556 - Ἐξουσία και δημιουργικότης

Μπόστ: Ἀλέξανδρος καὶ Διογένης. Τελικὰ ὁ Βολταῖρος-Ἀλέξανδρος καὶ ὁ Διογένης-Ῥουσσῶ ἐπανευρέθησαν στὴν διάρκεια τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως

Τὸ κράτος εἶναι ἐξουσία (κατεστημένο), ἡ Ἐκκλησία (τοῦ μοναχισμοῦ) εἶναι ἡ δημιουργικότης. Ἡ σύνθεσις (συναλληλία) εἶναι διαλεκτική, στὸ ἀνώτερο ἐπίπεδο τοῦ Πλάστου

556 - Ἐξουσία και δημιουργικότης

Ἕνας δημιουργικὸς ἐκδοτικὸς οἶκος, Ἔξοδος (Τὸ Ἔνζυμο) μοῦ προὔτεινε νὰ δημοσιεύσουμε ἕνα βιβλίο ἐπάνω στὸ θεμελιῶδες αὐτὸ θέμα. Τὸ ἐδέχθην καὶ ἐβάλθην νὰ τὸ πραγματοποιήσωμε ἐπὶ τῇ βάσει τῶν σχέσεων Ῥουσσῶ καὶ Βολταίρου.

«Ἄν δὲν ἤμουν Ἀλέξανδρος θὰ ἤθελα νὰ ἤμουν Διογένης» εἶπε κατὰ τὴν παράδοσιν ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος ἀντικρύζοντας τὸν κουρελῆ Διογένη μέσα στὸ πιθάρι του».

Ἡ ζηλοτυπία αὐτὴ τῆς ἐξουσίας ἔναντι τῆς δημιουργικότητος διαπερνᾷ ὅλη τὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος ἀπὸ τὴν πτῶσιν τοῦ Ἀδάμ, στὶς σχέσεις Ἑωσφόρου, βασιλέως τῆς γῆς καὶ τοῦ Θεοῦ βασιλέως τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῶν πάντων.

Τὸ κατεστημένο ἔχει ἐξουσία ἀλλὰ τὸ μόνο ποὺ γνωρίζει εἶναι νὰ ἀντιγράφῃ καὶ γιὰ νὰ δημιουργήσῃ ὁ Ἀλέξανδρος ἐχρειάσθη τὸν Ἀριστοτέλη διαφορετικὰ θὰ ἀντέγραφε ὅπως ὁ βασιλεὺς τῶν βασιλέων ὁ Πέρσης βασιλεύς.

Ἀντιγραφὴ καὶ ἐπανάληψις, ἔναντι ἀμεσότητος καὶ δημιουργικότητος λοιπόν. Φαρισαῖος καὶ Χριστός. Ἐπίσκοπος καὶ Μοναχὸς.

Ὁ Ῥουσσῶ εἶχε βαθιὰ θρησκευτικὴ πίστι. Στὸν διανοούμενο τοῦ φιλελευθέρου ἀστισμοῦ τὸν Βολταῖρο, ἔγραφε σὲ ἐπιστολή του, στὶς 18 Αὐγούστου 1756: 

«Χορτασμένος ἀπὸ δόξα καὶ μὴ ἐπιρρεπὴς στὶς κενόδοξες μεγαλοστομίες ζεῖτε ἐλεύθερος ἐν μέσῳ τῆς ἀφθονίας... καὶ ὅμως βλέπετε μόνον τὸ κακὸ  ἐπὶ τῆς γῆς. Κι ἐγώ, ἀφανής, πτωχὸς καὶ βασανισμένος... εὑρίσκω ὅτι τὰ πάντα εἶναι καλά. Ἀπὸ ποῦ προέρχονται αὐτὲς οἱ φαινομενικὲς ἀντιφάσεις; Τὸ ἐξηγήσατε ὁ ἴδιος: ἐσεῖς ἀπολαμβάνετε τὶς ὑλικὲς ἡδονές, ἐγὼ ἐλπίζω καὶ ἡ ἐλπὶς ὡραιοποιεῖ τὰ πάντα...Ὄχι, ἀρκετὰ ὑπέφερα σὲ τούτην τὴν ζωὴ γιὰ νὰ μὴν προσμένω μίαν ἄλλην. Ὅλες οἱ ἐπιδεξιότητες τῆς μεταφυσικῆς δὲν θὰ μὲ κάνουν νὰ ἀμφιβάλλω ἔστω καὶ μίαν στιγμὴν γιὰ τὴν ἀθανασία τῆς ψυχῆς καὶ γιὰ τὴν εὐεργετικὴν ἐπέμβασιν τῆς Θείας Προνοίας. Τὴν διαισθάνομαι, τὴν πιστεύω, τὴν προσμένω, τὴν ἐλπίζω καὶ θὰ τὴν ὑποστηρίξω μέχρι καὶ τὴν τελευταία μου πνοή».

Εἰς ἀντίθεσιν πρὸς τὸν κοσμοπολίτην Βολταῖρο, ὁ Ζάν-Ζὰκ Ῥουσσῶ ὑπερήσπιζε τὸν ἰσότιμον ἐθνικισμόν: «Ἐὰν κάνετε ἔτσι ὥστε ὁ Πολωνὸς νὰ μὴν δυνηθῇ ποτὲ νὰ γίνῃ Ῥῶσσος τότε σᾶς ἀπαντῶ ὅτι ἡ Ῥωσσία δὲν θὰ ἠμπορέσῃ νὰ ὑποδουλώσῃ τὴν Πολωνία».

Γιὰ νὰ ἀποφευχθῇ ἡ ἀφομοίωσις ἀπὸ τὸ μεγάλο ἔθνος πρέπει τὸ μικρὸ ἔθνος νὰ διατηρήσῃ τὶς ἰδιαιτερότητές του: «Ἰδοὺ τὸ μοναδικὸ προφυλακτικὸ τεῖχος πάντα ἔτοιμο νὰ τὴν προφυλάξῃ καὶ τὸ ὁποῖο οὐδεὶς στρατὸς δύναται νὰ ὑπερπηδήσῃ». 

Συνεπῶς ἡ μικροαστικὴ θέσις τοῦ Γενευέζου περιεῖχε ὅ,τι δὲν ἠδύνατο νὰ ἀντέξῃ ὁ δυτικὸς μεγαλοκαπιταλισμὸς καὶ γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ὁ Βολταῖρος δὲν ἐσταμάτη νὰ ὑβρίζῃ τὸν Ῥουσσῶ, ἀποκαλῶντας τον «πίθηκο τοῦ Διογένους».

Δημήτρης Κιτσίκης                           5 Ἀπριλίου 2020

493 – Διεφθαρμένοι καὶ ἐγκληματίες

Διαφθορὰ καὶ ἔγκλημα βαραίνει τὸ κοινοβούλιο

493 – Διεφθαρμένοι καὶ ἐγκληματίες

Ὁ σημερινὸς Ἕλλην δὲν διαβάζει Ἁγία Γραφὴ οὔτε ἀρχαίους φιλοσόφους. Γι’αὐτὸ καὶ ἐπαναλαμβάνει μηχανικὰ τὴν φράσι, «Ὁ ἀναμάρτητος ὑμῶν πρῶτος βαλέτω λίθον» καὶ ἀμέσως μετὰ προσθέτει μἐ τὸν Παπαδάκη στὸ «Καλημέρα Ἑλλάδα» : «Πάντως δὲν εἴμεθα ὅλοι οἱ ἴδιοι».

Ὅλοι οἱ Ἕλληνες, συμπεριλαμβανομένου καὶ ἐμοῦ, εἴμεθα καὶ διεφθαρμένοι καὶ ἐγκληματίες. Πορευόμεθα μεταξὺ τῶν δύο πόλων τοῦ ἀπολύτου διεφθαρμένου καὶ τοῦ ἀπολύτου ἐγκληματία. Ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ ζῇς στὴν κοινωνία, ἐὰν εἶσαι ἀπολύτως δημοκράτης εἶσαι ἀπολυτως διεφθαρμένος καὶ ἐὰν εἶσαι ἀπολύτως λαοκράτης εἶσαι ἀπολύτως ἐγκληματίας.

Ὁ φίλος μου ὁ Ῥόδης Ῥοῦφος, ὁ μακαρίτης διπλωμάτης καὶ συγγραφεὺς τοῦ μυθιστορήματος «Οἱ Γραικύλοι», μοῦ ἔλεγε ὅτι προτιμοῦσε νὰ ζῇ στὴν ἑλληνιστικὴ ἐποχὴ τῆς διαφθορᾶς καὶ τῆς ἐλευθερίας παρὰ στὴν κλασσικὴ ἐποχὴ τῆς σπαρτιατικῆς λαοκρατίας καὶ τοῦ ἐγκλήματος. Θέμα γούστου. Διαφορετικά, πάρε τὰ βουνὰ ἤ χώσου στὴν ἔρημο καὶ ὡς μοναχὸς ἐκτὸς κοινωνίας προσπάθησε τὸ ἀκατόρθωτο: νὰ ξεφύγῃς ἀπὸ τὴν διαφθορὰ καὶ τὸ ἔγκλημα.

Τὸ ἀλφαβητάριο τοῦ ἤθους (καὶ πρὸς Θεοῦ ὄχι τῆς ἠθικῆς) εἶναι ἡ ἐξομολόγησις: Ναί, φταίω ἐγὼ καὶ μόνον ἐγὼ ὠς διεφθαρμένος καὶ ἐγκληματίας. Διαφορετικὰ εἶμαι ὁ σημερινὸς γραικύλος: «Δὲν φταίει ὁ Δῆμος, φταίει ἡ Περιφέρεια» ἤ «δὲν φταίει ἡ Περιφέρεια φταίει ὁ Δῆμος».

Ἐγὼ προτιμῶ τὴν λαοκρατία τοῦ ΚΚΕ ἀπὸ τἠν δημοκρατία τῆς Νέας Δημοκρατίας διότι προτιμῶ τὸ ἔγκλημα ἀπὸ τὴν διαφθορά. Δηλαδὴ προτιμῶ τὸν Ῥοβεσπίερρο ποὺ ἔκοψε τὸ κεφάλι τοῦ διεφθαρμένου Δαντών άπὸ τὸν Δαντὼν ποὺ προτοῦ ἀποκεφαλισθῆ ἀνεφώνησε στὸν δήμιο: «Δεῖξε τὸ κεφάλι μου στὸν ὄχλο. Τὸ ἀξίζει!».

Ἡ Ἑλλὰς θὰ δημιουργήσῃ ξανὰ ὅταν ἕνας ἥρως ἐπιβάλῃ σπαρτιατικὸ κομμουνισμὸ ποὺ στὸ λεξιλόγιό μου ἀποκαλῶ ἐθνικομπολσεβικισμό. Ὅταν εἶσαι ἐντεταγμένος στὴν ἀπόλυτη πειθαρχία τοῦ ΚΚΕ ἀδυνατεῖς νὰ πραγματοποιήσῃς τὸ ὅραμά σου νὰ διαφθαρῇς γι’αὐτὸ καὶ δὲν ἀκολούθησα τὶς σειρῆνες τῆς ἐξουσίας νὰ ἐμπλακῶ στὴν κοινοβουλευτικὴ πολιτικὴ δηλαδὴ στὴν διαφθορά. Προτιμοῦσα νὰ γίνω μοναχὸς ἐκτὸς κοινωνίας ἀλλὰ δὲν ἄντεξα.

Ἕλληνα, ἔχεις νὰ ἐπιλέξῃς μεταξὺ τοῦ Ἀλεξάνδρου τοῦ ἐγκληματία καὶ τοῦ Θεμιστοκλέους τοῦ διεφθαρμένου ἐκτὸς καὶ εἶσαι σὲ θέσι νὰ γίνῃς Διογένης, μοναχὸς ἐκτὸς κοινωνίας. Σήμερα εἶσαι ἁπλῶς γραικύλος. Σήκωσε τὸ ἀνάστημά σου καὶ βροντοφώναξε: Ναί, ἐγὼ φταίω γιὰ ὅλα, μαζὶ τὰ φάγαμε, καὶ κλαῦσε πικρὰ ἐνώπιον τοῦ ἐξομολογητοῦ σου στὴν ἐκκλησία τοῦ Θεανθρώπου.

Δημήτρης Κιτσίκης,  23 Ἀπριλίου 2019

332 – Μετὰ τὴν δήλωση Παρασκευοπούλου: Σύγκλιση ἤ ῥήξη;

Χριστὸς καὶ Ἐπανάσταση: Ἀθήνα, Δεκέμβριος 2008

332 – Μετὰ τὴν δήλωση Παρασκευοπούλου: Σύγκλιση ἤ ῥήξη;

Τὸ πρόβλημα εἶναι διαρκές: διαιώνιση τοῦ κατεστημένου ἤ ἐπανάσταση; Τὸ ἀστικὸ κατεστημένο, κραδαίνοντας τὸ λουκάνικο τῆς δημοκρατίας, μέσῳ τοῦ ἀστικοῦ κοινοβουλίου χωνεύει στὸν στόμαχό του μὲ τὰ ὑγρὰ τῆς διαπλοκῆς, τώρα καὶ διακόσια καὶ πλέον χρόνια, κάθε βιαία ἐπαναστατικὴ προσπάθεια. Ἡ ἱστορία τοῦ γαλλικοῦ κοινοβουλίου μετὰ τὴν Γαλλικὴ Ἐπανάσταση εἶναι ἐπ’ αὐτοῦ τὸ καλύτερο βιβλίο: Κάθε φορὰ ποὺ τὰ ἄκρα δέχονται, μέσῳ ἐκλογῶν νὰ εἰσέλθουν στὴν Βουλὴ, ξεκινᾷ ἡ πέψη τοῦ βουλευτικοῦ στομάχου μέσῳ τῆς ἐκροῆς τῶν  χωνευτικῶν ὑγρῶν. 

Ἔτσι, ἀκροαριστεροί, ὅπως ὁ Ἀριστείδης Μπριὰν ἤ ὁ Κλεμανσώ, ἀφοῦ εἰσῆλθαν στὴν Βουλὴ, ἐγλίστρησαν πρὸς τὸ κέντρο τῶν ἑδράνων τοῦ γαλλικοῦ κοινοβουλίου καὶ ἔγιναν ὑπουργοὶ καὶ πρωθυπουργοὶ τοῦ ἀστικοῦ κράτους. Καὶ αὐτὸ δὲν συμβαίνει μόνον στὴν Γαλλία. Στὴν Ἑλλάδα πρώην κομμουνιστὲς εὑρίσκονται σήμερα στὴν κυβέρνηση, πρώην ἐπαναστατικὰ πρωτοπαλίκαρα τῆς ἄκρας δεξιᾶς ἀφομοιώθησαν στὴν κοιλιὰ τῆς ἀστικῆς Νέας Δημοκρατίας.

Βεβαίως, πάντα ὑπάρχει, ἄν καὶ σπανιότατα, ἡ ἐξαίρεση, ὅπως αὐτὴν τοῦ ἐθνικοσοσιαλιστικοῦ κόμματος τῆς Γερμανίας τοῦ 1933. Ἀλλὰ ὁ Φιντὲλ Κάστρο καὶ τόσοι ἄλλοι ἐπαναστάτες δὲν κατέλαβαν τὴν ἐξουσία  εἰσερχόμενοι σὲ ἀστικὴ Βουλή. Εἴτε ἐπῆραν τὰ βουνά, εἴτε ἔκαμαν πραξικόπημα. Αὐτὸ ποὺ λείπει στὸν Εὐρωπαῖο εἶναι ἡ κινεζικὴ ὑπομονή, τὸ οὐοὺ οὐέει. Ὁ Μάο ἐπῆρε τὴν ἐξουσία μετὰ ἀπὸ 22 χρόνια στὴν ὕπαιθρο. Στὴν Λατινικὴ Ἀμερικὴ οἱ ἐπαναστάτες συνεχίζουν τὸ ἀντάρτικο στὰ βουνά, ἐπάνω ἀπὸ πενῆντα χρόνια!

Ἐκτὸς τοῦ καρότου τῆς εἰσόδου στὴν Βουλή, τὸ ἀστικὸ κατεστημένο χρησιμοποιεῖ τὴν διχόνοια μεταξὺ τῶν ἐπαναστατικῶν ἄκρων: κομμούνια ἐναντίον φασιστοειδῶν. Εἶναι πάντα ἔτοιμοι νὰ προσφέρουν πιστοποιητικὰ καλῆς διαγωγῆς ἐφ’ ὅσον οἱ ἐπαναστάτες προωθήσουν τὶς ἰδέες τους χωρὶς βία. Ἀλλὰ χωρὶς βία ῥήξη καὶ ἀνατροπὴ δὲν γίνεται καὶ δὲν ἔγινε ποτέ.

Στὴν Γαλλία, οἱ ἀναρχικοὶ συστηματικὰ ἐγελοιοποίησαν τὸν γαλλικὸ ἐθνικὸ ὕμνο χωρὶς νὰ ἐγκλεισθοῦν στὶς φυλακές. «Τὰ παιδία παίζει», ἦταν ἡ ἀντίδραση τῶν γαλλικῶν ἀρχῶν. Τὸ νὰ κάψῃς τὴν ἐθνικὴ σημαία στὴν ὁποία δὲν πιστεύεις δὲν ἔχει τὸ παραμικρὸ ἀποτέλεσμα στὸν ὑποτιθεμένο ἀγῶνα κατὰ τοῦ κατεστημένου. Ἆσε τὸν γελωτοποιὸ Πανούση νὰ διακωμωδῇ τὴν γαλανόλευκο. Ἀποτέλεσμα μηδέν.

Ἤδη, ἀπὸ καιρό, τὸ ΚΚΕ ὁμιλεῖ γιὰ ῥήξη καὶ ἀνατροπή, ἀλλὰ οὔτε ῥήξη οὐτε ἀνατροπὴ δὲν βλέπουμε. Οἱ βουλευτὲς τοῦ ΚΚΕ ἐμφανίζονται φρόνιμοι στὰ κανάλια καὶ ἀνταλλάσσουν ἀπόψεις μὲ τοὺς ἀστοὺς βουλευτές. Ὁ κ. Παρασκευόπουλος, βουλευτὴς τοῦ Σύριζα καὶ πρώην ὑπουργὸς Δικαιοσύνης, ἐλπίζει ὅτι καὶ ὁ Κασιδιάρης θὰ βάλῃ μυαλὸ καὶ δὲν θὰ χαστουκίζῃ πλέον τὶς κυρίες στὴν τηλεόραση ὥστε νὰ τὸν καλέσῃ καὶ πάλι ὁ δημοσιογράφος Παπαδάκης καί, ποῖος γνωρίζει, νὰ γίνῃ καὶ ὑπουργός, φυσικὰ ἀφοῦ προηγηθῆ ὁ Λεβέντης ποὺ περιμένει ἀνυπομόνως στὸν προθάλαμο τοὐλάχιστον 30 χρόνια.

Ἄλλο τὸ παιχνίδι τῆς ἐξουσίας καὶ ἄλλο τὸ παιχνίδι τῆς θυσίας. Ἄλλο ὁ Καῖσαρ καὶ ἄλλο ὁ Χριστός. Ὁ Καῖσαρ, τὸ κατεστημένο, κατηγορεῖ τὸν Βροῦτο, τὸν ἀνταγωνιστή, γιὰ ἐγκληματία. Φυσικὰ καὶ ἡ πολιτικὴ εἶναι ἔγκλημα ἀπὸ οἱαδήποτε θέση, διαφορετικὰ δὲν θὰ ἦτο πολιτική.

Ἐγκληματίες οἱ φιλελεύθεροι, μὲ ΝΑΤΟ καὶ Γκουαντανάμο, ἐγκληματίες οἱ κομμουνιστὲς μὲ Στάλιν, ἐγκληματίες οἱ φασιστὲ μὲ Χίτλερ. Καὶ σωστά. Δὲν γίνεται ὀμελέτα χωρὶς νὰ σπάσῃς αὐγά. Ἀλλὰ κομμουνιστὲς καὶ φασιστὲς δύνανται νὰ συνεννοηθοῦν γιὰ νὰ σπάσουν τὰ αὐγὰ στὸ κεφάλι τῶν φιλελευθέρων προτοῦ τὰ σπάσουν, κατόπιν, ὁ εἷς κατὰ τοῦ ἄλλου στὰ κεφάλια τους. Ἐνῶ κοκορομαχοῦν, φασιστὲς κατὰ κομμουνιστῶν, οἱ φιλελεύθεροι εὐφραίνονται καὶ χαίρονται τὴν ὀμελέτα. Καὶ αὐτὸ συνεχίζεται διακόσια χρόνια τώρα, αὐτὸ ἔγινε τὸ 1945 μὲ τὴν πτώση τοῦ φασισμοῦ καὶ τὸ 1989 μὲ τὴν πτώση τοῦ κομμουνισμοῦ καὶ ὁ θεῖος Σὰμ συνεχίζει νὰ ταξιδεύῃ ἀνενόχλητος, ἀπὸ τὴν Ἰαπωνία μέχρι τὴν Λατινικὴ Ἀμερική.

Ὑπάρχει ὅμως καὶ ὁ Χριστός. Ὑπάρχει καὶ ἡ θυσία. Ἄλλο Καῖσαρ καὶ ἄλλο Χριστός. Ὑπάρχει τὸ χρῆμα, ἀλλὰ  ὑπάρχει καὶ ὁ θάνατος μὲ μελλοντικὴ ζωή. Ὑπάρχει Ἀλέξανδρος καὶ ὑπάρχει Διογένης. «Ἄν δὲν ἤμουν Ἀλέξανδρος θὰ ἤθελα νὰ ἤμουν Διογένης», εἶπε ὁ στρατηλάτης καὶ ἀπεβίωσε στὰ τριάντα τρία του στὶς ἀγκαλιὲς τοῦ χαρεμιοῦ μὲ τὸ ποτὸ στὸ χέρι, ἀφοῦ δὲν ἔγινε Διογένης. Εἶμαι Διογένης καὶ ποτὲ Ἀλέξανδρος, ἀνεφώνησε ὁ Χριστὸς ἐπάνω στὸν σταυρὸ καὶ παραμένει ζωντανὸς μετὰ ἀπὸ δύο χιλιάδες χρόνια. Ἐπαναστάτες, διαλέξατε καὶ πάρετε!

Δημήτρης Κιτσίκης                                             13 Δεκεμβρἰου 2016 

316 - Ἥρως, πολιτικὸς καὶ λαός

316 - Ἥρως, πολιτικὸς καὶ λαός

Σὲ μία προσεχῆ συνένετευξη ποὺ μοῦ ἐζητήθη θὰ ἐκθέσω τὶς παραπάνω θεωρητικὲς ἔννοιες τὶς ὁποῖες ἀδυνατοῦν νὰ ὁρίσουν ἀκόμα καὶ οἱ καλύτεροι πολιτικοὶ ἐπιστήμονες τῆς Δύσεως, πόσῳ μᾶλλον δέ, οἱ πολιτικοί, οἱ δημοσιογράφοι καὶ ὁ λαός. Μόνον οἱ φιλόσοφοι τῶν δύο μεγίστων πολιτισμῶν τῆς γῆς, τοῦ ἑλληνικοῦ καὶ τοῦ κινεζικοῦ, ἠδυνήθησαν νὰ παρουσιάσουν μία ἁπλῆ καὶ καθαρὴ εἰκόνα τῶν τριῶν αὐτῶν ἐννοιῶν.Ὁ ξεκαθαρισμὸς τῶν ἐννοιῶν δέ, ἐπείγει ἐν ὄψει τῆς ἐπικειμένης ἐπαναφορᾶς τοῦ ἑλληνισμοῦ στὸ προσκήνιο.

Ἥρως, στὴν κορυφὴ τῆς κοινωνίας εἶναι ὁ μονάρχης, ὁ βασιλεύς. Χωρὶς τὸν ἥρωα ἡ κοινωνία παρακμάζει καὶ διαλύεται.Ὁ ἥρως δὲν ἔχει καμμία σχέση μὲ τὴν  δομὴ τῆς κοινωνίας. Εἶναι μῦθος καὶ δὲν συμμετέχει στὴν κοινωνικὴ καθημερινότητα.

Ἡ κοινωνία ἀντιπροσωπεύεται ἀπὸ τὸν πολιτικό, δηλαδὴ ἀπὸ τοὺς ἀντιπροσώπους τῆς πόλεως. Ἐξ ὁρισμοῦ ὁ πολιτικὸς εἶναι διεφθαρμένος καὶ ἐγκληματεῖ, εἴτε ὡς ἐπαναστάτης εἴτε ὡς κατεστημένο. Μόλις κινηθῇ ἐγκληματεῖ. Ὡς δημοκράτης τοῦ κατεστημένου προωθεῖ τὴν ἰδεολογία τῆς δημοκρατίας τὴν ὁποία διαιρεῖ σὲ τέσσερις στύλους-ἐξουσίες τῆς ἀπολυταρχίας του, τὴν νομοθετική, ἐκτελεστική, δικαστικὴ καὶ δημοσιογραφική. Δημοκρατία σημαίνει ἀστικὴ δικτατορία. Ὡς ὁλοκληρωτικὸς ἐπαναστάτης προωθεῖ τὸν ταξικὸ κομμουνισμὸ ἤ τὸν λαϊκὸ φασισμὸ καὶ γιὰ νὰ ἐπιβληθῇ ἐγκληματεῖ εἰς βάρος τῶν τάξεων ἤ τοῦ λαοῦ.

Ὁ λαὸς ὡς αὐθύπαρκτη ὀντότης κινεῖται ὡς ὄχλος καὶ ἀδυνατεῖ νὰ ἔχῃ ἀντικειμενικὴ γνώμη πέραν τῆς προσηλώσεως στὸν ἥρωα ποὺ πάντα ἀναζητεῖ. Ὁ λαὸς ἐξαγνεῖται μόνον ὅταν βλέπῃ τὸν ἑαυτό του στὸν κοινωνικὸ καθρέπτη ὡς ἥρωα. Ἀντιθέτως, ὡς ἐξουσιαστὴς διαφθείρεται πλήρως ἀπὸ τὴν δημοκρατία, στὴν ὁποία οἱ πολιτικοὶ ἐναλλάσσονται μέσῳ κομμάτων, ψηφίζοντας τοὺς νόμους ποὺ ἐκτελοῦν οἱ κυβερνήσεις, τηροῦν οἱ δικαστικοὶ καὶ προπαγανδίζουν οἱ δημοσιογράφοι. Ὁ λαὸς στὴν δημοκρατία εἶναι χρηματικὰ ἀχόρταγος, πονηρὸς καὶ διεφθαρμένος. Ἀπὸ Ἕλλην μεταμορφώνεται σὲ Γραικῦλο.

Ἡ ἀνισότης εἶναι ἡ δομὴ τῆς φύσεως. Ἡ καθολικὴ ἀπαίτηση τῶν νέων καιρῶν, ἀπὸ τὸ 1789 γιὰ κοινωνικὴ ἰσότητα, διαμορφώνει τὴν κοινωνία τῶν ἀνθρώπων, σὲ πλήρη ἀντίθεση μὲ τὴν φύση, σὲ σατανικὴ ἐγκληματικὴ ὀργάνωση ἱερέων τοῦ χρήματος, σὲ ἄρπαγες τῶν ἀγαθῶν, σὲ τέρατα ἐγωϊσμοῦ, μὲ τὸ σύνθημα «γιατί αὐτὸς καὶ ὄχι ἐγὠ», ἀγνοῶντας ὅτι ὁ ἥρως-Χριστὸς ἔχει μόνον ὑποχρεώσεις, ὅπως καὶ ὁ ἡγούμενος μοναστηρίου, ἐνῷ ὁ λαός, ὡς ὑποτακτικός του ἔχει τὰ δικαιώματα ποὺ τοῦ παραχωρεῖ ἡ ἐθελουσία ὑπακοή.

Ὁ Χριστὸς εἰσῆλθε στὰ Ἱεροσόλυμα καθισμένος σὲ γαϊδούρι ἐνῷ ὁ Ἕλλην μικροαστὸς κατέστρεψε τὴν Ἑλλάδα ἐπειδὴ κατὰ Χάρρυ Κλύνν ὠνειρεύετο νὰ ὁδηγῇ μία πανάκριβη τοῦρμπο μηχανή, τρέχοντας ὡς ἄρχων τῶν  δακτυλιδίων μὲ διακόσια χιλιόμετρα τὴν ὥρα καὶ κούφιο κεφάλι. Τὸ «γιατί αὐτὸς καὶ ὄχι ἐγώ» ἔπρεπε νὰ εἶχε ἐννοηθῆ ὅτι καὶ ἐγώ, ὡς Ἕλλην, θέλω νὰ μετακινηθῶ σὰν τὸν Χριστὸ μὲ γαϊδούρι, ἀσχέτως ἐὰν ὁ συμπολίτης μου, ὁ Γραικῦλος, θέλει νὰ μετακινεῖται μὲ τοῦρμπο.

Ὁ λαὸς δὲν ἐκατάλαβε ποτὲ τὴν εἰκόνα τῶν δύο ἡρώων τῆς Ἀρχαιότητος, τοῦ Διογένους στὸ πιθάρι καὶ τοῦ Βασιλέως ποὺ τὸν ἐπεσκέφθη καὶ ποὺ ἀνεφώνησε, «ἐὰν δὲν ἤμουν Ἀλέξανδρος θὰ ἤθελα νὰ ἤμουν Διογένης», ἤ παραφραζόμενος «ἐὰν δὲν ἤμουν βασιλεὺς θὰ ἤθελα νὰ ἤμουν μοναχός».

Ἥρως καὶ λαός, τὰ δύο ἄκρα μίας καὶ μόνης πραγματικότητος μέσῳ καθρέπτου καὶ ἐν τῶ μέσῳ, ὁ πονηρός, ὁ διεφθαρμένος πολιτικός, ποὺ ἐξυπηρετεῖται ἀπὸ τὶς τέσσερεις ἐξουσίες, τὸν βουλευτή, τὸν ὑπουργό, τὸν δικαστὴ καὶ τὸν δημοσιογράφο τὸν τετρακέφαλο δρᾶκο τῆς ἀστικῆς δικτατορίας.

Ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ τετρακεφάλου δράκου ἐκτινάσσεται τὸ πῦρ τῆς διαφθορᾶς τοῦ χρήματος ποὺ μετατρέπει τὸν βασιλέα σὲ συνταγματικὸ καὶ δημοκράτη καὶ τὸν λαὸ σὲ ἀνεύθυνο ποὺ πάντα τοῦ φταῖνε οἱ ἄλλοι, οἱ ὁποῖοι τοῦ ἀφήρεσαν τὰ διακοποδάνεια καὶ τὸ τοῦρμπο καὶ τὸ λότο καὶ τὸν ὑποχρεώνουν νὰ πηγαίνῃ στὴν ἐκκλησία καὶ νὰ ξαναγίνεται χριστιανός, μήπως καὶ ὁ Θεὸς τὸν λυπηθῇ, τοῦ κουτσουρέψει τὸν σταυρό του καὶ εἰσέλθῃ στὸν Παράδεισο μὲ κάλπικο σταυρό καὶ εὐρὼ στὸ στόμα. Ἀλλὰ νὰ ποὺ ἡ Παναγία θέλει Χριστὸ σὲ γαϊδουράκι! Ἐμμένει. Δὲν ἱκανοποιεῖται μὲ μικροαστὸ συνταξιοῦχο καὶ ἔτσι χαμένα πᾶνε τὰ κεράκια ποὺ σήμερα φλομώνουν τὶς ἐκκλησιές.

Λαέ, σκότωσε τὸν πολιτικὸ καὶ προσκῦνα τὸν ἥρωα. Σκότωσε τὸν Ἰούδα καὶ προσκῦνα τὸν Χριστό. Μετανοεῖτε, εἶπε ὁ Νίκων στοὺς Λακεδεμονίους γιὰ νὰ ἀνακάμψῃ τὸ Βυζάντιο. Τρῖψε τὸ πρόσωπό σου στὴν λάσπη καὶ μετὰ κοίταξε τὸ ἀγνὸ γαϊδουράκι στὰ μάτια. Τότε μόνον θὰ γίνῃς καὶ πάλι  Ῥωμηὸς καὶ θὰ σωθῇς

Δημήτρης Κιτσίκης                                 16 Σεπτεμβρίου 2016