένα πρὸς τὸν οὐρανὸ ἀπὸ ὅπου, τοῦ ἔλεγα, εἶχαν καταφθάσει οἱ πρόγονοί μας.

Ἐγώ, συνεπαρμένος ἀπὸ τὰ παιδικά μου χρόνια, ἀπὸ τὰ σοβιετικὰ βιβλία ἐπιστημονικῆς φαντασίας καὶ μόνον, ἐπιστημονικῶς πολὺ ἀνώτερα ἀπὸ τὰ ἀντίστοιχα δυτικά, εἶχα γράψει, τὸ 1966, μία μελέτη στὰ γαλλικά, «Éloge de la science-fiction» ποὺ τὸ συγκρότημα Λαμπράκη  τὴν εἶχε δώσει  πρὸς μεταφράσιν στὰ ἑλληνικά, ὑπὸ τὸν τίτλο, «Ἐγκώμιο τῆς ἐπιστημονικῆς φαντασίας» στὸν μεγάλο αἰγυπτιώτη συγγραφέα, Στρατῆ Τσίρκα, καὶ ὁ Λαμπράκης τὸ εἶχε δημοσιεύσει στὸ περίφημο προ-χουντικὸ περιοδικό του, Ἐποχές (ἀριθ. 39, Ἰούλιος 1966).

Ἔκτοτε ἐπανῆλθα γραπτῶς πολλὲς φορὲς στὴν ἔμμονη ἰδέα μου ὅτι ὁ ἑλληνισμὸς, ἀνεγνωρισμένος  ἀπὸ ὅλην τὴν σοφία τῆς γῆς, ὡς τέλειος καὶ ἀξεπέραστος, δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ εἶχε γήϊνη προέλευσι.

Τὴν ἄνοιξι τοῦ 2014, ἀφιέρωσα τὸ τεῦχος 71 τοῦ τριμηνιαίου μου περιοδικοῦ γεωπολιτικῆς, Ἐνδιάμεση Περιοχή, στὴν ἐξωγήϊνη ὑπόθεσι τοῦ ἑλληνισμοῦ, στὸ ὁποῖο, μεταξὺ τῶν ἄλλων ἔγραφα, τὰ ἀκόλουθα:

«Τὸ ἔτος 2000, ὅταν τὸ ἐξευτελισμένο γραικυλικὸ κρατίδιο, ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἔφεγγαν οἱ πυγολαμπῖδες τῶν μπιμπικίων τοῦ προσώπου τοῦ νάνου Σημίτη, εἰσήρχετο στὸ κοινὸ νόμισμα τῆς ἀποικιακῆς Δυτικῆς Εὐρώπης τῶν τραπεζιτῶν, ἐκυκλοφόρει τὸ βιβλίο τοῦ Γερμανοελβετοῦ  Ἑρρίκου τοῦ Δάνικεν (Erich von Daeniken) ποὺ ἔφερε τὸν τίτλο «Ὀδύσσεια τῶν Θεῶν: Ἡ ἐξωγήϊνη ἱστορία τῆς Ἀρχαίας Ἑλλάδος» Odyssey of the Gods: The Alien History of Ancient Greece. 

»Ἡ ἐξωγήϊνη αὐτὴ ὑπόθεσις τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ χάνει ὅμως κάθε ἀξία ὅταν παρουσιάζεται ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες τοῦ σημερινοῦ κρατιδίου οἱ ὁποῖοι συναισθανόμενοι τὴν ἀσύλληπτη παρακμή τους ἁρπάζονται ἀπὸ τέτοιους ἰσχυρισμοὺς ξένων ὡς ἀπὸ τὰ μαλλιά τους, μὲ τὴν ψευδαίσθησι τῆς ἐξωγήϊνης προελεύσεώς τους. 

»Ἡ θέσις μας εἶναι ὅτι ὁ σημερινὸς Ἕλλην δύναται μὲν νὰ ἀποκατασταθῇ στὸν κολοφῶνα τῆς Οἰκουμένης, φθάνει ὅμως νὰ γίνῃ χαλί ἐνώπιον Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων, νὰ ἀναγνωρἰσῃ εἰλικρινὰ τὴν πτώσι του καὶ νὰ ὁδεύσῃ καὶ πάλι πλήρως ἀναγεννημένος κατόπιν σκληρῶν ἀπαιτήσεων ζωῆς ποὺ θὰ θέσῃ στὸν ἑαυτό του».

Δημήτρης Κιτσίκης                                                         4 Δεκεμβρίου 2018

445 – SOS γιὰ Χρυσῆ Αὐγη καὶ γιὰ Ἑλλάδα

Ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴ Εὐρώπη (ΕΕ) στὴν Ἑλληνικὴ οἰκουμενικὴ Αὐτοκρατορία

445 – SOS γιὰ Χρυσῆ Αὐγὴ καὶ γιὰ Ἑλλάδα

Στὶς ἐπερχόμενες εὐρωπαϊκὲς ἐκλογές παίζεται τὸ μέλλον τῆς Εὐρώπης ὡς ἑξῆς:

1 - Ἡ ΕΕ τῶν εὐρωκρατῶν διαλύεται. Τὸ Ἡνωμένο Βασίλειο ἀποχωρεῖ καὶ ἡ ἠπειρωτικὴ Εὐρώπη θὰ διοικηθῆ ὁλόκληρη ἀπὸ τὸν ἐθνολαϊκισμό –συμπεριλαμβανομένης τῆς Γαλλίας καὶ τῆς Γερμανίας. Ὅπως ἔχω ἐξηγήσει ἤδη ἀπὸ τὸ 1989, λαϊκισμὸς δὲν εἶναι ἡ δημαγωγία, εἶναι ἡ ἰδεολογία τοῦ φασισμοῦ ποὺ ἐπικεντρώνεται στὸν λαὸ καὶ ὄχι στὴν κοινωνικὴ τάξι. Στὴν παρηκμασμένη Ἑλλάδα, ὅπως τὸ 1453, ἡ συζήτησι ἐπικεντρώνεται δυστυχῶς στὴν ἐτυμολογία, δηλαδὴ στὸ φύλο τῶν ἀγγέλων.

2 - Ἡ Ἑλλὰς εἶναι μικρὴ χώρα μὲ τεράστιο πολιτισμό, μητέρα τῆς Εὐρώπης. Σήμερα, εἶναι ἡ μοναδικὴ εὐκαιρία νὰ ἀναλάβῃ τὰ ἡνία της. Γι’αὐτὸ ὅμως πρέπει νὰ ἐπιβάλη τὴν ἰδεολογική της καθοδήγησι. Ἡ ἀστικὴ δικτατορία τοῦ κοινοβουλευτισμοῦ καταρρέει. Στὶς Βρυξέλλες πρέπει νὰ εἶναι παρὼν ὁ ἑλληνικὸς ἀντικοινοβουλευτισμός, βοηθῶντας στὴν ὁριστικὴ διάλυσι τῆς ΕΕ καὶ τὴν ἀνασύστασί της σὲ Ἑλληνικὴ Εὐρώπη (ΕΕ). Γαλλία, Γερμανία, Ἰταλία, ἀναζητοῦν εὐρωπαϊκὸ ἡγέτη. Διψοῦν γιὰ Ἑλλάδα.

3 – Δύο εἶναι οἱ λύσεις ἐντός Ἑλλάδος: α) Ἀνάληψις ἐξουσίας ἀπὸ τὸν νῦν ὑπουργὸ Ἀμύνης, τὸν Πᾶνο Καμμένο, ἐκμεταλλευόμενο τὴν καθολικὴ ἀντίθεσι τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ στὴν συνθήκη τῶν Πρεσπῶν, μὲ τὴν ὑποστήριξι τοῦ στρατοῦ, ὑποχρεώνοντας τὸ ἀντικοινοβουλευτικὸ κομμουνιστικῆς προελεύσεως Σύριζα νὰ τὸν στηρίξῃ. β) Ἐναρμόνησις τῶν θέσεων τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς μὲ τὶς θέσεις τῆς μελλοντικῆς προέδρου τῆς Γαλλίας, Μαρὶν Λὲ Πέν,  καὶ χρυσαυγίτικη ἄκρως ἐπιθετικὴ ἀντικοινοβουλευτικὴ ἰδεολογικὴ εὐρωπαϊκὴ τοποθέτησις μὲ στόχο μία Ἑλληνικὴ Εὐρώπη (ΕΕ) τῶν ἐθνῶν.

4 – Γιὰ τὴν ἅλωσι τοῦ κοινοβουλίου τῶν Βρυξελλῶν, χρειάζονται ὑποψήφιοι εὐρωβουλευτὲς ὑψηλοῦ μορφωτικοῦ ἐπιπέδου, εὐρωπαϊκῆς γλωσσικῆς καταρτίσεως καὶ νοοτροπίας, προσκείμενοι στὴν Χρυσῆ Αὐγή, ἔχοντας δώσει ὅρκο ἀφοσιώσεως, προσωπικὰ στὸν ἡγέτη της, τὸν Νῖκο Μιχαλολιᾶκο. Ἀρχὴ τῆς ἑλληνικῆς προσπαθείας στὶς Βρυξέλλες εἶναι νὰ γίνῃ ἀποδεκτὴ ἡ ἑλληνικὴ παραδοσιακὴ γλῶσσα ὡς κοινὴ ἰδεολογικὴ ἔκφρασις τῆς ἀντιδημοκρατικῆς λαϊκιστικῆς Εὐρώπης, ἐπάνω  στὴν ὁποία θὰ δυνηθῇ νὰ οἰκοδομηθῇ ἡ Ἑλληνικὴ Εὐρώπη (ΕΕ).

SOS γιὰ Χρυσῆ Αὐγὴ καὶ γιὰ τὸ ἑλληνικὸ μέλλον τῆς Εὐρώπης λοιπόν, στὶς ἑπόμενες εὐροεκλογές. Ἡ ἑλληνικὴ Εὐρώπη θὰ εἶναι τὸ πρῶτο βῆμα ἐπανελληνισμοῦ τῆς Οἰκουμένης.

Δημήτρης Κιτσίκης                            23 Σεπτεμβρίου 2018

413 - Γλῶσσα καὶ τέλος τοῦ κόσμου

«Εἴθε ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα νὰ γίνῃ κοινὴ ὅλων τῶν λαῶν»: Βολταῖρος


413 - Γλῶσσα καὶ τέλος τοῦ κόσμου

 «Ἐν ἀρχὴ ἦν ὁ Λόγος, καί ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ  Θεός  ἦν  ὁ  Λόγος». Ἔτσι  ἀρχίζει ὁ Ἰωάννης τὸ Εὐαγγέλιό του. Φυσικά, ὁ Λόγος εἶναι ὁ Χριστός. Ὁ Λόγος ὅμως ἐξεφράσθει ἐπὶ τῆς γῆς μὲ δύο βασικὲς γλῶσσες : τὰ σανσκριτικὰ καὶ τὰ κινεζικά.

Τὰ σανσκριτικὰ ἤ τὰ ἑλληνικά. Χέρι μέ χέρι, τὰ ἑλληνικὰ καὶ τὰ κινεζικὰ ἐξήπλωσαν τὴν σοφία ἐπὶ τοῦ κόσμου. Ὁ Χριστός ὡμίλησε στόν Πόντιο Πιλᾶτο στὰ ἑλληνικά. Καί σήμερα οἱ ἐναπομείναντες γραικύλοι βοηθοῦν τὴν δυτική προσπάθεια ἐξαφανίσεως τῆς πλανητικῆς σημασίας τῶν ἑλληνικῶν. Συμβάλλουν στὴν τοποθέτησι τῶν ἑλληνικῶν μέσα στὴν Εὐρώπη, στὸ ἐπίπεδο τῶν ὁλλανδικῶν καί δανικῶν, ὡς ἀκρωτηριασμένων ἀπὸ τὸ μονοτονικό - συντόμως δὲ παραμορφωμένων ἀπὸ τὸ λατινικὸ ἀλφάβητο (ἄν καὶ τὸ λατινικὸ ἀλφάβητο εἶναι καὶ αὐτὸ ἑλληνικῆς προελεύσεως, προερχόμενο ἀπὸ τὴν Κύμη τῆς Εὐβοίας) καὶ γελοιοποιημένων ἀπὸ  τὴν βαρβαρικὴ διάλεκτο τῶν δασκάλων καὶ τῶν γενιτσάρων διορθωτῶν καὶ μεταφραστῶν ποὺ λυμαίνονται τὰ γραφεῖα τῶν ἐκδοτικῶν οἴκων καὶ τῶν ἐφημερίδων.

 Πῶς ἐφθάσαμε   καὶ   πάλι    στὴν    πλανητικῶν   διαστάσεων πτώση τοῦ Λόγου; Ἡ καπιταλιστικὴ παγκοσμιοποίησις μὲ τὴν ἐπιβολὴ τῶν ἀμερικανικῶν, ὄχι μόνον δὲν ἥνωσε τὴν ἀνθρωπότητα ὅπως τὸ εἶχαν κάνει τὰ σανσκριτικά, ἀλλὰ ἀντιθέτως οἰκοδόμησε ἕναν νέο πύργο τῆς Βαβέλ. Ἡ γῆ ἐγέμισε μέ χιλιάδες  ὑποβιβασμένες διαλέκτους –μεταξὺ αὐτῶν καὶ τῶν γραικυλικῶν- πού ἔχουν ὡς κοινὸν παρανομαστὴ μία ἀπιθάνως φτωχή γλῶσσα: τὰ @φιλιππινέζικα@ ἀμερικανικὰ τοῦ  διαδικτύου.

Μετὰ τήν @ἐθνικὴ κάθαρσι@ πού ἐπέβαλε ὁ Θεὸς στοὺς προγόνους μας, οἱ ἐναπομείναντες ὀλίγοι ἐκκένωσαν τὴν κιβωτὸ τοῦ Νῶε καὶ ἐξῆλθαν ἐπὶ τῆς ἐρημωμένης γῆς συνεννοούμενοι μεταξύ τους μὲ μίαν καί μόνη γλῶσσα καὶ ἔκτισαν τὴν Βαβυλωνία τῆς Μεσοποταμίας μὲ τὴν μοναδικὴ αὐτὴ γλῶσσα τῶν Σουμερίων: @Καί ἦτο πᾶσα ἡ γῆ μιᾶς γλώσσης καί μιᾶς φωνῆς. Καὶ ὅτε ἐκίνησαν ἀπὸ τῆς ἀνατολῆς, εὗρον πεδιάδα ἐν τῇ γῇ Σενναὰρ καὶ κατώκησαν ἐκεῖ@ (Γένεσις, ΙΑ΄ 1-2), δηλαδὴ στὴν Σουμερία.

Αὐτὴ ἡ κοινὴ γλῶσσα μετὰ τὸν ἐπερχόμενο κατακλυσμὸ τοῦ ΚΑ΄ αἰῶνος θὰ εἶναι  τὰ  ἑλληνικά,  καὶ  ἴσως  ὄχι τὰ κινεζικά. Ἄν καὶ τὰ σουμεριακὰ ἦταν ἡ μόνη γλῶσσα, οἱ φυλὲς ἦσαν τρεῖς. Μέ τοὺς μικτοὺς γάμους κατεστράφη ἡ προτεραία διαφορετικότης, ὅπως κατεστράφη ἡ πολυδιάστατη Ὀθωμανική Αὐτοκρατορία τῶν τεσσάρων μιλλετίων πρός χάριν τῆς μονοδιάστατης Ἀμερικανικῆς. 

Ἡ κοινωνία ἔγινε μονόχνωτη καὶ ἡ κοινὴ συντονιστικὴ γλῶσσα ἐθρυμματίσθη. Ἡ ψευδοκοινὴ γλῶσσα τῶν ἀμερικανικῶν θὰ καταστραφῇ ἐπάνω στὴν κορυφὴ τοῦ σημερινοῦ πύργου τῆς Βαβέλ, λόγῳ τῆς ὁμοιομορφίας τοῦ melting pot, καὶ ἡ ἀναρχικὴ περίοδος ποὺ θὰ ἀκολουθήσῃ θὰ ἐπιτρέψῃ στήν ἑλληνική γλῶσσα τοῦ πολιτισμοῦ νὰ ἐπανενώσῃ τὴν ἀνθρωπότητα μέσα στὴν διαφορετικότητα.                        

Δημήτρης Κιτσίκης                                                                       26 Μαρτίου 2018

(Ἀπὸ τὸ τριμηνιαῖο περιοδικό, Ἐνδιάμεση Περιοχή, ἔτος Γ΄, τεῦχος 12, Θέρος 1999,σ. 23)

404 – Δημήτρης Ἀζεμόπουλος καὶ ἑλληνικὸ διπλωματικὸ σῶμα

404 – Δημήτρης Ἀζεμόπουλος καὶ ἑλληνικὸ διπλωματικὸ σῶμα

Ὡς καθηγητὴς Πανεπιστημίου Διεθνῶν Σχέσεων ὑπηρετῶντας τώρα καὶ δεκάδες χρόνια στὸ Ἐξωτερικό, παρακολουθοῦσα καὶ λόγῳ τῆς εἰδικότητός μου, τοὺς πρέσβεις μας στὶς διάφορες πρωτεύουσες Δύσεως καὶ Ἀνατολῆς. Στὴν μεγάλη ποικιλία χαρακτήρων καὶ συμπεριφορῶν ἕνα χαρακτηριστικὸ τοὺς ἥνωνε. Δὲν ἐξεφράζοντο καὶ ἦσαν ἀπόμακροι τῶν ἑλληνικῶν κοινοτήτων ἀνὰ τὸν κόσμο. Μὲ τὸ πρόσχημα ὅτι ἀντεπροσώπευον τὴν χώρα μας στὶς ξένες κυβερνήσεις καὶ ὄχι στοὺς ὁμογενεῖς καὶ μὲ πρόσθετο ἐπιχείρημα ὅτι δὲν ἔπρεπε νὰ παρουσιάζουν δημοσίως τὶς προσωπικὲς τους πολιτικὲς καὶ θρησκευτικές τους προτιμήσεις, ἦσαν ἄοσμοι, ἀπομεμακρυσμένοι καὶ ἀφόρητα βαρετοί. Ὅταν ἔφθανε ἡ ὥρα νὰ ἀποχωρήσουν ἀπὸ τὴ ὑπηρεσία συνταξιοδοτούμενοι, ἐβούλιαζαν στὴν ἀφάνεια.

Τέτοιος δὲν εἶναι ὁ νέος πρέσβυς στὴν καναδικὴ πρωτεύουσα,  Δημήτρης Ἀζεμόπουλος. Γνωρίζει ὅτι ὁ συνδετικὸς κρῖκος ὅλων τῶν Ἑλλήνων εἶναι ἡ ἑλληνικὴ διαχρονικὴ γλῶσσα ἀπὸ τὸν Ὅμηρο στὸν Ἐλύτη, ἡ μόνη θεόπνευστη πλανητικὴ γλῶσσα ποὺ τὴν χειρίζεται ἡ ἀφρόκρεμα τῆς παγκοσμίας διανοήσεως διότι δὲν εἶναι κάποια διάλεκτος τῆς πλέμπας, ὅπως τὰ κρεόλικα ἤ τὰ γερμανοελβετικά, ἀλλὰ ἡ γλῶσσα τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τοῦ ἰδίου τοῦ Χριστοῦ. Δὲν ὑπάρχουν δέ, ἀρχαῖα, εὐαγγελικά, νεοελληνικά, πόσῳ μᾶλλον τεχνητὲς γλῶσσες γραφείου ὅπως καθαρεύουσα  καὶ δημοτική, ἀλλὰ ἁπλῶς ἑλληνικά, τελεῖα καὶ παῦλα.

Ἐπὶ πλέον, δὲν ὑπάρχει διαχωρισμὸς μεταξὺ προχριστιανικῆς καὶ μεταχριστιανικῆς Ἑλλάδος, διότι ἡ ἑνιαῖα ἑλληνικὴ γλώσσα ἐδημιούργησε τὸ θαῦμα τοῦ ἑλληνοχριστιανισμοῦ.

Ἔγραφα σὲ ἄρθρο μου, τὸν Μάϊο τοῦ 2007 (περιοδικὸ Τρίτο Μάτι, τ.152): «Ὁ Γεώργιος Ἕγελος (Georg Wilhelm Friedrich Hegel, 1770-1831), ὅταν ξεκινᾷ τὴν παράδοση τῶν μαθημάτων του στὸ Βερολῖνο, μὲ θέμα τὴν ἱστορία τῆς ἑλληνικῆς φιλοσοφίας, δηλώνει στὸ ἀκροατήριό του: «Ἑλλάς. Στὸ ἄκουσμα τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ ἡ καρδιὰ τοῦ  πεπαιδευμένου Εὐρωπαίου καὶ ἡμῶν τῶν Γερμανῶν εἰδικῶς, αἰσθάνεται σὲ γενέτειρα γῆ» (Werke, IZ΄, σ.187). Γιὰ τὸν Ἕγελο, τὸν ἐμπνευστὴ τοῦ Καρόλου Μάρξ, ἡ Ἑλλὰς δὲν εἶναι ἁπλῶς μία φιλοσοφικὴ προτίμησις, εἶναι ὁ πλανητικὸς πολιτισμός καὶ κάτι παραπάνω: εἶναι ἡ πατρὶς ὅλων τῶν ἀνθρώπων ἐπὶ τῆς γῆς. Συνεπῶς, ὁ ἑλληνισμὸς δὲν ἀνήκει μόνον στοὺς κατοίκους τοῦ ἀθηναϊκοῦ κρατιδίου ποὺ ἄλλωστε, τὴν ἐποχὴ ποὺ ὡμιλοῦσε, δὲν εἶχε κἄν ἱδρυθῆ. Εὐτυχῶς δέ, διότι διαφορετικὰ ὁ ἑλληνισμὸς θὰ εἶχε ἐξαφανισθῆ πρὸ πολλοῦ. Καὶ ὁ Ἕγελος προσθέτει: «Αὐτὸ ποὺ ζοῦμε τώρα, τὸ παρόν, τὴν ἐπιστήμη καὶ τὴν τέχνη, αὐτὸ ποὺ ὄχι μόνον δίδει ὤθηση στὴν πνευματικὴ ζωὴ ἀλλὰ καὶ τῆς δίδει τὴν ἀξιοπρέπειά της  καὶ τὴν ὀμορφαίνει, αὐτό τὸ γνωρίζουμε, πηγάζει ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα ἄμεσα ἤ ἔμμεσα». Δηλαδή, ὁ πλανήτης Γῆ εἶναι ὁ πλανήτης Ἑλλάς. Ἕνας Ἄγγλος, ὁ E.M. Butler,  ἰσχυρίζετο ὅτι οἱ Γερμανοὶ εἶχαν ὡς ἔμμονη σκέψη τὴν Ἑλλάδα καὶ ἔγραψε σχετικὰ ἕνα βιβλίο μὲ τίτλο The Tyranny of Greece over Germany (Cambridge University Press, 1935). Τὴν ἔβλεπαν, λέγει, μόνον ὡς Ἑλλάδα καὶ ὄχι συνδεδεμένη μὲ τὴν Ῥώμη. Οἱ Γάλλοι, ἔλεγαν οἱ Γερμανοί, ἔφθαναν στὴν Ἀθήνα ἀπὸ τὸ Παρίσι, μέσῳ Ῥώμης, ἐνῷ ἐμεῖς πηγαίνουμε ἀπ’ εὐθείας, προσπερνῶντας τὴν Ῥώμη.

           

»Ὁ Ἕγελος λοιπὸν, χαρακτηρίζεται ἀπὸ τοὺς μελετητές του ὡς ἑλληνοκεντρικός. Χρησιμοποιεῖ τὸν μῦθο τοῦ γίγαντος Ἀνταίου, ὁ ὁποῖος γιὰ να φορτωθῇ καὶ πάλι μὲ ἐνέργεια, ὡς ἠλεκτρικὴ μπαταρία, ἐκάθητο ἐπὶ τῆς γῆς, τῆς Γαίας, τῆς μητέρας του. Ἔτσι κάθε πρόοδος τῆς πλανητικῆς ἐπιστήμης καὶ τοῦ πολιτισμοῦ ἦταν ἀδύνατη χωρὶς τὴν πηγὴ τοῦ ἑλληνισμοῦ. Γιὰ νὰ πνίξῃ τὸν Ἀνταῖο ὁ Ἡρακλῆς τὸν ἐκράτησε μετέωρο γιὰ νὰ μὴν ἀκουμπᾷ στὴν γῆ. Ἔτσι καὶ ὁ πλανήτης θὰ ἀποθάνῃ, ὅπως ἤδη φαίνεται αὐτὸ νὰ πραγματοποιῆται, ὅταν θὰ χάσῃ τὴν ἐπαφή του μὲ τὸν ἑλληνισμό. Τὸ σύμπαν εἶναι ἡλιοκεντρικὸ καὶ ὁ ἥλιος εἶναι ἡ Ἑλλὰς ποὺ θερμαίνει τοὺς γύρω πλανῆτες τοῦ κόσμου. Μετά, ἀκοῦς τοὺς πολιτικοὺς τοῦ σημερινοῦ κρατιδίου νὰ δηλώνουν ὅτι  «εἴμεθα μικρὴ χώρα» καὶ ὅτι ἡ  ἑλληνικὴ γλῶσσα εἶναι περιορισμένη καὶ  ἔχει τὰ ἴδια δικαιώματα μὲ τὰ δανέζικα ἤ τὰ σουηδικά! Καὶ τότε, ἀκούγοντάς τους καταλαβαίνεις γιατὶ ὁ ἑλληνισμὸς δὲν ἀνήκει στοὺς Ἕλληνες ἀλλὰ στὴν ἀνθρωπότητα.

           

»Ὁ Ἕγελος ἐπαναλαμβάνει ὅτι ὁ ἑλληνισμὸς εἶναι ὁ μοναδικὸς πολιτισμὸς τοῦ πλανήτου γιὰ δύο λόγους: Πρῶτον διότι εἶναι ἡ κορυφὴ τῆς πυραμίδος ποὺ ἐκτίσθη ἀπὸ τοὺς προτεραίους πολιτισμοὺς τῆς Μέσης Ἀνατολῆς καὶ τῆς Αἰγύπτου, οἱ ὁποῖοι ὅμως ὅταν τὸν ἐκκέντρισαν καὶ ἐσυγχονεύθησαν μὲ τὸν ἑλληνισμό, ἔχασαν τὸ κεντρί τους καὶ ἀπέθαναν γιὰ νὰ ἐπιβιώσουν μόνον μέσῳ τῆς ἑλληνικῆς συνθέσεως. Δεύτερον, διότι στὴν σύνθεση αὐτὴ ἀνέδειξαν δύο καθαρῶς πλέον ἑλληνικὰ χαρακτηριστικά: τὸ «καλὸν κ’ ἀγαθὸν» καὶ τὴν διαλεκτική. Βεβαίως, ἡ βάση τῆς διαλεκτικῆς συναντᾶται ὄχι μόνον στοὺς προτεράιους πολιτισμοὺς τῆς Μέσης Ἀνατολῆς ἀλλὰ καὶ στὴν Κίνα μὲ τὴ ἀρχὴ τοῦ γὶν-γιὰνγκ καὶ τάο (θέση-ἀντίθεση καὶ σύνθεση). Ἀλλὰ στὴν Ἑλλάδα ἐπῆρε τὴν ἀνωτέρα της μορφή.

           

»Ὁ ἑλληνισμὸς εἶναι πνεῦμα, λέγει ὁ Ἕγελος.  Εἶναι τὸ πνεῦμα. Εἶναι ἡ «ἀπόλυτη πνευματικὴ ὁλότητα». Εἶναι δηλαδἠ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Ἡ ἀπόλυτη διάστασις αὐτὴ τοῦ ἑλληνισμοῦ τὸν κάνει πρῶτα ἐξωγήϊνο, ἐξ οὐρανοῦ, καὶ δεύτερον τοῦ δίδει τὴν πλανητική, θρησκευτική του διάστασι. Θέωση δὲν νοεῖται χωρὶς τὴν παρέμβασι τοῦ Ἁγίου Ἑλληνισμοῦ. Ἡ Δευτέρα Παρουσία εἶναι ἡ ὁλοκλήρωσις  τῆς «ἀνάγκης», τῆς «μοίρας»»», τοῦ «πεπρωμένου» τοῦ ἑλληνισμοῦ. Συνεπῶς, ἡ τελειολογία τοῦ ἑλληνισμοῦ εἶναι μετατροπὴ τοῦ πλανήτου Γῆ, σὲ πλανήτη Ἑλλάς καὶ στὴν ἐξάπλωσί του στὸ Σύμπαν, ἐκτὸς τοῦ πλανήτου μας. «Ἡ Ἀνάγκη πραγματοποιημένη σημαίνει πραγματοποίησις τῆς ἀρχῆς στὴν Ἱστορία» (Dominique Janicaud, Hegel et le destin de la Grèce [Ὁ Ἕγελος καὶ τὸ Πεπρωμένο τῆς Ἑλλάδος], Παρίσι,1975, σ.16).

           

»Θὰ ἠδύνατο κανεὶς νὰ παρουσιάσῃ τὸν Ἕγελο ὡς ἕναν ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς δυτικοὺς σοφοὺς καθηγητές, ποὺ ἀνατρέχουν συνεχῶς στὶς λεγομένες «νεκρὲς γλῶσσες», τὰ λατινικὰ καὶ τὰ ἑλληνικά, ἀπομακρυσμένοι ἀπὸ τὴν ζωὴ, ἀνίκανοι νὰ ἀπευθυνθοῦν στὰ νειᾶτα καὶ στὸ ἄνθος τῆς ἀναρχίας. Ἀλλὰ ὁ Ἕγελος κάνει σαφῆ διαφορὰ μεταξὺ τῶν δύο γλωσσῶν: τὰ ἑλληνικὰ ποὺ εἶναι ζωντανά, ἡ κατ’ ἐξοχὴν γλῶσσα τῆς ζωῆς, καὶ τὰ λατινικὰ, γλῶσσα νεκρή, τοῦ θανάτου.

           

»Ὅπως ὅλοι οἱ πολὺ μεγάλοι διανοούμενοι, τὸ πρότυπο τῶν ὁποίων εἶναι ὁ Ῥουσσώ, ὁ  καθηγητὴς Ἕγελος ἦταν σφόδρα ἀντιδιανοούμενος καὶ ἀπηχθάνετο τοὺς «σοφοὺς καθηγητές» καὶ τὴν ἐπίδειξι τῆς ἐπιστημοσύνης τους (érudition). Στὴν Ἱστορία τῆς Φιλοσοφίας του, τοὺς  περιγράφει ὡς ἑξῆς: «Εἶναι σὰν ζῶα ποὺ ἔχουν ἀκούσει μὲ εὐκρίνεια ὅλους τοὺς ἤχους μίας μουσικῆς, ἀλλὰ ποὺ δὲν εἶναι σὲ θέσι νὰ ἀντιληφθοῦν τὴν ἑνότητα καὶ τὴν ἁρμονία τοῦ μουσικοῦ ἔργου»(Α΄9). Αὐτοὶ οἱ «σοφοὶ ἱστορικοί», προσθέτει, «ὁμοιάζουν μὲ ὑπαλλήλους πρατηρίου ἐμπορικῆς ἐπιχειρήσεως» καὶ συμπεραίνει πὼς  «ἡ ἐπιστημοσύνη συνίσταται στὸ νὰ γνωρίζῃς πολλὰ  ἄχρηστα πράγματα». Καταφέρεται μετὰ μανίας κατὰ τῶν λατινικῶν, χάριν τῶν ὁποίων «ἠμποροῦμε νὰ λέμε στὰ λατινικὰ πράγματα ποὺ θὰ ἦταν γελοῖο νὰ ἐδιαβάζαμε ἤ νὰ ἐγράφαμε» στὰ γερμανικά. Μὲ τὴν ἐξαφάνισι τῶν λατινικῶν θέλει νὰ ἐξαφανίσῃ καὶ τὴν ῥωμαιοκαθολικὴ Ἐκκλησία».

Ζητῶ ἀπὸ τοὺς διπλωμᾶτες μας νὰ ξεπεράσουν τὴν εὐθυνοφοβία τους, τὶς πολιτικὲς καὶ θρησκευτικές διαφορές, κομμουνιστικές, φασιστικές, φιλελεύθερες, νεοημερολογιτικές, παλαιοημερολογητικές, οἰκουμουνιστικές, ἀντιπαπικές, καὶ νὰ ἀνυψωθοῦν ἡνωμένοι γύρω ἀπὸ τὴν λατρεία τῆς μοναδικῆς συμπαντικῆς γλώσσης, τῆς ἑλληνικῆς.

Ἡ ἔλευση στὴν καναδικὴ πρωτεύουσα τοῦ Δημήτρη Ἀζεμοπούλου εἶναι ἐπαγγελία καὶ ἐλπίς. Τὸν προτρέπουμε νὰ καθιερώσῃ στὴν πρεσβεία του τὸ πολυτονικὸ σύστημα γραφῆς (ποὺ ἤδη ἐπανέρχεται ὁλοταχῶς σὲ ὅλο καὶ πιὸ μεγάλα τμήματα τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ), ἐφ’ὅσον οὐδεμία ῥητὴ ἀπαγόρευσις χρησιμοποιήσεως τῆς ἐκκλησιαστικῆς γραφῆς δὲν ὑφίσταται διὰ νόμου τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους γιὰ τὶς δημόσιες ὑπηρεσίες καὶ ποὺ φυσικὰ δὲν ὑπῆρξε ποτὲ τεχνικὸ κώλυμα.

Δημήτρης Κιτσίκης         30 Ἰανουαρίου 2018, τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν