513 -Η ΖΩΝΤΑΝΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ

Ὁ Γιάννης Ψυχάρης (Jean Psichari)  ὁ ἑλληνογάλλος πράκτωρ τῆς Δύσεως ὑποβαθμίσεως τοῦ ἑλληνισμοῦ σὲ γλῶσσα ἀφγανικοῦ ἁποικιακοῦ ἰδιώματος

513 -Η ΖΩΝΤΑΝΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ

Ὁ φραγκισμὸς ἐπέβαλε στὸ κρατίδιο τῶν Ἀθηνῶν ὡς αποικία τῆς Δύσεως τὴν διδασκαλία τῆς ἀρχαιοελληνικῆς ὡς νεκρῆς γλώσσας ἔτσι ὅπως διδάσκεται στὴν Δύσι. 

Οὐδεὶς ὅμως Ἕλλην ὅπως οὐδεὶς Δυτικὸς δὲν ἠδυνήθη ποτὲ νὰ ὁμιλήσῃ τὴν γλῶσσα τοῦ Ὁμήρου ὡς ζωντανὴ γλῶσσα. 

Ἡ ὑποβίβασις τῆς Ἑλλάδος τοῦ 1821 σὲ τριτοκοσμικὴ ἀποικισμένη χώρα τῆς Δύσεως ἐπραγματοποιήθη μέσῳ τοῦ ἑλληνογάλλου Γιάννη Ψυχάρη ποὺ ἐπέβαλε τὴν Δημοτικὴ ὡς ἀφρικανικὸ καὶ ἀσιατικὸ ἰδίωμα κατασκευάζοντάς τὴν ὡς χιότικη παραλλαγὴ τὸ 1888 καὶ διδάσκοντάς την ὡς δῆθεν ἐθνικὴ ἑλληνικὴ γλῶσσα στὴν ἀποικιακὴ Σχολὴ Ἀνατολικῶν Γλωσσῶν τῶν Παρισίων, μαζὶ μὲ ὅλες τὶς ἄλλες γλῶσσες τῶν ἀποικιῶν τῆς Δύσεως (τὰ ἰταλικά, ἰσπανικά, ἀγγλικὰ καὶ λοιπὲς δυτικοευρωπαϊκὲς γλῶσσες ἀπουσίαζαν ἀπὸ τὴν Σχολὴ ὡς γλῶσσες τῶν ἀποικιστῶν καὶ ὄχι τῶν ἀποικισμένων). 

Ὁ στόχος τοῦ Jean Psichari ἦταν νὰ κατασκευάσῃ ἕνα ὑποβαθμισμένο ἀποικιακὸ ἰδίωμα, τὴν δημοτική, ὥστε νὰ δύναται ἡ Δύσις νὰ παρουσιάζεται ὡς ἡ μόνη διάδοχος τῆς ἑλληνικῆς τῶν Ἀρχαίων. Ἀντιθέτως ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα τοῦ Εὐαγγελίου ποὺ ὡς ζωντανὴ γλῶσσα ἐσυνεχίζετο νὰ καταλαβαίνεται ἀπὸ τὸν ἀναλφάβητο ἕλληνα χωρικὸ ἐπεριωρίσθη ἀπὸ τοὺς Δυτικοὺς σὲ ἐκκλησιαστικὴ γλῶσσα τῆς ἀνατολικῆς ὀρθοδοξίας ὡστε νὰ μὴν δυνηθῆ ὁ ὀρθόδοξος ἑλληνισμὸς νὰ ἀπελευθερωθῇ, ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Ὄθωνος ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῆς παπικῆς ἀποικιοκρατίας. 

Σήμερα ὁ μόνος τρόπος ἀπελευθερώσεως τοῦ ἑλληνισμοῦ ἀπὸ τὰ ἀποικιακὰ δεσμὰ τῆς Δύσεως εἶναι νὰ υἱοθετηθῇ ἡ ζωντανὴ γλῶσσα τοῦ Εὐαγγελίου ὡς ἐθνικὴ γλῶσσα τοῦ ἑλληνισμοῦ ἀλλὰ καὶ ὡς παγκόσμια ζωντανὴ γλῶσσα ὅλων τῶν χριστιανῶν δυτικῶν καὶ ἀνατολικῶν. 

Δημήτρης Κιτσίκης                                                                  30 Σεπτεμβρίου 2019

458- Ο ΟΙΚΟΔΟΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΤΡΑΠΕΖΙΤΗΣ : ΤΡΑΜΒΙΟΣ ΚΑΙ ΜΑΚΡΟΝ

Νέος Μάης τοῦ 68 τὸ 2018 στὸ Παρίσι ὡς ἔγχρωμη ἐπανάστασις

(Ἐπειδὴ μερικοὶ ἀναγνῶστες μου παρεξηγοῦν τὸ facebook , θεωρῶντας το σαχλὸ μέσον γιὰ ἀνταλλαγὴ εὐχῶν, οἰκογενειακῶν φωτογραφιῶν ἤ ἀστείων μηνυμάτων, τοὺς πληροφορῶ ὅτι ἐγώ, ὅπως πολλοὶ ἄλλοι, στὶς διάφορες γλῶσσες τοῦ κόσμου, τὸ χρησιμοποιοῦν γιὰ νὰ ἐκφράσουν ἰδέες ἱστορικοῦ, πολιτικοῦ καὶ φιλοσοφικοῦ περιεχομένου καὶ ὅποιος σοβαρὸς ἄνθρωπος ἀπέχει ἀπὸ τὸ facebook στερεῖται συχνὰ σημαντικῶν πληροφοριῶν καὶ σκέψεων. Ἀνανεώνοντας λοιπὸν τὴν προτροπή μου πρὸς τοὺς ἀναγνῶστες αὐτοὺς νὰ εἰσέλθουν στὰ μέσα κοινωνικῆς δικτυώσεως, ἀναδημοσιεύω στὸν ἐδῶ ἱστότοπό μου σημερινὸ ἄρθρο μου ἀπὸ τὸν λογαριασμό μου στὸ facebook, στὸ ὁποῖο, ἀπὸ χρόνια δημοσιεύω κείμενά μου σχεδὸν καθημερινῶς)

Ο ΟΙΚΟΔΟΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΤΡΑΠΕΖΙΤΗΣ : ΤΡΑΜΒΙΟΣ ΚΑΙ ΜΑΚΡΟΝ

Ἡ Γαλλία, παιδὶ τοῦ ἑλληνισμοῦ, ζῇ ἕναν νέο Μάη τοῦ 68 καὶ τούτη τὴν φορὰ ὅπως τότε μὲ ἔγχρωμη ἐπανάστασι (σήμερα μὲ χρῶμα κίτρινο τῶν «κιτρίνων γιλέκων» ἐπὶ τῆς Λεωφόρου τῶν Ἠλυσίων Πεδίων) ὑπὸ τὴν πνευματικὴ καθοδήγησι τῆς νέας Ἱωάννας τῆς Λωραίννης τῆς Γαλλίας, τὴν γαλάζια Μαρίν, ὑπερήφανη ἐθνικομπολσεβῖκα φασιστοκομμουνίστρια, μὲ τὴν προώθησι τοῦ ἐπαναστάτου οἰκοδόμου Δονάλδου Τραμβίου, κατὰ τοῦ τραπεζίτου τῶν Ῥότσιλντ, Ἐμμανουὴλ Μακρόν. 

Μὲ δάκρυα στὰ μάτια, ἐγώ, παιδὶ τοῦ Μάη 68, ξαναβλέπω μέσα σὲ μόλις πενῆντα χρόνια τὸ παιδὶ τοῦ ἑλληνισμοῦ, ἡ Γαλλία τῶν ἀμετρήτων κοινωνικῶν ἐπαναστάσεων, νὰ ὀρθώνῃ καὶ πάλι τὸ ἀνάστημά της κατὰ τῆς δικτατορίας τοῦ φιλελευθερισμοῦ τῶν ὀνομαζομένων σκαιῶν «ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων» τοῦ παγκοσμισμοῦ. 

Ἀθάνατη Γαλλία τοῦ Ῥουσσώ, κλίνω τὸ γόνυ εὐλαβικὰ ἐνώπιον τοῦ μεγαλείου σου. Ὁ Κοραῆς εἶχε τελικὰ δίκαιο. Ἐνώπιον τῶν σημερινῶν Γραικύλων ὀρθώνεται ὁ νέος Ἕλλην, ὁ Γάλλος τῶν ῥουσσωϊκῶν ἀξιῶν.

Δημήτρης Κιτσίκης                                            24 Νοεμβρίου 2018

319 - Ἡ μικρασιατικὴ ἀκτὴ καὶ οἱ νῆσοι τοῦ Αἰγαίου: Ἀπὸ τὸν Βενιζέλο στὸν Ἔρντογαν

319 - Ἡ μικρασιατικὴ ἀκτὴ καὶ οἱ νῆσοι τοῦ Αἰγαίου: Ἀπὸ τὸν Βενιζέλο στὸν Ἔρντογαν

Ἡ Ἑλλὰς εἶναι θάλασσα περιστοιχισμένη ἀπὸ γῆ. Εἶναι τὸ Αἰγαῖο, ποὺ ὡς κλειστὴ θάλασσα, εἶναι ἀδύνατον νὰ εὐημερεύσῃ ἐν εἰρήνῃ. Συνεπῶς, ὅποιος κατέχῃ τὶς νήσους, πρέπει νὰ κατέχῃ καὶ τὶς δύο ὄχθες τῆς θαλάσσης. Ὁ Βενιζέλος ἀπέτυχε, τὸ 1919, νὰ ἑνώσῃ τὸ Αἰγαῖο καὶ τὸ 1923 ἐπῆλθε ἡ κουτσὴ συνθήκη τῆς Λωζάννης ποὺ ἀφήνει ἀκρωτηριασμένο τὸ Αἰγαῖο. Βενιζέλος καὶ Ἔρντογαν συμφωνοῦν ἀπολύτως, μὲ μόνη διαφορὰ ὅτι ὁ πρῶτος ἤθελε ἑλληνικὴ τὴν ἀνατολικὴ ἀκτὴ τῆς κλειστῆς θαλάσσης, ἐνῷ ὁ Ἔρντογαν τὴν θέλει τουρκική. Μόνον ἕνας πόλεμος ἤ μία ἑλληνοτουρκικὴ συνομοσπονδία δύναται νὰ λύσῃ τὸν γρῖφο. Σὲ κάθε περίπτωση πρέπει νὰ ἑνωθῇ ὁ λαὸς ποὺ κατοικεῖ στὶς δύο ὄχθες, ποὺ ὑπῆρξε καὶ ποὺ συνεχίζει σήμερα νὰ εἶναι ἑλληνικός.

Ὁ Ἔρντογαν ἐδήλωσε: στὶς 29 Σεπτεμβρίου 2016: «Ἡ 15η Ιουλίου (ἡμέρα διεξαγωγῆς τοῦ προσφάτου πραξικοπήματος) εἶναι ἡ ἐπέτειος τοῦ δευτέρου πολέμου γιὰ τὴν Ἀνεξαρτησία τοῦ Τουρκικοῦ Ἔθνους. Καὶ ἔτσι πρέπει νὰ τὴν θυμόμαστε. Μᾶς (ἀπείλησαν) μὲ τὴν Συνθήκη τοῦ 1920 καὶ μᾶς ἔπεισαν νὰ (ἀποδεχθοῦμε) τὴν Συνθήκη τῆς Λωζάννης, τὸ 1923. Κάποιοι προσεπάθησαν νὰ μᾶς ἐξαπατήσουν, παρουσιάζοντας τὴν Λωζάννη ὡς νίκη. (Ἀλλά) στὴν Λωζάννη παραχωρήσαμε τὰ (τώρα ἑλληνικά) νησιά, ποὺ ἄν φωνάξῃς  ἀπὸ τὶς ἀκτὲς τοῦ Αἰγαίου, θὰ ἀκουσθῇς ἀπέναντι».

Ὁμοίως, Βενιζέλος στὴν ἐπίσημη ἔκθεσή του τῆς 30 Δεκεμβρίου 1918 πρὸς τὴν Συνδιάσκεψη τῆς Εἰρήνης τῶν Παρισίων ἔγραφε:

 «Ἐὰν προσθέσουμε τοὺς πληθυσμούς, σχεδὸν στὴν πλειοψηφία τους ἑλληνικούς, τῶν γειτονικῶν νήσων  Ἴμβρου, Τενέδου, Μυτιλήνης, Χίου, Σάμου, Ἰκαρίας, Ρόδου, Δωδεκανήσου καὶ Καστελλορίζου, ποὺ ἀποτελοῦν καὶ αὐτοὶ ἀπὸ γεωγραφικῆς καὶ οἰκονομικῆς ἀπόψεως τμῆμα τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ ποὺ τὸ 1912 ἀπηρτίζοντο  ἀπὸ 370.138 Ἕλληνες  καὶ 24.652 Τούρκους, ἡ ἐδαφικὴ αὐτὴ περιοχὴ περιλαμβάνει 1.188.359  Ἕλληνες καὶ 1.042.050 μουσουλμάνους, ἐπάνω ἀπὸ 110.000 Ἑβραίους, ξένους, Ἀρμενίους καὶ Βουλγάρους, γεγονὸς ποὺ ἀνατρέπει τὴν πλειοψηφία καὶ δίδει τὸ ἀπόλυτο προβάδισμα στοὺς Ἕλληνες».

Ὅμως τὸ ἐπιχείρημα τοῦ Βενιζέλου νὰ προσθέσῃ στοὺς ἀριθμοὺς τοῦ ἠπειρωτικοῦ πληθυσμοῦ καὶ ἐκείνους τῶν παραλιακῶν νήσων, ἐκ τῶν ὁποίων τμῆμα ἀνήκει ἤδη στὸ βασίλειο τῆς Ἑλλάδος, αἰτιολογεῖται ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἤδη ἀπὸ τὸ 1914 οἱ Τοῦρκοι διεμαρτύροντο κατὰ τῆς ἐκχωρήσεως στὴν Ἑλλάδα τῶν νήσων Χίου καὶ Μυτιλήνης, ὑποστηρίζοντας ὅτι οἱ παραλιακὲς νῆσοι ἀπετέλουν  ἀδιάσπαστο κομμάτι τῆς ἠπειρωτικῆς ἐνδοχώρας. Ἡ ἀντιδικία αὐτὴ σηματοδοτεῖ καὶ τὴν ἔναρξη τῶν ἀνθελληνικῶν διώξεων ποὺ ξέσπασαν στὴν Μικρὰ Ἀσία καὶ τὴν Θράκη ἀπὸ τὸ 1914. Ὁ Βενιζέλος λοιπὸν ἐπανελάμβανε τὴν τουρκικὴ ἐπιχειρηματολογία.

Ὁ Βενιζέλος ἐδήλωνε ἐνώπιον  τοῦ Συμβουλίου τῶν Δέκα στὸ Παρίσι, στὶς 4   Φεβρουαρίου 1919 : «Παρ’ὅλο ποὺ οἱ νῆσοι Χίος, Μυτιλήνη καὶ Σάμος ἐνεσωματώθησαν στὴν Ἑλλάδα μετὰ τὸν τελευταῖο βαλκανικὸ πόλεμο, ἡ τουρκικὴ κυβέρνηση οὐδέποτε ἀνεγνώρισε τὴν προσάρτηση τῶν κατοίκων τῶν ἐν λόγῳ περιοχῶν  στὴν Ἑλλάδα. Οἱ νῆσοι ἔχουν στενὴ οἰκονομικὴ σχέση μὲ τὴν πλησίον ἠπειρωτικὴ χώρα καὶ πολλοὶ ἰδιοκτῆτες γαιῶν τῶν νήσων ἔχουν ἰδιόκτητες γαῖες καὶ ἐπὶ τῆς ἠπείρου».

Παρ’ ὅλα αὐτά, ἡ ἐπιχειρηματολογία τοῦ Βενιζέλου ἀπερρίφθη : «Εἶχα προτείνει, δηλώνει ἐνώπιον τοῦ Συμβουλίου τῶν Τριῶν, στὶς 11 Μαίου 1919, νὰ συνυπολογισθῇ ὁ πληθυσμὸς τῶν νήσων μαζὶ μὲ τὸν πληθυσμὸ τῆς χερσονήσου. Ἡ πρόταση ὅμως αὐτὴ ἀπερρίφθη».

Δημήτρης Κιτσίκης                                 6  Ὀκτωβρίου 2016