412 –Περὶ ἰσχύος στὴν ἐξωτερικὴ πολιτικὴ καὶ τὸ παράδειγμα τοῦ Ἔρντογαν

Ἡγέτης

412 –Περὶ ἰσχύος στὴν ἐξωτερικὴ πολιτικὴ καὶ τὸ παράδειγμα τοῦ Ἔρντογαν

( Ἀπὸ τὸ βιβλίο μου, «Ἱστορία τοῦ ἑλληνοτουρκικοῦ χώρου, 1928-1973», Βιβλιοπωλεῖον τῆς Ἑστίας, Β΄ἔκδοσις, σ.33-34)

Ὅταν ἀνέλαβε πάλι ὁ Βενιζέλος τὴν ἐξουσία, ὑπέγραψε μαζὶ μὲ τὸν Μουσσολίνι στὴν Ῥώμη, στὶς 20 Σεπτεμβρίου 1928, τὴν συνθήκη φιλίαςς μεταξὺ τῶν δύο χωρῶν. Ἕξι μῆνες ἀργότερα, ὁ Ἀνδρέας Μιχαλακόπουλος ποὺ δὲν ἦταν ἀκόμη ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν, διότι δὲν ἔγινε παρὰ στὶς 6  Ἰουλίου 1929, ἔγραφε στὶς 19 Μαρτίου 1929 στὸν Βενιζέλο: «Εἶναι πρόδηλον ὅτι  ὁ ἐγκάρδιος τόνος, ὅστις ἐχαρακτήριζεν ἄλλοτε τὰς σχέσεις ὑμῶν πρὸς ὅλους τοὺς Ἄγγλους πολιτικοὺς ὑπέστη μίαν χαλάρωσιν, ἥτις ἐπ’ἐσχάτων ἐξετράπη εἰς βαθμόν, ὅστις ἐκπλήττει καὶ καταθλίβει ἡμᾶς τοὺς ἐγγύτερον γνωρίσαντας τὰς παλαιοτέρας σχέσεις ὑμῶν πρὸς αὐτούς...Ἀλλὰ... «χέρι ποὺ δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ δαγκάσῃ πρέπει νὰ τὸ φιλήσῃ».

»Ἐνθυμοῦμαι ἐπίσης ὅτι ὁ μακαρίτης [Ῥουμᾶνος πρωθυπουργὸς καὶ ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν Ion I.C.] Bratianu [ποὺ ἀπεβίωσε τὸ 1927] σᾶς ἐζήτησεν εἰς τὸ Παρίσι, ἐπὶ τῇ ἐνάρξει τῆς Συνδιασκέψεως τῆς Εἰρήνης, ἵνα διὰ κοινοῦ μετώπου ἀντιταχθῶμεν κατὰ τῶν Μεγάλων Δυνάμεων καὶ ἐπιβάλωμεν τὰς ἀπόψεις μας ὡς ἐλεὐθερα κράτη, τοῦ ἀπηντήσατε ὅτι σφάλλεται ἐὰν νομίζῃ ὅτι τὰ μικρὰ κράτη εἶναι οὐσιαστικῶς ἐλεύθερα.

»Ὁ Bratianu ἐχολώθη τότε, καὶ τόσον τὸν κατεῖχεν ἡ ὡραία πράγματι ἰδέα μίας ὑπερηφάνου ἀνεξαρτησίας  ὥστε ἠθέλησε ν’ἀκολουθήσῃ τὴν πολιτικὴ τῆς αὐτοτελείας, καὶ τὴν ἠκολούθησε μέχρι τοῦ θανάτου του, ἀπομακρύνων ἐπιρροὰς Μεγάλων Δυνάμεων εἴτε πολιτικὰς εἴτε χρηματιστηριακάς. Ἐλησμόνει ὅτι εἶναι παλαιὰ πικρὰ ἀλήθεια ὅτι αἱ χρηματιστικαὶ δυνάμεις ἐμπνέουν πολλάκις τὴν πολιτικὴ τῶν κυβερνήσεων... Ἡ Ῥουμανία ἐπάλαισεν ἀπεγνωσμένως κατὰ τὴν οἰκονομικήν της ἀπομόνωσιν καὶ ἐπὶ τέλους ἠναγκάσθη τὸ 1928 νὰ συμβιβασθῇ καὶ μὲ αὐτὴν τὴν Γερμανίαν ὑπὸ ὅρους ἐπαχθεῖς, ἵνα κατορθώσῃ νὰ ὀρθοποδήσῃ οἰκονομικῶς»

Σήμερα, ἡ Ἱστορία ἐπαναλαμβάνεται, Ὁ ἕλλην πρωθυπουργὸς Ἀλέξης Τσίπρας, γνωρίζοντας τὰ παραπάνω, ἀπεφάσισε ἐξ ἀρχῆς νὰ ἀκολουθήσῃ τὶς ἐντολές τῶν Δυνάμεων. Ἀντιθἐτως ὁ Ἔρντογαν ἀκολουθεῖ τὸ παράδειγμα τοῦ Μπρατιάνου καὶ προσπαθεῖ νὰ καταστῇ ἀνεξάρτητος, ἄγνωστο  ἐὰν τὸ ἐπιτύχῃ τελικά. 

Αὐτὸ ὅμως ποὺ ἐντυπωσιάζει, εἶναι ἡ δουλοπρέπεια τοῦ σημερινοῦ Ἕλληνος ποὺ ἀντὶ νὰ χειροκροτεῖ τὴν ἴσως ἀπεγνωσμένη προσπάθεια τοῦ τούρκου προέδρου, τὸν  καταδικάζει ἀπερίφραστα. Ἀλλὰ τελικά, στὴν Ἱστορία παραμένει πρὸς μίμησιν ὁ λεβέντης καὶ ὄχι ὁ δοῦλος. Γι’αὐτὸ καὶ «οἱ καλύτεροι Ἕλληνες εἶναι οἱ Τοῦρκοι»!

Δημήτρης Κιτσίκης                                 19 Μαρτίου 2018

352 - Ἀπὸ τὸν Λένιν στὴν Μαρίν: Ἡ νέα παγκόσμια κοινωνικὴ ἐπανάσταση: Ὁ Ἐθνικομπολσεβικισμός

352 - Ἀπὸ τὸν Λένιν στὴν Μαρίν: Ἡ νέα παγκόσμια κοινωνικὴ ἐπανάσταση: Ὁ Ἐθνικομπολσεβικισμός

Σεισμός! Ἡ Κυριακὴ 23 Ἀπριλίου 2017 ἐσήμανε ἀπαρχὴ τῆς νέας παγκοσμίας ἐπαναστάσεως στὴν Εὐρώπη, μετὰ τὴν ἀστικὴ τοῦ 1789 καὶ τὴν μπολσεβικικὴ τοῦ 1917, μετὰ τὸν Ῥοβεσπιέρρο καὶ τὸν Λένιν. Ξεκίνησε ἡ ἐθνικομπολσεβικικὴ παγκοσμία ἐπανάσταση μὲ τὴν Μαρίν.

Ἦταν τὴν ἑπομένη τοῦ πρώτου παγκοσμίου πολέμου, τῆς χειροτέρας σφαγῆς τῆς εὐρωπαϊκῆς νεολαίας πρὸς χάριν τῶν γερακιῶν τοῦ καπιταλισμοῦ τῶν τραπεζῶν. Τότε στὴν Ῥωσία καὶ τὴν Ἰταλία ἐνεφανίσθησαν δύο ἀκραῖα λαϊκὰ κινήματα, ποὺ ὀνομάσθησαν μπολσεβικισμὸς στὴν Ῥωσία καὶ φασισμὸς στὴν Ἰταλία, μὲ δύο χαρισματικοὺς ἡγέτες, τὸν Λένιν καὶ τὸν Μουσσολίνι, μὲ κοινὸ ἐμπνευστῆ ὡς πρὸς τὸν τρόπο καταλήψεως τῆς ἐξουσίας, τὸν γάλλο θεωρητικὸ τοῦ μαρξιστικοῦ ἐπαναστατικοῦ συνδικαλισμοῦ  Γεώργιο Σορέλ (1847-1922).

Στὴν Γερμανία, στὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 1920, οἱ ἱδρυτὲς τοῦ ἐθνικοσοσιαλισμοῦ ἐστράφησαν πρὸς τὴν μπολσεβικικὴ Μόσχα καὶ ὁ Möller van den Bruck, ἐξήγγειλε τὴν πολιτικὴ ἀδελφοσύνης τῶν ἀκραίων ἐπαναστατῶν τῆς Γερμανίας καὶ τῆς Ῥωσίας κατὰ τῆς δυτικῆς καπιταλιστικῆς Εὐρώπης ποὺ ὠνόμασε ἐθνικομπολσεβικισμό.

Δυστυχῶς ὁ καπιταλισμὸς τῶν τραπεζῶν ἐπέτυχε νὰ διαιρέσῃ τὰ δύο τμήματα τοῦ ἀντικαπιταλιστικοῦ μετώπου, καὶ ὡς ἀδελφοφάδες πλέον, οἱ δύο χωρισμένοι ἀδελφοὶ ἐπεδώθησαν σὲ μία τρελλὴ ἀναμέτρηση μὲ φοβερὸ μῖσος ὁ εἱς πρὸς τὸν ἄλλον, ἐξαπολύοντας μὲ ὕβρεις  -κομμούνια καὶ φασίστες- τὴν καταδίκη τοῦ κομμουνισμοῦ καὶ τοῦ φασισμοῦ, ἕως ποὺ ὁ καπιταλισμὸς τῶν τραπεζῶν κατέστρεψε πρῶτα τὸν φασισμὸ τὸ 1945 καὶ μετὰ τὸν κομμουνισμὸ τὸ 1991. Ἀπὸ τὰ εὐρωπαϊκὰ ἐρείπια τοῦ ἐπαναστατισμοῦ ἀνεδύθη ἡ καπνίλα τῶν πτωμάτων τῶν φασιστῶν καὶ κομμουνιστῶν ἡρώων μὲ τὸν καπιταλισμὸ νὰ κραυγάζῃ ὅτι ἐπῆλθε τὸ τέλος τῆς Ἱστορίας καὶ ἑδραιώθη ἡ αἰωνία ἐπικράτηση τοῦ παγκοσμίου καπιταλισμοῦ τῶν τραπεζῶν.

Ἀλλὰ ἡ Ἱστορία δὲν εἶχε τελειώσει. Ἔχοντας εὕρει καταφύγιο στὸν Τρίτο Κόσμο, φασισμὸς καὶ κομμουνισμὸς ἐπανῆλθαν σταδιακὰ στὴν Εὐρώπη, αὐτὴν τὴν φορὰ ἀποφασισμένοι νὰ μὴν ἐπαναλάβουν τὴν διχαστική τους πολιτικὴ καὶ νὰ ἐφαρμόσουν τὸν ἐθνικομπολσεβικισμό, ποὺ στὴν Ἑλλάδα ἔλαβε τὴν μορφὴ τοῦ κιτσικισμοῦ.

Καὶ τώρα τὶ βλέπουμε, τὴν ἐπαύριο τοῦ πρώτου γύρου τῶν γαλλικῶν προεδρικῶν ἐκλογῶν;  Ἐνῷ ὁ ἔντρομος καπιταλιστικὸς παγκοσμισμὸς, συνεχίζει νὰ χρησιμοποιῇ τὴν προδοτικὴ τοῦ σοσιαλισμοῦ, ἀπὸ τὸ 1890, σοσιαλδημοκρατία τοῦ Τσίπρα, Ὁλλὰντ καὶ Ὀμπάμα, κατασκευάζει ἐν μία νυκτί, ἕνα ζόμπι, ἕναν φουσκωμένο βάτραχο ὀνόματι Μακρόν, καὶ τὸν ῥίχνει κατάμουτρα κατὰ τῆς γαλάζιας Μαρὶν τῶν προσδοκιῶν τῶν λαῶν τῆς Εὐρώπης, ἐνῷ τὰ παραδοσιακὰ φασιστικά (βλέπε Χρυσῆ Αὐγή) καὶ κομμουνιστικά (βλέπε ΚΚΕ) κόμματα, συνεχίζουν νὰ  ἐχθρεύεται ὁ ἕνας τὸν ἄλλον.

Ἐνῷ ἡ Humanité, ὄργανο τοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος τῆς Γαλλίας, ξεχνῶντας τὴν πατριωτικὴ ὑποστήριξη ποὺ ἔδιδε, μέχρι τὸ 1946, στὸν φασιστὴ στρατηγὸ ντὲ Γκώλ, πνευματικὸ πατέρα τῆς Μαρίν, ἐτιτλοφόρει τὴν ἐπαύριο τοῦ πρώτου γύρου, «ποτέ» μὲ τὴν Μαρίν, καὶ ἐνῷ ὁ Τσίπρας συνετάσσετο μὲ τὸν Μακρόν, ὁ ἀκροαριστερὸς ἐπαναστατικὸς Μελανσόν, ἀπομακρύνεται ἀπὸ τοὺς συμμάχους του τοῦ γαλλικοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος καὶ ἀρνεῖται νὰ καταδικάσῃ τὴν Μαρὶν καὶ νὰ ζητήσῃ στοὺς ψηφοφόρους του νὰ ὑποστηρίξουν τὸν Μακρόν.

Τί σημαίνει αὐτό; Ὅχι ὅτι ἡ Χρυσῆ Αὐγὴ καὶ τὸ ΚΚΕ ἀκολουθοῦν τὴν προδοσία τῆς σοσιαλδημοκρατίας, ἐφ’ὅσον παραμένουν καὶ τὰ δύο κόμματα, ἐπαναστατικὰ καὶ ἀντικαπιταλιστικὰ, οὔτε ὅτι πρέπει νὰ ἀποκηρύξουν τὶς ἰδεολογικές τους ἀρχές, ἀλλὰ ὅτι πρέπει νὰ ἐπανέλθουν στὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 1920 καὶ νὰ ἐφαρμόσουν στὴν χώρα μας τὸν κιτσικισμό, παραλαγὴ τοῦ διεθνοῦς ἐθνικομπολσεβικισμοῦ.

Μέχρι τὸν δεύτερο γύρο τῶν γαλλικῶν προεδρικῶν ἐκλογῶν πολλὰ δύνανται νὰ συμβοῦν, ὅπως νὰ ξεσκεπασθῇ ἡ ἀπόλυτη διαφθορὰ τοῦ ζόμπι τῶν τραπεζῶν Μακρόν, καὶ νὰ τυλιχθῇ ἡ Γαλλία στὴν τρομοκρατία. Ἀλλά, καὶ ἀσχέτως τῶν ἀποτελεσμάτων τοῦ δευτέρου γύρου, ἀκόμη καὶ πέραν τῶν ἐπικειμένων γαλλικῶν κοινοβουλευτικῶν ἐκλογῶν τοῦ 2017, τῶν δύο γύρων, 11 καὶ 18 Ἰουνίου (ἠμέρα κατ’ἐξοχὴν ντεγκωλλική), ἡ γαλλικὴ ἐπανάσταση κατὰ τῆς Εὐρώπης τῶν τραπεζῶν θὰ συνεχισθῇ καὶ θὰ εὐοδωθῇ μὲ μόνον ὅρο, αὐτὴν φορά, νὰ μὴν ἐπαναλειφθῇ ὁ ἐμφύλιος μεταξὺ τοῦ φασιστοῦ καὶ τοῦ κομμουνιστοῦ ἀδελφοῦ, οἱ ὁποῖοι καὶ οἱ δύο ποτὲ δὲν ἐπίστευσαν στὴν ἔννοια τῆς δημοκρατίας (τὸ χειρότερο πολίτευμα κατὰ Σωκράτη), δηλαδὴ στὴν ἀστικὴ κοινοβουλετικὴ δικτατορία, ἀλλὰ μόνον στὴν λαοκρατία ἀμέσου σχέσεως ἡγέτου καὶ λαοῦ, μέσῳ δημοψηφισμάτων.

Γιὰ ἐμᾶς τοὺς Ἕλληνες, τὸ πλέον ἀποτρόπαιο σκιάχτρο ποὺ ἑδρεύει ἀκόμη στὸ προεδρικὸ μέγαρο τῶν Ἀθηνῶν εἶναι ὁ Προκόπης Παυλόπουλος, πραγματικὴ μούμια τοῦ κοινοβουλευτισμοῦ, ποὺ ἐπαναλαμβάνει σὰν κουρδισμένο φάντασμα, ὅτι ἡ μόνη σωτηρία γιὰ τὴν Ἑλλάδα εἶναι ἡ γερμανικὴ Εὐρώπη καὶ τὸ εὐρώ.

Αὐτὸ ποὺ ἀπέτυχαν ὁ Λένιν καὶ ἡ Ῥόζα Λούξεμπουργκ, τὸ 1919, δηλαδὴ νὰ κερδίσουν τὸν εὐρωπαϊκὸ ἐμφύλιο κατὰ τῆς καπιταλιστικῆς εὐρωπαϊκῆς σοσιαλδημοκρατίας καὶ νὰ ἐγκαθιδρύσουν τὴν λαϊκὴ ἐπανάσταση, δύναται σήμερα νὰ ἐπιτευχθῇ ἐὰν σταματήσῃ ἐπιτέλους ἡ ἀδελφοκτόνος ἀναμέτρηση μεταξὺ φασισμοῦ καὶ κομμουνισμοῦ ὑπὸ τὴν σκέπη τοῦ ἐθνικομπολσεβικισμοῦ-κιτσικισμοῦ.

Δημήτρης Κιτσίκης                                                      24 Ἀπριλίου 2017

312 -Ἡ ἀποτυχημένη ὁλομέτωπη ἐπίθεση κατὰ τῆς Ἐκκλησίας

Κριαρᾶς καὶ ΓΑΠ: Ψυχαρισμὸς καὶ σοσιαλδημοκρατία

312 -Ἡ ἀποτυχημένη ὁλομέτωπη ἐπίθεση κατὰ τῆς Ἐκκλησίας

Καθυστερημένοι κύκλοι τῆς ἐλληνικῆς κοινωνίας διανοουμένων ποὺ παραμένουν συνδεδεμένοι μὲ τὴν δυτικὴ ἐπιστημοσύνη τοῦ Διαφωτισμοῦ τοῦ γαλλικοῦ ΙΗ΄αἰῶνος, ἰδίως ἐλευθεροτέκτονες, ἀδυνατοῦν νὰ καταλάβουν ὅτι πλέον ἡ Δύση ὅπως καὶ ὁ ὑπόλοιπος πλανήτης, ἔχει βάλει στὸ χρονοντούλαπο τῆς Ἱστορίας τὴν ἀθεΐα, ἀκόμη καὶ τὴν πανθρησκεία, ἐπιβεβαιώνοντας τὸν Ἀνδρέα Μαλρὼ ὅτι ὁ ΚΑ΄αἰὼν θὰ εἶναι θρησκευτικός, καὶ μάλιστα παραδοσιακὰ θρησκευτικός.

Μεταξὺ τῶν καθυστερημένων τούτων κύκλων διακρίνουμε στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία ἕνα μεγάλο ποσοστὸ φιλολόγων καὶ ἀρχαιολόγων (καὶ δή, εἰδικῶν τῆς Ἀρχαιότητος καὶ τοῦ Βυζαντίου) ἀποφοίτων τῶν ἀπιθάνου μετριότητος ἑλληνικῶν πανεπιστημίων, δημοτικιστῶν καὶ μονοτονιστῶν τῆς παραδόσεως τοῦ ΚΚΚ (Κόμμα Κακριδῆ Κριαρᾶ), οἱ ὁποῖοι ἐμμένουν νὰ ποτίζουν τὰ παιδιὰ τῶν σχολείων μας μὲ σκονισμένες ψευδοεπιστημονικὲς πεποιθήσεις προοδευτισμοῦ ποὺ ἡ ἴδια ἡ Δύση ἔχει κάνει πλέον παρελθόν. Ὁ δυτικισμὸς σὲ ὅλον του τὸν ῥασιοναλισμό, ἀντεπροσωπεύετο ἀπὸ τὸν καθηγητὴ Ἐμμανουὴλ Κριαρᾶ, τὴν μούμια αὐτὴ τοῦ δημοτικισμοῦ καὶ μαθητοῦ τοῦ Ψυχάρη, ποὺ κατέστρεψε κυριολεκτικὰ τὴν ἑλληνικὴ νεολαία μὲ τὴν βοήθεια τοῦ πολιτικοῦ ἐλευθεροτεκτονισμοῦ καὶ τῆς σοσιαλδημοκρατίας. Ἄν καὶ πεσπεισμένος μέχρι τὸν θάνατό του στὰ 108 χρόνια τὰ ὁποῖα ἐταλαιπώρησαν ἀφάνταστα τὸν λαό μας, ὄτι εἶχε κερδίσει ἀνεπιστρεπτὶ τὴν ἐκμηδένιση τῶν ἑλληνικῶν, ἡ παραδοσιακὴ πολυτονικὴ γραφὴ ἐπιστρέφει σήμερα ὡς ἐκδικητικὴ μάχαιρα.

Ἀκόμα καὶ ὁ κυβερνήτης Παπαδόπουλος, κατὰ τὴν περίοδο τῆς φωτισμένης δεσποτείας του, δὲν ἠδυνήθη νὰ κάμψῃ τὰ δύο κατεστημένα τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, τὸ πανεπιστημιακὸ καὶ τὸ ἐκκλησιαστικό, ποὺ παρέμεναν ἀκίνητα μεταξὺ τῆς βαβαυρικῆς καὶ βενιζελικῆς δυτικοποιήσεως (Κοραοψυχαρισμός σὺν Νεοημερολογιτισμός)  καὶ τῆς ἐλλείψεως δημιουργικότητος.

Ἡ ἀδελφότης Opus Dei, εἶχε ἱδρυθῆ στὴν Ἱσπανία τὸ 1928 καὶ συνέβαλε σημαντικὰ στὴν ἰδεολογιοποίηση τοῦ Βατικανοῦ. Ἕναν χρόνο ἀργότερα, τὸ 1929, ἡ κυβέρνηση τοῦ Μουσολίνι ὑπέκυψε στὶς πιέσεις τῆς ρωμαικαθολικῆς Ἐκκλησίας καὶ ὑπέγραψε μαζί της τὸ Κονκορδᾶτο ποὺ ἐπανίδρυε τὸ παπικὸ κράτος ὑπὸ τὴν μορφὴ τοῦ Βατικανοῦ, κράτος ποὺ εἶχε καταργηθῆ τὸ 1870. Ἡ «Ζωή» μιὰ πολὺ πιὸ ἤπια ἀδελφότης, χωρὶς τὴν σιδερένια πειθαρχία καὶ τὸν κυνισμὸ ποὺ πάντοτε ἐχαρακτήριζε τὸν παπισμό, εἶχε ἱδρυθῆ στὴν Ἑλλάδα 21 χρόνια ἐνωρίτερα, τὸ 1907. Ἡ Opus Dei εἶχε ἑτοιμάσει τὶς ἰδεολογικοθρησκευτικὲς προϋποθέσεις γιὰ τὸν θρίαμβο τῆς δικτατορίας τοῦ Φράνκο στὸν ἱσπανικὸ ἐμφύλιο πόλεμο τοῦ 1936-1939. Πράγματι ὁ Φρανκισμὸς δὲν ὑπῆρξε φασιστικὴ ἐπανάσταση, δηλαδὴ ἀνατροπὴ τῆς καθεστηκυίας τάξεως ὑπὲρ τοῦ μικροαστισμοῦ, γι’ αὐτὸ καὶ τὸ ἱσπανικὸ φασιστικὸ κόμμα τῆς Φάλαγγας εἶχε παραμερισθῆ πρὸς χάριν τῆς Opus Dei ἀπὸ τὸν Φράνκο. Μὲ τὸν ἴδιο τρόπο ἀπεδείχθη ὅτι τελικὰ ἡ 21η Ἀπριλίου 1967 στὴν Ἑλλάδα δὲν ὑπῆρξε φασιστικὴ ἐπανάσταση ἀλλὰ κατέληξε νὰ γίνη ὅτι καὶ στὴν Ἱσπανία τοῦ Φράνκο, δηλαδὴ ἕνα ἐγχείρημα περισώσεως τοῦ ἑλληνικοῦ καπιταλιστικοῦ κατεστημένου, δηλαδὴ δικτατορία. (Ἡ δικτατορία διαφέρει τῆς ὁλοκληρωτικῆς ἐπαναστάσεως, στὸ ὅτι πρόκειται γιὰ προσπάθεια διαφυλάξεως τοῦ «στάτους κβό» ποὺ κινδυνεύει ἀπὸ ἐπαναστατικὲς δυνάμεις). Στὸ μπλοκάρισμα τῶν ἐπαναστατικῶν ἀρχικῶν διαθέσεων τῆς 21ης Ἀπριλίου, καθοριστικὸ ρόλο ἔπαιξε ἡ «Ζωή», ὅπως ἀκριβῶς ἔγινε μὲ τὴν Opus Dei στὴν Ἱσπανία.

Ἡ λεγόμενη «Κίνηση» μετὰ τὸ 1945 ἦταν μία ὁμοσπονδία σωματείων στὴν  Ἀθήνα ποὺ συμπεριελάμβανε τὴν «Ζωὴ», ὅπως καὶ τὴν ὁμάδα τῆς Χριστιανικῆς Ἑνώσεως Ἐπιστημόνων τοῦ καθηγητοῦ Ἀλεξάνδρου Τσιριντάνη (1903-1977) καὶ τοῦ μελλοντικοῦ ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου Κοτσώνη. Ἡ Κίνηση ἦταν σαφῶς βασιλικὴ καὶ ἐθνικιστική, αὐτὸ ποὺ τὸ ΚΚΕ ὠνόμαζε μοναρχοφασισμό.

Ὁ ζωϊκὸς Ἱερώνυμος Κοτσώνης ἔγινε ἀρχιεπίσκοπος τῆς χούντας τῆς 21^ης Ἀπρι,λίου καὶ ἀργότερα ὁ ζωϊκὸς Ἀναστάσιος Γιαννουλᾶτος ἔγινε ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας καὶ οἱ δύο τους προώθησαν τὴν ἰδεολογία τοῦ ἑλληνοχριστιανικοῦ πολιτισμοῦ. Ἡ αἱρετικὴ θέση τοῦ Ἱερωνύμου ἀνεδείχθη μὲ τὴν δημοσίευση τοῦ βιβλίου του Ὁ ἀγαπισμὸς, ἐφ’ ὅσον γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία οὐδεὶς «ἰσμός» ὑπάρχει καὶ σίγουρα ἡ χριστιανικὴ ἀγάπη δὲν δύναται νὰ ἀναδειχθῆ σὲ ἰδεολογία.

Στὶς ἀρχὲς τοῦ 1968 ἔλαβε χώρα μία συνάντηση γνωριμίας μεταξὺ τῆς  νέας ἐκκλησιαστικῆς ἡγεσίας τῶν Ἀθηνῶν καὶ τῶν καθηγητῶν Πανεπιστημίου. Ὁ Ἱερώνυμος ἐζήτησε τὴν βοήθεια τῶν καθηγητῶν στὴν ἐθνικὴ ἀποστολὴ τῆς Ἐκκλησίας καὶ κατόπιν αὐτοῦ τοὺς προσεφώνησε τὸ δεξί του χέρι, ὁ Τσιριντάνης,  κάνοντας ἔκκληση γιὰ «τὴν σωτηρία τῆς νεολαίας». (βλ. Ἇλ. Τσιριντάνης, Διὰ τὴν πνευματικὴν διαπαιδαγώγησιν τῆς νεολαίας μας, Ἐκδόσεις Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν, μὲ πρόλογο τοῦ ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου, Ἀθῆναι, 1968).

Σήμερα, ἡ ἄθεη κυβέρνηση τοῦ Τσίπρα καὶ οἱ προσπάθειες τοῦ ὑπουργοῦ Παιδείας του νὰ ἀπομακρύνουν ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ παιδεία τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, θὰ ἔχουν τὴν ἰδια ἀποτυχία ποὺ ἐγνώρισε ὁ ἄθεος Ἀνδρέας Παπανδρέου τὴν ἐποχὴ τῆς μονοκρατορίας τοῦ ΠΑΣΟΚ  καὶ ὁ σοσιαλδημοκράτης υἱός του Γιῶργος Παπανδρέου.

Ἡ ἀναπόφευκτη ἐπιστροφὴ τοῦ μοναρχικοῦ θεσμοῦ στὴν Ἑλλάδα γιὰ νὰ δυνηθῇ νὰ κάμψῃ τὰ δύο κατεστημένα τοῦ Πανεπιστημίου καὶ τῆς Ἐκκλησίας ποὺ ἐμμένουν νὰ κρατοῦν τὸ κρατίδιο τῶν Ἀθηνῶν στὴν σφαῖρα τοῦ δυτικοῦ διαφωτισμοῦ, πρέπει νὰ πραγματοποιηθῇ στὰ πλαίσια ὄχι πλέον τῶν νεωτεριστῶν τῆς Ἀνατολικῆς Παρατάξεως, ζωϊκῶν,  μασόνων καὶ τουρκοφίλων κεμαλιστῶν, ἀλλὰ νὰ βασισθῆ στὸ βυζαντινὸ πρότυπο διακυβερνήσεως τῆς συναλληλίας, τῶν παλαιοημερολογιτῶν ἀντιμασονικῶν κύκλων τῆς Ὀθωμανίας, τῶν παραδοσιακῶν τῆς Ἀνατολικῆς Παρατάξεως, συνεχιστὴς τοῦ ὁποίου ὑπῆρξε ὁ Ἔρντογαν προτοῦ καταληφθῇ ἀπὸ τὴν σημερινή του μεγαλομανία.

Δημήτρης  Κιτσίκης                                22 Αὐγούστου 2016