701 -Ἡ δημοτικὴ κατέστρεψε τὸν ἑλληνισμό

 

701 -Ἡ δημοτικὴ κατέστρεψε τὸν ἑλληνισμό

Ὁ ἄνω τίτλος ἠχεῖ περίεργα. Γιατὶ ἕνα γλωσσικὸ ἰδίωμα δύναται νὰ ἐξαφανίσῃ τὸν σημαντικώτερον πολιτισμὸν τοῦ πλανήτου διαρκείας τριῶν χιλιάδων ἐτῶν;

Θρησκεῖες, ὁ ἑλληνισμὸς ἔχει ἀλλάξει ὡς ὑποκάμισα, πολλὲς φορές. Τὸ σταθερὸ γνώρισμα τοῦ ἑλληνισμοῦ δὲν εἶναι συνεπῶς ἡ Ὀρθοδοξία. Χωρὶς ὅμως τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα δὲν εἶσαι Ἕλλην. Τὸ πολὺ πολὺ νὰ συγκαταλέγεσαι μεταξὺ τῶν Greeks.

Ἄλλα ποῖα ἑλληνικά; Ἕνας πολιτισμένος λαὸς ἐκφράζεται προφορικὰ διαφορετικὰ καὶ διαφορετικὰ γράφει. Ἕνας βάρβαρος λαὸς ἀδυνατεῖ νὰ καταλάβῃ τὴν τεραστία αὐτὴ διαφορὰ καὶ γράφει ὅπως ὁμιλεῖ.

Οἱ παρηκμασμένοι γλωσσολόγοι μας ἀκολουθοῦν τὰ δυτικὰ πρότυπα καὶ πασχίζουν νὰ ἐντάξουν, ὡς μυθιστοριογράφοι, τὴν προφορικὴ στὰ γραπτά τους. Ἀλλὰ ὁ Καζαντζάκης ὑποχρεωτικῶς, γιὰ νὰ ζωντανεύσῃ τὰ λαϊκὰ πρόσωπα τῶν μυθιστορημάτων του, τοὺς καταγράφει ἀκριβῶς ὅπως ὁμιλοῦν, δηλαδὴ στὴν δημοτική.

Τὸ 1821, ὅταν ἐσκλαβώθη ἡ Ἑλλὰς στοὺς Δυτικούς, ὁ Κοραῆς ἐπέλεξε μία μικτὴ τεχνιτή, τὴν καθαρεύουσα, ἀντὶ τῆς γλώσσης τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ, ἀρχαίας καὶ τῶν Εὐαγγελίων. Ἦταν ὅμως πολὺ εὔκολο, στὸν τότε καθ΄ὁλοκληρίαν ἀγράμματο ἑλληνικὸ λαὸ νὰ διδαχθοῦν οἱ δύο αὐτὲς ἐκδοχὲς τῶν διαχρονικῶν ἑλληνικῶν στὰ θρανία τῆς πρώτης δημοτικοῦ.

Ἀποτέλεσμα: Ἀπομονωθήκαμε, μακρὰν τοῦ Ἀλεξάνδρου, καὶ ἐγίναμε κρατίδιο-οὐρὰ τῆς Εὐρώπης.

Δημήτρης Κιτσίκης           18 Ἀπριλίου 2021

 

513 -Η ΖΩΝΤΑΝΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ

Ὁ Γιάννης Ψυχάρης (Jean Psichari)  ὁ ἑλληνογάλλος πράκτωρ τῆς Δύσεως ὑποβαθμίσεως τοῦ ἑλληνισμοῦ σὲ γλῶσσα ἀφγανικοῦ ἁποικιακοῦ ἰδιώματος

513 -Η ΖΩΝΤΑΝΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ

Ὁ φραγκισμὸς ἐπέβαλε στὸ κρατίδιο τῶν Ἀθηνῶν ὡς αποικία τῆς Δύσεως τὴν διδασκαλία τῆς ἀρχαιοελληνικῆς ὡς νεκρῆς γλώσσας ἔτσι ὅπως διδάσκεται στὴν Δύσι. 

Οὐδεὶς ὅμως Ἕλλην ὅπως οὐδεὶς Δυτικὸς δὲν ἠδυνήθη ποτὲ νὰ ὁμιλήσῃ τὴν γλῶσσα τοῦ Ὁμήρου ὡς ζωντανὴ γλῶσσα. 

Ἡ ὑποβίβασις τῆς Ἑλλάδος τοῦ 1821 σὲ τριτοκοσμικὴ ἀποικισμένη χώρα τῆς Δύσεως ἐπραγματοποιήθη μέσῳ τοῦ ἑλληνογάλλου Γιάννη Ψυχάρη ποὺ ἐπέβαλε τὴν Δημοτικὴ ὡς ἀφρικανικὸ καὶ ἀσιατικὸ ἰδίωμα κατασκευάζοντάς τὴν ὡς χιότικη παραλλαγὴ τὸ 1888 καὶ διδάσκοντάς την ὡς δῆθεν ἐθνικὴ ἑλληνικὴ γλῶσσα στὴν ἀποικιακὴ Σχολὴ Ἀνατολικῶν Γλωσσῶν τῶν Παρισίων, μαζὶ μὲ ὅλες τὶς ἄλλες γλῶσσες τῶν ἀποικιῶν τῆς Δύσεως (τὰ ἰταλικά, ἰσπανικά, ἀγγλικὰ καὶ λοιπὲς δυτικοευρωπαϊκὲς γλῶσσες ἀπουσίαζαν ἀπὸ τὴν Σχολὴ ὡς γλῶσσες τῶν ἀποικιστῶν καὶ ὄχι τῶν ἀποικισμένων). 

Ὁ στόχος τοῦ Jean Psichari ἦταν νὰ κατασκευάσῃ ἕνα ὑποβαθμισμένο ἀποικιακὸ ἰδίωμα, τὴν δημοτική, ὥστε νὰ δύναται ἡ Δύσις νὰ παρουσιάζεται ὡς ἡ μόνη διάδοχος τῆς ἑλληνικῆς τῶν Ἀρχαίων. Ἀντιθέτως ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα τοῦ Εὐαγγελίου ποὺ ὡς ζωντανὴ γλῶσσα ἐσυνεχίζετο νὰ καταλαβαίνεται ἀπὸ τὸν ἀναλφάβητο ἕλληνα χωρικὸ ἐπεριωρίσθη ἀπὸ τοὺς Δυτικοὺς σὲ ἐκκλησιαστικὴ γλῶσσα τῆς ἀνατολικῆς ὀρθοδοξίας ὡστε νὰ μὴν δυνηθῆ ὁ ὀρθόδοξος ἑλληνισμὸς νὰ ἀπελευθερωθῇ, ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Ὄθωνος ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῆς παπικῆς ἀποικιοκρατίας. 

Σήμερα ὁ μόνος τρόπος ἀπελευθερώσεως τοῦ ἑλληνισμοῦ ἀπὸ τὰ ἀποικιακὰ δεσμὰ τῆς Δύσεως εἶναι νὰ υἱοθετηθῇ ἡ ζωντανὴ γλῶσσα τοῦ Εὐαγγελίου ὡς ἐθνικὴ γλῶσσα τοῦ ἑλληνισμοῦ ἀλλὰ καὶ ὡς παγκόσμια ζωντανὴ γλῶσσα ὅλων τῶν χριστιανῶν δυτικῶν καὶ ἀνατολικῶν. 

Δημήτρης Κιτσίκης                                                                  30 Σεπτεμβρίου 2019