Δύο ἄρθρα τοῦ Δημήτρη Κιτσίκη

 

Α) Τὸ φαινόμενο Πούτιν ὡς νέος Ναπολέων.  ( ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΠΕΡΙΟΧΗ 73 - ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ 2014) 

Ὅλα τὰ κατεστημένα εἶναι φυσικὸ νὰ μὴν ἐπιθυμοῦν τὴν ἀλλαγὴ ποὺ φέρνει ἡ ῥιζικὴ σκέψη μέσῳ τῆς φιλοσοφίας καὶ ἡ ῥιζικὴ δράση ποὺ ἐκφράζεται μὲ ἀπόλυτη βία καὶ αἷμα. Τὸ ἀρχαιοελληνικὸ πρότυπο ἀρετῆς καὶ ἁρμονίας δύναται νὰ ἐξασφαλισθῇ μόνον μὲ ἀριστοκρατικὴ διακυβέρνηση τῶν ἀρίστων τοῦ πνεύματος ποὺ καθοδηγεῖ τὴν κοινωνία μέσῳ τῆς σχέσεως φιλοσόφου-βασιλέως, κατὰ τὸ πρότυπο τοῦ διδύμου Ἀριστοτέλους-Ἀλεξάνδρου. Ὅταν λείπουν οἱ ἄριστοι, τότε μαίνεται ὁ ταξικὸς πόλεμος καὶ ἡ ἑκάστοτε ἄρχουσα τάξη κλειδώνει τὴν κοινωνία στὴν μετριότητα, ἀφαιρῶντας ἀπὸ τὴν λέξη φιλοσοφία τὸ νόημά της. Ἔτσι ὁμιλεῖ περὶ φιλοσοφίας τῆς ἀγορᾶς καὶ βαφτίζει φιλοσοφία οἱοδήποτε καθημερινὸ πρόγραμμα συμπεριφορᾶς. Ἐπίσης βαφτίζει ἐπανάσταση οἱαδήποτε ἀλλαγὴ τῆς τεχνολογίας ἤ νεωτερισμοῦ ἀποσυνδέοντας τὴν ἔννοια τῆς ἐπαναστάσεως ἀπὸ τὴν βία καὶ ἀντικαθιστῶντας την μὲ τὴν μεταρρύθμιση, δηλαδὴ τὴν ἀνακαίνιση τοῦ ὑπάρχοντος κτιρίου τοῦ Κατεστημένου. Ὅμως οἱ ἱστορικοὶ τῶν ἐπαναστάσεων ποὺ ἐμελέτησαν ἐνδελεχῶς τὶς τρεῖς κορυφαῖες ἐπαναστάσεις, τὴν γαλλική, τὴν μπολσεβικικὴ καὶ τὴν μαοϊκή, ἀνεκάλυψαν τρία βασικὰ στάδια ἀπὸ τὰ ὁποῖα περνοῦν ὑποχρεωτικὰ οἱ γνήσιες αὐτὲς ῥιζικὲς κοινωνικὲς ἀνατροπὲς μέ μέσον τὴν χρησιμοποίηση τοῦ ὄχλου ἀποκαλουμένου λαοῦ (Γαλλικὴ Ἐπανάσταση), τὸ πραξικόπημα (Μπολσεβικικὴ Ἐπανάσταση) ἤ τὸ ἔνοπλο ἀντάρτικο (Μαοϊκὴ Ἐπανάσταση). Τὰ στάδια τῆς ἐπαναστάσεως εἶναι λοιπόν: 1 – Βίαιη αἱματηρὴ ἀνατροπὴ μὲ καθιέρωση νέων νόμων, διότι ἡ ἐπανάσταση ἐξ ὁρισμοῦ δημιουργεῖ δίκαιο, καθαιρεῖ τοὺς προηγουμένους νόμους καὶ καθαρίζει μὲ τρομοκρατία (λαιμητόμος, μαζικὲς σφαγές) τὸ προσωπικὸ καὶ τοὺς συνεργάτες τοῦ πίπτοντος κατεστημένου. 2 - Ἀντίδραση στὴν ἀκραία ἐπαναστατικὴ βία ἀπὸ τοὺς ὠφελημένους τῆς ἐπαναστάσεως ποὺ ἑδραιώνουν τὴν θέση ποὺ ἐξησφάλισαν στὴν ἐξουσία (Θερμιδωριανὴ Ἀντίδραση). 3 - Ἄνοδος στὴν ἐξουσία συγκεντρωτικοῦ μονάρχου ἥρωος (Βοναπαρτισμός) ποὺ ἐπανενώνει τὴν θρυμματισμένη κοινωνία ἀπὸ τὴν ἐπανάσταση γύρω ἀπὸ τὴν ἀπόλυτη ἐξουσία του καὶ τὶς νέες ἐπαναστατικὲς ἀρχές. Γιὰ τὴν Ῥωσία, Λένιν καὶ Στάλιν ὑπῆρξαν οἱ ἐκφραστὲς τῆς πρώτης περιόδου, Χρουστσώβ, Γκορμπατσώβ, Γιέλτσιν, οἱ ἐκφραστὲς τῆς δευτέρας περιόδου, Πούτιν ὁ ἐκφραστὴς τῆς τρίτης περιόδου. Ἡ Κίνα διανύει ἀκόμα τὴν δεύτερη περίοδο. Γιὰ νὰ εἰσέλθη ὁ ἥρωας στὴν τρίτη περίοδο πρέπει νὰ ἔχῃ σχέση ἤ μὲ τὸν στρατὸ ἤ μὲ τὶς μυστικὲς ὑπηρεσίες. Ὁ Βοναπάρτης ὑπῆρξε στρατιωτικός, ὁ Πούτιν ἀξιωματικὸς τῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν. Στὴν τρίτη αὐτὴ περίοδο ὁ ἥρωας ἔχει τὴν τάση νὰ οἰκοδομῇ γύρω του μοναρχικὴ νοοτροπία ἡ ὁποία δύναται νὰ ἐκφρασθῇ εἴτε μὲ συγκρότηση δυναστείας γύρω ἀπὸ τὸ ὄνομά του, εἴτε μὲ καθιέρωση καθαρῆς βασιλείας. Ὁ Πούτιν σαφῶς τείνει πρὸς ἐπάνοδο τοῦ βυζαντινοῦ προτύπου διακυβερνήσεως τῆς Συναλληλίας ἤ Συμφωνίας βασιλέως-φιλοσόφου ποὺ γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία ἐκφράζεται στὴν σχέση Βασιλέως-Ἐκκλησίας ἔχοντας στὴν κορυφὴ τὸν Θεό, σχηματίζοντας μὲ αὐτὸν τὸ συναλληλικὸ τρίγωνο. Ἐνώπιον τῆς ἀνόδου τοῦ Πούτιν, ὡς νέος Ναπολέων, ἡ ἑλληνικὴ κοινωνία σὲ πλήρη ἀποσύνθεση ὡς ἀποτυχημένο ἐξ ἀρχῆς κράτος (failed state ἤδη ἀπὸ τὸ 1821) προσδοκᾷ, μὲ τὴν ἐμφάνιση ἑνὸς φιλοσόφου, τύπου Κοραῆ καὶ βασιλέως τύπου Καποδίστρια, στὴν σκιὰ τοῦ Πούτιν, τὴν ἐπανίδρυσῃ ὑπὸ μορφὴν Βυζαντίου στὴν Κωνσταντινούπολη, μίας νέας κρατικῆς δομῆς γιὰ τὸν ἑλληνισμό. Ὁ τσάρος Ἀλέξανδρος Α΄ ὑπῆρξε τὸ 1807 θαυμαστὴς τοῦ Ναπολέοντος προτοῦ τὸν ἐνσωματώσῃ μέσα του καὶ ἀφοῦ τὸν κατέστρεψε ἐνεφανίσθη, ἔχοντας στὸ πλευρό του τὸν Καποδίστρια, ὡς ἀπόλυτος νικητὴς στὸ Συνέδριο τῆς Βιέννης τὸ 1815. Ὁ Μόσκοβος εἶναι σήμερα καὶ πάλι στὶς πύλες τοῦ Αἰγαίου καὶ σύσσωμος ὁ ἑλληνικὸς λαὸς προσεύχεται στὸν Πούτιν μὲ τὴν ἐλπίδα νὰ τοῦ φέρῃ ἕναν νέο Καποδίστρια.

543 – Περιούσιος λαός –Περιούσιος ἄνθρωπος καὶ ὁ νόμος τοῦ κατατρεγμοῦ

Ἡ ἐπεξήγησις τῆς μαρμαρίνης πλακός «Ἕλλην γεννιέσαι, δὲν γίνεσαι»

543 – Περιούσιος λαός –Περιούσιος ἄνθρωπος καὶ ὁ νόμος τοῦ κατατρεγμοῦ

Στὴν τρισχιλιόχρονη ἑβραιοελληνικὴ παράδοσι ὑπάρχει ἡ θεϊκὴ ἐπέμβασις ἐπὶ τῆς γῆς –διότι ἡ γῆ κατὰ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη εἶναι τὸ βασίλειο τοῦ Διαβόλου- γιὰ τὴν ἀνάσυρσι ἀπὸ τὰ νύχια τοῦ Ἑωσφόρου ἐκλεκτοὺς ποὺ ὁ Θεὸς φέρνει κοντά του, ἐκλεκτοὺς λαοὺς καὶ ἐκλεκτοὺς  ἀνθρώπους.

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στὴν πρὸς Ῥωμαίους ἐπιστολή του λέγει (Πρὸς Ῥωμαίους θ:18-21):  «Ἐλεεῖ ὁ Θεὸς ἐκεῖνον ποὺ θέλει, ἀλλὰ καὶ ὅποιον θέλει τὸν ἐγκαταλείπει καὶ σκληρύνεται...Ὁ Θεὸς, [χωρὶς νὰ ἐκμηδενίζῃ τὸ αὐτεξούσιον καὶ τὴν ἐλευθερίαν τοῦ ἀνθρώπου] ἔχει τάξει τὸν καθένα διὰ κάποιον σκοπὸν ἐξυπηρετικὸν τοῦ σχεδίου του».

Ἄν δηλαδὴ ὁ κακὸς ἐγεννήθη κακὸς, τότε πρέπει νὰ ἀντιμετωπίζεται μὲ κατανόησιν διότι θὰ παραμείνῃ ἐκ γενετῆς κακὸς διότι ὁ Θεὸς κατεσκεύασε ἐκ γενετῆς εὐγενῆ σκεύη ἀπὸ πηλὸ καὶ πρόστυχα σκεύη, πιάτα πολυτελείας καὶ πιάτα καθημερινά, ἀριστοκράτες τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ πνεύματος καὶ πληβείους. Ἡ διαφοροποίησις αὐτὴ δἐν ἔχει καμμία σχέσι μὲ τὸ χρῆμα. Ὁ Ἀλέξανδρος ἄν δὲν ἦτο Ἀλέξανδρος θὰ ἦτο Διογένης. Καὶ οἱ πρόστυχοι φυσικὸ εἶναι νὰ ἐχθρεύονται τοὺς εὐγενεῖς τῷ πνεύματι καὶ νὰ τοὺς κατατρέχουν. Ὁ κατατρεγμός τους ἐφ’ὅρου ζωῆς εἶναι ἡ ἀπόδειξις τῆς ἀνωτερότητός τους.

Αὐτὴ ἦταν ἡ θέσις τοῦ Γιανσενισμοῦ τοῦ Γιανσένου καὶ τοῦ Πασκάλ ποὺ ἀντετίθοντο στὴν κατὰ περίπτωσιν (καζουϊστική) ἐπιχειρηματολογία τῶν Ἰησουσιτῶν καὶ τοῦ Πάπα. Οἱ Γιανσενιστὲς ὑπεστήριζαν τὶς θέσεις τοῦ Ἁγίου Αὐγουστίνου (τὸ ἱδρυτικό τους κείμενο ὀνομάζετο Augustinus) κατὰ τῆς ὑπερβολικῆς σημασίας ποὺ ἔδιδαν οἱ Ἰησουῖτες στὴν ἀνθρώπινη ἐλευθερία.

Ὁ Λουδοβῖκος ΙΔ΄ καὶ ἡ γαλλικὴ ἀπόλυτη μοναρχία μαζὶ μὲ τὸ Βατικανὸ κατεδίωξαν τοὺς Γιανσενιστὲς καὶ ἡ Γαλλικὴ Ἐπανάστασις μὲ ἐμπνευστὴ τὸν Ῥουσσὼ τοὺς ὑπεστήριξε.

Βάσει τῶν ἀνωτέρω ὑπάρχει ἐκλεκτὸς λαὸς, δηλαδὴ περιούσιος, ὁ ὁποῖος ἔχει ἐπιλεχθῆ ἀπὸ τὸν Θεό, φθονεῖται ἀπὸ τοὺς ἐκ γενετῆς μετρίους καὶ καταδιώκεται ἐφ’ὅρου ζωῆς. Περιούσιος λαὸς εἶναι ὁ ἑβραϊκὸς ποὺ καταδιώκεται ἀπὸ ἀρχῆς τοῦ κόσμου καὶ ὁ συνεχιστής του, ὁ ἑλληνικὸς ὀρθόδοξος λαός, ἐπωνομαζόμενος  Νέα Ἰερουσαλὴμ ποὺ φθονεῖται ἀπὸ τοὺς Φράγκους ἤδη ἀπὸ τὴν ἐμφάνισι τῶν Φράγκων Βαρβάρων στὸν Ε΄ αἰῶνα μ.Χ. ποὺ προσπαθοῦν ἀτελῶς νὰ τὸν ἀντιγράψουν. Γι’αὐτὸ καὶ γεννιέσαι Ἑβραῖος, δὲν γίνεσαι. Γεννιέσαι Ἕλλην, δὲν γίνεσαι.

Παραλλήλως ὑπάρχει περιούσιος ἄνθρωπος οἱουδήποτε λαοῦ, μὲ πρότυπο τὸν Σωκράτη, ὁ ὁποῖος ἔζησε ὅλην του τὴν ζωὴ τὸν κατατρεγμὸ ἀπὸ τοὺς μετρίους γραφειοκράτες ποὺ φτειάχνουν τοὺς νόμους τῶν ἀνθρώπων σὲ ἀντίθεσι μὲ τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ, μέχρι τὴν διὰ νόμου δολοφονίαν του.

Συνεπῶς ὅποιος δὲν εἶναι ἐκλεκτὸς τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὴν γέννησί του, αὐτὸς δὲν ἔχει ἐχθροὺς καὶ δὲν καταδιώκεται, διότι ὅποιος καταδιώκει τὸν ἐκλεκτὸ καταδιώκει τὸ ἴδιο τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Μακάριοι οἱ καταδιωκόμενοι!

Δημήτρης Κιτσίκης                                 17 Φεβρουαρίου 2020

«Crete and the Cretan Turks»

Cain the Greek (Kitsikis) and Abel the Turk (Bilgehan)

The two Cretan professors
Hakkı Bilgehan  and Dimitri Kitsikis