632 - Wikipedia ἤ Metapedia;

Ἡ πρώτη μου κόρη, ἡ Τατιάνα, ἐγεννήθη τὸ 1960 μὲ τὴν κομμουνιστικὴ μέθοδο μαιευτικῆς τοῦ μέλους τοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος τῆς Γαλλίας, ἰατροῦ Fernand Lamaze, ποὺ εἶχε εἰσάγει τὴν μέθοδο αὐτή (βλέπε τὸ παρακάτω γαλλικὸ κείμενο) ἀπὸ τὴν Σοβιετικὴ Ἕνωσι καὶ ἐξήσκη στὴν παρισινὴ κλινικὴ τοῦ κομμουνιστικοῦ ἐργατικοῦ συνδικάτου CGT τῶν μεταλλωρύχων. Γι'αὐτὸ καὶ ὠνόμασα τὴν Τατιάνα "ἡ μικρὴ μεταλλωρύχος".

(«En URSS, Nikolaiev et Velvosky, qui utilisent les travaux de Pavlov, mettent réellement au point une méthode d’accouchement sans douleur, se fondant en partie sur le conditionnement mental.

La méthode soviétique, généralisée à toute l’URSS en 1951, est diffusée dans le monde, sous le nom de « psychoprophylaxie obstétrique » (PPO), par les relais que lui offrent les partis communistes.

C’est le cas en France où Fernand Lamaze est à la tête d’une délégation envoyée par le PCF -Parti Communiste Français-  en 1951, à Leningrad, pour observer les méthodes soviétiques. Cette délégation comprend Georges Heuyer (pédopsychiatre), Benjamin Weill-Hallé (fondateur de la puériculture), Marie-Andrée Lagroua Weill-Hallé7 ; tous ne sont pas communistes, mais tous sont issus de la Résistance8.

Fernand Lamaze, en 19526, et son équipe améliorent encore la technique soviétique, notamment en ajoutant la technique de la « respiration du petit chien » (inventée par le kinésithérapeute André Bourrel7). Cet ensemble de techniques, dite « accouchement sans douleur » en France, est appelée « technique Lamaze » dans le reste du monde (Lamaze training, metodo Lamaze, etc.)» (Wikipédia).

632 - Wikipedia ἤ Metapedia; 

Μία ἀπὸ τὶς πάμπολλες ἀποδείξεις ὅτι ἡ ἑλληνικὴ διανόησις εἶναι ὑποταγμένη στὸν ἰμπεριαλιστικὸ δυτικοκαπιταλιστικὸ παράγοντα εἶναι πὼς τὸ ἀντίπαλο δέος τῆς ἀμερικανικῆς Wikipedia, ἡ ἐθνικιστικὴ φασιστική, καὶ γιὰ τὴν Ἑλλάδα, ἑλληνοκεντρική,  ἠλεκτρονικὴ ἐγκυκλοπαίδεια, ὀνομαζομένη Metapedia, εἶναι τελείως ἄγνωστη στὴν Ἑλλάδα. Καὶ ὅμως περιέχει ἀξιόλογα ἄρθρα ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ διαβάζονται πιὸ συχνὰ καὶ νὰ παραπέμπονται στὶς διεθνεῖς βιβλιογραφίες.

Ἡ Metapedia συνδυάζει τὶς ἐπαναστατικὲς ἰδεολογίες τοῦ φασισμοῦ καὶ τοῦ κομμουνισμοῦ σὲ μία ἐθνικομπολσεβικικὴ σύνθεσι ποὺ σπάει τὸν ἀστικὸ κοινοβουλευτικὸ κομματισμὸ ὑπὲρ μίας λαοκρατικῆς ἀντιλήψεως τῆς κοινωνίας. Φυσικά, ὅπως καὶ ἡ Wikipedia, δὲν δύναται νὰ εἶναι ἀντικειμενικὴ διότι ὅπως τὸ ἔχει ἐξηγήσει ὁ μαρξισμός, ἡ ἑπιστήμη ὑπακούει στὶς ταξικὲς ἀνάγκες τῆς κοινωνίας. Ἔτσι ἡ Wikipedia εἶναι καπιταλιστική, ἡ Metapedia εἶναι φασιστικὴ καὶ ἐὰν ὑπῆρχε ἠλεκτρονικὴ ἐγκυκλοπαίδεια πρὸ τῆς πτώσεως τοῦ κομμουνιστικοῦ στρατοπέδου, ἡ Σοβιετικὴ Ἐγκυκλοπαίδεια θὰ εἶχε καὶ τὴν ἠλεκτρονική της μορφή.

Δημήτρης Κιτσίκης                                                           22 Σεπτεμβρίου 2020

https://el.metapedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B9%CE%BA%CE%AE_%CF%83%CE%B5%CE%BB%CE%AF%CE%B4%CE%B1

457 – Τὸ μῖσος συρρικνώνει: φασίστας καὶ κομμούνι ἤ en attendant Godot-Panos

Κομμουνιστικὸς πλατωνικὸς ἀριστοκρατισμὸς τοῦ Μαγιακόφσκι : Ὁ μικροαστὸς κοριός

457 – Τὸ μῖσος συρρικνώνει: φασίστας καὶ κομμούνι ἤ en attendant Godot-Panos

Ὕβρις καὶ μῖσος εἶναι τὰ χαρακτηρηστικὰ τοῦ κοινοῦ ἀνθρώπου. Τὸ ἔγκλημα ὅμως εἶναι χαρακτηριστικὸ τοῦ κάθε ἀνθρώπου ὅταν δρᾷ. Ὁ ὑπαρκτὸς κομμουνισμὸς ὅπως ὁ ὑπαρκτὸς φασισμὸς ἦσαν καὶ εἶναι  ὑποχρεωτικὰ καὶ ἐξ ἴσου ἐγκληματικοί. 'Εν καιρῷ εἰρήνης ὁ Χίτλερ ἐσκότωσε περὶ τὰ 8 ἑκατομμύρια, ὁ Στάλιν περὶ τὰ 20 ἑκατομμύρια καὶ ὁ Μάο περὶ τὰ 60 ἑκατομμύρια. Ποία ἡ διαφορά; Αὐτὴ ποὺ πάντα ὑπῆρχε μεταξὺ τοῦ ἰταλοῦ μοναχοῦ Σαβοναρόλα καὶ τοῦ τοκογλύφου τοῦ πάπα: τὸ χρῆμα.

Ὁ κομμουνιστής, ὅπως καὶ ὁ χριστιανός (καὶ ὄχι μόνον οἱ σταυροφόροι ἀλλὰ καὶ οἱ Ὀρθόδοξοι), σκοτώνει μὲν ἀλλὰ ἀπεχθάνεται τὸ χρῆμα διότι εἶναι ἀριστοκρατικὸς καὶ πλατωνικὸς στὸ πνεῦμα (Γι αὐτὸ καὶ ὁ Γεώργιος Γεωργαλᾶς ἀπὸ κομμουνιστὴς τοῦ ΚΚΕ ἔγινε πλατωνικός, ὅπως καὶ ἡ πλατωνικὴ κομμουνίστρια Ἔλλη Παππᾶ-Μπελογιάννη) . Ἀριστοκράτης ὅπως καὶ ὁ ἅγιος. Οἱ βίοι ἁγίων παρουσιάζουν ὅλους ἀνεξαιρέτως τοὺς ἁγίους ὡς ἀριστοκράτες. Καὶ στὸν κομμουνισμό, οἱ μὲν ἡγέτες εἶχαν πάντα κάτι τὸ ἀριστοκρατικό (ὅπως ἡ κολωνακιώτικη οἰκογένειά μου), οἱ δὲ ἐργάτες κομμουνιστές (καὶ ὄχι τὸ λούμπεν προλεταριᾶτο) ἦσαν τῶν μεταλλουργῶν, δηλαδὴ τῆς ἀριστοκρατίας τῆς ἐργατικῆς τάξεως ποὺ εἶχαν μόνον τὰ μπράτσα τους γιὰ περιουσία. (Τὴν πρώτη μου κόρη, Τατιάνα, στὸ Παρίσι, τὸ 1960, ἐπέλεξα νὰ γεννηθῆ στὴν κομμουνιστικὴ κλινικὴ τῆς CGT τοῦ ΚΚΓ τῶν μεταλλουργῶν, μὲ τὴν σοβιετικὴ ἐπαναστατικὴ τότε μέθοδο τοῦ  ἀνωδύνου τοκετοῦ, καὶ τὴν ἐπωνόμασα «μικρὴ μεταλλουργό»).

Ὁ φασιστής, ὡς μικροαστός, εἶναι ἄρρηκτα συνδεδεμένος μὲ τὸ χρῆμα καὶ ἐξομολογεῖται στὸν παπᾶ, ἐπαναλαμβάνοντας τὸ «ἀποτάσσομαι τῷ σατανᾷ-χρῆμα», ἀλλὰ ὡς γεννημένος τοκογλύφος (γι αὐτὸ καὶ μεταθέτει στὸν ἑβραῖο τὸ ἰδικό του ἁμάρτημα καὶ ὑποβιβάζει τὸν ἀριστοκράτη κομμουνιστὴ γιὰ νὰ ἀπαλλαγῇ ἀπὸ αὐτὸ τὸ ἁμάρτημα) ῥέπει πρὸς τὸν μαυραγοριτισμὸ τῆς Κατοχῆς τοῦ «βᾶστα Ῥόμμελ» καὶ τῆς ἐθνικοφροσύνης (ὡς ἀντίθεσις τοῦ ἐθνικισμοῦ).

Ὅμως, ἡ ἀγάπη ἐπεκτείνει καὶ λύνει τὴν ἀντίθεσι: μὲ τὴν σύνθεσι κομμουνισμοῦ-φασισμοῦ στὴν ἰδεολογία τοῦ ἐθνικομπολσεβικισμοῦ. Καὶ τὸ λούμπεν προλεταριᾶτο  στὸ ὁποῖο ὁ Χίτλερ, στὰ νειᾶτα του, στοὺς δρόμους τῆς Βιέννης ἐφοβεῖτο νὰ βυθισθῇ καὶ στὸ ὁποῖο ἀνήκουν σήμερα οἱ λαθρομετανάστες ποὺς ἀγκαλιάζονται ἀπὸ τὸ ΚΚΕ, τείνει, μὲ τὴν φασιστικοποίησι τοῦ πλανήτου νὰ πραγματώσῃ τὴν σύνθεσι αὐτή, μὲ τσεκούρι καὶ αἷμα φυσικά.

Δημήτρης Κιτσίκης         18 Νοεμβρίου 2018

388-Ἡ σοσιαλδημοκρατία, ὡς ἰδεολογία τῶν τραπεζῶν

Σοσιαλδημοκράτες καὶ μαρξιστές, ἐξάδελφοι μὲν ἀλλὰ καὶ φανατικοὶ ἐχθροί

388 - Ἡ σοσιαλδημοκρατία, ὡς ἰδεολογία τῶν τραπεζῶν:

Ἡ περίπτωση τῆς γαλλικῆς ἐφημερίδος Libération σὲ σχέση μὲ τὴν καθεστωτική «Αὐγή».

Ἀπὸ τὸ τέλος τοῦ ΙΘ΄αἰῶνος ὅταν ἐμφανίζεται ἡ ῥεφορμιστικὴ σοσιαλδημοκρατία, αὐτὴ ἐπιβάλλεται ὡς ἰδεολογία τοῦ τραπεζικοῦ παγκοσμισμοῦ. Στὴν Ἑλλάδα τὸ ἐπαναστατικὸ φασιστικὸ ΠΑΣΟΚ  (χρησιμοποιῶ θετικὰ τὴν ἐπιστημονικὴ ἔννοια τοῦ φασισμοῦ) ἐκύλισε, μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Ἀνδρέα, στὸν βοῦρκο τῆς σοσιαλδημοκρατίας μὲ τοὺς Σημίτη καὶ Βαγγέλη Βενιζέλο.

Στὴν Γαλλία ὁ φιλόσοφος τοῦ ὑπαρξισμοῦ Σάρτρ, ἡγέτης τοῦ μαοϊκοῦ ἀριστερισμοῦ, ἱδρύει, στὶς 18 Ἀπριλίου 1973, τὴν γαλλικὴ καθημερινὴ ἐφημερίδα Libération, ὡς κομμουνιστικὴ ἐφημερίδα, μακριὰ ἀπὸ κάθε χρηματικὴ στήριξη ἐπιχειρηματίου καὶ ἀπουσία διαφημίσεων, ἀρχικῶς τετρασέλιδη μόνον, δηλώνοντας ἀντικοινοβουλευτική, στηρίζοντας  τὴν ἄμεση δημοκρατία. Ἤδη ὅμως, ἐπειδὴ δὲν ἠλέγχετο ἀπὸ τὴν σιδηρὰ πειθαρχία τοῦ γαλλικοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος, στὰ τέλη τοῦ 1970 εἶχε γλιστρήσει στὰ χωράφια τῆς σοσιαλδημοκρατίας, μετὰ τὴν παραίτηση τοῦ Σὰρτρ στὶς 24 Μαΐου 1974. Ὁ δὲ μαοϊσμὸς τῆς ἐφημερίδος ἐξηφανίσθη τὸ 1978 καὶ ὁρίσθη αὐτὴ ὡς «φιλελευθεροελευθεριάζουσα» (libéral-libertaire).

Τὸ 1975, ἡ Libération χειροκροτεῖ τὴν ἀνάληψη τῆς ἐξουσίας στὴν Καμπότζη ἀπὸ τοὺς μαοϊκοὺς Ἐρυθροὺς Χμέρ καὶ ἀπὸ τὸ 1973 μέχρι τὸ 1981, ἡ ἐφημερὶς διοικεῖται ἀπὸ τοὺς μισθωτούς της καὶ μόνον, οἱ ὁποῖοι λαμβάνουν ὅλοι τὸν ἴδιο μισθὸ καὶ ἀποφασίζουν κατὰ πλειοψηφία.

Τὸ 1981 ὅμως, ὁ σοσιαλδημοκράτης Μιττερράνδος, ὡς Ἀλέξης Τσίπρας τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ἐκλέγεται πρόεδρος τῆς Γαλλίας καὶ παρασύρει στὴν ἰδεολογικὴ ἀποστασία του τὴν Libération ποὺ γίνεται καθεστωτικὴ ὅπως ἀργότερα ἡ πρώην ἐδαΐτικη καὶ κατόπιν συριζαίϊκὴ Αὐγή.

Ἔκτοτε ἡ Libération εἰσέρχεται στὸν χῶρο τοῦ τραπεζικοῦ διεθνιστικοῦ καπιταλισμοῦ καὶ χρηματοδοτεῖται ἀπὸ τὸν τραπεζίτη Claude Alphandéry καὶ διαφόρους ἐπιχειρηματίες. Στὶς 16 Φεβρουαρίου 1982, οἱ πρῶτες διαφημίσεις ἐμφανίζονται στὴν ἐφημερίδα καὶ γνωρίζουμε πὼς ὁ καπιταλισμὸς ἐλέγχει τὴν τετάρτη ἐξουσία τοῦ τύπου μέσῳ τῶν διαφημίσεων.

Ἡ προδοτικὴ ὑποκρισία τῆς σοσιαλδημοκρατίας ἀποκαλύπτεται τότε δημοσίως. Ὁ διευθυντὴς τῆς ἐφημερίδος προσπαθεῖ νὰ δικαιολογηθῇ δηλώνοντας: «Ὄχι, ἡ Libération δὲν ἀλλάζει. Ἡ διαφήμιση ἔχει ἀλλάξει. Ἔγινε τέχνη. Δὲν γνωρίζουμε πλέον ποῦ ἀρχίζει ἡ κουλτοὐρα καὶ ποῦ τελειώνει ἡ διαφήμιση. Χωρὶς αὐτὴν ἡ Libération θὰ ἦτο ἀτελῆς». Καὶ φυσικὰ στὴν δεκαετία 1980-1990 ἡ αὔξηση τῶν πωλήσεων τῆς ἐφημερίδος εἶναι ἐντυπωσιακή, ἐγκλωβισμένη πλέον στὰ δίκτυα τοῦ καπιταλισμοῦ. 

Τὸ δὲ 2005, ἡ Libération περνᾷ ὑπὸ τὸν ἔλεγχο τοῦ Edouard de Rotschild. Καὶ τότε ὑπενθυμίζεται μία φράση τοῦ ἱδρυτοῦ τῆς ἐφημερίδος, τοῦ Jean-Paul Sartre, «Τὸ χρῆμα δὲν ἔχει ἰδέες».

Ἔτσι, ἡ σοσιαλδημοκρατία, ἡ ὁποία διετήρησε ἀπὸ τὴν προτεραία της κομμουνιστικὴ ἰδεολογία μόνον τὸν ταξικὸ διεθνισμό, ἀλλὰ βάζοντάς τον στὴν ὑπηρεσία τοῦ ἀστικοῦ διεθνισμοῦ τῶν τραπεζῶν,  ἀποδεικνύει ὅτι  τὸ στήριγμα τῆς ἰδεολογίας τοῦ παγκοσμίου τραπεζικοῦ συστήματος δὲν εἶναι ἡ δεξιὰ ἀλλὰ ἡ σοσιαλδημοκτατία, δὲν εἶναι ὀ Τράμβιος ἀλλὰ οἱ Κλίντον-Ὀμπάμα καὶ στὴν Εὐρώπη δὲν εἶναι ἡ Μαρὶν Λὲ Πέν, ἀλλὰ οἱ Ὁλλάντ-Τσίπρας.

Δημήτρης Κιτσίκης                                             27 Νοεμβρίου 2017

318 - Ἔκκληση γιὰ μπέσα ἀπὸ τὸν ὑπουργὸ Παιδείας

Ὁ Χριστός-Τσὲ κολλημένος στὴν κυλότα τοῦ καταναλωτισμοῦ



318 - Ἔκκληση γιὰ μπέσα ἀπὸ τὸν ὑπουργὸ Παιδείας

Ἐμεγάλωσα ὡς μαρξιστής-λενινιστὴς μὲ τὸ σύνθημα ὅτι ἡ θρησκεία εἶναι τὸ ὄπιο τοῦ λαοῦ καὶ τελικὰ ἀπεφάσισα νὰ γίνω ὀπιομανής. Ὁ ἄνθρωπος δὲν ζῇ χωρὶς ὄπιο καὶ οἱ ἀρχαῖοι εἶχαν τὴν Ἀθηνᾶ καὶ οἱ νέοι τὴν Παναγία καὶ τελικὰ οἱ ἄθεοι δὲν ἄντεξαν τὸ κενὸ ποὺ ἡ ἀθεΐα ἐδημιούργησε μέσα τους καὶ ὁ Βολταιριανὸς Διαφωτισμός, ποὺ δὲν εἶχε προφθάσει νὰ ἐμφανισθῇ στὸν ΙΗ΄αἰῶνα, ἤδη πρὸ τοῦ τέλους τοῦ αἰῶνος αὐτοῦ κατερρακώθη ἀπὸ τὴν παιδικὴ φωνὴ τοῦ Ῥουσσὼ ποὺ ἀπεστόμωσε τὸν οὐσιαστικὰ ἄθεο χρηματιστῆ Βολταῖρο, μὲ τὴν ἀπέραντη καρδιακὴ πίστη του στὸν Θεό.

 Ὁ ΙΘ΄αἰὼν ὑπῆρξε ἡ δυναμικὴ ἐπάνοδος τοῦ θρησκευτικοῦ αἰσθήματος μέσῳ ἑνὸς ἀκράτου ῥομαντισμοῦ, ἐνῷ ὁ Κ΄, ὅπως τὸ εἶχε προείδει ὁ Νίτσε, ἄφησε τὴν  θέση του στὸν Ἀντίχριστο, δηλαδὴ καὶ πάλι στὸ θρησκευτικὸ αἴσθημα. Τέλος ὁ Μαλρώ, στὴν δεκαετία τοῦ 1960, ἐδήλωνε πὼς ὁ ΚΑ’ αἰὼν θὰ ἦτο θρησκευτικός. Αὐτὸ καὶ ἔγινε, πλὴν Συριζαίων.

Γράφω στὸ βιβλίο μου, Ἡ Τρίτη ἰδεολογία καὶ ἡ Ὀρθοδοξία (Βιβλιοπωλεῖο τῆς Ἑστίας), σσ.94-95: «Ἐπειδὴ ὁ Ῥουσσὼ δὲν εἶχε θρησκευτικὴ παίδευση καὶ ἐπειδὴ εἶχε πάθει σύγχυση λόγῳ τῆς ἀλλαξοπιστίας του, προσπαθεῖ νὰ οἰκοδομήσῃ ἰδική του θρησκεία στὴν ὁποία ἡ ἰδέα τοῦ Σατανᾶ, τοῦ κακοῦ, ὑπάρχει μόνον ὡς κοινωνικὸ φαινόμενο καὶ ὄχι θεολογικά. Τὸν δὲ Θεὸ τὸν βλέπει ὡς ἀπόλυτη καλωσύνη, ἀλλὰ ὄχι ὡς τριαδικό. Ὅλες οἱ θρησκεῖες, λέγει, εἶναι καλὲς καὶ συνεπῶς τὸ πιὸ σωστὸ εἶναι νὰ ἀκολουθῆ τὸ παιδὶ τὴν θρησκεία τῶν γονέων του, κάτι ποὺ δυστυχῶς δὲν ἠμπόρεσε νὰ πραγματοποιήσῃ ὁ Ῥουσσὼ γιὰ τὸν ἑαυτό του. Ἀλλὰ ὁ Αἰμίλιος (στὸ ἐγχειρίδιο τοῦ Ῥουσσὼ γιὰ τὴν παιδεία τῶν νέων), σὰν τὸν Ῥουσσώ, εἶναι χωρὶς πατέρα καὶ χωρὶς πατρίδα καὶ συνεπῶς θὰ διαλέξῃ μία θρησκεία στὴν συνείδηση ποὺ κάθε ἄνθρωπος, ἐκ τοῦ φυσικοῦ του, ἔχει τῆς ἐννοίας τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ κακοῦ. Πρόκειται γιὰ τὴν «φυσικὴ θρησκεία» ποὺ πηγάζει ἀπὸ τὴν καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου καὶ ὄχι ἀπὸ τὴν θεϊκὴ ἀποκάλυψη. Εἶναι ἕνας μυστικισμὸς ἐκτὸς τῶν ἐκκλησιῶν. Ἡ βασικὴ θρησκεία, γράφει, εἶναι ἡ θρησκεία τῆς καρδιᾶς».

Ἀκριβῶς σὲ αὐτὴν τὴν κοινωνικὴ δομὴ ἐβασίζετο ἡ Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία. Κάθε μιλλέτι εἶχε τὴν ἰδική του θρησκεία καὶ τὰ ἰδικά του σχολεῖα καὶ ὅπως λέγει ὁ Ῥουσσώ, τὸ παιδὶ ἠκολούθη τὴν θρησκεία τῶν γονέων του. Ἐπειδὴ ὅμως τὸ ἐθνοκράτος περιορίζεται σὲ ἕνα μόνον μιλλέτι, ὑποχρεωτικὰ τὰ παιδιὰ πρέπει νὰ μεγαλώνουν στὴν θρησκεία τοῦ μιλλετίου τους ποὺ καθιστᾷ τὸ συγκεκριμένο ἐθνοκράτος. Γιὰ τὴν Ἑλλάδα ἡ θρησκεία αὐτὴ εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία. Γιὰ τὴν ψυχικὴ ὑγεία τῶν παιδιῶν μας καμμία ἀλλη θρησκεία δὲν πρέπει νὰ διδάσκεται, διαφορετικὰ θὰ γεννήσῃ τὰ προβλήματα ποὺ ἐγνώρισε ὡς ἄπατρις ὁ Ῥουσσώ, ὁ ὁποῖος ψάχνοντας ἀπελπισμένα νὰ ξαναεύρῃ τὴν καλβινιστικὴ ἑλβετική του ταυτότητα, ὑπέγραφε τὰ βιβλία του μὲ τὴν μνεία, «πολίτης τῆς Γενεύης» καὶ ὄχι Γάλλος.

Αὐτὸ ποὺ γίνεται στὴν Εὐρώπη καὶ στὴν ἀποικιακὴ γωνία της, τὴν Ἑλλάδα, εἶναι ἐξωφρενικό. Ἀπὸ τὴν μία πλευρὰ δέχονται μπουλούκια μουσουλμάνων καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη προσπαθοῦν γιὰ νὰ τὰ ἐντάξουν στὰ χριστιανικά τους ἐθνοκράτη, μεγαλώνοντας τὰ παιδιά τους, μαζὶ μὲ τοὺς ντόπιους, προσφέροντάς τους μία πανθρησκευτικὴ σοῦπα ποὺ δὲν ἱκανοποιεῖ οὔτε τοὺς χριστιανούς, οὔτε τοὺς μουσουλμάνους. Τὴν ἴδια στιγμή, στὸ ὄνομα τῆς ἐλευθερίας τῆς γνώμης ὑβρίζουν χυδαῖα στὴν Γαλλία καὶ τὴν Ὁλλανδία τὸν Προφήτη, ἀπαγορεύουν τὴν παραδοσιακὴ ἐνδυμασία τῶν μουσουλμανίδων μὲ πρόσχημα τὸν δυτικὸ πολιτισμό, καὶ ἐτοιμάζουν νὰ ξεχειλίσῃ τὸ καζάνι τοῦ τζιχαδισμοῦ ποὺ θὰ μᾶς κάψῃ ὅλους. Ἡ συριζαίϊκη ἀμορφωσιὰ στὸ ζενίθ της.

Οἱ ἀντιϊμπεριαλιστικὲς ἐπαναστάσεις σὲ ὅλον τὸν πλανήτη, στὸν ὄνομα τοῦ μαρξισμοῦ-λενινισμοῦ, μετατρέπονται σὲ θρησκευτικές. Θρησκευτικὰ εἰκονίσματα τοῦ Γκεβάρα, τοῦ Μάο, τοῦ Στάλιν καὶ τοῦ Πούτιν πολλαπλασιάζονται. Ὁ λαὸς σὲ ὅλον τὸν  πλανήτη προσκυνᾷ τοὺς ἥρωές του ὡς θεοὺς καὶ διατείνεται ὅτι ὁ Μάο εἶναι Βούδδας καὶ ὁ Γκεβάρα Χριστός. Τὴν ἴδια στιγμὴ ὁ καπιταλισμὸς ποὺ πουλᾷ τὰ πάντα γιὰ νὰ βγάλῃ χρήματα, κολλᾶ τὸ πρόσωπο τοῦ Γκεβάρα-Χριστοῦ στὶς γυναικεῖες κυλότες καὶ στὰ μπλουζάκια τῶν νέων.

 Ὁ ὑπουργὸς Παιδείας τῆς χώρας μας ἔγινε σύμβολο σκονισμένων ἰδεῶν καὶ ἀμαθείας ποὺ ἐπιδεινώνει τὴν ἤδη τραγικὴ κατάσταση τῆς ἑλληνικῆς παρακμῆς. Ἕως πότε;

Δημήτρης Κιτσίκης                                 28 Σεπτεμβρίου 2016