Τὸ παρὸν νέο ἱστολόγιο εἶναι ἡ συνέχεια τοῦ παλαιοῦ μὲ τὸ ὁποῖο συνδέεσθε μέσῳ τῆς διευθύνσεως http://endiameseperioche.blogspot.gr

Τὰ ἄρθρα τοῦ παρόντος ἱστολογίου, ἀπὸ τὸ 2012 μέχρι τὸ 2017, ἐδημοσιεύοντο τακτικά, μαζὶ μὲ ἄλλα κείμενα τοῦ Κιτσίκη, στὴν ἀθηναϊκὴ ἡμερησία ἐφημερίδα "Ἐλεύθερη Ὥρα" καὶ ἐνεπλουτίζοντο μὲ ἐκτενῆ ἄρθρα, στὸ τριμηνιαῖο περιοδικὸ τοῦ Δημήτρη Κιτσίκη, ποὺ φέρει τὸν ἴδιο τίτλο μὲ τὸ ἱστολόγιο, δηλαδὴ "Ἐνδιάμεση Περιοχή" (http://www.intermediateregion.com), περιοδικὸ τὸ ὁποῖο δημοσιεύεται ἀνελλιπῶς ἀπὸ τὸ 1996.
Ὁ Κιτσίκης ἐδημοσίευε ἐπίσης τακτικά, μακροσκελῆ ἄρθρα, ἀπὸ τὸ 1999 μέχρι τὸ 2017 καὶ τὸν θάνατο τοῦ ἐκδότου του Παύλου Βουδούρη, στὸ ἀθηναϊκὸ μηνιαῖο περιοδικὸ "Τρίτο Μάτι".

Βλέπε καὶ μία συνέντευξη, ἐφ'ὅλης τῆς ὕλης τοῦ Κιτσίκη στὸ lifo.gr



Γιὰ ὅσους διαβάζουν γαλλικά,εἰσέρχεσθε στὸ παρακάτω ἱστολόγιο
γιὰ νὰ διαβάσετε ἄρθρα τοῦ Κιτσίκη

Mar 17, 2019

489 - Ἔρντογαν: Ἕνας ἀκραιφνὴς Ἕλλην μουσουλμᾶνος



Ὁ Δημήτρης Κιτσίκης στὸν τάφο τοῦ Μπεκτασῆ ἁγίου, στὸν λόφο τῆς Τσάμλιτζας, τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 2016 (ἀπὸ τὸ τουρκικὸ περιοδικὸ Derin Tarih, τεῦχος 63, Κωνσταντινούπολις, Ἰούνιος 2017, σελ.97)


489 - Ἔρντογαν: Ἕνας ἀκραιφνὴς Ἕλλην μουσουλμᾶνος

Ὅταν ἀνέβηκε στὴν ἐξουσία τὸ 2003, ὁ Ἔρντογαν ὡρκίσθη νὰ πραγματοποιήσῃ τὸ ὄνειρο τοῦ Δημήτρη Κιτσίκη ἀναβιώσεως τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, ὑπὸ μορφὴν ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας, τό «ὄνειρο τῆς Τσάμλιτζας». Στὶς 7  Μαρτίου 2019, ὁ πρόεδρος πλέον τῆς Τουρκίας, Ἔρντογαν, ὡς Τοῦρκος  Ναπολέων,  ἀπὸ τὸ Λευκὸ Σαράγι του, ἀνήγγειλε τὸ ἄνοιγμα τοῦ τεραστίου τεμένους τῆς Τσάμλιτζας γιὰ τὴν πραγματοποίησι τοῦ ὀνείρου τοῦ Κιτσίκη. Τί εἶχε συμβεῖ;

Ὁ ἱστορικὸς Χρῆστος Κυπραῖος στὸ βιβλίο του, «Ἡ ἰδεολογία τοῦ ἑλληνοτουρκισμοῦ, ἀπὸ τὸν Γεώργιο Τραπεζούντιο στὸν Δημήτρη Κιτσίκη» (Ἐκδόσεις Ἔξοδος, Ἀθήνα 2019) ἐξηγεῖ τὰ ἑξῆς, στὶς σελίδες 124-127: «Τὸ 1977, ὁ Κιτσίκης ἀφιέρωσε τὸ βιβλίο του Ἑλλὰς καὶ Ξένοι, 1919-1967,  «στὴν Τσάμλιτζα» ἐνῷ ἕνα χρόνο ἀργότερα ἔγραψε στὸ ἐξώφυλλο τοῦ βιβλίου του, Συγκριτικὴ Ἱστορία Ἑλλάδος καὶ Τουρκίας στὸν 20ο αἰῶνα, τὴν αἰνιγματικὴ φράση «Στὸν δρόμο πρὸς τὴν Τσάμλιτζα». 

Ὁ ἴδιος ἀφηγεῖται: «Στὶς ἀρχὲς τοῦ 1970, εἶχα ἀνέβει στὸν λόφο τῆς Τσάμλιτζας, στὴν ἀσιατικὴ ὄχθη τοῦ Βοσπόρου, σύμβολο ἀγάπης στὴν ὀθωμανικὴ παράδοσι. Στὴν στήλη τοῦ τάφου τοῦ βελῆ (ἁγίου), μόνος ἀλλὰ ἐρωτευμένος καὶ ἐγώ, ἔκανα τὴν χειρονομία ὅλων τῶν ἐρωτευμένων ποὺ ἀνεβάινουν στὸν λόφο αὐτό. Ἔκανα μιὰ εὐχὴ καὶ ἔριξα ἕνα νόμισμα. Ἄν κολλήσῃ τὸ νόμισμα πάνω στὴν κάθετη καὶ λεία αὐτὴ στήλη, ἡ εὐχὴ πιάνει. Καὶ τὸ νόμισμά μου κόλλησε μὲ τὴν πρώτη καὶ ἡ εὐχή μου ἦταν: «Νὰ πραγματοποιηθῇ μιὰ μέρα -ὅσο μακρινὴ νὰ’ναι αὐτὴ ἡ μέρα- ἡ ἑλληνοτουρκικὴ συνομοσπονδία. Καὶ αφοῦ πραγματοποιηθῇ αὐτὴ ἡ συνομοσπονδία νὰ μὲ θάψουν κοντὰ στὸν βελῆ» [Ἐκεῖ κοντὰ ηὑρίσκετο τὸ Νουρμπαμπᾶ Τεκεσί, μοναστήρι Μπεκτασίδων]. Τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 1978 ἡ τουρκικὴ ἐφημερίδα Hürriyet ἐκάλεσε τὸν Κιτσίκη νὰ παρουσιάσῃ τὸ ἐν λόγῳ βιβλίο στὸν τουρκικὸ τύπο. Ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ ἡ ἐφημερίδα ἐδημοσίευσε ἕνα μακροσκελὲς  ἄρθρο τοῦ Κιτσίκη μὲ τίτλο, Çamlıca Hayali («Τὸ ὄνειρο τῆς Τσάμλιτζας») ὅπου ἐξέθεσε στὸ εὐρύτερο τουρκικὸ κοινὸ τὸ μεγαλεπήβολο ὅραμά του περὶ τῆς ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας». 

Τὸ ἄρθρο αὐτὸ συνεκλόνησε τότε ὁλόκληρη  τὴν Τουρκία μὲ πρῶτο τὸν νεαρὸ 24χρονο Ἔρντογαν. Τὸ 1996, ὁ Ἔρντογαν ὡς δήμαρχος Κωνσταντινουπόλεως ἐδιάβασε τὸ τουρκικὸ εὐπώλητο βιβλίο τοῦ Κιτσίκη, Türk-Yunan İmparatorluğu («Τουρκοελληνικὴ Αὐτοκρατορία») ποὺ μόλις εἶχε ἐκδοθῆ στὴν Κωνσταντινούπολι ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις İletişim Yayınleri καὶ τὸ 2014, ὡς πρωθυπουργός πλέον, ἀπεφάσιε νὰ πραγματώσῃ τὸ ὅραμα αὐτὸ τοῦ Κιτσίκη  ἀναβιώσεως τὴς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας μέσῳ τῆς ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας, ἀρχίζοντας μὲ τὴν ἀνέγερσι τεραστίου τεμένους στὸν τόπο τῆς προτεινομένης ἀπὸ τὸν Κιτσίκη τοποθεσίας τῆς ὁμοσπονδιακῆς πρωτευούσης, ἐπὶ τοῦ λόφου τῆς Τσάμλιτζας καὶ στὶς 7 Μαρτίου 2019 –δηλαδὴ πρὸ δέκα ἡμερῶν- ἔγιναν τὰ ἐγκαίνια τοῦ ἐπιβλητικοῦ συνόλου κτιρίων (βλέπε τὸν παρακάτω σύνδεσμο).

Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΕΔΙΟΙΚΕΙΤΟ ΚΑΙ ΔΙΟΙΚΕΙΤΑΙ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΑΠΟ ΕΛΛΗΝΕΣ


π 644 χρόνια (1280-1924) θωμανικ Ατοκρατορία διοικήθη π τν λληνικ ωμαϊκ θωμανικ δυναστεία.Μετ τ 1923, π τν Κεμλ μέχρι σήμερα Τουρκία διοικεται π λληνες. ρντογαν εναι λλην μουσουλμνος. ντιθέτως, σημεριν λλς διοικεται π φραγκοφορεμένους Γραικύλους μονοτονιστς μετανάστες πο μισον τν λληνισμ ν λληνικς πολιτισμς ενα παγκόσμιος. ωάννη Καποδίστρια, ωνα Δραγούμη, Περικλ Γιαννόπουλε, θανάσιε Σουλιώτη-Νικολαδη, Συκουτρ, Λιαντίνη, Γεώργιε Παπαδόπουλε, σες ο δύο τρες πω ς λεγε Δραγούμης πήρξατε ο μόνοι ναπομείμαντες λληνες το κρατιδίου τν θηνν. Δημήτρης Κιτσίκης
Βλέπε τὸν παρακάτω σύνδεσμο:

https://www.youtube.com/watch?v=c0mI8RUnWSs



Η ΑΝΑΓΕΝΝΗΜΕΝΗ ΟΘΩΜΑΝΙΚΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ
Δὲν νοεῖται Αὐτοκρατορία χωρὶς αὐτοκράτορα. Οἱ Ἕλληνες βασιλεῖς ὅσο ἐξελληνισμένοι καὶ ἄν εἶναι ἔχουν βίο βραχὺ. Ὁ Ὄθων ἠγάπησε τὴν Ἑλλάδα ἀλλὰ παρέμεινε Βαυαρὸς καὶ ῥωμαιοκαθολικός. Οἱ δανικῆς καταγωγῆς Γλύξμπουργκ ἀπὸ τὸ 1863 ἔγιναν Ὀρθόδοξοι καὶ Ἕλληνες ἀλλὰ δυστυχῶ ς οἱ σημερινοὶ διάδοχοι Παῦλος καὶ Νικόλαος δὲν ἐκφράζουν πραγματικὸ ἐνδιαφέρον νὰ ἐπιστρέψουν στὸν θρόνο τους. Ἀντιθέτως ἡ δυναστεία τῶν Ὀθωμανῶν, τῶν Ὀσμάνογλου,προέρχεται σὲ εὐθεία γραμμὴ ἀπὸ τὸν γενάρχη Ὀσμὰν Α΄ (1280-1324), μὲ ἱστορία δηλαδὴ 739 ἐτῶν(1280-2019) καὶ εἶναι 100% ἑλληνικὴ ἐφ'ὅσον συστηματικά, ἐπὶ ἑπτὰ αἰῶνες οἱ σουλτάνοι ἐνυμφεύθησαν χριστιανωρθόδοξες Ῥωμηές.Ὁ σημερινὸς διάδοχος,Ὀσμὰν Σελαχεντὶν Ὀσμάνογλου εἶναι νυμφευμένος μὲ τὴν Ἀθηνᾶ Χριστοφορίδου, ζεῖ στὸ Λονδῖνο καὶ ἔχει υἱὸ τὸν Ὀρχάν, γεννημένο τὴν ἑπομένη τῶν Χριστουγέννων, στὶς 26 Δεκεμβρίου 1972. Δύναται κάλλιστα νὰ ἐπιστρέψῃ ὡς ὀθωμανὸς αὐτοκράτωρ στὴν ἀναγεννημένη Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία ποὺ ἐτοιμάζει ὁ πρόεδρος Ἔρντογαν ὁ ὁποῖος δὲν δύναται νὰ τὸν ἀντικαταστήσῃ σὲ θέσι Ναπολέοντος, ἱδρύοντας ἰδική του δυναστεία. Δημήτρης Κιτσίκης
Ὁ διάδοχος τοῦ ὀθωμανικοῦ θρόνου Ὀσμάν (φωτογραφία παρμένη στὸ Λονδῖνο στὶς 8 Μαρτίου 2019)
Ο Osman Selaheddin Osmanoğlu ἐγεννήθη τὸ 1940 καὶ εἶχε σύζυγο τὴν Athena Joy Christoforides ἀπὸ τὸ 1966 ἕως το 1996. Τὰ παιδιά του εἶναι ἀπὸ ἐκείνη τὴν σύζυγο. (Το 2012 ἔκαμε δεύτερο γάμο μὲ τὴν πρώην καθηγήτρια φιλοσοφίας, Hanife Candan Günen).Πολλοὶ εἶναι οἱ μνηστῆρες τοῦ ὀθωμανικοῦ θρόνου. Ἐμεῖς ὑποστηρίζουμε τὸν εἰκονιζόμενο Ὀσμὰν Σελαχεντὶν Ὀσμάνογλου διότι εἶναι ὁ ἀπόγονος τοῦ αὐτοκράτορος Μουρὰτ Ε' (1876) ποὺ ὑπεστήριξε τὴν ἑλληνοτουρκικὴ συνομοσπονδία (Βλέπε τὸ βιβλίο μου Ἱστορία τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, σ. 246 καὶ 252).

Δημήτρης Κιτσίκης                     17 Μαρτίου 2019

Mar 2, 2019

488 - Γεννιέσαι Ἕλλην, δὲν γίνεσαι-Γιατὶ ἔχει δίκαιο ἡ Χρυσῆ Αὐγή




Ὁ Ἑλληνωθωμανὸς διάδοχος τοῦ Ὀθωμανικοῦ θρόνου τῆς Κωνσταντινουπόλεως, Ὀσμάν (φωτογραφία παρμένη στὸ Λονδῖνο στὶς 8 Μαρτίου 2019)



488 - Γεννιέσαι Ἕλλην, δὲν γίνεσαι-Γιατὶ ἔχει δίκαιο ἡ Χρυσῆ Αὐγή

Ὅταν παραμορφώνῃς τὴν ἀντικειμενικὴ ἀλήθεια κάποια στιγμὴ θὰ χάσῃς καὶ θὰ σοῦ ἐπιστρέψῃ ὡς μπούμερανγκ στὸ πρόσωπο. Ἡ Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία ἦταν βασιμένη στὴν συμβίωσι μέσα στὸ ἴδιο κράτος διαφόρων κοινοτήτων, ἐξασκῶντας ἡ κάθε μία τὴν ἰδική της θρησκεία καὶ γλῶσσα. Ἡ ἀπόσχισις τῶν ἐθνοτήτων ἀπὸ τὸν κοινὸ κορμὸ τῆς Αὐτοκρατορίας, καὶ ἡ ἵδρυσις ἐθνοκρατῶν ἐγέννησε τὸ φαινόμενο τῶν ἐθνικῶν καὶ θρησεκυτικῶν μειονοτήτων ποὺ ἐχρησιμοποιήθησαν ἀπὸ τὶς Μεγάλες Δυνάμεις γιὰ νὰ ἐλέγξουν τὰ νεοσύστατα ἐθνοκράτη.

Ἔτσι ἡ Ἑλλὰς τοῦ 21 ποὺ εἶχε πλέον ἐντὸς τῶν τειχῶν τοῦ ἐθνικοῦ κράτους, Ἀρβανῖτες, Βλάχους, Σλαυομακεδόνες, Ἑβραίους, μουσουλμάνους, ῥωμαιοκαθολικούς, κλπ. ἔπρεπε ὑποχρεωτικά, μὲ τὴν λογικὴ τοῦ ἐθνοκράτους, ἤ νὰ τοὺς ἀνακηρύξῃ μειονότητες ἤ νὰ τοὺς ἐντάξει στὴν γαλλικὴ θεωρία τοῦ εἶσαι κατὰ συνείδησιν Ἕλλην ἤ τέλος νὰ τοὺς ἐκδιώξῃ ἐκτὸς συνόρων.

Ἀλλὰ τὸ ἔθνος εἶναι μία ἀντικειμενικὴ πραγματικότης, ὑπάρχει δηλαδὴ ἀσχέτως ἄν ἐμεῖς ἔχουμε συνείδησι αὐτῆς τῆς πραγματικότητος ἤ ὄχι. Τὰ ἔθνη δὲν ἐφευρέθησαν ἀπὸ τοὺς ἐθνικιστές, ὅπως καὶ οἱ κοινωνικὲς τάξεις δὲν ἐφευρέθησαν ἀπὸ τὸν Μάρξ. Ὡστόσο, τὸ γεγονὸς αὐτὸ περιεπλέχθη λόγῳ τῆς πολιτικῆς ἀντιδικίας μεταξὺ Γάλλων καί Γερμανῶν. Οἱ Γάλλοι ὑπεστήριζαν  ὅτι τὸ ἔθνος ἦταν θέμα συνειδήσεως, μὲ ἄλλα λόγια μία ὑποκειμενικὴ πραγματικότης: Ἔτσι, δὲν εἶχε σημασία ἄν οἱ Ἀλσατοί, ἀντί  νὰ ὁμιλοῦν γαλλικά, ὡμίλουν μία γερμανικὴ διάλεκτο. Ἐκεῖνο ποὺ μετροῦσε  περισσότερο ἦταν, τὸ τί ἤθελαν οἱ ἴδιοι οἱ Ἀλσατοὶ νὰ εἶναι. Ἄν ἤθελαν νὰ εἶναι Γάλλοι, τότε ἀνῆκαν στὸ γαλλικὸ ἔθνος. Ἡ ἀντίληψις  αὐτὴ ἀνάγεται στὴν ἐποχὴ τῆς "Ἑορτῆς τῆς Ὁμοσπονδίας" στὸ Παρίσι, στὶς  14 Ἰουλίου 179Ο, ὅταν οἱ ὁμοσπονδίες, δηλαδή οἱ ἀντιπροσωπεῖες ὅλων τῶν περιοχῶν, ἀπεφάσισαν ὅτι ἤθελαν νὰ ἀνήκουν στὸ γαλλικὸ ἔθνος.
   
Αὐτὴ ἡ φαινομενικὰ ἄκρως δημοκρατική, γαλλικὴ ἀντίληψις περὶ ἔθνους  περιεῖχε οὐσιαστικὰ ἕναν κίνδυνο γιὰ τὴν ἐλευθερία τῶν λαῶν. Ἀπό  αὐτὴν προέκυψε ἡ καταπίεσις τῶν μειονοτήτων σὲ ὁλόκληρο τὸν κόσμο. Πράγματι,  τὰ ἄλλα ἐθνοκράτη τὰ ὁποῖα ἐπιχειροῦσαν νὰ συσταθοῦν, δὲν παρέλειπαν  νὰ ἐπισημαίνουν ὅτι χάριν σὲ ἐκείνην τὴν διατύπωση οἱ λαοὶ τοῦ προεπαναστατικοῦ Παλαιοῦ Καθεστῶτος, εἶχαν συγχωνευθῆ σὲ μία Γαλλία ἑνιαία καὶ ἀδιαίρετη,  ἀπορρέουσα ἀπὸ ἕνα συγκεντρωτικὸ σύστημα ἐξουσίας, θεμελιωμένο ἐπάνω στὴν "λαϊκή" θέληση. Τὸ 1793, μία βελγικὴ συνέλευσις διεκδικοῦσε τὴν προσάρτησι  τοῦ Βελγίου στὴν Γαλλία καὶ μία "Ῥηνανικὴ Συνέλευσις" ἐψήφιζε ὑπὲρ τῆς  προσαρτήσεως τῆς Ῥηνανίας στὴν Γαλλία. Προπαγάνδα καὶ νόθες ἐκλογὲς δύνανται κάλλιστα νὰ παρουσιάσουν π.χ. Βιετναμέζους ὡς ἔχοντες γαλλικὴ συνείδησιν  καὶ συνεπῶς ἐνσωματωμένων στὴν Γαλλία.

Ἑπομένως, ἕνας ἐπιστήμων εἶναι ὑποχρεωμένος  νὰ  προσεγγίσῃ   τὴν γερμανικὴ ἀντίληψη περὶ ἔθνους (δηλαδή ἐκείνην τῆς ἀντικειμενικῆς  πραγματικότητος), ἔτσι ὥστε νὰ εὑρεθῇ σὲ στέρεο ἔδαφος, καὶ νὰ μὴν  κινδυνεύσῃ νὰ παρασυρθῇ καὶ νὰ ἰδῇ τὸ ἔθνος ὡς ἕναν ἁπλὸ μῦθο, ὡς κάτι ποὺ ὑπάρχει δηλαδὴ μόνον στὴν φαντασία τῶν ἀνθρώπων.

Τὸ συμπέρασμα τῶν παραπάνω μᾶς ὁδηγῇ εἴτε στὴ ἐκδίωξι τῶν μειονοτήτων ἀπὸ τὸ σῶμα τοῦ ἐθνοκράτους ἤ στὴν βιαία ἀφομίωσί τους ποὺ ὅμως, σὰν τὸ σύννεφο φέρνει τὴν καταιγίδα, θὰ ἐπιτρέψῃ στὶς Μεγάλες Δυνάμεις νὰ ἐξασκήσουν τὸ παιχνίδι τους διαμελισμοῦ τοῦ ἐν λόγῳ ἐθνοκράτους πρὸς ὄφελος τῶν συμφερόντων τους. Αὐτὸ εἶναι τὸ νόημα τοῦ προσφάτου ἄρθρου τοῦ BBC περὶ ὑπάρξεως σλαυομακεδονικῆς μειονότητος ἐντὸς τοῦ χώρου τῆς ἑλληνικῆς Μακεδονίας καὶ ποὺ σαφῶς ἀποσκοπεῖ στὴν ἀπόσχισι τῆς Ἑλληνικῆς Μακεδονίας ὡς Νότιο Μακεδονία καὶ ἕνωσί της μὲ τὴν Βόρειο Μακεδονία σὲ ἑνιαῖο κράτος μὲ πρωτεύουσα τὴν Θεσσαλονίκη  ὑπὸ τὴν «προστασία» τῶν Μεγάλων Δυνάμεων. Βλέπε:


 «Ἡ Γερμανία ὑπεράνω ὅλων στὸν κόσμο». Ὁ ἐθνικὸς ὕμνος τῶν Γερμανῶν ἐμελοποιήθη (1797), ἐγράφη (1841) καὶ καθιερώθη (1922) πολὺ πρὶν ὁ Χίτλερ ἀναλάβῃ τὴν ἐξουσία. Τὸ ἐθνικιστικό σύνθημα τοῦ ὕμνου ἀποδεικνύει ὅτι ὅταν ἑκατοντάδες ἔθνη θεωροῦν τὸν ἑαυτό τους ἐπιλεγμένο ἀπὸ τὸν Θεὸ γιὰ νὰ σώσουν τὴν ὑφήλιο, ὁ ἑλληνικὸς ἐθνικισμὸς παύει νὰ ἔχῃ νόημα διότι συρρικνώνει τὸν ἑλληνισμὸ στὴν χορεία τῶν ὑπολοίπων ἐθνικισμῶν ποὺ δὲν δύνανται νὰ βασισθοῦν στὴν παγκόσμια ἀναγνώρισι τῆς ἀνωτερότητός των σὲ σχέση μὲ τὸν συμπαντικὸ ἑλληνισμό.

(Τὸ παραπάνω κείμενο βασίζεται σὲ μελέτη μου στὰ γαλλικὰ ποὺ ἐδημοσιεύθη τὸ 1971, ὑπὸ τὸν τίτλο Dimitri Kitsikis, Le nationalisme, Études internationales, II/3, 1971. Ἔκτοτε καθιερώθη ὡς κλασσικὸ σύγγραμμα στὴν διεθνῆ βιβλιογραφία καὶ ἐνέσπειρε ἐπὶ δεκάδες χρόνια τὸ γαλλικὸ ἔθνος τοῦ Κεμπέκ, γιὰ τὸ ὁποῖο καὶ ἐγράφη. Σὲ ἑλληνικὴ μετάφρασι ἐδημοσιεύθη σὲ δύο μέρη στὸ τριμηνιαῖο περιοδικὸ «Ἐνδιάμεση Περιοχή» (τεύχη 76 καὶ 77 τοῦ 2015) καὶ ἀναδημοσιεύθηκε στὸ περιοδικό «Τὸ Ἔνζυμο»,ἀρ.8, 2017)

Δημήτρης Κιτσίκης                                             2 Μαρτίου 2019





Feb 27, 2019

487 - Ἡ θέσις μου γιὰ τὸ ΚΚΕ

Τρότσκι καὶ Στάλιν

487 - Ἡ θέσις μου γιὰ τὸ ΚΚΕ

Γιὰ τὸν ἑλληνοκεντρισμὸ καὶ τὴν χριστιανικὴ ὀρθοδοξία ποὺ περσβεύω καὶ τὸν ἐθνικισμὸ ποὺ καταδικάζω ἔχω ἐπανειλημμένως ἐκφρασθῆ μὲ πλῆθος γραπτῶν μου ἀπὸ τὰ γεννοφάσκια μου. Ἐπίσης ἔχω πάντα διευκρινίσει ὅτι γιὰ νὰ παραμείνω πνευματικὰ πλήρως ἀνεξάρτητος ποτὲ δὲν ἀνῆκα ὡς μέλος οὔτε στὸ ΚΚΕ οὔτε σὲ καμμία χριστιανικὴ ὀργάνωσι.

Ὅμως ποτὲ δὲν κατεδίκασα τὸ ΚΚΕ. Φυσικὰ καὶ ἐγκλημάτησε πολλαπλῶς καὶ ἐλάνθανε συχνὰ διότι τὸ ἔγκλημα εἶναι τὸ ἀναπόφευκτο ψωμοτύρι τῆς Ἱστορίας καὶ τὰ λάθη ἐπίσης. Ὅμως ἀπὸ τὸ 1918 καὶ τὴν ἵδρυσί του τὸ ΚΚΕ ἔπαιξε τὸν ῥόλο τοῦ φάρου. Ἡ διαμάχη μεταξὺ Τρότσκι καὶ Στάλιν γιὰ οἰκοδόμησι τοῦ ἐπαναστατικοῦ σοσιαλισμοῦ ταυτοχρόνως σὲ ὅλον τὸν πλανήτη μὲ διαρκῆ ἐπανάστασι ἤ μὲ οἰκοδόμησι τοῦ σοσιαλισμοῦ σὲ μία ἀχανῆ χώρα σὰν τὴν Σοβιετικὴ Ἕνωσι ποὺ ἐκάλυπτε μεγάλο μέρος τοῦ πλανήτου καὶ τὴν μισὴ γῆ μετὰ τὸ 1945 δὲν εἶχε νόημα ἐφ’ὅσον καὶ ὁ Λένιν καὶ ὁ Στάλιν προσεπάθησαν ἀρχικῶς νὰ ἀνάψουν τὴν φωτιὰ τῆς ἐπαναστάσεως σὲ ὅλον τὸν πλανήτη ἀλλὰ σύντομα ἐκατάλαβαν, ἐνώπιον τῆς ἀποτυχίας αὐτῆς, πὼς ἔπρεπε νὰ σωθ ἡ ἐπανάστασις τοὐλάχιστον «σὲ μία χώρα» καὶ ἀπὸ ἐκεῖ σταδιακὰ νὰ ἐξαπλωθῇ σὲ ὅλον τὸν πλανήτη.

Ἔτσι σωστὰ ἐλειτούργησε ὁ Στάλιν μὲ τὴν γερμανοσοβιετικὴ συμφωνία τοῦ 1939 ποὺ ἐπέτρεψε στὴν ΕΣΣΔ νὰ καταλάβῃ τὴν ἀνατολικὴ Πολωνία καὶ σωστὰ ἐλειτούγησε τὸ 1944 ὁ ἴδιος ὁ Στάλιν μὲ τὴν συμφωνία διανομῆς τῶν Βαλκανίων μὲ τὸν Τσώρτσιλ. Ὑπεχρεώθη τότε νὰ ἐγκαταλείψῃ τὴν Ἑλλάδα στὰ χέρια τῶν Ἄγγλων γιὰ νὰ ἐνσωματώσῃ τὴν Ῥουμανία καὶ τὰ ὑπόλοιπα Βαλκάνια στὸ σοσιαλιστικὸ στρατόπεδο καὶ παρέμεινε συνεπὴς μὲ τὴν συμφωνία αὐτὴ ἔναντι τῆς Ἀγγλίας μὴ βοηθῶντας τῆς κατάκτησι τῆς ἐξουσίας ἀπὸ τὸ ΚΚΕ χωρὶς νὰ τὴν ἀποτρέψῃ ὅμως ἐὰν οἱ Ἕλληνες σύντροφοι ἦσαν ἀπὸ μόνοι τους σὲ θέσι νὰ πάρουν τὴν ἐξουσία.

Ὅλα ὅμως κατέρρευσαν τὸ 1953 μὲ τὴν προδοτικὴ ἀνικανότητα τοῦ Χρουστσὼβ ποὺ κατεδάφισε σταδιακὰ τὴν ΕΣΣΔ μέχρι τὸ τελικὸ κτύπημα τοῦ Γκορμπατσὼβ τὸ 1989 καὶ τὸ ἐπακόλουθο τῆς ἀπομακρύνσεως, ἀπὸ τὸ 1958, τῆς Μαοϊκῆς Κίνας ποὺ παρέμεινε πιστὴ στὸν σταλινισμό. Σὲ τίποτα δὲν εὐθύνεται γιὰ τὴν ἦττα του τὸ ΚΚΕ. Ἀντιθέτως ἐπέτυχε μέχρι σήμερα νὰ διατηρήσῃ τὴν ἰδεολογική του καθαρότητα παραμένοντας ὁ φάρος ποὺ δείχνει τὸν δρόμο γιὰ πιὸ εὐνοϊκὲς στιγμὲς ἀγῶνος. Διότι φυσικὰ στόχος τοῦ ΚΚΕ δὲν εἶναι νὰ γίνῃ πλειοψηφικὸ κόμμα καὶ νὰ διοικήσῃ μὲ ἀστικὸ κοινοβούλιο.

Δημήτρης Κιτσίκης                  27 Φεβρουαρίου 2019


Feb 22, 2019

486 – Ἡ πτῶσις τοῦ ἑλληνισμοῦ τὸ 1821



Ὁ Γιῶργος Καψάλης, ἔνθερμος ὀπαδὸς τῆς κιτσικικῆς ἐννοίας τῆς Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς τὴν ἐπεξέτεινε μέχρι τὴν Μάγκνα Γκρέτσια τῆς Ἰταλίας


486 – Ἡ πτῶσις τοῦ ἑλληνισμοῦ τὸ 1821

Ἡ ἀπόσχησις τοῦ 1821 ἀπὸ τὸν κορμὸ τῆς Αὐτοκρατορίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἐσημάδευσε τὴν ἀπαρχὴ τῆς πτώσεως τοῦ ἑλληνισμοῦ. Οἱ Φράγκοι ἐγνώριζαν ὅτι ἡ Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία ποὺ ἤθελαν νὰ διαμελίσουν γιὰ νὰ ἀποικίσουν τὴν Ἐνδιάμεση Περιοχὴ μὲ σχέδιο ποὺ ὠνόμασαν τὸ Ἀνατολικὸ Ζήτημα ἦταν ἀδύνατον νὰ ἐπιτευχθῇ χωρὶς τὴν ξερρίζωσι ἀπὸ τὸ ὀθωμανικὸ σῶμα τῆς καρδιᾶς του ποὺ ἦταν ἑλληνική.

Τὸ σχέδιο τῶν Φράγκων ποὺ ἔβαλαν σὲ ἐφαρμογὴ καὶ ἐπέτυχαν τὸ 1821 ἦταν νὰ ξεκινήσουν τὸ ξήλωμα τοῦ ὀθωμανικοῦ πουλόβερ μὲ τὴν ἀπόσχισι τῆς Πελοποννήσου πείθοντας τοὺς ἀμορφώτους καὶ ἀφελεῖς τότε χωρικοὺς πὼς οἱ «Τοῦρκοι» δὲν ἦσαν Ἕλληνες ἀλλά «Μογγόλοι» καὶ πὼς οἱ πρόγονοι τῶν ἀμαθῶν χωρικῶν τοῦ Μοριᾶ ἦσαν οἱ ἀρχαῖο Ἕλληνες φορῶντας περικεφαλαία στὸν Κολοκοτρώνη. Ἐφ’ὅσον οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες δὲν ἐγνώριζαν τοὺς Τούρκους φυσικὸ ἦταν οἱ χωρικοὶ τοῦ Μοριᾶ νὰ θεωρήσουν πὼς ἡ ἀπὸ ἑκατοντάδες χρόνια συνύπαρξις μὲ αὐτοὺς ἦταν παρὰ φύσιν καὶ ἔπρεπε νὰ τοὺς έξοντώσουν ὡς ἀπόστημα.

Οἱ Φράγκοι λοιπὸν ἔβαλαν στόχο νὰ πείσουν τοὺς Μοραΐτες νὰ ξεκινήσουν ἑκατονταετῆ πόλεμο (1821-1922) κατὰ τῶν «Μογγόλων», πρώην συμπολιτῶν τους, ὥς νὰ μὴν ἦτο ἐμφύλιος, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἐπιτύχουν εἰς βάρος τοῦ ἑλληνισμοῦ καὶ πρὸς χάριν τοῦ φραγκικοῦ ἰμπεριαλισμοῦ, τὴν πλήρη κατεδάφισι τῆς βυζαντινωθωμανικῆς ἐλληνογενοῦς  Αὐτοκρατορίας.

Ὅταν τὸ 1978, στὸ βιβλίο μου, Συγκριτικὴ Ἱστορία Ἑλλάδος καὶ Τουρκίας (Βιβλιοπωλεῖον τῆς Ἑστίας) προσεπάθησα νὰ καταρρίψω τὸν φραγκικὸ ἀνθελληνικὸ μῦθο τῆς «βαρβάρου Ὀθωμανίας», μῦθο ποὺ μᾶς εἶχε ὁδηγήσει στὴν μικρασιατικὴ καταστροφὴ τοῦ ἑλληνισμοῦ, καὶ νὰ προτείνω τὴν ἐπανασυγκόλλησι τῆς διαμελισμένης δυσχιλιετοῦς Αὐτοκρατορίας τῆς Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς ὑπὸ μορφὴν ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας, οἱ ἀπόγονοι τῶν ἀφελῶν Μοραϊτῶν χωρικῶν ποὺ εἶχαν οἰκοδομήσει  τὸ φραγκοφορεμένο ἀθηναϊκὸ γραικυλικὸ κρατίδιο, μοῦ ἐπετέθησαν μέσα στὸ βαθὺ σκοτάδι στὸ ὁποῖο τοὺς εἶχαν χώσει οἱ δυτικοὶ ἰμπεριαλιστές. Ἐλάχιστοι μορφωμένοι ἀκροδεξιοὶ ὅπως ὁ Γεώργιος Καψάλης, διευθυντὴς τῆς ἐφημερίδος Στόχος ἤ ὁ τότε θεωρητικὸς στὴν Ἑλλάδα τοῦ ἐθνικοσοσιαλισμοῦ καὶ ἱδρυτὴς τοῦ ἀθηναϊκοῦ βιβλιοπωλείου «Ἐλεύθερη Σκέψις», Ἀνδρέας  Δενδρινός, ἐχειροκρότησαν τὴν κυκλοφορία τοῦ βιβλίου μου καὶ τὸ ἐθεώρησαν πέμπτη φάλαγγα γιὰ τὸν διεμβολισμὸ τοῦ τουρκικοῦ ἐθνικισμοῦ ποὺ εἶχε δηλητηριάσει τὴν ἀπἐναντι ὄχθη τοῦ Αἰγαίου, μιμούμενος τὸν ἑλληνικὸ ἐθνικισμὸ τοῦ 1821.

Ἔκτοτε ἡ ἰδέα τῆς κιτσικικῆς ἐμπνεύσεως ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας ἐξηπλώθη στοὺς πολιτικοὺς κύκλους τῆς Ἀγκύρας, χάρις  στοὺς προέδρους Ὀζὰλ καὶ Ἔρνοτογαν καὶ τοὺς τούρκους πρωθυπουργοὺς Μεσοὺτ Γιλμάζ καὶ τὸν Νταβούτογλου. (Βλέπε τὸ βιβλίο τοῦ Χρήστου Κυπραίου, Ἡ ἰδεολογία τοῦ ἑλληνοτουρκισμοῦ ἀπὸ τὸν Γεώργιο Τραπεζούντιο στὸν Δημήτρη Κιτσίκη,  Ἐκδόσεις Ἔξοδος, 2019).

Ἀλλὰ οἱ Ἕλληνες «μογγόλοι» (ἀλλιῶς γραικύλοι) ποὺ ἀγνοῦν λόγῳ  φραγκικῆς πλύσεως ἐγκεφάλου, ἀπὸ τὸ 1821, ὅτι οἱ σημερινοὶ Τοῦρκοι εἶναι ἑλληνογενεῖς, συνεχίζουν νὰ μονολογοῦν στὸ πνευματικὸ γηροκομεῖο τους.

Ἰδοὺ παρακάτω δύο βίντεο προερχόμενα ἀπὸ ὑποστηρικτὲς τοῦ ἀρχαίου ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ, συνάμα ὅμως καὶ τῆς ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας



Δημήτρης Κιτσίκης                     22 Φεβρουαρίου 2019

Feb 16, 2019

485 - Ἑλληνικὴ θρησκεία καὶ χριστιανισμός: Γιὰ μία έπαναφορὰ τῆς ἑλληνικῆς συνθετικῆς πίστεως



Ὁ Ἐσταυρωμένος Διόνυσος, υἱὸς τοῦ Θεοῦ Διός (Deus)

485 - Ἑλληνικὴ θρησκεία καὶ χριστιανισμός: Γιὰ μία έπαναφορὰ τῆς ἑλληνικῆς συνθετικῆς πίστεως

Ἄν καὶ οἱ χριστιανοὶ αὐτοκράτορες τοῦ Βυζαντίου ἀπηγόρευσαν τὴν ἑλληνικὴ θρησκεία ποὺ ἐξεφράζετο στὰ Μυστήρια τῆς Ἐλευσῖνος στὰ ὁποῖα ἦταν μυημένος ὁ Πλάτων, τὰ μυστήρια αὐτὰ τοῦ Διονύσου ὄχι μόνον παρέμειναν στὸν ΙΕ΄αἰῶνα μέσῳ τοῦ Πλήθωνος στὸν ἑλληνικὸ χῶρο ὡς ζωντανὴ θρησκεία καὶ ὄχι ὡς εἰδωλολατρική, ἀλλὰ ἐξηγοῦν γιατὶ ὁ Χριστός-Διόνυσος παραμένει ἡ βάσις τῆς ἑλληνικῆς συμπαντικῆς πίστεως ποὺ ἐξηπλώθη ἀπὸ τὴν Ἰνδία μέχρι καὶ τὴν Δύσι.

Ἡ παιδιάστικη προσπάθεια Ἑλλήνων ἐθνικιστῶν νὰ ἀποδείξουν πὼς ὁ Χριστὸς ὁ Ναζωραῖος εἶχε ἑλληνικὸ καὶ ὄχι ἑβραϊκὸ αἷμα ὁμοιάζει περίπου μὲ τὴν προσπάθεια Ἰνδῶν ἐθνικιστῶν νὰ ἀποδείξουν ὅτι ὁ Διόνυσος, ὡς Δίας τῆς πόλεως Νύσσης, στὴν Βόρειο Ἰνδία, εἶχε ἰνδικὸ καὶ ὄχι ἑλληνικὸ αἷμα.

Ἐὰν οἱ Ἕλληνες ἠσπάσθησαν τὸν χριστιανισμὸ καὶ τὸν διέδωσαν συμπαντικὰ αὐτὸ ὀφείλεται ἀκριβῶς στὰ Ἐλευσίνια Μυστήρια, μεταφέροντας στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ τὸ πρόσωπο τοῦ Ἰάκχου (ὄνομα τοῦ Διονύσου ὡς υἱὸς τοῦ Θεοῦ Διός, τοῦ Διο-Νύσσης). Γι’αὐτὸ καὶ οἱ χριστιανικὲς πράξεις ὀνομάζονται Μυστήρια.

Ἀπόδειξις γιὰ τὰ παραπάνω εἶναι ὅτι τὸ μυστήριο τῆς χριστιανικῆς θείας κοινωνίας-μεταλήψεως, ἡ προσευχὴ στὴν θεία λειτουργία τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου ἀπὸ ὅσους θὰ μεταλάβουν, ἡ ὁποία ἀντιστοιχεῖ στὴν μύησι τοῦ πιστοῦ ὅταν εἰσέρχεται στὸν χῶρο τῶν Ἐλευσινίων Μυστηρίων φορῶντας τὸν εἰδικὸ χιτῶνα, δίδοντας ὄρκο νὰ μὴν ἀποκαλύψουν τὸ μυστικὸ στοὺς ἀπίστους τοῦ Χριστοῦ-Ἰάκχου.

Πράγματι, ἰδοὺ τὰ λόγια ποὺ λέγει κάθε χριστιανὸς ἐν τῇ Ἐκκλησία, προτοῦ λάβῃ τὴν θεία κοινωνία ἀπὸ τὸν ἱερέα: «Ἐν ταῖς λαμπρότησι τῶν ἁγίων σου, πῶς εἰσελεύσομαι ὁ ἀνάξιος; Ἐὰν γὰρ τολμήσω συνεισελθεῖν εἰς τὸν νυμφῶνα, ὁ χιτὼν μὲ ἐλέγχει ὅτι οὔκ ἔστι  τοῦ γάμου, καὶ δέσμιος ἐκβαλοῦμαι ὑπὸ τῶν Ἀγγέλων...οὐ μὴ γὰρ τοῖς ἐχθροῖς σου τὸ μυστήριον εἴπω».

Ὅταν ἀπεβίωσε ὁ Πλήθων-Γεμιστός, τὸ 1452, ὁ πιστὸς μαθητής του, μητροπολίτης Νικαίας Βησσαρίων (1403-1472), κατόπιν καρδινάλιος στὸ Βατικανό, στὴν συλλυπητήρια ἐπιστολή του στοὺς υἱοὺς τοῦ Πλήθωνος, εἶχε γράψει: «Βησσαρίων, καρδινάλιος, πρὸς Δημήτριον καὶ Ἀνδρόνικον, υἱοὺς τοῦ σοφοῦ Γεμιστοῦ, χαίρετε. Ἔμαθα πὼς ὁ κοινὸς μας πατὴρ καὶ διδάσκαλος παρέδωσε κάθε γήϊνο στοιχεῖο καὶ ἀνελήφθη εἰς τοὺς οὐρανούς, στὴν μακαρία κατοικία γιὰ νὰ χορεύσῃ τὸν μυστικὸ Ἴακχο [ὄνομα τοῦ Διονύσου καὶ τοῦ σχετικοῦ ὕμνου τῶν Ἐλευσινίων μυστηρίων] μἐ τοὺς Ὀλυμπίους Θεούς». (Βλέπε τὸ σχετικὸ ἄρθρο μου, «Ἀπὸ τὴν φρατρία τῶν Ἑλλήνων στοὺς Πανέλληνες τοῦ Μυστρᾶ», Ἐνδιάμεση Περιοχή, τριμηνιαῖο περιοδικό, τεῦχος 73, Φθινόπωρο  2014).

Ἀντὶ νὰ καταναλώνουν τὶς προσπάθειές τους οἱ ἀρχαιολάτρες γιὰ νὰ ἀποδείξουν ὅτι ὁ Χριστὸς ἦτο Ἕλλην ἄν καὶ θρησκείας ἑβραϊκῆς, καλύτερα νὰ ἀναρωτηθοῦν γιατὶ κανένα ἀπὸ τὰ χριστιανικὰ κείμενα δὲν εἶναι γραμμένο στὰ ἑβραϊκά, θρησκευτικὴ γλῶσσα τῆς ἑβραϊκῆς θρησκείας,  ἀλλὰ εἶναι στὰ ἑλληνικά. Ἐπιπροσθέτως, γιατὶ τὰ κείμενα τῶν πατέρων τῆς Ἐκκλησίας ποὺ καταδικάζουν τὴν ἑλληνικὴ διαλεκτικὴ ὡς φιλοσοφία καὶ ὄχι θεολογία, βρίθουν σὲ κάθε παράγραφο ἀπὸ τὴν διαλεκτικὴ σκέψι. Ἰδοὺ ἕνα ἁπλὸ παράδειγμα στὸ τὸ ὁποῖο ὁ κάθε χριστιανός, καὶ ὁ πλέον ἀδιάβαστος, εἶναι μυημένος: Ὅταν στὴν ἐκκλησία ἀκούει τὸν ἱερέα ποὺ ἐτοιμάζει τὴν θεία κοινωνία νὰ λέγῃ: «Μελίζεται καὶ διαμερίζεται ὁ Ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ μελιζόμενος καὶ μὴ διαιρούμενος. Ὁ πάντοτε ἐσθιόμενος, καὶ μηδέποτε δαπανώμενος».

Ὁ μαρξισμός-λενινισμός ὡς ἑλληνικὴ φιλοσοφία-θρησκεία, ποὺ ἀντικαθιστᾷ τὴν Ὀρθοδοξία, βασίζεται στὸν ἑλληνιστὴ τοῦ ΙΗ΄αἰῶνος Ἕγελο ποὺ ἐπανέφερε τὴν ἑλληνικὴ διαλεκτικὴ καὶ ἐξύμνησε τὴν χρησιμοποίησι τῆς διαλεκτικῆς ἀπὸ τὴν χριστιανικὴ ὀρθοδοξία.

Ὁ Λένιν λοιπὸν γράφει τὸ 1904, στὸ πόνημά του, Ἕνα βῆμα μπρός, δύο βήματα πίσω, ὅτι ὁ ἐπιστημονικὸς σοσιαλισμὸς ἐπῆρε τὴν ἑλληνικὴ διαλεκτικὴ μέσῳ τοῦ Ἑγέλου καὶ τὴν ἔκαμε κεντρική μέθοδο σκέψεως (σ. 279).

Ὁ ἑλληνισμὸς λοιπὸν εἶναι ἡ συμπαντικὴ σκέψις. Δυστυχῶς οἱ Γραικύλοι τὸν ὑποβιβάζουν διαμελίζοντάς τον σὲ φραγκικὴ διχαστὴ σκέψι. Ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴ Θρησκεία στὴν Ὀρθοδοξία ἡ ὁδὸς εἶναι βασιλικὴ καὶ μονόδρομος.

Δημήτρης Κιτσίκης                              16 Φεβρουαρίου 2019

            

Feb 11, 2019

484 -Ἕνα ἐπικίνδυνο καὶ ἀπαγορευμένο κείμενο ποὺ ἐπανέρχεται τὸ 2019, ἐπὶ διακυβερνήσεως Τσίπρα





Ὁ θάλασσιος διάδρομος Στενῶν-Αἰγαίου μετὰ τὴν ἐπέκταση ἀπὸ τὰ 6 στὰ 12 μίλια τῶν χωρικῶν ὑδάτων τῆς Ἑλλάδος

Μὲ πρωτοβουλία τοῦ τότε ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν, οἱ δρόμοι καὶ οἱ στύλοι τῆς Ἀθήνας ἐκαλύφθησαν τὸ 1982  μὲ τὸ παραπάνω φέιγ-βολὰν.



484  -  Ἕνα ἐπικίνδυνο καὶ ἀπαγορευμένο κείμενο ποὺ ἐπανέρχεται τὸ 2019, ἐπὶ διακυβερνήσεως Τσίπρα

(Ἀναδημοσίευσις ἀπὸ τὸ τριμηνιαῖο περιοδικὸ γεωπολιτικῆς, "Ἐνδιάμεση Περιοχή", τεῦχος 57, Φθινόπωρο 2010)

Τὸ κείμενο ποὺ ἀκολουθεῖ εἶχε δημοσιευθῆ ὡς ἐπίλογος στὴν πρώτη ἔκδοση τοῦ βιβλίου μου, Ἱστορία τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, Ἑστία, 1988, ὡς καὶ στὴν δεύτερη ποὺ ἠκολούθησε δύο μῆνες ἀργότερα, μέσα στὸν χρόνο, λόγῳ τῆς μεγάλης ἀπηχήσεως ποὺ αὐτὸ τὸ βιβλίο εἶχε στὸ ἑλληνικὸ κοινό, ἀλλὰ έξηφανίσθη ἀπὸ τὶς ἑπόμενες 3η καὶ 4η ἔκδοση τοῦ ἔργου, προφανῶς διότι ὁ κόσμος δὲν ἦτο ἀκόμη ἔτοιμος νὰ τὸ ἀποδεχθῇ. Σήμερα, μὲ τὴν ἀλλαγὴ τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς στὶς δύο ὄχθες τοῦ Αἰγαίου, ἡ κοινὴ γνώμη στὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Τουρκία ἔχει ἀρκοῦντος ὡριμάσει γιὰ νὰ τὸ διαβάσῃ μὲ τὴν πρέπουσα ψυχραιμία. Ὁ Τοῦρκος ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν Νταβούτογλου ἐδήλωσε ὅτι ἡ ἐπέκταση ἀπὸ τὰ ἕξι  στὰ δώδεκα ναυτικὰ  μίλια τῶν χωρικῶν ὑδάτων τῆς Ἑλλάδος δὲν καθιστοῦν πλέον γιὰ τὴν Τουρκία αἰτία πολέμου –casus belli. Ὁ δὲ ἀντιπρόεδρος τῆς ἑλληνικῆς κυβερνήσεως Θεόδωρος Πάγκαλος ἐξέφρασε στὴν Σμύρνη τὴν ἱκανοποίησή του γιὰ τὴν ἄρση τοῦ casus belli, στὶς 18 Σεπτεμβρίου 2010 καὶ ἐπανέφερε τὴν ἀτμόσφαιρα Κεμάλ-Βενιζέλου τοῦ 1930. Ὁλοταχῶς δηλαδή, πρὸς τὴν ἑλληνοτουρκικὴ συνομοσπονδία  

α) Τὸ διαζύγιο τοῦ 1923

Ἕνα διαζύγιο  δύναται νομικὰ νὰ εἶναι τελεσίδικο. Ψυχολιγικὰ δὲν εἶναι. Μετὰ ἀπὸ
τὸ γκρέμισμα μίας Αὐτοκρατορίας δύο χιλιετηρίδων ἕνα τεράστιο ψυχολογικὸ, ἀλλὰ καὶ πολιτιστικό, οἱκονομικό, πολιτικὸ καὶ στρατηγικὸ κενὸ ζητᾷ νὰ καλυφθῇ, ἡ πληγὴ ποὺ ἐχαράχθη στὸ Αἰγαῖο μεταξὺ τῆς  Ῥούμελης καὶ τῆς Ἀνατολίας, νὰ ἐπουλωθῇ. Ἑπτὰ χρόνια μετὰ τὴν καταστροφή, Βενιζέλος καὶ Ἀτατοὺρκ προσεπάθησαν      νὰ ἀναστηλώσουν τὴν Βυζαντινωθωμανικὴ Αὐτοκρατορία ὑπὸ τὴν μορφὴ μίας ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας. Ἀπέτυχαν. Ἐβιάσθησαν οἱ ῥεαλιστὲς νὰ καγχάσουν. Οὐτοπία εἶπαν. Ἀλλὰ τὰ σοβαρὰ αὐτὰ ἐνηλικιωμένα μυαλὰ μήπως ηὖραν λύση; Καμμία ἀπολύτως, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν προοπτικὴ συνεχοῦς ἀναμετρήσεως καὶ τὸν κίνδυνο σταδιακῆς κατατμήσεως τοῦ ὑπάρχοντος ἑλληνικοῦ κράτους. Δὲν εἶναι λοιπὸν μάταιο νὰ ἀναζητήσουμε μία λύση στὸ πλαίσιο τῆς ἀνασυστάσεως τοῦ ἑλληνοτουρκικοῦ συνόλου. Νομίζω πὼς χρειάζονται γι’αὐτὸ τέσσερα πράγματα:

1 – Τὸ Αἰγαῖο πρέπει νὰ νοηθῇ ὡς κέντρο καὶ ὄχι ὡς σύνορο ἤ περιφέρεια. Ἡ Ἑλλὰς δὲν εἶναι μία χώρα ἠπειρωτική, ζωσμένη μὲ θάλασσα. Εἶναι μία θάλασσα ζωσμένη μὲ στεριά. Ἡ Ἑλλάς εἶναι τὸ Αἰγαῖο. Ἄνετα ἡ ἱστορία χιλιάδων ἐτῶν μᾶς τὸ ἀποδεικνύει.

Ἡ Τουρκία τοῦ Αἰγαίου ἔχει πάψει ἀπὸ αἰῶνες τώρα νὰ συγκρατῇ στὴν ψυχή της μηδὲ κόκκο νομαδισμοῦ. οὔτε ἴχνος χαρακτηριστικῶν τῆς  κεντρικῆε Ἀσίας δὲν ὑπάρχει πλέον στὰ κοινὰ μὲ τὰ ἑλληνικά, τουρκικὰ πρόσωπα τοῦ Αἰγαίου. Τὸ ἐπίστευε καὶ ὁ Ἀτατούρκ. Τὸ βροντοφωνάζει ἡ σημερινὴ ὡραία τουρκικὴ λογοτεχνία καὶ τέχνη: μυθιστόρημα, διήγημα, ποίηση, τραγούδι, μουσική, ζωγραφική. Ἡ Τουρκία εἶναι τὸ Αἰγαῖο. Δηλαδὴ τὸ Αἰγαῖο εἶναι τὸ ἀπαραίτητο βάθρο ἐπάνω στὸ ὁποῖο θὰ στηθῇ ἡ ἑλληνοτουρκικὴ συνομοσπονδία.

2 - Ἡ  χώρα   αὐτὴ   τοῦ   Αἰγαίου   δὲν   εἶναι
δυνατὸν νὰ συγκροτηθῇ μὲ τὴν παρουσία τῆς Ἀνατολικῆς Τουρκίας.

Ἡ Ἐνδιάμεση Περιοχή: «Ὁ κ.Πάγκαλος ἐτόνισε ὅτι ἐντυπωσιάζεται κάθε φορὰ ποὺ ἐπισκέπτεται τὴν Τουρκία ἀπὸ πόσο «δυτικὸς» εἶναι ὁ τουρκικὸς λαὸς καὶ ἐσχολίασε ὅτι καὶ οἱ Τοῦρκοι ποὺ ἐπισκέπτονται τὴν Ἑλλάδα εἶναι βέβαιος ὅτι θὰ ἐντυπωσιάζονται ἀπὸ πόσο «ἀνατολίτης» εἶναι ὁ ἑλληνικὸς λαός. «Γι’αὐτὸ καὶ ὁμοιάζουμε τόσο πολύ», εἶπε (18 09 2010)

Στὸ κεφάλαιο ποὺ εἶχα ἀφιερώσει στὸ κουρδικὸ πρόβλημα πρὸ δέκα ἐτῶν [τὸ 1978], ἔγραφα: « Τουρκία ἀπειλεῖται ἀπὸ ἕνα σοβαρὸ πρόβλημα: τὸ κουρδικό [τὸ ὄνομα τοῦ Παγκάλου συνεδέθη τὸ 1999 μὲ τὸν Ὄτζαλαν]. Στὴν σημερινὴ ἐποχὴ τοῦ ἐθνικισμοῦ, οἱ Κοῦρδοι, ποὺ ἀποτελοῦν ἀναμφισβήτητα ἕνα ἔθνος, θὰ φθάσουν ἀργὰ γρήγορα στὴν ἀνεξαρτησία». Ἔκτοτε τὸ κουρδικὸ κίνημα ἔκανε μεγάλα βήματα στὴν Τουρκία καὶ τὸ ὅραμα ἑνὸς ἀνεξαρτήτου τουρκικοῦ Κουρδιστὰν ἔχει συγκεκριμενοποιηθῆ. Μὲ τὴν σύσταση τοῦ κράτους αὐτοῦ, ἕνα μεγάλο τμῆμα ἀνατολικὰ τῆς Ἀγκύρας θὰ ἀποσχισθῇ. Παρ’ ὅλην τὴν ὀδύνη ποὺ ἕνας τέτοιος ἀκρωτηριασμὸς θὰ προκαλέσῃ στὸ ἐθνικὸ σῶμα τῆς Τουρκίας, κανεὶς Τοῦρκος τοῦ Αίγαίου δὲν θὰ κλάψῃ εἰλικρινὰ τὸν ἀπελθόντα Κοῦρδο.

Πάντοτε ὑπῆρχαν δύο Τουρκίες: δυτικὰ καὶ ἀνατολικὰ τῆς Ἀγκύρας, μεταξὺ τῶν ὁποίων δὲν ὑπάρχει καμμία βαθιὰ συγγένεια. Ἀπηλλαγμένη ἀπὸ τὸ φτωχὸ καὶ ὀπισθοδρομικὸ Κουρδιστὰν ποὺ τὴν καθηλώνει σὲ χρόνια ὑπανάπτυξη, ἡ δυτικὴ Τουρκία θὰ ξεπηδήσῃ καὶ γρήγορα θὰ φτάσῃ τὸ οἰκονομικὸ ἐπίπεδο τῆς Ἑλλάδος ποὺ πρὸς τὸ παρόν [τὸ 1988] ξεπερνᾷ τὴν Ἄγκυρα
μὲ ποσοστὸ τρία πρὸς ἕνα.

Ἐπιπλέον, μὲ τὸν τρόπο αὐτό, ἡ Τουρκία θὰ ἀπαλλαγῇ ἀπὸ τὸν ἀρμενικὸ βραχνὰ ποὺ τὴν ἐκθέτει διεθνῶς. Τὸ νέο κουρδικὸ κράτος θὰ ἐμπλακῇ σίγουρα σὲ μόνιμη ἀντιδικία μὲ τοὺς ἀνὰ τὸν κόσμο Ἀρμενίους καὶ μὲ τὴν γειτονικὴ Ἀρμενικὴ Δημοκρατία τοῦ Ἐριβάν, διότι Κοῦρδοι καὶ Ἀρμένιοι διεκδικοῦν τὸ ἴδιο ἔδαφος.

3 - Ἡ λύση τοῦ Κυπριακοῦ σὲ συνομοσπονδιακὴ βάση, ἐμπνευσμένη ἀπὸ τὸ καναδικὸ πρότυπο, θὰ ἐπιτρέψῃ μὲ τὴν σειρά της τὴν συγκρότηση συνομοσπονδίας Ἑλλάδος καὶ Τουρκίας ἀπηλλαγμένης ἀπὸ τὸ Κουρδιστάν, βασισμένης καὶ αὐτὴ στὸ καναδικὸ παράδειγμα. Ἡ συνταγματικὴ ἀπαγόρευση τῆς ἑνώσεως τῆς Κύπρου μὲ τὸ κράτος τοῦ Αἰγαίου, θὰ ἐπιτρέψῃ τὴν παρουσία στὸ διεθνὲς προσκήνιο δύο ἑλληνοτουρκικῶν κρατῶν ποὺ θὰ ἀκολουθοῦν τὴν ἴδια κατεύθυνση καὶ θὰ ἔχουν τοὺς ἰδίους στόχους.

Ἡ συνταγματικὴ λύση τοῦ Κυπριακοῦ θὰ ἠδύνατο νὰ προηγηθῇ τῆς ἑλληνοτουρκικῆς λύσεως ἀλλὰ ὑπὸ τὴν προϋπόθεση ὅτι θὰ συνεδέετο μὲ μία τοὐλάχιστον κατ’ ἀρχὴν ἀποδοχὴ ἀπὸ τὴν Ἄγκυρα καὶ τὴν Ἀθήνα ἀνάλογης μεταξύ των ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας.

Ἡ πρώτη ἀρχὴ τοῦ καναδικοῦ συστήματος, ὅπως ἐκφράζεται στὸ καναδικὸ σύνταγμα τοῦ 1982, εἶναι πὼς ἄν καὶ ὁ γαλλόφωνος λαὸς τοῦ Καναδᾶ ἀντιπροσωπεύει μόνον τὸ 30% τοῦ συνόλου τοῦ πλυθησμοῦ, θεωρεῖται ἡ μία ἀπὸ τὶς δύο «ἱδρυτικὲς φυλὲς» τῆς Καναδικῆς Συνομοσπονδίας τοῦ 1867. Τὸ πρόγραμμα τοῦ πρώην πρωθυπουργοῦ τοῦ Κεμπὲκ Ρενὲ Λεβέκ (René Lévesque) ποὺ ὠνομάζετο «κυριαρχία καὶ σύνδεση» (souveraineté-association) ἤθελε, μὲ τὴν δημιουργία δύο ἀνεξαρτήτων κρατῶν ποὺ θὰ
συνεδέοντο σὲ μία οἰκονομικὴ καναδικὴ ἑνότητα, νὰ ἀξιοποιήσῃ στὸ ἔπακρο τὴν ἀπόλυτη ἰσότητα τῶν δύο λαῶν, ἡ ἰδέα τῆς ὁποίας ἐμπεριέχεται στὴν ἀρχὴ τῶν  «two founding races» (δύο ἱδρυτικῶν φυλῶν). ΒλέπεLa nouvelle entente Québec-Canada. Proposition du gouvernement du Québec pour une entente d’égal à égal : la souveraineté-association (« νέα συνεννόηση Κεμπέκ-ΚαναδᾶΠρόταση τῆς κυβερνήσεως τοῦ Κεμπὲκ γιὰ μία ἴσον πρὸς ἴσον συνεννόηση κυριαρχία-σύνδεση»), ΚεμπέκEditeur officiel, 1979.

Ἡ δεύτερη ἀρχὴ τοῦ καναδικοῦ συστήματος εἶναι ἡ «ἐξίσωση τῶν περιφερειακῶν ἀνισοτήτων. (Βλ. The Constitution Act, 1982. La loi constitutionnelle de 1982 – «Ὁ Συνταγματικὸς Νόμος τοῦ 1982», Ὀττάβα, Canadian Government Publishing Centre, 1982. Τὸ ἄρθρο 36). Δηλαδὴ οἱ πλούσιες ἐπαρχίες πρέπει νὰ πληρώσουν γιὰ τὶς πτωχές.

Γιὰ τὴν Κύπρο αὐτὸ σημαίνει: a) Πλήρης ἰσότης τῶν δύο κοινοτήτων, ἀσχέτως τοῦ ποσοστοῦ τοῦ πληθυσμοῦ τους.                      b) Πολιτιστικὴ διαίρεση μὲ οἰκονομικὴ ἕνωση. c) Τὸ χρῆμα τῆς ἑλληνικῆς κοινότητος θὰ διοχετεύεται στὴν τουρκικὴ κοινότητα ὥστε ἡ σημερινὴ διαφορὰ ἐπιπέδου ζωῆς ὑπὲρ τῶν Ἑλληνοκυπρίων ποὺ ξεπερνᾷ τὸ τρία πρὸς ἕνα νὰ ἐξισωθῇ.

Τὸ μελλοντικὸ κυπριακὸ σύνταγμα θὰ προβλέπῃ τὴν μεταβίβαση δημοσιονομικῶν ποσῶν ἀπὸ τὸ ἑλληνοκυπριακὸ στὸ τουρκοκυπριακὸ κράτος, μέσῳ τῆς συνομοσπονδιακῆς κυβερνήσεως τῆς Λευκωσίας, μὲ ὅρους ποὺ περιοδικὰ θὰ ἐπανακαθορίζονται μὲ διαπραγματεύσεις ὅπως καὶ στὸ καναδικὸ ὁμοσπονδιακὸ σύστημα. (ΒλCanada. House of Commons, Fiscal Federalism in Canada – «Ὁμοσπονδιακὴ δημοσιονομία  τοῦ  Καναδᾶ»,  Ὀττάβα,  1981). 
d) Διαίρεση τῆς  οἰκονομικῆς ἐξουσίας μεταξὺ τῆς συνομοσπονδιακῆς κυβερνήσεως  
καὶ   τῶν  κυβερνήσεων  τῶν  δύο  κρατῶν. Ἡ ἀναπτυξιακὴ στρατηγικὴ γιὰ τὰ διάφορα βιομηχανικὰ ἔργα πρέπει νὰ εἶναι ἀποκεντρωμένη, δηλαδὴ στὰ χέρια τῶν δύο τοπικῶν κυβερνήσεων καὶ ὄχι ἀποκλειστικὰ στὰ χέρια τῆς κεντρικῆς κυβερνήσεως.

e) Τὸ ἴδιο ἀποκεντρωμένη θὰ εἶναι καὶ ἡ δημοσιονομικὴ πολιτικὴ ὥστε τὸ καθένα ἀπὸ τὰ δύο κράτη νὰ δύναται νὰ ἀποφασίζῃ γιὰ τὸ ὕψος τῶν φόρων του. Στὸν Καναδᾶ, ὁ κάθε πολίτης πληρώνει φόρους σὲ δύο δημόσια ταμεῖα: τοὺς ὁμοσπονδιακοὺς φόρους καὶ τοὺς φόρους τῶν τοπικῶν κυβερνήσεων. Φέρ’εἰπεῖν, ὁ πολίτης τοῦ Κεμπὲκ πληρώνει πολὺ περισσοτέρους φόρους   ἀπὸ   τὸν   πολίτη  τοῦ  Ὀντάριο  καὶ αὐτὸ ἐπιτρέπει στὸ Κεμπὲκ νὰ συγκεντρώνῃ τὰ ἔσοδα ποὺ χρειάζεται γιὰ τὴν ἰδική του βιομηχανικὴ ἀνάπτυξη.

f) Ἡ ἐλευθερία εἰσόδου ἀνθρώπων καὶ ἀγαθῶν ἀπὸ ἕνα κράτος στὸ ἄλλο θὰ εἶναι περιορισμένη, διαφορετικὰ τὸ πιὸ ἀδύνατο ἀπὸ τὰ δύο, στὴν προκειμένη περίπτωση τὸ τουρκικό, θὰ κατακλισθῇ ἀπὸ Ἑλληνοκυπρίους καὶ ἑλληνοκυπριακὰ ἀγαθὰ καὶ δὲν θὰ ἐπιτρέψῃ τὴν αὐτόνομη ἀνάπτυξη τοῦ τουρκυπριακοῦ κράτους. Τὸ ἀντίθετο θὰ συνέβαινε σὲ μία συνομοσπονδία μεταξὺ Ἑλλάδος καὶ Τουρκίας ὅπου ἐὰν ἡ κυβέρνηση τῶν Ἀθηνῶν δὲν εἶχε τὸ δικαίωμα νὰ περιορίζῃ τὴν εἴσοδο ἐργαζομένων, θὰ κατεκλύζετο ἀπὸ τὸν τουρκικὸ πληθυσμὸ καὶ θὰ ἀλλοιώνετο ἡ ἐθνολογικὴ σύνθεση τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους.

Συνεπῶς θὰ ὑπάρξῃ οἰκονομικὴ ἕνωση ἀλλὰ περιορισμένη: δηλαδὴ μερικὰ προϊόντα θὰ διακινοῦνται ἀπὸ ἕνα τοπικὸ κράτος στὸ ἄλλο ἐλεύθερα, ἀλλὰ μερικὰ θὰ ὑπόκεινται σὲ προστατευτικοὺς δασμούς. Τὸ ἴδιο συμβαίνει στὸν Καναδᾶ ὅπου ὑπάρχει μὲν ἐλευθερία διακινήσεως ἀνθρώπων καὶ ἀγαθῶν ἀλλὰ μὲ τὴν δυνατότητα γιὰ κάθε ἐπαρχία νὰ τὴν περιορίζῃ (βλ. ἄρθρο 6 τοῦ καναδικοῦ συντάγματος τοῦ 1982). Τὸ Κεμπὲκ φέρ’εἰπεῖν, ἀπαιτεῖ νὰ ἐλέγχῃ αὐτὸ καὶ ὄχι ἡ Ὀττάβα, τὸ μεταναστευτικὸ κῦμα ποὺ κατευθύνεται στὸ ἔδαφός του.

Παρὰ τὰ μέτρα αὐτὰ γιὰ τὴν προστασία τοῦ πιὸ ἀδυνάτου ἀπὸ τὰ κράτη μίας συνομοσπονδίας, εἶναι φυσικὸ πάντα νὰ ὑπάρχῃ ὁ φόβος ἐκμεταλλεύσεως καὶ ἀφομοιώσεως ἀπὸ τὸ ἰσχυρότερο κράτος. Ἐὰν τὰ καντόνια τῆς Ἑλβετίας παραμένουν ἡνωμένα, αὐτὸ εἶναι ἐπειδὴ τοὺς συμφέρει  οἰκονομικά, παρὰ τὴν ἀνοικτὴ ἀντιπάθεια ποὺ τρέφουν οἱ μὲν πρὸς τοὺς δέ, Γαλλοελβετοι καὶ Γερμανοελβετοί. Ἐὰν ὁ λαὸς τοῦ Κεμπὲκ δὲν ἀποφασίζει μέχρι στιγμῆς νὰ ἀποσχισθῇ ἀπὸ τὸν Καναδᾶ, αὐτὸ εἶναι διότι ἡ ὁμοσπονδία τὸν συμφέρει οἰκονομικά· καὶ ἐπειδὴ νομίζει ὅτι καὶ πολιτικὰ πολλαπλασιάζει τὴν δύναμή του μὲ τὴν παρουσία του στὴν ὁμοσπονδιακὴ κυβέρνηση τῆς Ὀττάβας καὶ σὲ ὅλην τὴν ἔκταση τοῦ Καναδᾶ.

Γιὰ νὰ ἐξουδετερωθοῦν οἱ ἀναπόφευκτες καὶ συνεχεῖς δυσαρέσκειες χρειάζεται ἕνα σύστημα μονίμου διακανονισμοῦ τῶν διαφορῶν. Γι’ αὐτὸ καὶ στὸν Καναδᾶ ἡ διάσκεψη ὁμοσπονδιακοῦ πρωθυπουργοῦ καὶ τοπικῶν πρωθυπουργῶν συνέρχεται τακτικὰ καὶ ἔχει  ἀκριβῶς αὐτὸν τὸν σκοπὸ κατευνασμοῦ τῶν διαφορῶν.

4 - Μία τέτοια συνομοσπονδία γιὰ τὸ κράτος τοῦ Αἰγαίου θὰ ἐσήμαινε πλήρη ἐναρμόνιση μεταξὺ τῆς ἐδαφικῆς ἀκεραιότητος τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους στὸ Αἰγαῖο καὶ τῆς κοινῆς ἑλληνοτουρκικῆς ἐκμεταλλεύσεως τῶν πόρων αὐτῆς τῆς θαλάσσης καὶ τοῦ ὑπεδάφους της.

Ἀπὸ στρατηγικὴ ἄποψη τὸ Αἰγαῖο εἶναι συνέχεια τῶν Στενῶν. Καὶ ὅμως Ῥῶσοι, Ἀμερικανοὶ καὶ ὅλοι οἱ στόλοι τοῦ κόσμου ἔχουν τὸ δικαίωμα νὰ διασχίζουν τὸ Αἰγαῖο σὲ διεθνῃ ὕδατα, χωρὶς νὰ ἐλέγχονται ἀπὸ καμμία σύμβαση, σὰν νὰ εὑρίσκοντο στὸν Εἰρηνικὸ ἤ τὸν Ἀτλαντικὸ Ὠκεανό. Σωστὰ ἡ Τουρκία διατείνεται πὼς τὸ Αἰγαῖο εἶναι μία εἰδικὴ θάλασσα, ὄχι σὰν τὶς ἄλλες. Καὶ ὁ Ἕλλην τὸ ἴδιο πιστεύει ὅταν αἰσθάνεται καὶ ἀγαπᾷ τὸ Αἰγαῖο ὡς ἑλληνικὴ λίμνη.

Τὸ κράτος τοῦ Αἰγαίου θὰ ἐπιτρέψῃ: a) τὴν ἐπέκταση τῶν θαλασσίων συνόρων τῆς Ἑλλάδος μὲ τρόπο ποὺ νὰ ἀφίσῃ ἕνα στενὸ διάδρομο στὸ Αἰγαῖο γιὰ τὸ πέρασμα τῆς διεθνοῦς ναυσιπλοΐας.  b) Τὴν ὑπογραφὴ μίας νέας συμβάσεως τοῦ Μοντρέ (Montreux) ποὺ νὰ  συμπεριλαμβάνῃ  σὲ  μία ἑνότητα τὸν διάδρομο τῶν Στενῶν καὶ τοῦ Αἰγαίου. c) Ὁ θαλάσσιος διάδρομος Στενῶν-Αἰγαίου θὰ τεθῇ ὑπὸ τὸν ἔλεγχο ὄχι τῶν κυβερνήσεων Ἀγκύρας καὶ Ἀθηνῶν ἀλλὰ τῆς συνομοσπονδιακῆς κυβερνήσεως τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Δὲν θὰ ὑπάρχουν πλέον ἀνεξέλεγκτα διεθνῆ ὕδατα στὸ Αἰγαῖο ἀλλὰ διεθνὴς ναυσιπλοΐα θὰ κινεῖται στὸν διάδρομο αὐτό, βάσει τῶν κανονισμῶν ποὺ θὰ ὁρισθοῦν ἀπὸ τὴν καινούργια σύμβαση τοῦ Μοντρέ.

Χὰρη στὴν θαλάσσια αὐτὴ ὁδὸ ποὺ θὰ ἐκτείνεται ἀπὸ τὸν Εὔξεινο Πόντο ὥς τὴν Κρήτη, τὸ κράτος τοῦ Αἰγαίου θὰ αὐξήσῃ σημαντικὰ τὴν πολιτικὴ καὶ οἰκονομική του δύναμη καὶ Ἕλληνες καὶ Τοῦρκοι ἡνωμένοι θὰ δυνηθοῦν νὰ ἐπιβάλουν μία τέτοια λύση ποὺ εἶναι ἐνδεχόμενο νὰ μὴ θεωρηθῇ συμφέρουσα γιὰ τὶς μεγάλες δυνάμεις.

                        Δημήτρης  Κιτσίκης




Χάρτης Κιτσίκη τοῦ 2006, δημοσιευμένος στὸ γαλλικὸ περιοδικὸ Diplomatie: Οἱ χάρτες ἐπαναχαράξεως τῶν συνόρων Βαλκανίων-Μέσης Ἀντατολῆς ποὺ ἐδημοσιεύσαμε τὸ 2007 στὸ γαλλικὸ περιοδικὸ Diplomatie (no.24) «Atlas: Les frontières de sang», oì Ralph Peters κι ἐγώ,προτείνουν ὡς καρδιὰ τῆς ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Δυτικὴ Τουρκία ὑπὸ τῶν Ἀλεβηδῶν καὶ ὡς περιφέρεια τὴν ὑπόλοιπη Τουρκία τῶν Ἀρμενίων καὶ Κούρδων. Μία συνομοσπονδία γιὰ νὰ διαρκέσῃ πρέπει νὰ βασίζεται σἐ μία " win win" λύσι καὶ γιὰ τοὺς δύο ἑταίρους. Δημήτρης Κιτσίκης