701 -Ἡ δημοτικὴ κατέστρεψε τὸν ἑλληνισμό

 

701 -Ἡ δημοτικὴ κατέστρεψε τὸν ἑλληνισμό

Ὁ ἄνω τίτλος ἠχεῖ περίεργα. Γιατὶ ἕνα γλωσσικὸ ἰδίωμα δύναται νὰ ἐξαφανίσῃ τὸν σημαντικώτερον πολιτισμὸν τοῦ πλανήτου διαρκείας τριῶν χιλιάδων ἐτῶν;

Θρησκεῖες, ὁ ἑλληνισμὸς ἔχει ἀλλάξει ὡς ὑποκάμισα, πολλὲς φορές. Τὸ σταθερὸ γνώρισμα τοῦ ἑλληνισμοῦ δὲν εἶναι συνεπῶς ἡ Ὀρθοδοξία. Χωρὶς ὅμως τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα δὲν εἶσαι Ἕλλην. Τὸ πολὺ πολὺ νὰ συγκαταλέγεσαι μεταξὺ τῶν Greeks.

Ἄλλα ποῖα ἑλληνικά; Ἕνας πολιτισμένος λαὸς ἐκφράζεται προφορικὰ διαφορετικὰ καὶ διαφορετικὰ γράφει. Ἕνας βάρβαρος λαὸς ἀδυνατεῖ νὰ καταλάβῃ τὴν τεραστία αὐτὴ διαφορὰ καὶ γράφει ὅπως ὁμιλεῖ.

Οἱ παρηκμασμένοι γλωσσολόγοι μας ἀκολουθοῦν τὰ δυτικὰ πρότυπα καὶ πασχίζουν νὰ ἐντάξουν, ὡς μυθιστοριογράφοι, τὴν προφορικὴ στὰ γραπτά τους. Ἀλλὰ ὁ Καζαντζάκης ὑποχρεωτικῶς, γιὰ νὰ ζωντανεύσῃ τὰ λαϊκὰ πρόσωπα τῶν μυθιστορημάτων του, τοὺς καταγράφει ἀκριβῶς ὅπως ὁμιλοῦν, δηλαδὴ στὴν δημοτική.

Τὸ 1821, ὅταν ἐσκλαβώθη ἡ Ἑλλὰς στοὺς Δυτικούς, ὁ Κοραῆς ἐπέλεξε μία μικτὴ τεχνιτή, τὴν καθαρεύουσα, ἀντὶ τῆς γλώσσης τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ, ἀρχαίας καὶ τῶν Εὐαγγελίων. Ἦταν ὅμως πολὺ εὔκολο, στὸν τότε καθ΄ὁλοκληρίαν ἀγράμματο ἑλληνικὸ λαὸ νὰ διδαχθοῦν οἱ δύο αὐτὲς ἐκδοχὲς τῶν διαχρονικῶν ἑλληνικῶν στὰ θρανία τῆς πρώτης δημοτικοῦ.

Ἀποτέλεσμα: Ἀπομονωθήκαμε, μακρὰν τοῦ Ἀλεξάνδρου, καὶ ἐγίναμε κρατίδιο-οὐρὰ τῆς Εὐρώπης.

Δημήτρης Κιτσίκης           18 Ἀπριλίου 2021

 

513 -Η ΖΩΝΤΑΝΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ

Ὁ Γιάννης Ψυχάρης (Jean Psichari)  ὁ ἑλληνογάλλος πράκτωρ τῆς Δύσεως ὑποβαθμίσεως τοῦ ἑλληνισμοῦ σὲ γλῶσσα ἀφγανικοῦ ἁποικιακοῦ ἰδιώματος

513 -Η ΖΩΝΤΑΝΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ

Ὁ φραγκισμὸς ἐπέβαλε στὸ κρατίδιο τῶν Ἀθηνῶν ὡς αποικία τῆς Δύσεως τὴν διδασκαλία τῆς ἀρχαιοελληνικῆς ὡς νεκρῆς γλώσσας ἔτσι ὅπως διδάσκεται στὴν Δύσι. 

Οὐδεὶς ὅμως Ἕλλην ὅπως οὐδεὶς Δυτικὸς δὲν ἠδυνήθη ποτὲ νὰ ὁμιλήσῃ τὴν γλῶσσα τοῦ Ὁμήρου ὡς ζωντανὴ γλῶσσα. 

Ἡ ὑποβίβασις τῆς Ἑλλάδος τοῦ 1821 σὲ τριτοκοσμικὴ ἀποικισμένη χώρα τῆς Δύσεως ἐπραγματοποιήθη μέσῳ τοῦ ἑλληνογάλλου Γιάννη Ψυχάρη ποὺ ἐπέβαλε τὴν Δημοτικὴ ὡς ἀφρικανικὸ καὶ ἀσιατικὸ ἰδίωμα κατασκευάζοντάς τὴν ὡς χιότικη παραλλαγὴ τὸ 1888 καὶ διδάσκοντάς την ὡς δῆθεν ἐθνικὴ ἑλληνικὴ γλῶσσα στὴν ἀποικιακὴ Σχολὴ Ἀνατολικῶν Γλωσσῶν τῶν Παρισίων, μαζὶ μὲ ὅλες τὶς ἄλλες γλῶσσες τῶν ἀποικιῶν τῆς Δύσεως (τὰ ἰταλικά, ἰσπανικά, ἀγγλικὰ καὶ λοιπὲς δυτικοευρωπαϊκὲς γλῶσσες ἀπουσίαζαν ἀπὸ τὴν Σχολὴ ὡς γλῶσσες τῶν ἀποικιστῶν καὶ ὄχι τῶν ἀποικισμένων). 

Ὁ στόχος τοῦ Jean Psichari ἦταν νὰ κατασκευάσῃ ἕνα ὑποβαθμισμένο ἀποικιακὸ ἰδίωμα, τὴν δημοτική, ὥστε νὰ δύναται ἡ Δύσις νὰ παρουσιάζεται ὡς ἡ μόνη διάδοχος τῆς ἑλληνικῆς τῶν Ἀρχαίων. Ἀντιθέτως ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα τοῦ Εὐαγγελίου ποὺ ὡς ζωντανὴ γλῶσσα ἐσυνεχίζετο νὰ καταλαβαίνεται ἀπὸ τὸν ἀναλφάβητο ἕλληνα χωρικὸ ἐπεριωρίσθη ἀπὸ τοὺς Δυτικοὺς σὲ ἐκκλησιαστικὴ γλῶσσα τῆς ἀνατολικῆς ὀρθοδοξίας ὡστε νὰ μὴν δυνηθῆ ὁ ὀρθόδοξος ἑλληνισμὸς νὰ ἀπελευθερωθῇ, ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Ὄθωνος ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῆς παπικῆς ἀποικιοκρατίας. 

Σήμερα ὁ μόνος τρόπος ἀπελευθερώσεως τοῦ ἑλληνισμοῦ ἀπὸ τὰ ἀποικιακὰ δεσμὰ τῆς Δύσεως εἶναι νὰ υἱοθετηθῇ ἡ ζωντανὴ γλῶσσα τοῦ Εὐαγγελίου ὡς ἐθνικὴ γλῶσσα τοῦ ἑλληνισμοῦ ἀλλὰ καὶ ὡς παγκόσμια ζωντανὴ γλῶσσα ὅλων τῶν χριστιανῶν δυτικῶν καὶ ἀνατολικῶν. 

Δημήτρης Κιτσίκης                                                                  30 Σεπτεμβρίου 2019

366 – Παράδοση καὶ λογιωτατισμὸς στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα

Γιῶργος Μπαμπινιώτης, ὁ πανοσιολογιώτατος

366 – Παράδοση καὶ λογιωτατισμὸς στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα

Τὸ ἑλληνικὸ τριτοκοσμικὸ κρατίδιο τῶν Ἀθηνῶν ἔχει προξενήσει τεράστιο πλῆγμα στὸν ἑλληνισμό, ἀπὸ τὸ 1821. Ὅπως ὅλα τὰ τριτοκοσμικὰ κράτη καλύπτεται ὀπίσω ἀπὸ τὸν δῆθεν σεβασμὸ χιονοστιβάδος νόμων ποὺ σκαρώνει ὡς μαθητούδι πρώτης Δημοτικοῦ τοὺς ὁποίους πρῶτο τὸ Δημόσιο δὲν σέβεται καὶ ἐφαρμόζει μία κομματικὴ δικαιοσύνη κλέβοντας ἀσυστόλως τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό του, πάντα μὲ τὴν ψευδῆ ῥήση ὅτι δύναται νὰ ψεύδεται ἀλλὰ δὲν κλέβει.

Ἡ μεταχείριση τῆς ἑλληνικῆςςγλώσσας δὲν ἐξαιρεῖται ἀπὸ αὐτὸν κανόνα. Ὅταν τὸ 1821, ἕνα κομμάτι τοῦ γένους τῶν Ἑλλήνων ἀπεσχίσθη ἀπὸ τὴν Αὐτοκρατορία, οἱ τριτοκομικοποιημένοι Ἕλληνες τοῦ κρατιδίου κατεφέρθησαν κατὰ τῆς γλώσσης τῶν γλωσσῶν ποὺ μέχρι τότε οὐδεὶς εἶχε τολμήσει νὰ θίξῃ, καὶ αὐτὴ ἀφέθη στὴν καταστρεπτικὴ μανία τῶν ἑλλαδικῶν γλωσσολόγων ποὺ ἠθέλησαν νὰ ἀντιγράψουν τὶς γλωσσικὲς θεωρίες τῶν Φράγκων οἱ ὁποῖοι ἐχειρίζοντο γλῶσσες κατὰ πολὺ κατώτερες τῶν ἑλληνικῶν.

Ἡ βάση τῆς ἱστορίας τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας διὰ μέσου τῶν αἰώνων εἶναι ἡ παράδοση. Στόχος εἶναι νὰ μὴ κοπῇ ὁ μίτος τῆς Ἀριάδνης τῆς γλωσσικῆς ἐκφράσεως, ἀπὸ τὸν Ὅμηρο στὸν Ἐλύτη. Ἀντίθετα ἀπὸ ὅ,τι πρεσβεύουν οἱ κατεδαφιστὲς τῆς ἑλληνικῆς γώσσας, λογιωτατισμὸς δὲν εἶναι τὸ φαινόμενο τεχνητῆς συντηρήσεως τῆς γλώσσης τοῦ παρελθόντος. Εἶναι τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο. Λογιωτατισμός,  εἶναι ἡ στάση τῶν γλωσσολόγων ποὺ κάθονται ὀπίσω ἀπὸ τὸ γραφεῖο τους καὶ χειρίζονται, βάσει διαφόρων θεωριῶν τὴν ἀλλαγὴ τῆς γλώσσας, χωρὶς νὰ τὴν σέβονται, πάντα κρυπτόμενοι ὀπίσω ἀπὸ τὴν παρακολούθηση, ἐξ ἀποστάσεως τῆς λαλιᾶς τοῦ δῆθεν λαοῦ.

Μὲ ποῖο δικαίωμα ἕνας γλωσσολόγος προσπαθεῖ νὰ ἐπιβάλῃ ἀλλαγὴ ὀρθογραφίας βάσει τῆς λογικῆς; Ἡ γλῶσσα ἔχει ἀξία ἀπο τὴν στιγμὴ ποὺ εἶναι ἔκφραση ἑνὸς λαοῦ μέσῳ γενεῶν. Ἐφ’ὅσον ἔχουμε συνηθίσει νὰ γράφουμε πολυτονικὰ καὶ τραῖνο, αὐγό, καυγᾶς, μπύρα, ὁδὸς Στουρνάρα, Γουδί, συνδιάσκεψη,δολλάριο, τὸν χρήστη, ὑπ’ὄψιν, κτίριο, γιατὶ ἕνας καὶ μόνον ἄνθρωπος (πόσῳ μᾶλλον πολιτικὸς παράγων), βάσει τῆς γλωσσικῆς του ἐπιστήμης καὶ τῶν λογικῶν του παρατηρήσεων νὰ μᾶς ἐπιβάλῃ νὰ ἀλλάξουμε τὶς γλωσσικές μας συνήθειες καὶ νὰ μᾶς ὑποχρεώσῃ, μέσῳ τοῦ σχολείου καὶ τοῦ Δημοσίου, νὰ γράφουμε μονοτονικὰ καὶ τρένο, ἀβγό, καβγᾶς, μπίρα, ὁδὸς Στουρνάρη, Γουδῆ, διάσκεψη, δολάριο, τὸ χρήστη, ὑπόψη, κτήριο. Περιέργως, μόνον τὸ ΚΚΕ ἀντέδρασε στὴν ἀπόφαση τῶν γλωσσολόγων νὰ τοῦ ἀφαιρέσουν ἕνα «μ» ἀπὸ τὴν λέξη κομμουνισμὸς καὶ ἔτσι παρέμειναν τὰ δύο «μ»!

Οἱ γλωσσολόγοι  ἰσχυρίζονται ὅτι μία γλῶσσα πρέπει νὰ παραμείνῃ ζωτανή ἀλλὰ μὲ τὶς μονομερεῖς ἐπεμβάσεις τους κάνουν τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο. Ἔτσι, τὴν ἑπομένη τῆς ἀποσχήσεως τοῦ ἑλληνισμοῦ ἀπὸ τὸν κορμὸ τῆς Αὐτοκρατορίας, ὑπὸ τὴν ἐπιρροὴ τῶν Φράγκων ἐδημιουργήθη τὸ γλωσσικὸ ζήτημα καὶ οἱ γλωσσολόγοι στὰ γραφεῖα τους κατεσκεύασαν σωρεῖα τεχνητῶν γλωσσῶν, πάντα στὸ ὄνομα τοῦ λαοῦ, μὲ προεξάρχουσες τὴν καθαρεύουσα καὶ τὴν δημοτική (παρντόν, τὴ δημοτική).

Ἄν καὶ δὲν τὸ ἔκαμαν ἐκ τοῦ πονηροῦ, τὸ ἀποτέλεσμα τῆς ἐπεμβάσεως τῶν γλωσσολόγων ἐπὶ τῆς μακραίωνης ζωντανῆς ἑλληνικῆς γλώσσας, ὑπῆρξε ἡ ἀποκαθήλωσή της, τὸ γλωσσικὸ χάος καὶ ἴσως ἡ διάπραξη τοῦ πλέον ἀποκρουστικοῦ ἐγκλήματος κατὰ τοῦ συμπαντικοὺ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ, καθηλώνοντας τὴν χώρα μας στὸ γλωσσικὸ ἐπίπεδο τριτοκοσμικῆς χώρας καὶ μετατρέποντας τὰ ἑλληνικὰ σὲ διάλεκτο τοῦ ἐπιπέδου τῶν γερμανοελβετικῶν.

Οἱ γλωσσολόγοι δὲν δύνανται νὰ παραμείνουν ἀτιμώρητοι. Γλωσσικὲς μαφίες σὰν τὸ ΚΚΚ, «Κόμμα Κακριδῆ Κριαρᾶ») ἤ γλωσσολόγοι σὰν τὸν Μπαμπινιώτη πρέπει κάποτε νὰ στιγματισθοῦν καὶ νὰ καταδικασθοῦν ἀπὸ τὴν ἱστορία τοῦ τόπου.

Ἤδη, ἡ πλήρης ἀποσάθρωση τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας τὴν ἔχει ἀφαιρέσει ἀπὸ τὸ οἰκοδόμημα τοῦ συμπαντικοῦ ἑλληνισμοῦ καὶ ὑπάρχει ἡ τάση ὁ ἑλληνισμὸς νὰ συνεχίσῃ τὴν πορεία του μὲ κάποια ἄλλη διεθνῆ γλῶσσα, ἴσως καὶ τὰ κινέζικα. Τὸ ἔγκλημα τοῦ ἑλλαδικοῦ λογιωτατισμοῦ παραμένει τεράστιο.

Δημήτρης Κιτσίκης                                                         26 Ἰουλίου 2017