781 - Παράδεισος Ταϋγέτου

 Ἐδῶ σὲ χωριὸ τοῦ Ταϋγέτου ὁποὺ οἱ ἀγρότες ζοῦν καθημερινά, ὅλον τὸν χρόνο,  ἀγνοώντας ἀκόμη καὶ τὴν λέξι πανδημία, τὴν ὁποίαν ἀκοῦνε ἁπλῶς ἀπὸ τὴν τσιπρομητσοτακικὴ τηλεόρασι ὡς ἀνέκδοτο!

Δημήτρης Κιτσίκης                   26 Ἰουλίου 2021

781 - Ὁ παράδεισος τῶν χωριῶν τοῦ Ταϋγέτου ποὺ ζοῦν ἀμέριμνα, φυσικὰ χωρὶς ποτὲ νὰ φοροῦν μάσκες, καὶ ἀκοῦνε ἀπὸ τὴν τηλεόρασι περίεργα νέα περὶ κάποιας πανδημίας κάποιων ἐμβολίων ποὺ δὲν παίρνουν καὶ δὲν θὰ πάρουν ποτέ. Τὸ γνωρίζω ἀπὸ πρῶτο χέρι,

ἀπὸ τὴν οἰκογένειά μου ἀγροτῶν.

Καὶ σοῦ ἔρχεται ὁ ἄθλιος τσιπρομητσοτακικὸς μηχανισμὸς καὶ σοῦ λέγει, ἐμβολιασμὸς ἤ θάνατος. Ἀστεῖα πράγματα. Liberté, liberté, φωνάζουν οἱ Γάλλοι, καὶ ἐμεῖς ἀμήχανοι στὸν Ταῢγετο, ἀναρωτιόμαστε τὶ τρέχει ἆραγε ἐκεῖ κάτω στὸν κάμπο.

Προσοχὴ λοιπὸν μὴ καὶ μᾶς παρασύρουν στὴν τρέλλα τους καὶ μᾶς κολλήσουν...πανδημία!

Καὶ αὐτὸ πέραν τοῦ ἀρρωστημένου ἐρωτισμοὺ τοὺ Χρήστου Γιανναρᾶ, καταδικασμένου ὡς ὑπόπτου σεξουαλικῆς ἀνωμαλίας ἀπὸ τοὺς πατέρες τοῦ Ἁγίου Ὄρους.

Δημήτρης Κιτσίκης       26 Ἰουλίου 2021

450 - Πλήθων, ὁ ἐπινοητὴς τῆς Δύσεως: Φόρος τιμῆς Ἑλλήνων μασόνων

https://www.youtube.com/watch?v=B10LZ-KQebw&t=132s
Ὁμιλία Δ.Κιτσίκη γιὰ τὸν Πλήθωνα, Σπάρτη, 2018

450 - Πλήθων,  ὁ ἐπινοητὴς τῆς Δύσεως:  Φόρος τιμῆς

                           Ἑλλήνων μασόνων

Πενῆντα χρόνια προτοῦ ὁ Χριστόφορος Κολόμβος μεταφέρη τὴν Εὐρώπη στὴν Ἀμερική, ὁ Πλήθων  μετέφερε τὸν ἑλληνισμὸ στὴν Εὐρώπη, δημιουργῶντας τὴν Δύσι ὡς τρίτο πολιτισμό, μετὰ τὸν κινεζικὸ καὶ τὸν ἑλληνικό.Ἡ πλανητικὴ αὐτὴ ἐμβέλεια τοῦ Πλήθωνος ἠγνοήθη, ἰδίως ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες. Ἐγώ, σὲ ἄρθρο μου στὸ Τρίτο Μάτι, τεῦχος 103, Μαΐου 2002, σ.48-51, ποὺ ἔφερε τὸν τίτλο «Πλήθων, ὁ δημιουργὸς τοῦ δυτικοῦ πολιτισμοῦ», ὑπεγράμμισα ὅτι ὁ Ἕλλην δωδεκαθεϊστὴς φιλόσοφος ὑπῆρξε μὲ τὴν «φρατρία τῶν Ἑλλήνων» καὶ ὁ πρόδρομος τῆς δυτικῆς μασονίας.

Παρὰ ταῦτα, στὴν Ἑλλάδα, τὸ κοινό, μεγαλωμένο μέσα στὴν παιδεία τῶν ἑλληνικῶν σχολείων ποὺ εὑρίσκεται, διακόσια χρόνια τώρα στὰ χέρια ἀμορφώτων ἐκπαιδευτικῶν φιλολόγων, οἱ ὁποῖοι μέσῳ προπαγανδιστικῶν ἐθνικιστικῶν συγγραμμάτων ἐνσταλλάζουν στὸ μυαλὸ καὶ τὴν καρδιὰ τῶν ἑλληνοπαίδων τὸ μῖσος τοῦ ἄλλου, διακινῶντας τοὺς  μύθους τοῦ ἑλληνικοῦ ἐθνικισμοῦ, παρουσιάζουν ἑβραίους καὶ μασόνους ὡς τοὺς ὑπερτάτους ἐχθροὺς τοῦ γένους μας, ἀποσιωπῶντας ὅτι ἡ Φιλικὴ Ἑταιρεία ἦταν μασονικῆς ἐμπνεύσεως.

Ἔχω μετὰ φορτικότητος δηλώσει ὅτι παρὰ τὴν ἄρνησί μου νὰ ἀποδεχθῶ τὶς ἐπανειλημμένες προσκλήσεις ποὺ μοῦ ἀπηύθυναν οἱ μασονικὲς στοὲς νὰ προσχωρήσω στὴν μασονία -ἀπαντῶντας ὅτι ὡς πιστὸς ὀρθόδοξος χριστιανὸς δὲν δύναμαι νὰ ἔχω καὶ δεύτερη θρησκεία, τὴν μασονική- ἐκτιμῶ καὶ σέβομαι τὸν ἐλευθεροτεκτονισμό, πόσω μᾶλλον ποὺ εἶναι ἑλληνικῆς πληθωνικῆς προελεύσεως.

Ἡ ἑλληνικὴ Βικιπαιδεία σωστὰ ἐπισημαίνει τὰ ἑξῆς: «Ὁ τεκτονισμὸς εἰσῆλθε στὸν ἑλληνικό χῶρο [στὴν ἀρχὴ τοῦ ΙΘ’αἰῶνος] ἀπὸ τὰ Ἑπτάνησα, τὴν ἐποχὴ ποὺ ἦταν ὑπὸ γαλλικὴ καὶ ἀγγλικὴ κατοχή, καὶ συγκεκριμένα ἀπὸ τὶς νήσους Κέρκυρα καὶ Ζάκυνθο, τὶς ὁποῖες οἱ πολέμιοι τῆς ὀργάνωσης ἀποκαλοῦν ἕως σήμερα «κερκόπορτες» τοῦ μασονισμοῦ».Ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ ἀγνοεῖ τὸ ἑλληνικὸ κοινὸ εἶναι ὅτι ἡ μασονία ἁπλῶς ἐπανῆλθε στὴν Ἑλλάδα, 400 χρόνια ἀφοῦ ἐδημιουργήθη ἀπὸ τὸν Πλήθωνα ποὺ τὸν ἐξήγαγε στὴν Δύσι, ἱδρύοντας μέσῳ αὐτοῦ τὸν δυτικὸ πολιτισμό.

Παραθέτω παρακάτω ἀποσπάσματα σχετικῆς ὁμιλίας Θεσσαλονικέως σεβασμίου μασονικῆς στοᾶς, κυρίου Δραγούμη Δραγούμη,  1^ης Νοεμβρίου 2006, μὲ τίτλο, «Ἡ Ἀδελφότης τοῦ Μυστρᾶ», ποὺ εἶχα δημοσιεύσει στὸ τριμηνιαῖο περιοδικό μου, Ἐνδιάμεση Περιοχή (τεῦχος 45, Φθινόπωρο 2007. Δημήτρης Κιτσίκης. 8 Ὀκτωβρίου 2018.

Τὸ ἔτος 1984, είς κοινὰς ἐργασίας τῶν ἕξι Στοῶν τῆς Ἀνατολῆς μας, ὑπὸ τὴν προεδρίαν τοῦ Πλήθωνος καὶ σεβάσμιον τὸν διάδοχόν μου, ἀδελφὸν Δημήτριον Ἀργύρην, εἰς ὁμιλίαν μου μὲ τὸν ἴδιον τίτλον, ἔλεγα: μὲ τὴν παροῦσαν ὁμιλίαν καθὼς καὶ ἄλλας, ποὺ θὰ ἔχουν τὴν εὐκαιρίαν ἀδελφοὶ τοῦ Πλήθωνος Γεμιστοῦ νὰ πραγματοποιήσουν εἰς τὸ μέλλον, θὰ ἠμπορέσωμεν νὰ ὑπογραμμίσωμεν τί ὀφείλομεν εἰς τὸν ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος μὲ μόχθον πολὺν έστάθη ἀλύγιστος ἱεροφάντης τῆς Ἑλληνικῆς Ἰδέας, εἰς πεῖσμα τῶν Βυζαντινῶν καὶ τῶν ξένων, καὶ νὰ τονίσωμεν ποία εἶναι ἡ ὀφειλή μας ὡς μελῶν τοῦ νεωτέρου εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ, εἰς τὸν ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος ἔθραυσε τὸ φράγμα τῆς μεσαιωνικῆς ἀριστοτελικῆς «αὐθεντίας», διὰ νὰ ἀνοίξη τοὺς δρόμους τῆς ἐλευθέρας πλατωνικῆς διαλεκτικῆς καὶ τῶν ἐρευνητι- κῶν μέσων διὰ τῶν ὁποίων θὰ ἐλθη εἰς τὸ φῶς καὶ θὰ ὁλοκληρωθῆ τὸ θαῦμα τῆς πνευματικῆς Ἀναγεννήσεως.

Σὲ αὐτὰ λοιπὸν τὰ πλαίσια ἱδρύθη, ἀνεπτύχθη καὶ διεσκορπίσθη ἡ Μυστικὴ Ἀδελφότης τοῦ Μυστρᾶ  ἤ Μυστικὴ Φρατρία ἤ Φατρία. Ἡ λέξις φρατρία ἤ κατ’ὁμοίωσιν φατρία, εἶναι ἀρχαιοελληνικὴ καὶ σημαίνει ἀδελφότης. Ὁ Πλήθων εὐεργέτησε τὴν Ἑλλάδα καὶ εἰδικώτερα τὴν Πελοπόννησον, ἀλλὰ ἀγαπήθηκε περισσότερο εἰς τὴν Δύσιν. Οἱ ἐλευθεροτέκτονες τῆς Τοσκάνης λένε ὅτι «ἡ Πλατωνικὴ Ἀκαδημία ἦταν μία ἑταιρία μὲ τεκτονικὸ χαρακτῆρα, εἰς δὲ τὴν αἴθουσαν ὅπου συνεδρίαζον εὕρισκε κανεὶς πολλὰ τεκτονικὰ σύμβολα». Ἐκτὸς Κωνσταντινουπόλεως, μία ἦτο ἡ πηγὴ τοῦ φωτός, ὁ Μυστρᾶς, καὶ ἀκτῖνες αὐτοῦ οἱ μυστικοὶ ἑταῖροι τοῦ Γεμιστοῦ. Διονυσιακοὶ Ἐργάτες, γνωστικοί, μῦστες τοῦ Μυστρᾶ, πατέρες τοῦ Κόμο, Ῥοδόσταυροι, συντεχνίες τῶν Καθεδρικῶν Ναῶν, ἀποδεδειγμένοι Τέκτονες, διὰ νὰ ἀναφέρωμε μόνον τὴν γραμμὴ  ποὺ ξεκινᾶ ἀπὸ τὸν μείζονα ἑλληνικὸ χῶρο.

Δραγούμης Δραγούμης

310 - Ὁ μῦθος τοῦ Μυστρᾶ

Ὁ Δημήτρης Κιτσίκης

καὶ ἡ Φρατρία τῶν Ἑλλήνων

τοῦ Πλήθωνος.

Ἡ διαχρονικότης τοῦ 

συμπαντικοῦ

Ἑλληνισμοῦ

«Ἐσμὲν Ἕλληνες τὸ γένος, ὥς ἡ τε φωνὴ καὶ ἡ πάτριος παιδεία μαρτυρεῖ»







310 - Ὁ μῦθος τοῦ Μυστρᾶ

Ὁ μῦθος εἶναι ὁ μεγενθυντικὸς φακὸς τῆς πραγματικότητος. Εἶναι ὑπερρεαλισμὸς στὴν Ἱστορία ποὺ ἐπιτρέπει, πέραν τῆς καθημερινότητος, νὰ διεισδύσῃ κανεὶς στὴν βαθύτερη ἔννοια τῶν πραγμάτων ποὺ ὁ ῥεαλισμὸς εὐνουχίζει μὲ τὴν ratio.

Ὅταν ἡ καθημερινότητα ὑποβιβάζει τὸν θαυμαστὸ κόσμο τοῦ Θεοῦ στὸ ἐπίπεδο τῆς ἀνθρωπίνης ἀνάγκης, ἡ μετριότητα δεσπόζει καὶ δὲν ξεπερνᾷ τὸ ἐμπόριο καὶ τὶς τέχνες. Καὶ τότε ἡ ζωὴ περνᾷ ἀπαρατήρητη. Ἡ θαυματουργὴ πεταλοῦδα πτερουγίζει ἐνώπιόν μας ἁπλῶς ὡς κοινὸ φαινόμενο χωρὶς ἐμεῖς νὰ ἀντιληφθοῦμε τὸ μήνυμά της.

Καὶ τί λέγει ἡ σημερινὴ καθημερινότης; Ὅτι ὁ Μυστρᾶς κείτεται νεκρὸς μέσα στὰ ἐρείπια ὡς ἄδεια καστροπολιτεία, ένῷ στοὺς πρόποδές του ὑπάρχει ὁ Νέος Μυστρᾶς, ὡς χωριὸ 485 κατοίκων κατὰ τὴν ἀπογραφὴ τοῦ 2001 καὶ ὡς ῥουμπίνι στὸ σκουριασμένο στέμμα του, τὰ Πικουλιάνικα μὲ 75 κατοίκους, τὸ πάλαι ποτὲ θέρετρο τῶν δεσποτῶν τοῦ Βυζαντινοῦ Μυστρᾶ, τῶν Ἑβραίων ἐμπόρων καὶ ἀργότερα τῶν προυχόντων τῆς Ὀθωμανίας, μὲ τὸ καμμένο κυπαρίσσι τοῦ Μυστρᾶ καὶ τὸ παραπλεύρως ἐρειπωμένο τζαμί.

Αὐτὴν  τὴν  σεμνὴ πραγματικότητα συνήντησα τὸ 1973, κάποιαν ἡμέρα ὡς περιπατητής στὰ μυστριώτικα χωράφια, καὶ αἴφνης ὡς κεραυνὸς ὁ μῦθος ἐξετυλίχθη ἐνώπιον μου, Μυστρᾶς καὶ Πικουλιάνικα στὸν ἄχρονο οὐρανό. Ναὶ ἐδῶ ηὑρίσκετο ἡ καρδιά τοῦ Γένους. Ἔπρεπε ἐδῶ νὰ ῥιζώσω, δίπλα στὸν φιλόσοφο Πλήθωνα τοῦ Μυστρᾶ, ὡς μυστικὸ μέλος τῆς φρατρίας του τῶν Ἑλλήνων, αὐτὸς ποὺ εἶχε ἱδρύσει ἀπὸ μόνος του, ἐκ τοῦ μηδενός, τὸν πολιτισμὸ τῆς Δύσεως.

Αὐτὸς ὁ σημερινὸς μηδαμινὸς χῶρος εἶχε ἱδρύσει Ἀνατολὴ καὶ Δύση, πέραν τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ πέραν τῆς Ῥώμης, ἀπὸ τοὺς Βιλλεαρδουίνους, τοὺς Παλαιολόγους μέχρι καὶ τοὺς Βενιζέλους-Κρεββατάδες. Ἐτρέφετο ἀπὸ τὴν γῆ τῶν Σπαρτιατῶν, ἐρχόμενος ἀπὸ αὐτοὺς καὶ ἐπιστρέφοντας σὲ αὐτοὺς τὸ 1830 ὅταν ἐπανιδρύθη ἡ Σπάρτη μὲ τὸν πληθυσμὸ τῶν Μυστριωτῶν. Ἔτσι ἕνα δίστιχο τῆς  ἐποχῆς ξεχώριζε τὸν Μυστρᾶ ἀπὸ τὰ διπλανὰ χωριά, μὲ τὸ αἷμα του τὸ ἑλληνικό, τὸ ἑβραϊκό, τὸ φράγκικο, τὸ ῥωμέϊκο καὶ τὸ τουρκικό, ὡς αἱμοδότρια τῆς νεκραναστημένης ἀπὸ τοὺς Γερμανοὺς Σπάρτης, λέγοντας: «Παρόρι μὲ τὰ κρύα νερὰ κι’Ἅι Γιάννη μὲ τὰ ἄνθη - Κι’ἐσὺ καημένε μου Μυστρᾶ ποὺ σ’ἔφαγε ἡ Σπάρτη».

Καὶ τότε, ὡς ἀστραπή, συνειδητοποίησα ὅτι τὸ κέντρο τῆς γῆς καὶ τοῦ ἐξωγηΐνου σύμπαντος εἶχαν μετατεθῆ ἀπὸ τὸν Ὄλυμπο καὶ τοὺς Δελφούς, στὸν Μυστρᾶ καὶ ὅτι ὁ Θεὸς ἠθέλησε σὲ ἐμένα, ἐκείνη τὴν ἡμέρα τοῦ 1973, σὲ ἕνα ἀνώνυμο χωράφι τοῦ Μυστρᾶ, νὰ μοῦ ἀποκαλύψῃ τὴν συμπαντικότητα τοῦ ἑλληνισμοῦ, σὲ ἐμένα τὸν Πανέλληνα μὲ τὶς πολλαπλὲς ὑπηκοότητες καὶ γλῶσσες, μὲ τρία διαβατήρια καὶ προέλευση τὴν Λέσβο, τὴν Κρήτη, τὴν Αἴγυπτο, τὴν Ἰταλία, τὴν Γαλλία, μὲ πνευματικὲς ῥίζες στὴν Βόρειο Ἀμερική, τὴν Τουρκία, τὸ Ἰράν, τὴν Ἰνδία, τὴν Ῥωσία καὶ τὴν Κίνα.

Καὶ ἔτσι τὴν ἑπομένη χρονιά, τὸ 1974, ἐπιστρέφοντας στὴν καθηγητική μου ἕδρα τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Ὀττάβας, συνήντησα  τυχαία τὴν Ἀδαμαντία (μὲ κλειστὰ μάτια ὁδηγούμενος κατὰ παπὰ Γιώργη Μεταλληνό, ἀπὸ τὸν Θεό) κόρη ἀγρότου τοῦ Μυστρᾶ-Πικουλιανίκων καὶ μέσα σὲ τρεῖς μῆνες τὴν ένυμφεύθην  καὶ ἀμέσως τῆς ἔκτισα ἀρχοντικὸ στὰ Πικουλιάνικα μὲ τὸ ὄνομα Πλήθων καὶ μὲ τὰ γραπτά μου, ἀπὸ τὸν Καναδᾶ στὴν Κίνα, πολὺ πέραν τῶν πυγμαίων τοῦ ἀθηναϊκοῦ κρατιδίου, ἐξήπλωσα τὸν συμπαντικὸ μῦθο τοῦ Μυστρᾶ.

Ἔκτοτε, πολλοί, χωρὶς νὰ μὲ γνωρίζουν προσωπικά, οὔτε τὴν παραπάνω ἱστορία,  συνεσπειρώθησαν μὲ θέλημα Θεοῦ γύρω ἀπὸ τὸν οὐράνιο αὐτὸν μῦθο καὶ οἱ Πανέλληνες τοῦ Μυστρᾶ ἐπολλαπλασιάσθησαν μέχρι τοῦ σημείου νὰ φθάση καὶ στὰ αὐτιὰ τοῦ Ῥώσου προέδρου Πούτιν, τὸν ὁποῖο καὶ ἐκαλέσαμε ἐπισήμως γιὰ νὰ στεφθῇ αὐτοκράτωρ στὸν Ἅγιο Δημήτριο τῆς νεκρῆς καστροπολιτείας.

Σήμερα, πολλαπλὲς φρατρίες συναγωνίζονται γιὰ τὸ  ποῖος ἀντιπροσωπεύει αὐθεντικὰ τοὺς Πανέλληνες τοῦ Μυστρᾶ, χωρὶς κανεὶς ἀπὸ αὐτοὺς νὰ ἔχῃ ὑπερβῇ πνευματικὰ τὰ σύνορα τοῦ κρατιδίου τῶν Ἀθηνῶν. Ἀλλὰ Πανέλλην σημαίνει νὰ εἶσαι παντοῦ ἐπὶ τοῦ πλανήτου, στὴν Γαλλία ὅπως καὶ στὴν Κίνα, ἑλληνοκεντρικὸς καὶ ὄχι ἐθνικιστής, ὄχι βεβαίως ἀπάτρις ἀλλὰ συμπαντικὸς Ἕλλην.

Παρὰ ταῦτα ἡ μόδα τοῦ πανελληνισμοῦ τοῦ Μυστρᾶ ἀποδεικνύει ὅτι ἡ πανελλαδικὴ ἰδέα ἔχει κάνει σημαντικὴ πρόοδο καὶ ὅτι οἱ πρὸ πενηντακονταετίας ῥήσεις μου ὅτι «ὁ ΚΑ΄αἰὼν θὰ εἶναι ἑλληνικὸς ἤ δὲν θὰ ὑπάρξῃ» καὶ ὅτι «ἡ Γῆ πρέπει νὰ μετονομασθῇ πλανήτης Ἑλλάς», θὰ πραγματοποιηθοῦν καὶ ὄχι ὁ Ἀρμαγεδδών, διότι ὁ Θεὸς ἔπλασε τὸ σύμπαν ἑλληνικὸ γιὰ τὴν αἰωνιότητα. Αὐτὸ εἶναι τὸ βαθύτερο νόημα τοῦ μύθου τοῦ Μυστρᾶ. Ὁ ἐθνικοσοσιαλιστὴ Ἀλφρέδος Ῥόζενμπεργκ εἶχε τιτλοφορήσει τὸ περίφημο βιβλίο του, «Ὁ μῦθος τοῦ Κ΄ αἰῶνος», ὡς μῦθο τοῦ αἵματος. Σήμερα, «Ὁ μῦθος τοῦ ΚΑ΄ αἰῶνος» εἶναι ὁ μῦθος τοῦ Μυστρᾶ.

Δημήτρης  Κιτσίκης                                                       7 Αὐγούστου 2016