644 - Ὁ κίνδυνος τοῦ ἰσλαμισμοῦ καὶ τοῦ ὀρθοδοξισμοῦ γιὰ τὴν Ῥωμηοσύνη

 

Ἀλεβισμὸς καὶ κεμαλισμός

644 - Ὁ κίνδυνος τοῦ ἰσλαμισμοῦ καὶ τοῦ ὀρθοδοξισμοῦ γιὰ τὴν Ῥωμηοσύνη

 Ἔλαβα τὴν παρακάτω ἐπιστολὴ ἀπὸ ἑλληνωρθόδοξο μοναχό, ἑνὸς πρώην μαθητοῦ μου καὶ σοφοῦ συνεργάτου μου, γνωστοῦ στοὺς ἐπιστημονικοὺς κεμαλικοὺς κύκλους γιὰ τὶς πρωτότυπες ἔρευνές του περὶ τοῦ μπεκτασισμοῦ τοῦ Ἀτατούρκ, ποὺ τιμᾷ τὴν ἑλληνικὴ σκέψι:

 

Ἀγαπητέ μου Καθηγητὰ,

Ἀφοῦ ἄφησα πίσω τὸν φραγκόβοθρο τῶν Ἀθηνῶν (τὸν ὁποῖο σιχαινόμουν ἐσωτερικῶς ἀπὸ νήπιο), ἡ ζωή μου στὴν ἀκριτικὴ Κόνιτσα εἶναι ἄκρως μοναχικη/μοναστικὴ ἀλλὰ ὑπέροχη. Ὅσον ἀφορᾷ στὴν κατὰ κόσμο ζωή, εὐτυχῶς ποὺ ὑπάρχουν τά Τουρκικὰ Κανάλια (δορυφορικὰ) καὶ ἀναπνέω λίγο Ρωμέϊκο. 

 Ἐδῶ  ἡ περιοχὴ  ἐξαφανίζεται' ραγδαίως.... Οἱ ἡλικιωμένοι πεθαίνουν καὶ οἱ νέοι φεύγουν. Τά γύρω χωρία ἔχουν πρακτικὰ ἀδειάσει... Στὴν Κόνιτσα ζοῦμε ἀπογραφικῶς 3500 καὶ πρακτικῶς 1200 ἄτομα...

 Τὸ ἐντυπωσιακὸ εἶναι τὸ πόσο ζωντανὸς φαίνεται ὁ ἐμφύλιος ἐδῶ... Ἡ φονικὴ Μάχη τῆς Κόνιτσας εἶναι ἀμβλυμένη μὲν ἀλλὰ  ζωντανὴ κατὰ κάποιον ... Εἰδικὰ στὰ ἀντὶ-κομμουνιστικὰ κηρύγματα τοῦ Μητροπολίτη στὴν ἐπέτειό της ...

Ὁ ὀντολογικὸς ἀδάμας, Ὀθωμανικὴ Κόνιτσα ,κέντρο τοῦ Μπεκτασισμοῦ (Τζαμιὰ, Τεκκέδες - ἔχω βρεῖ περὶ τοὺς τρεῖς Τεκκέδες ἐδῶ) καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας κατέληξε σὲ λημέρι νέο-Ταξικοῦ Φράγκο-Συριζαϊσμοὺ καὶ Φραγκοφασιστικοὺ Χρυσααυγιτισμού.

 Ἡ κάτω Κόνιτσα, Καραμανλῆδες πρόσφυγες

Ἡ πάνω Κόνιτσα, Ὀρθοδοξιστὲς

 Ἡ τοπικὴ Ἐκκλησία ἑστιάζεται κυρίως σὲ σκληρὲς μορφὲς Ὀρθοδοξισμού, φυλετισμοῦ καὶ γεροντισμοῦ (ἕνεκα τῆς ἐντοπιότητος τοῦ Παϊσίου).

 Μὲ χαρὰ εἶδα τὸ τίτλο καὶ τὸ περιεχόμενο του άρθρου σας, Τὸ Ἰσλὰμ θὰ σώσει τὴν Ὀρθοδοξία, μὲ ἱκανοποίηση ΜΕΧΡΙ τὸ "καί", μετὰ τὸ "Ἐλευθέριος Βενιζέλος"...

Ὁ ὑποφαινόμενος μελετάει ἀδιαλείπτως τὸν ἀγαπητὸ δάσκαλο, Κιτσίκη ἀλλὰ ὁ δάσκαλος δὲν παρακολουθεῖ οὐδόλως τὸν πτωχὸ μαθητή...

ΟΧΙ!!! Ο ΑΤΑΤΟΥΚ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΘΕΟΣ ΑΛΛΑ ΗΤΟ ΥΨΗΛΟΒΑΘΜΟΣ ΔΕΡΒΣΙΣΗΣ ΤΟΥ ΤΑΓΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΜΕΛΑΜΗΔΩΝ ΕΚ ΜΠΕΚΤΑΣΣΙΔΩΝ ΚΑΙ ΜΕΒΛΕΒΙΔΩΝ.

ΑΥΤΟΣ ΕΠΕΒΑΛΕ ΤΟΝ ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΑΝΤΙΔΥΤΙΚΙΣΜΟ - ΑΝΤΙΟΡΙΕΝΤΑΛΙΣΜΟ, ΤΟΝ ΕΚΣΥΧΡΟΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΌ ΟΘΩΜΑΝΙΚΟ ΙΣΛΑΜ ΣΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΤΟΥΡΚΙΑ.

 Ο ΑΤΑΤΟΥΡΚ ΕΙΝΑΙ ΑΓΙΟΣ ΣΟΥΦΙ ΤΟΥ ΚΛΑΣΙΚΟΥ ΟΘΩΜΑΝΙΚΟΥ ΙΣΛΑΜ ΟΜΩΣ ΣΕ ΔΙΕΘΝΕΣ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΕΘΝΩΝ ΚΡΑΤΩΝ...

 ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ - ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ - ΠΟΡΘΗΤΗΣ - ΑΤΑΤΟΥΡΚ - ΑΡΗΣ

 HÜ, diyelım, HÜ, HÜ!!! 

 ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΡΩΜΑΪΚΗ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΩΘΗΣΑ....

ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΙΣΛΑΜ - ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΙΣΛΑΜ ΕΣΩΣΕ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΊΑ TO 1453.

 ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ (ἐὰν βέβαια ἡ ἔννοια, Ἀντίθεσις μπορεῖ νὰ ἰσχύει γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία καὶ τὸ ἀληθινὸ Ἰσλάμ ἀφοῦ οἱ ἄκτιστες πραγματικότητες δὲν ἔχουν οὔτε Σύμφωνα οὔτε Ἀντίθετα),

 ΤΟ ΙΣΛΑΜ ΤΟΥ ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΕΙΝΑΙ ΙΣΛΑΜΙΣΜΟΣ, ΟΠΩΣ Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΩΝ ΦΡΑΓΚΟΕΛΛΗΝΩΝ ΕΙΝΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΙΣΜΟΣ 

 ΤΟ ΙΣΛΑΜ ΤΟΥ ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΕΙΝΑΙ ΗΜΙ-ΣΟΥΦΙΣΜΌΣ ΠΑΚΙΣΤΑΝΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ 18ου-19ου ΑΙΩΝΑ- ΚΑΙ ΚΑΤ' ΟΥΣΙΑΝ ΑΝΤΙ-ΡΩΜΑΪΚΟΣ. 

ΤΟΙΟΥΤΟΤΡΟΠΩΣ, Ο ΟΘΩΜΑΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΠΙΚΟΣ ΚΑΙ ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΣΩΣΕΙ ΜΟΝΟ ΤΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΣΜΟ... ΑΦΟΥ Η ΜΗΤΡΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΥΟ ΕΙΝΑΙ Ο ΦΡΑΓΚΙΣΜΌΣ.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΑΙΟ ΟΤΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΣΤΕΣ ΤΟΝ ΤΑΥΤΙΖΟΥΝ ΜΕ ΤΟΝ ΟΘΩΜΑΝΙΣΜΟ ΑΥΤΟ ΚΑΘ' ΑΥΤΟ... ΔΙΟΤΙ ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΙΖΟΥΝ (ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΕΚ ΑΝΤΙΘΕΣΕΩΣ) ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΥΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ... 

ΚΟΠΡΑΝΟΦΡΑΓΚΟΙ... ΟΡΘΟΔΟΞΙΜΟΣ ΚΑΙ ΕΡΝΟΓΑΝΙΚΟΣ/ΓΚΙΟΥΛΕΝΙΣΤΙΚΟΣ ΟΘΩΜΑΝΙΣΜΟΣ ΤΑ ΙΔΙΑ ΟΝΤΟΛΟΓΙΚΑ ΚΟΠΡΑΝΑ ΚΑΙ ΑΦΟΔΕΥΜΑΤΑ.

ΤΟ ΟΤΙ Ο ΕΡΝΤΟ ΜΑΧΕΤΑΙ ΤΟΥΣ ΔΥΤΙΚΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΒΡΑΒΕΥΣΗΜΟ ΜΕΝ, ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΜΕΓΑΛΟ ΒΑΘΜΟ ΕΝΤΟΣ ΦΡΑΓΚΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΕΙΔΩΛΟΥ (ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΡΩΣΙΑ). 

 ΕΝ ΑΛΗΘΕΙΑ, ΤΟ ΙΣΛΑΜ ΤΟΥ ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΜΑΧΕΤΑΙ ΤΟΣΟ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΟΘΩΜΑΝΙΚΟ ΙΣΛΑΜ ΟΣΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ...

ΔΕΝ ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΣΩΣΕΙ ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ ΚΑΝΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΔΥΟ... ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ ΜΠΟΡΕΙ ΜΟΝΟ ΝΑ ΤΑ ΔΙΑΦΘΕΊΡΕΙ - ΕΝΑ ΔΕΝ ΤΑ ΑΠΟΚΤΗΝΕΙ...

 Αὐτά ἀπό τὸν πτωχό μαθητή σας,  ὁ ὀποῖος σᾶς πιστοποιεῖ ὅτι ἐάν δὲν ὑπῆρχε τὸ ἔργο σας δὲν θὰ μποροῦσαν νὰ κατανοηθοῦν τὰ παραπάνω ποὺ ὰπετέλεσαν τὸ προϊὸν τῶν ἐρευνῶν μου..

 Μὲ σεβασμὸ καὶ πολύ Ἀγάπη, 

Μένετε ἐν ΚΥΡΙῼ IC XC,

 

19 Ὀκτωβρίου 2020

 

 

Κύριο ἄρθρο τῆς ἐφημερίδας Figaro, σχετικὰ μὲ τὸν «κίνδυνο» τοῦ Ἰσλὰμ στὴ Γαλλία, ποὺ ὑπογράφει ὁ διευθυντὴς σύνταξης Alexis Brezet, ὁ ὁποῖος, μὲ ἀφορμὴ τὴν δολοφονία τοῦ Γάλλου καθηγητῆ, μεταξὺ ἄλλων ἐπισημαίνει, ὅτι «οἱ περίφημοι «μοναχικοὶ λύκοι» δὲν εἶναι μόνοι τους, ἀλλὰ ριζώνουν σὲ ἕνα ἰσλαμικὸ οἰκοσύστημα, ποὺ τοὺς προστατεύει καὶ τοὺς τρέφει.

Σημειώνει ὄτι η ἐπιρροὴ τοῦ Ἰσλὰμ βαρύνει πολὺ στὰ σχολεῖα, ὅπου, σύμφωνα μὲ πρόσφατη ἔρευνα, τὸ 40% τῶν δασκάλων παραδέχονται ὅτι «λογοκρίνονται» σὲ ὁρισμένα θέματα, τὸ ἴδιο στα πανεπιστήμια καὶ την έρευνα, ἀλλὰ καὶ στις δημόσιες ὑπηρεσίες καθως καὶ τις ιδιωτικὲς ἑταιρεῖες. Ἐπίσης, παρατηρεῖ, ὅτι οἱ Ἰσλαμιστὲς μποροῦν νὰ βασίζονται στὸν Κρατικὸ μηχανισμό, στὰ πολιτικὰ κόμματα καὶ ΜΜΕ, ποὺ τοὺς ὑποστηρίζουν ἀποτελεσματικά.

Διερωτᾶται, ἂν «μπροστὰ στὴν ἰσλαμικὴ ἀπειλή, θὰ συνεχίσει ἡ Γαλλία σὰν νὰ μὴ συμβαίνει τίποτα ἢ θὰ ξυπνήσει καὶ θὰ ἀντιταχθεῖ στὸν ἀδίστακτο καὶ ἀνελέητο πόλεμο ποὺ τῆς ἔχει κηρυχθεῖ, τὸ ὁποῖο κατὰ τὴν ἄποψή του, εἶναι πράγματι τὸ μόνο ἐρώτημα ζωτικῆς σημασίας, ὡς πρὸς τὸ ὁποῖο πρέπει οἱ Γάλλοι νὰ ἀναρωτηθοῦν.

Ὑποστηρίζει, ὅτι ὁ ἐκτελεστῆς του καθηγητῆ Samuel Paty καὶ οἱ ἰσλαμιστὲς μαχητὲς ποὺ δημιούργησαν τὶς προϋποθέσεις γιὰ τὴν πράξη του, δὲν θρέφουν μὲ κανέναν τρόπο τὸ ὄνειρο τῆς οἰκοδόμησης τῆς ἰσλαμικῆς τους κοινωνίας παράλληλα μὲ τὴ γαλλικὴ Δημοκρατία και έχουν ὡς ἔργο νὰ τὴν ἀντικαταστήσουν, ἀπὸ περιοχὴ σὲ περιοχή, ἀπὸ ἕνα «καθαρὸ» καθεστὼς τῆς Σαρία.

«Οἱ Ἰσλαμιστὲς δὲν εἶναι αὐτονομιστές, εἶναι κατακτητές …Γιὰ νὰ καταπολεμηθοῦν μὲ ὁποιαδήποτε πιθανότητα νίκης, χρειάζονται λιγότερα λόγια καὶ περισσότερες ἐνέργειες», τονίζει ὁ Alexis Brezet, καὶ προτείνει:

«Κλεῖστε χωρὶς καθυστέρηση ὅλα τά τζαμιά, ὅπου διδάσκεται ἡ ἀποστροφὴ τῆς Γαλλίας. Ἀποβάλλετε ἀμέσως ξένους ἰμάμηδες ποὺ κηρύττουν μῖσος. Διαλύστε ὅλες τὶς ὀργανώσεις, πού, μὲ τὸ πρόσχημα τῆς καταπολέμησης τῆς «Ἰσλαμοφοβίας», στρώνουν τὸ ἔδαφος τοῦ πιὸ ριζοσπαστικοῦ Ἰσλὰμ καὶ τά διοικητικὰ δικαστήρια, ποὺ βρίσκουν πάντα ἕναν καλὸ λόγο γιὰ νὰ ἀκυρώσουν τὶς (σπάνιες) ἐνεργητικὲς ἀποφάσεις ποὺ λαμβάνονται πρὸς αὐτὴν τὴν κατεύθυνση, πλέον νὰ λογικευθοῦν».

«Θὰ πρέπει νὰ ἀποφασίσουμε να ἀντιμετωπίσουμε τὸ ζήτημα τῆς ἀνεξέλεγκτης μετανάστευσης καὶ τὶς συνέπειές της γιὰ τὴ χώρα, χωρὶς νὰ καλύψουμε τὸ πρόσωπό μας … ἐὰν ἡ Γαλλία συνεχίσει νὰ καλωσορίζει σχεδὸν μισὸ ἑκατομμύριο ἀλλοδαποὺς κάθε χρόνο, ἐκ τῶν ὁποίων ἡ μεγάλη πλειοψηφία μουσουλμανικῆς ὁμολογίας θεωρει, ὅτι ἡ Σαρία εἶναι ἀνώτερη ἀπὸ τά πάντα, εἶναι ἀπίθανο ὁ Ἰσλαμισμὸς νὰ ὑποχωρήσει … στὴν πραγματικότητα, ὁ ἀπώτερος στόχος τῶν Ἰσλαμιστῶν δὲν εἶναι νὰ διχάσουν, εἴναι να ἐπιβληθοῦν καὶ νὰ ἐπιβάλλουν τὸ νόμο τους, ὅπου ζοῦν Μουσουλμάνοι…

Βασικά, ὅπως πάντα, ὅταν ἡ κατάσταση εἶναι δύσκολη, ἐμφανίζεται τὸ μόνο ἐρώτημα ποὺ ἰσχύει στὴν πολιτική: τὸ θάρρος. Αυτό τὸ θάρρος ποὺ λείπει τόσο ἀπὸ τοὺς πολιτικούς μας, στὰ δεξιὰ καὶ στὰ ἀριστερά, ἐδῶ καὶ σαράντα χρόνια …»

ΠΗΓΗ: ἐφημερίδα Figaro, L’éditorial du Figaro: «Les larmes, les hommages, et après?»

430 - Ἀπὸ τὸν Ἀμπντουλχαμὶτ Β΄ στὸν Ἔρντογαν: τὸ δρᾶμα τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς

Ὁ Ἔρντογὰν ὡς Ἀμπντουλχαμίτ

430 - Ἀπὸ τὸν Ἀμπντουλχαμὶτ Β΄ στὸν Ἔρντογαν: τὸ δρᾶμα τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς

Μετὰ τὴν ἀποσύνθεσι τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας ὑπὸ τὰ πυρὰ τοῦ ἐξωτερικοῦ καὶ ἐσωτερικοὺ δυτικισμοῦ, στὴν ἐξέλίξι τοῦ ἄνω τῶν χιλίων ἐτῶν Ἀνατολικοῦ Ζητήματος στὴν Ἐνδιάμεση Περιοχή, ἕνας νέος «σουλτᾶνος», ὁ Ἔρντογαν, ποὺ δυνάμεθα νὰ ἀποκαλέσουμε «Ἀμπντουλχαμὶτ Γ΄», προσπαθεῖ θαρραλέα νὰ ἐπανασυγκροτήσῃ τὴν Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία, μέσα στὸ πνεῦμα τοῦ Ἀμπντουλχαμὶτ Β΄, τὸν ὁποῖον καὶ θαυμάζει.

Ὑπενθυμίζουμε τί ἔγινε τὸ 1876. Τότε, ἕνας μετριοπαθὴς καὶ ἀρεστὸς στὴν Δύσι, ὁ σουλτᾶνος Ἀμπντουλχαμὶτ Β΄, ἀλεβιδικῆς θρησκευτικῆς προελεύσεως, ἐγκαινιάζει τὸ ὀθωμανικὸ Σύνταγμα ὑποστηριζόμενος ἀπὸ τοὺς Ἀγγλοσάξωνες μὲ μασονικὸ πνεῦμα. Γρήγορα ὅμως ἀντιλαμβάνεται ὅτι ἡ Ὀθωμανία ἔχει περιπέσει στὸ ἐπίπεδο προτεκτοράτου τῆς Δύσεως, ἀναστέλλει τὸ Σύνταγμα, ἀναλαμβάνει ἀπόλυτη ἐξουσία καὶ χρησιμοποιεῖ ὡς ὅπλο κατὰ τῆς Δύσεως, ἕναν πολιτικὸ πανισλαμισμὸ ποὺ τοῦ προτείνει ἕνας μασόνος σούφι ἀπὸ τὸ Ἰράν, ὁ Ἀφγάνι, ποὺ συνθέτει σιϊσμὸ καὶ σουννισμὸ κατὰ τῆς Δύσεως γιὰ ἀνεξαρτητοποίησι τῆς Ἐνδιάμεςῆς Περιοχῆς, καὶ ποὺ καταφεύγει  στὸ παλάτι τοῦ σουλτάνου, στὴν Κωνσταντινούπολι.

Ὅμως τὸ ἀποτέλεσμα τοῦ ἀγῶνος του κατὰ τῆς Δύσεως μὲ μέτρα κατασταλτικὰ κατὰ οἱαδήποτε ἐσωτερικὴ ἀντιπολίτευσι, ὡς ἄνθρωπος τῆς Δύσεως κατὰ τῆς Δύσεως, ἀνδρώνει μία μαχητικὴ ἀντιπολίτευσι στὴν Εὐρώπη, τοὺς Νεοτούρκους, ποὺ τὸ 1908 ἐπιτυγχάνουν πραξικόπημα καὶ τὸν ἀνατρέπουν, πάντα ὑπὲρ τῆς Δύσεως.

Κάτι τέτοιο συμβαίνει μὲ τὸν Ἔρντογαν. Ὁ σούφι Ἀφγάνι τοῦ Ἔρντογαν ἦταν ὁ Φετουλλὰχ Γκυλέν καὶ τώρα, ἀναλαμβάνοντας ὡς σουλτᾶνος τὴν ἀπόλυτη ἐξουσία, δημιουργεῖ στὴν Εὐρώπη μία μασονικὴ ἀντίστασι στὴν  δική του μασονικὴ ἀντιδυτικὴ  ὁλοκληρωτική του πολιτική, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν δημιουργία ἑνὸς ἀναποφεύκτου νέου κινήματος, ποὺ θυμίζει τὸ νεοτουρκικὸ τοῦ 1908, τὸ ὁποῖο καὶ θὰ τὸν καθαιρέσῃ. Ἡ Δύσις, ὡς συνήθως, εἶναι παροῦσα καὶ στὶς δύο πλευρές: στοὺς δυτικιστὲς καὶ στοὺς ἀντιδυτικιστές.Τὸ ἴδιο πάντα δρᾶμα τῶν ἐξαρτημένων κρατῶν. Στὴν Δύσι «ὁ Γιάννης κερνᾷ καὶ ὁ Γιάννης πίνει»!

Ὁ Ἀμπντουλχαμὶτ Β΄ ἔμεινε στὴν ἱστορία ὡς ὁ «ἐρυθρὸς σουλτᾶνος» (Kızıl Sultan), δηλαδὴ ὁ αἱμοσταγὴς σουλτᾶνος. Ἡ ἀγγλικὴ Βικιπαιδεία γράφει γι’αὐτόν : «Abdul Hamid was paranoid about his security. The memory of the deposition of Abdülaziz [ὁ θεῖος του ποὺ ἐδολοφονήθη] was on his mind and convinced him that a constitutional government was not a good idea. Because of this, information was tightly controlled and the press was tightly censored. The curriculum of schools was subject to close inspection to prevent dissidence. Ironically, the schools that Abdul Hamid tried to control became "breeding grounds of discontent" as students and teachers alike chafed at the clumsy restrictions of the censors. Abdul Hamid’s reign also had a fully functioning state spy system».

Ὁ Ἔρντογαν ὅπως καὶ ὁ Ἀβδουλχαμὶτ Β’ θὰ παραμείνῃ στοὺς ἀντικειμενικοὺς ἱστορικοὺς, μεγάλος ἡγέτης, ὁ ὁποῖος προσεπάθησε νὰ ἀνεξαρτητοποιηθῆ ἀπὸ τὶς Μεγάλες Δυνάμεις καὶ μὲ τὴν σειρά του ἀπέτυχε.

Δημήτρης Κιτσίκης      11 Ἰουλίου 2018

397 - Δὲν ὑπάρχει παλαιστινιακὸς λαός

Τὸ παλαιστινιακὸ πρόβλημα καὶ ὁ ἄγγλος ἀποικιστής

397 - Δὲν ὑπάρχει παλαιστινιακὸς λαός

Ἐπὶ δεκάδες χρόνια, στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Ὀττάβας, ἐδίδασκα τακτικά, βάσει ἀρχείων, τὸ Παλαιστινιακό. Ἀντικειμενικότης, δηλαδὴ ῥομποτικὴ σκέψη, στὶς κοινωνικὲς ὅπως καὶ στὶς θετικὲς ἐπιστῆμες εὐτυχῶς δὲν ὑπάρχει. Ἡ ἀλήθεια πλησιάζεται μὲ ἕνα καὶ μόνο καταπληκτικὸ ἐργαλεῖο: μὲ τὴν χριστιανικὴ ἀγάπη.

Ὡς κομμουνιστής, ὅταν τὸ 1948, ἐσωτερικὸς σὲ σχολεῖο τῆς Γαλλίας, ἔμαθα ὅτι εἶχε ἱδρυθῆ κράτος τοῦ Ἰσραήλ ὡς σοσιαλιστικό, συνεφώνησα μὲ τὸ ἑβραιόπουλο  συμμαθητή μου ὅτι  ἔπρεπε νὰ τὸ στηρίξουμε ἐπειδὴ εἴχαμε μάθει ὅτι πρώτη ἡ Σοβιετικὴ Ἕνωση τὸ εἶχε ἀναγνωρίσει. Ἀργότερα, πάντα ὡς κομμουνιστής, ὑπεστήριξα μὲ ἐνθουσιασμὸ τὸ παναραβικὸ κίνημα τοῦ οὐδετερισμοῦ τῶν τριῶν συνισταμένων τοῦ συροϊρακινοῦ μπαασισμοῦ, τοῦ νασερισμοῦ καὶ τοῦ κανταφισμοῦ. Ἀργότερα πάλι, ὅταν ἐξεδηλώθη τὸ 1979, ἡ σιϊτικὴ χομεϊνικὴ ἐπανάσταση στὸ Ἰράν, τὴν ὑπεστήριξα καὶ πάλι μὲ ἐνθουσιασμό, ὡργάνωσα τέσσερα συνέδρια στὴν Ἀθήνα καὶ τὴν Τεχεράνη, στὴν περίοδο 1990-1994, διαλόγου ἑλληνωρθοδοξίας-σιϊσμοῦ καὶ ἐπιπλέον ὑπῆρξα ὁ μόνος ἕλλην ὀρθόδοξος ποὺ ἔπαιρνε μέρος σὲ ἰσλαμικὰ συνέδρια στὸ Ἰράν, τὰ ὁποῖα ὑπεστήριζαν τὸν «παλαιστινιακὸ λαό» κατὰ τῆς «ἰσραηλινῆς κατοχῆς».

Παρὰ ταῦτα, ἐγνώριζα ἐξ ἀρχῆς, αὐτὸ ποὺ μοῦ εἶχαν διδάξει οἱ ἴδιοι οἱ Ἄραβες, ὅτι παλαιστινιακὸς λαὸς δὲν ὑπῆρχε, ὅπως δὲν ὑπάρχει σήμερα λακωνικὸς λαός. Οἱ Παλαιστίνιοι εἶναι Ἄραβες, ὅπως οἱ Λάκωνες εἶναι Ἕλληνες. Τὸ κίνημα τοῦ παναραβισμοῦ τὸ ἀπεδείκνυε: Μπαασιστές, Νασερικοί, Κανταφικοὶ ἠγωνίζοντο νὰ ἑνώσουν ἕναν λαό, τὸν ἀραβικό, ἀπὸ τὸ Ἀτλαντικὸ στὸν Ἀραβοπερσικὸ κόλπο καὶ νὰ πετάξουν ἡνωμένοι τοὺς Ἰσραηλινοὺς παρείσακτους στὴν θάλασσα, ἤδη ἀπὸ τὸ 1948.Τότε σουνῖτες καὶ σιῖτες μουσουλμᾶνοι ἦσαν ἡνωμένοι. 

Ἀπεδείχθη ὅμως ὅτι οἱ Ἄραβες ἦσαν ἀνίκανοι γιὰ μεγάλη πολιτικὴ ὅταν, ὑπὸ τὴν ἐπιρροὴ τοῦ δυτικοῦ ἰμπεριαλισμοῦ, διηρέθησαν καὶ θρησκευτικά (ἀναπτύσσοντας μὲ τὸν ἰρακινὸ πόλεμο τοῦ ἀμερικανοῦ συμμάχου Σαντὰμ κατὰ τοῦ Ἰράν, τὴν καταστρεπτικὴ διχόνοια σουννιτισμοῦ-σιϊτισμοῦ), ἀλλὰ καὶ ἐθνικά, ἀναπτύσσοντας τὴν θεωρία ὑπάρξεως πολλῶν ἀραβικῶν ἐθνοτήτων, καταστρέφοντας ἔτσι τὸ ὅραμα τοῦ παναραβισμοῦ.

Ἔτσι ἐγεννήθη ὁ μῦθος τοῦ παλαιστινιακοῦ λαοῦ. Πράγματι, τὸ 1948, ἡ Παλαιστίνη ὡς πρώην ἐπαρχία τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορία εἶχε διαιρεθῆ ἀπὸ τὸν ΟΗΕ σὲ Ἰορδανία (90% τῆς Παλαιστίνης) σὲ Παλαιστηνιακὸ κράτος  (5% τῆς Παλαιστίνης) καὶ σὲ κράτος τοῦ Ἰσραήλ (5% τῆς Παλαιστίνης). Στὸν Μεσοπόλεμο ὁ Βρεταννὸς ἀποικιστὴς εὐνοοῦσε συστηματικὰ τοὺς Ἄραβες εὶς βάρος τῶν Ἑβραίων, παρὰ τὴν δήλωση Μπάλφουρ τοῦ 1917 περὶ ἱδρύσεως ἑβραϊκῆς ἑστίας ποὺ οἱ ἑβραῖοι τραπεζῖτες τῆς Διασπορᾶς εἶχαν ἀποσπάσει ἀπὸ τὸ Βρεταννὸ ὑπουργὸ Ἐξωτερικῶν τῆς ἐποχῆς.

Ὅπως καὶ στὴν Κύπρο, ὁ Βρεταννὸς ἀποικιστής (ποὺ εἶχε παίξει τὸ παιχνίδι τοῦ διαίρει καὶ βασίλευε μεταξὺ Ἑλλήνων καὶ Τούρκων κατὰ τοῦ ἀπελευθερωτικοῦ ἀγῶνος τῶν Ἑλληνοκυπρίων 1955-1959), ἐφήρμοσε τὴν ἴδια πολιτικὴ τοῦ διαίρει καὶ βασίλευε στὴν Παλαιστίνη, κατόπιν τῆς ἐπιτυχίας τοῦ ἀγῶνος ἀνεξαρτησίας τῶν ἑβραίων, οἱ ὁποῖοι ἐχρησιμοποίουν τὴν τρομοκρατία (ποὺ πρῶτος ἐξεθείασε κατὰ τὴν Γαλλικὴ Ἐπανάσταση ὁ Ῥοβεσπιέρρος καὶ ποὺ σήμερα ὑποκριτικὰ καταδικάζεται ἀπὸ τὶς Μεγάλες Δυνάμεις καὶ τὰ ἑλληνικὰ τσιράκια τους τῶν ὑποβαθμισμένων γραικύλων, ποὺ κατεδίκασαν τὴν 17 Νοέμβρη μέχρι καὶ τοὺς Πυρῆνες τῆς Φωτιᾶς) μὲ ἀνατινάξεις κτιριῶν καὶ δολοφονιῶν προσωπικοτήτων.

Ἡ τακτικὴ τῶν βρεταννῶν ἰμπεριαλιστῶν, μετὰ τὴν ὑποχρεωτικὴ ἐκκένωση τῶν ἐδαφῶν τῆς Παλαιστίνης, ἦταν πρῶτον νὰ ἐνθαρρύνουν ὅλα τὰ ἀραβικὰ κράτη, μαζὶ καὶ τὸ νεοσύστατο παλαιστινιακό, νὰ συνασπισθοῦν, περικυκλώνοντας τὸ νεογέννητο λιλιπούτειο ἑβραϊκὸ κράτος γιὰ νὰ τὸ πετάξουν στὴν θάλασσα.

Ἀντ’ αὐτοῦ, ἡ διεθνὴς κοινὴ γνώμη, ἀνεκάλυψε μὲ ἔκπληξη ὅτι οἱ κατασυκοφαντημένοι ἀπὸ τὸν δυτικὸ ἀντισημιτισμὸ ἑβραῖοι ἔμποροι-τοκογλύφοι, ἐγνώριζαν πῶς νὰ μάχονται καὶ ἔκτοτε ἀπὸ τὸ 1949, τὰ ἰσραηλινὰ στρατεύματα ἐκέρδιζαν, τὴν μία μετὰ τὴν ἄλλη, στρατιωτικὲς νῖκες κατὰ τῶν ἀνικάνων ἀλλὰ ἐξόχως φαφλατάδων Ἀράβων.

Τότε, οἱ δυτικοὶ ἰμπεριαλιστές, διαπιστώνοντας ὅτι οἱ Ἰσραηλινοὶ ἦταν σκληρὸ καρύδι, ἀπεφάσισαν νὰ τὸ στηρίξουν γιὰ νὰ ἐξυπηρετήσουν τὴν πολιτική τους στὴν Μέση Ἀνατολή, καὶ ἐβάλθησαν νὰ καταστρέψουν τὴν ἔννοια καὶ τὴν πολιτικὴ τοῦ παναραραβισμοῦ, διαιρῶντας τοὺς Ἄραβες σὲ δῆθεν ἐθνικὰ κράτη, συμπεριλαμβανομένης καὶ τῆς ψευδοεθνικότητος ἀραβικῆς Παλαιστίνης,  νὰ τοὺς διαιρέσουν καὶ θρησκευτικά, μεταξὺ σιϊτῶν καὶ σουννιτῶν, κάτι ποὺ ἐπέτυχαν πλήρως ἀποδεικνύοντας τὴν ἐκπληκτικὴ ἀνικανότητα τῶν Ἀράβων.

Ἐξ ἀρχῆς, ἡ ἰδική μου ἐκτίμηση ἦταν ὅτι τὸ κράτος τοῦ Ἰσραήλ, παρὰ τὸν ἡρωϊσμὸ τοῦ λαοῦ του, δὲν ἠδύνατο νὰ ἐπιβιώσῃ γιὰ πολὺ καὶ ὅτι κάποια στιγμὴ θὰ  ἐξεδιώκετο καταποντισμένο στὴν θάλασσα ὅπως αὐτὸ εἶχε συμβῆ στὸν Μεσαίωνα στὰ παλαιστινιακὰ κράτη τῶν καθολικῶν σταυροφόρων. Ὑπελόγιζα ὅμως χωρὶς τὸν ξενοδόχο. 

Τώρα ἔχω ἀλλάξει γνώμη καὶ πιστεύω ὅτι οἱ ἀνίκανοι Ἄραβες, παρὰ τὶς ἀπεγνωσμένες προσπάθειες τῶν ἰσλαμιστῶν τζιχαδιστῶν τοῦ ISIS καὶ λοιπῶν συνησπισμένων φανατικῶν ὁμάδων ἔχουν χάσει ὁριστικὰ τὸ παιχνίδι γι’αὐτὸ καὶ φέρονται ἀσυνάρτητα σὰν μαινόμενοι  ταῦροι.

Συνεπῶς, τὸ συμφέρον μας εἶναι νὰ συμμαχοῦμε σταθερὰ μὲ τὸ Ἰσραὴλ κατὰ τοῦ μαινομένου αὐτοῦ ταύρου καὶ τὸ διεφθαρμένο, ἀπὸ τοὺς ἀνικάνους Ἄραβες, Ἰσλάμ. Μόνον ὁ ἀλεβισμός, ὁ σουφισμὸς καὶ ὁ σιϊσμὸς δύνανται νὰ σώσουν τὸν Ἀλί-Χριστὸ ἀπὸ τὸν γενικὸ καταποντισμὸ τοῦ ἄλλοτε ἐποικοδομητικοῦ μήνυματος τοῦ προφήτου Μωάμεθ.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 25 Δεκεμβρίου 2017