Προσωπολατρεία

 

Ὁ Δημήτρης Κιτσίκης ( 1935 -2021) ὑπῆρξε Τακτικὸ μέλος τῆς Καναδικῆς Ἀκαδημίας, καθηγητὴς τοῦ Πανεπιστημίου Ὀττάβας, Ἐπίτιμος Πρόεδρος τοῦ «Ἱδρύματος Δημήτρη Κιτσίκη» ΝΠΔΔ. Τὸ ἄρθρο του ἐδημοσιεύθη στό τεῦχος 183 τοῦ περιοδικοῦ ΤΡΙΤΟ ΜΑΤΙ, Ὀκτώβριος 2010)

 

 

Προσωπολατρεία

 

 Ἡ προσωπολατρεία εἶναι ἐγγενὴς στὴν ἀνθρώπινη φύση. Ὡστόσο, ἂν ὁ ἄνθρωπος χάσει τὴν ἐπαφή του μὲ τὸ πρόσωπο τοῦ Θεοῦ, τότε ἀναγκαστικὰ ἡ προσωπολατρεία στρεβλώνεται καὶ ἐκδηλώνεται ὡς λατρεία ἡγετῶν, στάρς, ἀκόμη καὶ ὁλόκληρου τοῦ λαοῦ ὡς ἕνα ἑνιαῖο πρόσωπο (φασισμός)...

Ἡ προσήλωση καὶ λατρεία πρὸς ἕνα (ἀνώτερο) πρόσωπο εἶναι ἔμφυτη ἀνάγκη στὸν ἄνθρωπο καὶ ἡ ἐκρίζωση της τὸν καθιστᾶ ἀνάπηρο ψυχολογικά. Ἡ πρωταρχικὴ ἔκφραση τῆς προσωπολατρείας στρέφεται πρὸς τὸ θεῖο. Ὅταν ὅμως ἡ προσωπικὴ αὐτή ἐπαφὴ καὶ σχέση μὲ τὸ θεῖο χαθεῖ τότε ἡ ἐγγενὴς τάση γιὰ προσωπολατρεία τοῦ ἀνθρώπου θὰ ἀναζητήσει ἄλλες διεξόδους.

Ἀπὸ  τὴν ἱστορικὴ πεῖρα προκύπτει ὅτι ἡ προσωπολατρεία πρῶτα θὰ ἐκτραπεῖ στὴν θρησκεία ὅπου θὰ λατρέψει τὸ πρόσωπο τοῦ ἑκάστοτε  ποντίφικα  καὶ τὸ  εἴδωλο. Ἀργότερα, ὅταν ἡ θρησκεία πεθάνει καὶ τὴ θέση της θὰ πάρει ἡ ἰδεολογία, ἡ προσωπολατρεία θὰ στραφεῖ στὸ πρόσωπο τοῦ μονάρχη (Θεός Βασιλεύς Ἥλιος). Μὲ τὴ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση καὶ τὸν  ἀποκεφαλισμὸ τοῦ μονάρχη  ἡ προσωπολατρεία θὰ βρεῖ ἀντικείμενο λατρείας στὸν λαό, τὸν ὁποῖο θὰ μετατρέψει σὲ μυθικὸ πρόσωπο καὶ θὰ τὸν λατρέψει (ἀπαρχὴ τοῦ φασισμοῦ), ἐνῷ ὅσο φτάνουμε πρὸς τὶς μέρες μας, ὁ ἄνθρωπος θὰ λατρέψει τὸν ἴδιο τὸν ἄνθρωπο, τὸ ἄτομο, τὸ λαϊκὸ εἴδωλο, τὴν τέλεια ἔκφραση τοῦ ἑωσφόρου...

608 - Ἡ κοινοβουλευτικὴ δημοκρατία κατὰ τῶν συμφερόντων τοῦ λαοῦ: τὸ μάθημα τῆς καταστροφῆς τοῦ Λιβάνου

Ἡ Κατάρρευσις τοῦ κοινοβουλευτισμοῦ στὸ Λίβανο

 

608 - Ἡ κοινοβουλευτικὴ δημοκρατία κατὰ τῶν συμφερόντων τοῦ λαοῦ: τὸ μάθημα τῆς καταστροφῆς τοῦ Λιβάνου

Ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες ἄς κοιτάξουμε  στὰ μάτια τοὺς κυβερνῶντες μας. Θὰ τυφλωθοῦμε ἀπὸ ἀηδία. Ὅλοι ὅσοι μᾶς ἐκυβέρνησαν καὶ μᾶς κυβερνοῦν ὑπὸ τὸ καθεστὼς τῆς κοινοβουλευτικῆς δημοκρατίας δὲν ὑπῆρξαν καὶ δὲν εἶναι μόνον ἀνίκανοι. Εἶναι ἄκρως διεφθαρμένοι.

Τὴν ἴδια ἀκριβῶς εἰκόνα ἐπιδεικνύει ἡ κοινοβουλευικὴ δημοκρατία παντοῦ ἐπὶ τοῦ πλανήτου. Ἐξ ὁρισμοῦ ἕνας πολιτικὸς ποὺ ἐκλέγεται μέσῳ τοῦ συστήματος τῶν δημοκρατικῶν ἐκλογῶν ἤ εἶναι ἐξ ἀρχῆς διεφθαρμένος ἤ θὰ καταλήξῃ διεφθαρμένος στὴν Βουλή. Μόνη ἐξαίρεσις τὰ μέλη ἑνὸς πολιτικοῦ στρατοῦ ὁλοκληρωτικῆς ἐμπνεύσεως ὅπως εἶναι τὸ ΚΚΕ.

Ἐξαίρεσις δὲν ὑπάρχει γιὰ καμμία χώρα. Ἔτσι βλέπουμε τὸ Ἰσραήλ, ποὺ ὅταν ἱδρύθη τὸ 1948 ἔριξε στέρεες βάσεις καταπληκτικῆς προόδου νὰ κυλάῃ σήμερα στὸν βοῦρκο τῆς διαφθορᾶς τῶν πολιτικῶν τους λόγῳ τοῦ συστήματος τῆς κοινοβουλετικῆς δημοκρατίας.

Ἔτσι βλέπουμε τὴν Ἱσπανία μετὰ τὴν ἐπάνοδο τῆς κοινοβουλευτικῆς βασιλείας, ὁ βασιλεὺς νὰ βουλιάζῃ στὰ θολἀ νερὰ τῆς διαφθρορᾶς ὄχι λόγῳ  τοῦ θεσμοῦ τῆς μοναρχίας ἀλλὰ λόγῳ τοῦ θεσμοῦ τῆς δημοκρατίας.

Στὶς ΗΠΑ, ὁ Τράμβιος ἀγωνίζεται νὰ βγάλῃ τὶς ΗΠΑ ἀπὸ τὸν βοῦρκο τοῦ κοινοβουλευτισμοῦ μὲ κίνδυνο νὰ δολοφονηθῇ ἀπὸ τὸν ὑπόκοσμο τῶν πολιτικῶν τοῦ Κοινοβουλίου ὅπως τόσοι ἄλλοι ἡγέτες ἐπὶ τῆς γῆς ὑπῆρξαν δολοφονημένοι ἀπὸ τοὺς πληρωμένους ἐκτελεστὲς τῶν πολιτικῶν τοῦ κοινοβουλευτισμοῦ.

Ἡ σημερινὴ ἀνείπωτη τραγωδία τοῦ Λιβάνου πρέπει νὰ μᾶς γίνῃ μάθημα καὶ σὲ ἐμᾶς τοὺς Ἕλληνες. Μόνον ἕνα ὁλοκληρωτικὸ κράτος τῶν ἄκρων, κομμουνιστῶν, φασιστῶν ἤ ἐθνικομπολσεβίκων δύναται νὰ σώσῃ ἀπὸ τὴν λιβανοποίησι τὴν ἄμοιρη χώρα μας.

Δημήτρης Κιτσίκης                       6 Αὐγούστου 2020

 

437 - Ἡ δημοκρατία ὡς τὸ χειρότερο πολίτευμα

www.idkf.gr

437 -  Ἡ δημοκρατία  ὡς τὸ χειρότερο πολίτευμα

Φυσικά, τὸ πολίτευμα τῆς δημοκρατίας  εἶναι ἑλληνικῆς προελεύσεως ἐφ’ὅσον ὁ πλανήτης ὁλόκληρος ἀναγνωρίζει, χωρὶς συζήτησι, ὅτι ὅλα προέρχονται ἀπὸ τὸν ἑλληνισμό, ὅπως καὶ ἀπὸ τὸν Θεό, συμπεριλαμβανομένου καὶ τοῦ Σατανᾶ.

Ἀλλὰ καὶ ἀριστοκρατία καὶ λαοκρατία εἶναι ἑλληνικῆς προελεύσεως καὶ ὁ Πλάτων προωθοῦσε τὸ ἀριστοκρατικὸ πολίτευμα στὴν Ἀθήνα ἐνῶ ὁ Ζήνων τὴν λαοκρατία τῆς Σπάρτης.

Ἡ δικτατορία εἶναι ῥωμαϊκῆς προελεύσεως, δηλαδὴ ἐξ ἴσου ἑλληνικῆς, ἐφ’ὅσον ἡ Ῥώμη ἦταν ἑλληνικὴ πόλι. Ὅμως δικτατορία καὶ λαοκρατία εἶναι ἀντίθετες ἔννοιες. Ἡ μὲν πρώτη ἔδινε γιὰ  περιορισμένο χρονικὸ διάστημα ἀπόλυτη ἐξουσία σὲ στρατιωτικούς, γιὰ νὰ ἐπαναφέρῃ τὸ ὑπάρχον πολίτευμα (status quo ante) ποὺ ἐκινδύνευε νὰ καταργηθῇ ἀπὸ ἐξωτερικὴ κατάκτησι (Ἁννίβας) ἤ ἐσωτερικὴ κοινωνικὴ ἐξέγερσι (Σπάρτακος), ἡ δὲ δεύτερη εἶχε στόχο τὴν ἀνατροπὴ τοῦ κοινωνικοῦ καθεστῶτος(ἐπανάστασις) χωρὶς ἐπιστροφή.

Οἱ Χίτλερ, Μουσσολίνι, Λένιν, Στάλιν, Κάστρο, Μάο, δὲν ἦσαν δικτάτορες ἀλλὰ λαοκράτες. Ἀντιθέτως, οἱ Φράνκο, Πινοσὲτ καὶ Γιαρουζέλσκι ἦσαν δικτάτορες.

Ὁ ἡγέτης λαοκράτης βασίζεται στὸν ὁρισμὸ τοῦ Ῥουσσώ (1712-1778) τῆς Γενικῆς Θελήσεως ποὺ εἶναι ὁλόκληρος ὁ Λαός (ὁλοκληρωτισμός, ἔννοια ἀντίθετη μὲ πλειοψηφία, κομματισμὸ καὶ κοινοβουλευτισμό), λαὸς ἀδιαίρετος, δηλαδὴ χωρὶς διαχωρισμὸ τῶν τεσσάρων ἐξουσιῶν (ἐκτελεστική, νομοθετική, δικαστική,μέσα μαζικῆς ἐνημερώσεως-ΜΜΕ), διότι ἡ ἐξουσία τοῦ λαοῦ εἶναι ἀπόλυτη καὶ δὲν διαιρεῖται ἀλλὰ ἀντικατοπτρίζεται στὸν καθρέπτη στὸν ἀπόλυτο ἡγέτη, συμφώνως τῆς «ἀρχῆς τοῦ ἡγέτου» (Führerprinzip) ποὺ δὲν ὑπάρχει ὡς ἄτομο ἀλλὰ ὡς ἁπλῆ ἀντανάκλασι στὸν καθρέπτη τοῦ Λαοῦ.

Ἡ διαφθορὰ στὴν λαοκρατία εἶναι ἄγνωστη διότι δὲν δύναται ὁ λαὸς νὰ λαδώνῃ τὸν ἑαυτό του, συνεπῶς καὶ τὴν σκιά του, ποὺ εἶναι ὁ Ἡγέτης. Οἱ Ῥοβεσπιέρρος, Ἀτατούρκ, Χίτλερ, Λένιν, Στάλιν, Κάστρο, Μάο, ἦσαν ἀδιάφθοροι. Ἀντιθέτως οἱ δικτάτορες εἶναι ἐξ ὁρισμοῦ διεφθαρμένοι διότι ἐξυπηρετοῦν μία συντεταγμένη ὑπηρεσία, τὴν ὑπεράσπισι τῆς καθεστηκυΐας τάξεως ποὺ κινδυνεύει νὰ χάσῃ τὴν ἐξουσία. Οἱ Νταντόν, Φράνκο, Πινοσέτ, ἦσαν διεφθαρμένοι.

Ἡ δημοκρατία ἐχαρακτηρίσθη σωστὰ ὡς ἀστικὴ δικτατορία, ἀπὸ τὸν θεωρητικὸ τῆς λαοκρατίας,  συνεχιστὴ τοῦ Ζήνωνος καὶ τοῦ Ῥουσσώ, τὸν Κάρολο Μάρξ, ἡ ὁποία μέσῳ κατατμήσεως τῆς λαϊκῆς θελήσεως σὲ τέσσερες ἐξουσίες καὶ κοινοβουλευτικὰ κόμματα ἔδιδε τὴν ἀπόλυτη ἐξουσία στὸ οἰκονομικὸ καπιταλιστικὸ κεφάλαιο ποὺ ὑποχρεωτικὰ διέφθειρε τοὺς ἐκτελεστὲς τῆς ἐξουσίας του.

Ἡ λαοκρατία ἐξασκεῖται μὲ δύο τρόπους, εἴτε μὲ προσωρινὴ κομμουνιστικὴ δικτατορία τοῦ προλεταριάτου, στόχος τῆς ὁποίας εἶναι  νὰ ὑποτάξῃ καὶ νὰ ἐξαφανίσῃ τὴν ἀστικὴ τάξι, εἴτε μὲ φασιστικὴ συσπείρωσι  τῶν λαϊκῶν τάξεων (μικροαστικῶν καὶ ἐργατικῶν) πρὸς χάριν τῆς ἑνότητος τοῦ ἔθνους μὲ ὑποδούλωσιν τῆς μεγαλοαστικῆς τάξεως, ἀλλὰ ὄχι τὴν ἐξαφάνισί της, ἡ ὁποία ὑποχρεοῦται νὰ παράγῃ ὑπὸ τὸν ἀπόλυτο ἔλεγχο τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας πρὸς ὄφελος τοῦ ἔθνους τῶν λαϊκῶν τάξεων.

Ἡ διαφορὰ μεταξὺ φιλελευθερισμοῦ τῆς μεγαλοαστικῆς τάξεως καὶ φασισμοῦ τῆς μικροαστικῆς τάξεως εἶναι ὅτι στὸ φιλελεύθερο καθεστὼς τὰ ἡνία τῆς ἐξουσίας τὰ ἔχει ὁ οἰκονομικὸς παράγων ἐνῷ στὸ φασιστικὸ καθεστὼς τὰ ἡνία τῆς ἐξουσίας τὰ ἔχει ὁ πολιτικὸς παράγων.

Τὰ δύο πολιτικὰ καθεστῶτα, τὸ φασιστικὸ καὶ τὸ κομμουνιστικό, εἶναι ἀλληλομισούμενα ἀδέλφια. Ἡ συνεχὴς ἀντιπαράθεσίς τους ἐνεθαρρύνθη ἀπὸ τὸν κοινό τους ἐχθρό, τὸν φιλελευθερισμό, ὁ ὁποῖος καὶ κατώρθωσε, διχάζοντάς τα, νὰ τὰ ἐξοντώσῃ ἀπομονωμένα, τὸ μὲν φασιστικὸ τὸ 1945, τὸ δὲ κομμουνιστικὸ τὸ 1989. 

Σήμερα, ὁ φασισμὸς εὑρίσκεται καὶ πάλι σὲ ἄνοδο στὴν Εὐρώπη μὲ τὴν ὑποστήριξι τοῦ ἀμερικανοῦ προέδρου Τραμβίου καὶ τοῦ Ῥώσσου προέδρου Πούτιν. Ὅλοι οἱ κομμουνιστὲς ἔπρεπε νὰ στηρίζουν τὸν ἰδεολογικό τους ἀδελφό, περιμένοντας καὶ τὴν ἀναγέννησι τοῦ μαρξισμοῦ-λενινισμοῦ.

Δημήτρης Κιτσίκης                  17 Αὐγούστου 2018