610 – Διογένης καὶ Ἀλέξανδρος: Ἡ ἔξοδος ἀπὸ τὴν ἀνάγκη

610 – Διογένης καὶ Ἀλέξανδρος: Ἡ ἔξοδος ἀπὸ τὴν ἀνάγκη

(Ἀφορμὴ τοῦ παρόντος εἶναι τὸ ἀξιοπρόσεκτο ἄρθρο τῆς ἱστοσελίδος Ἀρετὴ καὶ Τόλμη, τῆς 1^ης Αὐγούστου 2020, μὲ τίτλο, Ἡ ἀξιοπρέπεια)

Ἡ βασικὴ διαφορὰ πολιτισμοῦ (ἑλληνισμοῦ , σινισμοῦ) καὶ βαρβαρότητος (φραγκισμοῦ) εἶναι ὁ Διογένης στὸ βαρέλι του καὶ ὁ Ἀλέξανδρος, πέρσης βασιλεύς. Ἡ μυθικὴ συνάντησίς τους στὴν Κόρινθο ἀποδεικνύει παρὰ ταῦτα ὅτι ὁ Ἀλέξανδρος παρέμενε ἕλλην καὶ ὄχι πέρσης ὅταν ἔλεγε, «ἐὰν δὲν ἤμουν Ἀλέξανδρος θὰ ἤθελα νὰ εἶμαι Διογένης».

Ὅταν στὸ Παρίσι, στὴν ἐφηβεία μου, ἠκολούθησα ὡς μποὲμ ὑπαρξιστὴς τὸν φιλόσοφο Σάρτρ τῆς ἀναζητήσεως τῆς ἐλευθερίας μου ἀντὶ τοῦ καλογηρικοῦ βίου, ἀπέτυχα νὰ γίνω Διογένης παρὰ τὴν ἀποτίναξι ἀπὸ τὴν καθημερινή μου ζωὴ τῶν δεσμῶν τῆς κοινωνικῆς ζωῆς. Μακρυμάλλης, ἐφοροῦσα τὸ ἴδιο μαῦρο φθαρμένο ῥοῦχο κοιμώμενος σὲ ῥάντζο.

Γιατὶ ἀπέτυχα; Διότι δὲν εἶχα κατορθώσει νὰ διαμορφώσω μέσα μου τὴν μοναχικὴ ἁρμονία τοῦ Διογένους, ποὺ θὰ μὲ ἀπελευθέρωνε, ἔστω καὶ μερικῶς, ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῆς ἀνάγκης.

Ὁ καπιταλισμὸς εἶναι τὸ σύστημα τῆς ἀπολύτου ἐξαρτήσεως ἀπὸ τὴν ἀνάγκη τῆς τεχνολογίας ποὺ ἀφημένη στὴν τρελλὴ ἐπιτάχυνσι τῆς προόδου της, μὲ μόνο στόχο τὸ χρηματικὸ κέρδος, ἀνατρέπει τὴν σχέσι ἀνθρώπου καὶ μηχανῆς -ποὺ στὸν ἑλληνικὸ καὶ τὸν κινεζικὸ πολιτισμὸ ἐλειτούργει  ὑπὲρ τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῆς πνευματικῆς του ἁρμονίας- ὑπὲρ τῆς ὑποδουλώσεώς του στὸν ἀέναο τεχνολογικὸ γιγαντισμό.

Ὁ Διογένης στὸ βαρέλι, ὅπως ὁ Παμβομβιστὴς στὰ δάση τῆς Ἀμερικῆς, ἤ ὁ ἐρημίτης στὴν ἄνυδρη ἔρημο, δηλώνει τὴν ψυχική του ἐπάρκεια ἀποχωριζόμενος ἀκόμη καὶ τὸ μεταλλικὸ κύπελλό του πίνοντας ὕδωρ μὲ τὴν παλάμη του καὶ ζητῶντας ἀπὸ τὸν Ἀλέξανδρο νὰ μεριάσῃ τὸ ἄλογό του γιὰ νὰ βλέπῃ τὸν ἥλιο, ἐνῷ ὁ Ἀλέξανδρος καλπάζει πρὸς  τὰ Ἰμαλάϊα ψάχνοντας πάντα τὴν οὐτοπικὴ ὑλικὴ ἐπάρκεια ποὺ ἐλπίζει ὅτι θὰ τοῦ δώσῃ ἡ τεχνολογικὴ αὐταπάτη τῆς χίμαιρας τῶν ὀάσεων τῆς ἐρήμου.

Τὶ τρέχεις, ποῦ πᾶς, περιπλανόμενος στὰ ἄκρα τῆς γῆς ὅπως ὁ Ἀλέξανδρος -λέγει ὁ Βολταῖρος στὸν ἥρωα Candide τοῦ μυθιστορήματός του. Μεῖνε στὸν ἐσωτερικό σου κῆπο ὅπως ὁ Διογένης στὸ βαρέλι του γιὰ νὰ ἀπολαύσῃς τὸν ἥλιο τῆς ἁρμονίας τῆς ψυχῆς σου καὶ ἄφησε τὸν σκύλο σου  νὰ γαυγίζῃ ἀπὸ τροφικὴ ἀνάγκη ἐπαρκείας.

Δημήτρης Κιτσίκης                          8 Αὐγούστου 2020

 

492 -Ἐξουσία, Κράτος καὶ Ὀρθόδοξος ἀντικοινοβουλευτισμός:

Περὶ ἀνάγκης

Ἡ τυραννία τῆς ἀνάγκης καὶ ἡ ἀνάγκη ὡς ἐξουσία

(σχετικὰ μὲ τὴν λέξι ποὺ πρωτοστατεῖ στὸ μυθιστόρημα τοῦ Βίκτωρος Οὐγκώ, «Ἡ παναγία τῶν Παρισίων»)

"Ὁ ἀγαπημένος Στἀλιν εἶναι ἡ εὐτυχία τοῦ λαοῦ"

Ἡ «ἀνάγκη» ποὺ ἐπεβλήθη ἀπὸ τὴν εἱμαρμένη τῆς ἀρχαίας Ἑλλάδος καὶ ἀπὸ τὴν ὁποία μᾶς ἀπηλευθέρωσε ὁ Χριστός

Ὁ Στάλιν ἔζησε ὅλην του τὴν ζωὴ ὡς ἀσκητής, ὡς ἁπλὸς στρατιώτης, μὲ μόνιμη σκέψη τὸν λαό του καὶ τὴν παγκοσμία ἐπανάσταση τοῦ σοσιαλισμοῦ, σὲ πλήρη ἀντίθεση μὲ τοὺς πολιτικοὺς τοῦ κοινοβουλευτισμοῦ ποὺ μόνο τους μέλημα εἶναι ὁ προσωπικός τους ἐμπλουτισμός. Ποτὲ δὲν προώθησε μέλος τῆς οἰκογενείας του, σὲ πλήρη ἀντίθεση μὲ τὶς οἰκογενειακὲς δυναστεῖες τῶν βουλευτῶν ὅπως τῶν Μητσοτάκηδων, τῶν Καραμανλήδων καὶ τῶν Παπανδρέου ποὺ ἀντεκατέστησαν τοὺς βασιλεῖς, γι'αὐτὸ καὶ εἶναι σφόδρα ἀντιβασιλικοί!

Ἄν καὶ προσωπικὰ ἄθεος, ὁ Στάλιν ὑπεραμύνθη τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, καταπολεμῶντας τὸν οὐνιτισμὸ καὶ τὸν ῥωμαιοκαθολικισμό, σὲ σημεῖο μάλιστα ποὺ ὀρθόδοξοι Ῥῶσοι νὰ τὸν θεωροῦν ἅγιο ὅπως τὸν ἐπίσης μὴ χριστιανὸ Μέγα Κωνσταντῖνο.

Ὑπῆρξε ἀπηνὴς ἐχθρὸς τοῦ χρήματος καὶ τοῦ βολέματος, γι'αὐτὸ καὶ οἱ συνεργάτες του, ἐπιρρεπεῖς στὴν διαφθορά, τὸν ἐφοβοῦντο ἐνῷ ὁ λαὸς τὸν ἐλάτρευε.   Μέγας ἐγκληματίας ὅπως ὅλοι οἱ ἡγέτες αὐτοκρατοριῶν, ὅπως ἦταν καὶ ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος καὶ οἱ Ὀρθόδοξοι μονάρχες τοῦ Βυζαντίου, ἦταν δίκαιος ἀλλὰ ὄχι εὔσπλαγχνος. Τοῦ ἄρεσε νὰ παρομοιάζεται μὲ τὸν τσάρο Ἰβὰν τὸν Τρομερό. 

Οἱ νᾶνοι τῆς ἐξουσίας ποὺ τὸν διεδέχθησαν καὶ ὕβρισαν τὴν μνήμη του, ὅπως οἱ Χρουστσώβ, Γκορμπατσώβ καὶ Γιέλτσιν, ἁπλῶς ηὔξησαν τὸ ἀνάστημά του καὶ ἄξιος συνεχιστὴς του ἐμφανίζεται σήμερα ὁ Βλαδίμηρος Πούτιν. Ὡς ἐγκόσμιος ἀσκητής, ὁ Στάλιν ἔθεσε τὸ θέμα τῆς σχέσεως τοῦ ἀσκητοῦ μὲ τὴν ἐξουσία. Γιὰ μία γενικὴ θεώρηση τῆς σχέσεως ἐξουσίας, κράτους καὶ Ὀρθοδοξίας, παραπέμπουμε στὸ βιβλίο μου, Τὸ Βυζαντινὸ πρότυπο διακυβερνήσεως καὶ τὸ τέλος τοῦ κοινοβουλευτισμοῦ, Ἀθήνα, Ἔσοπτρον, 2001,  261 σελίδες .

Δημήτρης Κιτσίκης

(Ἐνδιάμεση Περιοχή-Τριμηνιαῖο περιοδικὸ γεωπολιτικῆς— Τεῦχος 46 – 2007)

423 - Ἀνάγκη καὶ Ἐλευθερία

Ὁ Ἐσταυρομένος Διόνυσος-Χριστός

Ἀπὸ τὸν ἐξωγήϊνο Ἕλληνα στὸν Γραικύλο κατὰ Χάρρυ Κλύνν

423 - Ἀνάγκη καὶ Ἐλευθερία

Ἀνάγκη καὶ ἐλευθερία εἶναι δύο ἔννοιες μεταφυσικὲς ποὺ προσδιορίζουν τὸν ἑλληνισμό διαχρονικὰ μὲ μεταίχμιο τὴν γέννησι τοῦ Χριστοῦ. Πρὸ Χριστοῦ ἡ Ἀνάγκη, μετὰ Χριστὸν ἡ Ἐλευθερία.

Ὁ πρὸ Χριστοῦ Ἕλλην ἦταν ἐγκλωβισμένος στὴν φυλακὴ τῆς Ἀνάγκης. Ἐξέφραζε τὴν κατάστασί του αὐτὴ μέσῳ τῆς ἀρχαίας τραγωδίας. Οἱ Ἕλληνες, ἐρχόμενοι ἀπὸ τὸ Διάστημα, ὡς ἐξωγήϊνοι ποὺ ἦσαν, εἶχαν προσγειωθῆ στὸ διαστημοδρόμειο τοῦ Ὀλύμπου καὶ τὸ θεϊκό τους DNA εἶχε μεταφερθῆ στοὺς γύρω κάμπους ὅπου ἔζουν πυγμαῖοι καὶ παρὰ τὶς συνεχεῖς αἱμομιξίες μὲ τοὺς θνητοὺς τοῦ κάμπου, μέχρι σήμερα ὑπερισχύει τὸ ἰδικό τους DNA. Διὰ τοῦτο καὶ ὁ Ἕλλην, μεταμορφωμένος συνεχῶς,  εἶναι ἀθάνατος.

Μὴ γνωρίζοντας τὴν ἐξωγήϊνη προέλευσι τῶν Ἑλλήνων, οἱ πυγμαῖοι τοῦ κάμπου, τοὺς ἀπεκάλεσαν θεούς, τοὺς δώδεκα θεοὺς τοὺ Ὀλύμπου. Ὑποταγμένοι σὲ αὐτοὺς προσεπάθησαν, μέσῳ τοῦ Προμηθέως νὰ ἀπελευθερωθοῦν ἀπὸ αὐτούς, ἀλλὰ ματαίως. Ἡ Ἀνάγκη τοὺς ἐκράτει καθηλωμένους. Οἱ κραυγές των ἀπελπισίας ἐγέμιζαν τὰ θέατρά τους. «Γιατί τόσο ἀνεξήγητο αἷμα; Γιατὶ τόση τραγωδία;»

Εἶχε ἔλθει ἕνας ἄλλος θεὸς ἐξ  Ἀνατολῶν, ἀπὸ τὴν Ἰνδία, ποὺ ἀρχαῖοι γεωγράφοι ἀπεκάλουν «Νέα Ἑλλάς», ὁ Δίας τῆς Νύσσης, ὁ Διόνυσος, θεὸς τοῦ ἔρωτος. Ὁ Διόνυσος, ἀπὸ τὴν  ἑλληνικὴ μυθολογία μετεπήδησε στὸ Ἰσραὴλ ὡς Χριστός, ὁ ὁποῖος μετουσίωσε τὸν ἔρωτα σὲ ἀγάπη. Ὁ ἔρως τοῦ Διονύσου ἐξεφράζετο στὸ ἀρχαῖο θέατρο ὡς τραγωδία τῆς Ἀνάγκης. Ὁ Χριστός, ὡς ἕλλην Διόνυσος ἀναβιβάζοντας τὸν ἔρωτα σὲ ἀγάπη μετουσίωσε τὴν ἀνάγκη σὲ ἐλευθερία, δίδοντας στὸν ἄνθρωπο τὸ αὐτεξούσιο, δηλαδὴ τὴν δυνατότητα νὰ ἐπιλέξῃ μεταξὺ τοῦ κακοῦ καὶ τοῦ καλοῦ, ἱδρύοντας τὴν Νέα Ἱερουσαλήμ.

Ἰδοὺ ἡ ταύτησις ἀλλὰ καὶ τὸ ξεπέρασμα τοῦ διονυσιακοῦ ἔρωτος ἀπὸ τὴν χριστιανικὴ ἀγάπη, ἑνὸς ἀποκλειστικοῦ ἑλληνικοῦ ἐγχειρήματος, ἔτσι ὅπως περιγράφεται ἀπὸ τοὺς ξένους:

• Dionysus was born of a virgin on "December 25th" or the winter solstice.
• He is the son of the heavenly Father.
• As the Holy Child, Bacchus was placed in a cradle/crib/manger "among beasts."
• Dionysus was a traveling teacher who performed miracles.
• He was the God of the Vine, and turned water into wine.
• Dionysus rode in a "triumphal procession" on an ass.
• He was a sacred king killed and eaten in an eucharistic ritual for fecundity and purification.
• The god traveled into the underworld to rescue his loved one, arising from the land of the dead after three days.
• Dionysus rose from the dead on March 25th  and ascended into heaven.
• Bacchus was deemed "Father," "Liberator" and "Savior." 
• Dionysus was considered the "Only Begotten Son," "King of Kings," "God of Gods," "Sin Bearer," "Redeemer,"  "Anointed One" and the "Alpha and Omega."
• He was identified with the Ram or Lamb.
• His sacrificial title of "Dendrites" or "Young Man of the Tree" indicates he was hung on a tree or crucified.

Φύσις καὶ κοινωνία εἶναι ἑλληνικὲς ἔννοιες. Ἡ φύσις βασίζεται στὴν ἀνισότητα καὶ τὴν διαφορετικότητα.Ὑπάρχουν ἀνώτερα πλάσματα καὶ κατώτερα πλάσματα. Ὁμοιομορφία ὅμως δὲν ὑπάρχει. Ἡ διαφορετικότητα εἶναι παντοῦ. Ἡ κοινωνία, ὡς τεχνητὸ κατασκεύασμα τοῦ ζωϊκοῦ βασιλείου βασίζεται σὲ κανόνες ποὺ ἐπινόησαν ζῶα καὶ ἄνθρωποι γιὰ νὰ ζοῦν ἐν ὁμονοίᾳ.

Οἱ σημερινὲς ἀνθρώπινες κοινωνίες ἐπινόησαν τὴν ἠθικὴ ποὺ διαφέρει σὲ κάθε διαφορετικὴ κοινωνία. Συχνά, οἱ ἠθικοὶ κανόνες ἀντιστρατεύονται τοὺς νόμους τῆς φύσεως. Ὑποστηρίζουν τὴν ἰσότητα καὶ τὴν ὁμοιομορφία.  Ἀποφασίζουν καὶ ἐπιβάλλουν κατὰ τὸ δοκοῦν σχέσεις μεταξὺ τῶν ἀτόμων ποὺ δὲν ὑπάρχουν στὴν φύσι. Ἡ θρησκεία, ὡς κατασκεύασμα τῆς ἀνθρωπίνης κοινωνίας ἐπιβάλλει κανόνες ἠθικῆς ποὺ συχνὰ ἀντιστρατεύονται τὴν φύσι. Γιὰ τὸν λόγο αὐτό ἡ Ὀρθοδοξία δὲν βασίζεται στὴν ἠθικὴ ἀλλὰ στὴν πίστι καὶ μόνο.

Στὸ ἐπίπεδο τῶν τριῶν ἰδεολογιῶν, κομμουνισμός, φιλελευθερισμός, φασισμός, οἱ δύο πρῶτες βασίζονται στὸν μῦθο τῆς ἰσότητος μεταξὺ φύλων καὶ φυλῶν, στὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα ἤ τὴν ἰσότητα ἐντὸς μίας κοινωνικῆς τάξεως. Μόνον ὁ φασισμὸς εἶναι κοντὰ στὴν φύσι, ἐφ’ὅσον ἀποδέχεται  τὴν ἀνισότητα καὶ τὴν διαφορετικότητα.

Ὅσο γιὰ τὴν Ἐλευθερία, καμμία ἐκ τῶν τριῶν ἰδεολογιῶν δὲν ξεφεύγει ἀπὸ τὴν Ἀνάγκη καὶ δὲν τὴν ἐξασφαλίζει. Ἐλευθερία δίνει μόνον ἡ πίστις στὸν Χριστὸ διὰ τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ καμμία θρησκεία, ἰδίως ὄχι τὸ Ἰσλάμ.

Δημήτρης Κιτσίκης                                                                     21 Μαΐου 2018

Τὸ κλασσικὸ χαρρυκλυννικὸ ἔργο καταδικασμοῦ τοῦ γραικυλισμοῦ