423 - Ἀνάγκη καὶ Ἐλευθερία

Ὁ Ἐσταυρομένος Διόνυσος-Χριστός

Ἀπὸ τὸν ἐξωγήϊνο Ἕλληνα στὸν Γραικύλο κατὰ Χάρρυ Κλύνν

423 - Ἀνάγκη καὶ Ἐλευθερία

Ἀνάγκη καὶ ἐλευθερία εἶναι δύο ἔννοιες μεταφυσικὲς ποὺ προσδιορίζουν τὸν ἑλληνισμό διαχρονικὰ μὲ μεταίχμιο τὴν γέννησι τοῦ Χριστοῦ. Πρὸ Χριστοῦ ἡ Ἀνάγκη, μετὰ Χριστὸν ἡ Ἐλευθερία.

Ὁ πρὸ Χριστοῦ Ἕλλην ἦταν ἐγκλωβισμένος στὴν φυλακὴ τῆς Ἀνάγκης. Ἐξέφραζε τὴν κατάστασί του αὐτὴ μέσῳ τῆς ἀρχαίας τραγωδίας. Οἱ Ἕλληνες, ἐρχόμενοι ἀπὸ τὸ Διάστημα, ὡς ἐξωγήϊνοι ποὺ ἦσαν, εἶχαν προσγειωθῆ στὸ διαστημοδρόμειο τοῦ Ὀλύμπου καὶ τὸ θεϊκό τους DNA εἶχε μεταφερθῆ στοὺς γύρω κάμπους ὅπου ἔζουν πυγμαῖοι καὶ παρὰ τὶς συνεχεῖς αἱμομιξίες μὲ τοὺς θνητοὺς τοῦ κάμπου, μέχρι σήμερα ὑπερισχύει τὸ ἰδικό τους DNA. Διὰ τοῦτο καὶ ὁ Ἕλλην, μεταμορφωμένος συνεχῶς,  εἶναι ἀθάνατος.

Μὴ γνωρίζοντας τὴν ἐξωγήϊνη προέλευσι τῶν Ἑλλήνων, οἱ πυγμαῖοι τοῦ κάμπου, τοὺς ἀπεκάλεσαν θεούς, τοὺς δώδεκα θεοὺς τοὺ Ὀλύμπου. Ὑποταγμένοι σὲ αὐτοὺς προσεπάθησαν, μέσῳ τοῦ Προμηθέως νὰ ἀπελευθερωθοῦν ἀπὸ αὐτούς, ἀλλὰ ματαίως. Ἡ Ἀνάγκη τοὺς ἐκράτει καθηλωμένους. Οἱ κραυγές των ἀπελπισίας ἐγέμιζαν τὰ θέατρά τους. «Γιατί τόσο ἀνεξήγητο αἷμα; Γιατὶ τόση τραγωδία;»

Εἶχε ἔλθει ἕνας ἄλλος θεὸς ἐξ  Ἀνατολῶν, ἀπὸ τὴν Ἰνδία, ποὺ ἀρχαῖοι γεωγράφοι ἀπεκάλουν «Νέα Ἑλλάς», ὁ Δίας τῆς Νύσσης, ὁ Διόνυσος, θεὸς τοῦ ἔρωτος. Ὁ Διόνυσος, ἀπὸ τὴν  ἑλληνικὴ μυθολογία μετεπήδησε στὸ Ἰσραὴλ ὡς Χριστός, ὁ ὁποῖος μετουσίωσε τὸν ἔρωτα σὲ ἀγάπη. Ὁ ἔρως τοῦ Διονύσου ἐξεφράζετο στὸ ἀρχαῖο θέατρο ὡς τραγωδία τῆς Ἀνάγκης. Ὁ Χριστός, ὡς ἕλλην Διόνυσος ἀναβιβάζοντας τὸν ἔρωτα σὲ ἀγάπη μετουσίωσε τὴν ἀνάγκη σὲ ἐλευθερία, δίδοντας στὸν ἄνθρωπο τὸ αὐτεξούσιο, δηλαδὴ τὴν δυνατότητα νὰ ἐπιλέξῃ μεταξὺ τοῦ κακοῦ καὶ τοῦ καλοῦ, ἱδρύοντας τὴν Νέα Ἱερουσαλήμ.

Ἰδοὺ ἡ ταύτησις ἀλλὰ καὶ τὸ ξεπέρασμα τοῦ διονυσιακοῦ ἔρωτος ἀπὸ τὴν χριστιανικὴ ἀγάπη, ἑνὸς ἀποκλειστικοῦ ἑλληνικοῦ ἐγχειρήματος, ἔτσι ὅπως περιγράφεται ἀπὸ τοὺς ξένους:

• Dionysus was born of a virgin on "December 25th" or the winter solstice.
• He is the son of the heavenly Father.
• As the Holy Child, Bacchus was placed in a cradle/crib/manger "among beasts."
• Dionysus was a traveling teacher who performed miracles.
• He was the God of the Vine, and turned water into wine.
• Dionysus rode in a "triumphal procession" on an ass.
• He was a sacred king killed and eaten in an eucharistic ritual for fecundity and purification.
• The god traveled into the underworld to rescue his loved one, arising from the land of the dead after three days.
• Dionysus rose from the dead on March 25th  and ascended into heaven.
• Bacchus was deemed "Father," "Liberator" and "Savior." 
• Dionysus was considered the "Only Begotten Son," "King of Kings," "God of Gods," "Sin Bearer," "Redeemer,"  "Anointed One" and the "Alpha and Omega."
• He was identified with the Ram or Lamb.
• His sacrificial title of "Dendrites" or "Young Man of the Tree" indicates he was hung on a tree or crucified.

Φύσις καὶ κοινωνία εἶναι ἑλληνικὲς ἔννοιες. Ἡ φύσις βασίζεται στὴν ἀνισότητα καὶ τὴν διαφορετικότητα.Ὑπάρχουν ἀνώτερα πλάσματα καὶ κατώτερα πλάσματα. Ὁμοιομορφία ὅμως δὲν ὑπάρχει. Ἡ διαφορετικότητα εἶναι παντοῦ. Ἡ κοινωνία, ὡς τεχνητὸ κατασκεύασμα τοῦ ζωϊκοῦ βασιλείου βασίζεται σὲ κανόνες ποὺ ἐπινόησαν ζῶα καὶ ἄνθρωποι γιὰ νὰ ζοῦν ἐν ὁμονοίᾳ.

Οἱ σημερινὲς ἀνθρώπινες κοινωνίες ἐπινόησαν τὴν ἠθικὴ ποὺ διαφέρει σὲ κάθε διαφορετικὴ κοινωνία. Συχνά, οἱ ἠθικοὶ κανόνες ἀντιστρατεύονται τοὺς νόμους τῆς φύσεως. Ὑποστηρίζουν τὴν ἰσότητα καὶ τὴν ὁμοιομορφία.  Ἀποφασίζουν καὶ ἐπιβάλλουν κατὰ τὸ δοκοῦν σχέσεις μεταξὺ τῶν ἀτόμων ποὺ δὲν ὑπάρχουν στὴν φύσι. Ἡ θρησκεία, ὡς κατασκεύασμα τῆς ἀνθρωπίνης κοινωνίας ἐπιβάλλει κανόνες ἠθικῆς ποὺ συχνὰ ἀντιστρατεύονται τὴν φύσι. Γιὰ τὸν λόγο αὐτό ἡ Ὀρθοδοξία δὲν βασίζεται στὴν ἠθικὴ ἀλλὰ στὴν πίστι καὶ μόνο.

Στὸ ἐπίπεδο τῶν τριῶν ἰδεολογιῶν, κομμουνισμός, φιλελευθερισμός, φασισμός, οἱ δύο πρῶτες βασίζονται στὸν μῦθο τῆς ἰσότητος μεταξὺ φύλων καὶ φυλῶν, στὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα ἤ τὴν ἰσότητα ἐντὸς μίας κοινωνικῆς τάξεως. Μόνον ὁ φασισμὸς εἶναι κοντὰ στὴν φύσι, ἐφ’ὅσον ἀποδέχεται  τὴν ἀνισότητα καὶ τὴν διαφορετικότητα.

Ὅσο γιὰ τὴν Ἐλευθερία, καμμία ἐκ τῶν τριῶν ἰδεολογιῶν δὲν ξεφεύγει ἀπὸ τὴν Ἀνάγκη καὶ δὲν τὴν ἐξασφαλίζει. Ἐλευθερία δίνει μόνον ἡ πίστις στὸν Χριστὸ διὰ τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ καμμία θρησκεία, ἰδίως ὄχι τὸ Ἰσλάμ.

Δημήτρης Κιτσίκης                                                                     21 Μαΐου 2018

Τὸ κλασσικὸ χαρρυκλυννικὸ ἔργο καταδικασμοῦ τοῦ γραικυλισμοῦ 

399 – Ὁ προφήτης Χάρρυ Κλύνν καὶ ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας-Γραικυλικὸς ἀντισημιτισμός

Ὁ χαρρυκλυννικὸς γραικύλος, ὑπεύθυνος τῆς οἰκονομικῆς καὶ πολιτισμικῆς 

ἑλληνικῆς κρίσεως, ἀπὸ τὸ 2009

399 – Ὁ προφήτης Χάρρυ Κλύνν καὶ ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας- Γραικυλικὸς ἀντισημιτισμός

Σὲ σημερινή του συνέντευξι στὸν διευθυντὴ τῆς «Καθημερινῆς» Ἀλέξη Παπαχελᾶ, ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας Ἀναστάσιος ἐξήγησε στὸν ἑλληνικὸ λαὸ πῶς νὰ ἀντισταθῇ στὴν παρακμή.

Ὅπως γνωρίζουμε, ὁ γραικυλισμὸς τοῦ Ἕλληνος ἐπισημαίνεται, ἀρχίζοντας ἀπὸ τὸν πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας, μέσῳ τοῦ πρωθυπουργοῦ, τῶν ὑπουργῶν, τῶν βουλευτῶν, τῶν περιφερειαρχῶν, τῶν δημάρχων, τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων, μέχρι καὶ τὸν τελευταῖο πολίτη, συνταξιοῦχο, ἐργαζόμενο, ἀγρότη καὶ ἄνεργο, στὸ φαινόμενο τοῦ «πάντα φταίει ὁ διπλανός, ποτὲ ἐγώ» καὶ στὸ ὅτι, ὡς τυπικὸς «θατζῆς» τοῦ θά, θά,θά... ἡ λύση εὑρίσκεται στὸ ὅτι «θά» πρέπει νὰ γίνῃ αὐτὸ καὶ ἐκεῖνο, πάντα ἀπὸ τὸν ἄλλο, ποτὲ ἀπὸ τὸν ἑαυτό του, ποὺ ἐκτὸς τοῦ διπλανοῦ, φταίει ἡ Τουρκία, ἡ Ἀλβανία, τὰ Σκόπια, τὸ Ἰσραήλ, οἱ ἑβραῖοι, οἱ σιωνιστές, οἱ μασόνοι, οἱ κομμουνιστές, οἱ φασίστες, οἱ καπιταλιστές, ὁ Σόϋμπλε, ἡ Μέρκελ καὶ ποτὲ μὰ ποτὲ ἐγώ, ποὺ μὲ ἐκμεταλλεύονται οἱ πάντες.

Παρὰ ταῦτα, ὡς γραικύλοι ἀπονευρωμένοι, καθόμαστε ὑπομονετικὰ στὶς ἀτελείωτες οὐρὲς τῶν δημοσίων ὑπηρεσιῶν καὶ τῶν τραπεζῶν καὶ δεχόμεθα νὰ ψηφίζουμε σὰν πρόβατα πρὸς σφαγὴν καὶ ὑπὸ βροχὴν ἀπὸ φτυσίματα, νὰ ὑπακούομε στὸν νόμο, στὴν «ἀνεξάρτητη δικαιοσύνη», νὰ καταδικάζουμε τὴν βία «ἀπὸ ὅπου καὶ νὰ προέρχεται» ἀκολουθῶντας τὴν σοφία τοῦ «ὑπερμάχου τῆς καθημερινότητος» δημοσιογράφου Παπαδάκη, φθάνοντας στὸ σημεῖο νὰ ἀποδεχόμεθα στὴν οὐσία, λόγω παθητικότητος, τὴν ἀρπαγὴ τῶν κατοικιῶν μας, ἐκτὸς βεβαίως τῆς ἰδικῆς μας.

Ἀπέναντι στὴν ἀπίθανη αὐτὴ κατάπτωσι τοῦ μέσου Ἕλληνος γραικύλου, στέκεται ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἀναστάσιος ποὺ εἶχα τὴν χαρὰ νὰ γνωρίσω τὸ 1991, ὅταν ἦτο καθηγητὴς Πανεπιστημίου, εἰδικοῦ τοῦ Ἰσλάμ. Τὴν χρονιὰ ἐκείνη εἴχαμε ὀργανώσει στὴν Ἀθήνα, μὲ τὸν πατέρα Γεώργιο Μεταλληνό, τὸ πρῶτο ἐκ τῶν τεσσάρων συνεδρίων Ὀρθοδοξίας-Ἰσλάμ, μαζὶ μὲ τὴν ἰσλαμικὴ ἰρανικὴ κυβέρνησι τῆς Τεχεράνης καὶ μεταξὺ τῶν συνέδρων εἴχαμε καλέσει τὸν Ἀναστάσιο.

Διαβάζουμε λοιπὸν σήμερα στὴν «Καθημερινή»: «Ἀντίστασι στὴν παρακμὴ καὶ διαφθορά ποὺ εἶχε εἰσβάλει σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς τῆς ζωῆς μας ζητεῖ ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας Ἀναστάσιος σημειώνοντας ὅτι ἡ οἰκονομικὴ κρίσις δὲν ἦλθε σὰν ἀλεξίπτωτο ἀπὸ τὸν οὐρανό. Εἶναι μία συνέπεια μιᾶς συμπεριφορᾶς, ἑνὸς τρόπου ζωῆς τοῦ λαοῦ μας».

Ὁ Ἀναστάσιος προσθέτει, μάλιστα, μὲ ἔμφασι ὅτι γιὰ τὴν κατάστασι ποὺ ἐδημιουργήθη στὴν χώρα ἔχουμε ὅλοι μας εὐθύνη. Διότι, ὅπως εξηγῇ, μὲ τὸν ἕναν τρόπο ἤ τὸν ἄλλο ἐκάναμε ὅλοι ζαβολιὲς καὶ ἐπήραμε μὲ τὸ δαχτυλάκι μας κάτι ἀπὸ τὸ μέλι. Εἶναι καιρὸς γιὰ σοβαρὴ αὐτοκριτικὴ καὶ μετάνοια ἀπό τὸν ἑλληνικὸ λαὸ διότι ἡ αἰτία τῆς κρίσεως εἴμεθα ἐμεῖς καὶ ὄχι οἱ ξένοι.

Ἀκόμη, ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἀναστάσιος ἀντιτίθεται στὶς φωνὲς περὶ μοντερνισμοῦ τῆς Ἐκκλησίας, λέγοντας χαρακτηριστικὰ ὅτι δὲν πρόκειται νὰ γίνῃ MKO. «Τὸ νερὸ δὲν χρειάζεται μοντερνισμό. Τὸ νερὸ ποὺ ἔπιναν ὁ Ὅμηρος καὶ οἱ ἄλλοι, τὸ πίνουμε κι ἐμεῖς σήμερα. Δὲν εἴμεθα πιὸ μοντέρνοι ἐπειδὴ θὰ πιοῦμε κόκα κόλα», σημειώνει. Τέλος, μιλῶντας γιὰ τὸν πόλεμο τοῦ Ἰσλὰμ στὴν Εὐρώπη, ζητεῖ ἀπὸ τὴν Δύση νὰ μελετήσῃ τὶς ἀδικίες ποὺ ἔχει κάνει καὶ νὰ παύσῃ νὰ ὑπονομεύῃ τὸν χριστιανισμό, διότι αὐτὸ δημιουργεῖ  κενὸ πίστεως στὸ ὁποῖο εὐκολώτερα εἰσδύει τὸ Ἰσλάμ.

Ὁ Χάρρυ Κλύνν, ἤδη στὴν δεκαετία τοῦ 1980, μὲ τὶς καταπληκτικές του κασσέτες ἐν μέσῳ ἀνδρεϊκοῦ λαϊκισμοῦ καὶ αὐριανισμοῦ, μὲ τίτλους ὅπως «μαλακὰ πιὸ μαλακὰ»(1984) καὶ «ἔθνος ἀνάδελφον» (1985), εἶχε, 25 χρόνια πρωτοῦ σπάσει τὸ σπυρὶ τῆς διαφθρορᾶς τοῦ καθημερινοῦ λαϊκοῦ γραικύλου, καὶ χυθῇ τὸ πύον τοῦ χυδαίου ἕλληνος τῆς ἀρπαχτῆς ποὺ σήμερα κλαίγεται πὼς τὸν ἀδικοῦν ἐνῷ ἔπρεπε νὰ κείτεται δικαίως ὡς ζητιάνος στὰ πεζοδρόμια τῶν πόλεων καὶ νὰ ἱκετεύῃ γιὰ συγχώρησι, ὁ Χάρρυ Κλὺνν λοιπόν, πρὶν ἀπὸ τὸν ἀρχιεπίσκοπο Ἀναστάσιο καὶ πρὶν ἀπὸ ὅλους μας, εἶχε καταλάβει τὸ βάθος τῆς ἑλληνικῆς παρακμῆς.

Δημήτρης Κιτσίκης                                                         31 Δεκεμβρίου 2017

Ο ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΙΣΜΟΣ,  ΔΥΤΙΚΟΓΕΝΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ  ΤΟΥ ΓΡΑΙΚΥΛΙΣΜΟΥ

Ἡ μελέτη τῆς διεισδύσεως τοῦ ἀντισημιτισμοῦ-ἀντισιωνισμοῦ στὴν Ῥωμηοσύνη ἀποδεικνύει ὅτι πρόκειται γιὰ ῥωμαιοκαθολικὴ δυτικὴ ἀσθένεια ἱσπανικῆς ἰδίως προελεύσεως ποὺ εἰσεχώρησε βαθμιαίως στὸ σῶμα τῆς Ῥωμηοσύνης συνεπείᾳ τῆς δυτικοποιήσεως. Ἡ Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία ἦταν παράδειγμα θρησκευτικῆς ἀνεκτικότητος ἡ ὁποία εἶχε ὑποδεχθῆ στὰ τέλη τοῦ ΙΕ΄αἰῶνος μὲ ἀνοικτὲς ἀγκάλες τοὺς ἐκδιωχθέντες ἑβραίους ἀπὸ τὴν Ἱσπανία. Ἐκείνη τὴν ἐποχὴ ῥωμηοὶ ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ καὶ ἑβραῖοι στὴν Ὀθωμανία συζοῦσαν σὲ πλήρη ἁρμονία. Τὸ πρόβλημα ξεκίνησε στὸν ΙΖ΄ αἰῶνα μὲ τὴν βαθμιαία διείσδυση στὴν Αὐτοκρατορία τῆς δυτικῆς ἐπιρροῆς. Ὁ ῥωμαίϊκος ἀντισημιτισμὸς ἦταν ἤδη αἰσθητὸς στὰ τέλη τοῦ ΙΗ΄αἰῶνος μὲ τὸν Κοσμᾶ τὸν Αἰτωλὸ καὶ ἐνεδυναμώθη μετὰ τὴν δυτικοεμπνευσμένη ἐπανάσταση τοῦ 1821 γιὰ νὰ φουντώσῃ στὸ σήμερα τῆς πλήρους ἐκδυτικοποιήσεως τῶν Γραικύλων.

Ὅπως ἐμφαίνεται ἀπὸ μία πρόσφατη μελέτη τοῦ ἑλληνικοῦ χώρου, «ἡ μεγάλη πλειοψηφία τῶν [ἑλλήνων] ἐρωτηθέντων συμφωνοῦν ἀπόλυτα ἤ ἁπλῶς συμφωνοῦν μὲ τὴν ἄποψη ὅτι οἱ Ἑβραῖοι ἐκμεταλλεύονται τὸ  Ὁλοκαύτωμα, ταυτίζουν τὴν συμπεριφορά τοῦ Ἰσραὴλ πρὸς τοὺς Παλαιστινίους μὲ ἐκείνη τῶν Ναζὶ πρὸς τοὺς Ἑβραίους...ἐνῷ ἡ ἐμπιστοσύνη πρὸς τοὺς Ἑβραίους κυμαίνεται γύρω ἀπὸ τὸ μηδέν» (Περιοδικὸ «Χρονικά», ἔκδοση τοῦ κεντρικοῦ ἰσραηλιτικοῦ συμβουλίου τῆς Ἑλλάδος, τόμος 40, ἀρ. 247, Ἰανουάριος-‘Ιούνιος 2017, σ. 27).

Πράγματι, σήμερα οἱ μόνοι ἑβραιόφιλοι στὸ ἑλληνικὸ δυτικοποιημένο κρατίδιο εἶναι α) οἱ ἔχοντες ἑβραϊκὸ αἷμα β) οἱ ἐπιχειρηματίες μὲ κοινὰ ἐπιχειρηματικὰ συμφέροντα  γ) ἐλάχιστοι διανοούμενοι, συμπεριλαμβανομένου καὶ τοῦ ἑαυτοῦ μου.

Ὁ πρόσφατος αἰφνίδιος καὶ αὐξανόμενος φιλοεβραϊσμὸς προέρχεται ἀπὸ τὸν ἰσλαμιστικὸ κίνδυνο ποὺ ὑποχρεώνει πολλοὺς νὰ προσβλέπουν στὸ Ἰσραὴλ ὡς φρἀγμα  κατὰ τῆς ἰσλαμιστικῆς εἰσβολῆς.

Δημήτρης Κιτσίκης                                                1 Ἰανουαρίου 2018