781 - Παράδεισος Ταϋγέτου

 Ἐδῶ σὲ χωριὸ τοῦ Ταϋγέτου ὁποὺ οἱ ἀγρότες ζοῦν καθημερινά, ὅλον τὸν χρόνο,  ἀγνοώντας ἀκόμη καὶ τὴν λέξι πανδημία, τὴν ὁποίαν ἀκοῦνε ἁπλῶς ἀπὸ τὴν τσιπρομητσοτακικὴ τηλεόρασι ὡς ἀνέκδοτο!

Δημήτρης Κιτσίκης                   26 Ἰουλίου 2021

781 - Ὁ παράδεισος τῶν χωριῶν τοῦ Ταϋγέτου ποὺ ζοῦν ἀμέριμνα, φυσικὰ χωρὶς ποτὲ νὰ φοροῦν μάσκες, καὶ ἀκοῦνε ἀπὸ τὴν τηλεόρασι περίεργα νέα περὶ κάποιας πανδημίας κάποιων ἐμβολίων ποὺ δὲν παίρνουν καὶ δὲν θὰ πάρουν ποτέ. Τὸ γνωρίζω ἀπὸ πρῶτο χέρι,

ἀπὸ τὴν οἰκογένειά μου ἀγροτῶν.

Καὶ σοῦ ἔρχεται ὁ ἄθλιος τσιπρομητσοτακικὸς μηχανισμὸς καὶ σοῦ λέγει, ἐμβολιασμὸς ἤ θάνατος. Ἀστεῖα πράγματα. Liberté, liberté, φωνάζουν οἱ Γάλλοι, καὶ ἐμεῖς ἀμήχανοι στὸν Ταῢγετο, ἀναρωτιόμαστε τὶ τρέχει ἆραγε ἐκεῖ κάτω στὸν κάμπο.

Προσοχὴ λοιπὸν μὴ καὶ μᾶς παρασύρουν στὴν τρέλλα τους καὶ μᾶς κολλήσουν...πανδημία!

Καὶ αὐτὸ πέραν τοῦ ἀρρωστημένου ἐρωτισμοὺ τοὺ Χρήστου Γιανναρᾶ, καταδικασμένου ὡς ὑπόπτου σεξουαλικῆς ἀνωμαλίας ἀπὸ τοὺς πατέρες τοῦ Ἁγίου Ὄρους.

Δημήτρης Κιτσίκης       26 Ἰουλίου 2021

610 – Διογένης καὶ Ἀλέξανδρος: Ἡ ἔξοδος ἀπὸ τὴν ἀνάγκη

610 – Διογένης καὶ Ἀλέξανδρος: Ἡ ἔξοδος ἀπὸ τὴν ἀνάγκη

(Ἀφορμὴ τοῦ παρόντος εἶναι τὸ ἀξιοπρόσεκτο ἄρθρο τῆς ἱστοσελίδος Ἀρετὴ καὶ Τόλμη, τῆς 1^ης Αὐγούστου 2020, μὲ τίτλο, Ἡ ἀξιοπρέπεια)

Ἡ βασικὴ διαφορὰ πολιτισμοῦ (ἑλληνισμοῦ , σινισμοῦ) καὶ βαρβαρότητος (φραγκισμοῦ) εἶναι ὁ Διογένης στὸ βαρέλι του καὶ ὁ Ἀλέξανδρος, πέρσης βασιλεύς. Ἡ μυθικὴ συνάντησίς τους στὴν Κόρινθο ἀποδεικνύει παρὰ ταῦτα ὅτι ὁ Ἀλέξανδρος παρέμενε ἕλλην καὶ ὄχι πέρσης ὅταν ἔλεγε, «ἐὰν δὲν ἤμουν Ἀλέξανδρος θὰ ἤθελα νὰ εἶμαι Διογένης».

Ὅταν στὸ Παρίσι, στὴν ἐφηβεία μου, ἠκολούθησα ὡς μποὲμ ὑπαρξιστὴς τὸν φιλόσοφο Σάρτρ τῆς ἀναζητήσεως τῆς ἐλευθερίας μου ἀντὶ τοῦ καλογηρικοῦ βίου, ἀπέτυχα νὰ γίνω Διογένης παρὰ τὴν ἀποτίναξι ἀπὸ τὴν καθημερινή μου ζωὴ τῶν δεσμῶν τῆς κοινωνικῆς ζωῆς. Μακρυμάλλης, ἐφοροῦσα τὸ ἴδιο μαῦρο φθαρμένο ῥοῦχο κοιμώμενος σὲ ῥάντζο.

Γιατὶ ἀπέτυχα; Διότι δὲν εἶχα κατορθώσει νὰ διαμορφώσω μέσα μου τὴν μοναχικὴ ἁρμονία τοῦ Διογένους, ποὺ θὰ μὲ ἀπελευθέρωνε, ἔστω καὶ μερικῶς, ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῆς ἀνάγκης.

Ὁ καπιταλισμὸς εἶναι τὸ σύστημα τῆς ἀπολύτου ἐξαρτήσεως ἀπὸ τὴν ἀνάγκη τῆς τεχνολογίας ποὺ ἀφημένη στὴν τρελλὴ ἐπιτάχυνσι τῆς προόδου της, μὲ μόνο στόχο τὸ χρηματικὸ κέρδος, ἀνατρέπει τὴν σχέσι ἀνθρώπου καὶ μηχανῆς -ποὺ στὸν ἑλληνικὸ καὶ τὸν κινεζικὸ πολιτισμὸ ἐλειτούργει  ὑπὲρ τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῆς πνευματικῆς του ἁρμονίας- ὑπὲρ τῆς ὑποδουλώσεώς του στὸν ἀέναο τεχνολογικὸ γιγαντισμό.

Ὁ Διογένης στὸ βαρέλι, ὅπως ὁ Παμβομβιστὴς στὰ δάση τῆς Ἀμερικῆς, ἤ ὁ ἐρημίτης στὴν ἄνυδρη ἔρημο, δηλώνει τὴν ψυχική του ἐπάρκεια ἀποχωριζόμενος ἀκόμη καὶ τὸ μεταλλικὸ κύπελλό του πίνοντας ὕδωρ μὲ τὴν παλάμη του καὶ ζητῶντας ἀπὸ τὸν Ἀλέξανδρο νὰ μεριάσῃ τὸ ἄλογό του γιὰ νὰ βλέπῃ τὸν ἥλιο, ἐνῷ ὁ Ἀλέξανδρος καλπάζει πρὸς  τὰ Ἰμαλάϊα ψάχνοντας πάντα τὴν οὐτοπικὴ ὑλικὴ ἐπάρκεια ποὺ ἐλπίζει ὅτι θὰ τοῦ δώσῃ ἡ τεχνολογικὴ αὐταπάτη τῆς χίμαιρας τῶν ὀάσεων τῆς ἐρήμου.

Τὶ τρέχεις, ποῦ πᾶς, περιπλανόμενος στὰ ἄκρα τῆς γῆς ὅπως ὁ Ἀλέξανδρος -λέγει ὁ Βολταῖρος στὸν ἥρωα Candide τοῦ μυθιστορήματός του. Μεῖνε στὸν ἐσωτερικό σου κῆπο ὅπως ὁ Διογένης στὸ βαρέλι του γιὰ νὰ ἀπολαύσῃς τὸν ἥλιο τῆς ἁρμονίας τῆς ψυχῆς σου καὶ ἄφησε τὸν σκύλο σου  νὰ γαυγίζῃ ἀπὸ τροφικὴ ἀνάγκη ἐπαρκείας.

Δημήτρης Κιτσίκης                          8 Αὐγούστου 2020

 

559 – Πέσαχ: Ὁ ἥρως τῶν ἡρώων

Ἐν ὥρα κορωνοϊοῦ, μόνον ὁ δοῦλος τοῦ Ἥρωος εἶναι ἐλεύθερος: Ἀνεστήθη ἀληθῶς!

559 – Πέσαχ:  Ὁ ἥρως τῶν ἡρώων

Στὸ βιβλίο μου Περὶ ἡρώων (ἐκδόσεις Ἡρόδοτος, 2014) περιέγραψα μερικοὺς ἀπὸ τοὺς νεωτέρους Ἕλληνες  ἥρωες, πέραν τῶν καθιερωμένων ἀπὸ τὰ ἀναγνωστικὰ τοῦ δημοτικοῦ σχολείου, ἀρχαίων καὶ 1821ιτῶν, τονίζοντας ὅτι ὁ λαός μας τοὺς χρειάζεται ὥς ἄρτον καὶ ἀέραν.

Βασιλεῖς καὶ αὐτοκράτορες ἀπεκαλοῦντο θεοὶ καὶ σωτῆρες καὶ σήμερα ἐν ὄψει τοῦ Πάσχα ἐνθυμούμεθα τὸν μεγαλύτερο ὅλων, στὸ πέρασμα ἀπὸ τὴν καθημερινότητα στὴν ζωή, μέσῳ τοῦ Πέσαχ, τὴν προσπέρασιν τοῦ ἀγγέλου τοῦ Θεοῦ ἐπάνω ἀπὸ τὶς οἰκίες τῶν ἐγκλείστων Ἑλλήνων ποὺ ἐπανεύρισκαν τὸ βασικό τους κύτταρο, τὴν οἰκογένεια, ἐνῷ ἔπλητε μὲ πανδημίαν τοὺς γραικύλους τῆς ὑφηλίου.

Ὁ Σωτὴρ λοιπόν, πέραν τῶν κομμάτων, ὁ Αὐτοκράτωρ λοιπόν, χωρὶς στέμμα, καθοδηγῶντας τὸν περιούσιο λαὸ χωρὶς σύνορα,  στὴν Αἴγυπτο, τὸ Ἰσραήλ, τὴν Τουρκία , τὴν Ἀρμενία τὴν Αἰθιοπία, τὴν Ἰνδία καὶ μέχρι τὴν Κίνα, μακρὰν τῆς φραγκογραικυλικῆς  Δύσεως.

Ὁ μοναχικὸς ὑπερασπιστὴς τοῦ βασικοῦ ἀνθρωπίνου κυττάρου, ἐν μέσῳ τῆς καπιταλιστικῆς κοινωνίας τοῦ Ἑωσφόρου, τῆς οἰκογένειας, τῆς μάνας Παναγίας καὶ τῆς Μαγδαλινῆς, ὁ κιβωτὸς τῆς Ἀνθρωπότητος κατὰ τοῦ γραικυλικοῦ  κορωνοϊοῦ, ποὺ στὴν σημερινὴ μαύρη πανώλη εὑρίσκει προστασίαν μένοντας σπίτι. Ὁ κομμουνιστὴς τῆς ἀγάπης.

Ὁ βιαστὴς τῶν ἐμπόρων τοῦ ναοῦ. Ὁ τιμωρὸς ὅλων τῶν κατεστημένων.  Ὁ ἄναρχος ὀργανωτὴς τῶν πάντων. Ὁ δοῦλος βασιλεύς. Ὁ βαπτισμένος στὸν Ἰορδάνη ποταμό, ὁ περιτετμημένος, ὡς δοῦλος, Ἰωάννου τοῦ δούλου του.

Ὁ ἐρχόμενος εἰς τὰ ἰχνάρια τοῦ Σωκράτους κατακρημνίζοντας τοὺς φαρισαίους εἰς αἰωνίαν βάσανον. Διότι ὁ Ἀΐδης εἶναι ἀλύπητος. Καὶ περιοδικὰ ἀποστέλλει ἐπὶ τῆς γῆς τὴν μαύρη πανώλη γιὰ νὰ συνετίσῃ τοὺς ἀθλίους, τοὺς πιστεύσαντες εἰς τὰ ἀτομικὰ δικαιώματα καὶ νὰ τοὺς ἐπαναφέρῃ σπίτι, στὸ κύτταρο τῆς οἰκογενείας. 

Ἰδού. Στοὺς ἐκτραχηλισθέντες τῶν ἐκτρώσεων ἀποστέλλει τὸ ἀποφασιστικὸ μήνυμα: ἐπιστρέψατε στὸν οἶκον τοῦ Σωτῆρος Βασιλέως.

           

              Δημήτρης Κιτσίκης                                             10 Ἀπριλίου  2020                                                                                                                                   

492 -Ἐξουσία, Κράτος καὶ Ὀρθόδοξος ἀντικοινοβουλευτισμός:

Περὶ ἀνάγκης

Ἡ τυραννία τῆς ἀνάγκης καὶ ἡ ἀνάγκη ὡς ἐξουσία

(σχετικὰ μὲ τὴν λέξι ποὺ πρωτοστατεῖ στὸ μυθιστόρημα τοῦ Βίκτωρος Οὐγκώ, «Ἡ παναγία τῶν Παρισίων»)

"Ὁ ἀγαπημένος Στἀλιν εἶναι ἡ εὐτυχία τοῦ λαοῦ"

Ἡ «ἀνάγκη» ποὺ ἐπεβλήθη ἀπὸ τὴν εἱμαρμένη τῆς ἀρχαίας Ἑλλάδος καὶ ἀπὸ τὴν ὁποία μᾶς ἀπηλευθέρωσε ὁ Χριστός

Ὁ Στάλιν ἔζησε ὅλην του τὴν ζωὴ ὡς ἀσκητής, ὡς ἁπλὸς στρατιώτης, μὲ μόνιμη σκέψη τὸν λαό του καὶ τὴν παγκοσμία ἐπανάσταση τοῦ σοσιαλισμοῦ, σὲ πλήρη ἀντίθεση μὲ τοὺς πολιτικοὺς τοῦ κοινοβουλευτισμοῦ ποὺ μόνο τους μέλημα εἶναι ὁ προσωπικός τους ἐμπλουτισμός. Ποτὲ δὲν προώθησε μέλος τῆς οἰκογενείας του, σὲ πλήρη ἀντίθεση μὲ τὶς οἰκογενειακὲς δυναστεῖες τῶν βουλευτῶν ὅπως τῶν Μητσοτάκηδων, τῶν Καραμανλήδων καὶ τῶν Παπανδρέου ποὺ ἀντεκατέστησαν τοὺς βασιλεῖς, γι'αὐτὸ καὶ εἶναι σφόδρα ἀντιβασιλικοί!

Ἄν καὶ προσωπικὰ ἄθεος, ὁ Στάλιν ὑπεραμύνθη τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, καταπολεμῶντας τὸν οὐνιτισμὸ καὶ τὸν ῥωμαιοκαθολικισμό, σὲ σημεῖο μάλιστα ποὺ ὀρθόδοξοι Ῥῶσοι νὰ τὸν θεωροῦν ἅγιο ὅπως τὸν ἐπίσης μὴ χριστιανὸ Μέγα Κωνσταντῖνο.

Ὑπῆρξε ἀπηνὴς ἐχθρὸς τοῦ χρήματος καὶ τοῦ βολέματος, γι'αὐτὸ καὶ οἱ συνεργάτες του, ἐπιρρεπεῖς στὴν διαφθορά, τὸν ἐφοβοῦντο ἐνῷ ὁ λαὸς τὸν ἐλάτρευε.   Μέγας ἐγκληματίας ὅπως ὅλοι οἱ ἡγέτες αὐτοκρατοριῶν, ὅπως ἦταν καὶ ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος καὶ οἱ Ὀρθόδοξοι μονάρχες τοῦ Βυζαντίου, ἦταν δίκαιος ἀλλὰ ὄχι εὔσπλαγχνος. Τοῦ ἄρεσε νὰ παρομοιάζεται μὲ τὸν τσάρο Ἰβὰν τὸν Τρομερό. 

Οἱ νᾶνοι τῆς ἐξουσίας ποὺ τὸν διεδέχθησαν καὶ ὕβρισαν τὴν μνήμη του, ὅπως οἱ Χρουστσώβ, Γκορμπατσώβ καὶ Γιέλτσιν, ἁπλῶς ηὔξησαν τὸ ἀνάστημά του καὶ ἄξιος συνεχιστὴς του ἐμφανίζεται σήμερα ὁ Βλαδίμηρος Πούτιν. Ὡς ἐγκόσμιος ἀσκητής, ὁ Στάλιν ἔθεσε τὸ θέμα τῆς σχέσεως τοῦ ἀσκητοῦ μὲ τὴν ἐξουσία. Γιὰ μία γενικὴ θεώρηση τῆς σχέσεως ἐξουσίας, κράτους καὶ Ὀρθοδοξίας, παραπέμπουμε στὸ βιβλίο μου, Τὸ Βυζαντινὸ πρότυπο διακυβερνήσεως καὶ τὸ τέλος τοῦ κοινοβουλευτισμοῦ, Ἀθήνα, Ἔσοπτρον, 2001,  261 σελίδες .

Δημήτρης Κιτσίκης

(Ἐνδιάμεση Περιοχή-Τριμηνιαῖο περιοδικὸ γεωπολιτικῆς— Τεῦχος 46 – 2007)

472 – Ὁ βιασμὸς τῆς παραδόσεως

Ἡ Μαντόννα

472 – Ὁ βιασμὸς τῆς παραδόσεως

Μία ὑγιὴς κοινωνία βασίζεται στὴν γνώσι καὶ τὸν σεβασμὸ τῶν νόμων τῆς φύσεως προσαρμοσμένων σὲ μία ἁρμονικὴ κοινωνία. Μόνον ἡ παραδοσιακὴ ἑλληνική (Σωκράτης) καὶ κινεζική (Κονφούκιος) κοινωνία ἐβασίσθησαν πλήρως στὴν ἀρχὴ αὐτὴ ἐπεκφραζομένη μἐ τὶς ἔννοιες τῆς διαλεκτικῆς καὶ τῆς ἁρμονίας. Ἀντιθέτως ἡ Δύσις πλήρως ἀπέτυχε.

Μία τέτοια κοινωνικὴ προσαρμογὴ ἔφερε τὸν θεσμὸ τῆς οἰκογενείας. Χωρὶς τὸν οἰκογενειακὸ θεσμὸ ἡ κοινωνία καταρρέει.

Ἡ φύσις δίδει στὸ ἀρσενικὸ τὴν ἐπιθετικὴ σεξουαλικὴ ὁρμὴ γιὰ νὰ ἐμβολίσῃ τὸ θηλυκὸ ποὺ ἀναγνωρίζεται ἀπὸ παθητικὴ σεξουαλικότητα, μὲ σκοπὸ τὴν τεκνοποίησι. Ἡ κοινωνία προσαρμόζει τὴν φυσικὴ αὐτὴ σχέσι ἀνδρός-γυναικὸς στὴν ὀργάνωσι τῆς  οἰκογενείας ὥστε ἡ σεξουαλικὴ ἀνδρικὴ ἀνάγκη προσαρμοσμένη μὲ τὴν τεκνοποίησι νὰ ἐλέγχεται στὰ ὅρια τῆς ἑστίας (οἰκογένεια ἐντὸς οἴκου).

Τὸ Ἰσλὰμ δὲν ἠδυνήθη τὸ 732 μ.Χ. νὰ καταλάβῃ τὴν δυτικὴ κοινωνία στὸ Poitiers διότι εὑρέθη ἐνώπιον ὀργανωμένης παραδοσιακὰ γαλλικῆς κοινωνίας ἡ ὁποία τότε ἠκολούθει τὴν Κωνσταντινούπολι. Σήμερα τὸ Ἰσλὰμ ἐπιβάλλεται στὴν Δύσι ἐπὶ τῶν ἐρειπίων τῆς γαλλικῆς οἰκογενείας.

Ἡ θρησκεία εἶναι βάσις οἱασδήποτε παραδοσιακῆς κοινωνίας συνεπῶς βασιζομένης στὴν οἰκογένεια. Δύο εἶναι οἱ κίνδυνοι συνδεδεμένοι μὲ τὴν παρακμὴ τῆς Δύσεως ποὺ ἀπειλοῦν τὴν παραδοσιακὴ κοινωνία: ὁ ῥασιοναλισμὸς ποὺ φέρνει ἀκαμψία καὶ θρησκευτικὸ φανατισμὸ καὶ στὸν ἀντίποδα ἡ χαλάρωσις τῶν θρησκευτικῶν ἀξιῶν.

Ὁ ῥασιοναλισμὸς στὸν δυτικὸ χριστιανισμὸ ἀποπέμπει τὸν θεσμὸ τῆς οἰκογενείας στὴν συγκρότησι τοῦ κλήρου μὲ τὸ σκεπτικὸ ὅτι ἡ σεξουαλικότητα εἶναι ἁμαρτία καὶ συνεπῶς ὁ κληρικὸς ἐντὸς τῆς δυτικῆς κοινωνίας δὲν πρέπει νὰ νυμφεύεται καὶ πρέπει νὰ ἀπόσχῃ ἀπὸ τὴν σεξουαλικὴ πράξι (πρόκειται γιὰ παρὰ φύσῃ ἔννοια). Ἀποτέλεσμα ἡ ἐνθάρρυνσις τῆς παιδεραστίας στοὺς κληρικούς. Ἡ δὲ χαλάρωσις τῶν θρησκευτικῶν ἀξιῶν ἐνθαρρύνει τὴν θηλυκὴ ἐνδυματικὴ προκλητικότητα καὶ τὴν ὁμοφυλοφιλία στὸν ὄνομα τῆς ἀτομικῆς ἐλευθερίας.

Ἡ ἄμυνα τοῦ χριστιανισμοῦ κατὰ τῆς ἐξαπλώσεως τοῦ Ἰσλὰμ παραμένει στὰ χέρια τῆς Ὀρθοδοξίας ἡ ὁποία ὅμως κάθεν ἡμέρα ποὺ περνᾷ ἐξασθενεῖ  λόγῳ ταχείας δυτικοποιήσεως. Ἡ αὔξησις τῆς σεξουαλικῆς ἐγκληματικότητος -καὶ τῆς γενικευμένης ἐγκληματικότητος ποὺ τὴν ἀκολουθεῖ- θὰ φθάσῃ, ἐὰν δὲν ὑπάρξῃ βίαη καὶ κάθετη ἀντίδρασις, στὸν θάνατο τῆς δυτικῆς χριστιανογενοῦς κοινωνίας καὶ τὴν ἀντικατάστασί της μὲ τὴν κοινωνία τοῦ Ἰσλάμ. Ἐκτὸς καὶ ὑπάρξῃ κατάργησις τοῦ δυτικοῦ πολιτεύματος τῆς δημοκρατίας καὶ τῶν δυτικῶν ἀξιῶν καὶ ἀντικατάστασίς της μὲ τὴν λαοκρατία βασισμένη στὶς θρησκευτικὲς ἀξίες τῆς Ὀρθοδοξίας. Ὁ ἀμερικανὸς πρόεδρος Δονᾶλδος Τράμβιος νυμφευμένος μὲ Σλαῦα, θῦμα ὁ ἴδιος τῆς σεξουαλικῆς δυτικῆς διαστροφῆς ἴσως συμβάλλει στὴν σωτηρία τῆς δυτικῆς κοινωνίας.

Δημήτρης Κιτσίκης                     6 Ἰανουαρίου 2019

301 - Ἀναρχία καὶ προβοκάτσια

301 - Ἀναρχία καὶ προβοκάτσια

Ἐλευθερία καὶ κράτος εἶναι δύο ἔννοιες ἀσυμβίβαστες, οἱ ὁποῖες πάντοτε, ἀπὸ καταβολῆς κόσμου, ηὑρέθησαν ἀντιμέτωπες. Ὡς ἔλαιον καὶ ὕδωρ, δὲν δύνανται ποτὲ νὰ ἀναμιχθοῦν. Κάθε κοινωνικὴ τάξη, πόσῳ μᾶλλον κάθε ἄνθρωπος, συνειδητὰ ἤ αὐθορμήτως ἀντιδρᾷ κατὰ τοῦ κράτους, κατὰ τοῦ σκύλου δολοφόνου ποὺ ἐκπαιδεύεται ἀπὸ τὸ κράτος-σατανᾶ νὰ μὴν ἔχει μυαλὸ παρὰ μόνον ὀδόντες ἀστραφτεροὺς καὶ κοφτεροὺς, δόντια ποὺ ὀνομάζονται νόμοι. Ὁ νόμος-δόντι ξεσκίζει μὲ φόρους καὶ μὲ «Μονάδες Ἀποκαταστάσεως Τάξεως (ΜΑΤ)», ποὺ συγκροτοῦνται ἀπὸ ἄνδρες φυσιολογικοὺς μέν, οἱ ὁποῖοι ὅμως γιὰ ἕναν πενιχρὸ μισθὸ ποὺ τοὺς ἐπιτρέπει νὰ ἐπιβιώσουν, μετατρέπονται σὲ τέρατα.

Ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς Πτώσεως, ὁ ἄνθρωπος, ὡς ἄτομο ἤ κοινωνικὴ τάξη, μάχεται μεταξὺ τοῦ Καλοῦ καὶ τοῦ Κακοῦ, μεταξὺ τῆς Ἐλευθερίας καὶ τοῦ Κράτους. Οἱ τρεῖς ἰδεολογιες τῶν τριῶν κοινωνικῶν τάξεων, ἤτοι ὁ φιλελευθερισμὸς τῆς ἀστικῆς τάξεως, ὁ φασισμὸς τῆς μικροαστικῆς τάξεως καὶ ὁ κομμουνισμὸς τῆς ἐργατικῆς τάξεως, δηλώνουν ἀρχικῶς ἀναρχικοί (ἀναρχοκαπιταλισμὸς τοῦ Ἄνταμ Σμίθ), ἀναρχοφασισμὸς τοῦ Μουσσολίνι, ἀναρχοκομμουνισμὸς τοῦ Μάρξ), ἔχουν ὡς τελικὸ στόχο τὴν κατάργηση τῆς Ἀρχῆς, δηλαδὴ τοῦ Κράτους, ἀλλὰ εὑρίσκονται ὑποχρεωτικὰ στὸ δίλημμα τοῦ κήπου τῶν ἐλαιῶν, ἤ νὰ κόψῃ ὁ Πέτρος τὸ αὐτὶ τοῦ ἐνόπλου ποὺ ἤθελε νὰ συλλάβῃ τὸν Χριστὸ (δηλαδὴ ὁ Πέτρος ἐγένετο κράτος) ἤ νὰ ὑποκύψῃ στὸ κράτος ὅπως ἔκαμε ὁ Χριστός, λέγοντας ὅτι ὅσοι τραβοῦν μάχαιρα θὰ πεθάνουν ἀπό μάχαιρα.

Οἱ φιλελεύθεροι καπιταλιστὲς θέλουν τὸ κράτος μόνον ὡς σκυλιὰ δολοφόνους γιὰ νὰ ἀποτρέψουν τὶς ἀπεργεῖες ἀλλὰ ἀπεχθάνονται τὴν φορολογία τὴν ὁποία ἀποδέχονται ἀναγκαστικὰ γιὰ νὰ πληρωθοῦν τὰ ὄργανα καταστολῆς. Οἱ φασιστές (ὁ Μουσσολίνι ὑπῆρξε ἀναρχικός) θέλουν τὸ κράτος νὰ συμπυκνωθῇ στὸν ἀπόλυτο ἡγέτη-ἥρωα, ὁ ὑπέρτατος ἀναρχικὸς ῥομαντισμὸς ὅπου ὁ ἡγέτης (φύρερ) δὲν εἶναι παρὰ ἡ ἀντανάκλαση στὸν καθρέπτη τοῦ ἄρχοντος λαοῦ (φόλκ). Ὁ μαρξισμός-λενινισμὸς θέλει ἕνα ὁλοκληρωτικὸ κράτος γιὰ νὰ διαλύσῃ καὶ νὰ ἐξαφανίση τὸν ταξικὸ ἐχθρὸ μὲ τελικὸ σκοπὸ τὴν κατάργηση τοῦ κράτους μετὰ τὴν ἐξαφάνιση τῶν τάξεων.

Συνεπῶς, καὶ οἱ τρεῖς ἰδεολογίες, ἐκφραστὲς τῶν τριῶν κοινωνικῶν τάξεων, θέλουν τὸ κράτος ὡς ἀναγκαῖο κακό, ὅπως ὁ Πέτρος μὲ τὸ κομμένο αὐτί. Ἀλλὰ ἡ  κρατικὴ Δικαιοσύνη εἶναι ἐξ ὁρισμοῦ ἀντίχριστη καὶ διὰ νόμου δολοφονική (δὲν ὑπάρχει δίκαιη Δικαιοσύνη), μὲ ἀποτέλεσμα ἐν τέλει ὅτι «ὅσοι τραβοῦν σπαθὶ θὰ πεθάνουν ἀπὸ σπαθί». Μόνον οἱ ἀναρχικοί, μὲ τὸ σύμβολο τοῦ κεφαλαίου ἄλφα κυκλωμένου μὲ κεφαλαῖο ὄμικρον ποὺ σημαίνει ὀργάνωση, δηλαδὴ ὄργάνωση χωρὶς κράτος, εἶναι ἀπολύτως συνεπεῖς.

Ἡ ἀχίλλειος πτέρνα τῶν ἀναρχικῶν εἶναι ὅτι ἀντικαθιστοῦν τὸ κράτος-μπουλντὸγκ μὲ τὴν ἀτομικὴ βία, ἡ ὁποία εἶναι μὲν ῥομαντικὴ καὶ συνεπαίρνει τοὺς ἐφήβους ἀλλὰ ἀναποτελεσματική. Ἐπιπλέον γίνονται θύματα τῶν κρατικῶν διεθνῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν καὶ δὴ τῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν τῆς ἀμερικανικῆς ὑπερδυνάμεως.

Μέχρι τὸν δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, ἡ βρεταννικὴ ὑπερδύναμη, ἐπὶ δύο αἰῶνες εἶχε χρησιμοποιήσει τὶς μυστικὲς της ὑπηρεσίες γιὰ νὰ προκαλέσῃ λαϊκὲς ἐξεγέρσεις καὶ νὰ διαλύσῃ τοὺς κρατικοὺς ἀντιπάλους της, ἰδιαιτέρως στὴν Κινεζικὴ Αὐτοκρατορία καὶ τὴν Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία. Ἐκείνη τὴν ἐποχὴ οἱ ἐξεγέρσεις αὐτὲς δὲν ὠνομάζοντο, ἔγχρωμες, ἀνοιξιάτικες ἤ τῆς κατσαρόλας ἀλλὰ ἐθνικὲς καὶ ἦσαν τῆς ἰδίας ὑφῆς, δηλαδὴ λαϊκὲς μέν, ἀλλὰ ἐξυπηρετῶντας ξένα συμφέροντα. Σήμερα ὀνομάζουμε αὐτὲς τὶς ἐνέργειες προβοκάτσια τῶν ἀρχῶν τῆς ὑπερδυνάμεως ποὺ ἐκμεταλλεύεται τὴν δίψα γιὰ ἐλευθερία κατὰ τοῦ τοπικοῦ κράτους γιὰ νὰ ἐπιβληθῇ ἐπὶ τῶν κράτων αὐτῶν.

Μετὰ τὸν  δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο οἱ ΗΠΑ, ἀρχικῶς ἄπειροι μαθητὲς τῆς μητέρας Ἀγγλίας, ἔγιναν ἄξιοι τοῦ Λονδίνου καὶ μὲ τὴν τεραστία πρόοδο τῶν τεχνικῶν μέσων τῆς πληροφορικῆς τύπου Google στὸ διαδίκτυο ἐβάλθησαν νὰ ἀποσταθεροποιήσουν τοὺς ἀντιπάλους τους, ὄχι μόνον μὲ τὸν παραδοσιακὸ τρόπο τῶν δολοφονιῶν, ὅπως τὸ πλέον πρόσφατο τὴς Βρεταννίδος βουλευτοῦ Jo Cox ἤ τὴν προτεραία δολοφονία τοῦ Παύλου Φύσσα ἀλλὰ μὲ λαϊκὲς ἐξεγέρσεις, οἱ πλέον ἱστορικὲς τῶν ὁποίων ὑπῆρξαν ὁ Μάης 1968 στὴν Γαλλία καὶ ἡ 17 Νοέμβρη 1973  στὴν Ἑλλάδα.

Ἡ πρώτη ὕλη τῆς δράσεως τῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν τῆς Ὑπερδυνάμεως εἶναι ἡ παρουσία τοῦ ἀναρχικοῦ κινήματος, ἰδιαιτέρως στὴν Εὐρώπη. Ἐπειδὴ οἱ ἀναρχικοί, ἐξ ὁρισμοῦ δὲν ἔχουν τὴν κλειστὴ ὀργάνωση τοῦ τύπου τῶν κομμουνιστικῶν κομμάτων, εἶναι πιὸ εὐάλωτοι στὴν προβοκάτσια καὶ σωστὰ τὰ κομμουνιστικὰ κόμματα στὴν Γαλλία, τὴν Ἑλλάδα καὶ ἀλλαχοῦ προειδοποιοῦν γιὰ προβοκάτσια τὶς ἐξεγέρσεις τῶν ἀναρχικῶν, διότι στοὺς ἀναρχικοὺς εἰσχωροῦν εὔκολα ξένα στοιχεῖα καὶ χρησιμοποιοῦν πρὸς ὄφελος τῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν τὸν ἐπαναστατικὸ ῥομαντισμὸ τῶν ἐφήβων.

Στὴν καρδιὰ καὶ στὸ πνεῦμα, ἐφ’ὅσον εἴμεθα νέοι στὴν ψυχή, ἀσχέτου ἡλικίας, εἴμεθα ὅλοι ἀναρχικοί, ἀλλὰ ἐὰν παραμείνουμε στὸ στάδιο τῆς ἀναρχίας, ἀναποφεύκτως θὰ πέσουμε θύματα προβοκατορικῶν ἐνεργειῶν.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 18 Ἰουνίου 2016