695 – Δύναμις τῆς ἰδέας

 

695 – Δύναμις τῆς ἰδέας

Εἶναι κοινῶς ἀποδεκτὴ ἡ γνώμη, γιὰ θρησκεῖες καὶ ἰδεολογίες, πὼς δὲν φθάνει ἡ ἐξαγγελία θεωρίας, χρειάζεται καὶ ἡ πρᾶξις. Ἀκόμη καὶ στὶς λατινογενεῖς γλῶσσες ἡ σημασία τῆς πράξεως σημειώνεται μὲ τὴν χρησιμοποίησι τῆς ἑλληνικῆς λέξεως, ἀποτυπωμένη μὲ λατινικὴ γραφή, ὡς praxis.

Ἀλλὰ ἡ σταδιοδρομία τοῦ Ζάν-Ζὰκ Ῥουσσῶ ἀπέδειξε ὅτι ἡ μεγαλύτερη ἐπαναστατικὴ ἀλλαγή, μόλις ἔντεκα χρόνια μετὰ τὸν θάνατό του -ἡ γαλλικὴ ἐπανάστασις-  ἐβασίσθη, ὄχι στὴν ἀνύπαρκτη ῥουσσωϊκὴ praxis ἀλλὰ μόνον στὰ βιβλία του ποὺ ἐπιπροσθέτως δὲν ὑπῆρξαν ποτὲ εὐπόλητα, ὅσο ἔζῃ.

Τὸ  γενικώτερο ἐρώτημα λοιπὸν ποὺ τίθεται εἶναι: Ποῖος τελικὰ εὐθύνεται γιὰ τὴν ἐκστρατεία τοῦ Ἀλεξάνδρου στὴν Ἀνατολή: Ὁ Ἀριστοτέλης ἤ ὁ Ἀλέξανδρος; Ἀπάντησις: Ὁ Ἀριστοτέλης, ὁ ὁποῖος ἐδίδαξε, χωρὶς νὰ μετακινηθῇ ἀπὸ τὴν θέσι τοῦ διδασκάλου, καὶ χωρὶς νὰ ἀκολουθήσῃ τὸν μαθητή του Ἀλέξανδρο, στὴν περσικὴ ἐκστρατεία του.

Τὸ ἴδιο καὶ ὁ Ῥουσσῶ ἐν σχέσι πρὸς τὸν μαθητή του Ῥοβεσπιέρρο. Ὁ Ῥουσσῶ ποτὲ δὲν ἔδρασε πολιτικά. Ὁ Ῥοβεσπιέρρος ἀπετύπωσε μὲ τὴν πρᾶξι του, στὴν Ἱστορία, τὶς ἰδέες τοῦ πνευματικοῦ διδασκάλου του καὶ σὲ μικρὸ χρονικὸ διάστημα ἀνέβηκε στὸ ἰκρίωμα. Μὲ μόνα τὰ βιβλία του, ἀλλὰ μεταφέροντας μὲ ἀπόλυτη παιδικὴ εἰλικρίνεια, χωρὶς ἐνδοιασμὸ καὶ φόβο, τὴν σκέψι του, ὁ Ῥουσσῶ ἤλλαξε τὸ πρόσωπο τῆς γῆς γιὰ τοὺς ἐπερχομένους αἰῶνες.

Σήμερα ὁ πλανήτης εὑρίσκεται στὰ πρόθυρα παγκοσμίας ἐπικρατήσεως τοῦ φασισμοῦ. Ποῖος δύναται νὰ γνωρίζῃ ἐὰν τὸ ἄνω βιβλίο θὰ παίξῃ τὸν ῥόλο τῶν βιβλίων τοῦ Ῥουσσῶ, ἄν καὶ γραμμένο σὲ γλῶσσα μόλις ἐλαχίστων ἑκατομμυρίων ἀνθρώπων ἐπὶ τῆς γῆς. Τὸ πνεῦμα ταξιδεύει μὲ πτερὰ ἀγγέλου.

Δημήτρης Κιτσίκης             3 Ἀπριλίου 2021

 

 

556 - Ἐξουσία και δημιουργικότης

Μπόστ: Ἀλέξανδρος καὶ Διογένης. Τελικὰ ὁ Βολταῖρος-Ἀλέξανδρος καὶ ὁ Διογένης-Ῥουσσῶ ἐπανευρέθησαν στὴν διάρκεια τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως

Τὸ κράτος εἶναι ἐξουσία (κατεστημένο), ἡ Ἐκκλησία (τοῦ μοναχισμοῦ) εἶναι ἡ δημιουργικότης. Ἡ σύνθεσις (συναλληλία) εἶναι διαλεκτική, στὸ ἀνώτερο ἐπίπεδο τοῦ Πλάστου

556 - Ἐξουσία και δημιουργικότης

Ἕνας δημιουργικὸς ἐκδοτικὸς οἶκος, Ἔξοδος (Τὸ Ἔνζυμο) μοῦ προὔτεινε νὰ δημοσιεύσουμε ἕνα βιβλίο ἐπάνω στὸ θεμελιῶδες αὐτὸ θέμα. Τὸ ἐδέχθην καὶ ἐβάλθην νὰ τὸ πραγματοποιήσωμε ἐπὶ τῇ βάσει τῶν σχέσεων Ῥουσσῶ καὶ Βολταίρου.

«Ἄν δὲν ἤμουν Ἀλέξανδρος θὰ ἤθελα νὰ ἤμουν Διογένης» εἶπε κατὰ τὴν παράδοσιν ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος ἀντικρύζοντας τὸν κουρελῆ Διογένη μέσα στὸ πιθάρι του».

Ἡ ζηλοτυπία αὐτὴ τῆς ἐξουσίας ἔναντι τῆς δημιουργικότητος διαπερνᾷ ὅλη τὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος ἀπὸ τὴν πτῶσιν τοῦ Ἀδάμ, στὶς σχέσεις Ἑωσφόρου, βασιλέως τῆς γῆς καὶ τοῦ Θεοῦ βασιλέως τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῶν πάντων.

Τὸ κατεστημένο ἔχει ἐξουσία ἀλλὰ τὸ μόνο ποὺ γνωρίζει εἶναι νὰ ἀντιγράφῃ καὶ γιὰ νὰ δημιουργήσῃ ὁ Ἀλέξανδρος ἐχρειάσθη τὸν Ἀριστοτέλη διαφορετικὰ θὰ ἀντέγραφε ὅπως ὁ βασιλεὺς τῶν βασιλέων ὁ Πέρσης βασιλεύς.

Ἀντιγραφὴ καὶ ἐπανάληψις, ἔναντι ἀμεσότητος καὶ δημιουργικότητος λοιπόν. Φαρισαῖος καὶ Χριστός. Ἐπίσκοπος καὶ Μοναχὸς.

Ὁ Ῥουσσῶ εἶχε βαθιὰ θρησκευτικὴ πίστι. Στὸν διανοούμενο τοῦ φιλελευθέρου ἀστισμοῦ τὸν Βολταῖρο, ἔγραφε σὲ ἐπιστολή του, στὶς 18 Αὐγούστου 1756: 

«Χορτασμένος ἀπὸ δόξα καὶ μὴ ἐπιρρεπὴς στὶς κενόδοξες μεγαλοστομίες ζεῖτε ἐλεύθερος ἐν μέσῳ τῆς ἀφθονίας... καὶ ὅμως βλέπετε μόνον τὸ κακὸ  ἐπὶ τῆς γῆς. Κι ἐγώ, ἀφανής, πτωχὸς καὶ βασανισμένος... εὑρίσκω ὅτι τὰ πάντα εἶναι καλά. Ἀπὸ ποῦ προέρχονται αὐτὲς οἱ φαινομενικὲς ἀντιφάσεις; Τὸ ἐξηγήσατε ὁ ἴδιος: ἐσεῖς ἀπολαμβάνετε τὶς ὑλικὲς ἡδονές, ἐγὼ ἐλπίζω καὶ ἡ ἐλπὶς ὡραιοποιεῖ τὰ πάντα...Ὄχι, ἀρκετὰ ὑπέφερα σὲ τούτην τὴν ζωὴ γιὰ νὰ μὴν προσμένω μίαν ἄλλην. Ὅλες οἱ ἐπιδεξιότητες τῆς μεταφυσικῆς δὲν θὰ μὲ κάνουν νὰ ἀμφιβάλλω ἔστω καὶ μίαν στιγμὴν γιὰ τὴν ἀθανασία τῆς ψυχῆς καὶ γιὰ τὴν εὐεργετικὴν ἐπέμβασιν τῆς Θείας Προνοίας. Τὴν διαισθάνομαι, τὴν πιστεύω, τὴν προσμένω, τὴν ἐλπίζω καὶ θὰ τὴν ὑποστηρίξω μέχρι καὶ τὴν τελευταία μου πνοή».

Εἰς ἀντίθεσιν πρὸς τὸν κοσμοπολίτην Βολταῖρο, ὁ Ζάν-Ζὰκ Ῥουσσῶ ὑπερήσπιζε τὸν ἰσότιμον ἐθνικισμόν: «Ἐὰν κάνετε ἔτσι ὥστε ὁ Πολωνὸς νὰ μὴν δυνηθῇ ποτὲ νὰ γίνῃ Ῥῶσσος τότε σᾶς ἀπαντῶ ὅτι ἡ Ῥωσσία δὲν θὰ ἠμπορέσῃ νὰ ὑποδουλώσῃ τὴν Πολωνία».

Γιὰ νὰ ἀποφευχθῇ ἡ ἀφομοίωσις ἀπὸ τὸ μεγάλο ἔθνος πρέπει τὸ μικρὸ ἔθνος νὰ διατηρήσῃ τὶς ἰδιαιτερότητές του: «Ἰδοὺ τὸ μοναδικὸ προφυλακτικὸ τεῖχος πάντα ἔτοιμο νὰ τὴν προφυλάξῃ καὶ τὸ ὁποῖο οὐδεὶς στρατὸς δύναται νὰ ὑπερπηδήσῃ». 

Συνεπῶς ἡ μικροαστικὴ θέσις τοῦ Γενευέζου περιεῖχε ὅ,τι δὲν ἠδύνατο νὰ ἀντέξῃ ὁ δυτικὸς μεγαλοκαπιταλισμὸς καὶ γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ὁ Βολταῖρος δὲν ἐσταμάτη νὰ ὑβρίζῃ τὸν Ῥουσσῶ, ἀποκαλῶντας τον «πίθηκο τοῦ Διογένους».

Δημήτρης Κιτσίκης                           5 Ἀπριλίου 2020

518 - Ὁ Ἀριστοτέλης πρῶτος ὥρισε τὴν Ἐνδιάμεση Περιοχή

518 - Ὁ Ἀριστοτέλης πρῶτος ὥρισε τὴν Ἐνδιάμεση Περιοχή

Ἡ ἀντικειμενικὴ ὕπαρξις τῆς Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι τὴν ὥρισε ὁ ἴδιος ὁ Ἀριστοτέλης πρὶν ἀπὸ 2.300 χρόνια.

Τὸ ἄρθρο τῆς Βικιπαιδείας ποὺ παρουσιάζει τὴν ἔννοια αὐτή, ἀναφέρει ὅτι «Ἡ Ἐνδιάμεση Περιοχὴ ἀποτελεῖ γεωπολιτικὸ μοντέλο, σύλληψη τοῦ καθηγητὴ Δημήτρη Κιτσίκη. Σύμφωνα μὲ αὐτό, ἡ Εὐρασία δὲν αποτελεῖται μόνον ἀπὸ δύο πολιτισμικὲς περιοχές, δηλαδὴ τήν Δύση (ἤ Δυτικὴ Εὐρώπη) καὶ τὴν Ἀνατολή (ἤ Ἄπω Ἀνατολή), ἀλλὰ καὶ ἀπὸ μία τρίτη ποὺ ὀνομάζεται Ἐνδιάμεση Περιοχή».

Πράγματι, ὅταν τὸ 1962 ἔδωσα γιὰ πρώτη φορὰ τὸ ὄνομα «Région intermédiaire» στὴν πολιτισμικὴ αὐτὴ περιοχή (βλέπε, Dimitri Kitsikis, La Grèce et la Turquie au XXe siècle, Éditions Universitaires Européennes, 2019, σελίδα 11), μοῦ εἶχε ξεφύγει τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Ἀριστοτέλης εἶχε ἤδη ὁρίσει στὸ ἔργο του Πολιτικά, Η, 7) ἐπακριβῶς, χωρὶς ὅμως νὰ τὴν ὀνομάσῃ, τὴν Ἐνδιάμεση Περιοχὴ μεταξὺ Δύσεως καὶ Ἀνατολῆς. Ὅμως τὸ πλέον ἀξιοσημείωτο ἦταν πὼς οὐδεὶς ἕλλην ἱστορικὸς δὲν  τὸ εἶχε προσέξει καὶ γι’ αὐτὸ δὲν ἠθέλησαν γιὰ ἀρκετὰ χρόνια νὰ υἱοθετήσουν τὸν ὁρισμό μου ὡς προερχόμενο ἀποκλειστικὰ ἀπὸ ἐμένα.

Τρία χρόνια ἀργότερα, τὸ 1965, ὁ συνάδελφός μου στὴν Σορβόννη, τὸ μέλος τῆς Γαλλικῆς Ἀκαδημίας (Institut de France), Jean-Baptiste Duroselle , στὸ πολύκροτο βιβλίο του L’idée d’Europe dans l’Histoire, ποὺ ἐκατηγορήθη –καὶ μὲ ὕβρεις μάλιστα- ἀπὸ σχεδὸν ὅλους τοὺς Ἑλλαδῖτες  καθηγητὲς τῶν ἑλληνικῶν πανεπιστημίων ὅτι δὲν ὑπεγράμμιζε ἐπαρκῶς τὴν συμβολὴ τῶν Ἑλλήνων στὸν εὐρωπαϊκὸ πολιτισμό, ἐνεπνεύσθη ἀπὸ τὸ ἔργο μου καὶ παρετήρησε πὼς ὁ Ἀριστοτέλης εἶχε ἤδη ἀναφέρει χωρὶς νὰ τὴν ὀνομάσει τὴν ἔννοια τὴς Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς, γι’αὐτὸ καὶ στὸ παραπάνω βιβλίο μου ἔγραψα, στὴν ἴδια σελίδα 11: « Déjà, Aristote, au IVe siècle avant J.-C, disait que les Grecs, du point de vue du caractère, sont un mélange d’Asiatiques et d’Européens». 

Τὶ καὶ ἄν ὁ Ἀριστοτέλης δὲν μᾶς τοποθετοῦσε στὴν Δύσι, οἱ Ἕλληνες πολιτικοὶ ὅπως ὁ Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς τὸν διέψευδε ἐπιμένοντας πὼς «ἀνήκομεν εἰς τὴν Δύσιν». Τότε μόνον ὁ Κοσμᾶς Μεγαλομμάτης καὶ ἐγὼ ὑπερασπισθήκαμε τὸν Duroselle ἔναντι τῆς ἀπιθάνου μετριότητος τῶν Ἑλλήνων πανεπιστημιακῶν διδασκάλων.

Καὶ ὅμως, ἤδη τὸ 1950, ὁ ἐθνικοσοσιαλιστὴς πανεπιστημιακὸς καθηγητὴς Δημήτριος Βεζανῆς (1904-1968), στὸ ἔργο του, Ἡ αἰωνία νεότης τῶν Ἑλλήνων, εἶχε ἐπισημάνει ὅτι ὁ Ἀριστοτέλης ἐτοποθέτει τὸν ἑλληνικὸ πολιτισμὸ μεταξὺ τῶν βορείων (δυτικῶν) λαῶν καὶ τῶν ἀνατολικῶν λαῶν. 

Διότι ἔγραφε ὁ Ἀριστοτέλης: «Τὰ ἔθνη ποὺ κατοικοῦν σὲ τόπους μὲ ψυχρὸ κλῖμα καὶ ὅσα κατοικοῦν γύρω ἀπὸ τὴν Εὐρὠπη ἔχουν ἔντονες ψυχικὲς παρορμήσεις, ἔχουν ὅμως χαμηλότερη νοημοσύνη καὶ ἐπιδεξιότητα στὶς τέχνες. Ζοῦν πιὸ ἐλεύθερα, δὲν ἔχουν ὅμως πολίτευμα καὶ ἠμποροῦν νὰ ἐπιβληθοῦν σὲ γειτονικοὺς λαούς. Τὰ ἔθνη τῆς Ἀσίας ἔχουν καὶ δυνατὸ μυαλὸ καὶ κλίσι πρὸς τὶς τέχνες, τοὺς λείπει ὅμω ς ἡ ψυχικὴ ὁρμὴ καὶ γι’ αὐτὸ ὑποτάσσονται σὲ ἀπολυταρχικοὺς μονάρχες καὶ ζοῦν σὰν δοῦλοι. Τὸ ἑλληνικὸ γένος ὅμως, ἐπειδὴ ζεῖ σὲ τόπους ποὺ ἀπὸ γεωγραφικὴ ἄποψι εὑρίσκονται στὴν μέση [Ἐνδιάμεση Περιοχή], διαθέτει τὶς ἀρετὲς καὶ τῶν δύο. Δηλαδή, ἔχει δυνατὴ ψυχὴ καὶ ὀξὺ νοῦ καὶ διὰ τοῦτο καὶ ἐλεύθερο εἶναι καὶ ἀρίστη πολιτικὴ ζωὴ διάγει κι ἔχει τὴν δύναμι νὰ κυριαρχήσῃ ἐπάνω σὲ ὅλους, ἄν ἑνωθῇ πολιτειακά».(Ἀριστοτέλους, Πολιτικά, Βιβλίο Η΄, 1327β, 21-33).

Γιὰ κοῖτα, ἀγαπητὲ Γραικύλε, πῶς ἄλλαξαν οἱ καιροὶ σὲ 2.300 χρόνια!

Δημήτρης Κιτσίκης                            20 Ὀκτωβρίου 2019

463 - Οἱ Ἄριοι

Οἱ Ἄριοι τῶν Ἱμαλαΐων

463 - Οἱ Ἄριοι

Πάτερ μοῦ γράφεις:

«Ἕνα ἁπλὸ εὐχαριστῶ διὰ τὴν ἐξομολόγησιν ποὺ μᾶς δείχνει καὶ μιὰ ἄλλη πλευρὰ τῆς προσωπικότητὸς σας κ. Καθηγητᾶ καὶ μάλιστα σὲ ἐκείνη τὴν ἐποχὴ ποὺ ὄχι ἐλάχιστοι, ἀλλὰ οὐδεὶς τῶν ἀκαδημαϊκῶν, προοδευτικῶν ἤ συντηρητικῶν θὰ τολμοῦσε νὰ κάνῃ κάτι τέτοιο. Προσπαθῶ νὰ ἀνιχνεύσω τὶς ψυχοϊστορικὲς αἰτίες ἐκείνης τῆς ἰσχυρῆς καὶ ἀκατάτακτης προσωπικότητος ποὺ ἐξακολουθεῖ νὰ ᾖνε πολὺ πιὸ ἰσχυρὴ σήμερα. Καὶ παραγωγικὴ. Τὸ Ἔθνος καὶ οἱ γύρω λαοὶ γιὰ αἰῶνες θὰ μελετοῦν τὶς Ὑποθῆκες σας κι ἐκεῖ ποὺ θὰ αἰσθάνονται ὅτι σᾶς κατάλαβαν, νομίζω, θὰ πετοῦν τὴν σκυτάλη τῆς προσπαθείας των σὲ ἄλλους πιὸ πέρα, σὰν ἕνα κλειδωμένο μυστικὸ ποὺ οἱ ἑπόμενες γενιὲς θὰ πρέπει νὰ ξεκλειδώσουν μὲ τὸν δικὸ τους τρόπο. Κάτι παρόμοιο συνῄντησα μόνο σὲ μιὰ ἐπιστολὴ τοῦ Σαοῦλ Λεβὶν πρὸς τὸν Ἰωσῆφ Γιαχοῦντα ποὺ κατέληγε ἑλληνιστὶ σὲ κεφαλογράμματη ἑλληνικὴ: ΄ΚΡΥΠΤΟΣ ΕΝ ΤΟΙΣ ΘΗΣΑΥΡΟΙΣ ΜΟΥ`, (Hebrew is Greek, Ὀξφόρδη 1982). Μοῦ θυμίζετε ἀκόμα κάτι ποὺ βίωσα ἐκείνη τὴν ἐποχὴ ὅταν δυὸ πράκτορες τῆς τότε ἀδόξου ΚΥΠ μὲ εἶχαν πάρει ΄κατὰ πόδα`. Κάποια στιγμὴ λοιπὸν, δὲν ἄντεξαν στὸ δρομολόγιο ποὺ ἔκανα ποδαριστὶ Βαρδάρη - Καλαμαργιὰ καὶ μοῦ λέει ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ἀγανακτισμένος: ΄Σταμάτα ῥὲ φῖλε. Μᾶς ξεποδάργιασες`. Σκέφτομαι δηλαδὴ ἐκεῖνον ποὺ ἀκολουθεῖ καὶ Ὑμᾶς εἰς μίαν προσπάθειαν Μέτρου Κατανοῄσεως, κάπως ἔτσι θὰ αἰσθάνεται, ἀλλὰ ἐγὼ καὶ τότε περπατοῦσα καὶ τώρα εἶμαι ὁπαδὸς τῆς περιπατητικῆς Σχολῆς διότι ἐκεῖνος ὁ παλαβὸς ποὺ παιδιόθεν θαυμάζω ἔτσι ὁρίζει: μόνο οἱ σκέψεις ποὺ κάνουμε ὅταν περπατᾷμε, ἀξίζουν, Φρ. Νῇτσε. Καταστρέφων τὸν Λόγον, δέομαι τῷ Ὑψίστῳ ὅπως χορηγῇ Ὑμῖν Ὑγιείαν, Ῥώμην, Ἰσχύν, +Ἀπόστολος ἐν ὁδοιπόροις ἐλάχιστος τῷ Κυρίω».

Ὁ λόγος σου εἶναι ἀριστοκρατικός, δηλαδὴ ἑλληνικὸς διότι χαρακτηρίζεται ἀπὸ γνώσι καὶ ἦθος καὶ τὸν διακρίνει ἀπὸ τὸν λόγο τῶν γραικύλων καὶ σὲ εὺχαριστῶ γι’αὐτό. Ὅταν οἱ θεοὶ κατηφόρισαν ἀπὸ τὸ διαστημοδρόμιο τοῦ Ὀλύμπου στοὺς κάμπους τῆς Θεσσαλίας γιὰ πρόσκαιρες ἐρωτικὲς περιπτύξεις μὲ τοὺς ἐκεῖ πυγμαίους, ἐγέννησαν μπαστάρδους ποὺ ὠνομάσθησαν  γραικύλοι, οἱ πρόγονοι τῶν σημερινῶν κατοίκων τὴς ἑλληνικῆς ῥεπούμπλικας.

Μὲ τὸν καιρό, ὁ ἀριστοκρατικὸς Ἀριστοτέλης ἐξεπαίδευσε τὸν βασιλέα Ἀλέξανδρο καὶ τοῦ εἶπε: οἱ θεοὶ μετεκόμισαν ἀπὸ τὸν Ὄλυμπο τῆς Θεσσαλίας, πέραν καὶ ἀπὸ τὸν Ὄλυμπο τῆς Βιθυνίας, σὲ ἄλλον τεράστιο διαστημοδρόμιο, στὸν Ὄλυμπο τῶν Ἱμαλαΐων, τὸ Ἵνδουκούς, τὴν Παραπάνησο (τὸν Παρνασσὸ τῶν Ἰνδιῶν). Ἐσὺ ὡς ἡμίθεος τοῦ Ὀλύμπου τρᾶβα ἀνατολικὰ νὰ τοὺς εὕρῃς. Καὶ ἔτσι ὁ Ἀλέξανδρος ἥνωσε τὸν χῶρο μεταξὺ τῶν δύο Παρνασσῶν, δηλαδὴ τὸν χῶρο τῶν λύκων (σύμβολο τῶν θεῶν), τοῦ τουρκικοῦ λύκου τοῦ Ἐργενεκῶνος στὶς Παραπανησᾶδες καὶ τοῦ ἑλληνικοῦ λύκου στὴν Λυκώρεια τοῦ Παρνασσοῦ καὶ πέραν αὐτοῦ στὴν χώρα τοῦ ἔργου τοῦ λύκου, τοῦ Λυκούργου, τὴν Λυκωνία-Λακωνία καὶ τὴν Λυκία. Οἱ ἕλληνες λύκοι-θεοί, ἐνθυμούμενοι τὴν ἐξωγήϊνη προέλευσί τους τὴν νύκτα, ὑπὸ τὸν κατάστερο οὐρανὸ, τεντώνουν τὸν λαιμό τους (τὸ ἐνθυμίσαι σίγουρα, υἱέ μου Ἆγι, ὑπὸ τὸ ἀστρικὸ στερέωμα τοῦ Ταϋγέτου) καὶ οὐρλίαζουν στὸν Σείριο, τὸ πλέον φωτεινὸ ἄστρο, στὸν ἀστερισμὸ τοῦ Μεγάλου Κυνός, ἀπὸ ὅπου ἀρχικῶς κατῆλθαν στὸν διαστημοδρόμιο τοῦ Ὀλύμπου.

Ἔκτοτε, οἱ ἕλληνες θεοὶ, οἱ ὁποῖοι ἤδη, άπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Ὁμήρου -πολὺ ἐνωρίτερον τοῦ Ἀλεξάνδρου- εἶχαν κατακτήσει ὅλη τὴν τεραστία κοιλάδα τοῦ Γάγγη ὐπὸ τὴν ὀνομασία Ἄριοι, δηλαδὴ οἱ ἀριστοκρατικοί, συνευρισκόμενοι εἰς γάμον μὲ τοὺς θνητοὺς τοῦ Γάγγη, ἐπεξέτειναν τὸν ἑλληνισμὸ σὲ σημεῖο ποὺ ὁ Πλούταρχος νὰ μᾶς πληροφορεῖ πὼς ὁ Γάγγης ἦταν υἱὸς τοῦ Ἰνδοῦ καὶ τῆς νύμφης Καλαυρίας. Ὡς Ἄριοι δέ, στὴν ὁμηρικὴ ἐποχή, ἐπέβαλαν τὴν ἡρωλατρεία ὡς θρησκεία, καὶ ὅπως τὴν νότιο Ἰταλία καὶ Σικελία τὴν ἔλεγαν «Μεγάλη Ἑλλάδα», στὰ δυτικὰ τῆς Ἑλλάδος,  ἔτσι  ὠνόμαζαν  τὴν  Ἰνδία  «Νέα Ἑλλάδα».  Ἕνα  ἰνδικὸ   χρονικὸ   κατέγραφε αὐτὴν τὴν πραγματικότητα μὲ τὴν ἑξῆς φράσι: «Πρέπει οἱ Ἕλληνες νὰ τύχουν σεβασμοῦ, ὅπως οἱ θεοί». Κατεβαίνοντας μέχρι τὰ νότια τῆς ἰνδικῆς χερσονήσου ἵδρυσαν τὴν Βομβάη ἐπὶ ἑπτὰ νήσων καὶ τὴν ὠνόμασαν Ἐπτανησία.

Ἐνῷ λοιπὸν στὴν ἑλληνικὴ χερσόνησο εἶχαν παραμείνει μόνον οἱ πυγμαῖοι γραικύλοι, φορῶντας τὴν φουστανέλλα καὶ τὸ φέσι, ἐξαπαντῶντας ἀργότερα τὸν λόρδο Βύρωνα ποὺ τοὺς εἶχε πάρει γιὰ Ἕλληνες, βάσει μαρτυριῶν τοῦ Ἀλὶ πασᾶ, οἱ ἐξωγήϊνοι θεοὶ ὡς Ἄριοι ἐπεξετείνοντο ἐπὶ ὅλου τοῦ πλανήτου, μὲ Βοῦδδα καὶ Κονφούκιο, στήνοντας ναούς, παρθενῶνες καὶ καπιτόλια ἀπὸ τὴν Ἀμερικὴ ἕως τὴν Κίνα, μὲ γλῶσσα ἐρασμιακή, μὲ γνώσι ἑλληνική, ἀξεπέραστοι καὶ τέλειοι, πείθοντας τὸν εὐαγγελιστὴ Ἰωάννη πὼς «ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ [ἑλληνικός] Λόγος καὶ ὁ [ἑλληνικός] Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ Θεὸς ἦν ὁ [ἑλληνικός] Λόγος». Μὲ ἀποδείξεις καὶ ὄχι ἁπλῶς ἐνδείξεις ὁ πλανήτης βοᾷ, «εἴμεθα ὅλοι Ἕλληνες» καὶ ὁ Θεὸς ἐνανθρωπίσθη ὡς Ἕλλην, ἀφήνοντας τοὺς Γραικύλους στοὺς πρόποδες τοῦ Ὀλύμπου, στὰ κρύα τοῦ λουτροῦ, μὲ τὴν προσμονὴ τῶν Ἑλλήνων ἐπανόδου στὸν Σείριο.

Δημήτρης Κιτσίκης                                             5 Δεκεμβρίου 2018