668 –Τὸ παραμύθι τῆς γλώσσης

 

668 –Τὸ παραμύθι τῆς γλώσσης

Μιὰ φορὰ κι ἕναν καιρὸ ἦταν ὁ Ἀδὰμ καὶ ἡ Εὔα ποὺ ὡμίλουν τὴν γλῶσσα τοῦ Θεοῦ. Τὰ παιδιά τους κάποια στιγμή, στὴν Ἐδὲμ τῆς Μεσοποταμίας, ἐπῆραν τὰ μυαλά τους ἀέρα καὶ ἐπίστευσαν ὅτι μὲ τὴν τεχνολογία θὰ ἐγένοντο θεοί. Καὶ ἔτσι ἔκτισαν ἕναν πύργο στὴν Βαβὲλ τῆς Βαβυλῶνος στοὺς κήπους τῆς Μεσοποταμίας τῆς Ἐδέμ, γιὰ νὰ φθάσουν νὰ συνομιλήσουν μὲ  τὸν Θεὸ ποὺ τοὺς εἶχε ῥίξει κάτω στὴν γῆ.

Τότε ὁ Θεὸς τοὺς ἐτιμώρησε καὶ γιὰ νὰ σταματήσουν τὴν κατασκευὴ τοῦ πύργου ἔμπλεξε τὴν κοινή τους γλῶσσα μὲ ἄπειρες ἄλλες καινούργιες  ποὺ τοὺς ἐχώρισαν καὶ δὲν ἠμπόρεσαν  πλέον νὰ συνεννοηθοῦν γιὰ νὰ συνεχίσουν τὸ κτίσημο τοῦ Πύργου.

Ἔκτοτε ἡ ἰσχὺς μέσῳ πολέμων ἐπέβαλε κάθε φορὰ ἐπὶ τῶν ὑπολοίπων τὴν γλῶσσα τῶν ἰσχυροτέρων ποὺ ἦταν τὰ ἑλληνικά. Διακόσια ὅμως χρόνια πρὸ τῆς ἐμφανίσεως τοῦ Χριστοῦ, στὴν Ἰταλία ποὺ ὁλόκληρη ὡμίλη ὡς Ῥωμαῖοι τὰ ἑλληνικά, σὲ μία ἐπαρχία νοτίως τῆς Ῥώμης, μὲ τὸ ὄνομα Λάτιουμ, ποὺ ἡ Ῥώμη κατέκτησε κατόπιν τριῶν πολέμων, ἕνας μεγαλογαιοκτήμων χωριάτης, ὁ Κάτων, ἐπείσμωσε και εἶπε: θὰ γράψω στὰ χωριάτικα τοῦ χωριοῦ μου ποὺ εἶναι τὰ λατινικά, ἀντὶ τῶν ἑλληνικῶν.

Κατόπιν αὐτοῦ ἦλθε ἕνας ἄλλος Ῥωμαῖος, ὁ Βιργίλιος καὶ εἶπε καὶ αὐτὸς νὰ γράψῃ στὰ χωριάτικα, τὰ λατινικά, ἀλλὰ ἐπειδὴ ἦταν μεγάλος ποιητὴς ἔγραψε τὸ ποίημά του, τὴν «Αἰνειάδα», ποὺ ἐξηγοῦσε ὅτι οἱ Ῥωμαῖοι ἦσαν Τρῶες τοῦ ἥρωος Αἰνείου, δηλαδὴ Ἕλληνες, σὲ τόσο ὡραίους στίχους ποὺ τὰ χωριάτικα αὐτὰ ἀπέκτησαν τίτλους εὐγενείας.

Τὸν ἴδιο καιρό, ὁ ἡγέτης τῆς Ῥώμης, ὁ Καῖσαρ, συνεκρότησε στρατὸ ἀπὸ ἀγρότες τοῦ Λάτιουμ καὶ τοὺς ἐξαπέστειλε στὴν δυτικὴ Εὐρώπη γιὰ νὰ τὴν κατακτήσῃ, στὴν χώρα τῶν Γαλατῶν, οἱ ὁποῖοι στρατιῶτες ἐπέβαλαν ὄχι τὰ ἑλληνικὰ ποὺ ὡμιλοῦσε ὁ ἀρχηγός τους ἀλλὰ τὰ χωριάτικα, τὰ λατινικά ποὺ ὡμίλουν αὐτοί.

Κατόπιν τῶν Γαλατῶν ἐκατέβησαν ἀπὸ τὰ βόρεια οἱ Γερμανοί  -Φράγκοι καὶ Γότθοι καὶ Ἀγλλοσάξωνες-  μὲ τὴν γερμανικὴ γλῶσσα τους καὶ ἔτσι ἡ δυτικὴ Εὐρώπη ἐχωρίσθη σὲ δύο γλῶσσες :  τὰ λατινικὰ καὶ τὰ γερμανικὰ ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἐπῆλθαν καὶ τὰ ἀγγλικά, μεῖγμα γαλλολατινικῶν καὶ γερμανικῶν ἀγγλοσαξωνικῶν.

Μέχρι τὸ τέλος τοῦ δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, τὰ λατινογενῆ γαλλικὰ ἦσαν ἡ γλῶσσα  ὁλοκλήρου τῆς Εὐρώπης ἐκτὸς τῶν χωριατῶν ποὺ ὡς συνήθως ὡμίλουν μόνον τὶς τοπικές τους γλῶσσες. Τὰ ἀγγλικὰ βρεταννικά, ἄν καὶ ἦταν ἡ γλῶσσα τῆς τότε παγκοσμίου βρεταννικῆς Αὐτοκρατορίας τὴν ἐγνώριζαν μόνον οἱ ἔμποροι.

Μετὰ ὅμως τὸ τέλος τοῦ δευτέρου παγκοσμίου πολέμου ἐπεβλήθη σὲ ὅλον τὸν πλανήτη μία βάρβαρη χώρα, οἱ ΗΠΑ, χωρὶς πολιτισμό, ἐκτὸς τῆς ἀκράτου βίας ποὺ ἐξέπεμπε ἡ πολεμική της ἰσχύς καὶ ποὺ ὡμίλει  ἀμερικανικά, μία βάρβαρη διάλεκτος τῶν βρεταννικῶν, τὴν ὁποίαν ἐπέβαλε σὲ ὅλον τὸν πλανήτη μαζὶ μὲ τὴν λατρεία της τῆς καθημερινῆς βίας.

Στὴν ἄλλη ἄκρη ὅμως τοῦ πλανήτου ἕνα δεύτερος τεράστιος πολιτισμός, ἐφάμιλλος τοῦ Ἑλληνικοῦ, ἀφυπνίσθη καὶ ἤρχισε νὰ ἐξαπλώνεται, μαζὶ μὲ τὴν γλῶσσα του σὲ ὅλην τὴν Οἰκουμένη εἰς βάρος τῶν ἀμερικανικῶν.

Μία παγκόσμια γλῶσσα ἐπιβάλλεται παράλληλα μὲ τὴν πολεμικὴ ἰσχύ. Ἡ ἐπιβολὴ τῶν κινεζικῶν σὲ ὅλον τὸν πλανήτη εἰς βάρος τῶν ἀμερικανικῶν θὰ ἐξαρτηθῇ ἀπὸ τὴν ἔκβασι τῆς ἀμερικανοκινεζικῆς ἀναμετρήσεως.

Ἐμεῖς ὡς Ἕλληνες, ὑποχρεωτικὰ ἐπιλέγομε τὸ ἀμερικανικὸ στρατόπεδο ἐπειδὴ ἡ βάρβαρη τούτη χώρα προέρχεται ἀπὸ τὸ ἑλληνικὸ νεφέλωμα, ξένο πρὸς τὸ κινεζικὸ νεφέλωμα. Ἁπλῶς προσπαθοῦμε στὸ ἐσωτερικὸ τοῦ ἀμερικανικοῦ νεφελώματος νὰ πείσωμε τοὺς συγγενεῖς βαρβάρους μας ὅτι ἡ τελικὴ ἐπικράτησίς τους ἔναντι τῶν Κινέζων εἶναι ὁ περαιτέρω ἐξελληνισμός τους καὶ ἡ παραδοχὴ τῶν ἑλληνικῶν ὡς παγκοσμία ἐκπολιτιστικὴ γλῶσσα.

Δημήτρης Κιτσίκης                       1η Ἰανουαρίου 2021

 

562 - Ὀρθοδοξία καὶ γλῶσσα ἑλληνική

Τὰ Εὐαγγέλια  εἶναι ἑλληνικὰ καὶ μόνον ἑλληνικὰ καὶ χάνουν τὸ θεῖο μυστήριό τους στὰ ἀγγλικά

562 - Ὀρθοδοξία  καὶ γλῶσσα ἑλληνική

https://www.briefingnews.gr/orthodoxia/i-teleytaia-synenteyxi-toy-p-metallinoy-gia-tin-orthodoxia-kai-ton-ellinismo

Ἡ πανδημία ἔφερε στὸν ἑλληνισμὸ τῆς Διασπορᾶς ἕνα πολὺ θετικὸ ἀποτέλεσμα. Χάρις στὸν κατ’οἶκον ἐγκλεισμὸ ἐπανέφερε τὴν συνοχὴ τῆς οἰκογενείας, ἐτιμώρησε τὴν δυτικόστροφη Ὀρθοδοξία, κλείνοντας τὶς Ἐκκλησίες τῆς Διασπορᾶς καὶ ἐπιτρέποντας στοὺς Ἕλληνες τοῦ ἐξωτερικοῦ νὰ παρακολουθήσουν ἀπὸ τηλεοράσεως τὶς ἀκολουθίες καὶ τὶς λειτουργίες ποὺ ἀνεμεταδίδοντο ἀπ’εὐθείας ἀπὸ τὰ ΜΜΕ τῆς ἑλληνικῆς Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς.

Οἱ πάντες εὐθὺς ἐννόησαν εἰς τὰ σπίτια τους τὴν τεραστίαν σημασίαν συζεύξεως τῆς παραδοσιακῆς ἑλληνικῆς γλώσσης τοῦ Εὐαγγελίου γιὰ τὴν πλήρη κατανόησι τοῦ ὀρθοδόξου μυστηρίου. Τὸ Εὐαγγἐλιον στὴν ἀγγλικὴ εἶναι τόσο ἄνοστο ποὺ οὐδαμῶς δύναται νὰ ἐκπέμψῃ τὴν μαγεία τοῦ θείου λόγου. Εἶναι σὰν ξαναζεσταμένο πιάτο μετὰ ἀπὸ πολυήμερη τοποθέτησι στὸ οίκογενειακὸ ψυγεῖο, ἀνάλατο, ἄνοστο καὶ ἀλάδοτο.

Φυσικὰ καὶ ἡ ὀρθόδοξη παράδοσις δὲν καθιέρωσε ποτὲ μία ἐπίσημη ἐκκλησιστικὴ γλῶσσα, ὡς τὴν ἑλληνική. Μὲ πρωταρχικὸ μέλημα τὴν χρησιμοποίησι τῶν γλωσσῶν τῆς ὀρθοδοξου Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς, τὰ σλαβόνικα, τὰ ῥωσσικά, τὶς σλαυϊκὲς γλῶσσες, τὰ ῥουμανικά, τὰ ἀλβανικἀ, τὰ ἀραβικά, τὰ τουρκικά, ποτὲ δὲν ἀπηγόρευσε τὴν τέλεσι τῶν ἐκκλησιαστικῶν μυστηρίων στὶς φραγκικὲς γλῶσσες καὶ τὰ ἀγγλικὰ πρωτίστως κατέκλυσαν τὴν δυτικὴ Ὀρθοδοξία.

Πρόσθετο μέλημα τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ κατεστημένου ἦταν νὰ μὴ χάσουν τὴν πελατεία τους συνεπῶς καὶ τἀ ἔσοδά τους καὶ ἐξ’αὐτοῦ ἡ θεωρία ποὺ διέδωσαν ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία χωρὶς τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα ἦταν ἐξ’ἴσου σημαντικὴ ἀρκεῖ ὁ ἐκκλησιαζόμενος νὰ ἀρθρώνῃ τὴν φράσι «I am proud to be a Greek Orthodox» μὲ ἕνα πρόσθετο  ἁπλῶς «γειά σου» καὶ «ὄπα».

Ὑποχρεωτικὰ μὲ τὰ ἀγγλικὰ ἠκολούθησαν καὶ οἱ δυτικισμοὶ ῥωμαιοκαθολικοὶ καὶ προτεσταντικοί.  Τὸ ὀρθοδοξο ἑλληνικὸ μάτι ἔπρεπε νὰ συνηθίσῃ στὰ δυτικὰ στασίδια ἀντὶ σὲ καρέκλες ποὺ ἕδιναν τὸ ὑποχρεωτικὸ ἀντιορθόδοξο ἔναυσμα στοὺς πιστοὺς νὰ γονατίζουν στά  «σὰ ἐκ τῶν σῶν». 

Προσετέθη χριστουγεννιάτικο δένδρο ἐντὸς ναοῦ, ἁρμόνιο, Sunday school γιὰ τὰ παιδιὰ στὰ ἀγγλικὰ μὲ ἀνομολόγητο σκοπὸ νὰ ἀφελληνίζονται καὶ νὰ ξεχνοῦν τὰ ἑλληνικὰ τῆς γιαγιᾶς, κατὰ τὴν διάρκεια τῆς κυριακάτικης λειτουργίας, εἴδους νηπιαγωγείου.

Προσετέθησαν οἱ καρδοῦλες τοῦ δῆθεν ἁγίου Βαλεντίνου τῆς 14ης Φεβρουαρίου, ἀντὶ νὰ ἑορτάζεται τὸ σύμβολο τῆς χριστιανικῆς οἰκογενείας τῶν ἀποστόλων Ἀκύλλα καὶ Πρισκίλλη στὶς 13 Φεβρουαρίου, ἡ καθιέρωσις τῆς ἀποδοχῆς ἀπὸ τοὺς ἐκκλησιαζομένους τῆς θείας κοινωνίας κάθε Κυριακὴ χωρὶς νηστεία, οἱ πολιτιστικοὶ σύλλογοι «Παρνασσός» χρηματοδοτούμενοι ἀπὸ τὶς ἑλληνικὲς πρεσβεῖες, τυπικὰ προσκολλημένοι στὶς ὀρθόδοξες ἑλληνικὲς κοινότητες ἀλλὰ οὐσιαστικὰ ἀντιορθόδοξες λειτουργῶντας ἀποκλειστικὰ στὰ ἀγγλικά.

Τὸ ὅλο κλῖμα στὶς φραγκικὲς χῶρες εἶναι ἀποπνικτικὸ γιὰ τὴν ἐπιβίωσι τῆς ἑλληνωρθοδοξίας. Παράδειγμα: Τελευταῖα ὁ Mark Zuckerberg μὲ ἀπέκλεισε ἀπὸ τὸ Facebook ἐπειδὴ ἀναρτοῦσα συστηματικὰ κείμενά μου ὑποστηρίζοντας τὴν Ὀρθοδοξία, ὄχι ἔπειδή, ὅπως ὑποστηρίζουν οἱ ἀντισημίτες, ἐπειδὴ εἶναι ἑβραῖος (Zuckerberg was raised in a  Reform Jewish household & he can read and write French, Hebrew, Latin, and ancient Greek-Wikipedia) ἀλλὰ ἐπειδὴ εἶναι Φράγκος, ἀποδεχόμενος τὴν σημερινὴ ἀποσυνδεδεμένη  ἀπὸ τὴν παράδοσι δυτικὴ κοινωνία.

Φυσικὰ καὶ ἡ Ὀρθοδοξία δὲν δύναται νὰ εἶναι ἐθνικιστικὴ ἀλλὰ οὔτε καὶ ἐχθρικὴ πρὸς οἱαδήποτε ἀλλη θρησκεία ἐξ ἀποκαλύψεως, ὅπως εἶναι ὁ ἑβραϊσμός, τὸ Ἰσλὰμ ἤ ὁ ἰνδουϊσμός. Γνωρίζει δὲ ὅτι τὰ ἑλληνικά, πηγὴ ὅλων τῶν γλωσσῶν καὶ τῶν πολιτισμῶν, μελετᾶται σήμερα μόνον ἀπὸ μικρὴ μειονότητα τοῦ πλανητικοῦ πληθυσμοῦ. 

Ἀλλὰ γνωρίζει ἐπίσης ὅτι στὴν Νέα Ἰερουσαλὴμ τὰ ἑβραϊκὰ ἔχουν ἀντικατασταθῆ μὲ τὰ ἑλληνικὰ τῆς Καινῆς Διαθήκης καὶ ὅτι ἡ πλανητικὴ ἐξάπλωσις τοῦ ἐλαττωματικοῦ τέκνου τοῦ ἑλληνισμοῦ ὀνόματι Δύσις ἐξήπλωσε, ταυτοχρόνως μὲ τὴν ἐξάπλωσί της, τὶς βασικὲς ἀξίες τοῦ ἑλληνισμοῦ. Συνεπῶς, πρωταρχικό μας μέλημα εἶναι νὰ πείσωμε, τὴν Κίνα φερ’εἰπεῖν, νὰ θέσῃ, δίπλα στὰ κινεζικά, τὴν ἐκμάθησι τῶν ἑλληνικῶν  τῆς Καινῆς Διαθήκης καὶ αὐτὸ δύναται νὰ ἐπιτευχθῇ μόνον μὲ φωτισμένους παραδοσιακοὺς ἑλληνωρθοδόξους χριστιανούς.

Δημήτρης Κιτσίκης                  17 Ἀπριλίου 2020,  Μεγάλη Παρασκευή.

557 – Γιατὶ εἶναι ἀπαραίτητο οἱ ὁμογενεῖς μας νὰ μαθαίνουν ἑλληνικά, ὄχι ἀγγλικά

Ὁ Jimmy Pap «ἕλλην» πιτσαδόρος στὸν Καναδᾶ  

557 – Γιατὶ εἶναι ἀπαραίτητο οἱ ὁμογενεῖς μας νὰ μαθαίνουν ἑλληνικά, ὄχι ἀγγλικά

Στὴν Ἀμερική, τὸν Καναδᾶ καὶ τὴν Αὐστραλία μετενάστευσαν ἕλληνες χωρικοὶ, ἰδίως ἀπὸ τὴν Λακωνία, οἱ περισσότεροι τῶν ὁποίων δὲν εἶχαν κἄν τελειώσει τὸ Δημοτικό. Ἄν καὶ φυσικὰ ὡμίλουν τὴν γλῶσσα μας δὲν ἐγνώριζαν πῶς νὰ τὴν γράφουν. Μὴ γνωρίζοντας ὅτι παντοῦ ἐπὶ τοῦ πλανήτου οἱ μορφωμένοι ἄνθρωποι ἐγνώριζαν κάλλιστα ὅτι τὰ ἑλληνικὰ ἦταν ἡ γλῶσσα τῶν γλωσσῶν, οἱ ἕλληνες ἀγρότες γινόμενοι στὰ ξένα πιτσαδόροι, ἐντρέποντο νὰ ὁμιλοῦν καὶ νὰ μελετοῦν τὴν γλῶσσα τους, ἐχρησιμοποίουν ἀγγλικὰ ὀνόματα καὶ ἐπιθήκιζον κακὴν κακῶς τοὺς Ἀγγλοσάξωνες  ὁμιλῶντας  pidgin English.

Ὅταν οἱ γηγενεῖς Ἀγγλοσάξωνες ἐπήγαιναν στὰ ἑλληνικὰ ἑστιατόρια τῆς Διασπορᾶς, καὶ προσεπάθουν νὰ χρησιμοποιήσουν μὲ ὑπερηφάνεια μερικὲς ἑλληνικὲς λέξεις οἱ χωρικοὶ πιτσαδόροι τοὺς ἐδέχοντο μὲ σπασμένα ἀγγλικὰ σὲ σημεῖο ποὺ οἱ ντόπιοι στὶς ΗΠΑ, Καναδᾶ καὶ Αὐστραλία νὰ διερωτῶνται ἄν αὐτοὶ οἱ δῆθεν Ἕλληνες ἦσαν οὐσιαστικὰ μπάσταρδοι.

Ὅταν τὰ παιδιὰ καὶ τὰ ἐγγόνια τῶν μεταναστῶν ἔγιναν καθηγητὲς Πανεπιστημίου, ὠργάνωναν διαλέξεις καὶ ἔγραφαν ἄρθρα στὰ ἀγγλικὰ καὶ ὄχι στὰ ἑλληνικὰ γιὰ νὰ πείσουν τοὺς ἤδη πεπεισμένους Ἀγγλοσάξωνες ὅτι τὰ ἑλληνικὰ ἦταν σπουδαία γλῶσσα. Τὸ ἀποτέλεσμα ἦταν οἱ μορφωμένοι ἀπόγονοι τῶν χωρικῶν πιτσαδόρων νὰ ψελλίζουν τὰ ἑλληνικὰ μὲ ἀγγλικὴ προφορὰ καὶ νὰ γελοιοποιοῦν τὸν ἑλληνισμὸ ἄθελά τους.

Ἰδοὺ τὸ δρᾶμα τῆς ἑλληνικῆς διασπορᾶς.

Δημήτρης Κιτσίκης       7 Ἀπριλίου 2020

330 – Πῶς ἡ Hellas ἔγινε Ellada

Ἐμμανουὴλ Κριαρᾶς, 108 ἐτῶν, νεκροθάφτης τῶν ἑλληνικῶν



330 – Πῶς ἡ Hellas ἔγινε Ellada

Ἡ πλέον κραυγαλέα ἀπόδειξη ἀποικισμοῦ μίας κουλτούρας ἀπὸ τὴν Δύση εἶναι ἡ ἐξασθένηση τῆς γλώσσης τῆς ἀποικισμένης χώρας μέχρι καὶ ἐξαφανίσεώς της καὶ ἡ ἀντικατάστασή της μὲ τὴν γλῶσσα τοῦ ἀποικιστοῦ.

Ἀκόμη καὶ ἡ παλαιοτάτη κουλτούρα τῶν Ἰνδιῶν σήμερα ἐκφράζεται μέσῳ τῶν ἀγγλικῶν, τῆς γλώσσης τοῦ Ἄγγλου ἀποικιστοῦ καὶ οἱ σημερινὲς πρωτοβουλίες των νὰ ἀναβιώσουν τὰ σανσκριτικά, εἶναι ἔνδειξη τῶν ἀπέλπιδων ἰνδικῶν  προσπαθειῶν νὰ σώσουν τὴν κουλτούρα τῶν Ἰνδιῶν ποὺ ἐξέπεσε στὰ ἀγγλικά.

Ἡ πρόσφατη σύνοδος τῆς Γαλλοφωνίας στὴν Μαδαγασκάρη ἔδειξε σὲ ὅλους μας τὶ ἐστὶ πολιτιτιστικὸ νεκροταφεῖο. Λαοὶ ἀπὸ ὅλες τὶς ἠπείρους τοῦ πλανήτου ἐνεφανίσθησαν ἀπογυμνωμένοι τοῦ παρελθόντος των, ὁμιλῶντας ὄχι τὴν γλῶσσα τῶν προγόνων τους ἀλλὰ τὴν γλῶσσα τοῦ κατακτητοῦ, στὸ μέτρο ποὺ δὲν εἶχαν ἀκόμη τελείως ἐξαφανισθῆ καὶ ἀντικατασταθῆ ἀπὸ τοὺς ἀποικιστές τους, ὅπως οἱ ἀπόντες Ἀμερινδιάνοι ποὺ σήμερα ἔχουν χάσει τὰ πάντα:   τὴν γῆ τους, τὴν κουλτούρα τους, τὴν λαλιά τους καὶ ἔχουν ἀντικατασταθῆ ἀπὸ τοὺς Εὐρωπαίους σφαγεῖς τους.

Ἀπὸ τοὺς δύο τεραστίους πολιτισμοὺς τοῦ πλανήτου, μόνον ὁ κινεζικὸς εὑρίσκεται ἀκόμη ἐντὸς τῆς Κίνας καὶ ὁμιλεῖ κινεζικά. Ὁ ἑλληνικός, ἀπὸ τὸ 1821, ἔχει δραπετεύσει στὴν Δύση καὶ ὁμιλεῖ ἐρασμιακά. Στὴν Ellada ἔχει παραμείνει ἡ ἐκ Κοζάνης κολωνακιώτισσα Ἄννα Διαμαντοπούλου ποὺ τὸ 2001, ὡς ἐπίτροπος τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως, εἶχε προτείνει νὰ θανατωθῇ ἤ ἤδη βαθιὰ λαβωμένη Ἑλλάς, μὲ τὴν ἀντικατάσταση τῶν ἑλληνικῶν ἀπὸ τὰ ἀγγλικά, ὡς ἐπισήμου γλώσσης τοῦ ἀθηναϊκοῦ κρατιδίου. Δηλαδή, ὅπως συνηθίζεται στὸ Κολωνάκι νὰ λέγεται τὸ ἀπόφθεγμα τοῦ στιχουργοῦ Γιάννη Κακουλίδη: «Dear Madam, ti Lozani ti Kozani»!

Ὁ Χριστὸς ὡμίλησε στὸν Πόντιο Πιλᾶτο στὰ ἑλληνικά. Σήμερα, οἱ ἐναπομείναντες Γραικύλοι βοηθοῦν τὴν ντόπια προσπάθειά τους ἐξαφανίσεως τῆς πλανητικῆς σημασίας τῶν ἑλληνικῶν (ποὺ ὁμιλεῖται ἀκόμη μόνον στὴ Ὀξφόρδη), πρὸς χάριν τῶν ἑλληνικῶν κρεoλικῶν pidgin English.  Δίπλα στὰ Greek Pidgin English, ἔχουμε καὶ λέμε: 

American Indian Pidgin English, Cameroonian Pidgin English, Chinese Pidgin English, Butler English (India), Hawaiian Pidgin English, Japanese Bamboo English, Japanese Pidgin English, Korean Bamboo English, Kru Pidgin English, Liberian Interior Pidgin English, Micronesian Pidgin English, Nauru Chinese Pidgin English, Nigerian Pidgin, Papuan Pidgin English (Tok Pisin), Port Jackson Pidgin English, Queensland Kanaka English, Samoan Plantation Pidgin, Solombala-English, Thai Pidgin English, West African Pidgin English, Aboriginal Pidgin English, Solomon Islands Pijin.

Οἱ σημερινοὶ ἀπόγονοι τῶν Γραικύλων τοῦ Β΄αίῶνος π.Χ., συμβάλλουν στὴν τοποθέτηση τῶν ἑλληνικῶν μέσα στὴν Εὐρώπη, στὸ ἐπίπεδο τῶν ὁλλανδικῶν καὶ τῶν δανικῶν, ὡς ἀκρωτηριασμένα, πρῶτα ἀπὸ τὸν Δελμοῦζο καὶ μετὰ ἀπὸ τὸ μονοτονικό –συντόμως δὲ ἀπὸ τὸ λατινικό- καὶ γελοιοποιημένα ἀπὸ τὴν βαρβαρικὴ δημοτικὴ τῶν δασκάλων καὶ φιλολόγων διορθωτῶν καὶ μεταφραστῶν ποὺ λυμαίνονται τὰ γραφεῖα τῶν ἐκδοτικῶν οἴκων καὶ τῶν ἐφημερίδων.

Πῶς ἐφθάσαμε λοιπὸν στὴν πλανητικῶν διαστάσεων πτώση τοῦ Λόγου  Ἡ καπιταλιστικὴ παγκοσμιοποίηση μὲ τὴν ἐπιβολὴ τῶν ἀμερικανικῶν, ὄχι μόνον δὲν ἥνωσε τὴν ἀνθρωπότητα ὅπως τὸ εἶχαν κάνει τὰ σασνκριτικά, ἀλλὰ ἀντιθέτως οἰκοδόμησε ἕναν νέο πύργο τῆς Βαβέλ. Ἡ γῆ ἐγέμισε μὲ χιλιάδες ὑποβαθμισμένες διαλέκτους –μεταξὺ αὐτῶν καὶ τῶν κρεολικῶν γραικυλικῶν- ποὺ ἔχουν κοινὸ παρανομαστὴ μίαν ἀπιθάνως πτωχὴ γλῶσσα: τὰ φιλιππινέζικα ἀμερικανικὰ τοῦ διαδικτύου.

Ἕλληνες πατριῶτες! Καιρὸς εἶναι νὰ καταργήσουμε ἀπὸ ὅλα τὰ ἑλληνικὰ κυβερνητικὰ κτίρια καὶ γραφεῖα, τὸ κουρελόπανο-σημαία τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως καὶ νὰ πετάξουμε στὸν βυθὸ τοῦ Αἰγαίου τὸ ἀτιμωτικὸ εὐρώ, ἐπαναφέροντας τὸ ἀρχαῖο νόμισμα, τὴν δραχμή, ποὺ ἐμνημονεύετο ἀκόμη καὶ στὴν Βίβλο καὶ τὸ Κοράνι καὶ σήμερα ἀκόμη χρησιμοποιεῖται μὲ τὴν ὀνομασία ντρὰμ τῆς Ἀρμενίας, ντιρχὰμ τοῦ Μαρόκου καὶ τὸ ντιρχὰμ τῶν Ἡνωμένων Ἀραβικῶν Ἐμιράτων.

Ὁ Σπυρίδων Λάμπρος (1851-1919), στὴν μελέτη του περὶ τῆς ἑλληνικῆς ὡς ἐπισήμου γλώσσης τῶν σουλτάνων (Νέος Ἑλληνομνήνων, τ.5, 1908, σσ. 40-78), ἔγραφε: «Καίτοι ἡ ἑλληνικὴ ἐχρησίμευσε ὡς ἐπίσημος γλῶσσα τῶν Ἀράβων, Σελδσουκιδῶν καὶ Μαμελούκων σουλτάνων, εἶναι λυπηρὸν, ὅτι ἐλάχιστα μόνον ἔχομεν γράμματα ἐξελθόντα ἐκ τῶν γραφείων τῶν μωαμεθανικῶν τούτων αὐλῶν...Ἡ χρῆσις τῆς ἑλληνικῆς ὡς ἐπισήμου γλώσσης ἐξηκολούθησε αὕτη νὰ χρησιμεύῃ ὡς τοιαύτη καὶ παρὰ τοῖς Ὀθωμανοῖς Τούρκοις...Περιοριζόμενοι εἰς μόνα τὰ ἀπὸ Μουρὰτ μέχρι τοῦ ἐν ἔτει 1570 ἐκδοθέντος ὑπὸ τοῦ Σελὶμ Β΄, ἔχομεν ἐνώπιον ἡμῶν χαρτοφυλάκιον ὁλόκληρον γραμμάτων τῶν Ὀθωμανῶν σουλτάνων, περιλαμβάνον  χρονικὸν διάστημα ἑκατὸν τεσσαράκοντα ὅλων ἐτῶν, καθ’ἅ οἱ σουλτᾶνοι ἐποιοῦντο χρῆσιν τῆς ἑλληνικῆς ὡς ἐπισήμου γλώσσης τῆς Ὑψηλῆς Πύλης». Σήμερα ἡ θεόπνευστη γλῶσσα τῶν Ἑλλήνων εὑρίσκεται ἐγκαταλελειμμένη στὸν σκουπιδότοπο τῶν πολιτικῶν, φιλολόγων καὶ ἀρχαιολόγων.

Δημήτρης Κιτσίκης                                     29 Νοεμβρίου 2016