779 -διαφθορὰ ἑλληνική

 

779 - διαφθορά ἑλληνική

Στὸν Καναδᾶ, ἄν χρειασθῇς, ἔρχεται ὁ ἱατρός σπίτι σου νὰ σὲ ἐξετάσῃ καὶ ἐὰν ἐρωτήσῃς τὴν ταρίφα του, πόσῳ μᾶλλον καὶ φακελλάκι, θὰ γελάσῃ καὶ θὰ γνωρίζῃ πὼς ἔρχεσαι ἀπο τὴν ἀπολύτως διεφθαρμένη χώρα τοῦ Κυριάκου καὶ τοῦ Τσίπρα. Φυσικὰ πληρώνεται κανονικὰ ἀπὸ τὴν κρατικὴ ἀσφάλεια ἐνῷ ὁ Καναδᾶς παραμένει καπιταλιστικὴ φιλελεύθερη χώρα. Οὔτε ἕνα δολλάριο δὲν τοῦ ἔχεις ποτὲ δώσει (ἀπὸ προσωπικὴ ἐμπειρία).

Ἀγαπητὲ Κουτσοῦμπα, βάλε τους χέρι. Ὁ βασιλεὺς εἶχε μιὰ καλὴ ἰδέα. Νὰ κάνη πραξικόπημα καὶ νὰ ἐκτελέσῃ ὅλους τοὺς πολιτικοὺς ἡγέτες σὲ μία νύκτα χωρὶς δίκη γιὰ νὰ ξεβρωμίση ὁ τόπος ἀπὸ Τσίπριδες καὶ Μητσοτάκηδες. Στὴν ἀπολύτως διεφθαρμένη χώρα τοῦ κράτους τῶν Ἀθηνῶν ἄλλη λύσις δὲν ὑπάρχει.

Τὸ ἀστεῖο εἶναι πὼς συνεχίζουν οἱ πολιτικοὶ νὰ ἰσχυρίζονται ὅτι τὸ κράτος τῶν Ἀθηνῶν εἶναι δυτικοευρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ. Δεχόμενοι καὶ τοὺς λαθρομετανάστες, Πακιστὰν εἴμεθα ἀνέκαθεν.

Δημήτρης Κιτσίκης              23 Ἰουλίου 2021

Τὸ παλικάρι!

https://tvxs.gr

Σὲ ἀντίδρασι στὴν διαφθορά, ὁ φερόμενος ὡς ἀρχηγὸς τῆς 17 Νοέμβρη, Ἀλέξανδρος Γιωτόπουλος, ἀνεκηρύχθη διδάκτωρ Μαθηματικῶν ἀπὸ τὸ Πανεπιστήμιο τῶν Παρισίων.

Δημήτρης Κιτσίκης        24 Ἰουλίου 2021

776 - Γλῶσσα οὐράνια

Ἡ ἁγἰα τριάς τῶν Ἑλλήνων: Ζεύς, Ποσειδών, Ἅδης

776 - Γλῶσσα οὐράνια

Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα, γνωστὴ ὡς μάνα ὅλων τῶν γλωσσῶν, εἶναι κάτι παραπάνω ἀπὸ τὸ ἔντονο συναίσθημα ἀγάπης καὶ ἀφοσιώσεως ποὺ προκαλεῖ, χωρὶς ἐξαίρεσιν, σὲ ὅλους τοὺς κατοίκους τῆς γῆς καὶ τοὺς πλέον ἀναλφαβήτους, ὅταν ἀπὸ τὴν Ἀφρικὴ στὴν Ἀσία, τὴν Νότιο καὶ Βόρειο Ἀμερικὴ καὶ τὴν Εὐρώπη, πλαγιάζουν ὑπὸ τὸ ἀστρικὸ στερέωμα καὶ ἀκοῦν νὰ ψιθυρίζουν τὰ οὐράνια σώματα ἑλληνικά, μὲ τὴν λύρα τοῦ Ὁμήρου. Λέγεται, ἀκόμη σήμερα, πὼς ὁ Χριστὸς, σὲ μερικὲς ἀπόμερες γωνιὲς τῆς γῆς  εἶναι  ἄγνωστος μετὰ ἀπὸ δύο χιλιάδες χρόνια. Λάθος μέγα, ἔφ’ὅσον τὸ πρόσωπό του στὸν ἑλληνικὸν ἀστερισμόν, λάμπει ἁρμονικὰ ὑπὸ τὸν θόλο τῶν ἐκκλησιῶν. Χριστὸς καὶ ἑλληνισμὸς εἶναι μουσικὲς ἀποχρώσεις τοῦ πενταγράμμου καὶ κάποτε, κατευθυνόμενος νοτίως τῆς ἀφρικανικῆς πόλεως τοῦ Οὐαγκαντουγκοῦ, ἐξερχόμενος ἀπὸ τὴν τοπικὴ ὀρθόδοξη ἐκκλησία της, κατὰ τὴν διάρκεια παρελθόντος ταξιδίου μου, μὲ εἶχε πλησιάσει Ἀφρικανὸς ποὺ δὲν ἐγνώριζε τὴν γλῶσσα ποὺ ὁμιλοῦσα ἀλλὰ λέγοντάς μου πὼς ἦτο πεπεισμένος πὼς τὴν εἶχε ἀκούσει τὴν ἰδία ἀκριβῶς γλῶσσα ὡς οὐράνια μελωδία. Ἤμουν ἐννέα χρονῶν στὸ οἰκογενειακό μας ἐξοχικὸ τῆς Ἐκάλης. Μόλις εἶχαν παρελάσει μὲ ρυθμικὸ θόρυβο οἱ μπότες τῶν Γερμανικῶν στρατευμάτων μὲ κατεύθυνσι τὴν Ἀθήνα καὶ μὲ τὰ πολεμικὰ ἅσματά τους. Εἶπα στὴν μάνα μου. Δὲν φοβᾶμαι. Θέλω σήμερα τὸ βράδυ νὰ πλαγιάσω ἔξω ὑπὸ τὴν Μεγάλη Ἆρκτο καὶ νὰ ἀκούσω τὸν ἦχο τῶν χορδῶν τῆς ἑλληνικῆς λύρας της. Ἀκόμα καὶ οἱ Γερμανοὶ ὁπλῖτες θὰ διακόψουν τὰ τυρολέζικα ἅσματά τους γιὰ νὰ ἀφουγκρασθοῦν τὴν γλῶσσα τοῦ Νίτσε. Μέγα τὸ μυστήριο σου Κύριε! Τὸ ὄγδοο, ψηλαφῶντας στὸ διάστημα, μὲ ἰλλιγγιώδη πυραυλικὴ ταχύτητα..Οἱ δημοτικιστὲς δάσκαλοι τοῦ κρατιδίου τὴν κατέστρεψαν.

Ἀφήρεσαν ἀπὸ τὸ πεντάγραμμο τὶς ἁρμονικὲς περισπωμένες της καὶ κατήντησαν τὸν ἦχο της μονότονο καὶ μονόχρωμο. Ἑσώθη μόνον ἀπὸ τὴν μουντζούρα ποὺ ἅπλωσαν ἐπὶ αὐτῆς οἱ θλιβεροὶ δάσκαλοι, ἡ ελληνικὴ διάλεκτος γνωστὴ ὡς ἰταλικά. Ὁ Ῥουσσῶ εἶχε γράψει γιὰ τὴν πολιτικὴ θρησκεία: «Ὑπάρχει μία ὁμολογία πίστεως καθαρὰ πολιτική, τῆς ὁποίας ὁ ἡγεμὼν καὶ μόνον δικαιοῦται νὰ συντάξῃ τὰ ἄρθρα... Ὅποιος, ἀφοῦ ἀποδεχθῇ δημοσίως τὰ δόγματα συμπεριφέρεται ὡς νὰ μὴν τὰ πιστεύῃ, νὰ καταδικάζεται εἰς θάνατον». Καὶ προσθέτω ἐγώ: Ὁμοίως καὶ γιὰ τοὺς ὑπευθύνους τοῦ μονοτονισμοῦ καὶ τῆς δημοτικῆς. Διότι τὸ ἔγκλημα ποὺ διαπράττεται κατὰ τῆς γλώσσης τοῦ Ὀλύμπου καὶ τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τοὺς γραικύλους δημοδιδασκάλους τοῦ κρατιδίου εἶναι σοβαρώτερο ἀκόμη. Τρελλαίνεται κανεὶς διαπιστώνοντας τὴν ἐγκληματικὴ ἀφαίρεσι τῶν τόνων ἀπὸ τὴν κλασσικὴ λογοτεχνία τῶν Παπαδιαμάντη καὶ τῶν θησαυρῶν τῆς παγκοσμίας γραμματείας ἀπὸ τοὺς πυγμαίους, τοὺς μόνον κατ’ὄνομα Ἕλληνες. Ἡ τιμωρία τους πρέπει νὰ εἶναι παραδειγματική. Ἀφαίρεσις τῆς περισπωμένης κεφαλῆς των διὰ λαιμητόμου!

  

669 - ΠΕΡΙ ΔΗΜΙΟΥΓΙΑΣ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ

 

669 - ΠΕΡΙ ΔΗΜΙΟΥΓΙΑΣ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ

Ἀγαπητὲ Θεοδόση,

Τὸ παρηκολούθησα. Θέλω νὰ τὸ διαβάσω ὁλο ἀπὸ κοντά ὅταν δημοσιευθῆ. Ἐγὼ δίδω μεγάλη σημασία στὴν προσωπικὴ γλῶσσα τοῦ συγγραφέως. Ὄχι κοινὴ καθιερωμένη, ὁποία καὶ νὰ εἶναι. Δὲν

μοῦ ἀρέσει ἡ δημοτικὴ ἀλλὰ οὔτε ἡ καθαρεύουσα, οὔτε ἡ νεοελληνική. Φρονῶ ὅτι ὁ καθεὶς προτιμότερο νὰ ἐκφράζεται μὲ τὸν ἰδικό του διαφορετικὸ λόγο. Δὲν λέγω πὼς πρέπει νὰ γράφῃς σὰν τὸν Παπαδιαμάντη ἤ τὸν Καβάφη, ἀλλὰ μὲ τὸν τρόπου ποὺ σὲ ξεχωρίζει καὶ σὲ κάνει ἐσένα μοναδικό. Ἐγὼ δὲν θὰ ἔγραφα "σκέφτηκε" ἀλλὰ "ἐσκέφθη".

Συγχαρητήρια καὶ σοῦ εὔχομαι περαιτέρω ἐπιτυχία.

Φιλικά,Δημήτρης Κιτσίκης

Ἐκδόσεις Θ. Α. Παπαδημητρόπουλου

Ἀγαπητὲ κ. καθηγητά,

Σᾶς εὐχαριστῶ πολύ.

Ἔχει πλάκα, γιατὶ χθὲς συλλογιζόμουν ἀκριβῶς ἐτοῦτο τὸ σημεῖο (κι ἄλλα): ἐσκέφθη ἢ σκέφθ(τ)ηκε;

Κατανοῶ πολύ καλὰ τί μοῦ γράφετε.

Θἄλεγα: ὅ,τι χρειασθῇ κατὰ περίστασιν (νά ἐδῶ δέ μοῦ πάει νὰ γράψω κατὰ περίσταση). Στὰ κείμενα τὰ δικά μου τὰ εἰσαγωγικὰ καὶ σχολιαστικὰ τοῦ Ἴψεν (θὰ τὰ δῆτε σ' ὅ,τι ἔχω στείλει): ἐσκέφθη συνήθως γράφω. Ἐδῶ, ὅμως, ἦταν μετάφραση. Σ' ἄλλη ἰψενικὴ μετάφραση ἀποδίδω τὸ κείμενο σὲ μιὰν ἐξαπλουστευμένη Καθαρεύουσα. Γιατί; Ἡ Νορβηγικὴ τοῦ 19ου αἰῶνος μοιράζεται πολλά μὲ τὰ δικά μας λόγια καὶ δημώδη ἰδιώματα. Μάλιστα, πιστεύω ὅτι οἱ δικοί μας οἱ «φωστῆρες» γλωσσολόγοι ἔχουν πάρει πολλὰ πατάρα ἀπὸ τὴ μεγάλη Σκανδιναυικὴ γλωσσολογικὴ παράδοση... Ὅμως, ἡ Ἑλληνικὴ δέν εἶναι μία ἀπ' τὶς πολλές ἐθνικὲς εὐρωπαϊκὲς γλῶσσες! Ἀλλὰ εἶναι μαϊμοῦδες...

Κ' ἐπειδὴ θαυμάζετε τὴ γλῶσσα τῶν Εὐαγγελίων (ὅπως κ' ἐγώ), σᾶς παραθέτω ἕνα δικό μου κείμενο ποὺ ἐκεῖ ἔχει τὶς ρίζες του:

Ἐσωτερικὴ Γεωμετρία

Δέν ἠδύνατο νὰ ἐκφράσῃ τὴν λύπην του· ἦτο βαθυτάτη καὶ ἀνομολόγητος οὐχὶ λόγῳ ἐλλείψεως θελήσεως ἢ ἀδυναμίας διατυπώσεως· ἡ ἴδια ἡ γλῶσσα δέν τοῦ ἔδιδε — εἰς ἐκεῖνον ἐν πάσῃ περιπτώσει — τὸ ὄργανον ἐκφράσεως! Αἱ λέξεις δέν ἐπαρκοῦσαν· ἀνέβαινον ὡς ἄκαμπται κλαγγαὶ εἰς τὴν συνείδησιν αὐτοῦ, τοῦτ’ ἔστιν: ἦχοι καὶ ἔννοιαι ἀκατάλληλαι διὰ τὴν λεπτοφυῆ του αἴσθησιν ἥτις τὸν διακατεῖχε καὶ τὸν ἐδυνάστευε.

Ἐσκέφθη πρὸς στιγμὴν τὴν ἀρχαίαν ῥῆσιν τοῦ ἐπιστημονικοῦ του προπάτορος: Τριῶν τούτων ἕνεκα χάριν ἔχειν τῇ Τύχῃ: πρῶτον μὲν ὅτι ἄνθρωπος ἐγενόμην καὶ οὐ θηρίον· εἷτα ὅτι ἀνὴρ καὶ οὐ γυνή· τρίτον ὅτι Ἕλλην καὶ οὐ βάρβαρος. Καί, μολονότι εἶχε καί τὰ τρία ἀγαθὰ τῆς Μοίρας καὶ ἐγεωμέτρει ὁμοίως τοῦ ἀρχαίου, τὸ κενὸν παρέμενε δυσαναπλήρωτον καὶ κρημνῶδες.

Ἤρχισε νὰ ἐνθυμῆται τὴν πορεία ἕως τοῦδε. Εἰς τὸ σχολεῖον ἔλεγον αὐτῷ: «Μάθε νὰ ὑπακοῦς!» καὶ ἔμαθε. Εἰς τὰ πρῶτα ἔτη τῆς σταδιοδρομίας: «Μάθε νὰ διατάζῃς!» καὶ ἔμαθε. Ἕως ὅτου ἐγεωμέτρησε τὴν ψυχὴν αὐτοῦ:

Πᾶσα ἕλξις καθίστατο κύκλος·

πᾶν πένθος εὐθεῖα ἐκτεινομένη ἐπ’ ἄπειρον·

εἰς πᾶσαν τεθλασμένην, τὸν κατέτρωγε

δυσθεώρητον ἄλγος.

Τότε, χαώδης διαπίστωσις ἐξυφάνη εἰς τὰ ἀκρώρεια τῆς συνειδήσεως αὐτοῦ:

Ἀγάπη ἐστι

ἧς μέρος οὐθέν.

Ἐδάκρυσε -ἦτο εὐσυγκίνητος. Ἐνεθυμήθη καὶ ἄλλα πολλά. Ἔκλαυσε καί, καθὼς ἥρπαξε τὸ κρυσταλλωμένον δάκρυόν του, διέγνωσε συνταρακτικὴν ἀλήθειαν: Ἦτο συμμετρικόν, σχήματος κανονικοῦ καὶ ἰδιαιτέρας εὐμορφίας.

Ἀκόμη καὶ τοῦτο ἔκρυβε ψιχίον τῆς ψυχῆς αὐτοῦ.

Dimitri.Kitsikiς έγραψε:

Ἀγαπητὲ Θεοδόση,

Γίνομαι πιὸ συγκεκριμένος.

Κατ'αρχάς, ὡς Γάλλος ἡ γλῶσσα μου εἶναι ἡ γαλλικὴ καὶ ἔχω γράψει μόνον σχετικὰ ὀλίγα ποιήματα ἀπ'εὐθείας στὰ ἑλληνικά. Ἡ ποιητικὴ τριλογία μου Omphalos - L'Orocc dans l'âge de Kali - Le paradis perdu sur les barricades ἀπεδόθη στὰ ἑλληνικὰ ἀπὸ τὸν μακαρίτη ποιητὴ Μιχάλη Σαντορινιὸ ὑπὸ τὴν καθοδήγησι τοῦ ἀξέχαστου φίλου μιᾶς ζωῆς τοῦ Πέτρου Παπαδοπούλου, μεταφραστοῦ καὶ καθηγητοῦ στὸ Γαλλικὸ Ἰνστιτοῦτο τῶν Ἀθηνῶν. Αὐτὰ εἶναι: ¨Ὀμφαλός (Ἐκδόσεις Κέδρος) -Ὁ Ἄνδυς στὸν καιρὸ τῆς Καλῆς (Ἐκδόσεις τοῦ Βιβλιοπωλείου τῆς Ἑστίας)- Πτώση (Ἐκδόσεις Ἀκρίτας).

Γιὰ νὰ γίνω πιὸ κατανοητὸς θεωρῶ ὅτι ὁ δημιουργὸς ἐξ ὁρισμοῦ εἶναι μοναδικὸς καὶ λάθος εἶναι νὰ τὸν κατατάσουν ἐντὸς σχολῆς. Ἔτσι τὰ ἔργα τοῦ ζωγράφου Ῥέμπραντ ἀναγνωρίζονται ἀμέσως χωρὶς νὰ χρειάζεται νὰ εἰδῇ κανεὶς ἐπὶ τοῦ πίνακος τὴν ὑπογραφή του. Τὸ ἴδιο καὶ ὁ Καβάφης. Βεβαίως ὑπάρχουν καὶ ζωγράφοι "σὰν τὸν Ῥεμπραντ" καὶ ποιητὲς "σὰν τὸν Καβάφη".

Δημιουργὸς σημαίνει μοναδικός, δηλαδὴ ἀναρχικός, ὁ καθεὶς μὲ τὴν τρέλλα του, μὲ τὴν γραμματική του, μὲ τὴν ὀρθογραφία του. Οἱ κανόνες εἶναι ὁ στενὸς κορσὲς τοῦ κοινοῦ ἀνθρώπου.

Ὡς πρὸ ἐμένα, τὸ μόνο σημεῖο ἀναφορᾶς τοῦ ἔργου μου εἶναι ὁ Ζάν-Ζὰκ Ῥουσσῶ τοῦ ὁποίου θεωρῶ ἀφελῶς ὅτι εἶμαι ἡ μετενσάρκωσις. Ἀπεβίωσε τὸ 1778 καὶ ἀκόμη σήμερα οὐδεὶς καταλαβαίνει ἀκριβῶς τὶ ἤθελε νὰ εἰπῇ. Δὲν γνωρίζω φυσικὰ ἐὰν σὲ διακόσια καὶ πλέον χρόνια θὰ γνωρίζῃ κανεὶς τὶ ἐννοοῦσα.

Φιλικά,

Δημήτρης Κιτσίκης

IBSEN.GR

Ἀρχική | ibsen.gr

Ἱστότοπος γιὰ τὸ ἔργο καὶ τὴ ζωὴ τοῦ Ἑρρίκου Ἴψεν

668 –Τὸ παραμύθι τῆς γλώσσης

 

668 –Τὸ παραμύθι τῆς γλώσσης

Μιὰ φορὰ κι ἕναν καιρὸ ἦταν ὁ Ἀδὰμ καὶ ἡ Εὔα ποὺ ὡμίλουν τὴν γλῶσσα τοῦ Θεοῦ. Τὰ παιδιά τους κάποια στιγμή, στὴν Ἐδὲμ τῆς Μεσοποταμίας, ἐπῆραν τὰ μυαλά τους ἀέρα καὶ ἐπίστευσαν ὅτι μὲ τὴν τεχνολογία θὰ ἐγένοντο θεοί. Καὶ ἔτσι ἔκτισαν ἕναν πύργο στὴν Βαβὲλ τῆς Βαβυλῶνος στοὺς κήπους τῆς Μεσοποταμίας τῆς Ἐδέμ, γιὰ νὰ φθάσουν νὰ συνομιλήσουν μὲ  τὸν Θεὸ ποὺ τοὺς εἶχε ῥίξει κάτω στὴν γῆ.

Τότε ὁ Θεὸς τοὺς ἐτιμώρησε καὶ γιὰ νὰ σταματήσουν τὴν κατασκευὴ τοῦ πύργου ἔμπλεξε τὴν κοινή τους γλῶσσα μὲ ἄπειρες ἄλλες καινούργιες  ποὺ τοὺς ἐχώρισαν καὶ δὲν ἠμπόρεσαν  πλέον νὰ συνεννοηθοῦν γιὰ νὰ συνεχίσουν τὸ κτίσημο τοῦ Πύργου.

Ἔκτοτε ἡ ἰσχὺς μέσῳ πολέμων ἐπέβαλε κάθε φορὰ ἐπὶ τῶν ὑπολοίπων τὴν γλῶσσα τῶν ἰσχυροτέρων ποὺ ἦταν τὰ ἑλληνικά. Διακόσια ὅμως χρόνια πρὸ τῆς ἐμφανίσεως τοῦ Χριστοῦ, στὴν Ἰταλία ποὺ ὁλόκληρη ὡμίλη ὡς Ῥωμαῖοι τὰ ἑλληνικά, σὲ μία ἐπαρχία νοτίως τῆς Ῥώμης, μὲ τὸ ὄνομα Λάτιουμ, ποὺ ἡ Ῥώμη κατέκτησε κατόπιν τριῶν πολέμων, ἕνας μεγαλογαιοκτήμων χωριάτης, ὁ Κάτων, ἐπείσμωσε και εἶπε: θὰ γράψω στὰ χωριάτικα τοῦ χωριοῦ μου ποὺ εἶναι τὰ λατινικά, ἀντὶ τῶν ἑλληνικῶν.

Κατόπιν αὐτοῦ ἦλθε ἕνας ἄλλος Ῥωμαῖος, ὁ Βιργίλιος καὶ εἶπε καὶ αὐτὸς νὰ γράψῃ στὰ χωριάτικα, τὰ λατινικά, ἀλλὰ ἐπειδὴ ἦταν μεγάλος ποιητὴς ἔγραψε τὸ ποίημά του, τὴν «Αἰνειάδα», ποὺ ἐξηγοῦσε ὅτι οἱ Ῥωμαῖοι ἦσαν Τρῶες τοῦ ἥρωος Αἰνείου, δηλαδὴ Ἕλληνες, σὲ τόσο ὡραίους στίχους ποὺ τὰ χωριάτικα αὐτὰ ἀπέκτησαν τίτλους εὐγενείας.

Τὸν ἴδιο καιρό, ὁ ἡγέτης τῆς Ῥώμης, ὁ Καῖσαρ, συνεκρότησε στρατὸ ἀπὸ ἀγρότες τοῦ Λάτιουμ καὶ τοὺς ἐξαπέστειλε στὴν δυτικὴ Εὐρώπη γιὰ νὰ τὴν κατακτήσῃ, στὴν χώρα τῶν Γαλατῶν, οἱ ὁποῖοι στρατιῶτες ἐπέβαλαν ὄχι τὰ ἑλληνικὰ ποὺ ὡμιλοῦσε ὁ ἀρχηγός τους ἀλλὰ τὰ χωριάτικα, τὰ λατινικά ποὺ ὡμίλουν αὐτοί.

Κατόπιν τῶν Γαλατῶν ἐκατέβησαν ἀπὸ τὰ βόρεια οἱ Γερμανοί  -Φράγκοι καὶ Γότθοι καὶ Ἀγλλοσάξωνες-  μὲ τὴν γερμανικὴ γλῶσσα τους καὶ ἔτσι ἡ δυτικὴ Εὐρώπη ἐχωρίσθη σὲ δύο γλῶσσες :  τὰ λατινικὰ καὶ τὰ γερμανικὰ ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἐπῆλθαν καὶ τὰ ἀγγλικά, μεῖγμα γαλλολατινικῶν καὶ γερμανικῶν ἀγγλοσαξωνικῶν.

Μέχρι τὸ τέλος τοῦ δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, τὰ λατινογενῆ γαλλικὰ ἦσαν ἡ γλῶσσα  ὁλοκλήρου τῆς Εὐρώπης ἐκτὸς τῶν χωριατῶν ποὺ ὡς συνήθως ὡμίλουν μόνον τὶς τοπικές τους γλῶσσες. Τὰ ἀγγλικὰ βρεταννικά, ἄν καὶ ἦταν ἡ γλῶσσα τῆς τότε παγκοσμίου βρεταννικῆς Αὐτοκρατορίας τὴν ἐγνώριζαν μόνον οἱ ἔμποροι.

Μετὰ ὅμως τὸ τέλος τοῦ δευτέρου παγκοσμίου πολέμου ἐπεβλήθη σὲ ὅλον τὸν πλανήτη μία βάρβαρη χώρα, οἱ ΗΠΑ, χωρὶς πολιτισμό, ἐκτὸς τῆς ἀκράτου βίας ποὺ ἐξέπεμπε ἡ πολεμική της ἰσχύς καὶ ποὺ ὡμίλει  ἀμερικανικά, μία βάρβαρη διάλεκτος τῶν βρεταννικῶν, τὴν ὁποίαν ἐπέβαλε σὲ ὅλον τὸν πλανήτη μαζὶ μὲ τὴν λατρεία της τῆς καθημερινῆς βίας.

Στὴν ἄλλη ἄκρη ὅμως τοῦ πλανήτου ἕνα δεύτερος τεράστιος πολιτισμός, ἐφάμιλλος τοῦ Ἑλληνικοῦ, ἀφυπνίσθη καὶ ἤρχισε νὰ ἐξαπλώνεται, μαζὶ μὲ τὴν γλῶσσα του σὲ ὅλην τὴν Οἰκουμένη εἰς βάρος τῶν ἀμερικανικῶν.

Μία παγκόσμια γλῶσσα ἐπιβάλλεται παράλληλα μὲ τὴν πολεμικὴ ἰσχύ. Ἡ ἐπιβολὴ τῶν κινεζικῶν σὲ ὅλον τὸν πλανήτη εἰς βάρος τῶν ἀμερικανικῶν θὰ ἐξαρτηθῇ ἀπὸ τὴν ἔκβασι τῆς ἀμερικανοκινεζικῆς ἀναμετρήσεως.

Ἐμεῖς ὡς Ἕλληνες, ὑποχρεωτικὰ ἐπιλέγομε τὸ ἀμερικανικὸ στρατόπεδο ἐπειδὴ ἡ βάρβαρη τούτη χώρα προέρχεται ἀπὸ τὸ ἑλληνικὸ νεφέλωμα, ξένο πρὸς τὸ κινεζικὸ νεφέλωμα. Ἁπλῶς προσπαθοῦμε στὸ ἐσωτερικὸ τοῦ ἀμερικανικοῦ νεφελώματος νὰ πείσωμε τοὺς συγγενεῖς βαρβάρους μας ὅτι ἡ τελικὴ ἐπικράτησίς τους ἔναντι τῶν Κινέζων εἶναι ὁ περαιτέρω ἐξελληνισμός τους καὶ ἡ παραδοχὴ τῶν ἑλληνικῶν ὡς παγκοσμία ἐκπολιτιστικὴ γλῶσσα.

Δημήτρης Κιτσίκης                       1η Ἰανουαρίου 2021

 

562 - Ὀρθοδοξία καὶ γλῶσσα ἑλληνική

Τὰ Εὐαγγέλια  εἶναι ἑλληνικὰ καὶ μόνον ἑλληνικὰ καὶ χάνουν τὸ θεῖο μυστήριό τους στὰ ἀγγλικά

562 - Ὀρθοδοξία  καὶ γλῶσσα ἑλληνική

https://www.briefingnews.gr/orthodoxia/i-teleytaia-synenteyxi-toy-p-metallinoy-gia-tin-orthodoxia-kai-ton-ellinismo

Ἡ πανδημία ἔφερε στὸν ἑλληνισμὸ τῆς Διασπορᾶς ἕνα πολὺ θετικὸ ἀποτέλεσμα. Χάρις στὸν κατ’οἶκον ἐγκλεισμὸ ἐπανέφερε τὴν συνοχὴ τῆς οἰκογενείας, ἐτιμώρησε τὴν δυτικόστροφη Ὀρθοδοξία, κλείνοντας τὶς Ἐκκλησίες τῆς Διασπορᾶς καὶ ἐπιτρέποντας στοὺς Ἕλληνες τοῦ ἐξωτερικοῦ νὰ παρακολουθήσουν ἀπὸ τηλεοράσεως τὶς ἀκολουθίες καὶ τὶς λειτουργίες ποὺ ἀνεμεταδίδοντο ἀπ’εὐθείας ἀπὸ τὰ ΜΜΕ τῆς ἑλληνικῆς Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς.

Οἱ πάντες εὐθὺς ἐννόησαν εἰς τὰ σπίτια τους τὴν τεραστίαν σημασίαν συζεύξεως τῆς παραδοσιακῆς ἑλληνικῆς γλώσσης τοῦ Εὐαγγελίου γιὰ τὴν πλήρη κατανόησι τοῦ ὀρθοδόξου μυστηρίου. Τὸ Εὐαγγἐλιον στὴν ἀγγλικὴ εἶναι τόσο ἄνοστο ποὺ οὐδαμῶς δύναται νὰ ἐκπέμψῃ τὴν μαγεία τοῦ θείου λόγου. Εἶναι σὰν ξαναζεσταμένο πιάτο μετὰ ἀπὸ πολυήμερη τοποθέτησι στὸ οίκογενειακὸ ψυγεῖο, ἀνάλατο, ἄνοστο καὶ ἀλάδοτο.

Φυσικὰ καὶ ἡ ὀρθόδοξη παράδοσις δὲν καθιέρωσε ποτὲ μία ἐπίσημη ἐκκλησιστικὴ γλῶσσα, ὡς τὴν ἑλληνική. Μὲ πρωταρχικὸ μέλημα τὴν χρησιμοποίησι τῶν γλωσσῶν τῆς ὀρθοδοξου Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς, τὰ σλαβόνικα, τὰ ῥωσσικά, τὶς σλαυϊκὲς γλῶσσες, τὰ ῥουμανικά, τὰ ἀλβανικἀ, τὰ ἀραβικά, τὰ τουρκικά, ποτὲ δὲν ἀπηγόρευσε τὴν τέλεσι τῶν ἐκκλησιαστικῶν μυστηρίων στὶς φραγκικὲς γλῶσσες καὶ τὰ ἀγγλικὰ πρωτίστως κατέκλυσαν τὴν δυτικὴ Ὀρθοδοξία.

Πρόσθετο μέλημα τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ κατεστημένου ἦταν νὰ μὴ χάσουν τὴν πελατεία τους συνεπῶς καὶ τἀ ἔσοδά τους καὶ ἐξ’αὐτοῦ ἡ θεωρία ποὺ διέδωσαν ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία χωρὶς τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα ἦταν ἐξ’ἴσου σημαντικὴ ἀρκεῖ ὁ ἐκκλησιαζόμενος νὰ ἀρθρώνῃ τὴν φράσι «I am proud to be a Greek Orthodox» μὲ ἕνα πρόσθετο  ἁπλῶς «γειά σου» καὶ «ὄπα».

Ὑποχρεωτικὰ μὲ τὰ ἀγγλικὰ ἠκολούθησαν καὶ οἱ δυτικισμοὶ ῥωμαιοκαθολικοὶ καὶ προτεσταντικοί.  Τὸ ὀρθοδοξο ἑλληνικὸ μάτι ἔπρεπε νὰ συνηθίσῃ στὰ δυτικὰ στασίδια ἀντὶ σὲ καρέκλες ποὺ ἕδιναν τὸ ὑποχρεωτικὸ ἀντιορθόδοξο ἔναυσμα στοὺς πιστοὺς νὰ γονατίζουν στά  «σὰ ἐκ τῶν σῶν». 

Προσετέθη χριστουγεννιάτικο δένδρο ἐντὸς ναοῦ, ἁρμόνιο, Sunday school γιὰ τὰ παιδιὰ στὰ ἀγγλικὰ μὲ ἀνομολόγητο σκοπὸ νὰ ἀφελληνίζονται καὶ νὰ ξεχνοῦν τὰ ἑλληνικὰ τῆς γιαγιᾶς, κατὰ τὴν διάρκεια τῆς κυριακάτικης λειτουργίας, εἴδους νηπιαγωγείου.

Προσετέθησαν οἱ καρδοῦλες τοῦ δῆθεν ἁγίου Βαλεντίνου τῆς 14ης Φεβρουαρίου, ἀντὶ νὰ ἑορτάζεται τὸ σύμβολο τῆς χριστιανικῆς οἰκογενείας τῶν ἀποστόλων Ἀκύλλα καὶ Πρισκίλλη στὶς 13 Φεβρουαρίου, ἡ καθιέρωσις τῆς ἀποδοχῆς ἀπὸ τοὺς ἐκκλησιαζομένους τῆς θείας κοινωνίας κάθε Κυριακὴ χωρὶς νηστεία, οἱ πολιτιστικοὶ σύλλογοι «Παρνασσός» χρηματοδοτούμενοι ἀπὸ τὶς ἑλληνικὲς πρεσβεῖες, τυπικὰ προσκολλημένοι στὶς ὀρθόδοξες ἑλληνικὲς κοινότητες ἀλλὰ οὐσιαστικὰ ἀντιορθόδοξες λειτουργῶντας ἀποκλειστικὰ στὰ ἀγγλικά.

Τὸ ὅλο κλῖμα στὶς φραγκικὲς χῶρες εἶναι ἀποπνικτικὸ γιὰ τὴν ἐπιβίωσι τῆς ἑλληνωρθοδοξίας. Παράδειγμα: Τελευταῖα ὁ Mark Zuckerberg μὲ ἀπέκλεισε ἀπὸ τὸ Facebook ἐπειδὴ ἀναρτοῦσα συστηματικὰ κείμενά μου ὑποστηρίζοντας τὴν Ὀρθοδοξία, ὄχι ἔπειδή, ὅπως ὑποστηρίζουν οἱ ἀντισημίτες, ἐπειδὴ εἶναι ἑβραῖος (Zuckerberg was raised in a  Reform Jewish household & he can read and write French, Hebrew, Latin, and ancient Greek-Wikipedia) ἀλλὰ ἐπειδὴ εἶναι Φράγκος, ἀποδεχόμενος τὴν σημερινὴ ἀποσυνδεδεμένη  ἀπὸ τὴν παράδοσι δυτικὴ κοινωνία.

Φυσικὰ καὶ ἡ Ὀρθοδοξία δὲν δύναται νὰ εἶναι ἐθνικιστικὴ ἀλλὰ οὔτε καὶ ἐχθρικὴ πρὸς οἱαδήποτε ἀλλη θρησκεία ἐξ ἀποκαλύψεως, ὅπως εἶναι ὁ ἑβραϊσμός, τὸ Ἰσλὰμ ἤ ὁ ἰνδουϊσμός. Γνωρίζει δὲ ὅτι τὰ ἑλληνικά, πηγὴ ὅλων τῶν γλωσσῶν καὶ τῶν πολιτισμῶν, μελετᾶται σήμερα μόνον ἀπὸ μικρὴ μειονότητα τοῦ πλανητικοῦ πληθυσμοῦ. 

Ἀλλὰ γνωρίζει ἐπίσης ὅτι στὴν Νέα Ἰερουσαλὴμ τὰ ἑβραϊκὰ ἔχουν ἀντικατασταθῆ μὲ τὰ ἑλληνικὰ τῆς Καινῆς Διαθήκης καὶ ὅτι ἡ πλανητικὴ ἐξάπλωσις τοῦ ἐλαττωματικοῦ τέκνου τοῦ ἑλληνισμοῦ ὀνόματι Δύσις ἐξήπλωσε, ταυτοχρόνως μὲ τὴν ἐξάπλωσί της, τὶς βασικὲς ἀξίες τοῦ ἑλληνισμοῦ. Συνεπῶς, πρωταρχικό μας μέλημα εἶναι νὰ πείσωμε, τὴν Κίνα φερ’εἰπεῖν, νὰ θέσῃ, δίπλα στὰ κινεζικά, τὴν ἐκμάθησι τῶν ἑλληνικῶν  τῆς Καινῆς Διαθήκης καὶ αὐτὸ δύναται νὰ ἐπιτευχθῇ μόνον μὲ φωτισμένους παραδοσιακοὺς ἑλληνωρθοδόξους χριστιανούς.

Δημήτρης Κιτσίκης                  17 Ἀπριλίου 2020,  Μεγάλη Παρασκευή.

557 – Γιατὶ εἶναι ἀπαραίτητο οἱ ὁμογενεῖς μας νὰ μαθαίνουν ἑλληνικά, ὄχι ἀγγλικά

Ὁ Jimmy Pap «ἕλλην» πιτσαδόρος στὸν Καναδᾶ  

557 – Γιατὶ εἶναι ἀπαραίτητο οἱ ὁμογενεῖς μας νὰ μαθαίνουν ἑλληνικά, ὄχι ἀγγλικά

Στὴν Ἀμερική, τὸν Καναδᾶ καὶ τὴν Αὐστραλία μετενάστευσαν ἕλληνες χωρικοὶ, ἰδίως ἀπὸ τὴν Λακωνία, οἱ περισσότεροι τῶν ὁποίων δὲν εἶχαν κἄν τελειώσει τὸ Δημοτικό. Ἄν καὶ φυσικὰ ὡμίλουν τὴν γλῶσσα μας δὲν ἐγνώριζαν πῶς νὰ τὴν γράφουν. Μὴ γνωρίζοντας ὅτι παντοῦ ἐπὶ τοῦ πλανήτου οἱ μορφωμένοι ἄνθρωποι ἐγνώριζαν κάλλιστα ὅτι τὰ ἑλληνικὰ ἦταν ἡ γλῶσσα τῶν γλωσσῶν, οἱ ἕλληνες ἀγρότες γινόμενοι στὰ ξένα πιτσαδόροι, ἐντρέποντο νὰ ὁμιλοῦν καὶ νὰ μελετοῦν τὴν γλῶσσα τους, ἐχρησιμοποίουν ἀγγλικὰ ὀνόματα καὶ ἐπιθήκιζον κακὴν κακῶς τοὺς Ἀγγλοσάξωνες  ὁμιλῶντας  pidgin English.

Ὅταν οἱ γηγενεῖς Ἀγγλοσάξωνες ἐπήγαιναν στὰ ἑλληνικὰ ἑστιατόρια τῆς Διασπορᾶς, καὶ προσεπάθουν νὰ χρησιμοποιήσουν μὲ ὑπερηφάνεια μερικὲς ἑλληνικὲς λέξεις οἱ χωρικοὶ πιτσαδόροι τοὺς ἐδέχοντο μὲ σπασμένα ἀγγλικὰ σὲ σημεῖο ποὺ οἱ ντόπιοι στὶς ΗΠΑ, Καναδᾶ καὶ Αὐστραλία νὰ διερωτῶνται ἄν αὐτοὶ οἱ δῆθεν Ἕλληνες ἦσαν οὐσιαστικὰ μπάσταρδοι.

Ὅταν τὰ παιδιὰ καὶ τὰ ἐγγόνια τῶν μεταναστῶν ἔγιναν καθηγητὲς Πανεπιστημίου, ὠργάνωναν διαλέξεις καὶ ἔγραφαν ἄρθρα στὰ ἀγγλικὰ καὶ ὄχι στὰ ἑλληνικὰ γιὰ νὰ πείσουν τοὺς ἤδη πεπεισμένους Ἀγγλοσάξωνες ὅτι τὰ ἑλληνικὰ ἦταν σπουδαία γλῶσσα. Τὸ ἀποτέλεσμα ἦταν οἱ μορφωμένοι ἀπόγονοι τῶν χωρικῶν πιτσαδόρων νὰ ψελλίζουν τὰ ἑλληνικὰ μὲ ἀγγλικὴ προφορὰ καὶ νὰ γελοιοποιοῦν τὸν ἑλληνισμὸ ἄθελά τους.

Ἰδοὺ τὸ δρᾶμα τῆς ἑλληνικῆς διασπορᾶς.

Δημήτρης Κιτσίκης       7 Ἀπριλίου 2020

446- Ἡ λέξις «ἁρχαῖος» πρέπει νὰ ἐξαφανισθῇ γιὰ νὰ ὁρισθῇ ὡς αἰώνιος ὁ ἑλληνισμός

Βάρβαροι καὶ Ἕλληνες: Βαρβαρικὰ γερμανικὰ στρατεύματα κατοχῆς προσεπάθησαν, μέσῳ  γυναικείων «κάπων», ἑλληνίδων ἀρχαιολόγων, νὰ ἰδιοποιηθοῦν τὸ αἰώνiο θαῦμα τοῦ ἑλληνισμοῦ

446- Ἡ λέξις «ἁρχαῖος» πρέπει νὰ ἐξαφανισθῇ γιὰ νὰ ὁρισθῇ ὡς αἰώνιος  ὁ ἑλληνισμός

Στὴν γαλλικὴ Βικιπαιδεία, οἱαδήποτε ἀναπαργμένη ἑλληνικὴ λέξις, ὅπως, φερ’εἰπεῖν, «ὁ ἄνθρωπος», ἀκολουθεῖται μὲ τὴν μνεία ὅτι ἡ λέξις αὐτὴ γράφεται «στὰ ἀρχαῖα ἑλληνικά» καὶ πολυτονικά. Ἀμφισβητεῖται μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἡ αἰωνιότης τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης καὶ τοῦ ἑλληνισμοῦ βάσει τῆς ἰδικῆς μας παραδοχῆς ὅτι ὑπάρχουν  ἀρχαῖα καὶ νέα ἑλληνικά. 

Στὴν πραγματικότητα μία εἶναι ἡ ζωντανὴ ἑλληνικὴ γλῶσσα ἀπὸ τὸν Ὅμηρο στὸν Ἐλύτη μὲ διαβαθμίσεις ἀπὸ τῶν πλέον συντηρητικῶν ἑλληνικῶν εἰς ὀλιγωτέρων συντηρητικῶν στὴν γραμματική, τὴν  σύνταξι καὶ τὶς ἐκφράσεις, ἀλλὰ μὲ τὸ ἴδιο λεξιλόγιο, καὶ μὲ τὸ συμπαντικὸ γεωπολιτικὸ εὖρος ποὺ ὡλοκληρώθη στὴν ἀλεξανδρινὴ ἐποχή.

Ἕνα μελλοντικὸ ἐπαναστατικὸ καθεστὼς πρέπει νὰ θέσῃ ὡς πρωταρχικό του στόχο νὰ ἐξαλείψῃ κάθε διαχρονικὸ διαχωρισμὸ στὴν ἔννοια τοῦ ἑλληνισμοῦ καὶ τὴς γλώσσης του μὲ τὰ παρακάτω μέτρα.

α) Ἀντικατάστασις τῆς ἀρχαιολογικῆς ὑπηρεσίας μὲ δημόσια ὑπηρεσία βοηθείας ἀποκαταστάσεως τῆς ἑνότητος τοῦ ἑλληνισμοῦ. Ἡ ἔννοια τῶν ἀρχαιοτήτων καὶ τῆς περιφράξεώς των μὲ ἕναν ἀστυνομικὸ ὀργανισμὸ πραιτωριανῶν ἀρχαιοφυλάκων (συνήθως γυναικῶν κάπων, τῶν ναζιστικῶν στρατοπέδων συγκεντρώσεως) ποὺ ἀπομονώνουν τὸν ζῶντα Ἕλληνα ἀπὸ τοὺς παπποῦδες των, στὰ στρατόπεδα θανάτου τῶν χωριῶν, ἀφαιρῶντας ἀπὸ τοὺς τελευταίους, ὡς θανῶντες παπποῦδες, τὸ δικαίωμα τῆς συγκατοικήσεως μὲ τὰ ἐγγόνια τους, εἶναι εὕρημα τῶν δυτικῶν βαρβάρων σταυροφόρων μισθοφόρων, αὐτοαποκαλουμένων φιλελλήνων, ποὺ ὡς ὀρφανὰ πολιτισμοῦ, ἐπιχειροῦν νὰ ἰδιοποιηθοῦν τοὺς παπποῦδες τῶν πολιτισμένων Ἑλλήνων.

β) Ὁ συρμὸς τῆς φυλάξεως  τῶν κτιριακῶν ἐρειπίων τοῦ ἑλληνισμοῦ ἐνεφανίσθη στὴν Ἀναγέννησι, στὴν Δύσι καὶ ἐπεξετάθη στὴν πηθικίζουσα δυτικοποιημένη ἑλληνικὴ Ἀνατολή μὲ τὴν ἵδρυσι τῶν ἀρχαιολογικῶν ὑπηρεσιῶν τοῦ Δημοσίου ποὺ ἀφήρεσαν ἀπὸ τοὺς ἕλληνες ἀγρότες τὸν ἔλεγχο τῆς γῆς των καὶ τοῦ βίου των ὡς ἀρχαιολογικὸς χῶρος, ἐφ’ὅσον, ἐξ’ ὁρισμοῦ ἡ ὁλότης τοῦ ἑλληνικοῦ ἐδάφος ὑπῆρξε τόπος διαβιώσεως τῶν παππούδων των. Μέχρι τότε, ὄχι μόνον οἱ Ἕλληνες συγκατοικοῦσαν μὲ τοὺς προγόνους των, κτίζοντας ἐπὶ τῶν ἐρειπίων τῶν προηγουμένων κτισμάτων, ὅταν τὰ ἔκριναν ὡς μὴ κατοικήσιμα πλέον, χρησιμοποιῶντας μάλιστα ὡς οἰκοδομηκὸ ὑλικὸ καὶ τὶς πέτρες τῶν παλαιῶν  κτιρίων, ἤ τὰ προσήρμοζαν στὶς ἀνάγκες τους ὅταν αὐτὰ ἦσαν ἀκόμα χρησιμοποιήσιμα, ὅπως φερ’εἰπεῖν ὁ Παρθενὼν τῶν Ἀθηνῶν ποὺ ἐχρησιμοποιήθη ὡς χριστιανικὴ ἐκκλησία καὶ ἀργότερα  ὡς μπεκτασικὸ μοναστήρι, μέχρι πού, στὸν ΙΖ΄αἰῶνα, οἱ Βάρβαροι Φράγκοι τὸν ἐβομβάρδισαν καὶ στὸν ΙΘ΄αἰῶνα κατέκλεψαν τὰ ἐρείπια ποὺ εἶχαν οἱ ἴδιοι προκαλέσει.

γ) Ἡ δημοσία ὑπηρεσία ποὺ θὰ ἀντικαταστήσῃ τὴν παροῦσα Ἀρχαιολογία, θὰ ἐποπτεύῃ τὴν ὕπαιθρο ὥστε τὰ ἀνασυρόμενα ἀπὸ τὴν γῆ περιουσιακὰ στοιχεῖα τῶν παππούδων μας νὰ παραμείνουν στὴν ἰδιοκτησία τῶν ἀγροτῶν, ἐν μέσῳ τῶν σημερινῶν κτισμάτων τους, ὥστε νὰ ἀποτραποῦν οἱ ληστεῖες ἀπὸ τοὺς ἔξωθεν βαρβάρους. Ἡ νέα αὐτὴ ὑπηρεσία θὰ παραχωρεῖ δωρεὰν τεχνικὴ βοήθεια, ἀλλὰ καὶ χαμηλότατα δάνεια ὥστε οἱ ἀγρότες νὰ προσαρμόζουν ἁρμονικὰ τὰ σημερινά τους κτίσματα μὲ τὰ παραδοσιακὰ τῶν ἀπὸ αἰώνων παππούδων των.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 24 Σεπτεμβρίου 2018

413 - Γλῶσσα καὶ τέλος τοῦ κόσμου

«Εἴθε ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα νὰ γίνῃ κοινὴ ὅλων τῶν λαῶν»: Βολταῖρος


413 - Γλῶσσα καὶ τέλος τοῦ κόσμου

 «Ἐν ἀρχὴ ἦν ὁ Λόγος, καί ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ  Θεός  ἦν  ὁ  Λόγος». Ἔτσι  ἀρχίζει ὁ Ἰωάννης τὸ Εὐαγγέλιό του. Φυσικά, ὁ Λόγος εἶναι ὁ Χριστός. Ὁ Λόγος ὅμως ἐξεφράσθει ἐπὶ τῆς γῆς μὲ δύο βασικὲς γλῶσσες : τὰ σανσκριτικὰ καὶ τὰ κινεζικά.

Τὰ σανσκριτικὰ ἤ τὰ ἑλληνικά. Χέρι μέ χέρι, τὰ ἑλληνικὰ καὶ τὰ κινεζικὰ ἐξήπλωσαν τὴν σοφία ἐπὶ τοῦ κόσμου. Ὁ Χριστός ὡμίλησε στόν Πόντιο Πιλᾶτο στὰ ἑλληνικά. Καί σήμερα οἱ ἐναπομείναντες γραικύλοι βοηθοῦν τὴν δυτική προσπάθεια ἐξαφανίσεως τῆς πλανητικῆς σημασίας τῶν ἑλληνικῶν. Συμβάλλουν στὴν τοποθέτησι τῶν ἑλληνικῶν μέσα στὴν Εὐρώπη, στὸ ἐπίπεδο τῶν ὁλλανδικῶν καί δανικῶν, ὡς ἀκρωτηριασμένων ἀπὸ τὸ μονοτονικό - συντόμως δὲ παραμορφωμένων ἀπὸ τὸ λατινικὸ ἀλφάβητο (ἄν καὶ τὸ λατινικὸ ἀλφάβητο εἶναι καὶ αὐτὸ ἑλληνικῆς προελεύσεως, προερχόμενο ἀπὸ τὴν Κύμη τῆς Εὐβοίας) καὶ γελοιοποιημένων ἀπὸ  τὴν βαρβαρικὴ διάλεκτο τῶν δασκάλων καὶ τῶν γενιτσάρων διορθωτῶν καὶ μεταφραστῶν ποὺ λυμαίνονται τὰ γραφεῖα τῶν ἐκδοτικῶν οἴκων καὶ τῶν ἐφημερίδων.

 Πῶς ἐφθάσαμε   καὶ   πάλι    στὴν    πλανητικῶν   διαστάσεων πτώση τοῦ Λόγου; Ἡ καπιταλιστικὴ παγκοσμιοποίησις μὲ τὴν ἐπιβολὴ τῶν ἀμερικανικῶν, ὄχι μόνον δὲν ἥνωσε τὴν ἀνθρωπότητα ὅπως τὸ εἶχαν κάνει τὰ σανσκριτικά, ἀλλὰ ἀντιθέτως οἰκοδόμησε ἕναν νέο πύργο τῆς Βαβέλ. Ἡ γῆ ἐγέμισε μέ χιλιάδες  ὑποβιβασμένες διαλέκτους –μεταξὺ αὐτῶν καὶ τῶν γραικυλικῶν- πού ἔχουν ὡς κοινὸν παρανομαστὴ μία ἀπιθάνως φτωχή γλῶσσα: τὰ @φιλιππινέζικα@ ἀμερικανικὰ τοῦ  διαδικτύου.

Μετὰ τήν @ἐθνικὴ κάθαρσι@ πού ἐπέβαλε ὁ Θεὸς στοὺς προγόνους μας, οἱ ἐναπομείναντες ὀλίγοι ἐκκένωσαν τὴν κιβωτὸ τοῦ Νῶε καὶ ἐξῆλθαν ἐπὶ τῆς ἐρημωμένης γῆς συνεννοούμενοι μεταξύ τους μὲ μίαν καί μόνη γλῶσσα καὶ ἔκτισαν τὴν Βαβυλωνία τῆς Μεσοποταμίας μὲ τὴν μοναδικὴ αὐτὴ γλῶσσα τῶν Σουμερίων: @Καί ἦτο πᾶσα ἡ γῆ μιᾶς γλώσσης καί μιᾶς φωνῆς. Καὶ ὅτε ἐκίνησαν ἀπὸ τῆς ἀνατολῆς, εὗρον πεδιάδα ἐν τῇ γῇ Σενναὰρ καὶ κατώκησαν ἐκεῖ@ (Γένεσις, ΙΑ΄ 1-2), δηλαδὴ στὴν Σουμερία.

Αὐτὴ ἡ κοινὴ γλῶσσα μετὰ τὸν ἐπερχόμενο κατακλυσμὸ τοῦ ΚΑ΄ αἰῶνος θὰ εἶναι  τὰ  ἑλληνικά,  καὶ  ἴσως  ὄχι τὰ κινεζικά. Ἄν καὶ τὰ σουμεριακὰ ἦταν ἡ μόνη γλῶσσα, οἱ φυλὲς ἦσαν τρεῖς. Μέ τοὺς μικτοὺς γάμους κατεστράφη ἡ προτεραία διαφορετικότης, ὅπως κατεστράφη ἡ πολυδιάστατη Ὀθωμανική Αὐτοκρατορία τῶν τεσσάρων μιλλετίων πρός χάριν τῆς μονοδιάστατης Ἀμερικανικῆς. 

Ἡ κοινωνία ἔγινε μονόχνωτη καὶ ἡ κοινὴ συντονιστικὴ γλῶσσα ἐθρυμματίσθη. Ἡ ψευδοκοινὴ γλῶσσα τῶν ἀμερικανικῶν θὰ καταστραφῇ ἐπάνω στὴν κορυφὴ τοῦ σημερινοῦ πύργου τῆς Βαβέλ, λόγῳ τῆς ὁμοιομορφίας τοῦ melting pot, καὶ ἡ ἀναρχικὴ περίοδος ποὺ θὰ ἀκολουθήσῃ θὰ ἐπιτρέψῃ στήν ἑλληνική γλῶσσα τοῦ πολιτισμοῦ νὰ ἐπανενώσῃ τὴν ἀνθρωπότητα μέσα στὴν διαφορετικότητα.                        

Δημήτρης Κιτσίκης                                                                       26 Μαρτίου 2018

(Ἀπὸ τὸ τριμηνιαῖο περιοδικό, Ἐνδιάμεση Περιοχή, ἔτος Γ΄, τεῦχος 12, Θέρος 1999,σ. 23)