624 - Ὁ φίλος μου ὁ Γεώργιος Γεωργαλᾶς

 

624 - Ὁ φίλος μου ὁ Γεώργιος Γεωργαλᾶς

Ποτὲ δὲν θὰ ξεχάσω τὸν μεγάλο Ἕλληνα διανοούμενο, πρώην μέλος τοῦ ΚΚΕ, ὅπως ὅλοι οἱ σκεπτόμενοι νέοι προτοῦ ὡριμάσουν, ἐκτὸς ἐμοῦ ποὺ παρέμεινα Ῥουσσωϊστὴς μὲ τὴν καθαρὴ καρδιὰ τοῦ Ζάν-Ζάκ, ὁ ὁποῖος ποτὲ δὲν ὡριμάζει, καὶ συνεπῶς παραμένει κομμουνιστής.

Ὁ Γεωργαλᾶς ἦταν ἕνα ἀνεξάρτητο μυαλὸ ποὺ θὰ ἐπανέλθη στὶς μελλοντικὲς γενεὲς τῶν Ἑλλήνων ὡς σημαντικὸς στοχαστὴς ποὺ εἶχε τὴν τιμὴ νὰ ἀδικηθῇ μετὰ τὸ 1974 μέχρι τὸν θάνατό του τὸ 2016. Ἡ μνήμη τῶν μεγάλων ἐπανέρχεται ὑποχρεωτικά μετὰ τὸν θάνατό τους.

Σήμερα θὰ ἐπισημάνω τὴν ὕπαρξι ἐθνικιστικῆς Βικιπαιδείας ποὺ ἀπὸ χρόνια ἐκδίδεται ὑπὸ τὸν τίτλο Metapedia.

Ἀπὸ τὸ λῆμμα «Γεώργιος Γεωργαλᾶς» ἐξάγω τὶς παρακάτω παραγράφους ποὺ ἐνδιαφέρουν τὶς σχέσεις μας:

«Ο Γεωργαλάς, σύμφωνα με τον Δημήτριο Κιτσίκη, ήταν υποστηρικτής της γεωπολιτικής αντιλήψεως της «ενδιάμεσης περιοχής» και πίστευε, όπως κι ο Δημήτριος Κιτσίκης, ότι Έλληνες και Τούρκοι είναι φορείς του κοινού «ανατολικού» πολιτισμού, ο οποίος καλύπτει την «ενδιάμεση περιοχή», από την Ανατολική Μεσόγειο έως το κέντρο της Ευρασίας. Οι αντιλήψεις του διατυπώθηκαν σε επίσημο λόγο του ως εκπροσώπου της ελληνικής κυβερνήσεως του καθεστώτος της 21ης Απριλίου»

Ὁ Γεωργαλᾶς εἶχε δηλώσει: «Ξέρεις τι είναι να ανοίγεις την πόρτα του σπιτιού σου κάθε πρωί και να βλέπεις ανθρώπους ξαπλωμένους στο δρόμο, ημιλιπόθυμους από την πείνα; Αυτό με έκανε κομμουνιστή»

Στις 31 Δεκεμβρίου 1976, η εφημερίδα «Καθημερινὴ» γράφει ότι «Δὲν ἔγινε γνωστὴ ἡ ὑπόθεση γιὰ τὴν ὁποία ἀνεκρίθη ὁ Γεωργαλᾶς. Πιστεύεται ὅτι πρόκειται γιὰ ἐξαιρετικὰ σοβαρὸ θέμα, ἄν κρίνη κανεὶς ἀπὸ... τὴν ἄκρα μυστικότητα ποὺ κρατοῦν οἱ ἀξιωματικοὶ τῆς Ἀσφαλείας Προαστίων...Κατόπιν αὐτοῦ γεννᾶται τὸ ἐρώτημα : Ποία μπορεῖ νὰ εἶναι αὐτὴ ἡ τόσο σοβαρὴ ὑπόθεση, ποὺ ἀπασχολεῖ τὴν Ἀσφάλεια Προαστίων ;.. πρόκειται γιὰ σοβαρὴ ἀντιδημοκρατικὴ δράση τοῦ Γεωργαλᾶ, ποὺ τώρα μόλις ἀποκαλύφθηκε ἤ πρόκειται γιὰ τὴν ἐξιχνίαση τῆς δολοφονίας τοῦ Γουέλτς;».. Το 1993 και στις 7 Μαΐου 1997, ο Γεώργιος Καψάλης, εκδότης της εφημερίδος «Στόχος» έγραφε στην πρώτη σελίδα: «Ἀπὸ πρῶτο χέρι, μόνο στὸν Στόχο. Τὰ ἄκρως ἀπόρρητα τοῦ πραξικοπήματος ποὺ κρύβει ὁ Καραμανλῆς». Το ζήτημα επανήλθε στην επικαιρότητα το 2016, όταν ένας από τους εμπλεκόμενους ο καθηγητής Δημήτριος Κιτσίκης με δημοσίευμα του επιβεβαίωσε ότι ο Γεωργαλάς ήταν επικεφαλής κινήματος που αποσκοπούσε στην ανατροπή του Κωνσταντίνου Καραμανλή και την επαναφορά του βασιλιά Κωνσταντίνου Β' στο θρόνο της Ελλάδος».

Παρακάτω ἡ Metapedia συμπληρώνει:  «Το έργο του επηρέασε πολιτικούς όλου του φάσματος, όπως τον Κυριάκο Βελόπουλο που σε ένα βιβλίο του συγκαταλέγει το Γεωργαλά στους «πνευματικούς δασκάλους» του και τον Άδωνι Γεωργιάδη, που είναι υποστηρικτής του και θαυμαστής του συγγραφικού έργου του Γεωργαλά και συνιστά τα βιβλία του ως «πολύ σημαντικά».

 Ἀπό τὸ Ἄρδην τοῦ Γιώργου Καραμπελιᾶ,  29 Μαΐου 2019 καὶ  Tribune.gr,  26 Μαρτίου 2017: «Οπαδός του Ελληνοτουρκισμού ο Βαρουφάκης.

«Ο Γιάνης Βαρουφάκης συμμετείχε σε φιλοευρωπαϊκή διαδήλωση στη Ρώμη με αίτημα «για μία καλύτερη Ευρώπη», στο περιθώριο των εορτασμών της 60ης επετείου από την υπογραφή της Συνθήκης της Ρώμης.Η τουρκική εφημερίδα Vatan παραθέτει δηλώσεις του Γιάνη Βαρουφάκη, ο οποίος φέρεται να είπε από την Ρώμη, ότι θέλει να δει τα σύνορα της Ελλάδας με την Τουρκία να καταργούνται και τις δύο χώρες να έρχονται όσο το δυνατόν πιο κοντά, καθώς έχουν κοινά συμφέροντα.Ο Γιάνης Βαρουφάκης, σύμφωνα πάντα με την τουρκική εφημερίδα, φέρεται να δήλωσε επίσης ότι πρέπει να εκδημοκρατιστεί τόσο η Τουρκία όσο και η ΕΕ και οι δύο να συναντηθούν σε μία δημοκρατική ένωση, μία πανευρωπαϊκή δημοκρατία, στην οποία θα είναι μέλος και η Τουρκία.Το «καλό» για τον Γιάνη Βαρουφάκη είναι ότι βρίσκεται στον δικό του παράλληλο κόσμο και το διασκεδάζει. Το εάν κάποιοι τον παίρνουν σοβαρά, «κακό του κεφαλιού τους» που λέει κι ο λαός.Να σημειώσουμε ότι η δήλωση Βαρουφάκη δεν αποτελεί κάποια ακόμα καινοφανή ιδέα του, είναι μια παλιά «πρόταση» που ξεπεράστηκε από την ιστορία και τα γεγονότα. Είναι ο λεγόμενος «Ελληνοτουρκισμός».

Τι είναι ο Ελληνοτουρκισμός

«Ο ελληνοτουρκισμός είναι μία λέξη που περιλαμβάνει δύο έννοιες: α) ένα πολιτισμικό φαινόμενο, δηλαδή την συγκατοίκηση και την αλληλεξάρτηση, από τον 11ο αιώνα, του ελληνισμού και του τουρκισμού και β) μία ιδεολογία στερεωμένη σε αυτό το πολιτισμικό φαινόμενο που επιδιώκει να εγκαθιδρύσει ένα ελληνοτουρκικό πολιτικό σύνολο.

«Ως ιδεολογία ο ελληνοτουρκισμός αποδίδει πρωτεύοντα ρόλο σε μία πραγματικότητα, το ελληνοτουρκικό πολιτισμικό φαινόμενο.Για να εξασφαλισθεί ο πρωτεύων αυτός ρόλος τείνει να εδραιώσει ένα ελληνοτουρκικό πολιτικό σύνολο.Η οικουμενική αυτοκρατορία υπήρξε το πολιτισμικό και πολιτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο ανδρώθηκε ο ελληνισμός από την εποχή των Περσών και του Μεγάλου Αλεξάνδρου έως την πτώση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον 20 αιώνα.Η Ενδιάμεση Περιοχή υπήρξε το γεωγραφικό και πολιτισμικό αυτό πλαίσιο για επάνω από 2500 χρόνια με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη, για επάνω από 1600 χρόνια.Μέσα στο ίδιο αυτό πλαίσιο ανδρώθηκε τα τελευταία χίλια χρόνια και ο τουρκισμός.Αυτός κοινός πολιτισμός της Ενδιάμεσης Περιοχής, από την εποχή του Χριστού ονομάσθηκε Ρωμηοσύνη και οι κάτοικοί τους υπήρξαν οι Ρωμηοί. Ο οικουμενισμός της Αυτοκρατορίας εξεφράσθη, κατά την παραπάνω θεωρία, ως ελληνοτουρκισμός.Στον 15ο αιώνα, ο Έλληνας φιλόσοφος Γεώργιος Τραπεζούντιος, 1395-1484, επαναλαμβάνοντας τις πολλές προσπάθειες του παρελθόντος για την προσέγγιση της Ορθοδοξίας και του Ισλάμ συνέταξε, τον Ιούλιο του 1453, μία πραγματεία με τίτλο, Περί της αληθείας της των χριστιανών πίστεως, που έστειλε στον Μωάμεθ Β΄ για να τον πείσει για την ταυτότητα των δύο θρησκειών.Σε μία επιστολή προς τον Μωάμεθ Β΄ του 1466, ο Τραπεζούντιος γράφει: «Κανείς δεν αμφιβάλλει ότι είσαι αυτοδικαίως αυτοκράτωρ των Ρωμαίων… Αλλά αυτός ο οποίος είναι αυτοκράτωρ των Ρωμαίων είναι επίσης και αυτοκράτωρ όλης της γης».Οι υποστηρικτές του ελληνοτουρκισμού θεωρούν τον Γεώργιο Τραπεζούντιο ως τον ιδρυτή της ιδεολογίας αυτής.Στον 19ο αιώνα, μετά την συγκρότηση του ελληνικού βασιλείου το 1832, η πλειοψηφία των Ρωμηών παρέμεινε μέσα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και αυτοί εδιχάσθησαν μεταξύ της δυτικής παράταξης των εθνικιστών και της ανατολικής παράταξης των ελληνοτουρκιστών που επιθυμούσαν να παραμείνουν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και να την μετατρέψουν σταδιακά σε ελληνοτουρκική αυτοκρατορία.

«Οι δύο αυτές παρατάξεις υπήρχαν και στην Ελλάδα.Ο πιο ενθουσιώδης οπαδός ενός κοινού ελληνοτουρκικού κράτους υπήρξε ο Γεώργιος Τυπάλδος-Ιακωβάτος (1813-1882), ο οποίος ήταν βουλευτής στο κοινοβούλιο των Ιονίων νήσων και από το 1864 βουλευτής του Βασιλείου της Ελλάδος στην Αθήνα. Ήταν δε βαθιά θρησκευόμενος ορθόδοξος.Οι πολιτικοί του αντίπαλοι τον θεωρούσαν τουρκομανή.Εδήλωνε πως από καταβολής κόσμου στην ἱστορία της Ἀνατολικής Μεσογείου, όπου Τούρκος έβαζε το πόδι του εκεί ευρίσκετο και η Ρωμηοσύνη.Υπεστήριζε ότι Έλληνες και Τούρκοι ήσαν της ίδιας φυλετικής και θρησκευτικής προελεύσεως.Βυζαντινοί και Τούρκοι είχαν τα ίδια σύμβολα όπως την ημισέληνο.Από το βήμα της Βουλής των Ελλήνων στην Αθήνα απαιτούσε την ανασύσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας υπό την μορφή ελληνοτουρκικής συνομοσπονδίας.Στις 25 Νοεμβρίου 1880 εδήλωνε στην Βουλή: «Θα μου ειπήτε πως έχω φιλοτουρκικά αισθήματα επειδή πιστεύω στην αναγκαιότητα μία ενώσεως με την Τουρκία. Εάν λοιπόν η Τουρκία ήθελε σκεφθή πιο σωστά, θα της συνιστούσα να συμπεριλάβη και να ενσωματώση στο τουρκικό κράτος όλους τούς λαούς που είναι μέρος της Τουρκίας».Στον 20 αιώνα ο Ελευθέριος Βενιζέλος και ο Κεμάλ Ατατούρκ επανήλθαν στην ιδέα συγκρότησης ελληνοτουρκικού κράτους.Στις 10 Μαΐου 1933 ο Βενιζέλος, στην σύσκεψη της «Μεγάλης Επιτροπής των Εξωτερικών Υποθέσεων» ἐπαναλαμβάνει τρεις φορές επάνω στην συζήτηση: «Θα ιδήτε μετά έτη θα φθάσωμεν με την Τουρκίαν να κάμωμεν την Ανατολικήν Ομοσπονδίαν».Ὁ βουλευτής Λέων Μακκάς, στενός συνεργάτης του Βενιζέλου, στις αναμνήσεις του, για τις συναντήσεις που είχε με τον ιδρυτή της Τουρκίας το 1931, έγραψε:«Ὁ Κεμάλ ήταν ο απόστολος ενός είδους πλατειάς ελληνοτουρκικής αυτοκρατορίας με δύο διοικητικές πρωτεύουσες και με μία πνευματική πρωτεύουσα, την Αυγούστα πόλη που υπήρξε διαδοχικά το Βυζάντιο, η Κωνσταντινούπολη, η Ιστανμπούλ και που θα είναι πάντα, από την ίδια την γεωγραφική της θέση, η Βασιλεύουσα ενός ολοκλήρου ανατολικού κόσμου. Δεν είχα μπροστά μου τον Μέγα Πέτρο της Τουρκίας αλλά πιο πολύ έναν άλλο Βίκτωρα Ουγκό που απήγγελνε νέες Orientales».

«Η παλαιότατη ιδεολογία του ελληνοτουρκισμού επανέφερε στὸ προσκήνιο επί των ημερών μας ο ιστορικός Δημήτρης Κιτσίκης, ο οποίος από το 1966 με τα πάμπολλα βιβλία του, άρθρα του και ανακοινώσεις και με την πολιτική του δραστηριότητα στην Ελλάδα και την Τουρκία, ως σύμβουλος του Κωνσταντίνου Καραμανλή του πρεσβυτέρου και του Τούρκου προέδρου Τουργκούτ Οζάλ ως και με την επιρροή που διαθέτει στην Δυτική Ευρώπη και την Βόρειο Αμερική, προώθησε την ιδέα συγκρότησης ελληνοτουρκικής συνομοσπονδίας μεταξύ Αθηνών και Αγκύρας.Τώρα αυτό το «όραμα» ανέλαβε να το εκφράσει ο Γιάνης Βαρουφάκης; Θα δείξει… Έτσι κι αλλιώς ο Γιάνης γνωρίζει, γιατί είναι διαβασμένο αγόρι, ό,τι ακόμα και η μεγαλύτερη σαχλαμάρα είναι ικανή να αποκτήσει οπαδούς αρκεί να έχει έναν ηγέτη με κάποιες προδιαγραφές.Τι άλλο θα ακούσουμε μέχρι να βγούμε από την κρίση…

Οπαδός του Ελληνοτουρκισμού ήταν και ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος

«Σε συνέντευξη που είχε δώσει στην τουρκική εφημερίδα «Milliyet» ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος, όταν είχε επισκεφτεί την Τουρκία τον Μάιο του 1971, είπε, ανάμεσα σε άλλα:

«Εγώ προσωπικά πιστεύω ότι η ιστορία μας οδηγεί σε μία ομοσπονδία της Τουρκίας με την Ελλάδα. Θα πραγματοποιηθεί σε ίσως 20 ή 50 χρόνια. Αλλά θα πραγματοποιηθεί. […] Ακούγονται ακόμη οι φωνές του Ατατούρκ και του Βενιζέλου… Πρέπει να ενώσουμε τις δύο ακτές του Αιγαίου […] Θέλω ιδιαιτέρως να υπογραμμίσω την πίστη μου στην αναγκαιότητα πραγματοποιήσεως αυτής της ομοσπονδίας… Εάν είχα μαγική δύναμη θα έκανα το παν για την πραγματοποίηση της ομοσπονδίας και θα οδηγούσα πάραυτα τον λαό μας προς αυτήν την κατεύθυνση». (Από την συνέντευξη του Γ. Παπαδόπουλου στην τουρκική ημερήσια εφημερίδα «Milliyet», που δημοσιεύτηκε στις 25 Μαΐου 1971).

Ο Παπαδόπουλος ήταν ένθερμος θιασώτης του «ελληνοτουρκισμού» και της δημιουργίας μιας «ελληνοτουρκικής ομοσπονδίας», γράφει ο Σπύρος Σοφοκλέους στο Άρδην.

«Πνευματικά στελέχη της Χούντας ήταν οι: Δημήτριος Κιτσίκης, Γεώργιος Γεωργαλάς και Δημήτρης Τσάκωνας.

«Ο Δημήτριος Κιτσίκης προέβη σε συστηματοποίηση του «ανατολικού ιδεώδους» (δηλ. της «βυζαντινοθωμανικής συνύπαρξης»), χρησιμοποιώντας το ως πυρήνα του δημιουργηθέντος απ’ αυτόν (το ’64) «ελληνοτουρκισμού».Σύμφωνα με το ιδεολόγημα αυτό, Έλληνες και Τούρκοι συγκατοικούν και αλληλοεξαρτούνται από τον 11ο αιώνα, άρα επιβάλλεται η εγκαθίδρυση ενός «ελληνοτουρκικού πολιτικού συνόλου».Σύμφωνα δε με την προωθηθείσα απ’ τους άνωθεν αναφερόμενους γεωπολιτική αντίληψη της «ενδιάμεσης περιοχής», Έλληνες και Τούρκοι είναι φορείς του κοινού «ανατολικού» πολιτισμού, ο οποίος καλύπτει την «ενδιάμεση περιοχή», η οποία εξακτινώνεται απ’ την Ανατολική Μεσόγειο μέχρι το κέντρο της Ευρασίας.

«Οι αντιλήψεις αυτές διατυπώθηκαν σε επίσημο λόγο του Γεώργιου Γεωργαλά (υπεύθυνου προπαγάνδας της Χούντας και Υφυπουργού παρά τω Πρωθυπουργώ) ως εκπροσώπου της ελληνικής κυβερνήσεως (βλ. Δημήτριος Κιτσίκης, Ιστορία του Ελλητοτουρκικού χώρου, 1928-1973, εκδόσεις Εστία σελ. 309-310).

«Μετατρέποντας τα παραπάνω σε πολιτικές κατευθύνσεις και στρατηγική επίλυσης του Κυπριακού, μετά τις προσπάθειες που κατέβαλε το ’69-’70 για ανάπτυξη της ελληνοτουρκικής φιλίας, ο Παπαδόπουλος, στις 25/5/71, έδωσε συνέντευξη Τύπου στην Αθήνα μαζί με τον Μετίν Τοκέρ, γαμπρό του Ισμέτ Ινονού. Σύμφωνα δε με δηλώσεις του στη Μιλιέτ, στις 29/5/71, στις συνομιλίες του με τον γαμπρό του Ινονού ετέθη το θέμα της «ελληνοτουρκικής ομοσπονδίας», την οποία η Αθήνα αντιμετώπιζε θετικά, με δεδομένο την προηγούμενη βιώσιμη λύση του Κυπριακού Ζητήματος (την οποία δεν έθεσε ως αναγκαίο προηγούμενο) (βλ. στο ίδιο βιβλίο του Κιτσίκη).Αργότερα, στις 3-4 Ιουνίου 1971, οι Υπουργοί Εξωτερικών Ελλάδας και Τουρκίας Παλαμάς και Ολτσέυ συζήτησαν, στο περιθώριο της Συνόδου του ΝΑΤΟ στη Λισσαβόνα, την υλοποίηση αυτού του σχεδίου με «οριστική επίλυση» του Κυπριακού ζητήματος μέσω της δημιουργίας μιας «διζωνικής ομοσπονδίας» (όπως μαθαίνουμε από έρευνα του Ευάγγελου Κουφουδάκη, στο βιβλίο του Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις 1923-1987, σελ. 230).Στο δε συγκεκριμένο δημοσίευμα της Μιλιέτ, ο Παπαδόπουλος αναφέρει: «εγώ προσωπικά, πιστεύω ότι η ιστορία μάς οδηγεί προς μια ομοσπονδία της Τουρκίας με την Ελλάδα. Θα πραγματοποιηθεί σε ίσως 20 ή 50 χρόνια. Αλλά θα πραγματοποιηθεί».Πολύ απλά, ο Παπαδόπουλος θεωρούσε την ομοσπονδία στην Κύπρο ως πιλότο μιας αναπόφευκτης και ιστορικά επιβεβλημένης «ελληνοτουρκικής ομοσπονδίας» και εύρισκε σ’ αυτό σύμφωνο τον τότε πρόεδρο της Τουρκίας, Νιχάτ Ερίμ. Αν πράγματι η Χούντα ήθελε τη συμφωνία Τούμπα-Τσαγκλαγιαγκίλ, τότε γιατί απέσυρε τη Μεραρχία (Δεκέμβριος ’67); Αυτή η ενέργεια ήταν απολύτως σύμφωνη με τις πεποιθήσεις των «ελληνοτουρκιστών» καθώς και του Παπαδόπουλου, ο οποίος θεωρούσε ότι οι δύο παλιοί φίλοι –Ελλάδα και Τουρκία– δεν αξίζει να τσακώνονται για την Κύπρο.Εάν πράγματι η Χούντα στόχευε στην προώθηση της συμφωνίας, τότε θα κρατούσε εδώ στην Κύπρο τη Μεραρχία για να αναγκάσει τους Τούρκους να την αποδεχθούν.Η Άγκυρα όμως διαπίστωσε ότι δεν είχε να φοβηθεί τίποτε από την Ελλάδα σε τυχόν εισβολή της στην Κύπρο, αφού οι αξιώσεις της στα νησιά ήταν αποδεκτές, όπως αποδεκτά κάνει ο ελληνοτουρκισμός τον ρόλο και τις διεκδικήσεις της Άγκυρας σε Αιγαίο και Θράκη (οι οποίες είχαν ήδη εκδηλωθεί εδώ και καιρό).Η Τουρκία διαπίστωσε ότι η Ελλάδα δεν θα πολεμούσε για την Κύπρο τη στιγμή που την παρέδιδε εν καιρώ ειρήνης (όπως τελικά έγινε).Οι συζητήσεις περί Ομοσπονδίας επέτρεψαν στην ουσία την εισβολή, αφού απέκλειαν τυχόν ελληνική αντίδραση, η οποία και θα επέφερε καταστροφικό στρατιωτικό πλήγμα στην Τουρκία θάβοντας μια για πάντα τον τουρκικό επεκτατισμό.Η Κύπρος βλάφτηκε όχι απ’ την επιθυμία της Ελλάδος ν’ αναμειχθεί στην Κύπρο, αλλά απ’ την πρόθεσή της ν’ αποσυρθεί δια της επιβολής της διζωνικής ομοσπονδίας.Η Άγκυρα όμως κράτησε τη διζωνική ομοσπονδία ως διπλωματικό της κεκτημένο και εισέβαλε για να μας παρασύρει σε διάλογο επ’ αυτής (όπως φαίνεται από τις προτάσεις της στις συνομιλίες της Γενεύης το καλοκαίρι του ’74).Είναι η ίδια μέθοδος επίλυσης την οποία υιοθέτησαν και οι δημοκρατικές ηγεσίες Ελλάδος και Κύπρου. Μια λύση την οποία προώθησε κυρίως η Χούντα και ήταν πάντοτε ο στόχος της Άγκυρας».

                                                              ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ 

Ὁ Γεωργαλᾶς ἐπίστευε στὴν Δημοκρατία τῶν Ἀρίστων. Μὲ ἄλλα λόγια οἱ Ἄριστοι, Μεταξᾶς καὶ Παπαδόπουλος -σὲ ἀντίθεσι μὲ τοὺς ὀπαδούς τους, τὸν ἀμόρφωτο καὶ φανατισμένο λαό-  ἐπίστευαν στὴν ἑλληνοτουρκικὴ συνομοσπονδία.

Δημήτρης Κιτσίκης           3 Σεπτεμβρίου 2020 - Ἡμέρα τοῦ Ἀνδρέα Παπανδρέου

 

 

 

547 – Μόνον ἀδίστακτοι ὁπαδοὶ τοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ κάνουν -καὶ δικαίως- ἐπανάστασι

Καὶ οἱ πέντε ἐνεπνεύσθησαν ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ σκέψι. 

Θὰ ὑπάρξῃ ἄραγε κάποτε καὶ ἕκτος ἀκραιφνὴς Ἕλλην;

547 – Μόνον ἀδίστακτοι ὁπαδοὶ τοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ κάνουν -καὶ δικαίως- ἐπανάστασι

Ἡ κοινωνικὴ καὶ διεθνὴς πολιτικὴ εἶναι βασισμένη σὲ μία ἁπλῆ ἀλλὰ καὶ συνάμα τρομερὴ ἀλήθεια: στὴν πάλη τῶν τάξεων καὶ στὴν οἰκονομικὴ καὶ στρατιωτικὴ ἰσχύ. Ἡ ἠθικὴ χρησιμοποιεῖται ὡς παυσίπονο γιὰ νὰ κατευνάσῃ τὸν λαό.

Ὅταν ἠτοιμάζετο τὸ ἀποτυχὸν λόγῳ ἐσωτερικῆς προδοσίας πολιτικοστρατιωτικὸ πραξικόπημα ὑπὸ τὴν πολιτικὴ ἡγεσία τοῦ ἐθνικομπολσεβίκου Γεωργίου Γεωργαλᾶ ( βλέπε: Δημήτρης Κιτσίκης, «Τὸ ἄγνωστο βασιλικὸ πραξικόπημα τοῦ 1975-1977», Τρίτο Μάτι, τ.111, Μάρτιος 2003, σ.20-25) εἶχε κατατεθῆ εἰς ἔγκρισιν τῆς ἡγεσίας τοῦ πραξικοπήματος ἕνας κατάλογος τῶν ὀνομάτων ὅλων τῶν ἡγετῶν τῶν κομμάτων τῆς Ἑλλάδος τῆς ἐποχῆς ἐκείνης ποὺ θὰ ἐκτελοῦντο ἀμέσως τὴν νύκτα τοῦ πραξικοπήματος, χωρὶς δίκην, κατὰ τὸ λενινιστικὸ πρότυπο τῆς ἐκτελέσεως ἀπὸ τοὺς Μπολσεβίκους τῆς τσαρικῆς οἰκογενείας.

Ὁ ἐθνικομπολσεβῖκος Γεώργιος Γεωργαλᾶς, πρώην μέλος τοῦ ΚΚΕ,  ἐθεώρη ἀπαραίτητο γιὰ νὰ μὴν δυνηθῇ ἡ ἐπανάστασις νὰ πισωγυρίσῃ νὰ ἀποκοποῦν ἀμέσως τὴν ἴδια νύκτα τοῦ πραξικοπήματος, χωρὶς δίκη, ὅλες οἱ κεφαλὲς τῆς Λερναίας Ὕδρας τοῦ κοινοβουλευτισμοῦ διὰ τυφεκισμοῦ. Εἷς  ἐκ τῶν ἡγετῶν τῆς ἐπαναστατικῆς ὁμάδος ποὺ ἦτο κομμουνιστής, ἐπρότεινε νὰ ἐξαιρεθῇ τῆς ἐκτελέσεως ὁ τότε γενικὸς γραμματεὺς τοῦ ΚΚΕ, Χαρίλαος Φλωράκης, κάτι ὅμω  ποὺ ἀπερρίφθη ἀπὸ τὸν Γεωργαλᾶ.

Τὸ ἄνω παράδειγμα εἶναι ἐνδεικτικὸ ὅτι εἶναι ἀδύνατον μία πολιτοστρατιωτικὴ ἐπανάστασις νὰ ἐπιτύχῃ ἐὰν στερηθῆ ἀποφασιστικότητος ὅπως ὑπῆρξε ἡ μπολσεβικικὴ ἐπανάστασις τῶν Λένιν, Στάλιν καὶ Μάο.

Σήμερα ἡ Ἑλλὰς ὡς ἀστικὸ κράτος, εὑρίσκεται στὰ πρόθυρα πλήρους καταρρεύσεως.Οἱ ἐξαγγελίες τοῦ πρωθυπουργοῦ της ὅτι δύναται νὰ κλείσῃ τὰ σύνορα καὶ νὰ ἀποτρέψῃ τὴν εἰσβολὴ τῶν μεταναστῶν ἀπὸ ξηρᾶς καὶ θαλάσσης προκαλεῖ μόνον θυμηδία.

Ὁ Λένιν ἐχρειάσθη νὰ νικήσῃ διὰ τῶν ὅπλων (μὲ τὴν ἀρωγὴ τοῦ Τρότσκι) ὁλόκληρη τὴν ἀστικὴ Εὐρώπη, τὸ 1917-1921, ποὺ εἶχε περικυκλώσει, μὲ τὴν βοήθεια τῶν ἐσωτερικῶν συμμάχων της τὸ νεοσύστατο κουτσουρεμένο κράτος του καὶ ἀργότερα ὁ Στάλιν, μετὰ τὸν δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, νὰ ἀμυνθῇ κατὰ τῆς καπιταλιστικῆς Εὐρώπης, μὲ σιδηροῦν τεῖχος ἀπὸ τὸ ὁποῖο δὲν ἠδύνατο νὰ περάση κουνούπι, μὲ νάρκες, στρατὸ καὶ πολεμικὲς κατασκευές ποὺ ὅποιος ἀπεπειρᾶτο νὰ διασχίσῃ ἐκτελεῖτο ἐπὶ τόπου διὰ πυροβόλου καὶ ἀνατινάξεως. 

Συγκεκριμένα, εἶχα  ἐπισκεφθῆ τὸ 1952, ἀπὸ αὐστριακῆς πλευρᾶς στὴν πολίχνη Mörbisch (τότε 2.300 κατοίκων), τὰ σύνορα μὲ τὴν κομμουνιστικὴ Οὑγγαρία καὶ ὅποιος ἐτόλμη νὰ τὰ διασχίσῃ ἀνετινάζετο ἀμέσως ἀπὸ τὶς νάρκες ἤ ἐσκοτώνετο ἀπὸ τοὺς στρατιωτικοὺς τὴν ἀντίπερας ὄχθης.

Παραθέτω παρακάτω τέσσερις συνδέσμους σχετικὰ μὲ τὸ σημερινὸ τρυπητήρι ποὺ ὀνομάζεται καταχρηστικῶς σύνορο τοῦ Ἕβρου. Μόλις χθὲς μετανάστες  κατέφθασαν ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολι μὲ ταξὶ καὶ κατόπιν διέσχισαν κολυμπῶντας τὸν Ἕβρο ἀνενόχλητοι. Ἄλλος κατέφθασε ἀπὸ τὸ Ἀφγανιστὰν μέσῳ Ἰρὰν καὶ Τουρκίας καὶ ἐπλήρωσε τὸν διακινητή του ὀκτὼ χιλιάδες εὐρά, καὶ ὁ Θεὸς μόνον γνωρίζει ποὺ τὰ εὑρῆκε. 

Σήμερα ἡ ἑλληνικὴ τηλεόρασις ἔδειξε πολυπληθῆ οἰκογένεια ἀπὸ τὸ Ἀφγανιστὰν ποὺ ἀφοῦ διέσχισε τὸν Ἔβρο μὲ βάρκα, ἐνεκατεστάθη σὲ παράπλευρο ἑλληνικὸ παρεκκλῆσι ὅπου ἐδέχθη νὰ δώσῃ συνέντευξι σὲ ἕλληνα δημοσιογράφο. 

Κατὰ τὰ ἄλλα ὁ ὑπουργὸς Ἀσφαλείας Χρυσοχοείδης εὑρίσκεται ἐπὶ τόπου ὅπου καὶ μᾶς ἐμπαίζει δηλώνοντας ὅτι τὰ σύνορα τοῦ Ἔβρου εἶναι σιδηρόφρακτα (δηλαδὴ ἐὰν μᾶς τὸ ἐπιτρέψῃ τὸ ἀφεντικό μας στὶς Βρυξέλλες, κάτι ποὺ δὲν τὸ ἐπιτρέπει μὲ τίποτα):

https://www.newsbeast.gr/politiki/arthro/6067353/chrysocho-dis-i-ellada-echei-synora-i-eyropi-echei-synora-kai-ta-synora-oi-ellines-ta-fylame?utm_medium=onesignal&utm_source=notification&utm_campaign=alert&utm_content=post

https://www.documentonews.gr/article/ebros-stelnoyn-akoma-kai-tethwrakismena-toy-stratoy-kata-twn-prosfygwn-exoplismena-kai-me-dakrygona-photos

https://www.documentonews.gr/article/ebros-stelnoyn-akoma-kai-tethwrakismena-toy-stratoy-kata-twn-prosfygwn-exoplismena-kai-me-dakrygona-photos

https://fonirodopis.gr/press/93264/metanastes-fthanoun-me-taxi-ston-evro-kai-pernane-anenohlitoi-stin-ellada/

Δημήτρης Κιτσίκης                   29 Φεβρουαρίου 2020

457 – Τὸ μῖσος συρρικνώνει: φασίστας καὶ κομμούνι ἤ en attendant Godot-Panos

Κομμουνιστικὸς πλατωνικὸς ἀριστοκρατισμὸς τοῦ Μαγιακόφσκι : Ὁ μικροαστὸς κοριός

457 – Τὸ μῖσος συρρικνώνει: φασίστας καὶ κομμούνι ἤ en attendant Godot-Panos

Ὕβρις καὶ μῖσος εἶναι τὰ χαρακτηρηστικὰ τοῦ κοινοῦ ἀνθρώπου. Τὸ ἔγκλημα ὅμως εἶναι χαρακτηριστικὸ τοῦ κάθε ἀνθρώπου ὅταν δρᾷ. Ὁ ὑπαρκτὸς κομμουνισμὸς ὅπως ὁ ὑπαρκτὸς φασισμὸς ἦσαν καὶ εἶναι  ὑποχρεωτικὰ καὶ ἐξ ἴσου ἐγκληματικοί. 'Εν καιρῷ εἰρήνης ὁ Χίτλερ ἐσκότωσε περὶ τὰ 8 ἑκατομμύρια, ὁ Στάλιν περὶ τὰ 20 ἑκατομμύρια καὶ ὁ Μάο περὶ τὰ 60 ἑκατομμύρια. Ποία ἡ διαφορά; Αὐτὴ ποὺ πάντα ὑπῆρχε μεταξὺ τοῦ ἰταλοῦ μοναχοῦ Σαβοναρόλα καὶ τοῦ τοκογλύφου τοῦ πάπα: τὸ χρῆμα.

Ὁ κομμουνιστής, ὅπως καὶ ὁ χριστιανός (καὶ ὄχι μόνον οἱ σταυροφόροι ἀλλὰ καὶ οἱ Ὀρθόδοξοι), σκοτώνει μὲν ἀλλὰ ἀπεχθάνεται τὸ χρῆμα διότι εἶναι ἀριστοκρατικὸς καὶ πλατωνικὸς στὸ πνεῦμα (Γι αὐτὸ καὶ ὁ Γεώργιος Γεωργαλᾶς ἀπὸ κομμουνιστὴς τοῦ ΚΚΕ ἔγινε πλατωνικός, ὅπως καὶ ἡ πλατωνικὴ κομμουνίστρια Ἔλλη Παππᾶ-Μπελογιάννη) . Ἀριστοκράτης ὅπως καὶ ὁ ἅγιος. Οἱ βίοι ἁγίων παρουσιάζουν ὅλους ἀνεξαιρέτως τοὺς ἁγίους ὡς ἀριστοκράτες. Καὶ στὸν κομμουνισμό, οἱ μὲν ἡγέτες εἶχαν πάντα κάτι τὸ ἀριστοκρατικό (ὅπως ἡ κολωνακιώτικη οἰκογένειά μου), οἱ δὲ ἐργάτες κομμουνιστές (καὶ ὄχι τὸ λούμπεν προλεταριᾶτο) ἦσαν τῶν μεταλλουργῶν, δηλαδὴ τῆς ἀριστοκρατίας τῆς ἐργατικῆς τάξεως ποὺ εἶχαν μόνον τὰ μπράτσα τους γιὰ περιουσία. (Τὴν πρώτη μου κόρη, Τατιάνα, στὸ Παρίσι, τὸ 1960, ἐπέλεξα νὰ γεννηθῆ στὴν κομμουνιστικὴ κλινικὴ τῆς CGT τοῦ ΚΚΓ τῶν μεταλλουργῶν, μὲ τὴν σοβιετικὴ ἐπαναστατικὴ τότε μέθοδο τοῦ  ἀνωδύνου τοκετοῦ, καὶ τὴν ἐπωνόμασα «μικρὴ μεταλλουργό»).

Ὁ φασιστής, ὡς μικροαστός, εἶναι ἄρρηκτα συνδεδεμένος μὲ τὸ χρῆμα καὶ ἐξομολογεῖται στὸν παπᾶ, ἐπαναλαμβάνοντας τὸ «ἀποτάσσομαι τῷ σατανᾷ-χρῆμα», ἀλλὰ ὡς γεννημένος τοκογλύφος (γι αὐτὸ καὶ μεταθέτει στὸν ἑβραῖο τὸ ἰδικό του ἁμάρτημα καὶ ὑποβιβάζει τὸν ἀριστοκράτη κομμουνιστὴ γιὰ νὰ ἀπαλλαγῇ ἀπὸ αὐτὸ τὸ ἁμάρτημα) ῥέπει πρὸς τὸν μαυραγοριτισμὸ τῆς Κατοχῆς τοῦ «βᾶστα Ῥόμμελ» καὶ τῆς ἐθνικοφροσύνης (ὡς ἀντίθεσις τοῦ ἐθνικισμοῦ).

Ὅμως, ἡ ἀγάπη ἐπεκτείνει καὶ λύνει τὴν ἀντίθεσι: μὲ τὴν σύνθεσι κομμουνισμοῦ-φασισμοῦ στὴν ἰδεολογία τοῦ ἐθνικομπολσεβικισμοῦ. Καὶ τὸ λούμπεν προλεταριᾶτο  στὸ ὁποῖο ὁ Χίτλερ, στὰ νειᾶτα του, στοὺς δρόμους τῆς Βιέννης ἐφοβεῖτο νὰ βυθισθῇ καὶ στὸ ὁποῖο ἀνήκουν σήμερα οἱ λαθρομετανάστες ποὺς ἀγκαλιάζονται ἀπὸ τὸ ΚΚΕ, τείνει, μὲ τὴν φασιστικοποίησι τοῦ πλανήτου νὰ πραγματώσῃ τὴν σύνθεσι αὐτή, μὲ τσεκούρι καὶ αἷμα φυσικά.

Δημήτρης Κιτσίκης         18 Νοεμβρίου 2018

313 - Ἡ ἀποτυχία ἐπανόδου τοῦ Βασιλέως Κωνσταντίνου στὸν θρόνο του τὸ 1977

His Royal Majesty

King Constantine of Greece,

The Royal Offices,

65, Grosvenor Street # 6,

London, W1X 9DB - England                                                           21 Μαρτίου 2003

Μεγαλειότατε,

            Θὰ σᾶς παρακαλέσω νὰ προσέξετε τὀ ἄρθρο τοῦ ἐσωκλείστου τεύχους 27 τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς, στὶς σελίδες 21-22 περὶ παλαιοημερολογιτισμοῦ καὶ νὰ ξαναδιαβάσετε τὸ προηγούμενο τεῦχος 26 ποὺ σᾶς ἔστειλα τέλη Ἰανουαρίου, στὴν σελίδα 2, πάλι περὶ παλαιοημερολογιτισμοῦ. Ἤδη, ἀπὸ τὸ πρῶτο τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ μου, Φθινοπώρου 1996 (βλ. στό διαδίκτυο, στὴν διεύθυνση, http:/members.rogers.com/dimitri-kitsikis) εἶχα δηλώσει, ὅτι συνεχίζω νὰ εἶμαι "πιστὸς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ποὺ ἀκολουθεῖ τὸ νέο ἡμερολόγιο" καὶ σήμερα ἀκόμη εἶμαι φίλος τοῦ Μακαριωτάτου Χριστοδούλου, ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν.

            Μεγαλειότατε, γνωρίζετε ὅτι "ἀπὸ καταβολῆς κόσμου" προσπαθῶ ὡς πανεπιστημιακὸς διδάσκαλος νὰ προπαγανδίζω παντοῦ καὶ πάντα, μέσῳ τῶν βιβλίων μου καὶ τῆς διδασκαλίας μου, τὴν ἐπάνοδο τοῦ μοναρχικοῦ πολιτεύματος στὴν χώρα μας. Ἡ ἐπιστροφή σας ἤ ἑνὸς υἱοῦ σας,  στὸν θρόνο τῆς Ἑλλάδος, θὰ διευκολυνθῆ πολὺ

ἐὰν ἐπιλέξετε κάποιο ὅραμα. Στὸ Βυζάντιο ἡ μοναρχία ἐδυναμώθη αἰσθητὰ μὲ τὴν συμβολή της στὴν ἐπάνοδο τῶν εἰκόνων. Ὑπῆρξε τραγικὸ λάθος ἡ ἀπόφαση τοῦ 1923 ἀλλαγῆς τοῦ πατρίου ἡμερολογίου καὶ εἶμαι, ὡς εἰδικός, ἀπολύτως πεπεισμένος ὅτι θὰ ἐπανέλθουμε στὴν ἡμερολογιακὴ παράδοσή μας (βλ. τὸ ἐσώκλειστο βιβλίο μου περὶ Old Calendarists). Ὅποιος τολμήση νὰ προχωρήση στὴν θαρραλέα αὐτὴ ἀπόφαση, θὰ ἐπωφεληθῆ πλήρως. Αὐτὸς δύναται νὰ εἶναι ἡ Μόσχα, μετὰ τὴν πιθανὴ ἐπάνοδο τοῦ μοναρχικοῦ θεσμοῦ στὴν Ρωσία. Προσωπικὰ θὰ προτιμοῦσα νὰ εἶναι ἡ ἑλληνικὴ βασιλικὴ οἰκογένεια. Σκεφτεῖτε το.

            Ἐσωκλείω καὶ φωτοτυπία ἄρθρου μου στὸ τεῦχος 111, Μαρτίου 2003, τοῦ περιοδικοῦ Τρίτο Μάτι,ποὺ κυκλοφορεῖ αὐτὸν τὸν μῆνα στὴν Ἑλλάδα καὶ ποὺ σᾶς ἀφορᾶ.

Μὲ πλήρη ἀφοσίωση καὶ ἀγάπη,

 Δημήτρης Ν. Κιτσίκης

  Καθηγητὴς Ἱστορίας Διεθνῶν Σχέσεων

  Τακτικὸ μέλος τῆς Καναδικῆς Ἀκαδημίας

313 - Ἡ ἀποτυχία ἐπανόδου τοῦ Βασιλέως Κωνσταντίνου στὸν θρόνο του τὸ 1977

(Τὸ παρακάτω κείμενο εἶναι ἀπόσπασμα ἄρθρου μου ποὺ ἐδημοσιεύθη στὸ περιοδικὸ Τρίτο Μάτι, μὲ τίτλο "Τὸ ἄγνωστο βασιλικὸ πραξικόπημα τοῦ 1975-1977", τεῦχος 111, Μάρτιος 2003)

Τὸ 1979, ὁ λαμπρὸς Αἰγυπτιώτης διανοούμενος Γεώργιος Γεωργαλᾶς,  ὑφυπουργὸς παρὰ τῷ Πρωθυπουργῷ τὸ 1970-1971 καὶ κατόπιν ὑφυπουργὸς Ἐσωτερικῶν-Διοικητὴς Κρήτης τὸ 1971-1973, ἐδημοσίευσε στὶς Ἐκδόσεις Ἐλεύθερη Σκέψις, μὲ τίτλο Ἑλληνικὸ Μανιφέστο, ἕνα περίεργο βιβλίο, ἀποτέλεσμα κάποιας συλλογικῆς σκέψεως !             Τὸ Ἑλληνικὸ Μανιφέστο περιεῖχε τὴν ἑξῆς εἰσαγωγή : "Στὴν περίοδο 1975-76, συγκροτήθηκε μία "ὁμάδα ἐργασίας", ποὺ μελέτησε συστηματικά, σὲ ὅλες του τὶς λεπτομέρειες, τὸ Ἑλληνικὸ Πρόβλημα καὶ ἐπεξεργάσθηκε τὶς λύσεις ποὺ κατὰ τὴν γνώμη της μποροῦν νὰ ὁδηγήσουν στὴν Ἐθνικὴ Ἀναγέννησι. Στὴν ὁμάδα μετεῖχαν εἰδικοὶ ὅλων τῶν τομέων. Ἀνάμεσά τους, τέσσερις οἰκονομολόγοι, τρεῖς ἰατροί, δύο δημοσιογράφοι, δύο νομικοί, ἕνας συνδικαλιστής, δύο ἐκπαιδευτικοί (ὁ ἕνας ἀνώτατος), δύο εἰδικοὶ γιὰ τὰ ἀγροτικὰ θέματα, δύο διπλωμάτες, τέσσερις καθηγηταὶ ἀνωτάτης παιδείας, ἕνας θεολόγος, ἀπόστρατοι ἀξιωματικοὶ τῶν Ε.Δ. καὶ τῶν  Σ.Α. καὶ ἄλλοι. Ἀπὸ τὰ μέλη τῆς ὁμάδος τέσσερις ἦσαν καθηγηταὶ πανεπιστημίου, πέντε εἶχαν διατελέσει ὑπουργοί (ἕνας τῆς 8ετίας Καραμανλῆ, τρεῖς τῆς 7ετίας καὶ ἕνας τοῦ κ. Μαρκεζίνη), ἄλλοι εἶχαν καταλάβει ἀνώτατες θέσεις ἤ ἀσκήσει ὑπεύθυνα λειτουργήματα. Ἡ ὁμάδα ἐργάσθηκε ἐπὶ δύο χρόνια, μὲ τρόπο δημοκρατικὸ καὶ συλλογικό. Ἕνα μέλος της ἀνελάμβανε νὰ εἰσηγηθῆ τὸ συγκεκριμένο θέμα, ἐπακολουθοῦσε γενικὴ συζήτησις καὶ κρητική, κάποτε γινόταν καὶ δεύτερη ἤ καὶ τρίτη εἰσήγησις ἀπὸ ἄλλα μέλη καὶ τελικὰ φθάναμε στὴν διατύπωσι τῶν συμπερασμάτων ποὺ καὶ πάλι ὑποβάλλονταν σὲ κριτικὴ καὶ συζήτησι. Ἡ ὁμάδα μοῦ ἔκανε τὴν τιμὴ νὰ μοῦ ἀναθέση νὰ προεδρεύω τῶν ἐργασιῶν της καὶ νὰ κάνω τὴν τελικὴ ἐπεξεργασία καὶ διατύπωσι τῶν κειμένων". Βασικὸ μέλος τῆς ὁμάδος ὑπῆρξε ὁ Δημήτρης Κιτσίκης, «ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν» τῆς σκιώδους Κυβερνήσεως Γεωργαλᾶ ποὺ θὰ ἀνελάμβανε νὰ πραγματοποιήσῃ αὐτὸ τὸ πρόγραμμα.

           

Γιὰ τὸ πολιτειακό, τὸ Μανιφέστο, ἐδήλωνε : "Πεποίθησίς μας εἶναι ὅτι ὁ ἑλληνικὸς λαὸς δὲν ἀπεφάνθη ποτὲ πραγματικὰ ἐλεύθερος, ἤρεμος καὶ ἀνεπηρέαστος γιὰ τὸ πολίτευμα τῆς χώρας του. Κατὰ τὴν γνώμη μας, ὅλα τὰ κατὰ καιροὺς δημοψηφίσματα ὑπῆρξαν οὐσιαστικῶς νόθα μὲ προκαθορισμένο ἀποτέλεσμα. Οἱ ἑκάστοτε κυβερνῶντες ἔκοβαν καὶ ἔρραβαν τὸ πολίτευμα καὶ τὸ σύνταγμα αὐτοῦ τοῦ τόπου στὰ προσωπικά τους μέτρα...Γι' αὐτοὺς τοὺ λόγους θεωροῦμε τὸ ὅλο θέμα τῆς δομῆς τῆς Πολιτείας μας σὰν ἐκκρεμές. Καὶ σκοπός μας εἶναι μὲ νόμιμα μέσα νὰ παράσχουμε κάποτε στὸν ἑλληνικὸ λαὸ τὴν δυνατότητα, γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία του, νὰ ἀποφανθῆ ἤρεμος καὶ ἐλεύθερος γι' αὐτὸ τὸ ζωτικὸ ζήτημα".

Στὶς 16 Ἰουνίου 1977, ἡ ἀθηναϊκὴ ἀπογευματικὴ ἐφημερίδα τοῦ συγκροτήματος Λαμπράκη, Τὰ Νέα, μόλις 2½ χρόνια μετὰ τὸ ἀποτυχὸν ἰωαννιδικὸ πραξικόπημα τῆς "πυτζάμας", τοῦ Φεβρουαρίου τοῦ 1975 (τοῦ μόνου γνωστοῦ ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ κοινὴ γνώμη),  ἐτιτλοφόρει τὴν πρώτη της σελίδα, μὲ ἕνα ἐντυπωσιακὸ κείμενο : "'Επερώτηση στὴ Βουλὴ ἀποκαλύπτει : Συνωμοσία γιὰ ἐπάνοδο χούντας καὶ Κωνσταντίνου ! Θὰ δολοφονοῦσαν τοὺς Κ. Καραμανλῆ, Γ. Μαῦρο καὶ ἄλλους. Θὰ φυγάδευαν τὸν Δημ. Ἰωαννίδη. Ὁ κ. Ἀβέρωφ :"Ἔχουν γνῶσιν οἱ φύλακες". Μὲ τὸν ἴδιο πρωτοσέλιδο τίτλο εἶχε κυκλοφορήσει τὴν ἰδία ἡμέρα καὶ Τὸ Βῆμα. Σημειώνουμε πὼς τὸ ἄγνωστο αὐτὸ μέχρι σήμερα πραξικόπημα, ποὺ δὲν εἶχε σχέσει μὲ τὴν γνωστὴ συνωμοσία τῆς "πυτζάμας", ἔμεινε ἄγνωστο διότι ὑποβαθμίσθηκε ἀπὸ τοὺς τότε ὑπουργοὺς Ἐθνικῆς Ἀμύνης Ἀβέρωφ καὶ Δημοσίας Τάξεως Σταμάτης.

           

Ὁ καταγγέλλων, μὲ ἐπερώτησή του πρὸς τὸν πρωθυπουργὸ Κ. Καραμανλῆ καὶ τὸν ὑπουργὸ Ἐθνικῆς Ἀμύνης Εὐάγγ. Ἀβέρωφ, ἦταν ὁ Κρητικὸς βουλευτὴς τῆς ΕΔΗΚ, Κώστας Μπαντουβᾶς, ἐνῷ ὁ Ἀβέρωφ δὲν ἠθέλησε νὰ δώση ἔκταση στὸ θέμα δηλώνοντας ὅτι ἐγνώριζε τὴν ὑπόθεση ἀλλὰ ὅτι κίνδυνος δὲν ὑπῆρχε διότι ἐπρόκειτο περὶ "σταγονιδίων". Πράγματι τὸ κίνημα Γεωργαλᾶ εἶχε προδοθῆ έκ τῶν ἔσω καὶ ὁ Ἀβέρωφ εἶχε ἐνημερωθῆ ἀλλὰ ἠθέλησε νὰ καλύψη τὸν βασιλέα καὶ γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ὑποβάθμισε τὸ γεγονός. Τὰ Νέα  ὅμως παρατηροῦσαν ὅτι "Κατὰ τὴν [προτεραία] λεγομένη συνωμοσία τῆς πυτζάμας [τοῦ Φεβρουαρίου 1975] διώχτηκε μόνον μικρὸς ἀριθμὸς ἀξιωματικῶν ποὺ ἦταν πιστοὶ στὸν Ἰωαννίδη. Συνέβη ὅμως κάτι περίεργο : Ὅτι ἀπομακρύνθηκαν ἀπὸ τὸν Στρατὸ ἀξιωματικοὶ ποὺ εἶχαν συμβάλλει στὴν ἀποκάλυψη τοῦ δικτύου τῶν συνωμοτῶν". Ἐκείνη τὴν ἐποχὴ ὁ Γεωργαλᾶς ἦταν ἰωαννιδικὸς καὶ ἐξεφράζετο ἔντονα κατὰ τοῦ Γ. Παπαδοπούλου.

           

Ὁ Μπαντουβᾶς ἔλεγε πὼς τὸ καταγγελλόμενο κίνημα εἶχε δύο σκέλη : "Τὸ πολιτικό μὲ ὐπεύθυνον τὸν Γεωργαλᾶ, μέχρι τῆς συλλήψεώς του, ὁπότε ἀνέλαβε ὁ [Μᾶνος] Μάρκογλου". Ὁ πρώην καθηγητὴς τῆς Παντείου Ἐμμανουὴλ Μάρκογλου, ἀντιπρόσωπος τῆς American Life Insurance στὴν Ἑλλάδα, ἦταν ὁ κουμπάρος τοῦ Ἀνδρέα Παπανδρέου, ὁ ὁποῖος τὸν εἶχε παντρέψει στὴν Ἀμερική. Τὸ δεύτερο σκέλος : "Τὸ στρατιωτικόν, μὲ ὑπεύθυνον τὸν ἀντιστράτηγον Κωστάκη, τότε ὑπαρχηγὸν Ἀρχηγείου Στρατοῦ, ὁ ὁποῖος μετὰ τὴν ἀποκάλυψη τῆς συνωμοσίας, ἀνέλαβε τὴν διοίκηση τοῦ Β' Σώματος Στρατοῦ...Καὶ ἐπίσης τοὺς... [Γεώργιο] Βασιλόπουλο, ὑποστράτηγο ἐ.ἀ. Χωροφυλακῆς". Ὁ Βασιλόπουλος ἦτο δεδηλωμένος βασιλικὸς καὶ τὰ στελέχη τοῦ κινήματος ἔδιδαν ὅρκο ἐνώπιον του νὰ παραμείνουν πιστοὶ στοὺς στόχους τοῦ κινήματος. Σύνδεσμος μεταξὺ τοῦ πολιτικοῦ καὶ τοῦ στρατιωτικοῦ σκέλους ἦταν ὁ τότε συνταγματάρχης Νῖκος Πανταζῆς, ὁ ὁποῖος καὶ ἐκατηγορήθη ἀργότερα ἀπὸ μέλη τοῦ κινήματος ὅτι ἦτο αὐτὸς ποὺ τὸ εἶχε προδώσει. Πολὺ σημαντικὸ στοιχεῖο ἦταν καὶ ὁ πρώην νομάρχης Γεώργιος Κυριακᾶκος,  καθηγητὴς θεολόγος Μέσης Ἐκπαιδεύσεως, "ὑπουργὸς Ἐσωτερικῶν"  τῆς σκιώδους  κυβερνήσεως ὅταν θὰ ἀνελάμβανε ὁ Γεωργαλᾶς καὶ ὁ ἐκδότης τῆς ἐφημερίδος Στόχος, Γεώργιος Καψάλης, "ὑπουργὸς Δημοσίας Τάξεως".

           

Ὁ Μπαντουβᾶς ἐσυνέχιζε τὴν ἐπερώτησή του ὡς ἑξῆς : "Ἐπεδιώχθη ἐπαφὴ μὲ τὸν τ. βασιλέα, ὁ ὁποῖος ἐπεφυλάχθη μὲν ἀρχικά, δὲν ἐγνώσθη ὅμως ἡ τελική του θέση... Τὸ κίνημα θὰ ἐπραγματοποιεῖτο ἀρχὲς τοῦ ἔτους [1977] ἀλλὰ ἀνεβλήθη ἐπὶ ἑξάμηνον, μετὰ τὴν σύλληψη τοῦ Γεωργαλᾶ. 'Επροβλέπετο δολοφονία Καραμανλῆ, Μαύρου κλπ. καθὼς καὶ τῶν Παπαδοπούλου καὶ  Ἰωαννίδη. Ἦσαν πολλοὶ οἱ μυημένοι ἀπὸ τὴν ἀστυνομία, μὲ σύνδεσμο τὸν [πρώην γενικὸ ἀστυνομικὸ διευθυντὴ] Ντόντο, ἀπὸ τὴν Ἀεροπορία καὶ τὸ Ναυτικό. Κατὰ τοὺς ἰσχυρισμοὺς τῶν ἀποκαλυφθέντων συνωμοτῶν, ἐγνώριζε τὴν κίνηση καὶ ὁ κ. Ἀβέρωφ [ὡς καὶ ὁ ὑπουργὸς Δημοσίας Τάξεως κ. Σταμάτης], ἐμελετᾶτο δὲ ἡ πιθανότης χρησιμοποιήσεώς του. Ἐδόθη στὴν Κυβέρνηση σχέδιον τῆς καταστάσεως δολοφονιῶν καὶ κατάσταση μεμυημένων στὸ κίνημα. Πάντως, ἡ ἀποκάλυψη τῆς συνωμοσίας καὶ ἡ ἐνημέρωση τοῦ Πρωθυπουργοῦ, δὲν προῆλθε ἀπὸ τὸν κ. Ἀβέρωφ".

           

Ἤδη ἀπὸ τὰ τέλη τοῦ προηγουμένου ἔτους (1976) ὁ Μπαντουβᾶς μὲ ἀλλεπάληλες δηλώσεις προσπαθοῦσε νὰ εὐαισθητοποιήση τὴν κοινὴ γνώμη γιὰ τὴν σοβαρότητα τῆς "κινήσεως Γεωργαλᾶ", ἀλλὰ, ὅπως ἔγραφαν οὶ ἐφημερίδες στὶς 2 Δεκεμβρίου 1976, "κατὰ τὴν τελευταίαν συζήτησιν εὶς τὴν Βουλήν, εἰς ἐπίπεδον ἀρχηγῶν κομμάτων, ὁ πρόεδρος τῆς κυβερνήσεως κ. Κων. Καραμανλῆς, ἐπέκρινε τὸν βουλευτὴν Ἡρακλείου τῆς ΕΔΗΚ κ. Κων. Μπαντουβᾶν, ἐπειδὴ ἐπιδιώκει διὰ παντὸς τρόπου τὴν δημοσιότητα καὶ τοῦ συνέστησε νὰ παύση νὰ ἀκολουθῆ αὐτὴν τὴν τακτικήν". Παρὰ ταῦτα, ἡ Ἐλευθεροτυπία, στὶς 29 Νοεμβρίου 1976, ἐτιτλοφόρει ἄρθρο της μὲ φωτογραφία τοῦ ὑπασπιστοῦ καὶ γραμματέως τοῦ Βασιλέως Μάκη Ἀρναούτη :"Βασιλοχουντικοὶ ἐπιχειροῦν νὰ διεισδύσουν στὸ στράτευμα", μὲ στόχο τὴν ἐπιστροφὴ στὸ θρόνο τοῦ Κωνσταντίνου.

           

Καθοριστικὴ γιὰ τὴν ἀνακάλυψη τῆς κινήσεως ὑπῆρξε ἡ σύλληψη τοῦ Γεωργαλᾶ στὶς 19 Δεκεμβρίου 1976 γιὰ "ἠθικὴ αὐτουργία εἰς τὰ ἐπεισόδια τὰ ὁποῖα εἶχαν γίνει κατὰ τὴν κηδεία τοῦ [δολοφονηθέντος] ἀστυνόμου Μάλλιου". Ὁ Γεωργαλᾶς ἀπηλευθερώθη στὶς 10 Ἰανουαρίου 1977, ἀλλὰ στὶς 31 Δεκεμβρίου 1976, ἡ Καθημερινὴ παρατηροῦσε τὰ ἑξῆς σημαντικά : "Δὲν ἔγινε γνωστὴ ἡ ὑπόθεση γιὰ τὴν ὁποία ἀνεκρίθη ὁ Γεωργαλᾶς. Πιστεύεται ὅτι πρόκειται γιὰ ἐξαιρετικὰ σοβαρὸ θέμα, ἄν κρίνη κανεὶς ἀπὸ... τὴν ἄκρα μυστικότητα ποὺ κρατοῦν οἱ ἀξιωματικοὶ τῆς Ἀσφαλείας Προαστίων...Κατόπιν αὐτοῦ γεννᾶται τὸ ἐρώτημα : Ποία μπορεῖ νὰ εἶναι αὐτὴ ἡ τόσο σοβαρὴ ὑπόθεση, ποὺ ἀπασχολεῖ τὴν Ἀσφάλεια Προαστίων ;.. πρόκειται γιὰ σοβαρὴ ἀντιδημοκρατικὴ δράση τοῦ Γεωργαλᾶ, ποὺ τώρα μόλις ἀποκαλύφθηκε ἤ πρόκειται γιὰ τὴν ἐξιχνίαση τῆς δολοφονίας τοῦ Γουέλτς;".

           

Ὁ μακαρίτης σήμερα Γιῶργος Καψάλης, ἀπὸ τοὺς βασικώτερους "ὑπουργοὺς" τῆς σκιώδους κυβερνήσεως  τῆς κινήσεως Γεωργαλᾶ τοῦ 1976, ἀπεφάσισε νὰ ἀποκαλύψη στὴν ἐφημερίδα του Στόχος, τὸ 1993 καὶ τὸ 1997-1998, ἐλάχιστα στοιχεῖα τοῦ ἀποτυχόντος πραξικοπήματος, χρησιμοποιώντας μάλιστα συνωμοτικὸ ψευδώνυμο τοῦ Γεωργαλᾶ γιὰ νὰ τὸν ἀναφέρη, τὸ Οὐρβανός. Ἔτσι στὶς 7 Μαΐου 1997, ἐτιτλοφόρει τὴν πρώτη σελίδα τῆς ἐφημερίδος του : "Ἀπὸ πρῶτο χέρι, μόνο στὸν Στόχο. Τὰ ἄκρως ἀπόρρητα τοῦ πραξικοπήματος ποὺ κρύβει ὁ Καραμανλῆς".

Κατ' ἀρχὰς πρέπει νὰ ἐπισημανθῆ ὅτι σὲ πλήρη ἀντίθεση μὲ τὴν γνώμη ποὺ ἔχει εὐρέως ἐπικρατήσει στὸ κοινό, ὁ μεγάλος ἐχθρὸς τὴς βασιλικῆς οἰκογενείας ὡς ἀχάριστος καὶ καταστροφεύς της, ἦταν ὁ Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς ὁ πρεσβύτερος καὶ ὄχι ἡ οἰκογένεια Παπανδρέου. Ἡ ἀπέχθεια τοῦ Βασιλέως γιὰ τὸ ὄνομα Καραμανλῆς, μεταβιβάζεται αὐτομάτως στὸν ἀνηψιό του, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ τελευταῖος δὲν εἶχε τὴν συμπάθεια τοῦ πρεσβυτέρου συνονόματός του, ὅπως ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὴν διαθήκη του τὴν στιγμὴ τοῦ θανάτου του, στὴν Ἀθήνα, στὶς 22 Ἀπριλίου 1998. Ἀργότερα ὁ Βασιλεὺς ἀνεγνώρισε ὅτι ἦταν λάθος ἡ ἀποπομπή τοῦ βασιλόφρονος καὶ ἀντικομμουνιστοῦ Γεωργίου Παπανδρέου τὸ 1965. Οἱ πραξικοπηματίες τῆς 21ης Ἀπριλίου εἶχαν τὴν διπλὴ ἰδιότητα τοῦ ἀντιβασιλισμοῦ καὶ τοῦ καραμανλισμοῦ. Ὁ Παπαδόπουλος δὲν ἐπέτρεψε τελικὰ τὴν ἐπιστροφὴ τοῦ Καραμανλῆ ἀπὸ τὸ Παρίσι, παρὰ τὴν καραμανλικὴ ἰδεολογική του προέλευση, ἁπλῶς διότι δὲν ἔβλεπε γιατὶ ἔπρεπε νὰ ἀφαιρέση ἀπὸ τὸν ἑαυτό του τὴν ἡγεσία τῆς χώρας πρὸς ὄφελος ἑνὸς ἀγαπημένου κατὰ τὰ ἄλλα γι' αὐτὸν πολιτικὸ πρόσωπο. Τὸν βασιλικὸ θεσμὸ ὅμως τὸν κατήργησε τὸ 1973.

           

Ὁ ἀμερικανικὸς παράγων, συνεχίζοντας τὴν ἀγγλικὴ παράδοση στὴν Ἑλλάδα, ὑπῆρξε καὶ εἶναι πάντα φιλοβασιλικός. Εἶναι δὲ ἐντυπωσιακὸ, διαβάζοντας τὰ ἀμερικανικὰ ἀρχεῖα, ὅτι ὁ Ἀνδρέας Παπανδρέου σὲ καμμία στιγμὴ τῆς πολιτικῆς του σταδιοδρομίας, οὔτε πρὸ τοῦ 1967, οὔτε κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Ἑπταετίας, οὔτε καὶ μετὰ τὸ 1974, δὲν παρουσιάζεται ἀπὸ τοὺς Ἀμερικανοὺς ἀξιωματούχους ὡς ἀκραῖος ἀντιαμερικανὸς καὶ ἀντιβασιλικός. Γιὰ παράδειγμα, μία ἀπόρρητη ἀναφορὰ τοῦ Deputy Director of Current Intelligence πρὸς τὸν Deputy Director of Central Intelligence (CIA), μὲ θέμα Andreas Papandreou καὶ ἡμερομηνία 13 Μαρτίου 1967, δηλαδὴ ἕνα μῆνα πρὸς τοῦ ἀπριλιανοῦ πραξικοπήματος, λέγει σαφῶς ὅτι ὄχι μόνον ὁ Ἀνδρέας δὲν ἀντιπροσωπεύει κομμουνιστικὸ κίνδυνο, οὔτε εἶναι βιαίως ἀντιβασιλικός, ἀλλὰ ἀντιθέτως δύναται νὰ ἀποτρέψη μία βίαιη ἀλλαγὴ τοῦ ἑλληνικοῦ κατεστημένου : "Ὁ Ἀνδρέας ἔχει γίνει ὁ ἐκπρόσωπος ὁμάδος κεντροαριστερῶν οὐδετεριστῶν, ἴσως ἐλαφρῶς ἀντιδυτικῶν πολιτικῶν. Αὐτὴ ἡ θέση ἔχει ἀντίκρυσμα σὲ ἕνα σημαντικὸ τμῆμα τῆς νεολαίας ποὺ ἄν καὶ δὲν ψηφίζει τώρα, θὰ δυνηθῆ νὰ τὸ κάνη σὲ μελλοντικὲς ἐκλογές. Ὑποστηρίζεται ἐπίσης ἀπὸ μὴ κομμουνιστὲς ἀριστερούς, ποὺ ἐψήφιζαν συχνὰ γιὰ τὴν κρυπτοκομμουνιστικὴ ΕΔΑ, μὴ ἔχοντας καλύτερη ἐπιλογή. Ἡ ἴδια ἡ ΕΔΑ φαίνεται νὰ ὑφίσταται ζημίες ἀπὸ τὴν δημοφιλία τοῦ Ἀνδρέα στοὺς κύκλους τῆς Ἀριστερᾶς καὶ θὰ ἐναντιωθῆ στὶς προσπάθειές του νὰ ἐπεκταθῆ εἰς βάρος της. Ὁ Ἀνδρέας... ἄν καὶ ἐπιζητᾶ τὴν ἀμερικανικὴ βοήθεια... μᾶλλον ἐὰν ἦτο δυνατὸν θὰ προσεπάθη νὰ μειώση μερικὰ στοιχεῖα τῆς ἀμερικανικῆς παρουσίας στὴν Ἑλλάδα... Θὰ προτιμοῦσε νὰ ἔχη τὸν Βασιλέα ἁπλῶς ὡς σύμβολο ἄν ὄχι τὴν πλήρη καθαίρεσή του". Ὅσο γιὰ τὴν τακτικὴ ποὺ άκολουθοῦσε ὁ Ἀνδρέας, ἔχουμε τὴν μαρτυρία τοῦ Ἀμερικανοῦ πρέσβεως στὴν Ἀθήνα Φίλλιπς Τάλμποτ (Phillips Talbot,1965-1969, γεννηθεὶς τὸ 1915) ὁ ὁποῖος στὶς 30 Μαρτίου 1967 ἔγραφε στὸ Ἀμερικανικὸ ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν, κατόπιν συναντήσεως τοῦ  Ἀνδρέα Παπανδρέου μὲ τὸν Norbert Anschutz,νο.2 τῆς Πρεσβείας, ὅτι ὁ Ἀνδρέας ἄλλα λέγει καὶ ἄλλα πράττει καὶ διὰ τοῦτο ὁ Τάλμποτ τὸν χαρακτηρίζει ὡς δημαγωγό.

           

Στὶς 14 Μαΐου 1997, ἐκυκλοφόρησαν στὴν Ἀθήνα 12 τόμοι τοῦ προσωπικοῦ ἀρχείου τοῦ Κων. Καραμανλῆ τοῦ Πρεσβυτέρου ποὺ γιὰ πρώτη φορὰ ἀπεκάλυπταν  μὲ στοιχεῖα, ὅτι περὶ τὸ τέλος τοῦ 1975, ὁ τέως βασιλεὺς Κωνσταντῖνος συνωμοτοῦσε γιὰ τὴν ἀνατροπή, μὲ στρατιωτικὸ πραξικόπημα, τοῦ Κωνσταντίνου Καραμανλῆ. Συντονιστὴς τῶν συνωμοτικῶν κινήσεως "ὀλιγαρίθμων ἀξιωματικῶν τοῦ Στρατοῦ Ξηρᾶς μὲ σκοπὸ τὴν ἀνατροπὴ τῆς κυβερνήσεως καὶ τὴν ἐπαναφορὰ τοῦ τέως βασιλιᾶ Κωνσταντίνου" ἦταν ὁ ὑπασπιστὴς καὶ προσωπικὸς γραμματεὺς τοῦ Κωνσταντίνου, στρατηγὸς Μάκης (Μιχαὴλ) Ἀρναούτης (γεννηθεὶς τὸ 1927 καὶ ἐγκατασταθεὶς στὸ Λονδῖνο τὸ 1967)). Ἡ ἀποκάλυψη τῆς συνωμοσίας εἶχε γίνει ἀπὸ τὸν πλοίαρχο τοῦ Πολεμικοῦ Ναυτικοῦ Π. Παναγιωταρέα καὶ εἶχε ἐπιβεβαιωθῆ ἡ ὕπαρξὴ της μετὰ ἀπὸ ἔρευνα. Ἡ κυβέρνηση εἶχε ἀντιδράσει ἀμέσως καὶ μὲ ἀπ'εὐθείας προειδοποιήσεις πρὸς τὸν Κωνσταντῖνο, ἀλλὰ εἶχε ἀποφασισθῆ νὰ μὴ δοθῆ τίποτε στὴν δημοσιότητα.

           

Τὸ ἀρχεῖο Καραμανλῆ μᾶς ἐπληροφόρει ἐπίσης πὼς τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1975, ὁ Γ.Ράλλης καὶ ὁ Ε. Ἀβέρωφ ἐνημέρωσαν τὸν πρωθυπουργὸ γιὰ τὴν δραστηριότητα τοῦ Μ. Ἀρναούτη, ὁ ὁποῖος εἶχε προσπαθήσει νὰ προσεταιρισθῆ ἐν ἐνεργείᾳ ἀξιωματικούς. Ὅπως εἶχε κάνει ὁ Γεώργιος Β΄ ἐπανερχόμενος τὸ 1935, ὁ Κωνσταντῖνος θὰ ἔδιδε γενικὴ ἀμνηστία καὶ θὰ ἐσχημάτιζε Κυβέρνηση ὑπὸ ἐξωκοινοβουλευτικὸ πρόσωπο (τὸ 1935, εἶχε γίνει αὐτὸ ὑπὸ τὸν καθηγητὴ στὸ Πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν, Κωνσταντῖνο Δεμερτζῆ). Μάλιστα ὁ Κωνσταντῖνος εἶχε ἐξασφαλίσει τὴν ὑποστήριξη τοῦ Σάχη καὶ ἡ πτώση τοῦ Ἰρανοῦ μονάρχη τὸ 1979 ἀντεκατεστάθη ἀργότερα μὲ τὴν ὑποστήριξη τοῦ Βασιλέως τῆς Ἱσπανίας, συζύγου τῆς ἀδελφῆς του Σοφίας.

           

Στὶς 4 Νοεμβρίου 1975, ὁ ἀρχηγὸς τοῦ Στόλου ἀντιναύαρχος Σ. Κονοφάος, ἐπεσκέφθη τὸν Καραμανλῆ καὶ τοῦ εἶπε ὅτι ὁ Ἀρναούτης εἶχε ἐπιζητήσει τὴν ὑποστήριξη καὶ τεσσάρων ἀξιωματικῶν τοῦ Ναυτικοῦ. Ὁ Κονοφάος σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν Καραμανλῆ κατέδωσε τὴν συνωμοσία λέγοντας πὼς ὁ Βασιλεὺς εἶχε δώσει τὸ πράσινο φῶς. Τὸ πραξικόπημα ἐπρόκειτο ἀρχικῶς νὰ ἐκδηλωθῆ τὸν Φεβρουάριο 1976 ἐνῷ θὰ εἶχε προηγηθῆ ἡ δολοφονία τοῦ Καραμανλῆ. Ὁ Ἀρναούτης ἐπέμενε ὅτι ἔπρεπε νὰ συμμετάσχη στὸ πραξικόπημα τὸ Ναυτικὸ καὶ ἡ Ἀεροπορία γιὰ νὰ δυνηθοῦν οἱ βασιλικοὶ νὰ ἐλέγξουν τὴν κατάσταση καὶ νὰ μὴν τὴν πάθουν ὅπως στὴν 21η Ἀπριλίου.

           

Τότε ὁ ἀντιναύαρχος Κονοφάος ἔστειλε στὸ Λονδῖνο γιὰ νὰ συναντήση τὸν βασιλέα, τὸν πλοίαρχο Τ.Π. Παναγιωταρέα. Ἡ συνάντηση ἐπραγματοποιήθη τὴν Δευτέρα 13 Ὀκτωβρίου 1975 καὶ ὁ βασιλεὺς ἐπεβεβαίωσε ὅτι ἐπιθυμοῦσε πραξικόπημα, ἀλλὰ ἐπέμενε ὅτι στόχος του δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ἦτο ἡ ἄμεση ἐπαναφορὰ τοῦ θεσμοῦ τῆς Βασιλευομένης Δημοκρατίας ἀλλὰ "ἡ διάσωσις τῆς πατρίδος". Διάλυση τῆς Βουλῆς καὶ σχηματισμὸς ὅπως τὸ 1935-36 οἰκουμενικῆς κυβερνήσεως ποὺ θὰ συνεδυάζετο πρὸς τὴν ἐξαγγελία τεραστίου δανείου ὰπὸ τὸ Ἰρὰν κα τὴν Σαουδικὴ Ἀραβία τῆς τάξεως τῶν δύο

δισεκατομμυρίων δολλαρίων.    

Βάσει τοῦ ἀρχείου Καραμανλῆ, ὁ Βασιλεὺς ἐδήλωσε πὼς τὸ 1975, ἐδέχθη ἐκπρόσωπο τῆς Ἀμερικανικῆς Κυβερνήσεως ὁ ὁποῖος ἐπέμενε ὅτι ὁ Στρατὸς εἶχε τὴν πρόθεση νὰ ἀνατρέψη τὴν ἑλληνικὴ κυβέρνηση. Τὸν διεβεβαίωσε πὼς ἡ Ἀμερικανικὴ Κυβέρνηση τοῦ ἔχει ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη καὶ ὅτι ἔπρεπε νὰ τεθῆ ἐπὶ κεφαλῆς τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων γιὰ νὰ ἀποφευχθῆ ἐπανάληψη τῶν γεγονότων τῆς 21ης Ἀπριλίου. 'Επίσης, τὸν ἴδιο καιρό, ὁ Βασιλεὺς συνηντήθη μὲ  τὸν Βρεταννὸ πρωθυπουργό, ὁ ὁποῖος τοῦ εἶπε ὅτι θὰ ἔπαιζε καὶ πάλι πρωτεύοντα ρόλο στὴν Ἑλλάδα. Τότε ἐπεσκέφθη τὴν Σαουδικὴ Ἀραβία καὶ τὸ Ἰρὰν  καὶ ἐγένετο δεκτὸς μὲ τιμὲς ἀρχηγοῦ κράτους ἀλλὰ ἡ ἐπίσκεψη δυστυχῶς δὲν ἀπέδωσε τὰ ἀναμενόμενα ἀποτελέσματα ἐξ ἀπόψεως ἐπιβεβαιώσεως τῆς χορηγήσεως δανείου τῆς τάξεως τῶν δύο δισεκατομμυρίων δολλαρίων, εἰς περίπτωσιν ἐπανόδου του εἰς τὴν Ἑλλάδα.

           

Στὶς ἀρχὲς τοῦ Ἰανουαρίου 1976, ὁ Καραμανλῆς, μέσῳ τοῦ βασιλόφρονος πρέσβεως Λεωνίδα Παπάγου, υἱοῦ τοῦ στρατάρχου, διεμήνυσε στὸν Βασιλέα στὸ Λονδῖνο "νὰ παύση νὰ συνωμοτῆ". Παρὰ ταῦτα, στὶς 14 Ὀκτωβρίου 1976, ὁ Βρεταννὸς πρέσβυς στὴν Ἀθήνα σὲρ Φράνσις Μπροὺκς Ρίτσαρντς ἐνημέρωσε τὸν Π. Μολυβιάτη ὅτι ὁ Κωνσταντῖνος εὑρίσκετο σὲ ἐπαφὴ μὲ συνωμότες στὴν Ἑλλάδα. Τὸ σημείωμα τοῦ πρέσβεως ἔλεγε : "Τὴν πρωτοβουλία τῆς συνωμοσίας δὲν ἔχει ὁ τέως βασιλεὺς, οὗτος ὅμως τηρεῖται ἐνήμερος αὐτῆς καὶ ἀσφαλῶς δὲν τὴν ἀποθαρρύνει". Μία ἑβδομάδα ἀργότερα ὁ Βρεταννὸς πρέσβυς συνήντησε τὸν Καραμανλῆ καὶ τοῦ ἀνέφερε ὅτι ὑπῆρχαν ἐνδείξεις γιὰ ἐκδήλωση πραξικοπήματος. Ἔγινε σαφὲς ὅτι γιὰ τὸ θέμα εἶχε ἐνημερωθῆ καὶ ἡ Ἀμερικανικὴ Πρεσβεία στὴν Ἀθήνα ὁ ἐπιτετραμμένος τῆς ὁποίας Χ. Μίλλς διεμήνυσε στὸν πρωθυπουργὸ ὅτι ἡ Οὐάσιγκτων κατεδίκαζε ἀπολύτως τὴν συνωμοσία.

           

Στὶς 18 Νοεμβρίου 1976 ὁ Βρεττανὸς πρωθυπουργὸς Τζ. Κάλλαχαν συνήντησε τὸν τέως βασιλέα καὶ τοῦ διεμήνυσε νὰ μὴν ἀναμιγνύεται σὲ τέτοιου εἴδους δραστηριότητες ὅσο εὑρίσκετο ἐπὶ βρεταννικοῦ ἐδάφους. Αὐτὸ ἔγινε ἀφοῦ -κατόπιν ἐντολῆς τοῦ Καραμανλῆ- εἶχε μεταβῆ στὸ Λονδῖνο, ὡς εἰδικὸς ἀπεσταλμένος τῆς Κυβερνήσεως, ὁ πρώην βασιλόφρων Γεώργιος Ράλλης γιὰ νὰ προειδοποιήση τὸν Κωνσταντῖνο ὅτι ἡ Ἀθήνα ἐγνώριζε τὴν συνωμοτική του δράση καὶ τοῦ ἐζήτει νὰ θέση τέρμα σ' αὐτήν.

Ὅταν τὸ 1997 ὁ Βασιλεὺς στὸ Λονδῖνο ἔλαβε γνώση τοῦ περιεχομένου τοῦ δημοσιευθέντος ἀρχείου Καραμανλῆ ποὺ ἀφοροῦσε τὴν δραστηριότητά του στὴν περίοδο 1975-1977, ἔσπευσε, ὡς ἦτο φυσικὸ νὰ ἀπαντήση. 

Ἰδοὺ λοιπὸν ἡ ἀκοίνωση τοῦ Κωνσταντίνου, τοῦ Μαΐου τοῦ 1997: "Τὸ 1976 ἐπεσκέφθη τὸν Βασιλέα Κωνσταντῖνο εἰς τὸ Λονδῖνον ἐκ μέρους τοῦ Ἕλληνος πρωθυπουργοῦ, ὁ κ. Γ. Ράλλης, ὁ ὁποῖος τοῦ ἐγνώρισε ὅτι συμφώνως πρὸς πληροφορίας τῆς Βρεταννικῆς Κυβερνήσεως ὑπῆρχε ἐνδεχομένως κίνδυνος ἀνατροπῆς τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτικοῦ καθεστῶτος, δολοφονίας τοῦ πρωθυπουργοῦ κ.α.π.  Κατάπληκτος ἀπὸ τὶς "ἀποκαλύψεις" τοῦ κ. Γ. Ράλλη, ὁ Βασιλεὺς Κωνσταντῖνος ἐφρόντισε νὰ συναντήση ἀμέσως τὸν τότε Βρεταννὸ πρωθυπουργὸ κ. Callahan, ὁ ὁποῖος ὄχι μόνον διέψευσε κατηγορηματικῶς, κάθε τέτοια φήμη ἀλλὰ τοῦ ἐγνώρισε ὅτι οἱ πληροφορίες αὐτὲς εἶχαν ἑλληνικὴ προέλευση καὶ ὅτι ἡ Βρεταννικὴ Κυβέρνησις εἶχε ἀρνηθῆ νὰ δώση οἱανδήποτε συνέχειαν. Δυστυχῶς, παρὰ τὶς ἐπανειλημμένες προσκλήσεις τοῦ Βασιλέως Κωνσταντίνου, ὁ κ. Γ. Ράλλης ἐπ' οὐδενὶ λόγῳ ἐδέχθη νὰ τὸν συνοδεύση εἰς τὸν Βρεταννὸν πρωθυπουργόν.

"Ὁ Βασιλεὺς Κωνσταντῖνος δὲν χρειάζεται οἱανδήποτε ἐπιβεβαίωσιν τῶν δημοκρατικῶν του φρονημάτων. Ἄλλωστε διὰ τὴν προάσπισιν τῶν δημοκρατικῶν ἐλευθεριῶν τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, ὁ Βασιλεὺς Κωνσταντῖνος ἐθυσίασε τὸν θρόνον του. Αἱ κρίσεις τοῦ κ. Κ. Καραμανλῆ διὰ τὴν προσπάθειαν τῆς 13ης Δεκεμβρίου 1967, εἶναι τοὐλάχιστον ἀνοίκειοι, στρεφόμεναι καὶ κατὰ ἐπαξίων στρατιωτικῶν ἡγετῶν καὶ πλήθους ἀξιωματικῶν τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων, οἱ ὁποῖοι ὑπεβλήθησαν εἰς παντὸς εἴδους θυσίας καὶ ταλαιπωρίας διὰ τὴν ἀποκατάστασιν τῆς Δημοκρατίας. Φυσικὰ ὁ Βασιλεὺς Κωνσταντῖνος ἐπιφυλάσσεται νὰ ἐπανορθώση, ἐν καιρῷ, τὰς διαφόρους ἀνακριβείας τῶν ὀψίμων "ἀρχειακῶν ἀποκαλύψεων" ἤ καὶ προσπαθειῶν δικαιολογήσεως πράξεων καὶ παραλείψεων τοῦ πρώην ἀρχηγοῦ τῆς ΕΡΕ. Ὁ Βασιλεὺς Κωνσταντῖνος ὑπῆρξε μέχρι τώρα , συχνὰ ὑποχρεωμένος ὡς πρώην ἀνώτατος ἄρχων, νὰ μὴν ἀπαντᾶ εἰς προσωπικὰς ἐπιθέσεις κηδόμενος τῶν ἐθνικῶν συμφερόντων ἀλλὰ καὶ τῆς ἠρεμίας καὶ ἡσυχίας τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ.

"Τὸ 1965, ὁ τότε ἀρχηγὸς τῆς ἀντιπολιτεύσεως (ΕΡΕ), κ. Π. Κανελλόπουλος, ἐζήτησε ἀπὸ τὸν Βασιλέα νὰ τοῦ ἀναθέση τὴν Κυβέρνησιν, συναινώντας εἰς τὴν ἀναστολὴν τῆς ἰσχύος ὡρισμένων θεμελιωδῶν ἄρθρων τοῦ Συντάγματος [δηλαδὴ νὰ τοῦ ἀνατεθῆ δικτατορία, ὅπως εἶχε γίνει μὲ τὸν Μεταξᾶ τὸ 1936. Στὶς 29 Ἰανουαρίου 2003, σύσσωμη ἡ Βουλὴ συμπεριλαμβανομένου καὶ τοῦ ΚΚΕ, τὸν ἐτίμησε  ὡς πατέρα τοῦ κοινοβουλευτισμοῦ ! Οἱ παπάδες εὐλογοῦν τὰ γένεια τους.  Βλ. στὸ βιβλίο μου, Ἐκδόσεις Ἔσοπτρον, Τὸ Βυζαντινὸ πρότυπο διακυβερνήσεως, τὸ κεφάλαιο 5 :"Τὸ τέλος τοῦ κοινοβουλευτισμοῦ : ἡ ὑποβάθμιση τοῦ θεσμοῦ ἀπὸ τὸν Παν. Κανελλόπουλο"]. Τὸ 1966, διὰ τοῦ ἀρχηγοῦ τοῦ γραφείου τοῦ Βασιλέως Δ. Μπιτσίου,  μετέπειτα ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν τοῦ κ. Κ. Καραμανλῆ, ὁ Βασιλεὺς Κωνσταντῖνος ἐκάλεσε τὸν διατρίβοντα εἰς Παρισίους κ. Κ. Καραμανλῆ νὰ ἐπιστρέψη εἰς Ἀθήνας, διὰ νὰ συμβάλη εἰς τὴν ὁμαλὴν ἐξέλιξιν τῶν ἑλληνικῶν πολιτικῶν πραγμάτων. Ὁ κ. Κ. Καραμανλῆς ἐδέχετο ὅμως νὰ ἐπανέλθη μόνον ἐφ' ὅσον ὁ Βασιλεὺς ἀνέθετε εἰς τὰς Ἐνόπλους Δυνάμεις νὰ ἐπιβάλουν Δικτατορίαν [ὡς σύμβουλος τοῦ προέδρου Καραμανλῆ στὸ Παρίσι, ἐνθυμοῦμαι ὅτι σὲ μία συζήτηση ποὺ εἴχαμε στὸ διαμέρισμά του τῆς 10, rue de Montmorency, ὁ Καραμανλῆς, σχολιάζοντας τὰ γεγονότα στὴν Ἑλλάδα, μοῦ εἶπε,σὲ ἐμένα, τὸν Δημήτρη Κιτσίκη, ὅτι ὁ Γεώργιος Παπαδόπουλος ἦταν καραμανλικὸς καὶ δὲν ἀπεκλείετο νὰ τὸν καλέση στὴν Ἑλλάδα γιὰ νὰ ἀναλάβη τὴν πρωθυπουργία].

"Τὸ 1967, ὀλίγον πρὸ τῆς ἀπριλιανῆς στρατιωτικῆς ἐπεμβάσεως, ὁ τότε πρωθυπουργὸς Π. Κανελλόπουλος, ὁμοῦ μετὰ τῶν τότε ὑπουργῶν Ἀμύνης κ. Π. Παπαληγούρα καὶ Δημοσίας Τάξεως κ. Γ. Ράλλη, ἐζήτησαν ἀπὸ τὸν Βασιλέα τὴν ἐγκαθίδρυσιν δικτατορίας. Ὁ Βασιλεὺς ἠρνήθη κατηγορηματικὰ καὶ νὰ συζητήση ἀκόμη ὅλες αὐτὲς τὶς προτάσεις [Τὸ θνησιγενὲς "πραξικόπημα τῶν στρατηγῶν" ἤ "τοῦ Παλατιοῦ" προσέκρουε στὴν ἀναποφασιστικότητα τοῦ Κωνσταντίνου : "Τὸ σχέδιο τῶν Ἀνακτόρων γιὰ πραξικόπημα δὲν ἦτο ἀκόμη ἔτοιμο ἐπειδὴ ὁ Κωνσταντῖνος προσωπικὰ παρέμενε ἀναποφάσιστος", ἔλεγε τότε ἡ CIA]. Ὑπάρχουν καὶ ἄλλα τοιαῦτα προηγούμενα, ἀλλὰ ἡ ἀναφορὰ εἰς τὰ ἀνωτέρω ἐπιλεκτικῶς, ἀρκεῖ ἐπὶ τοῦ παρόντος. Καὶ βεβαίως θὰ ἦτο ἀδιανόητον ὁ Βασιλεὺς ὁ ὁποῖος ἠρνεῖτο νὰ ἐπιτρέψη οἱανδήποτε ἐκτροπὴ εἰς πολιτικὰς κυβερνήσεις, νὰ ἐδέχετο δικτατορίαν ἀπὸ μέρους τῶν στρατηγῶν!

"Εἶναι πάντως λυπηρόν, ὅτι πολιτικοὶ ἄνδρες κυβερνήσαντες τὴν χώραν μας ἐπὶ δεκαετίας, παραμένουν μὲ τὴν ἐντύπωσιν ὅτι τὸ συνταγματικὸν δημοκρατικόν μας πολίτευμα προέβλεπε "ὑπεύθυνον" τὸν "ἀνεύθυνον" ἀνώτατον ἄρχοντα καὶ ἤθελε τὸν "ὑπεύθυνον" πρωθυπουργὸν... "ἀνεύθυνον" ! Ἄν καὶ ὅλοι βεβαίως δὲν παύομεν νὰ φέρωμεν τὰς εὐθύνας μας ἔναντι τοῦ Ἔθνους καὶ τῆς Ἱστορίας.

"Καὶ αὐτὰ μὲν καθόσον ἀφορᾶ τὸ παρελθόν. Καλὸν ὅμως θὰ ἦτο νὰ στρέψωμεν τὰ βλέμματα καὶ νὰ συγκεντρώσωμεν τὴν προσοχήν μας εἰς τὸ παρὸν καὶ εἰς τὸ μέλλον. Ἄν καὶ ἀναγκασμένος να παραμένη μακρὰν τῆς πατρίδος, ὁ Βασιλεὺς Κωνσταντῖνος παρακολουθεῖ, μὲ προσοχὴν καὶ ἀνησυχίαν, τὰ σοβαρὰ προβλήματα καὶ τὶς καθημερινὲς δυσχέρειες ποὺ ἀντιμετωπίζει ὁ ἑλληνικὸς λαός... Διότι ἐπιτέλους, πολιτικοὶ ἄνδρες  -ἀκόμη καὶ τὰ πολιτεύματα-  ἔρχονται καὶ παρέρχονται. Ἐθνικαὶ ὅμως καταστροφαὶ παραμένουν ἀνεπανόρθωτοι".

Ἄν ὁ Καραμανλῆς ἤθελε νὰ ἐπιβάλει δικτατορία, εἶχε πολλὲς εὐκαιρίες...  ὅπως τὸ εἶχε δηλώσει σὲ ἐπιστολὴ ποὺ ἔστειλε στὶς 28 Νοεμβρίου 1968 στὸν ἑλληνοαμερικανὸ καθηγητὴ Τζώρτζ Ἀναστόπουλο, ἐπιστολὴ δημοσιευμένη στὸ  Ἀρχεῖο Καραμανλῆ".

Ὁ Τζώρτζ Ἀναστάπλο (καὶ ὄχι Ἀναστόπουλο), καθηγητὴς πολιτικῶν ἐπιστημῶν στὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Σικάγου, ἦταν προσωπικός μου φίλος. Εἶχα μείνει στὴν οἰκία του στὸ Σικάγο ὅπου εἶχα συναντήσει τὸν στρατηγὸ Ὀρέστη Βιδάλη, ὁ ἕνας ἀπὸ τοὺς τρεῖς στρατηγοὺς ποὺ διηύθυναν τὸ βασιλικὸ πραξικόπημα τῆς 13ης Δεκεμβρίου 1967 (βλ. γιὰ τὴν συνάντηση αὐτὴ στὴν σελ. 295 τοῦ βιβλίου μου, Ἱστορία τοῦ Ἑλληνοτουρκικοῦ χώρου, Βιβλιοπωλεῖον τῆς Ἑστίας). Ὁ Ἀναστάπλο εἰργάζετο γιὰ τὴν Ἀμερικανικὴ Ὑπηρεσία Πληροφοριῶν, τὴν CIA, καὶ εἶχε ἔλθει τὸ 1968 στὸ Παρίσι γιὰ νὰ συναντήση τὸν τότε αὐτοεξόριστο πρόεδρο. Ἐπειδή, ὡς γνωστόν, ἤμουν σύμβουλος τοῦ Καραμανλῆ, τὸν ἐπῆρα μαζὶ μου στὸ παρισινὸ διαμέρισμα τοῦ προέδρου, στὸ 10, rue de Montmorency, Paris XVIe, τελευταῖον ὄροφο, ὅπου καὶ τοῦ τὸν ἐγνώρισα. Θυμᾶμαι μάλιστα ὅτι ἐπειδὴ ἦταν καλοκαῖρι, ὁ Ἀναστάπλο ἐφόρει σανδάλια -μὲ κάλτσες!- καὶ τοῦ ἔκαμα τὴν παρατήρηση ὅτι δὲν ἦτο εὐγενικὸ νὰ παρουσιασθῆ στὸν πρόεδρο χωρὶς κλειστὰ παπούτσια ! Ὅταν ἐπέστρεψε στὴν Ἀμερικὴ, ἔστειλε στὸν πρόεδρο διάφορα κείμενα. Ὁ Καραμανλῆς τοῦ ἔγραψε μία ἀπάντηση 14 δακτυλογραφημένων σελίδων στὰ ἑλληνικά (ποὺ κρατῶ στὸ προσωπικό μου ἀρχεῖο) κι ἐπειδὴ τὰ ἑλληνικὰ τοῦ Ἀναστάπλο ἦσαν ὑποτυπώδη, ὁ πρόεδρος μοῦ ἐζήτησε νὰ τὴν μεταφράσω στὰ ἀγγλικά.

Τὸ μεταφρασμένο αὐτὸ κείμενο, ποὺ κρατῶ στὸ ἀρχεῖο μου καὶ ποὺ ἐστείλαμε στὸν Ἀναστάπλο, φέρει τὴν ἡμερομηνία, Παρίσι, 17 Φεβρουαρίου 1969 καὶ ὄχι 28 Νοεμβρίου 1968, ἡμερομηνία ποὺ ἀναγράφεται στὸ δημοσιευμένο Ἀρχεῖο Καραμανλῆ. Ἀρχίζει δὲ ὡς ἑξῆς : " I am answering you rather late as your letter took quite a time to reach me. This is probably due to faulty mail service during holidays. I read the papers you sent me and among them your interview on Chicago television. Frankly speaking, I cannot understand what event could suggest a connection between my name and any kind of dictatorship obliging you to become my advocate. In support of your arguments I can assure you that I have always been a democrat by conviction and that I governed Greece in a very democratic manner".

Γράφοντας τὸ παραπάνω κείμενο γιὰ λογαριασμὸ τοῦ Καραμανλῆ, διερωτήθην τότε γιατὶ ἔπρεπε, γιὰ πολλοστὴ φορὰ ἕνας Ἕλλην ἡγέτης νὰ ἀπολογηθῆ στὸ δυτικό του ἀφεντικὸ γιὰ τὶς προθέσεις καὶ τὶς πράξεις του καὶ νὰ δηλώση καλὸς Ἀγγλοσάξων δημοκράτης. Στὸ Βυζάντιο ὅταν ἕνας δημόσιος ἄνδρας κατελάμβανε βιαίως τὴν ἀρχὴ καὶ άνεκηρρύτετο αὐτοκράτωρ δὲν ἠσθάνετο τὴν ἀνάγκη νὰ δικαιολογηθῆ στοὺς Βαρβάρους τῆς Δύσεως. Καὶ τὸ Βυζαντινὸ πρότυπο διακυβερνήσεως διήρκησε ἐπὶ χίλια καὶ ἑκατὸ χρόνια, χωρὶς ἀλλαγὴ συστήματος, ἁπλῶς ἐπειδὴ ἦτο ρωμαίϊκο, καὶ δὲν ἐξηρτᾶτο ἀπὸ ἐξωτερικὸ παράγοντα.

Ὁ Βασιλεύς λοιπόν, θὰ ἐπανέλθη στὸν θρόνο του καὶ θὰ ἀπομακρυνθῆ καὶ πάλι. Ἐκτὸς ἐὰν ὁ αἰγαῖος χῶρος, μέσῳ τῆς ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας, μὲ πρωτεύουσα τὴν Κωνσταντινούπολη, ἀνεξαρτητοποιηθῆ ! Ἐν τῷ μεταξὺ ὁ πρωθυπουργὸς Ἀλέξης Τσίπρας, ὡς νέος Γεώργιος Κονδύλης τοῦ 1935, ἐτοιμάζει τὴν καθιέρωση τοῦ δημοψηφίσματος γιὰ τὴν ἀπ’εὐθείας ἐκλογὴ τοῦ ἀνωτάτου ἄρχοντος, σήμερα τοῦ προέδρου τῆς Δημοκρατίας, αὔριο δέ, γιὰ τὴν ἐπιστροφὴ τοῦ Βασιλέως. Εὐτυχῶς, στὴν Ἑλλάδα, οἱ προδότες δὲν εἶναι ἐξαίρεση, εἶναι κανών.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 Τῆς  Παναγίας, 15/28 Αὐγούστου 2016