725 - Δένδιας: ὁ ἐπιτυχημένος ὑπουργὸς τῆς ἑλληνικῆς διπλωματίας

Νῖκος Δένδιας καὶ Σεργκέϋ Λαβρόβ

 

 725 - Δένδιας: ὁ ἐπιτυχημένος ὑπουργὸς τῆς ἑλληνικῆς διπλωματίας

Ἀρχικὰ, ἐπηρεασμένος ποὺ ἦμουν ἀπὸ τὴν πλήρη ἀποτυχία τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη ἡρμήνευα τὶς συνεχεῖς πρωτοβουλίες καὶ μετακινήσεις τοῦ ὑπουργοῦ του τῶν Ἐξωτερικῶν, Νίκου Δένδια, ὡς αὐτὲς ἑνὸς ἀναποτελεσματικοῦ νευρόσπαστου.

Ἄν καὶ σίγουρα  δὲν δύναται νὰ συγκριθῇ ὁ ἄχρηστος Κυριᾶκος μὲ τὴν ἐξέχουσα ῥωσικὴ ἡγεσία τοῦ Πούτιν, ἀνεδείχθη σταδιακὰ στὸ πλευρό του, ὁ ὑπουργός του  Νῖκος Δένδιας, στὴν θέσι τῆς καλυτέρας παραδόσεως ἐξέχοντος διπλωμάτου, στὴν γραμμὴ τῶν Ῥώσσων διπλωματῶν, ἀπὸ τὸν Ἀντρεϊ Γκρομύκο στὸν Σεργκέϊ  Λαβρόβ.

Καὶ ὅμως ὁ Δένδιας δὲν εἶναι διπλωμάτης καρριέρας:: 

"Μετά τις εκλογές της 17 Ιουνίου 2012 που ανέδειξαν Πρωθυπουργό τον Αντώνη Σαμαρά, ο Νίκος Δένδιας ανέλαβε υπουργός Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη. Στις 10 Ιουνίου 2014 ανέλαβε Υπουργός Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας ενώ στις 3 Νοεμβρίου 2014 ανέλαβε υπουργός Εθνικής Άμυνας. Στις βουλευτικές εκλογές του Ιανουαρίου 2015 εξελέγη πρώτος σε σταυρούς Βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας στην εκλογική περιφέρεια της Β΄ Αθήνας, ενώ επανεξελέγη τον Σεπτέμβριο του 2015. Στις 13 Ιανουαρίου 2016, με απόφαση του προέδρου της Νέας Δημοκρατίας, ορίστηκε πρώτος Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του κόμματος. Ως βουλευτής συμμετέχει στις επιτροπές, Αναθεώρησης του Συντάγματος, Παραγωγής & Εμπορίου , Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης, Προστασίας Περιβάλλοντος"(Βικιπαιδεία).

Σὲ ἀντίθεσι δέ,  μὲ τὸν Σεργκέϊ Λαβρόβ, τῆς σχολῆς τοῦ θρυλικοῦ Σοβιετικοῦ Ἀντρέϊ Γκρομύκο.

Βλέπε:  

https://www.france24.com/en/20200121-sergei-lavrov-the-inscrutable-face-of-russian-diplomacy

καὶ

  https://www.kathimerini.gr/politics/561371944/synantisi-dendia-lavrof-ti-deytera-sto-sotsi/

Συνάμα, ὁ Δένδιας δὲν εἶναι τοῦ ἐπιπέδου τῶν Ἑλλήνων τουρκοφάγων  καὶ ἀκολουθῶντας τὴν πολιτικὴ κατευνασμοῦ καὶ ἰσορροπίας μὲ τὴν φίλη Τουρκία, ποὺ τοῦ ὑποδεικνύουν οἱ ΗΠΑ ἀλλὰ καὶ ἡ Ῥωσσία, θὰ προχωρήσῃ, μετὰ τὴν ὑποχρεωτικὴ πτῶσι τοῦ ἄρτι,  δυστυχῶς, πρώην ἰσορροπημένου καὶ σήμερα πλέον παράφρονος δικτάτορος Ἔρντογαν, στὴν πολυπόθητη κοινὴ ἑλληνοτουρκικὴ πολιτικὴ φιλίας στὸ Αἰγαῖο καὶ τὴν Ἀνατολικῆ Μεσόγειο, σὲ συμμαχία μὲ τὸ Ἰσραὴλ καὶ τοὺς Σαουδάραβες, πόσο μᾶλλον, ἐὰν στὶς ΗΠΑ ἐπανέλθῃ ὁ Τραμβισμός.

Διότι, ὄχι μόνον ὁ Σύριζα δὲν ἔχει καμμία δυνατότητα ἐπανόδου στὴν ἐξουσία, ἀλλὰ ἡ ἡγεσία τῆς Νέας Δημοκρατίας θὰ προσανατολισθῇ, πέραν τοῦ Μητσοτακισμοῦ, σὲ μορφὲς πιὸ ἐντόνου συντηρητικοῦ ἐπαναστατικοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ κάτι ποὺ προβλέπεται νὰ εἶναι καὶ ὁ γενικὸς προσανατολισμὸς στὴν Εὐρώπη.

                     Δημήτρης Κιτσίκης                                           22 Μαῒου 2021

404 – Δημήτρης Ἀζεμόπουλος καὶ ἑλληνικὸ διπλωματικὸ σῶμα

404 – Δημήτρης Ἀζεμόπουλος καὶ ἑλληνικὸ διπλωματικὸ σῶμα

Ὡς καθηγητὴς Πανεπιστημίου Διεθνῶν Σχέσεων ὑπηρετῶντας τώρα καὶ δεκάδες χρόνια στὸ Ἐξωτερικό, παρακολουθοῦσα καὶ λόγῳ τῆς εἰδικότητός μου, τοὺς πρέσβεις μας στὶς διάφορες πρωτεύουσες Δύσεως καὶ Ἀνατολῆς. Στὴν μεγάλη ποικιλία χαρακτήρων καὶ συμπεριφορῶν ἕνα χαρακτηριστικὸ τοὺς ἥνωνε. Δὲν ἐξεφράζοντο καὶ ἦσαν ἀπόμακροι τῶν ἑλληνικῶν κοινοτήτων ἀνὰ τὸν κόσμο. Μὲ τὸ πρόσχημα ὅτι ἀντεπροσώπευον τὴν χώρα μας στὶς ξένες κυβερνήσεις καὶ ὄχι στοὺς ὁμογενεῖς καὶ μὲ πρόσθετο ἐπιχείρημα ὅτι δὲν ἔπρεπε νὰ παρουσιάζουν δημοσίως τὶς προσωπικὲς τους πολιτικὲς καὶ θρησκευτικές τους προτιμήσεις, ἦσαν ἄοσμοι, ἀπομεμακρυσμένοι καὶ ἀφόρητα βαρετοί. Ὅταν ἔφθανε ἡ ὥρα νὰ ἀποχωρήσουν ἀπὸ τὴ ὑπηρεσία συνταξιοδοτούμενοι, ἐβούλιαζαν στὴν ἀφάνεια.

Τέτοιος δὲν εἶναι ὁ νέος πρέσβυς στὴν καναδικὴ πρωτεύουσα,  Δημήτρης Ἀζεμόπουλος. Γνωρίζει ὅτι ὁ συνδετικὸς κρῖκος ὅλων τῶν Ἑλλήνων εἶναι ἡ ἑλληνικὴ διαχρονικὴ γλῶσσα ἀπὸ τὸν Ὅμηρο στὸν Ἐλύτη, ἡ μόνη θεόπνευστη πλανητικὴ γλῶσσα ποὺ τὴν χειρίζεται ἡ ἀφρόκρεμα τῆς παγκοσμίας διανοήσεως διότι δὲν εἶναι κάποια διάλεκτος τῆς πλέμπας, ὅπως τὰ κρεόλικα ἤ τὰ γερμανοελβετικά, ἀλλὰ ἡ γλῶσσα τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τοῦ ἰδίου τοῦ Χριστοῦ. Δὲν ὑπάρχουν δέ, ἀρχαῖα, εὐαγγελικά, νεοελληνικά, πόσῳ μᾶλλον τεχνητὲς γλῶσσες γραφείου ὅπως καθαρεύουσα  καὶ δημοτική, ἀλλὰ ἁπλῶς ἑλληνικά, τελεῖα καὶ παῦλα.

Ἐπὶ πλέον, δὲν ὑπάρχει διαχωρισμὸς μεταξὺ προχριστιανικῆς καὶ μεταχριστιανικῆς Ἑλλάδος, διότι ἡ ἑνιαῖα ἑλληνικὴ γλώσσα ἐδημιούργησε τὸ θαῦμα τοῦ ἑλληνοχριστιανισμοῦ.

Ἔγραφα σὲ ἄρθρο μου, τὸν Μάϊο τοῦ 2007 (περιοδικὸ Τρίτο Μάτι, τ.152): «Ὁ Γεώργιος Ἕγελος (Georg Wilhelm Friedrich Hegel, 1770-1831), ὅταν ξεκινᾷ τὴν παράδοση τῶν μαθημάτων του στὸ Βερολῖνο, μὲ θέμα τὴν ἱστορία τῆς ἑλληνικῆς φιλοσοφίας, δηλώνει στὸ ἀκροατήριό του: «Ἑλλάς. Στὸ ἄκουσμα τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ ἡ καρδιὰ τοῦ  πεπαιδευμένου Εὐρωπαίου καὶ ἡμῶν τῶν Γερμανῶν εἰδικῶς, αἰσθάνεται σὲ γενέτειρα γῆ» (Werke, IZ΄, σ.187). Γιὰ τὸν Ἕγελο, τὸν ἐμπνευστὴ τοῦ Καρόλου Μάρξ, ἡ Ἑλλὰς δὲν εἶναι ἁπλῶς μία φιλοσοφικὴ προτίμησις, εἶναι ὁ πλανητικὸς πολιτισμός καὶ κάτι παραπάνω: εἶναι ἡ πατρὶς ὅλων τῶν ἀνθρώπων ἐπὶ τῆς γῆς. Συνεπῶς, ὁ ἑλληνισμὸς δὲν ἀνήκει μόνον στοὺς κατοίκους τοῦ ἀθηναϊκοῦ κρατιδίου ποὺ ἄλλωστε, τὴν ἐποχὴ ποὺ ὡμιλοῦσε, δὲν εἶχε κἄν ἱδρυθῆ. Εὐτυχῶς δέ, διότι διαφορετικὰ ὁ ἑλληνισμὸς θὰ εἶχε ἐξαφανισθῆ πρὸ πολλοῦ. Καὶ ὁ Ἕγελος προσθέτει: «Αὐτὸ ποὺ ζοῦμε τώρα, τὸ παρόν, τὴν ἐπιστήμη καὶ τὴν τέχνη, αὐτὸ ποὺ ὄχι μόνον δίδει ὤθηση στὴν πνευματικὴ ζωὴ ἀλλὰ καὶ τῆς δίδει τὴν ἀξιοπρέπειά της  καὶ τὴν ὀμορφαίνει, αὐτό τὸ γνωρίζουμε, πηγάζει ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα ἄμεσα ἤ ἔμμεσα». Δηλαδή, ὁ πλανήτης Γῆ εἶναι ὁ πλανήτης Ἑλλάς. Ἕνας Ἄγγλος, ὁ E.M. Butler,  ἰσχυρίζετο ὅτι οἱ Γερμανοὶ εἶχαν ὡς ἔμμονη σκέψη τὴν Ἑλλάδα καὶ ἔγραψε σχετικὰ ἕνα βιβλίο μὲ τίτλο The Tyranny of Greece over Germany (Cambridge University Press, 1935). Τὴν ἔβλεπαν, λέγει, μόνον ὡς Ἑλλάδα καὶ ὄχι συνδεδεμένη μὲ τὴν Ῥώμη. Οἱ Γάλλοι, ἔλεγαν οἱ Γερμανοί, ἔφθαναν στὴν Ἀθήνα ἀπὸ τὸ Παρίσι, μέσῳ Ῥώμης, ἐνῷ ἐμεῖς πηγαίνουμε ἀπ’ εὐθείας, προσπερνῶντας τὴν Ῥώμη.

           

»Ὁ Ἕγελος λοιπὸν, χαρακτηρίζεται ἀπὸ τοὺς μελετητές του ὡς ἑλληνοκεντρικός. Χρησιμοποιεῖ τὸν μῦθο τοῦ γίγαντος Ἀνταίου, ὁ ὁποῖος γιὰ να φορτωθῇ καὶ πάλι μὲ ἐνέργεια, ὡς ἠλεκτρικὴ μπαταρία, ἐκάθητο ἐπὶ τῆς γῆς, τῆς Γαίας, τῆς μητέρας του. Ἔτσι κάθε πρόοδος τῆς πλανητικῆς ἐπιστήμης καὶ τοῦ πολιτισμοῦ ἦταν ἀδύνατη χωρὶς τὴν πηγὴ τοῦ ἑλληνισμοῦ. Γιὰ νὰ πνίξῃ τὸν Ἀνταῖο ὁ Ἡρακλῆς τὸν ἐκράτησε μετέωρο γιὰ νὰ μὴν ἀκουμπᾷ στὴν γῆ. Ἔτσι καὶ ὁ πλανήτης θὰ ἀποθάνῃ, ὅπως ἤδη φαίνεται αὐτὸ νὰ πραγματοποιῆται, ὅταν θὰ χάσῃ τὴν ἐπαφή του μὲ τὸν ἑλληνισμό. Τὸ σύμπαν εἶναι ἡλιοκεντρικὸ καὶ ὁ ἥλιος εἶναι ἡ Ἑλλὰς ποὺ θερμαίνει τοὺς γύρω πλανῆτες τοῦ κόσμου. Μετά, ἀκοῦς τοὺς πολιτικοὺς τοῦ σημερινοῦ κρατιδίου νὰ δηλώνουν ὅτι  «εἴμεθα μικρὴ χώρα» καὶ ὅτι ἡ  ἑλληνικὴ γλῶσσα εἶναι περιορισμένη καὶ  ἔχει τὰ ἴδια δικαιώματα μὲ τὰ δανέζικα ἤ τὰ σουηδικά! Καὶ τότε, ἀκούγοντάς τους καταλαβαίνεις γιατὶ ὁ ἑλληνισμὸς δὲν ἀνήκει στοὺς Ἕλληνες ἀλλὰ στὴν ἀνθρωπότητα.

           

»Ὁ Ἕγελος ἐπαναλαμβάνει ὅτι ὁ ἑλληνισμὸς εἶναι ὁ μοναδικὸς πολιτισμὸς τοῦ πλανήτου γιὰ δύο λόγους: Πρῶτον διότι εἶναι ἡ κορυφὴ τῆς πυραμίδος ποὺ ἐκτίσθη ἀπὸ τοὺς προτεραίους πολιτισμοὺς τῆς Μέσης Ἀνατολῆς καὶ τῆς Αἰγύπτου, οἱ ὁποῖοι ὅμως ὅταν τὸν ἐκκέντρισαν καὶ ἐσυγχονεύθησαν μὲ τὸν ἑλληνισμό, ἔχασαν τὸ κεντρί τους καὶ ἀπέθαναν γιὰ νὰ ἐπιβιώσουν μόνον μέσῳ τῆς ἑλληνικῆς συνθέσεως. Δεύτερον, διότι στὴν σύνθεση αὐτὴ ἀνέδειξαν δύο καθαρῶς πλέον ἑλληνικὰ χαρακτηριστικά: τὸ «καλὸν κ’ ἀγαθὸν» καὶ τὴν διαλεκτική. Βεβαίως, ἡ βάση τῆς διαλεκτικῆς συναντᾶται ὄχι μόνον στοὺς προτεράιους πολιτισμοὺς τῆς Μέσης Ἀνατολῆς ἀλλὰ καὶ στὴν Κίνα μὲ τὴ ἀρχὴ τοῦ γὶν-γιὰνγκ καὶ τάο (θέση-ἀντίθεση καὶ σύνθεση). Ἀλλὰ στὴν Ἑλλάδα ἐπῆρε τὴν ἀνωτέρα της μορφή.

           

»Ὁ ἑλληνισμὸς εἶναι πνεῦμα, λέγει ὁ Ἕγελος.  Εἶναι τὸ πνεῦμα. Εἶναι ἡ «ἀπόλυτη πνευματικὴ ὁλότητα». Εἶναι δηλαδἠ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Ἡ ἀπόλυτη διάστασις αὐτὴ τοῦ ἑλληνισμοῦ τὸν κάνει πρῶτα ἐξωγήϊνο, ἐξ οὐρανοῦ, καὶ δεύτερον τοῦ δίδει τὴν πλανητική, θρησκευτική του διάστασι. Θέωση δὲν νοεῖται χωρὶς τὴν παρέμβασι τοῦ Ἁγίου Ἑλληνισμοῦ. Ἡ Δευτέρα Παρουσία εἶναι ἡ ὁλοκλήρωσις  τῆς «ἀνάγκης», τῆς «μοίρας»»», τοῦ «πεπρωμένου» τοῦ ἑλληνισμοῦ. Συνεπῶς, ἡ τελειολογία τοῦ ἑλληνισμοῦ εἶναι μετατροπὴ τοῦ πλανήτου Γῆ, σὲ πλανήτη Ἑλλάς καὶ στὴν ἐξάπλωσί του στὸ Σύμπαν, ἐκτὸς τοῦ πλανήτου μας. «Ἡ Ἀνάγκη πραγματοποιημένη σημαίνει πραγματοποίησις τῆς ἀρχῆς στὴν Ἱστορία» (Dominique Janicaud, Hegel et le destin de la Grèce [Ὁ Ἕγελος καὶ τὸ Πεπρωμένο τῆς Ἑλλάδος], Παρίσι,1975, σ.16).

           

»Θὰ ἠδύνατο κανεὶς νὰ παρουσιάσῃ τὸν Ἕγελο ὡς ἕναν ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς δυτικοὺς σοφοὺς καθηγητές, ποὺ ἀνατρέχουν συνεχῶς στὶς λεγομένες «νεκρὲς γλῶσσες», τὰ λατινικὰ καὶ τὰ ἑλληνικά, ἀπομακρυσμένοι ἀπὸ τὴν ζωὴ, ἀνίκανοι νὰ ἀπευθυνθοῦν στὰ νειᾶτα καὶ στὸ ἄνθος τῆς ἀναρχίας. Ἀλλὰ ὁ Ἕγελος κάνει σαφῆ διαφορὰ μεταξὺ τῶν δύο γλωσσῶν: τὰ ἑλληνικὰ ποὺ εἶναι ζωντανά, ἡ κατ’ ἐξοχὴν γλῶσσα τῆς ζωῆς, καὶ τὰ λατινικὰ, γλῶσσα νεκρή, τοῦ θανάτου.

           

»Ὅπως ὅλοι οἱ πολὺ μεγάλοι διανοούμενοι, τὸ πρότυπο τῶν ὁποίων εἶναι ὁ Ῥουσσώ, ὁ  καθηγητὴς Ἕγελος ἦταν σφόδρα ἀντιδιανοούμενος καὶ ἀπηχθάνετο τοὺς «σοφοὺς καθηγητές» καὶ τὴν ἐπίδειξι τῆς ἐπιστημοσύνης τους (érudition). Στὴν Ἱστορία τῆς Φιλοσοφίας του, τοὺς  περιγράφει ὡς ἑξῆς: «Εἶναι σὰν ζῶα ποὺ ἔχουν ἀκούσει μὲ εὐκρίνεια ὅλους τοὺς ἤχους μίας μουσικῆς, ἀλλὰ ποὺ δὲν εἶναι σὲ θέσι νὰ ἀντιληφθοῦν τὴν ἑνότητα καὶ τὴν ἁρμονία τοῦ μουσικοῦ ἔργου»(Α΄9). Αὐτοὶ οἱ «σοφοὶ ἱστορικοί», προσθέτει, «ὁμοιάζουν μὲ ὑπαλλήλους πρατηρίου ἐμπορικῆς ἐπιχειρήσεως» καὶ συμπεραίνει πὼς  «ἡ ἐπιστημοσύνη συνίσταται στὸ νὰ γνωρίζῃς πολλὰ  ἄχρηστα πράγματα». Καταφέρεται μετὰ μανίας κατὰ τῶν λατινικῶν, χάριν τῶν ὁποίων «ἠμποροῦμε νὰ λέμε στὰ λατινικὰ πράγματα ποὺ θὰ ἦταν γελοῖο νὰ ἐδιαβάζαμε ἤ νὰ ἐγράφαμε» στὰ γερμανικά. Μὲ τὴν ἐξαφάνισι τῶν λατινικῶν θέλει νὰ ἐξαφανίσῃ καὶ τὴν ῥωμαιοκαθολικὴ Ἐκκλησία».

Ζητῶ ἀπὸ τοὺς διπλωμᾶτες μας νὰ ξεπεράσουν τὴν εὐθυνοφοβία τους, τὶς πολιτικὲς καὶ θρησκευτικές διαφορές, κομμουνιστικές, φασιστικές, φιλελεύθερες, νεοημερολογιτικές, παλαιοημερολογητικές, οἰκουμουνιστικές, ἀντιπαπικές, καὶ νὰ ἀνυψωθοῦν ἡνωμένοι γύρω ἀπὸ τὴν λατρεία τῆς μοναδικῆς συμπαντικῆς γλώσσης, τῆς ἑλληνικῆς.

Ἡ ἔλευση στὴν καναδικὴ πρωτεύουσα τοῦ Δημήτρη Ἀζεμοπούλου εἶναι ἐπαγγελία καὶ ἐλπίς. Τὸν προτρέπουμε νὰ καθιερώσῃ στὴν πρεσβεία του τὸ πολυτονικὸ σύστημα γραφῆς (ποὺ ἤδη ἐπανέρχεται ὁλοταχῶς σὲ ὅλο καὶ πιὸ μεγάλα τμήματα τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ), ἐφ’ὅσον οὐδεμία ῥητὴ ἀπαγόρευσις χρησιμοποιήσεως τῆς ἐκκλησιαστικῆς γραφῆς δὲν ὑφίσταται διὰ νόμου τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους γιὰ τὶς δημόσιες ὑπηρεσίες καὶ ποὺ φυσικὰ δὲν ὑπῆρξε ποτὲ τεχνικὸ κώλυμα.

Δημήτρης Κιτσίκης         30 Ἰανουαρίου 2018, τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν

365 – Ἡ διπλωματία τοῦ ἑλληνικοῦ παγκοσμισμοῦ: «Ἡ ἀγάπη ἐπεκτείνει, τὸ μῖσος συρρικνώνει»

ἑλληνισμός


365 – Ἡ διπλωματία τοῦ ἑλληνικοῦ παγκοσμισμοῦ:

«Ἡ ἀγάπη ἐπεκτείνει, τὸ μῖσος συρρικνώνει»

Τὸ παραπάνω ἀπόφθεγμα τὸ εἶχα διδάξει στὸν φοιτητή μου, τὸν μετέπειτα ὑπουργὸ Ἐξωτερικῶν καὶ πρωθυπουργὸ τῆς Τουρκίας, Ἀχμὲτ Νταβούτογλου, στὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Βοσπόρου στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ αὐτὸς τὸ ἐφήρμοσε ὡς διπλωματία «χωρὶς προβλήματα μὲ τοὺς γείτονες».

Ἡ ἀδελφότης τοῦ σούφη Φετουλλὰχ Γκυλέν, μὲ τὸν ὁποῖο συνηργαζόμουν ἐπὶ χρόνια στὸν Καναδᾶ, ἐβασίζετο καὶ αὐτὴ στὸ ἴδιο ἀπόφθεγμα, συνεργαζομένη μὲ ὅλες τὶς θρησκεῖες καὶ ἔχοντας, ἀπὸ τὸ 2003 μέχρι τὸ 2013, ἐπὶ μία δεκαετία, κατακτήσει ὅλα τὰ πόστα στὴν Τουρκία, τὴν Δικαιοσύνη, τὴν Παιδεία, τὴν ἀστυνομία, τὸν στρατό, μὲ πρώτους τὰ πνευματικά της τέκνα, τὸν Νταβούτογλου καὶ τὸν Ἔρντογαν.

Δυστυχῶς, τὸ τεράστιο αὐτὸ ἀνορθωτικὸ ἔργο ποὺ εἶχε ἐπιτύχει νὰ παραμερίσῃ τὸν κεμαλικὸ ἐπιθετικὸ ἐθνικισμὸ κατὰ τῆς Ἑλλάδος, ἐσωρίασθη ὡς τραπουλόχαρτα τὸ 2013, ὅταν ἡ Ἀμερικὴ ἔσπρωξε τὸν Γκυλὲν νὰ κατηγορήσῃ τὸ πνευματικό του παιδί, τὸν Ἔρντογαν, γιὰ διαφθορά, μὲ στόχο νὰ τὸν ἀπομακρύνῃ ἀπὸ τὴν ἐξουσία.

Τὸ λάθος ὑπῆρξε τεράστιο. Ὡς μαινόμενος ταῦρος, ὑπὸ τὰ κτυπήματα τοῦ ξίφους τοῦ ἀμερικανοῦ ταυρομάχου τοῦ πραξικοπήματος τοῦ 2016, ὁ Ἔρντογαν ἀντέδρασε καὶ κατεπάτησε τὴν ἀδελφότητα Γκυλέν καὶ σήμερα οἱ Μεγάλες Δυνάμεις, Ῥωσία καὶ Ἀμερική, προσπαθοῦν ἀπεγνωσμένως νὰ τὸν ἡρεμήσουν.

Στὸ ὀλίσθημα  τοῦ τούρκου Γκυλὲν δὲν ὑπέπεσε ὁ ἰρανὸς Γκυλέν, ὁ ἀγιατόλλας Χομεϊνί, στὴν κηδεία τοῦ ὁποίου στὴν Τεχεράνη εἶχα ἐπισήμως προσκληθῆ καὶ ἔκτοτε, στὴν δεκαετία τοῦ 1990 εἶχα ὀργανώσει τρία συνέδρια διαλόγου σιϊσμοῦ καὶ ὀρθοδοξίας στὴν Ἀθήνα καὶ τὴν Τεχεράνη τοῦ ζωροαστρισμοῦ, χωρὶς νὰ ἀμελήσω τὴν συνεργασία μου μὲ τοὺς τούρκους ἀλεβῆδες, τοὺς ἑβραίους τοῦ Ἰσραήλ, καὶ μὲ τὴν Ἰνδία (ἀποκαλουμένη Νέα Ἑλλὰς ἀπὸ τοὺ ἀρχαίους γεωγράφους), στὴν ὁποία ὡς Βαϊσνάβος ἐγκατεστάθη μὲ τὴν ἰνδὴ σύζυγό του ὁ μεγαλύτερός μου υἱός, ἐνῷ ὁ νεώτερος ἐνυμφεύθη ἰρανὴ σιΐτισσα, οἰκογενείας βασιλικῶν πεποιθήσεων, καὶ ἡ νεώτερη κόρη μου ἰταλὸ ῥωμαιοκαθολικὸ πιστὸ χριστιανό, καλαβριακῆς προελεύσεως τῆς Μεγάλης Ἑλλάδος. Παντοῦ καὶ πάντα, ὑπεράνω τῶν σχισμάτων καὶ τῶν κομμάτων, ἔβαζα τὴν διάδωση τοῦ συμπαντικοῦ ἑλληνισμοῦ καὶ ἰδίως τῆς ἑλληνικῆς πολυτονικῆς παραδοσιακῆς γλώσσας.

Ἧλθε ὅμως σήμερα καὶ πάλι ἡ στιγμὴ τοῦ ἑλληνισμοῦ.  Ἐγώ, ἀπὸ ἡλικίας 12 ἐτῶν, παιδὶ τοῦ ἑλληνικοῦ ἐμφυλίου, ἐμεγάλωσα καὶ ἠγάπησα τὴν Γαλλία καὶ ἀφοσίωθηκα στὸν στρατηγὸ ντὲ Γκώλ καὶ σήμερα στὴν θηλυκὴ μετεμψύχωσή του, τὴν γαλάζια Μαρίν. Ἀργότερα, ἐνεκατεστάθην στὴν πρωτεύουσα τοῦ Καναδᾶ καὶ ὑπηρέτησα τὸν γαλλοκαναδικὸ ἐθνικισμὸ ἀλλὰ καὶ τὴν μεγάλη μορφὴ τοῦ Τρυντὼ τοῦ Πρεσβυτέρου, παράλληλα μὲ τὴν θέση μου στενοῦ φίλου στὸ Παρίσι τοῦ Καραμαλῆ τοῦ Πρεσβυτέρου καὶ ὡς πνευματικοῦ πατέρα στὴν Ἄγκυρα τοῦ προέδρου Τουργοὺτ Ὀζάλ.

Ἀπὸ τοὺς γονεῖς μου ποὺ εἷχα ἀφήσει στὴν Ἑλλάδα, ὡς ἀκραιφνεῖς κομμουνιστές, τὸν  πρύτανη τοῦ Πολυτεχνείου Νῖκο Κιτσίκη καὶ τὴν κομμουνίστρια ἀντάρτισσα Μπεάτα Κιτσίκη ποὺ τὸ 1939, ὡς ἐπίσημοι καλεσμένοι τοῦ Albert Speer στὴν Γερμανία ἀλλὰ καὶ δεχόμενοι τὸν ἀμέριστο θαυμασμὸ τοῦ κυβερνήτου Μεταξᾶ, παρὰ τὴν μακρόχρονη συνεργασία τους μὲ τὸν Ἐλευθέριο Βενιζέλο (ὁ ὁποῖος τὸ 1936, μὲ ἀφορμὴ τὴν ἐπιλογὴ τοῦ Μεταξᾶ ὡς πρωθυπουργοῦ, εἶχε γράψει ἀπὸ τὸ Παρίσι  τὸ περίφημό του «Ζήτω ὁ Βασιλεύς»)εἶχα διδαχθῆ τὸ ἀρχαιοελληνικὸ ἦθος. Αὐτοὶ εἶχαν ἀρνηθῆ νὰ συνεργασθοῦν μὲ τὸν  γερμανὸ κατακτητὴ καὶ εἶχαν προσχωρήσει στὸ ΕΑΜ, ἐνῷ τὸ 1947 ἡ μητέρα μου εἶχε καταδικασθῆ σὲ θάνατο ὡς κομμουνίστρια ἀπὸ στρατιωτικὸ δικαστήριο καὶ εἶχε ὑποστῆ ἀπάνθρωπους βασανισμοὺς χωρὶς ποτὲ νὰ ὑπογράψῃ δήλωση μετανοίας.  Ἄν καὶ ἄθεοι καὶ οἱ δύο, ὡς μαρξιστές-λενινιστές, μοῦ εἶχαν μάθει τὸ ἀπόφθεγμα, «ἡ ἀγάπη ἐπεκτείνει, τὸ μῖσος συρρικνώνει».

Βάσει τοῦ ἀποφθέγματος αὐτοῦ ἔγινα πιστὸς χριστιανὸς ὀρθόδοξος παλαιοημερολογιτικῶν τάσεων, ἐν μέσῳ τῶν φίλων μου Γάλλων ῥωμαιοκαθολικῶν καὶ τῶν ἀγγλικανῶν τῆς ἀγγλίδος, ἐπὶ 18 ὁλόκληρα χρόνια, συζύγου μου, καὶ μετά, μὲ τὴν ἀποκάλυψη τοῦ μεγίστου φιλοσόφου Πλήθωνος, ἐνυμφέυθη ἀγρότισσα ἀπὸ τὸν αὐτοκρατορικὸ Μυστρᾶ καὶ ἀφωσιώθην στὸν πανελληνισμό.

Τὸ 1955, οἱ γονεῖς μου ἵδρυσαν στὴν Ἀθήνα τὸν ἑλληνοκινεζικὸ σύνδεσμο καὶ ἔγιναν στενοὶ φίλοι τοῦ προέδρου Μάο. Τότε, γιὰ πρώτη φορά, σὲ ἡλικία 23 ἐτῶν, τὸ μαοϊκὸ κράτος μὲ ἐκάλεσε ἐπισήμως στὴν Κίνα μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἐξελιχθῶ σὲ σινολόγο καὶ καθηγητὴ κινεζικῆς Ἱστορίας στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Ὀττάβας, ἀλλὰ και νὰ ἐκδιωχθῶ ἀπὸ τὴν Σορβόννη  στὴν ἐξέγερση τοῦ Μάη 1968, ὡς δρῶν μαοϊκὸς καὶ συνεργάτης τῶν γάλλων ἀναρχικῶν.

Τὸ 2006-2008, τὸ ἑλληνικὸ κράτος ἠθέλησε νὰ μὲ τιμήσῃ καὶ ἵδρυσε τὸ ΝΠΔΔ, «Ἵδρυμα Δημήτρη Κιτσίκη», ἀφορμὴ γιὰ τοὺς γνωστοὺς ἐθνοκαπήλους νὰ προσπαθήσουν λυσσωδῶς νὰ τὸ καταργήσουν, μὲ τὴν πρόφαση ὅτι εἶχε συσταθῆ ἀπὸ τὸν δημοφιλέστατο, τὸ 2006, δήμαρχο  Ζωγράφου, Ἰωάννη Καζᾶκο, πρώην χουντικὸ δήμαρχο τοῦ Παπαδοπούλου.

Ὡς ἀνέκαθεν αὐτοκρατορικός, συνεπῶς βασιλικὸς καὶ ὀρθόδοξος λαοκρατικός, πάντα ὡς κομμουνιστής, πότε δὲν ἐδέχθην νὰ καταδικάσω τὸ αὐθεντικὰ ἐπαναστατικὸ κίνημα τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς καὶ κατεδίκασα τὴν συνωμοσία ἐναντίον  του ὡς δῆθεν ἐγκληματικὴ ὀργάνωση.

Τὸ 1919, ἡ ἰμπεριαλιστικὴ Δύση, ἐχρησιμοποίησε τὸ βενιζελικὸ ὅραμα τῆς Μεγάλης Ἑλλάδος, παρὰ τὴν καταδίκη τοῦ ἐγχειρήματος ἀπὸ τὸν Μεταξᾶ, γιὰ νὰ ἐγκαταστήση στὶς ἀκτὲς τῆς Μικρασίας, δόρυ στὴν καρδιὰ τῆς Μέσης Ἀνατολῆς. Αὐτὸ τὸ πρῶτο Ἰσραήλ (ὡς ὀρθόδοξο νέο Ίσραήλ τῆς Καινῆς Διαθήκης) κατέρρευσε σὲ τρία χρόνια καὶ τότε, σὲ μιὰ δεύτερη προσπάθεια, ἡ ἰμπεριαλιστικὴ Δύση  ἐχρησιμοποίησε τὸ 1948 τὸ δεύτερο Ἰσραήλ (τὸ ἑβραϊκὸ Ἰσραὴλ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης) ὡς δόρυ πάλι στὴν καρδιὰ τῆς Μέσης Ἀνατολῆς. Καὶ αὐτὴν τὴν φορὰ ἐπέτυχε, ἕνα μάθημα γιὰ μᾶς, μὲ τὴν διαφορὰ ὅτι ἐχρησιμοποιήθη ἡ δομὴ τῶν μεσαιωνικῶν σταυροφοριῶν τοῦ λατινικοῦ κράτους τῆς Ἱερουσαλήμ, ὡς φρούριο κατὰ τῶν μουσουλμανικῶν πληθυσμῶν.

Σήμερα ἐνώπιον τῆς καταρρεύσεως τοῦ ἑλλαδισμοῦ, ζητῶ εἰς τὸ ὄνομα τοῦ συμπαντικοῦ ἑλληνισμοῦ, μὲ βασικὸ ὅπλο τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, καὶ τὴν ἐπιστροφὴ τοῦ βασιλικοῦ λαοκρατικοῦ θεσμοῦ, τὴν καθιέρωση συμπαντικῆς διπλωματίας πρὸς ὅλες τὶς κατευθύνσεις τοῦ πλανήτου, χωρὶς ἀποκλεισμούς, μὲ τὴν ἐφαρμογὴ τοῦ ἀποφθέγματος, «ἡ ἀγάπη ἐπεκτείνει, τὸ μῖσος συρρικνώνει».

Δημήτρης Κιτσίκης                                                         23 Ἰουλίου 2017

323 -Ἑλλὰς ἀνύπαρκτη: Ὅταν ἡ κοινωνία, ὅπως καὶ ἡ φύση, ἀπεχθάνεται τὸ κενό

Ὁ ἐκδικητής: Ἀπὸ τὴν Τουρκία στὴν Ἑλλάδα

323 -Ἑλλὰς ἀνύπαρκτη:

Ὅταν ἡ κοινωνία, ὅπως καὶ ἡ φύση, ἀπεχθάνεται τὸ κενό

Στὴν θέση ποὺ ηὑρίσκετο κάποτε τὸ κρατίδιο τῶν Ἀθηνῶν, ἐν μέσῳ τοῦ Αἰγαίου πελάγους, ἀνοίγεται σήμερα ἕνα ἀπόλυτο κενό. Κράτος, ἐθνικὴ ἄμυνα, δικαιοσύνη, κυβέρνηση, πολιτική, οἰκονομία, παιδεία, γιὰ πρώτη φορὰ μετὰ τὸ 1821, εἶναι τελείως ἀνύπαρκτα. Οἱ κυβερνῶντες καὶ ἡ ἀντιπολίτευση εἶναι τελείως ἀπόντες. Κατηγορεῖται ὁ τύπος γιὰ νεοαυριανισμό, ἀλλὰ οἱ σοβαροφανεῖς ἐφημερῖδες κολλᾶνε στὰ ἴδια καὶ τὰ ἴδια, τὴν καθημερινὴ οἰκονομία τοῦ χρέους, ὡς τριτοκομικὴ χώρα ἀποικισμένη στὶς Βρυξέλλες, χωρὶς καμμία δυνατότητα νὰ ξεφύγῃ ἀπὸ τὴν ἀπόλυτη μετριότητα τοῦ Κοινοβουλίου.

Ἐνώπιον τοῦ κενοῦ ὅπου κάποτε ὑπῆρξε Ἑλλάς, φυσικὸ εἶναι ὁ ἀνατολικὸς γείτων, αὐτὸς ὁ ἄλλοτε εὔρωστος Ἕλλην τῆς Ἀνατολίας, μεταξὺ τὴς Μεγάλης Ἑλλάδος τῆς Νοτίου Ἰταλίας καὶ τῆς Νέας Ἑλλάδος τῶν Ἰνδιῶν τῆς Ἀρχαιότητος, νὰ τείνῃ νὰ τὸ καλύψῃ. Τὸ ἴδιο θὰ ἐκάναμε καὶ ἐμεῖς, στὴν ἀντίθετη περίπτωση, δηλαδὴ ἐὰν τὸ κενὸ ηὑρίσκετο στὴν Ἀνατολία. Αὐτὸ ἀκριβῶς ἔκαμε, τὸ 1909, τὸ πραξικόπημα στὸ Γουδί, ἐνώπιον τῆς καταρρεύσεως τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, ὅταν ὁ Βενιζέλος ἀπὸ τὸ 1910 στὸ 1920, ἐπεξετάθη πρὸς Ἀνατολάς, γιὰ νὰ καλύψῃ τὸ κενὸ ποὺ εἶχε δημιουργηθῆ στὴν Ἀνατολία.

Ἡ παρηκμασμένη ἑλληνικὴ κοινὴ γνώμη ἐξανίσταται βλέποντας τὶς κινήσεις τῆς Τουρκίας νὰ ἐξαπλώνεται στὸ Αἰγαῖο καὶ τὴν Θράκη, καὶ τὴν κατηγορεῖ γιὰ ἐπιθετικότητα, ὅπως γιὰ ἐπιθετικότητα εἶχε κατηγορηθῆ ὁ Βενιζέλος τὸ 1910-20. Ἀλλὰ ὅπως σωστὰ εἶχε παρατηρήσει ὁ Βεντήρης στὸ περίφημο δίτομο βιβλίο του, «Ἡ Ἑλλὰς τοῦ 1910-1920», ἡ τότε ἀκμάζουσα ἑλληνικὴ ἀστικὴ τάξη, στὰ πλαίσια τοῦ ἐθνοκράτους, ἐπεζήτη γιὰ τὸν ἑαυτό της Lebensraum, ἀκριβῶς ὅπως ἡ σημερινὴ ἀκμάζουσα ἀστικὴ τάξη τοῦ τουρκικοῦ ἐθνοκράτους, τῶν 20 μεγαλυτέρων οἰκονομιῶν τοῦ κόσμου, ἐπιζητᾷ τὸ ἰδικό της Lebensraum.

Συνεπῶς, ποία ἡ λύση γιὰ μᾶς; Ἐὰν παραμείνουμε στὴν παροῦσα κατάσταση, ἁπλῶς θὰ ἐξαφανισθοῦμε στὸν πάτο τοῦ Αἰγαίου, πνευματικὰ νεκροί, μὲ τὸ εὐρώ στὸ στόμα, μωρολογῶντας μέχρι φυσικοῦ θανάτου γιὰ ὑποχρέωση σοβαροφανείας, δημοκρατίας καὶ ἀδεκάστου δικαιοσύνης. Καὶ ὅμως, ἡ κατάσταση εἶναι ἁπλῆ. Ὅπως ἐδήλωσε ἡ Ζωὴ Κωνσταντοπούλου τὶς προάλλες γαλλιστί, ἡ ἑλληνικὴ κυβέρνηση δὲν εἶναι οὔτε ἀριστερή, οὔτε δεξιά, ἀλλὰ ἁπλῶς προδοτικὴ καὶ οἱ προδότες ὁδηγοῦνται στὸ Γουδί: αὐτὸ ὁρίζει ἡ ἀδέκαστη δικαιοσύνη.

Ἐνθυμοῦμαι ὅτι κάποτε οἱ ἕλληνες δημοσιογράφοι ἔλεγαν, ναὶ μὲν νὰ ἀλλάξουν τὰ πράγματα, ἀλλὰ ὄχι καὶ μὲ τὴν βία! Φυσικὰ δὲν τὸ ἐπίστευαν ἀλλὰ ἦσαν ὑποχρεωμένοι νὰ εἶναι ἀρεστοὶ στὰ ἀφεντικά τους. «Μωραίνει Κύριος ὅν βούλεται ἀπολέσαι». Στὴν συγκεκριμένη περίπτωση οἱ μωραθέντες δὲν ἀντιλαμβάνονται πόσο πλησιάζει ἡ ὥρα τῆς ἰδικῆς τους καταστροφῆς ἐὰν συνεχίσουν νὰ ὑπακούουν σὲ αὐτοὺς ποὺ ἔχουν βαλθῆ ἐσωτερικά, νὰ τοὺς καταστρέψουν. Τότε ὅμως δὲν θὰ ὑπάρξῃ κανεὶς νὰ τοὺς προστατεύσῃ.

Δὲν γνωρίζω ἐὰν θὰ ὑπάρξῃ Ἕλλην ἐκδικητὴς ἤ ἐὰν τὸ σημερινὸ γραικυλικὸ συνονθύλευμα θὰ παραμείνῃ γιὰ πάντα στὸν βυθὸ τοῦ Αἰγαίου, μὲ τὸ εὐρὼ στὸ στόμα. Ἐὰν ὅμως ἔλθῃ ὁ ἐκδικητής, τὸν παρακαλῶ νὰ προσέξῃ νὰ μὴν τὰ βάλῃ μὲ τὸν γείτονα, ὁ ὁποῖος ἁπλῶς ἐπωφελεῖται τοῦ κενοῦ γιὰ νὰ τὸ καλύψῃ. Μετὰ τὴν ὑποχρεωτικὴ ἐσωτερικὴ κάθαρση δεκάδων χιλιάδων προδοτῶν, ὅπως αὐτὸ ἐπετεύχθη στὴν Τουρκία, στὶς 15 Ἰουλίου, πρέπει νὰ χρησιμοποιήσῃ ἀνώτερη διπλωματία γιὰ νὰ ἀνέβῃ καὶ πάλι  στὴν ἐπιφάνεια τῆς θαλάσσης. Διαφορετικά, μὲ βεβιασμένες κινήσεις κινδυνεύει νὰ παραμείνῃ καὶ αὐτὸς στὸν βυθό.

Δημήτρης Κιτσίκης                                             22 Ὀκτωβρίου 2016