776 - Γλῶσσα οὐράνια

Ἡ ἁγἰα τριάς τῶν Ἑλλήνων: Ζεύς, Ποσειδών, Ἅδης

776 - Γλῶσσα οὐράνια

Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα, γνωστὴ ὡς μάνα ὅλων τῶν γλωσσῶν, εἶναι κάτι παραπάνω ἀπὸ τὸ ἔντονο συναίσθημα ἀγάπης καὶ ἀφοσιώσεως ποὺ προκαλεῖ, χωρὶς ἐξαίρεσιν, σὲ ὅλους τοὺς κατοίκους τῆς γῆς καὶ τοὺς πλέον ἀναλφαβήτους, ὅταν ἀπὸ τὴν Ἀφρικὴ στὴν Ἀσία, τὴν Νότιο καὶ Βόρειο Ἀμερικὴ καὶ τὴν Εὐρώπη, πλαγιάζουν ὑπὸ τὸ ἀστρικὸ στερέωμα καὶ ἀκοῦν νὰ ψιθυρίζουν τὰ οὐράνια σώματα ἑλληνικά, μὲ τὴν λύρα τοῦ Ὁμήρου. Λέγεται, ἀκόμη σήμερα, πὼς ὁ Χριστὸς, σὲ μερικὲς ἀπόμερες γωνιὲς τῆς γῆς  εἶναι  ἄγνωστος μετὰ ἀπὸ δύο χιλιάδες χρόνια. Λάθος μέγα, ἔφ’ὅσον τὸ πρόσωπό του στὸν ἑλληνικὸν ἀστερισμόν, λάμπει ἁρμονικὰ ὑπὸ τὸν θόλο τῶν ἐκκλησιῶν. Χριστὸς καὶ ἑλληνισμὸς εἶναι μουσικὲς ἀποχρώσεις τοῦ πενταγράμμου καὶ κάποτε, κατευθυνόμενος νοτίως τῆς ἀφρικανικῆς πόλεως τοῦ Οὐαγκαντουγκοῦ, ἐξερχόμενος ἀπὸ τὴν τοπικὴ ὀρθόδοξη ἐκκλησία της, κατὰ τὴν διάρκεια παρελθόντος ταξιδίου μου, μὲ εἶχε πλησιάσει Ἀφρικανὸς ποὺ δὲν ἐγνώριζε τὴν γλῶσσα ποὺ ὁμιλοῦσα ἀλλὰ λέγοντάς μου πὼς ἦτο πεπεισμένος πὼς τὴν εἶχε ἀκούσει τὴν ἰδία ἀκριβῶς γλῶσσα ὡς οὐράνια μελωδία. Ἤμουν ἐννέα χρονῶν στὸ οἰκογενειακό μας ἐξοχικὸ τῆς Ἐκάλης. Μόλις εἶχαν παρελάσει μὲ ρυθμικὸ θόρυβο οἱ μπότες τῶν Γερμανικῶν στρατευμάτων μὲ κατεύθυνσι τὴν Ἀθήνα καὶ μὲ τὰ πολεμικὰ ἅσματά τους. Εἶπα στὴν μάνα μου. Δὲν φοβᾶμαι. Θέλω σήμερα τὸ βράδυ νὰ πλαγιάσω ἔξω ὑπὸ τὴν Μεγάλη Ἆρκτο καὶ νὰ ἀκούσω τὸν ἦχο τῶν χορδῶν τῆς ἑλληνικῆς λύρας της. Ἀκόμα καὶ οἱ Γερμανοὶ ὁπλῖτες θὰ διακόψουν τὰ τυρολέζικα ἅσματά τους γιὰ νὰ ἀφουγκρασθοῦν τὴν γλῶσσα τοῦ Νίτσε. Μέγα τὸ μυστήριο σου Κύριε! Τὸ ὄγδοο, ψηλαφῶντας στὸ διάστημα, μὲ ἰλλιγγιώδη πυραυλικὴ ταχύτητα..Οἱ δημοτικιστὲς δάσκαλοι τοῦ κρατιδίου τὴν κατέστρεψαν.

Ἀφήρεσαν ἀπὸ τὸ πεντάγραμμο τὶς ἁρμονικὲς περισπωμένες της καὶ κατήντησαν τὸν ἦχο της μονότονο καὶ μονόχρωμο. Ἑσώθη μόνον ἀπὸ τὴν μουντζούρα ποὺ ἅπλωσαν ἐπὶ αὐτῆς οἱ θλιβεροὶ δάσκαλοι, ἡ ελληνικὴ διάλεκτος γνωστὴ ὡς ἰταλικά. Ὁ Ῥουσσῶ εἶχε γράψει γιὰ τὴν πολιτικὴ θρησκεία: «Ὑπάρχει μία ὁμολογία πίστεως καθαρὰ πολιτική, τῆς ὁποίας ὁ ἡγεμὼν καὶ μόνον δικαιοῦται νὰ συντάξῃ τὰ ἄρθρα... Ὅποιος, ἀφοῦ ἀποδεχθῇ δημοσίως τὰ δόγματα συμπεριφέρεται ὡς νὰ μὴν τὰ πιστεύῃ, νὰ καταδικάζεται εἰς θάνατον». Καὶ προσθέτω ἐγώ: Ὁμοίως καὶ γιὰ τοὺς ὑπευθύνους τοῦ μονοτονισμοῦ καὶ τῆς δημοτικῆς. Διότι τὸ ἔγκλημα ποὺ διαπράττεται κατὰ τῆς γλώσσης τοῦ Ὀλύμπου καὶ τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τοὺς γραικύλους δημοδιδασκάλους τοῦ κρατιδίου εἶναι σοβαρώτερο ἀκόμη. Τρελλαίνεται κανεὶς διαπιστώνοντας τὴν ἐγκληματικὴ ἀφαίρεσι τῶν τόνων ἀπὸ τὴν κλασσικὴ λογοτεχνία τῶν Παπαδιαμάντη καὶ τῶν θησαυρῶν τῆς παγκοσμίας γραμματείας ἀπὸ τοὺς πυγμαίους, τοὺς μόνον κατ’ὄνομα Ἕλληνες. Ἡ τιμωρία τους πρέπει νὰ εἶναι παραδειγματική. Ἀφαίρεσις τῆς περισπωμένης κεφαλῆς των διὰ λαιμητόμου!

  

485 - Ἑλληνικὴ θρησκεία καὶ χριστιανισμός: Γιὰ μία έπαναφορὰ τῆς ἑλληνικῆς συνθετικῆς πίστεως

Ὁ Ἐσταυρωμένος Διόνυσος, υἱὸς τοῦ Θεοῦ Διός (Deus)

485 - Ἑλληνικὴ θρησκεία καὶ χριστιανισμός: Γιὰ μία έπαναφορὰ τῆς ἑλληνικῆς συνθετικῆς πίστεως

Ἄν καὶ οἱ χριστιανοὶ αὐτοκράτορες τοῦ Βυζαντίου ἀπηγόρευσαν τὴν ἑλληνικὴ θρησκεία ποὺ ἐξεφράζετο στὰ Μυστήρια τῆς Ἐλευσῖνος στὰ ὁποῖα ἦταν μυημένος ὁ Πλάτων, τὰ μυστήρια αὐτὰ τοῦ Διονύσου ὄχι μόνον παρέμειναν στὸν ΙΕ΄αἰῶνα μέσῳ τοῦ Πλήθωνος στὸν ἑλληνικὸ χῶρο ὡς ζωντανὴ θρησκεία καὶ ὄχι ὡς εἰδωλολατρική, ἀλλὰ ἐξηγοῦν γιατὶ ὁ Χριστός-Διόνυσος παραμένει ἡ βάσις τῆς ἑλληνικῆς συμπαντικῆς πίστεως ποὺ ἐξηπλώθη ἀπὸ τὴν Ἰνδία μέχρι καὶ τὴν Δύσι.

Ἡ παιδιάστικη προσπάθεια Ἑλλήνων ἐθνικιστῶν νὰ ἀποδείξουν πὼς ὁ Χριστὸς ὁ Ναζωραῖος εἶχε ἑλληνικὸ καὶ ὄχι ἑβραϊκὸ αἷμα ὁμοιάζει περίπου μὲ τὴν προσπάθεια Ἰνδῶν ἐθνικιστῶν νὰ ἀποδείξουν ὅτι ὁ Διόνυσος, ὡς Δίας τῆς πόλεως Νύσσης, στὴν Βόρειο Ἰνδία, εἶχε ἰνδικὸ καὶ ὄχι ἑλληνικὸ αἷμα.

Ἐὰν οἱ Ἕλληνες ἠσπάσθησαν τὸν χριστιανισμὸ καὶ τὸν διέδωσαν συμπαντικὰ αὐτὸ ὀφείλεται ἀκριβῶς στὰ Ἐλευσίνια Μυστήρια, μεταφέροντας στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ τὸ πρόσωπο τοῦ Ἰάκχου (ὄνομα τοῦ Διονύσου ὡς υἱὸς τοῦ Θεοῦ Διός, τοῦ Διο-Νύσσης). Γι’αὐτὸ καὶ οἱ χριστιανικὲς πράξεις ὀνομάζονται Μυστήρια.

Ἀπόδειξις γιὰ τὰ παραπάνω εἶναι ὅτι τὸ μυστήριο τῆς χριστιανικῆς θείας κοινωνίας-μεταλήψεως, ἡ προσευχὴ στὴν θεία λειτουργία τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου ἀπὸ ὅσους θὰ μεταλάβουν, ἡ ὁποία ἀντιστοιχεῖ στὴν μύησι τοῦ πιστοῦ ὅταν εἰσέρχεται στὸν χῶρο τῶν Ἐλευσινίων Μυστηρίων φορῶντας τὸν εἰδικὸ χιτῶνα, δίδοντας ὄρκο νὰ μὴν ἀποκαλύψουν τὸ μυστικὸ στοὺς ἀπίστους τοῦ Χριστοῦ-Ἰάκχου.

Πράγματι, ἰδοὺ τὰ λόγια ποὺ λέγει κάθε χριστιανὸς ἐν τῇ Ἐκκλησία, προτοῦ λάβῃ τὴν θεία κοινωνία ἀπὸ τὸν ἱερέα: «Ἐν ταῖς λαμπρότησι τῶν ἁγίων σου, πῶς εἰσελεύσομαι ὁ ἀνάξιος; Ἐὰν γὰρ τολμήσω συνεισελθεῖν εἰς τὸν νυμφῶνα, ὁ χιτὼν μὲ ἐλέγχει ὅτι οὔκ ἔστι  τοῦ γάμου, καὶ δέσμιος ἐκβαλοῦμαι ὑπὸ τῶν Ἀγγέλων...οὐ μὴ γὰρ τοῖς ἐχθροῖς σου τὸ μυστήριον εἴπω».

Ὅταν ἀπεβίωσε ὁ Πλήθων-Γεμιστός, τὸ 1452, ὁ πιστὸς μαθητής του, μητροπολίτης Νικαίας Βησσαρίων (1403-1472), κατόπιν καρδινάλιος στὸ Βατικανό, στὴν συλλυπητήρια ἐπιστολή του στοὺς υἱοὺς τοῦ Πλήθωνος, εἶχε γράψει: «Βησσαρίων, καρδινάλιος, πρὸς Δημήτριον καὶ Ἀνδρόνικον, υἱοὺς τοῦ σοφοῦ Γεμιστοῦ, χαίρετε. Ἔμαθα πὼς ὁ κοινὸς μας πατὴρ καὶ διδάσκαλος παρέδωσε κάθε γήϊνο στοιχεῖο καὶ ἀνελήφθη εἰς τοὺς οὐρανούς, στὴν μακαρία κατοικία γιὰ νὰ χορεύσῃ τὸν μυστικὸ Ἴακχο [ὄνομα τοῦ Διονύσου καὶ τοῦ σχετικοῦ ὕμνου τῶν Ἐλευσινίων μυστηρίων] μἐ τοὺς Ὀλυμπίους Θεούς». (Βλέπε τὸ σχετικὸ ἄρθρο μου, «Ἀπὸ τὴν φρατρία τῶν Ἑλλήνων στοὺς Πανέλληνες τοῦ Μυστρᾶ», Ἐνδιάμεση Περιοχή, τριμηνιαῖο περιοδικό, τεῦχος 73, Φθινόπωρο  2014).

Ἀντὶ νὰ καταναλώνουν τὶς προσπάθειές τους οἱ ἀρχαιολάτρες γιὰ νὰ ἀποδείξουν ὅτι ὁ Χριστὸς ἦτο Ἕλλην ἄν καὶ θρησκείας ἑβραϊκῆς, καλύτερα νὰ ἀναρωτηθοῦν γιατὶ κανένα ἀπὸ τὰ χριστιανικὰ κείμενα δὲν εἶναι γραμμένο στὰ ἑβραϊκά, θρησκευτικὴ γλῶσσα τῆς ἑβραϊκῆς θρησκείας,  ἀλλὰ εἶναι στὰ ἑλληνικά. Ἐπιπροσθέτως, γιατὶ τὰ κείμενα τῶν πατέρων τῆς Ἐκκλησίας ποὺ καταδικάζουν τὴν ἑλληνικὴ διαλεκτικὴ ὡς φιλοσοφία καὶ ὄχι θεολογία, βρίθουν σὲ κάθε παράγραφο ἀπὸ τὴν διαλεκτικὴ σκέψι. Ἰδοὺ ἕνα ἁπλὸ παράδειγμα στὸ τὸ ὁποῖο ὁ κάθε χριστιανός, καὶ ὁ πλέον ἀδιάβαστος, εἶναι μυημένος: Ὅταν στὴν ἐκκλησία ἀκούει τὸν ἱερέα ποὺ ἐτοιμάζει τὴν θεία κοινωνία νὰ λέγῃ: «Μελίζεται καὶ διαμερίζεται ὁ Ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ μελιζόμενος καὶ μὴ διαιρούμενος. Ὁ πάντοτε ἐσθιόμενος, καὶ μηδέποτε δαπανώμενος».

Ὁ μαρξισμός-λενινισμός ὡς ἑλληνικὴ φιλοσοφία-θρησκεία, ποὺ ἀντικαθιστᾷ τὴν Ὀρθοδοξία, βασίζεται στὸν ἑλληνιστὴ τοῦ ΙΗ΄αἰῶνος Ἕγελο ποὺ ἐπανέφερε τὴν ἑλληνικὴ διαλεκτικὴ καὶ ἐξύμνησε τὴν χρησιμοποίησι τῆς διαλεκτικῆς ἀπὸ τὴν χριστιανικὴ ὀρθοδοξία.

Ὁ Λένιν λοιπὸν γράφει τὸ 1904, στὸ πόνημά του, Ἕνα βῆμα μπρός, δύο βήματα πίσω, ὅτι ὁ ἐπιστημονικὸς σοσιαλισμὸς ἐπῆρε τὴν ἑλληνικὴ διαλεκτικὴ μέσῳ τοῦ Ἑγέλου καὶ τὴν ἔκαμε κεντρική μέθοδο σκέψεως (σ. 279).

Ὁ ἑλληνισμὸς λοιπὸν εἶναι ἡ συμπαντικὴ σκέψις. Δυστυχῶς οἱ Γραικύλοι τὸν ὑποβιβάζουν διαμελίζοντάς τον σὲ φραγκικὴ διχαστὴ σκέψι. Ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴ Θρησκεία στὴν Ὀρθοδοξία ἡ ὁδὸς εἶναι βασιλικὴ καὶ μονόδρομος.

Δημήτρης Κιτσίκης                              16 Φεβρουαρίου 2019

            

423 - Ἀνάγκη καὶ Ἐλευθερία

Ὁ Ἐσταυρομένος Διόνυσος-Χριστός

Ἀπὸ τὸν ἐξωγήϊνο Ἕλληνα στὸν Γραικύλο κατὰ Χάρρυ Κλύνν

423 - Ἀνάγκη καὶ Ἐλευθερία

Ἀνάγκη καὶ ἐλευθερία εἶναι δύο ἔννοιες μεταφυσικὲς ποὺ προσδιορίζουν τὸν ἑλληνισμό διαχρονικὰ μὲ μεταίχμιο τὴν γέννησι τοῦ Χριστοῦ. Πρὸ Χριστοῦ ἡ Ἀνάγκη, μετὰ Χριστὸν ἡ Ἐλευθερία.

Ὁ πρὸ Χριστοῦ Ἕλλην ἦταν ἐγκλωβισμένος στὴν φυλακὴ τῆς Ἀνάγκης. Ἐξέφραζε τὴν κατάστασί του αὐτὴ μέσῳ τῆς ἀρχαίας τραγωδίας. Οἱ Ἕλληνες, ἐρχόμενοι ἀπὸ τὸ Διάστημα, ὡς ἐξωγήϊνοι ποὺ ἦσαν, εἶχαν προσγειωθῆ στὸ διαστημοδρόμειο τοῦ Ὀλύμπου καὶ τὸ θεϊκό τους DNA εἶχε μεταφερθῆ στοὺς γύρω κάμπους ὅπου ἔζουν πυγμαῖοι καὶ παρὰ τὶς συνεχεῖς αἱμομιξίες μὲ τοὺς θνητοὺς τοῦ κάμπου, μέχρι σήμερα ὑπερισχύει τὸ ἰδικό τους DNA. Διὰ τοῦτο καὶ ὁ Ἕλλην, μεταμορφωμένος συνεχῶς,  εἶναι ἀθάνατος.

Μὴ γνωρίζοντας τὴν ἐξωγήϊνη προέλευσι τῶν Ἑλλήνων, οἱ πυγμαῖοι τοῦ κάμπου, τοὺς ἀπεκάλεσαν θεούς, τοὺς δώδεκα θεοὺς τοὺ Ὀλύμπου. Ὑποταγμένοι σὲ αὐτοὺς προσεπάθησαν, μέσῳ τοῦ Προμηθέως νὰ ἀπελευθερωθοῦν ἀπὸ αὐτούς, ἀλλὰ ματαίως. Ἡ Ἀνάγκη τοὺς ἐκράτει καθηλωμένους. Οἱ κραυγές των ἀπελπισίας ἐγέμιζαν τὰ θέατρά τους. «Γιατί τόσο ἀνεξήγητο αἷμα; Γιατὶ τόση τραγωδία;»

Εἶχε ἔλθει ἕνας ἄλλος θεὸς ἐξ  Ἀνατολῶν, ἀπὸ τὴν Ἰνδία, ποὺ ἀρχαῖοι γεωγράφοι ἀπεκάλουν «Νέα Ἑλλάς», ὁ Δίας τῆς Νύσσης, ὁ Διόνυσος, θεὸς τοῦ ἔρωτος. Ὁ Διόνυσος, ἀπὸ τὴν  ἑλληνικὴ μυθολογία μετεπήδησε στὸ Ἰσραὴλ ὡς Χριστός, ὁ ὁποῖος μετουσίωσε τὸν ἔρωτα σὲ ἀγάπη. Ὁ ἔρως τοῦ Διονύσου ἐξεφράζετο στὸ ἀρχαῖο θέατρο ὡς τραγωδία τῆς Ἀνάγκης. Ὁ Χριστός, ὡς ἕλλην Διόνυσος ἀναβιβάζοντας τὸν ἔρωτα σὲ ἀγάπη μετουσίωσε τὴν ἀνάγκη σὲ ἐλευθερία, δίδοντας στὸν ἄνθρωπο τὸ αὐτεξούσιο, δηλαδὴ τὴν δυνατότητα νὰ ἐπιλέξῃ μεταξὺ τοῦ κακοῦ καὶ τοῦ καλοῦ, ἱδρύοντας τὴν Νέα Ἱερουσαλήμ.

Ἰδοὺ ἡ ταύτησις ἀλλὰ καὶ τὸ ξεπέρασμα τοῦ διονυσιακοῦ ἔρωτος ἀπὸ τὴν χριστιανικὴ ἀγάπη, ἑνὸς ἀποκλειστικοῦ ἑλληνικοῦ ἐγχειρήματος, ἔτσι ὅπως περιγράφεται ἀπὸ τοὺς ξένους:

• Dionysus was born of a virgin on "December 25th" or the winter solstice.
• He is the son of the heavenly Father.
• As the Holy Child, Bacchus was placed in a cradle/crib/manger "among beasts."
• Dionysus was a traveling teacher who performed miracles.
• He was the God of the Vine, and turned water into wine.
• Dionysus rode in a "triumphal procession" on an ass.
• He was a sacred king killed and eaten in an eucharistic ritual for fecundity and purification.
• The god traveled into the underworld to rescue his loved one, arising from the land of the dead after three days.
• Dionysus rose from the dead on March 25th  and ascended into heaven.
• Bacchus was deemed "Father," "Liberator" and "Savior." 
• Dionysus was considered the "Only Begotten Son," "King of Kings," "God of Gods," "Sin Bearer," "Redeemer,"  "Anointed One" and the "Alpha and Omega."
• He was identified with the Ram or Lamb.
• His sacrificial title of "Dendrites" or "Young Man of the Tree" indicates he was hung on a tree or crucified.

Φύσις καὶ κοινωνία εἶναι ἑλληνικὲς ἔννοιες. Ἡ φύσις βασίζεται στὴν ἀνισότητα καὶ τὴν διαφορετικότητα.Ὑπάρχουν ἀνώτερα πλάσματα καὶ κατώτερα πλάσματα. Ὁμοιομορφία ὅμως δὲν ὑπάρχει. Ἡ διαφορετικότητα εἶναι παντοῦ. Ἡ κοινωνία, ὡς τεχνητὸ κατασκεύασμα τοῦ ζωϊκοῦ βασιλείου βασίζεται σὲ κανόνες ποὺ ἐπινόησαν ζῶα καὶ ἄνθρωποι γιὰ νὰ ζοῦν ἐν ὁμονοίᾳ.

Οἱ σημερινὲς ἀνθρώπινες κοινωνίες ἐπινόησαν τὴν ἠθικὴ ποὺ διαφέρει σὲ κάθε διαφορετικὴ κοινωνία. Συχνά, οἱ ἠθικοὶ κανόνες ἀντιστρατεύονται τοὺς νόμους τῆς φύσεως. Ὑποστηρίζουν τὴν ἰσότητα καὶ τὴν ὁμοιομορφία.  Ἀποφασίζουν καὶ ἐπιβάλλουν κατὰ τὸ δοκοῦν σχέσεις μεταξὺ τῶν ἀτόμων ποὺ δὲν ὑπάρχουν στὴν φύσι. Ἡ θρησκεία, ὡς κατασκεύασμα τῆς ἀνθρωπίνης κοινωνίας ἐπιβάλλει κανόνες ἠθικῆς ποὺ συχνὰ ἀντιστρατεύονται τὴν φύσι. Γιὰ τὸν λόγο αὐτό ἡ Ὀρθοδοξία δὲν βασίζεται στὴν ἠθικὴ ἀλλὰ στὴν πίστι καὶ μόνο.

Στὸ ἐπίπεδο τῶν τριῶν ἰδεολογιῶν, κομμουνισμός, φιλελευθερισμός, φασισμός, οἱ δύο πρῶτες βασίζονται στὸν μῦθο τῆς ἰσότητος μεταξὺ φύλων καὶ φυλῶν, στὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα ἤ τὴν ἰσότητα ἐντὸς μίας κοινωνικῆς τάξεως. Μόνον ὁ φασισμὸς εἶναι κοντὰ στὴν φύσι, ἐφ’ὅσον ἀποδέχεται  τὴν ἀνισότητα καὶ τὴν διαφορετικότητα.

Ὅσο γιὰ τὴν Ἐλευθερία, καμμία ἐκ τῶν τριῶν ἰδεολογιῶν δὲν ξεφεύγει ἀπὸ τὴν Ἀνάγκη καὶ δὲν τὴν ἐξασφαλίζει. Ἐλευθερία δίνει μόνον ἡ πίστις στὸν Χριστὸ διὰ τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ καμμία θρησκεία, ἰδίως ὄχι τὸ Ἰσλάμ.

Δημήτρης Κιτσίκης                                                                     21 Μαΐου 2018

Τὸ κλασσικὸ χαρρυκλυννικὸ ἔργο καταδικασμοῦ τοῦ γραικυλισμοῦ