539 – Τὸ δένδρο τοῦ γένους

539 – Τὸ δένδρο τοῦ γένους

1982. Κωνσταντινούπολις. Φθινόπωρο - Ἄντα ἡ μάνα μὲ τὸν τριάχρονο Ἆγι, υἱό της, κάθονται σὲ μιὰ καρέκλα ἐπάνω ἀγναντεύοντας τὸν Βόσπορο ἀπὸ τὸ παράθυρο καὶ στὸ πρῶτο πλάνο δενδρόφυτος κῆπος.

Ἄντα καὶ Ἆγις κοιτάζουν τὰ φύλλα τοῦ δένδρου ποὺ πέφτουν.

Ἆγις: μαμά, γιατὶ πέφτουν τὰ φύλλα;

Ἄντα:γιατὶ γέρασαν καὶ πεθαίνουν

Ἆγις: Νά, ἕνα ἀκόμη φύλλο πέθανε, μαμά

Ἔτσι πεθαίνει σήμερα ἡ Ἑλλάδα. Ἀλλὰ τὸ δένδρο τοῦ γένους παραμένει μέχρι νὰ γεμίσῃ πάλι μὲ φύλλα.

Δημήτρης Κιτσίκης                        7 Φεβρουαρίου 2020

473 - Ὁ ἱστορικὸς ἐπιστήμων ὡς μελλοντολόγος

473 - Ὁ ἱστορικὸς ἐπιστήμων ὡς μελλοντολόγος

Ἡ ἱστορικὴ ἐπιστήμη χωλαίνει ὅταν περιορίζεται στὸ παρελθὸν καὶ ἐπιβάλλει στὸν ἑαυτό της θεματικούς, χρονικοὺς καὶ χωρικοὺς  φραγμοὺς. Τὸ πρότυπο τοῦ μεγάλου ἱστορικοῦ ὑπῆρξε ὁ βρεταννὸς Ἀρνόλδος Τόϋνμπη (1889-1975) μὲ τὴν δωδεκάτομη πλανητικὴ ἱστορία του, ποὺ φέρει τὸν τίτλο A Study of History, τὸ δὲ πρότυπο τῶν ἀποτυχημένων ἱστοριῶν εἶναι ἡ πληθώρα τοπικῶν ἀφηγημάτων ποὺ περιορίζονται σὲ περιορισμένο θέμα χρόνο καὶ χῶρο.

 Ὁ ἄξιος ἱστορικὸς πρέπει νὰ χειρίζεται ταυτοχρόνως δύο ἐργαλεῖα: τὸ τηλεσκόπιο καὶ τὸ μικροσκόπιο, δηλαδὴ νὰ τοποθετῇ τὸν ἱστορικὸ ἄνθρωπο ταυτοχρόνως ἐντὸς τοῦ πλανήτου καὶ ἐντὸς  τοὺ χωριοῦ του.

Στὶς 24 Μαρτίου 1999 ξεκίνησε ὁ πλανητικὸς πόλεμος μὲ τὸν βομβαρδισμὸ τῆς Γιουγκοσλαυΐας ποὺ θὰ λήξῃ μὲ πυρηνικὸ Ἀρμαγεδδῶνα τριάντα χρόνια ἀργότερα, μὲ ὁλικὴ σύγκρουσι ΗΠΑ-Κίνας. Τὸ 2006 ἀπεφάσισα λοιπὸν νὰ διδάσκω κάθε χρόνο στοὺς φοιτητές μου ὄχι τὸ παρελθὸν ἀλλὰ τὸ μέλλον τοῦ πλανήτου, ὄχι  ὡς προφήτης ἤ ἀστρολόγος ἀλλὰ ὡς μελλοντολόγος ἱστορικός. Ἤδη διανύω τὸ 13^ο ἔτος τοῦ μαθήματος αὐτοῦ ποὺ δὲν ἐπαναλαμβάνει σὲ τίποτα τὰ προηγούμενα μαθήματα ἀλλὰ διδάσκει τὸ νόημα τῶν ἐξελίξεων τῶν γεγονότων εἰς τὸ γίγνεσθαι πρὸς τὴν τελικὴ καταστροφή.

Στὸ πλανητικὸ αὐτὸ πλαίσιο ἐντάσσεται βεβαίως καὶ τὸ ἑλληνικὸ κρατίδιο ποὺ πορεύεται πρὸς τὴν ἀναπόφευκτη ἀναγέννησί του μὲ προορισμὸ τὴν ἐπαναφορὰ τοῦ ἑλληνισμοῦ στὴν συμπαντική του διάστασι. Ἡ αἰσιοδοξία μου ὡς πρὸς τὸ μέλλον τοῦ Γένους μας εἶναι ἀκατανίκητη βασισμένη καὶ μόνον σὲ ἀντικειμενικὰ στοιχεῖα ποὺ συνεχίζω νὰ παρουσιάζω κάθε χρόνο στοὺς φοιτητές μου.

Δημήτρης Κιτσίκης                             11 Ἰανουαρίου 2019

467 – Τὸ νέο Ἰσραήλ

Ἐκάθησα στὴν ἀκροθαλασσιὰ τῆς γενέτειρας Κρήτης. Ἰδοὺ οἱ πέτρες σὰν τὰ γυμνὰ ὀστὰ τοῦ Ἰεζεκιήλ. Ἡ Ἑλ-λάς, ὅπου «λάς» ἐστὶ πέτρα, πέτρα τῶν θεῶν καὶ  «ἑλ», ὁ ἥλιος ποὺ ἀνασταίνει τὴν πέτρα.

Ὁ Πᾶνος Καμμένος ὁμιλεῖ:

https://www.youtube.com/watch?v=-8ET5eMw2Bg

467 – Τὸ νέο Ἰσραήλ

Ὡς γεωπολιτικὸς καὶ διεθνολόγος ἀγνοῶ τὰ οἰκονομικά. Ἄλλωστε μὲ ἀριθμοὺς δύναται κανεὶς νὰ ἀποδείξῃ ὅ,τι θελήσῃ:  ὅτι ἡ οἱαδήποτε καμήλα εἶναι ἄτι. Βασίζομαι λοιπὸν σὲ ἰδικά μου δεδομένα καὶ ἀξιοποιῶ τὴν εἰκόνα ποὺ ἔδωσε σήμερα ὁ Πᾶνος Καμμένος στὴν Βουλὴ τοῦ ἔργου τῆς κυβερνήσεως.

Τὸ 1919 εἶχε ἀνατείλει γιὰ τὸ Γένος τῶν Ἑλλήνων μία τεραστία ἐλπίδα. Ὠνόμασα στὰ βιβλία μου τὴν προσπάθεια τοῦ Ἐλευθερίου Βενιζέλου, οἰκοδόμησι ἑνὸς πρώτου Ἰσραήλ, πρὸ τὴς ἐμφανίσεως τοῦ δευτέρου Ἰσραὴλ τὸ 1948. Ἀλλὰ τρία χρόνια ἀργότερα ἡ προσπάθεια κατέρρευσε μὲ τραγωδία. Τί εἶχε συμβεῖ; Ὁ Βενιζέλος εἶχε ἀκολουθήσει ἐθνικιστικὴ πολιτικὴ, δηλαδὴ μία ξενόφερτη ἰδεολογία,  ἀντὶ νὰ βασισθῇ στὶς ἀξίες τοῦ Γένους μας, ὅπως τὸ ἔκαμε ἀργότερα τὸ Ἰσραήλ, στὴν οἰκοδόμησι τοῦ κράτους τῶν Ἑβραίων.

Τὸ 1948, τὸ Ἰσραὴλ συνεκροτήθη μὲ τὸ κομμουνιστικὸ ὅραμα τοῦ παγκοσμίου σοσιαλισμοῦ ἀλλὰ χωρὶς νὰ προδώσῃ τὰ βασικά του ἰδανικὰ καὶ νὰ ὑποπέσῃ στὸν ἐθνικισμό, προσηρμόσθη στὸν σιωνισμό δηλαδὴ στὰ ἰδιαίτερα ἰδανικά τοῦ Γένους τῶν Ἑβραίων. Βλέποντας πρὸς τὰ ὀπίσω τὰ γεγονότα στὴν Ἑλλάδα τὸ 2015, ἀντιλαμβάνομαι τώρα ὅτι κάτι τέτοιο συνέβη μὲ τὸν Σύριζα. Ὁ Τσίπρας, ἀπὸ κομμουνιστὴς καὶ διεθνιστής, προσήρμοσε τὴν δράσι του στὶς ἀπαιτήσεις τοῦ Γένους τῶν Ἑλλήνων καὶ μαζί του ἐπροχώρησε μία μοναδικὴ προσωπικότης ποὺ ἀρκούντως ἐχλευάζετο, διότι διαφορετικός, ὀνόματι Πᾶνος Καμμένος.

Φθάσαμε στὸ τέλος τῆς κυβερνητικῆς των τετραετίας καὶ ἀντιλαμβανόμεθα πὼς μακριὰ ἀπὸ τὸν ξενόφερτο ἐθνικισμό, προβάλλοντας ἀξίες ἑλληνικές, Τσίπρας καὶ Καμμένος ἐτοποθέτησαν τὴν χώρα σὲ θέσι ἀντίστοιχη μὲ αὐτὴν τοῦ Ἰσραήλ.

Παραμένει βεβαίως ἡ χαοτικὴ κατάστασις τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, βουτηγμένη στὴν ἀνομία τοῦ καθημερινοῦ ἐγκλήματος καὶ τοῦ ἀντάρτικου πόλεων. Καὶ ἐδῶ βασιζόμεθα στὸ δεύτερο σκέλος τοῦ πολιτικοῦ διδύμου: στὸν Πᾶνο Καμμένο. Περιμένουμε τώρα ἀπὸ αὐτὸν νὰ εὐχαριστήσῃ τὸν σιαμαῖο ἀδελφό του καὶ βασιζόμενος στὴν ἡγεσία του τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων νὰ ἀναλάβῃ ὡς πολιτικὸς ἥρως τὴν ἀπόλυτη ἐξουσία ἐγκαθιστῶντας τὴν λαοκρατία μέσῳ δημοψηφισμάτων.

Ἐξύπνησα ἀπὸ τὸ ὄνειρό μου περιστοιχισμένος ἀπὸ πυγμαίους γραικύλους ποὺ καγχάζουν: Ἐπίστευσες, λένε, στὸν χοντρὸ τὸν Πᾶνο; Τί ἀφέλεια! Ἀλλὰ ἐγὼ συνεχίζω νὰ ὀνειρεύομαι προσμένοντας στὴν ἔλευσι τοῦ νέου Ἰσραήλ.

Ὀνειρεύομαι τὸ ὅραμα τοῦ Ἰεζεκιήλ, τὴν θαυματουργὴ ζωογόνησι τῶν γυμνῶν ὀστῶν τῶν γραικύλων. Ὁ Ἰεζεκιὴλ δέχεται τὴν πλήρη ἀνομία τοῦ λαοῦ του. Ἀλλὰ ὁ Θεὸς θὰ ἀντικαταστήσῃ τὴν παλαιὰ μὲ μία καινὴ διαθήκη καὶ θὰ συντρίψῃ τοὺς τρολανθρώπους ἀθλίους πυγμαίους τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας γιὰ νὰ ἐπιβιώσῃ ὁ ἑλληνισμὸς ἐπὶ τῆς στάχτης τῶν ἑλλαδιτῶν.

Δημήτρης  Κιτσίκης                      18 Δεκεμβρίου 2018

461 - Ἔγκλημα καθοσιώσεως ἐναντίον τοῦ Γένους τῶν Ἑλλήνων: ὁ ἀντισημιτισμός

Ἑλληνικὸ νεκροταφεῖο: ὁ φθόνος κατωτερότητος ἀκόμη και μετὰ θάνατον

461 -Ἔγκλημα καθοσιώσεως ἐναντίον τοῦ Γένους τῶν Ἑλλήνων: ὁ ἀντισημιτισμός

Στὸ ῥωμαϊκὸ δίκαιο ὀνομάζομε ἔγκλημα καθοσιώσεως, τὸ ἔγκλημα ἐσχάτης προδοσίας ἐναντίον τῆς ἐξουσίας τοῦ αὐτοκράτορος. Σήμερα τὸ Γένος τῶν Ἑλλήνων ἀντικαθιστᾷ τὸν αὐτοκράτορα ὡς ὑπερτάτη ἀρχὴ ποὺ δὲν δύναται νὰ μειωθῇ, προβάλλοντας ἕνα ἔθνος ὡς ἀνώτερο τοῦ ἑλληνικοῦ, π.χ. νὰ προβάλλεται μία ξένη σημαία ὡς ἀνωτέρα τῆς ἑλληνικῆς.

Ὁ Ἕλλην, στὴν σημερινή του παρηκμασμένη κατάστασι, ἀντὶ νὰ ὑμνῇ τὸ γένος του, ἀσχολεῖται νυχθημερὸν μὲ τὸν ἑβραϊσμό, κατηγορῶντας το ὅτι ἐξουσιάζει ἐπὶ ὁλοκλήρου τοῦ πλανήτου, δηλαδὴ οὐσιαστικὰ πὼς ἔχει  προσόντα, ποὺ δὲν ἔχουν οἱ Ἕλληνες, χάριν τῶν ὁποίων ἐλέγχει ὅλα τὰ ἔθνη τῆς οἰκουμένης.

Πρόκειται περὶ ὑπερτάτης ὕβρεως κατὰ τοῦ ἑλληνισμοῦ. Ἡ περίεργη καὶ ἀπαράδεκτη αὐτὴ στάσις τοῦ Ἕλληνος προέρχεται ἀπὸ τὴν ἠλλιγγιώδη παρακμή του ποὺ τὸν ὑποχρεώνει γιὰ νὰ τονώνῃ τὸ ἠθικό του νὰ κατηγορῇ τὸ ἑβραϊκὸ γένος ὅτι τοῦ ἔχει κλέψει τὴν πρώτη θέσι ποὺ ὡς περιούσιος λαός, μέσῳ τῆς Ὀρθοδοξίας, τοῦ ἔχει  δώσει ὁ Θεός.

Ὁ ἑβραϊκὸς λαὸς, ὅπως καὶ ὅλοι οἱ λαοὶ τοῦ κόσμου, συγκροτεῖται ἀπὸ μεγαλοφυεῖς καὶ ἠλιθίους, ἁγίους καὶ ληστές, ὅπως ἀκριβῶς καὶ οἱ Ἕλληνες. Τὸ νὰ χαρίζῃς στὸν ἑβραϊκὸ λαὸ ἱκανότητες δολοπλοκίας πόὺ τοῦ ἐπιτρέπουν νὰ ὑπερισχύῃ τῶν ἄλλων λαῶν τῆς γῆς καὶ δή, τοῦ ἑλληνικοῦ, εἶναι ὑπερτάτη ὕβρις πρὸς τὸν Ἕλληνα καὶ πρέπει νὰ τιμωρεῖται μὲ νόμο ὡς ἔγκλημα καθοσιώσεως μὲ πολύχρονη φυλάκισι.

Ἐμεῖς, ὅπως κάθε λαός, ἔχουμε τὸ δικαίωμα, νὰ ἐξάρουμε τὶς ἰδικές μας ἱκανότητες καὶ νὰ μὴν ἐπιτρέπουμε σὲ ἀποτυχημένους ἠλιθίους συμπατριῶτες μας, νὰ ἐξάρουν τὸν ἑβραϊκὸ λαό,ὡς διοικοῦντα τὸν κόσμο μέσῳ χακτηριστικῶν ποὺ μᾶς λείπουν, δηλαδὴ ποὺ λείπουν στὴν πραγματικότητα στοὺς ἐν λόγῳ  ἠλιθίους καὶ ἀμορφώτους γραικύλους ποὺ στάζουν δηλητήριο φθόνου κατὰ τῶν ἑβραίων. 

Ἕνα μελλοντικὸ ἐθνικὸ καθεστὼς πρέπει νὰ καταδικάζῃ σὲ πολυετῆ φυλάκισι  δεδηλωμένους ἀντισημῖτες ὡς ἀνθέλληνες ποὺ διαπράττουν τὸ ἔγκλημα καθοσιώσεως ἐναντίον τοῦ Γένους τῶν Ἑλλήνων.

Δημήτρης Κιτσίκης                                                         2 Δεκεμβρίου 2018

444 - Ἡ Χρυσῆ Αὐγὴ σὲ ἀδιέξοδο

Ὁ Ἕλλην, ἐξ Ὀλύμπου, ἐκατέβη στὴν γῆ ὡς λαὸς γιὰ νὰ σώσῃ τὴν Οἰκουμένη ἀπὸ τὴν ἐξαθλίωσι

444 - Ἡ Χρυσῆ Αὐγὴ σὲ ἀδιέξοδο

Πρέπει νὰ τὸ ἐπαναλάβουμε. Τὸ πατριωτικὸ κίνημα τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς εἶναι τὸ ἀποκλειστικὸ ἔργο τοῦ Νίκου Μιχαλολιάκου. Ἐκ τοῦ μηδενός, ἀνεβίβασε σὲ μαχητικὸ καὶ ἐλπιδοφόρο ἕνα κίνημα γύρω ἀπὸ τὸ ὁποῖο συγκεντρώνονται οἱ ἐλπίδες  ἀνακάμψεως ἑνὸς πολυβασανισμένου καὶ ἐξευτελισμένου ἀπὸ τοὺς ξένους λαοῦ.

Δυστυχῶς, τὸ μοναδικὸ ἄλλο λαϊκὸ κίνημα, τὸ ΚΚΕ, ἔχει φθάσει στὴν ζηλευτὴ ἡλικία τῶν ἑκατὸ ἐτῶν, καὶ παρὰ τὴν καλή του θέλησι, βαραίνει τὶς πλάτες του ἡ προχωρημένη ἡλικία του. Ἐν ὄψει τῶν προσεχῶν τετραπλῶν ἐκλογῶν εἶναι ἀναπόφευκτο τὸ ΚΚΕ νὰ μὴν δυνηθῆ νὰ καλυτερεύσῃ τὰ ποσοστά του.

Δυστυχῶς ἐπίσης, καὶ τὸ ἕτερο λαϊκὸ κίνημα, ἡ Χρυσῆ Αὐγή, δὲν φαίνεται νὰ ξεκολλᾷ ἀπὸ 7% τῶν δημοσκοπήσεων, ἐνῷ ὁλόκληρη ἡ ὑπόλοιπη Εὐρώπη  ὁδεύει πρὸς τὴν ἐπικράτησι τοῦ λαϊκοῦ ἀπελευθερωτικοῦ φασισμοῦ.

Διότι δὲν πρέπει νὰ φοβόμεθα τὶς λέξεις.Τὸ ἄμεσο μέλλον δὲν ἀνήκει πλέον στὸν κομμουνισμό. Ἀνήκει στὸν φασισμὸ ποὺ συσπειρώνει σήμερα γύρω του ὅλα τὰ ἐπαναστατικὰ ῥεύματα, συμπεριλαμβανωμένου καὶ τοῦ κομμουνιστικοῦ, σὲ μία ἐθνικομπολσεβικικὴ σύνθεσι.

Ἐπιτέλους, ἡ παλιὰ ἀντιδικία μεταξὺ τῶν δύο τάσεων τοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ -τοῦ φασισμοῦ καὶ τοῦ κομμουνισμοῦ- ποὺ ἐκόστισε τὴν ἧττα καὶ στὰ δύο ῥεύματα, πρὸς χάριν τοῦ σοσιαλδημοκρατικοῦ τραπεζικοῦ παγκοσμίου ἰμπεριαλισμοῦ, πρέπει νὰ ξεπερασθῇ πρὸς χάριν τοῦ λαοῦ καὶ γιὰ ἐμᾶς τοὺς Ἕλληνες, πρὸς χάριν τοῦ θεοπνεύστου γένους μας.

Τὸ 1915, ὁ Λένιν, ἐν μέσῳ τοῦ πρώτου παγκοσμίου πολέμου, μὲ μία χούφτα ἐπαναστατῶν στὴν Ἑλβετία, ἀψήφησε τὸ σχεδὸν ὁλόκληρο πρώην ἐπαναστατικὸ εὐρωπαϊκὸ λαϊκὸ ἀντικαπιταλιστικὸ κίνημα ποὺ εἶχε τὸ 1914, παραδοθῆ στὰ συμφέροντα τοῦ ἐνδοκαπιταλιστικοῦ πολέμου, καὶ μὲ ἀπίστευτη τόλμη, ἐδέχθη τὴν βοήθεια τοῦ γερμανικοῦ ἐπιτελείου νὰ τὸν μεταφέρη τὸ 1917, ἔγκλειστο  σὲ τυφλὸ βαγόνι, στὴν Ῥωσσία, ὅπου μὲ τὴν βοήθεια παραστρατιωτικῆς ὀργανώσεως  κόκκινων φρουρῶν, κατέλαβε ἐν μία νυκτί, πραξικοπηματικὰ στὸ Πέτρογκραντ, τὴν ἀρχή καὶ ἐπέβαλε, μέσα σὲ λουτρὸ αἵματος, ὁλοκληρωτικὸ ἀντιδημοκρατικὸ καθεστώς, τὸ ὁποῖο σὲ μόλις εἴκοσι χρόνια, ἀνεβίβασε τὸν μισὸ πλανήτη, μετονομαζόμενο σὲ Σοβιετικὴ Ἕνωση, ὑπὸ τὴν σιδερένια πυγμὴ τοῦ  διαδόχου του Στάλιν, σὲ δεύτερη πλανητικὴ ὑπερδύναμι.

Σήμερα, ἡ φασιστικὴ Εὐρώπη περιμένει νὰ τεθῇ ὑπὸ τὴν ἡγεσία τῆς  θεοπνεύστου μητρός της, τῆς Ἑλλάδος, σὲ μία ὁλοκληρωτικὴ ἀντιδημοκρατικὴ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωσι, ἐπανάληψι τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως, μὲ πρωτεύουσα τὴν Ἀθήνα, ὡς νέα Μόσχα. Ἐναπόκειται στὴν Χρυσῆ Αὐγή, συνθέτοντας φασισμὸ καὶ κομμουνισμό, νὰ πραγματώσῃ τὸ τιτάνιο τοῦτο ἔργο πρὸς χάριν τοῦ γένους τῶν Ἑλλήνων ποὺ, πρὸ ἀμνημονεύτων χρόνων, διὰ τοῦ διαστημοδρομίου τοῦ Ὀλύμπου, ἐκατέβη στὴν γῆ γιὰ νὰ ἐξελληνίσῃ τὸν πλανήτη μας.

Δημήτρης Κιτσίκης                                             22 Σεπτεμβρίου 2018

425 – Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καταφέρει τὸ τελευταῖο κτύπημα στὸ πτῶμα τοῦ κρατιδίου.

Ιδοὺ τὸ ἀπίστευτο κείμενο τῆς Ἐκκλησίας τοῦ 2018 

Ἱερώνυμος Β΄

“Με ενότητα, υπέρ του ευρώ». Αυτό είναι το μήνυμα που έστειλε το 2015 προς τον ελληνικό λαό ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, διαβλέποντας τις συνθήκες πόλωσης που έχουν αρχίσει να διαμορφώνονται εν όψει των κρίσιμων πολιτικών διακυβευμάτων, αλλά και εστιάζοντας στην ουσία αυτών των διακυβευμάτων: ευρώ ή δραχμή.

Συγκεκριμένα, σε δήλωσή του ο κ. Ιερώνυμος αναφέρει ότι «οι στιγμές που ζούμε είναι ίσως οι κρισιμότερες στην πορεία του έθνους μας, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Είναι ώρες ευθύνης για όλους μας. Για κάθε θεσμό σε αυτή τη χώρα, για τα κόμματα, για την Εκκλησία, για κάθε Ελληνα και Ελληνίδα χωριστά. Πάνω όμως από το καθετί και από τον καθένα υπάρχει η πατρίδα. Μας ενώνει όλους η αγάπη γι’ αυτόν τον τόπο. Η αγωνία για το παρόν και το μέλλον του. Δεν μας χωρίζει τίποτε». Και, συνεχίζοντας το μήνυμά του, ο κ. Ιερώνυμος τονίζει: «Γι’ αυτό και δεν πρέπει να επιτρέψουμε το δηλητήριο του διχασμού να στάξει στις ψυχές μας. Θα πρόκειται για έγκλημα εις βάρος των επόμενων γενεών».

Ο κ. Ιερώνυμος παίρνει θέση υπέρ της παραμονής της Ελλάδας στην Ευρωζώνη. Χαρακτηριστικά, λέει προς τον ελληνικό λαό: «Στα παιδιά μας οφείλουμε να εγγυηθούμε μία Ελλάδα της ανάπτυξης και της προόδου. Μία Ελλάδα που θα προχωράει με αυτοπεποίθηση και σιγουριά μπροστά, σάρκα από τη σάρκα του στενού πυρήνα της κοινής ευρωπαϊκής μας οικογένειας. Ας μη διακινδυνεύσουμε κατακτήσεις που με μόχθο οι οραματιστές αυτού του τόπου κέρδισαν. Και αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο” 

425 – Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καταφέρει τὸ τελευταῖο κτύπημα στὸ πτῶμα τοῦ κρατιδίου.

Ἀπίστευτο καὶ ὅμως ἀληθινό! Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ κρατιδίου τοῦ καθολικοπροτεσταντικομασωνικοῦ συνονθηλεύματος τοῦ βαυαροῦ βασιλέως Ὄθωνος ποὺ σήμερα διοικεῖται ἀπὸ τὸν σοσιαλδημοκράτη Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καὶ Πάσης Ἑλλάδος καὶ Πρόεδρο τῆς Ἱερᾶς Συνόδου Ἰερώνυμο Β΄ (κατά κόσμον  Ἰωάννη Λιάπη), 20ὸ Προκαθήμενο τῆς δῆθεν Ὀρθόδοξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἀπὸ τῆς θλιβερῆς ἀνακηρύξεως τοῦ Αὐτοκεφάλου της καὶ ποὺ φέρει τὸν τίτλο Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος, εἶναι πρόεδρος της Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας, δηλαδὴ τοῦ ἀνωτάτου θεσμικοῦ ὀργάνου διοικήσεως τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, καθὼς καὶ τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου, ποὺ... ἐξέφρασαν καὶ πάλι τὸ 2018, τὸν θαυμασμό τους γιὰ τὸ εὐρώ καὶ τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωσι! Ἰδοὺ τὸ ἐπαίσχυντο γραπτὸ ποὺ λέγει: Ὅλοι μας πρέπει νὰ εἴμεθα ὑπερήφανοι γιὰ τὴν ΕΕ καὶ τὸ εὐρώ. Δηλαδὴ νὰ τρελλαίνεσαι. Εἶναι δυνατόν; Καὶ ὅμως

Δυστυχῶς οἱ πιστοὶ ποὺ συναθροίζονται στὶς ἐκκλησίες ἀγνοοῦν αὐτὸν τὸν ἐξευτελισμὸ τῆς πάλαι ποτὲ Μεγάλης Ἐκκλησίας τοῦ Γένους. Ἡ ἀλήθεια εἶναι πὼς τὸ τελευταῖο μετερίζι τοῦ Γένους ἔχει πέσει μέσα στὸν καπιταλιστικὸ βόθρο τοῦ Βατικανοῦ. Γιὰ πότε ἡ συγκρότησι μίας τραπέζης τῆς Ἱερᾶς Συνόδου; Ὁ Βαρθολομαῖος προσπαθεῖ νὰ σώσῃ τὰ σπασμένα καὶ ὁ ἀρχιεπίσκοπος Δημήτριος Ἀμερικῆς τὸν κατηγορεῖ γιὰ τουρκόσπορο καὶ προσπαθεῖ νὰ ἀνεξαρτοποιηθῇ ἀπὸ τὸ Φανάρι γιὰ νὰ ἀνοίξῃ αὐτὸς πρῶτος,  μὲ τὴν βοήθεια τῶν  ἑλληνοαμερικανῶν, τράπεζα τύπου Βατικανοῦ.

Τὸ ἑλληνικὸ χωράφι πρέπει νὰ ὀργωθῇ ἀπὸ τὴν ἀρχὴ μὲ τὸ αἶμα τῶν προδοτῶν τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως λέγει καὶ ἡ Μασσαλιώτιδα   Qu'un sang impur abreuve nos sillons (Τὸ μολυσμένο αἷμα
νὰ ποτίσῃ τὰ αὐλάκια στὰ χωράφια μας).

Δημήτρης Κιτσίκης                                                    5 Ἰουνίου 2018

Χειροποίητος χάρτης τοῦ Δημήτρη Κιτσίκη ποὺ ἐδημοσίευσε τὸ 1988, καὶ ποὺ δείχνει τὴν ἀπαραίτητη ἐπέκτασι σὲ 12 μίλια τῶν ἑλληνικῶν χωρικῶν ὑδάτων γιὰ τὴν ἐξασφάλισι τοῦ ἐλέγχου ἀπὸ τὴν μελλοντικὴ ἑλληνοτουρκικὴ συνομοσπονδία τοῦ διεθνοῦς περάσματος ἀπὸ Κρήτη-Αἰγαῖο-Στενὰ μέχρι τὸν Εὔξεινο Πόντο. Σήμερα ὁ Πᾶνος Καμμένος ἐπανέρχεται στὸ θέμα. Βλέπε τὶς δηλώσεις του
http://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/ypetha/691263_pkammenos-syntoma-tha-epekteinoyme-ta-ethnika-horika-ydata

328 - Ὁ τραμπισμὸς ὡς πολιτιστικὴ ἐπανάσταση

Ὁ Τρὰμπ ὡς Μάο: Πολιτιστικὴ ἐπανάσταση, στὴν Ἀμερικὴ τὸ 2016, ὅπως καὶ στὴν Κίνα τὸ 1966



328 - Ὁ τραμπισμὸς ὡς πολιτιστικὴ ἐπανάσταση

Ὁ δυτικὸς πολιτισμὸς ἐνεπλάκη ἐξ ἀρχῆς στὰ γρανάζια τοῦ κακοῦ μαθητοῦ τῶν Ἑλλήνων. Πρῶτον, οἱ προχριστιανικοὶ Ῥωμαῖοι, ἄν καὶ δυτικοὶ Ἕλληνες οἱ ἴδιοι, ἀπεμακρύνθησαν ἀπὸ τὴν σοφία τῶν Σπαρτιατῶν. Δεύτερον οἱ δυτικοχριστιανοὶ Ῥωμαῖοι, ἄν καὶ ἔλαβαν τὴν διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ διὰ μέσου τῶν ἀδελφῶν τους Ἑλλήνων τῆς Ἀνατολῆς, ξέφυγαν ἀπὸ τὸ ἑλληνικὸ ὀρθόδοξο δόγμα ἐπειδὴ ὁ Αὐγουστῖνος δὲν ἐγνώριζε ἑλληνικὰ καὶ παρεξήγησε τὶς Γραφές. Τρίτον, οἱ Ἀναγεννησιακοὶ δυτικοὶ Ῥωμαῖοι ἐξελίχθησαν στὸν Διαφωτισμὸ τοῦ ΙΗ΄αίῶνος στὴν ἀποθέωση τοῦ ῥατσισμοῦ μὲ τὸν Βολταῖρο, σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν ἑλληνικὸ φυλετισμὸ τοῦ γένους, καὶ στὴν ἀποθέωση τοῦ κοινωνικοῦ ἀντισημιτισμοῦ μὲ τὸν Βολταῖρο καὶ τὸν Μάρξ, σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν θρησκευτικὴ ἀντιπαράθεση ἑλληνωρθοδοξίας καὶ ἑβραϊσμοῦ. Τέλος, μὲ τὴν ἐπικράτηση τοῦ καπιταλισμοῦ τῆς ἀγορᾶς στὸν ΙΘ΄καὶ Κ΄αἰῶνα ποὺ ἐπέβαλε τὸ melting pot φυλῶν, ἐθνῶν, θρησκειῶν, γλωσσῶν, πολιτισμῶν, μετατρέποντας τοὺς ἀνθρώπους τοῦ πλανήτου σὲ ἕνα ἀπέραντο βιομηχανικὸ κοτέτσι στὸ ὁποῖο ὅλες οἱ κότες-ἄνθρωποι, ἀσχέτως χρώματος (κατὰ παρομοίωσιν τοῦ ἀποφθέγματος τοῦ Ντὲνγκ Σιάοπινγκ, ποὺ ἰσχυρίζετο ὅτι δὲν εἶχε σημασία ἄν ἡ γάτα ἦταν μαύρη ἤ κόκκινη, φθάνει νὰ ἔπιανε ποντίκια) μὲ τὸ στόμα διαρκῶς ἀνοικτό, κατέπιναν ἀμάσητα ὅλα τὰ σκουπίδια τῆς καταναλωτικῆς καπιταλιστικῆς κοινωνίας, ἀπηγορεύθη διὰ νόμου κάθε ἐπιστημονικὴ ἔρευνα ἐπάνω στὶς διαφορὲς μεταξὺ ἀνθρωπίνων φυλῶν, ἐφ’ὅσον ὁ καπιταλιστικὸς παγκοσμισμὸς ἀπαιτοῦσε ὅλοι οἱ καταναλωτές-κότες νὰ εἶναι ἴσοι γιὰ μεγιστοποίηση τῶν κερδῶν.

Μὲτὰ τὸ 1945, τὸ πολιτικῶς ὀρθὸν ἐξελίχθη σταδιακὰ σὲ ἀφόρητη φυλακὴ τῶν πνευμάτων, φθάνοντας σὲ ψήφιση νόμων ἀπαγορεύοντας τὸ «ῥατσισμὸ καὶ ἀντισημιτισμό». Παρὰ ταῦτα ἐπιφανεῖς ἐπιστήμονες τολμοῦσαν νὰ ἰσχυρισθοῦν ὅτι οἱ μαῦροι ἦσαν ὀλιγώτερο εὐφυεῖς ἀπὸ τοὺς λευκούς, μεταξὺ δὲ τῶν λευκῶν οἱ ἑβραῖοι ἦσαν πιὸ εὐφυεῖς, ἐνῷ οἱ κίτρινοι ἦσαν γενικὰ πιὸ εὐφυεῖς ἀπὸ τοὺ λευκούς.

Ἐνῷ οἱ κομμουνιστὲς προσεπάθουν ἀπεγνωσμένα νὰ ἀποκρύψουν τὸν κοινωνικὸ ἀντισημητισμὸ τῶν γραπτῶν τοῦ ἑβραίου Μάρξ («Τὸ Ἑβραϊκὸ Ζήτημα») καὶ ἀργότερα τοῦ ἰδίου τοῦ Στάλιν, στὴν Δύση, ὁ ἀνακαλύψας τὸ DΝΑ, νομπελίστας ἰατρικῆς τοῦ 1962, καθηγητὴς James D. Watson, ἐδήλωνε στὸ Sunday Times, τὸν Ὀκτώβριο 2007, ὅτι ἦταν ἀπαισιόδοξος γιὰ τὸ μέλλον τῆς Ἀφρικῆς, ἐπειδὴ ὅλη ἡ κοινωνικὴ πολιτικὴ τῆς Δύσεως βασίζεται στὸ ἀξίωμα ὅτι ἡ εὐφυΐα τῶν μαύρων εἶναι ἴση μὲ αὐτὴν τῶν λευκῶν, ἐνῷ ὅλες οἱ ἐπιστημονικὲς μελέτες ἀποδεικνύουν τὸ ἀντίθετο. Ἀρκετοὶ ἄλλοι ἐπιστήμονες ὑπερέβησαν τὶς ἀπαγορεύσεις τῆς καπιταλιστικῆς παγκοσμιοποιήσεως καὶ ἐδημοσίευσαν τὰ ἀποτελέσματα τῶν ἐρευνῶν τους, ὅπως ὁ περίφημος βρεταννὸς καθηγητὴς Richard Lynn ποὺ εἶχε φθάσει στὰ ἴδια ἀποτελέσματα μὲ αὐτὰ τοῦ Watson.

Ἡ πλέον βαριὰ φυλακὴ ποὺ ὁ καπιταλιστικος παγκοσμισμὸς ἔκτισε, ἐγκλωβίζοντας τὴν ἀνθρωπότητα στὰ σίδερα τοῦ πολιτικοῦ ὀρθοῦ, ἦταν αὐτὴ στὴν ὁποία ἔκλεισε τὴν λογικὴ τοῦ ἁπλοῦ πολίτου, ὑποχρεώνοντάς τον νὰ κλείσῃ τὰ μάτια του στὴν ὀφθαλμοφανῆ πραγματικότητα. Ἐπειδὴ προσωπικὰ ἔζησα καὶ ἐγὼ αὐτὴν τὴν τρομοκρατία, παραθέτω παρακάτω μερικὰ παραδείγματα τῆς προσωπικῆς μου ἐμπειρίας.

Ἦταν τὸ καλοκαίρι τοῦ 1964 καὶ ἐργαζόμουν στὴν πρεσβεία τῆς Ἑλλάδος στὴν Οὐασιγκτῶνα, μελετῶντας τὰ ἀρχεῖα της γιὰ τὴν συγγραφὴ βιβλίου μου. Ἡ ζέστη ἀφόρητη. Ὁ διευθυντὴς τοῦ ξενοδοχείου μοῦ πρότεινε μία μεγάλη πισίνα γιὰ νὰ δροσισθῶ. Ἡ πρωτεύουσα τῶν ΗΠΑ μοῦ ἔδιδε τὴν ἐντύπωση Λευκοῦ Οἴκου περιστοιχιζομένου ἀπὸ ὠκεανὸ μαύρων. Αὐτὸ, γιὰ μένα τὸν Εὐρωπαῖο ἀπὸ τὸ Παρίσι, ποὺ δὲν εἶχε ἀκόμη κατακλησθῆ ἀπὸ μαύρους, χαροποιοῦσε τὸν τότε κομμουνιστικὸ κουλτουριαρισμό μου. Τί προοδευτικὸ θέαμα αὐτὴ ἡ ἀνάμειξη τῶν φυλῶν! Ἡ πισίνα ἦταν αὐτὴ τοῦ κατ’ἀποκλειστικότητα πανεπιστημίου μαύρων, Howard University, στὸ ὁποῖο ἐδίδασκε γνωστὸς ἕλλην ἀντικομμουνιστὴς συνάδελφός μου, ὁ ὁποῖος ἐντρέπετο νὰ διδάσκῃ σὲ πανεπιστήμιο μαύρων καὶ διὰ τοῦτο, στὸ ἑλληνικό του βιογραφικὸ ἔγραφε, μὲ ἑλληνικὰ γράμματα πανεπιστήμιο Χάρβαρντ (δηλαδὴ Harvard ἀντὶ Howard).

Στὰ ἀποδυτήρια καὶ μετὰ ἐντὸς τῆς πισίνας, ἤμουν ὁ μοναδικὸς λευκός. Ὥμοίαζα μὲ «τρίχα ἐπάνω στὴν σούπα», κατὰ τὴν γαλλικὴ ἔκφραση. Τί θέλει αὐτὸς ἐδῶ, ἐσκέφτοντο. Τελικὰ δὲν ἄντεξα τὴν ψυχολογική μου ἀπομόνωση καὶ μετὰ ἀπὸ ἕνα τέταρτο ἀπεχώρησα.

Στὴν δεκαετία τοῦ 1960, τὸ γραφεῖο μου στὸ Παρίσι ἦταν στὴν Σχολὴ Πολιτικῶν Ἐπιστημῶν.Συνεργάτιδα εἶχα τὴν Τατιάνα Charlier, μία Ἑλληνίδα ποὺ εἶχε ὑπανδρευθῆ ἕναν γάλλο μαῦρο πολιτικὸ μηχανικὸ ἀπὸ τὴν Ἀφρική, ἀπὸ τὴν Γκαμπόν. Κάποια στιγμὴ ἐνεκατεστάθησαν στὴν Γκαμπόν, στὴν οἰκογένεια τοῦ συζύγου. 

Περιστοιχισμένη ἀποκλειστικὰ ἀπὸ μαύρους, ἡ Τατιάνα ἀρχικὰ, ὡς κομμουνίστρια, τὸ ἐδέχθη μὲ ἰδεολογικὸ ἐνθουσιασμό. Ἀλλὰ τὸ ἀποκλειστικὰ μαῦρο περιβάλλον δὲν τὴν ἐδέχθη, διότι ἦτο ὡς «τρίχα ἐπάνω στὴν σούπα» καὶ τελικὰ ἐχώρισε καὶ ἐπέστρεψε διαζευγμένη στὸ Παρίσι.

Τελικὰ ἐκατάλαβα γιατὶ τὸ κοινωνικὸ καὶ πολιτικὸ σύστημα τῶν μιλλετίων τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, τοῦ ὁποίου ἦμουν μελετητής, ἦταν τὸ τέλειο σύστημα συμβιώσεως, ἐντὸς μίας χώρας, διαφορετικῆς ἀπὸ κοινῆς χύτρας. Ἀντὶ τοῦ ἀμερικανικοῦ melting pot, στὸ μιλλετικὸ σύστημα ὁ καθεὶς ἐμεγάλωνε στὴν ἰδική του κοινότητα, μὲ ἀγάπη μὲν γιὰ τὴν διαφορετικότητα, ἀλλὰ στὸ ἰδικό του περιβάλλον τῆς κοινῆς «θρησκείας, οἰκογενείας, πατρίδος», τὸ μετέπειτα φασιστικὸ σύνθημα καὶ τὸ σημερινὸ τραμπικὸ σύστημα.

Στὶς 9 Νοεμβρίου 2016, ἐξύπνησα μὲ ὀρθάνοικτα μάτια, γιὰ πρώτη φορά. Ὁ τραμπικὸς θρίαμβος εἶχε σπάσει τὸ δεσμωτήριο τῶν λαῶν τῆς κοινῆς χύτρας, τοῦ πολιτικοῦ ὀρθοῦ. Τώρα ἔβλεπα νὰ πραγματοποιεῖται μία πολιτιστικὴ ἐπανάσταση, ὅπως αὐτὴν πο εἶχα ζήσει στὴν Κίνα, ἐπὶ Μάο. Ὅπως αὐτὴν ποὺ δὲν ἠμπόρεσα νὰ ζήσω στὴν Λιβύη ἐπὶ Καντάφι.

Συμπέρασμα: Ἡ ἀνισότης εἶναι τὸ κοινὸ χαρακτηριστικὸ τῆς ζωῆς τῶν φυτῶν, τῶν ζώων καὶ τῶν ἀνθρώπων. Διαφορετικότητα παντοῦ, πουθενὰ ὁμοιομορφία. Τὸ λιοντάρι εἶναι διαφορετικὸ ἀπὸ τὸ τσακάλι καὶ ὁ Πλάτων διαφορετικὸς ἀπὸ τὸν βουλευτή. Ἀλλὰ ὅλοι ἔχουμε δικαίωμα στὴν ζωὴ, ὁ καθεὶς στὴν θέση του, τὴν θρησκεία του, τὴν οἰκογένειά του, τὴν πατρίδα του, τὴν κοινότητά του, τὸ γένος του, καὶ ὄχι στὸν μυθολογικὸ Καιάδα τῶν Σπαρτιατῶν. Τὸ ἀμερικανικὸ melting pot, ὡς θάνατος τῆς ἀνθρωπότητος, ὡς ἐξαφάνιση τῆς λευκῆς φυλῆς, ὅπως ἐξαφανίζονται καθημερινὰ ἐπὶ τοῦ πλανήτου πληθώρα ζωϊκῶν εἰδῶν, θὰ καταπολεμηθῇ, καὶ ὁ ἑλληνικὸς πολιτισμὸς θὰ ὑπερισχύσῃ ἐπὶ τῆς καπιταλιστικῆς βαρβαρότητος.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 15 Νοεμβρίου 2016

Ἡ πολυπαθὴς Ὀρθοδοξία, θῦμα τοῦ ἀθηναϊκοῦ κρατιδίου


324 - Ὁ παλαιοημερολογιτισμός

ὡς πολεμίστρα κατὰ τῆς ἑλληνικῆς παρακμῆς

Τὸ γένος τῶν Ἑλλήνων γιὰ νὰ ἀναγεννηθῇ ἀπὸ τὴν παροῦσα κατάσταση παρακμῆς, δὲν χρειάζεται μόνον ψωμί, χρειάζεται πνεῦμα. Τρεῖς εἶναι οἱ ἀπαραίτητες προϋποθέσεις ἀναγεννήσεώς του: Ἡ ἐπάνοδος τῆς βασιλείας ἐλέου λαοῦ τοῦ Θεοῦ (βυζαντινὸ πρότυπο). Ἡ ἐπάνοδος τῆς ἑλληνικῆς πολυτονικῆς γραφῆς. Ἡ ἐπάνοδος τοῦ Γνησίου Ὀρθοδόξου Χριστιανισμοῦ (Γ.Ο.Χ.). Ἔχουμε ἐπανειλημμένως ἀναλύσει σὲ πάμπολλα γραπτά μας τὰ δύο πρῶτα θέματα. Ἐδῶ ἀναδημοσιεύουμε σχετικό μας ἄρθρο τοῦ 2002 γιὰ τὴν τρίτη προϋπόθεση ἀναγεννήσεως τοῦ Γένους.

Ἐδημοσιεύθη στὸ Τρίτο Μάτι – τ.102 – Μάρτιος 2002 – σ.22-27

α) Ἡ παρακμιακὴ ἔννοια τοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ                             

Οἱ Τοῦρκοι ἔχουν μία μαγικὴ λέξη γιὰ νὰ ἐκφράσουν αὐτὴν τὴν ἔννοια : τσαγντάς (çagdaş), δηλαδὴ  σύγχρονος. Τὰ χρόνια τοῦ 1920 ὁ Κεμὰλ ἐπέβαλε αὐτὴν τὴν ἔννοια ὡς πανάκεια γιὰ τὴν λύση ὅλων τῶν προβλημάτων τῆς κοινωνίας. Ὁ κάθε Τοῦρκος ἔπρεπε νὰ εἶναι "τσαγντάς", σύγχρονος, ἐκσυγχρονιστής, κάτι σὰν τὴν πολιτικὴ ὀρθότητα σήμερα. 80 χρόνια ἀργότερα ὅταν καταρρέει πλέον ὁ κεμαλισμὸς στὴν Τουρκία, ἔρχεται ὁ Σημίτης καὶ μᾶς λέει τὰ ἴδια : ἐκσυγχρονιστὲς τοῦ κόσμου ἑνωθεῖτε, ἀσχέτως ἄν εἶσθε δεξιοὶ ἤ ἀριστεροί. Νὰ ἑνωθοῦν ὅλοι αὐτοὶ ποὺ βλέπουν μπροστὰ ἐναντίον αὐτῶν ποὺ κοιτάζουν πίσω. Ἡ ἰδέα μᾶς φαίνεται τόσο ἁπλὴ καὶ αὐτονόητη ὥστε μᾶς βάζει σὲ σκέψη ὅτι κάτι πρέπει νὰ κρύβεται πίσω. Πίσω λοιπὸν ἀπὸ τὴν ἔννοια τοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ εὑρίσκεται ἡ δυτικοποίηση, ἡ φιλελεύθερη ὡς καὶ ἡ σοσιαλδημοκρατικὴ καπιταλιστικὴ ἰδεολογία, ἡ ἰδέα τῆς προόδου μέσῳ τῆς τεχνολογίας, ὅπως καθωρίσθη στὸν ΙΗ' αἰῶνα στὴν ἀνερχομένη καπιταλιστικὴ Δύση.

           

Σὲ βιβλίο μου περὶ Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας ἐξηγοῦσα τὰ ἑξῆς :  «Ἡ Δύση ἐδημιούργησε τὸ φαινόμενο τῆς τριτοκοσμικοποιήσεως ὅταν κατέστρεψε τὴν ἰσορροποία τῶν μὴ δυτικῶν κοινωνιῶν καὶ τὶς ἐτοποθέτησε στὴν τροχιὰ τῆς ὑπαναπτύξεως, δηλαδὴ ὅταν τὶς ὑπεχρέωσε νὰ ἀναπτυχθοῦν μὲ τρόπο μὴ ἰσορροπημένο σὲ σχέση μὲ τὶς ἀνάγκες ἑνὸς ἐξωτερικοῦ κέντρου καὶ ὄχι σὲ σχέση μὲ τὶς ἀνάγκες τους. Ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ ἡ μὴ δυτικὴ κοινωνία ἀρχίζει νὰ περιστρέφεται στὴν τροχιὰ τοῦ ἀποικιστοῦ της, τείνει νὰ δυτικοποιηθῆ μὲ τὴν ἐλπίδα νὰ ξεφύγη ἀπὸ τὴν ἐξάρτηση. Τὸ δυτικὸ μοντέλο ἐπιβάλλεται σταδιακὰ ὡς μοναδικὸ σημεῖο ἀναφορᾶς. Ὅταν οἱ ἀρχικὲς προσπάθειες τῆς ἐπανόδου στὴν κατάσταση ποὺ προϋπῆρχε τῆς ἐξαρτήσεως ἀποτύχουν, ἐπιχειρεῖται ἡ ἐφαρμογὴ τῆς διαδοχῆς μέσα στὸ σύστημα...Ἡ πορεία αὐτὴ ἀναπόφευκτα κατέληξε στὴν πλήρη δυτικοποίηση, δηλαδὴ στὴν ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὴν Δύση μέσῳ τῆς πλήρους ἐντάξεως στὸ δυτικὸ μοντέλο» (Δ.Κιτσίκης, Ἱστορία τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, Γ' ἔκδοση, Ἀθήνα, Ἑστία, 1996, σ.235). Δηλαδή, ἕνας λέων ἀποψιλωμένος καὶ αἰχμαλωτισμένος ἀπὸ μία δράκα φιδιῶν, μετατρέπεται σὲ φίδι κι ἀπελευθερώνεται. Μία γυναῖκα γιὰ νὰ ἀπελευθερωθῆ ἀπὸ τὸν ἄνδρα, μετατρέπεται σὲ ἄνδρα. Συμφέρει;

            

Ἡ τακτικὴ τῶν ἐκσυγχρονιστῶν εἶναι, κάθε φορὰ ποὺ ἐπιβάλλουν κάποια δυτικοποίηση, ὅπως τὸ νέο ἡμερολόγιο, τὸ μονοτονικὸ, τὸ εὐρώ, μὲ πλύση ἐγκεφάλου νὰ προσπαθοῦν νὰ πείσουν τὸν κόσμο ὅτι ἡ ἀλλαγὴ αὐτὴ ἔγινε ἀνεπιστρεπτί καὶ αὐτοὶ ποὺ θὰ ἀντιδράσουν θὰ κατηγορηθοῦν ὡς ὀπισθοδρομικοὶ καὶ θὰ γελοιοποιηθοῦν. Τὸ ἴδιο εἶχε κάνει καὶ ὁ Κεμὰλ ὅταν ἐπέβαλε τὸ καπέλο στὴν θέση παραδοσιακῶν κεφαλοκαλυμμάτων. Γιὰ νὰ γίνης ἀφεντικό, πρέπει νὰ φορέσης τὰ ροῦχα τοῦ ἀφεντικοῦ.

β) Τὸ ἡμερολόγιο ὑπῆρξε πάντα τὸ σκῆπτρο τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας

            

Στὴν αὐτοκρατορικὴ Κίνα, ὁ αὐτοκράτωρ ὡς ἔνδειξη τῆς παντοδυναμίας του καθώριζε τὸ ἡμερολόγιο, δηλαδὴ ἦταν ὁ ἐξουσιαστὴς τοῦ χρόνου. Κάθε νέος αὐτοκράτωρ τὴν ἡμέρα τῆς ἐνθρονίσεώς του ἐπέβαλε νέο ἡμερολόγιο καὶ μὲ διάταγμα ἔδιδε τέλος στὸ παλαιό ἡμερολόγιο. Οἱ Κινέζοι ἦσαν οἱ πλέον προχωρημένοι ἀστρονόμοι τῆς ἐποχῆς τους, τὸ ἡμερολόγιο ὅμως δὲν εἶχε ἀστρονομικὴ ἀλλὰ πολιτικὴ σημασία. Ἐπίσης οἱ ἐπαναστάσεις ὅπως ἡ γαλλικὴ τοῦ 1789 ἤ ἡ μουσολινική τοῦ ἰταλικοῦ μεσοπολέμου, ἐπέβαλαν ἰδικό τους ἡμερολόγιο.

            

Τὸ ἴδιο γίνεται καὶ μὲ τὸ ἀλφάβητο : ἡ ἀπόφαση ἐπιβολῆς νέου ἀλφαβήτου δὲν εἶναι  ἐπιστημονικὴ πράξη εἶναι πολιτική. Οἱ τουρκογενεῖς πληθυσμοὶ τῆς Κεντρικῆς Ἀσίας ἔγραφαν τὰ τουρκικά, μὲ ἀραβικοὺς χαρακτῆρες τὴν ἐποχὴ τῆς μουσουλμανικῆς ὑπεροχῆς, μὲ κυριλλικοὺς χαρακτῆρες ἐπὶ Σοβιετικῆς Ἑνώσεως, μὲ λατινικοὺς χαρακτῆρες στὴν Τουρκία τοῦ Κ' αἰῶνος ἡ ὁποία καὶ προσεπάθησε νὰ ἐπιβάλη τὸ λατινικὸ ἀλφάβητο καὶ στὴν Κεντρικὴ Ἀσία μετὰ τὴν πτώση τῆς ΕΣΣΔ ὲνῷ ἡ Κίνα προσεπάθησε νὰ ἐπιβάλη τὴν κινεζικὴ γραφὴ στὸ κινεζικὸ Τουρκεστάν (Σιντζιάνγκ).

            

Τὸ ἐπιχείρημα τῆς ἀποδοχῆς νέου ἀλφαβήτου ἤ νέου ἡμερολογίου γιὰ πρακτικοὺς λόγους εἶναι παραπλανητικός. Ὁ Κεμάλ, παρὰ τοὺς ἰσχυρισμούς του, δὲν ἀντεκατέστησε τὸ ἀραβικὸ μὲ τὸ λατινικὸ ἀλφάβητο ἐπειδὴ δῆθεν τὸ τελευταῖο ἦτο καλύτερα προσαρμοσμένο στὴν τουρκικὴ γλῶσσα, ἀλλὰ γιὰ να δυτικοποιήση τὴν χώρα του καὶ ἐὰν ὁ ἑλληνισμὸς εἶχε τὸ 1928 μεγαλύτερη παρουσία θὰ εἶχε ἴσως ἀποδεχθῆ τὸ ἑλληνικό. Ἐὰν ὑπερίσχυαν οἱ πρακτικοὶ λόγοι, τότε οἱ μουσουλμᾶνοι ἀπὸ καιρὸ θὰ εἶχαν ἐγκαταλείψει τὸ σεληνιακὸ ἡμερολόγιο ποὺ τοὺς ὑποχρεώνει νὰ ἀκολουθοῦν τὸν μῆνα τῆς νηστείας τοῦ ραμαζανιοῦ, πότε μὲ εὐκολία τοὺς χειμερινοὺς μῆνες ὅταν ὁ ἥλιος ἀνατέλη ἀργὰ καὶ δύει ἐνωρίς, καὶ πότε τοὺς θερινοὺς μὲ δυσκολία ὅταν ὴ ἡμέρα διπλασιάζεται.

            

Παντοῦ καὶ πάντα ἡ Ἱστορία μᾶς διδάσκει ὅτι ἡ ἐγκαθίδρυση ἡμερολογίων, ἄν καὶ χρησιμοποιῆ ἀστρονομικὲς γνώσεις, βασίζεται στὴν πολιτικὴ, κοινωνικὴ καὶ θρησκευτικὴ πραγματικότητα. Ἀλλάζοντας ἡμερολόγιο, ἀλλάζεις κοινωνία. Τὸ ἀντιθρησκευτικὸ μένος τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως ὡς καὶ ἡ βούλησή της νὰ ἐπιβληθῆ πολιτικὰ σὲ ὅλην τὴν Δύση, εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα, ἡ Ἐθνοσυνέλευσή της, στὶς 24 Ὀκτωβρίου 1793, νὰ ψηφίση τὸ ρεπουμπλικανικὸ ἡμερολόγιο ποὺ καταργοῦσε τὶς Κυριακές. Τὸ ἡμερολόγιο αὐτό, τὸ ὁποῖο ἐχρησιμοποιήθη μέχρι τὴν Ιη Ἰανουαρίου 1806, ἤρχιζε κάθε 22 Σεπτεμβρίου ἀπὸ τὸ 1792, διηρεῖτο σὲ 12 μῆνες τῶν 30 ἡμερῶν, σὺν 5 μὲ 6 πρόσθετες ἡμέρες κατὰ τὶς ὁποῖες ἑορτάζοντο οἱ ρεπουμπλικανικὲς παγανιστικὲς ἑορτὲς . Ὁ κάθε μήνας διηρεῖτο σὲ τρεῖς ἑβδομάδες δέκα ἡμερῶν καὶ ἔτσι ἐξηφανίζετο ἡ Κυριακή. Στὸ ὄνομα τοῦ ρασιοναλισμοῦ, τοῦ ἐπιστημονισμοῦ, τοῦ νεωτερισμοῦ, οἱοσδήποτε κουλτουριάρης ποὺ συχνάζει σήμερα στὸ Κολωνάκι, θὰ ἠμποροῦσε νὰ ἰσχυρισθῆ ὅτι τὸ ἡμερολόγιο αὐτὸ ἦταν τὸ καλύτερο.

γ) Ἁπὸ τὸν Ἰούλιο Καίσαρα στὸν Πάπα Καίσαρα Γρηγόριο ΙΓ'

            

Τὸ 46 π.Χ. ὁ Ἰούλιος Καῖσαρ ἀπεφάσισε νὰ περάση στὴν Ἱστορία ἐπιβάλλοντας ἰδικό του ἡμερολόγιο μὲ ἀστρονομικὲς προφάσεις ποὺ τοῦ τὶς ἔδωσε ὁ Ἀλεξανδρινὸς Ἕλλην ἀστρονόμος Σωσιγένης. Οἱ Αἰγύπτιοι, πολὺ σωστά, μὲ τὴν ἰδική τους οἰκονομική λογική, ἐβάσιζαν τὸ ἡμερολόγιό τους στὶς ἐτήσιες πλημμύρες τοῦ Νείλου ποὺ ἐρρύθμιζε ὅλη τὴν ζωὴ τῆς Αἰγύπτου. Πάντως ὁ Ἰούλιος Καῖσαρ, ἄν καὶ ἐπέβαλε τὸ ἡμερολόγιό του ὡς πολιτικὸ σὲ ὅλες τὶς χῶρες ποὺ ἤλεγχε μὲ τὸ ἔτσι θέλω, ἐσεβάσθη τὶς θρησκευτικὲς παραδόσεις τῶν ὑποδούλων λαῶν, ἀφήνοντας ἐλεύθερα τὰ τοπικὰ θρησκευτικὰ ἡμερολόγια. Ὁ χριστιανισμός, ποὺ ἔγινε ἐπίσημη θρησκεία τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας  ἐτοποθέτησε τὴν δημιουργία τοῦ κόσμου στὸ 5508 π.Χ. (ἐνῷ οἱ Ἑβραῖοι τὸ 3761 π.Χ.). Διὰ τοῦτο οἱ Βυζαντινοὶ δὲν ὑπολόγιζαν τὰ χρόνια ἀπὸ τὸν ὑποτιθεμένο χρόνο γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ (ποὺ οὐδεὶς ἐγνώριζε ἐπακριβῶς) ἀλλὰ ἀπὸ τὴν δημιουργία τοῦ κόσμου. Ἔτσι ὁ οἰκουμενικὸς πατριάρχης Γεννάδιος, στὴν Χρονογραφία  του, στὸν ΙΕ' αἰῶνα, ξανακάνει τὸν λογαριασμὸ ὅλων τῶν γενεῶν ἀπὸ τὸν Ἀδὰμ μέχρι τὸν Χριστό. Καταλήγει ὅτι ὁ Κατακλυσμὸς ἔγινε τὸ ἔτος 2242, ἡ Ἐνανθρώπηση τοῦ Χριστοῦ τὸ ἔτος 5506 ( τὸ Φανάρι σήμερα προτιμᾶ τὸ 5508), ἡ Σταύρωση στὶς 23 Μαρτίου 5539 καὶ τὸ ἔτος 7.000 μὲ τὸ ἰδικό μας 1492. Σήμερα εἴμεθα στὸ ἔτος 5508 + 2002 = 7510. Πάντως, μία ἄποψη εἶναι ὅτι ὁ Χριστὸς ἐγεννήθη περὶ τὸ 748 ἀπὸ τὴν κτίση τῆς Ρώμης, δηλαδὴ περὶ τὸ 6 π.Χ., ἴσως καὶ ἐνωρίτερα. Ἡ ἡμέρα γεννήσεως τοῦ Σωτήρος, ἡ 25η Δεκεμβρίου, εἶναι συμβατικὴ καὶ ἐκαθιερώθη μόνον στὸν Δ' αἰῶνα μ.Χ. ἐπηρεασμένη ἀπὸ τὸν μιθραϊσμὀ. Πράγματι, ἡ 25η Δεκεμβρίου εἶναι ἡ ἡμέρα γεννήσεως τοῦ Μίθρα. Τὸ σπήλαιο, οἱ μάγοι καὶ οἱ ἄγγελοι, τὸ γνωστὸ σκηνικὸ τῆς γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ, εἶναι ὅλα στοιχεῖα κοινὰ μὲ αὐτὰ τοῦ μιθραϊσμοῦ. Ἡ λατρεία τοῦ ἰνδο-ιρανικοῦ θεοῦ Μίθρα μαρτυρεῖται ἤδη στὸν ΙΕ' αἰῶνα π.Χ. καὶ ἦταν γνωστὴ στὸν Ἡρόδοτο.

            

Ἄν καὶ βασισμένο στὸ ἡμερολόγιο τοῦ Ἰουλίου Καίσαρος, τὸ λεγόμενο ἰουλιανό, ποὺ γιὰ πρώτην ἡμέρα τοῦ χρόνου εἶχε τὴν 1η Μαρτίου, τὸ βυζαντινὸ ἔτος δὲν  ἐχρονολογεῖτο ὅπως εἴπαμε ἀπὸ τὴν ἵδρυση τῆς Ρώμης ἀλλὰ ἀπὸ τὸν Ἀδάμ καὶ οὔτε ἠκολούθη τὸ ἑβραϊκὀ (εἴμεθα ἐφέτος στὸ ἑβραϊκὸ ἔτος 5762 καὶ τὸ βυζαντινὸ στὸ ἔτος 7510). Ἤρχιζε δὲ τὴν 1η Σεπτεμβρίου καὶ ὁ χρόνος διηρεῖτο σὲ 15 ἔτη, χρονικὸς κύκλος ποὺ ἔφερε τὸ ὄνομα Ἰνδικτιών  ἤ Ἴνδικτος, δηλαδὴ διάταγμα περὶ φόρου, ποὺ εἰσήχθη τὸ 312 μ.Χ. ἀπὸ τὸν Μέγα Κωνσταντῖνο καὶ ποὺ ἰσχύει ἀκόμη καὶ σήμερα στὸ Φανάρι.

            

Στὸν ΙΣΤ ' αἰῶνα, κατὰ τὴν ἰταλικὴ Ἀναγέννηση, στὴν κραταιὰ Δύση, ὁ πάπας ἀπεφάσισε νὰ ἐπιβάλη σὲ ὅλην τὴν Εὐρώπη τὴν ἐξουσία του, ὡς ἀπολύτου μονάρχου, μὲ μία πρόσθετη καὶ ἀπαραίτητη πρωτοβουλία γιὰ τὴν δόξα ἑνὸς καίσαρος : ἐξήγγειλε τὸ ἰδικὸ του ἡμερολόγιο τὸ 1582 ( ποὺ ὠνομάσθη γρηγοριανὸ ἡμερολόγιο), ὡς συνήθως μὲ ἀστρονομικὲς προφάσεις. Ἔτσι, ἡ ἑπομένη τῆς Πέμπτης 4 Ὀκτωβρίου 1582 ἔγινε ἡ Παρασκευὴ 15 Ὀκτωβρίου. Αὐτὸς ὁ πάπας ἦτο ὁ Γρηγόριος ΙΓ' (ἄλλως Ugo Boncopagni ) γεννηθείς στὴν Μπολόνια τὸ 1502, ποὺ εἶχε ἀποβιώσει στὴν Ρώμη τὸ 1585, πάπας δὲ ἀπὸ τὸ 1572 ἕως τὸ 1585. Ἀνῆλθε στὸν παπικὸ θρόνο ἕνα χρόνο μετὰ τὴν περίφημη ἱσπανικὴ ναυτικὴ νίκη τῆς Ναυπάκτου κατὰ τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας ποὺ συνδυάσθηκε μὲ κατὰ μέτωπον ἐπίθεση κατὰ τῆς μισητῆς στοὺς Φράγκους Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως, βασικὸ στήριγμα τοῦ ὀθωμανικοῦ οἰκοδομήματος. Ἡ ἀντιορθόδοξη ἐπίθεση ἦταν τέτοιου μεγέθους ὥστε τὸ 1593, ὁ  οἰκουμενικὸς πατριάρχης Ἱερεμίας Β' ὁ Τρανὸς, ποὺ εἶχε ἐκλεγῆ πατριάρχης τὸ 1572, δηλαδὴ τὴν ἴδια χρονιὰ μὲ τὸν πάπα, καὶ ποὺ ἵδρυσε τὸ πατριαρχεῖο Μόσχας (1589 καὶ 1593) νὰ πάρη στὰ χέρια του τὴν παιδεία τοῦ ἑλληνικοῦ μιλλετίου ποὺ εἶχε διαβρωθῆ ἀπὸ δυτικιστὲς Ἕλληνες διανοουμένους, οἱ ὁποῖοι εἶχαν φοιτήσει στὴν δυτικὴ Εὐρώπη. Νὰ προσθέσουμε ὅτι λίγο ἀργότερα οἱ καθολικοὶ ἰησουΐτες εἶχαν κατορθώσει (1620-1638), κατασυκοφαντώντας τον στὸν σουλτᾶνο, νὰ ἐξουδετερώσουν τὸν ἐχθρό τους, τὸν πατριάρχη Κύριλλο Λούκαρι.

           

Ἐνῷ ὁ Γρηγόριος ΙΓ' προσεπάθη νὰ συσπειρώση τοὺς Φράγκους σὲ μία ἐπιθετικὴ συμμαχία κατὰ τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, οἱ Γερμανοὶ προτεστάντες, θορυβημένοι ἀπὸ τὸν παπικὸ ἰμπεριαλισμό, κατέφευγαν στὸν Ἱερεμία Β' τὸν Τρανὸ. Μάλιστα οἱ Βυρττεμβέργιοι Λουθηριανοὶ θεολόγοι τοῦ ἔστειλαν τὴν λεγομένη "Αὐγουσταία Ὁμολογία" ζητώντας νὰ ἑνωθοῦν μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῶν Ρωμηῶν. Καὶ ἔρχονται σήμερα οἱ κουλτουριαραῖοι τοῦ Κολωνακίου ποὺ ποτὲ δὲν πατοῦν τὸ πόδι τους σὲ ἐκκλησία, ἀλλὰ εἶναι βαθεῖς γνῶστες τῆς... ἀστρονομίας (!) νὰ μᾶς ἐξηγήσουν ὅτι οἱ παλαιοημερολογῖτες μας εἶναι σκοταδιστές. Τοὺς ὑπενθυμίζουμε ὅτι ὁ μέγας φιλόσοφος τοῦ Μυστρᾶ στὸν ΙΕ' αἰῶνα, ὁ Πλήθων, ἄν καὶ δωδεκαθεϊστής, ἀντετίθετο στὴν ἕνωση μὲ τὸν πάπα καὶ ὑπεστήριζε τὴν ὀρθόδοξη παράδοση, ἁπλῶς ἐπειδὴ ἦτο Ἕλλην, κάτι ποὺ σίγουρα δὲν εἶναι οἱ ἐπιστημοφανεῖς Κολωνακιῶτες.

            

Οἱ Σύνοδοι Κωνσταντινουπόλεως τοῦ 1587 καὶ τοῦ 1593 κατεδίκασαν τὸ "παπικὸ ἡμερολόγιο" βασιζομένοι στὸ σκεπτικὸ ὅτι ὁ παποκαῖσαρ τοῦ Βατικανοῦ ἐμιμήθη τὸν καίσαρα τῆς εἰδωλολατρικῆς Ρώμης. Οἱ διαμαρτυρόμενοι ἠρνήθησαν ἐπίσης τὸ γρηγοριανὸ ἡμερολόγιο καὶ ἐσυνέχισαν νὰ χρησιμοποιοῦν τὸ ἰουλιανὸ μέχρι τὸ 1700. Κατόπιν ὅμως διαφόρων παλινωδιῶν, τὸ 1778, ὁ βασιλεὺς τῆς Πρωσσίας Φρειδερῖκος Β' ,συμπαθῶς διακείμενος πρὸς τοὺς παπικούς, ἐπέβαλε τὸ γρηγοριανὸ ἡμερολόγιο.

            

Ἀπὸ ἐκκλησιαστικῆς ἀπόψεως, τὸ μεγαλύτερο πρόβλημα μὲ τὸ νέο ἡμερολόγιο ἦταν ὅτι ὁ χριστιανὸς ἠδύνατο πλέον νὰ ἑορτάζη τὸ Πάσχα μαζὶ ἤ καὶ πρὸ τοῦ Πάσχα τῶν Ἑβραίων, κάτι ποὺ σαφῶς ἀντετίθετο στὸν ἕβδομο κανόνα τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, ὁ ὁποῖος λέγει : "Εἴ τις ἐπίσκοπος ἤ πρεσβύτερος ἤ διάκονος, τὴν ἁγίαν τοῦ Πάσχα ἡμέραν πρὸ τῆς  ἐαρινῆς ἰσημερίας μετὰ Ἰουδαίων ἐπιτελέσοι, καθαιρείσθω". (Πηδάλιον, Θεσσαλονίκη, Ἐκδόσεις Βασ. Ρηγοπούλου, 1991, σ. 8). Αὐτὴ ἡ ἀπαγόρευση δὲν εἶχε τίποτα τὸ ἀνθεβραϊκό. Ἁπλῶς ἠκολούθη τὴν πραγματικὴ σειρὰ τῶν γεγονότων :Τὸ ἑβραϊκὸ Πάσχα τοποθετεῖται ἀπὸ Παρασκευὴ ἕως Σαββάτου. Ὁ Χριστὸς ἐσταυρώθη τὴν Παρασκευή. Τὸ Σάββατο παρέμεινε στὸν τάφο καὶ ἐνωρίς, τὴν πρώτην ἡμέρα τῆς ἑβδομάδος, τὴν Κυριακή, ἀνεστήθη. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ἡ συνήθεια εἶχε έπικρατήσει, ἤδη ἀπὸ τὸν Α' αἰῶνα μ.Χ., τὸ χριστιανικὸ Πάσχα νὰ ἑορτάζεται μετὰ τὸ Πάσχα τῶν Ἑβραίων. Οἱ παλαιοημερολογῖτες ἐπεσήμαναν ὅτι μόνον γιὰ τὴν περίοδο ἀπὸ τοῦ 1851 μέχρι τὸ 1950, τὸ Πάσχα ἑορτάσθη κατὰ τὸ γρηγοριανὸ ἡμερολόγιο, μαζὶ ἤ πρὸ τοῦ Πάσχα τῶν Ἑβραίων, 15 φορές, γεγονὸς πόσο μᾶλλον σκανδαλῶδες ποὺ τὸ χριστιανικὸ Πάσχα συμβολίζει τὴν ἀντικατάσταση τῆς θυσίας τοῦ ἀμνοῦ τοῦ ἑβραϊκοῦ Πάσχα μὲ τὴν λυτρωτικὴ θυσία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Μέχρι καὶ τὸ 1923, στὴν Ἑλλάδα, κάθε ἐπιστολὴ ἐσημειώνετο ταυτοχρόνως μὲ δύο ἡμερομηνίες, ποὺ στὸν Κ' αἰῶνα ἀπεῖχε ἡ μία ἀπὸ τὴν ἄλλη κατὰ 13 ἡμέρες : Ἡ πρώτη ἡμερομηνία ἦταν ἡ ἐκκλησιαστικἠ (παλαιά) καὶ ἡ δεύτερη ἡ πολιτική (νέα), κάτι ποὺ ἀκολουθεῖται ἀκόμη καὶ σήμερα στὶς περισσότερες ἀπὸ τὶς ὀρθόδοξες χῶρες καὶ στὸ Ἅγιον Ὄρος, ἐνῷ στὴν Ἑλλάδα, ἡ κατ' ἐξοχὴν χώρα ὅλων τῶν ἰδεολογικῶν καὶ πνευματικῶν προδοσιῶν, ὁ γραικυλισμὸς πιέζει νὰ εὺθυγραμισθοῦμε μὲ τὸ δυτικὸ ἀφεντικὸ ἀκόμη καἰ γιὰ συνεορτασμὀ τοῦ Πάσχα !

δ) Ὁ "μέσος χῶρος" τοῦ καπιταλιστικοῦ φιλελευθερισμοῦ καὶ τῆς σοσιαλδημοκρατίας κατὰ τῶν ἑλληνωρθοδόξων ἀξιῶν : ἀπὸ τὸν Ἐ.Βενιζέλο στὸν Κ. Σημίτη

            

Στὶς 10/23 Νοεμβρίου 1916, ὁ Ἀνδρέας Μιχαλακόπουλος, ὑπουργὸς τοῦ πραξικοπηματία Ἐλευθερίου Βενιζέλου ποὺ μόλις εἶχε συστήσει μὲ στρατιωτικούς, χουντικὴ κυβέρνηση στὴν Θεσσαλονίκη, μετὰ τὸ πραξικόπημα τῆς 26ης Σεπτεμβρίου 1916, ὑπὸ τὴν προστασία τῶν ἀγγλογαλλικῶν στρατευμάτων κατοχῆς, ὀργανώνοντας στάση κατὰ τῆς νομίμου κυβερνήσεως τῶν Ἀθηνῶν, τοῦ ἔστειλε τὴν παρακάτω ἐπιστολή, μόλις ἕνα μῆνα προτοῦ ὀργανωθῆ, στὶς 25 Δεκεμβρίου 1916, ἀπὸ τὸν μητροπολίτη Ἀθηνῶν Θεόκλητο, τὸ "ἀνάθεμα κατὰ τοῦ Βενιζέλου". Προτοῦ παραθέσουμε τὴν ἐπιστολὴ αὐτή, πρέπει νὰ τονίσουμε πὼς τὸ ἀνάθεμα Βενιζέλου ποὺ θὰ ἀκολουθήση ἕνα μῆνα ἀργότερα, θὰ ὀργανωθῇ στὸν Πεδίον τοῦ Ἄρεως στὴν Ἀθήνα ἐνώπιον τῆς κυβερνήσεως καὶ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, καὶ θὰ τὸ ἀπαγγείλῃ ὁ ἴδιος ὁ μητροπολίτης (ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν ἐλέγετο τότε μητροπολίτης).

            

"Σεβαστέ μου κ. Πρόεδρε, σᾶς ἔλεγα πρὸ καιροῦ, εἰς τὸ Συμβούλιον, ὅτι ὅταν ξεμπερδέψωμεν μὲ τὸ καλό, τὸν ἐθνικὸ ἀγῶνα... πρέπει διὰ τὸ καλὸν τοῦ τόπου, νὰ ἀναλάβητε ἕνα ἄλλον, ἐπίσης μεγάλον, τὴν τακτοποίησιν ἐπὶ τὸ νεωτεριστικώτερον τῶν θρησκευτικῶν πραγμάτων... Ἐννοῶ καὶ τὰ τοῦ κλήρου, καὶ τὰ τῶν θρησκευτικῶν ἐκδηλώσεων (λειτουργιῶν, ἑορτῶν, ἡμερῶν ἀργίας, ἁγίων πολυωνύμων κλπ.) καὶ τὰ τῶν μοναστηριακῶν κτημάτων καὶ εἴ τι ἄλλο. Θὰ σᾶς χρειασθῆ νὰ τεθῆ ἐπὶ κεφαλῆς τῆς ἀληθῶς ἐπαναστατικῆς μεταρρυθμίσεως ἕνας εὐρείας διανοίας -σχεδὸν σὰν καὶ σᾶς εἰς τὴν πολιτικήν- κληρικός. Τὸν ἔχετε : εἶναι ὁ Κύπρου [Μελέτιος Μεταξάκης, 1871-1935]. Αὐτὸς θὰ γίνη, ὑπὸ τὴν κηδεμονίαν σας, ὁ Βενιζέλος τῆς Ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας. Ποῖα τὰ χρήζοντα μεταρρυθμίσεως, άφοῦ ἡ ἐπανάστασις ἡ πολιτική θέση κατὰ μέρος τὸν Προκόπιον τῶν Ἀθηνῶν [ἐννοεῖ τὸν Θεόκλητο] καὶ τοὺς ὁμοίους του εἰς τὴν διανόησιν καὶ καλογηρισμὸν καὶ καταρτίση τὴν ἐκκλησιαστικὴν ἱεραρχίαν... :

           

"α) Κατάργησις τῶν νηστειῶν, αἱ ὁποῖαι εἶναι σήμερον ἕνας τύπος. Κανεὶς δὲν νηστεύει εἰμὴ ὁ μὴ ἔχων νὰ φάγη. Οἱ Ἄγγλοι καὶ Γερμανοὶ καὶ οἱ βόρειοι ἀκόμη Ἰταλοί (ποὺ ἔχουν ἀπελευθερωθῆ ἀπὸ τὸν θρησκευτικὸν φανατισμόν) τρώγουν καλά, τρώγοντας δὲ καλὰ καὶ φυλὴν καλὴν κατασκευάζουν. Τὸ φαγὶ φέρει τὴν δύναμιν πρὸς ἐργασίαν καὶ ἡ ἐργασία τὸ κέρδος καὶ τὸ κέρδος τὸ καλὸ φαγί...

           

"β) Ρύθμισις τῶν διαφόρων τελετῶν καὶ λειτουργιῶν ἐπὶ τὸ νεωτεριστικώτερον. Λιγώτερο παπᾶ, λιγώτερο ψάλτη, λιγώτερο διάκο καὶ πολὺ ἱεροκήρυκα-ἑρμηνευτήν [δηλαδὴ πολὺ προπαγάνδα]. Τὶ καταλαμβάνει ὁ λαὸς ποὺ πηγαίνει εἰς τὰς ἀκολουθίας ;  ... ἀπὸ αὐτὰς τὰς καταναλωθείσας ὥρας καὶ τὴν ὀρθοστασίαν. Μηδὲν...

           

"γ) ...Οἱ ἱερεῖς ἐξερχόμενοι ἐκ τῶν εἰδικῶν σχολῶν θὰ ἔχουν μάθει ὄχι τὶ σημαίνει τὸ "πρόσχωμεν τὰ ἅγια τῶν ἁγίων" [sic. Ὁ Μιχαλακὀπουλος, ὁ ὁποῖος προφανῶς δὲν ἐπήγαινε ποτὲ στὴν ἐκκλησία, ἐννοοῦσε βεβαίως : " Πρόσχωμεν. Τὰ ἅγια τοῖς ἁγίοις"] … ἀλλὰ πῶς θὰ ὁμιλήσουν καταληπτῶς εἰς τὸν λαὸν... διὰ τὴν ἀποταμίευσιν...διὰ τὰ πολιτικὰ ἀκόμη καθήκοντα τῶν ἀκροατῶν των [sic. Ἐννοεῖ τῶν πιστῶν] κλπ. κλπ.

            

"δ) Θὰ λείψουν αἱ ἑορταὶ τῶν διαφόρων Ἁϊ- Θανάσηδων καὶ Ἁγι-Ἀνδρέηδων καὶ καί, προφάσεις πρὸς ἀργίαν. Ἡ Κυριακὴ ἀργία καὶ 2-3 μόνον ἡμέρας τὸ ἔτος ὁλόκληρον εἶναι ἀρκετὴ τεμπελιά...Μοῦ εἶχε πέσει εἰς τὰ χέρια... ἕνα γαλλικὸν βιβλίον ἔχον τὸν τίτλον Panorama du prédicateur ["Πανόραμα τοῦ ἱεροκήρυκος"] , ὀγκῶδες... Θὰ ἐκδοθῆ ἕνα τέτοιο ὑπὸ καλῶν κληρικῶν καὶ λογίων συνεργαζομένων ἐπὶ τούτῳ. Καὶ τὸ ὄνομα Ἅγιος θὰ λείψη...

            

"ε) Θὰ καταργηθοῦν τὰ μοναστήρια, αἱ ἑστίαι πάσης διαφθορᾶς καὶ καταχρήσεως ἠθικῆς καὶ περιουσιακῆς. Τὰ κτήματά των θὰ γίνουν τῶν γεωργῶν... Φυσικὰ αὐτὰ ποὺ ἐκθέτω ἀνωτέρω εἶναι ἐλάχιστα σημεῖα. Θὰ εἶναι πολλὰ ἀκόμη τὰ χρήζοντα μεταρρυθμίσεως... Θὰ σᾶς εἴπουν, κ.Πρόεδρε, ὅτι εἶναι δύσκολος ἡ ἐπιχείρησις τοιούτου ἔργου. Ὅτι ὁ λαὸς θὰ ἐξαναστῇ κατὰ τῶν νέων εἰκονοκλαστῶν. Ὅτι θὰ ἐγερθῇ ἐπανάστασις κατὰ τῶν βεβήλων. Τίποτε ἀπὸ ὅλα αὐτὰ δὲν θὰ συμβῇ τὴν ὥραν ποὺ θὰ ἔχη μεγαλώσει τὸ ἰδικόν σας γόητρον...Ἄν ἡ  Entente, ὡς ὅλοι πεποίθαμεν, ἐπιβάλλῃ τοὺς ὅρους τῆς εἰρήνης, ἡ Ἀγγλία θὰ προσφέρη εἰς τὸν Βενιζέλον-Ἑλλάδα τοὐλάχιστον τὴν Κύπρον. Αὐτὸ εἶναι ἡ σκέψις μου... Οὐδεὶς  δὲ θὰ ἔχῃ τὸ ἀνάστημα νὰ δημιουργῇ ταραχάς, οἵας κατὰ Θεοτόκη ἐδημιούργουν διὰ τὰ εὐαγγελικά... Ἡ καταλλήλως συγκροτηθησομένη παρασκευαστικὴ τῆς μεταρρυθμίσεως ἱεραρχία θὰ ἔχῃ ὡς αἰτίαν τῆς ἐργασίας της τὴν ἀνάγκην τῆς διαρρυθμίσεως τῶν θρησκευτικῶν ἡμῶν πραγμάτων... μετὰ τὴν περικοπὴν τῆς ἐκτάσεως τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου.

            

"Δεύτερον, ἡ ἀντίληψις ἥν ἔχω ὅτι ὁ ἑλληνικὸς λαός, ὁ πολύς, οἱ ἐργάται καὶ ἀγρόται, δὲν ἀγαποῦν κατ' οὐσίαν τὰ θεῖα μηδὲ εἶναι εὐλαβεῖς. Εἰς τὰς ἐκκλησίας πηγαίνουν γυναῖκες, οἱ δ' ἐργάται καὶ ἀγρόται τὴν βλασφημίαν κατὰ τοῦ θείου ἔχουν εἰς τὰ χείλη των ὡς σίελον καθημερινόν. Ἄλλως τε ἡ ἐσωτέρα διαρρύθμισις τῶν ἐκκλησιῶν δὲν θὰ ἀλλάξῃ πρὸς τὸ παρόν... Ὁ ἀγὼν ὁ γενόμενος ἐν Γαλλίᾳ τελευταίως δὲν ἦτο ἀσθενέστερος ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ προβλέπομεν... Ἰδικός σας, Ἀνδρ. Μιχαλακόπουλος"(Dimitri Kitsikis, The Old Calendarists and the Rise of Religious Conservatism in Greece, Center for Traditionalist Orthodox Studies, Etna, California, 1995, σ. 9-11).

            

Τὸ ὑπόμνημα αὐτὸ εἶναι συγκλονιστικό, διότι προέρχεται ἀπὸ δεξὶ χέρι τοῦ Βενιζέλου καὶ ἀποκαλύπτει μὲ τὸν πλέον σαφῆ τρόπο πὼς ὁ δυτικισμὸς ἐπιδιώκει συνειδητὰ τὸν θάνατο τῆς Ὀρθοδοξίας. Τὰ πέντε σημεῖα τῶν προτάσεων τοῦ Μιχαλακοπούλου ἔχουν ὅλα ἕνα καὶ μόνον σκοπό : Ὁ Ἕλλην νὰ μή βιώνῃ πλέον τὴν Ὀρθοδοξία : κατάργηση τῶν νηστειῶν, μυσταγωγιῶν, ἁγίων καὶ μοναστηρίων ! Ὑβρίζει τὰ μοναστήρια ὡς ἑστίες πάσης διαφθορᾶς ἀλλὰ συνάμα χαίρεται ποὺ ὁ λαὸς βλασφημεῖ κατὰ τοῦ θείου. Ἀντ' αὐτοῦ, προσφέρει στὸν Ἕλληνα ὡς ἰδανικά, τὶς ὑλικὲς χαρὲς τοῦ καπιταλισμοῦ : τὸ κέρδος, τὸ καλὸ φαγητό, τὴν ἰδιοκτησία καὶ τὴν ἀποταμίευση. Συνάμα ὅμως καὶ τὴν καπιταλιστικὴ ἐκμετάλλευση  -ὄχι ἀργίες καὶ τεμπελιά-  τὸν ἐξανδραποδισμὸ τῆς Ἐκκλησίας ποὺ θὰ χρησιμοποιεῖται ὡς κέντρο πολιτικῆς προπαγάνδας πρὸς χάριν τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας. Γιὰ τὴν ἐπίτευξη δὲ αὐτοῦ τοῦ σκοποῦ, χρησιμοποίηση τοῦ δυτικοφερμένου ἐθνικισμοῦ μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι ὁ δυτικὸς προστάτης θὰ μᾶς προσφέρῃ ἐδάφη, ἐνῷ οἱ ντόπιοι ἐθνικιστὲς χαίρονται γιὰ "τὴν περικοπὴν τῆς ἐκτάσεως τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου".

            

Ἡ ἐπίθεση κατὰ τὴς Ἐκκλησίας ποὺ ἐξαπέλυσε τὴν ἄνοιξη τοῦ 2000 ὁ πρωθυπουργὸς Κώστας Σημίτης, μὲ τὸν ὑπουργό του Δικαιοσύνης  Μιχάλη Σταθόπουλο, ὠργανώθη ἀκριβῶς μέσα στὸ ἴδιο πνεῦμα μὲ αὐτὸ τῶν Βενιζελικῶν τοῦ 1916. Ἡ μασονικὴ ἰδεολογία καὶ ὁ δυτικιστικὸς ἐκσυγχρονισμὸς ἦσαν τὰ κύρια χαρακτηριστικὰ τῆς ἐπιθέσεως. Ἐὰν ἡ σημιτικὴ προσπάθεια, μετὰ τὴν ἐπιβολὴ τῶν νέων ταυτοτήτων ἀπὸ τῶν ὁποίων ἀφαιρέθη τὸ θρήσκευμα, δὲν προχώρησε προσωρινῶς σὲ ἄλλες μεταρρυθμίσεις, αὐτὸ ὀφείλεται στὸ ὅτι δὲν κατωρθώθη, μέχρι στιγμῆς, νὰ ἐπιτευχθῇ ἡ ἀντικατάσταση τοῦ ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου ἀπὸ ἕναν μασῶνο ἱεράρχη τοῦ "μέσου χώρου", ὅπως εἶχε γίνει στὸ τέλος τοῦ πρώτου παγκοσμίου πολέμου.

ε) Ἡ βιαία ἐπιβολὴ τοῦ νέου ἡμερολογίου ἀπὸ τοὺς βενιζελικούς μασόνους

            

Ὅταν, τὸ θέρος τοῦ 1917, εἰσῆλθε μὲ τὴν δύναμη τῶν ὅπλων καὶ τῶν ἀγγλογαλλικῶν δυνάμεων ὁ Βενιζέλος, ὡς ἀρχηγὸς τῆς χούντας τῆς Θεσσαλονίκης στὴν Ἀθήνα, καθήρεσε τὸν μητροπολίτη Θεόκλητο καὶ τὸν ἀντεκατέστησε μὲ τὸν Μελέτιο Μεταξάκη, τὸν "Βενιζέλο τῆς Ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας". Κρητικός, ὅπως καὶ ὁ Βενιζέλος, ὁ Μελέτιος εἶχε γεννηθῆ στὸ χωριὸ Παρσᾶς, Λασηθίου Κρήτης, τὸ 1871. Ὁ  Ἐλ. Βενιζέλος εἶχε μυηθῆ στὴν Κρήτη,  στὴν μασονία, στὴν στοὰ Ἀθηνᾶ, στὶς 25 Φεβρουαρίου 1898. Στὴν κρητικὴ Βουλὴ, ὅπως τὸ ὰποδεικνύουν τὰ πρακτικὰ τῶν 28 καὶ 30 Ὀκτωβρίου 1906, ὑπερήσπισε δημοσίως καὶ μὲ σθένος τὴν μασονία. Ἐπειδὴ γενικῶς κυκλοφορεῖ ὁ μῦθος στὸ εὐρῆ κοινὸ ὅτι ἡ μασονία εἶναι μία ὑπόγεια σατανικοῦ τύπου μυστικὴ ὀργάνωση, θέλω νὰ ὑπενθυμίσω ὅτι ἡ μασονία εἶναι βασικὰ ὁ κεντρικὸς ἐκφραστὴς τῆς δυτικῆς ἰδεολογίας τοῦ καπιταλισμοῦ, τῆς ἐλεύθερης ἀγορᾶς μὲ συνταγματικὴ βασιλευομένη ἤ ἀβασίλευτη δημοκρατία. Συνεπῶς οὐδεὶς ἀντικαπιταλιστὴς καὶ ἀντιφιλελεύθερος δὲν δύναται νὰ εἶναι μασόνος, ἐκτὸς ἀπὸ ἄγνοια τῆς μασονικῆς ἰδεολογίας. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ὁ κομμουνισμὸς, ὁ ἐπαναστατικὸς σοσιαλισμός, ὁ ἐθνικοσοσιαλισμός, ὁ φασισμός, οἱαδήποτε θρησκεία ὅταν παραμένει παραδοσιακὴ καὶ δέν "ἐκσυγχρονίζεται" (δηλαδὴ δέν ἀποδέχεται τὶς ἀρχὲς τοῦ καπιταλιστικοῦ φιλελευθερισμοῦ) εἴτε αὐτὴ εἶναι ἡ ὀρθοδοξία, εἴτε ὁ ρωμαιοκαθολικισμός (φυσικὰ ὄχι ὁ προτεσταντισμός, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ κατ' ἐξοχὴν θρησκεία τοῦ καπιταλισμοῦ) εἴτε τὸ παραδοσιακὸ Ἰσλάμ, εἴτε ὁ ἰνδουϊσμὀς, δὲν νοεῖται νὰ ἔχουν σχέση μὲ τὴν μασονία. Ἀντιθέτως ἡ σοσιαλδημοκρατία, ὁ φιλελευθερισμός, ὁ "μέσος χῶρος",  ἔχει ὡς φυσικὸ ἰδεολογικὸ περιβάλλον τὴν μασονία.

            

Στὸ Τεκτονικὸν Δελτίον,  " Ὄργανον τῆς Μεγάλης Στοᾶς τῆς Ἑλλάδος " (ἔτος 17ον, ἀριθ.71, Ἰαν.-Φεβρ. 1967, σ.25-50) ἐσκιαγραφεῖτο ἡ προσωπικότης τοῦ μασόνου Μελετίου Μεταξάκη, μὲ τὰ ἑξῆς λόγια, σὲ μία γλῶσσα ἐλαφρῶς ψυχαρικὴ, χαρακτηριστικὴ τοῦ νεωτερισμοῦ τῶν μασόνων ποὺ εἶχε ὡς συνέπεια, νὰ ἐπιβληθῇ τὸ γλωσσικὸ αὐτὸ ὕφος ἀπὸ τὸν ὑπουργὸ Παιδείας, μασόνο 33ου βαθμοῦ, Γεώργιο Ράλλη, τὸ 1976 : "Μὲ τὶς ψυχικὲς ἀρετὲς ποὺ ἦταν προικισμένος ὁ Μελέτιος, μὲ τὴν τετράγωνη λογική του, τὸ ἀνεξάρτητο καὶ ἀπαλλαγμένο ἀπὸ μικρότητες μυαλό του, δὲν εἶναι παράξενο ὅτι βρέθηκε ἔτοιμος νὰ δεχθῇ καὶ τὸ τεκτονικὸ φῶς. Τὴν πρώτη φορὰ ποὺ πέρασε ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη (1906) γνωρίστηκε μὲ τέκτονες... Οἱ τέκτονες, μέλη τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτικοῦ Συνδέσμου Κωνσταντινουπόλεως, μὲ τοὺς ὁποίους συνεργάζονταν τότε ὁ Μελέτιος γιὰ τὸ φλέγον ζήτημα τῶν ἀραβοφώνων ὀρθοδόξων (1908), ἐνέργησαν σωστά, ὥστε τὸ ἐρευνητικὸ καὶ φιλοπερίεργο πνεῦμα τοῦ Μελετίου, ποὺ εἶχε ἕως τότε πολλὰ ἀκούσει γιὰ τοὺς μασώνους στὴν Κύπρο καὶ ἀλλοῦ, νὰ ζητήσῃ ἀπὸ τοὺς συνεργάτες του, ποὺ ἐκτιμοῦσε, νὰ τοῦ δώσουν πληροφορίες γιὰ τὸν τεκτονισμό, καὶ ἀφοῦ τοὺς ἄκουσε, ν' ἀποφασίση... νὰ μιμηθῇ τὸ παράδειγμα τόσων Ἄγγλων καὶ ἄλλων ξένων ἐπισκόπων καὶ νὰ ζητήσῃ νὰ γνωρίσῃ καὶ μυηθῇ καὶ αὐτὸς στὰ μυστήρια ποὺ κρύβονται στὸν τεκτονισμό.

            

"Τὸν ἔφεραν τότε στὴ Στοὰ " Ἁρμονία ", ὑπ' ἀριθ. 44 τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ποὺ εἶχε συγκεντρώσει στοὺς κόλπους της τὴν ἀφρόκρεμα τοῦ ἐκεῖ ἑλληνισμοῦ, ὅ,τι καλύτερο σὲ γράμματα, ἐπιστῆμες καὶ δύναμη διέθετε τότε τὸ ἑλληνικὸ στοιχεῖο στὴν Πόλη καὶ ἡ ὁποία...οὐσιαστικὰ ἐπηρέαζε τὴν ἑλληνικὴ ζωή... Ὁ Μελέτιος δέχθηκε τὸ τεκτονικὸ φῶς κατὰ τὶς ἀρχές τοῦ 1909. Παραμένει στὴν Πόλη ἕνα χρόνο ἀκόμη καὶ μελετᾷ μὲ πάθος τὴν τεκτονικὴ διδασκαλία ποὺ τοῦ ἐπέτρεψε νὰ χαράξῃ μὲ πραγματικὰ τεκτονικὸ τρόπο, ὅλες τὶς πράξεις καὶ τὰ λόγια...Ὁ γράφων [Ἀλέξ. Ἰ. Ζερβουδάκης], ὅταν μοῦ ἔγινε ἡ τιμὴ νὰ ἰδῶ μὲ τὴν σειρά μου τὸ τεκτονικὸ φῶς στὴ Στοὰ "Ἁρμονία", ἐνθυμοῦμαι μὲ πόση ὑπερηφάνεια καὶ χαρὰ ὅλοι οἱ ἀδελφοί της  μιλοῦσαν  γιὰ τὴ μύηση τοῦ τότε ἐψηφισμένου Πατριάρχη Μελετίου, στὴ Στοά μας. Καὶ θὰ ἐνθυμοῦμαι πάντοτε τὴν ἐξήγηση ποὺ ἔδωκε στὴν ἀπορία μου, γιατὶ πρέπει οἱ ἀδελφοὶ νὰ κρατοῦμε μυστικὴ αὐτὴ τὴ μύηση, ὁ φίλτατός μου ἀδελφὸς Δημ. Ξανθός, ποὺ μὲ χειραγώγησε ν' ἀντιληφθῶ ὀρθὰ καὶ προωθήσω τὴν πραγματικὴ ἐσωτερική μου μύηση. Ὀλίγοι εἶναι ἐκεῖνοι, ποὺ σὰν τὸν ἀδελφὸ Μελέτιο, δέχθηκαν τὸν Τεκτονισμὸ καὶ τὸν ἔκαμαν βίωμά των. Καὶ ὑπῆρξε πραγματικὴ ἀπώλεια ὅτι τόσο γρήγορα ἀνακλήθηκε ἀπὸ τὸν Μ.·.Α.·.Τ.·.Σ.·. στὴν Αἰων.·. Ἀν.·. [ὁ μασονικὸς αὐτὸς συμβολισμὸς  μὲ τὰ τριγωνικὰ σημεῖα στίξεως, σημαίνει : "ἀπὸ τὸν Μέγα Ἄρχοντα τοῦ Σύμπαντος στὴν Αἰωνία Ἀνάπαυση" καὶ ἡ χρήση ἀπόκρυφης γραφῆς ἀποδεικνύει τὸν μυστικισμὸ τῆς μασονίας], πρὶν ὁλοκληρώσῃ τὰ ἔργα μὲ τὰ ὁποῖα ἐστεφάνωσε τὸ πέρασμά του ἀπὸ τὸν κόσμο μας".

            

Ἐδῶ πρέπει νὰ παρατηρήσωμε ὅτι συχνὰ ἡ μασονία πορεύεται μὲ τὴν ἀρχαιολατρία (ἄν καὶ ὑπάρχουν ἀρχαιολάτρες ἀντιμασόνοι, ὅπως ὑπάρχουν καὶ ὀρθόδοξοι ἑβραῖοι ἀντιμασόνοι), γιὰ τὸν ἁπλούστατο λόγο ὅτι ἀρχαιολατρία καὶ μασονία εἶναι δυτικῆς ἀναγεννησιακῆς προελεύσεως. Ἕνας ἄλλος μεγάλος ἱεράρχης τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τοῦ ΙΕ' αἰῶνος, ὁ μαθητὴς τοῦ δωδεκαθεϊστοῦ φιλοσόφου τοῦ Μυστρᾶ Πλήθωνος-Γεμιστοῦ, ὁ Βησσαρίων, ὁ ὁποῖος εἶχε γίνει ρωμαιοκαθολικὸς καρδινάλιος, εἶχε στείλει ἀπὸ τὴν Ρώμη συλλυπητήρια ἐπιστολὴ στοὺς υἱοὺς τοῦ πνευματικοῦ του πατέρα, ποὺ ἔλεγε τὰ ἑξῆς ἐκπληκτικά : "Βησσαρίων, καρδινάλιος, πρὸς Δημήτριον καὶ Ἀνδρόνικον, υἱοὺς τοῦ σοφοῦ Γεμιστοῦ, χαίρετε. Ἔμαθα πὼς ὁ κοινός μας πατὴρ καὶ δάσκαλος παρέδωσε κάθε γήϊνο στοιχεῖο καὶ ἀνελήφθη εἰς τοὺς οὐρανούς, στὴν μακαρία κατοικία γιὰ νὰ χορεύση τὸν μυστικὸ Ἴακχο [ὄνομα τοῦ Διονύσου καὶ τοῦ σχετικοῦ ὕμνου τῶν Ἐλευσινίων μυστηρίων] μὲ τοὺς Ὀλυμπίους Θεούς... Ἡ ψυχὴ τοῦ Πλάτωνος -ἡ ὁποία ὑπεχρεώθη νὰ ὑπηρετήση, λόγῳ τῶν ἀναντιρρήτων βουλῶν τῆς Εἱμαρμένης, καὶ νὰ ἐξαργυρώσῃ τὴν ἀναγκαία της ἐπιστροφή-  εἶναι αὐτὴ ποὺ ἐστάλη ἐπὶ τῆς γῆς γιὰ νὰ παραλάβῃ μαζὶ της τὸ σῶμα καὶ τὴν ζωὴν τοῦ Γεμιστοῦ". Λόγια περίεργα γιὰ ἕναν χριστιανὸ ἐπίσκοπο. Ὁ Βησσαρίων ὅμως ἀνῆκε μυστικὰ στὴν δωδεκαθεϊστικὴ πλατωνικὴ φρατρία τοῦ Πλήθωνος (βλ. τὸ ἄρθρο μου στὴν Ἐνδιάμεση Περιοχή,  ἔτος Δ' , τ.13, Φθινώπορο 1999).

            

Ὁ Μελέτιος ὑπῆρξε διαδοχικὰ μητροπολίτης  Κιτίου στὴν Κύπρο (1910-1918), Ἀθηνῶν (1918-1920), οἰκουμενικὸς πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως (1921-1923) καὶ πατριάρχης Ἀλεξανδρείας (1926-1935). Τὸ 1908, εἶχε ἐκδιωχθῆ ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Τόπους, ἀπὸ τὸν πατριάρχη Ἱεροσολύμων Δαμιανό, μαζὶ μὲ τὸν τότε ἀρχιμανδρίτη Χρυσόστομο Παπαδόπουλο γιὰ "ἀντιαγιοταφικὴ δραστηριότητα". Ὁ τελευταῖος, μὲ τὴν ὑποστήριξη τοῦ Βενιζέλου καὶ τοῦ Μελετίου, στὶς 25 Φεβρουαρίου 1923 (μὲ τὸ παλαιό)  ἀνέβηκε στὸν θρόνο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὡς μητροπολίτης Ἀθηνῶν.

           

Τὸ ἐγχείρημα τῆς ἀλλαγῆς τοῦ ἡμερολογίου μέ στόχο τὴν εὐθυγράμμιση τῆς καπιταλιστικῆς Ἑλλάδος μὲ τὴν Δύση καὶ τὸ Βατικανό, ἐπετεύχθη χάριν δευτέρου βενιζελογενοῦς πραξικοπήματος (ποῦ εἶσαι κακόμοιρε Παπαδόπουλε μὲ τὸ ἕνα καὶ μοναδικό σου πραξικόπημα!), τὸ πραξικόπημα τῶν συνταγματαρχῶν Νικολάου Πλαστήρα καὶ Στυλιανοῦ Γονατᾶ, τὴν νύχτα τῆς 23ης πρὸς 24η Σεπτεμβρίου 1922. Τὸν Μάϊο λοιπὸν τοῦ 1923, ὁ οἰκουμενικὸς πατριάρχης Μελέτιος συνεκάλεσε στὴν Κωνσταντινούπολη ἕνα "Πανορθόδοξο Συνέδριο" (ὴ λέξη συνέδριο ἀντὶ γιὰ σύνοδο ἦταν χαρακτηριστικὴ τῆς ἀντικανονικότητος τοῦ ἐγχειρήματος). Κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ Συνεδρίου αὐτοῦ, ἀπὸ τῆς 10 Μαΐου μέχρι τῆς 8 Ἰουνίου 1923, ὁ Μελέτιος ἐζήτησε νὰ παρευρεθῆ "ὁ σοφὸς ἱεράρχης τῆς Ἀγγλικανικῆς Ἐκκλησίας ἐπισκόπου τέως Ὀξφόρδης Σεβ. Gore” κατὰ τὴν φρασεολογία τοῦ Μελετίου, ὁ ὁποῖος τελικὰ "καταλαμβάνει θέσιν ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατριάρχου", διότι κοινὸς στόχος εἶναι ἡ ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν, Ὀρθοδόξου καὶ Ἀγγλικανικῆς. Ἀπὸ Ὀρθόδοξης πλευρᾶς μόνον τρεῖς χῶρες εἶχαν πάρει μέρος στὸ Συνέδριο : Σερβία, Ρουμανία, Ἑλλάς. Οἱ πατριάρχες Ἀλεξανδρείας, Ἀντιοχείας καὶ Ἱεροσολύμων ἦσαν ἀπόντες.

           

Τὸ νέο ἡμερολόγιο, τὸ γρηγοριανό, ἐθεσμοθετήθη μὲ νομοθετικὸ διάταγμα στὶς 25 Ἰανουαρίου 1923 καὶ ἔγινε δεκτό, στὶς 10 Μαρτίου 1924, ἡμέρα ἡ ὁποία ἐλογαριάσθη ὡς 23 Μαρτίου. Διότι ἐπεβλήθη μὲ τὴν συντονισμένη προσπάθεια τῆς στρατιωτικῆς χούντας τῶν Ἀθηνῶν, καὶ τῶν ἀνθρώπων τους,  Χρυσοστόμου Ἀθηνῶν καὶ Μελετίου Κωσταντινουπόλεως, οἱ δύο αὐτοὶ  "Λούθηροι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας", ὅπως ἀπεκαλέσθησαν.

στ) Ἡ χούντα τῶν Ἀθηνῶν τοῦ 1922 ἐπέβαλε τὴν θρησκευτικὴ ἀλλαγή

            

Προτοῦ ἀκόμη ἀποφανθοῦν οἱ ὑποστηριζομένοι ἀπὸ τὴν χούντα ἱεράρχες, σὲ μία πρώτη φάση ἐπεβλήθη τὸ νέο ἡμερολογίο μόνον ὡς πολιτικὸ, μὲ στόχο στὴν δεύτερη φάση, νὰ ἐπιβληθῆ καὶ ὡς ἐκκλησιαστικό. Ἡ Ἐφημερὶς τῆς Κυβερνήσεως (τ.1, ἀρ. φύλλου 24, 25ης Ἰανουαρίου 1923) ἐδημοσίευσε ἔκθεση, τῆς συσταθείσης ἀπὸ τὴν "ἐπαναστατικὴ κυβέρνηση",  "ἐπὶ τῆς μεταρρυθμίσεως τοῦ Ἡμερολογίου Ἐπιτροπῆς, ἀποτελουμένης ἐκ τῶν κκ. Γ. Ν. Κοφινᾶ, ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν, Δ. Αἰγινήτου, καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστημίου καὶ διευθυντοῦ τοῦ Ἀστεροσκοπίου, Χ. Παπαδοπούλου, ἀρχιμανδρίτου καὶ καθηγητοῦ Πανεπιστημίου, Π. Τσιτσελῆ, δικηγόρου, καὶ Ἀμίλκα Ἀλεβιζάτου, καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστημίου καὶ τμηματάρχου τοῦ Ὑπουργείου τῶν Ἐκκλησιαστικῶν", Ἡ ἔκθεση αὐτὴ συνέταξε σχέδιο νόμου ποὺ ὑπέβαλε πρὸς ἔγκρισιν τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, τὸ ὁποῖον καὶ ἐνεκρίθη καὶ τὸ ὁποῖον ἔλεγε : "Περὶ τοῦ νέου Πολιτικοῦ Ἡμερολογίου. Γεώργιος Β' , Βασιλεὺς τῶν Ἑλλήνων. Ἔχοντες ὑπ' ὅψιν τὴν πρώτην παράγαφον τῆς ἀπὸ 15ης Σεπτεμβρίου τοῦ 1922 ἀποφάσεως τῆς Ἐπαναστατικῆς Ἐπιτροπῆς, προτάσει τοῦ ἡμετέρου Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, ἀπεφασίσαμεν καὶ διατάσσομεν. Ἄρθρον 1ον. Ἀπὸ τῆς 16 Φεβρουαρίου 1923 καθ' ἅπασαν τὴν Ἑλλάδα ἀντικαθίσταται ἐν ταῖς πολιτικαῖς ἐν γένει σχέσεσι τὸ ἰσχῦον ἤδη Ἰουλιανὸν Ἡμερολόγιον διὰ νέου τοιούτου ὅπερ ἀποκαλεῖται "Πολιτικὸν Ἡμερολόγιον"... Διατηρεῖται ἐν  ἰσχύϊ τὸ Ἰουλιανὸν Ἡμερολόγιον ὅσον ἀφορᾷ ἐν γένει τὴν Ἐκκλησίαν καὶ τὰς θρησκευτικὰς ἑορτάς".

            

Στὶς 24 Δεκεμβρίου 1923, ἐκλήθη ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, στὴν Ἀθήνα, στὸ Συνοδικὸ Μέγαρο γιὰ νὰ ἀλλάξη καὶ τὸ ἐκκλησιαστικὸ ἡμερολόγιο, ἐπραγματοποίησε δὲ ὀκτὼ ἐν ὅλῳ συνεδριάσεις, ὑπὸ τὴν ἐλεγκτικὴ παρουσία τῆς χούντας. Συγκεκριμένα, "κατὰ τὴν α' συνεδρίαν παρέστησαν ὁ Ἀρχηγὸς τῆς Ἐπαναστάσεως [συνταγματάρχης] Νικόλαος Πλαστήρας [θυμίζει 21η Ἀπριλίου !], ὁ πρωθυπουργὸς τῆς Ἐπαναστατικῆς Κυβερνήσεως [συνταγματάρχης] Στυλιανὸς Γονατᾶς καὶ ὁ ὑπουργὸς τῶν Ἐκκλησιαστικῶν Ἀ. Στρατηγόπουλος [ὄνομα καὶ πρᾶγμα!]".

           

Ὁ Πλαστήρας ἐδήλωσε : "Θὰ παρεκάλει ὅθεν Ὑμᾶς, Σεβασμιώτατοι Ἱεράρχαι ἡ Ἐπανάστασις, ὅπως ἀπὸ τῆς σήμερον, ἀφίνοντες κατὰ μέρος πᾶσαν ἀτομικὴν συμπάθειαν καὶ ἀντίληψιν, ἐπιφέρητε ἐκκαθάρισιν εἰς τὴν Ἐκκλησίαν...Ἡ μετριοπάθεια τοῦ Μακαριωτάτου Ἀθηνῶν, ἡ σύνεσις καὶ μόρφωσις αὐτοῦ οὐκ ὀλίγον συνέβαλεν εἰς τὴν ἐπιτευχθεῖσαν λύσιν τοῦ ζητήματος... Ἡ Ἐπανάστασις ἐλπίζει ὅτι θὰ ἐξέλθη ἐξ ὑμῶν ἔργον ὠφέλιμον εἰς τὴν μέλλουσαν γενεὰν... θὰ ἐπεθύμει ὅπως μὴ περιορισθῆτε εἰς παναρχαίους κανόνας [ ! ] ἀλλ' εἰς ριζοσπαστικὰ μέτρα προβῆτε".

            

Στὶς 6 Δεκεμβρίου 1923, μετὰ τὴν ἵδρυση τῆς Τουρκικῆς Δημοκρατίας καὶ τὴν ἐκδίωξη τοῦ "Βενιζέλου τῆς Ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας" Μελετίου, ὁ Γρηγόριος Ζ' ἐξελέγη Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης. ὁ ὁποῖος διαφωνοῦσε μὲ τὴν ἀλλαγὴ τοῦ ἡμερολογίου. Ἀλλὰ τὸ κακὸ εἶχε γίνει (ἐκτὸς γιὰ τὴν ἡμερομηνία τοῦ Πάσχα ποὺ δὲν ἄλλαξε). Προτοῦ κοιμηθῆ στὶς 11 Νοεμβρίου 1924, ἐδήλωσε πὼς "δυστυχῶς τὴν ἡμερολογιακὴν μεταβολὴν τὴν ἐπέβαλεν ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις".

Συμπέρασμα

           

Ἡ Ἱστορία μᾶς διδάσκει ὅτι ἡ ἐπιλογὴ ἡμερολογίου εἶναι πρωτίστως πολιτικὴ ὑπόθεση καὶ τὸ 1923, τὸ Ἔθνος καὶ ἡ Ἐκκλησία μας ὑπεχρεώθησαν βιαίως καὶ πραξικοπηματικὰ νὰ ἀποδεχθοῦν ἕνα ἡμερολόγιο ποὺ προσέθεσε μίαν ἀκόμη πέτρα στὴν ἑλληνικὴ ὑποτέλεια. Οἱ Ἕλληνες πατριῶτες, ἀκόμη καὶ ἄθεοι ἤ δωδεκαθεϊστές, ὅπως ἦτο ὁ Πλήθων-Γεμιστός, πρέπει νὰ θρηνοῦν γιὰ τὴν ἐθνικὴ αὐτὴ καταστροφὴ τοῦ 1923. Ἡ λύση ὅμως δὲν εἶναι νὰ ἐνταθοῦν οἱ διχογνωμίες μέσα στὴν Ὀρθοδοξία, κάτι ποὺ διακαῶς ἐπιθυμοῦν οἱ ἐχθροί της. Ὁ νῦν  Μακαριώτατος Χριστόδουλος, συνέγραψε τὴν διδακτορική του διατριβὴ, τὸ 1982, ἐπάνω στὸ παλαιοημερολογιτικὸ ζήτημα καὶ πρόθεσίς του εἶναι κάποτε νὰ τὸ λύση. Ἡ γνώμη μου, ὡς πιστὸς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος εἶναι ἡ Ἱερὰ Σύνοδος νὰ εὕρη τὸ θάρρος νὰ ψηφίση ὑπὲρ τῆς ἐπανόδου στὸ πάτριο ἡμερολόγιο ὡς γνήσιοι ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ καὶ Ἕλληνες πατριῶτες ποὺ πρέπει ὅλοι νὰ εἴμεθα.

Μία ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες αἱρέσεις τοῦ Βατικανοῦ εἶναι τὸ πάθος του γιὰ πολιτικὴ παντοδυναμία καὶ αὐτὸ τὸ ἀπέδειξε γιὰ μίαν ἀκόμη φορά, στὴν πανθρησκευτικὴ συνάντηση ποὺ διωργάνωσε, τὸν Ἱανουάριο τοῦ 2002, στὴν Ἀσίζη τῆς Ἰταλίας. Σωστὰ ἔπραξε ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ποὺ ἀπηγόρευσε στὸν Χριστόδουλο νὰ συμμετάσχη. Καὶ ἡ ἀπόδειξη αὐτοῦ εἶναι ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖον ὠργανώθη ἡ συνάντηση. Στὸ μέσο τοῦ ἡμικυκλίου ὅπου ἐκάθησαν οἱ ἐκπρόσωποι τῶν θρησκειῶν ἦταν τοποθετημένος ἕνας λευκὸς θρόνος, ὕψους ἑνάμισυ μέτρου, ἀπὸ ὅπου ὁ πάπας προήδρευε. Ὁ Οὶκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ἦταν καθησμένος δύο μέτρα πιὸ πέρα, πιὸ χαμηλά, στὰ δεξιά του, σὲ μία πορφυρὴ καρέκλα ὅμοια μὲ ὅλων τῶν ἄλλων ἐκπροσώπων. Ἕνας ρωμαιοκαθολικὸς ἐπίσκοπος ὁδηγοῦσε κάθε ὁμιλητὴ στὸ εἰδικὸ βῆμα. Τὴν ὥρα ποὺ περνοῦσε ἐνώπιον τοῦ πάπα ὑπεκλίνετο παρασύροντας μηχανικὰ καὶ τὸν ἑκάστοτε ὁμιλητή, ἑβραῖο, μουσουλμᾶνο, ταοϊστὴ ἤ βουδδιστή, ὀρθόδοξο ἤ διαμαρτυρόμενο.

Δημήτρης Κιτσίκης                                                25 Ὀκτωβρίου 2016