490 - Εἶναι ἤ ὄχι ἐφικτὸ μία μικρὴ χώρα σὰν τὴν Ἑλλάδα νὰ γίνη ἀνεξάρτητη ἀπὸ τὶς Μεγάλες Δυνάμεις;

490 - Εἶναι ἤ ὄχι ἐφικτὸ μία μικρὴ  χώρα σὰν τὴν Ἑλλάδα νὰ γίνη ἀνεξάρτητη ἀπὸ τὶς Μεγάλες Δυνάμεις;

Ἡ ἀπάντησις εἶναι ἕνα σκέτο ὄχι, γι’αὐτὸ καὶ ὁ πρωθυπουργὸς Ἀλέξης Τσίπρας ἀπέρριψε τὴν κινεζικὴ πρότασι περαιτέρω μεγάλων ἐπενδύσεων τῆς Κίνας στὸν ἤδη ὑπὸ κινεζικὸ ἔλεγχο λιμένα τοῦ Πειραιῶς ἐπειδὴ τοῦ τὸ ἀπηγόρευσαν οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες στὴν πλανητική τους οἰκονομικὴ ἀντιπαράθεσι μὲ τὸ Πεκῖνο.

https://www.defence-point.gr/news/handelsblatt-o-tsipras-mplokarei-nees-ependyseis-ton-kinezon-ston-peiraia

https://eurasiafuture.com/2019/03/29/china-increases-foreign-direct-investments-into-turkey/?fbclid=IwAR2tkkjwRsNtPIcvDORBEUlKOrmUNXEcegssclu-PHDseutMrB4rJ0jKjX4

Γιὰ νὰ γίνῃ μία τέτοια προσπάθεια ἀνεξαρτητοποιήσεως μίας μικρῆς χώρας σὰν τὴν Ἑλλάδα χρειάζεται, σὲ μία πρώτη φάσι, νὰ ἐπιλέξῃ νὰ ὑπηρετήσῃ ἀποκλειστικὰ μία ἀπὸ τὶς Μεγάλες Δυνάμεις καὶ μόνον, τὴν ἰσχυρότερη (ὁ Τσίπρας ἐπέλεξε τῖς ΗΠΑ) καὶ σὲ μία δεύτερη φάσι, ἀφοῦ αὐξήσῃ σημαντικὰ τὴν ἰσχύ της μὲ τὴν ἀπόκτησι πυρηνικῆς βόμβας, νὰ ἐπιχειρήσῃ οὐδετεριστικὴ πολιτικὴ παίζοντας τὴν μία μεγάλη δύναμι κατὰ τῆς ἄλλης.

Ἡ περίπτωσις τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Τουρκίας πρὸ τοῦ δευτέρου παγκοσμίου πολέμου εἶναι χαρακτηριστική. Οἱ Ῥωμηοὶ ἀφοῦ ὑπεχρεώθησαν νὰ ἐγκαταλείψουν τὴν κοινή τους οἰκία, τὴν Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία, πρὸς ἀποκλειστικὴν ἐξυπηρέτησιν τῶν Μεγάλων Δυνάμεων, ἀπεφάσισαν νὰ δεχθοῦν νὰ γίνουν δουλικὸ προτεκτορᾶτο τῶν Ἄγγλων μὲ τὸ σκεπτικὸ τὸ ὁποῖο καθιέρωσε ἀργότερα ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος ὅτι μεταξὺ τῶν Μεγάλων Δυνάμεως ἡ Ἀγγλία ἦταν κατὰ πολὺ ἰσχυροτέρα ὅλων τῶν ἄλλων ὡς παγκοσμία θαλασσία αὐτοκρατορία καὶ συνεπῶς ἔπρεπε ἡ Ἑλλάς, σὲ κάθε περίπτωσι πάντα νὰ εὑρίσκεται στὴν ἀποκλειστικὴ ὑπηρεσία τῆς Ἀγγλίας καὶ μόνον.

Ἡ ἐπιλογὴ αὐτὴ τῆς χωρὶς ὅρους ὑπακοῆς στὴν ἰσχυροτέρα τῶν Μεγάλων Δυνάμεων οἰκοδόμησε τὸ πρῶτο κρατίδιο ἰσραηλινοῦ τύπου μέχρι τὴν πραγμάτωσι τῆς ἐδαφικῆς ἐξαπλώσεως τῆς Μεγάλης Ἑλλάδος τοῦ 1919. Ὁ Βενιζέλος ἐστοιχιμάτιζε τυφλὰ καὶ πάντα στὴν ἀήττητη ἰσχὺ τῆς Ἀγγλίας καὶ ὅλα ἐπῆγαν κατ’ εὐχὴν μέχρι τὴν μικρασιατικὴ καταστροφὴ τοῦ 1922.

Αἰφνίδιως ἐκείνη τὴν χρονιά, μετὰ ἀπὸ 100 χρόνια ἀνόδου, τὸ ἑλληνικὸ Ἰσραήλ κατέρρευσε. Ἀπέναντι του εὑρέθη ἕνας Τοῦρκος Λένιν, ὁ Μουσταφᾶ Κεμάλ ποὺ γιὰ πρώτη φορά, πολὺ πρὶν ἀπὸ τὸν Νάσερ στὴν Αἴγυπτο, ἐφήρμωσε μεγαλοφυῶς τὴν πολιτικὴ τοῦ οὐδετερισμοῦ, χρησιμοποιῶντας τὴν μία Μεγάλη Δύναμι κατὰ τῆς ἄλλης.

Ἀλλὰ αὐτὸ δὲν ἐκράτησε πολύ. Μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Κεμὰλ τὸ 1938 καὶ τὸ τέλος τοῦ Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ἡ Τουρκία ἐπέστρεψε στὴν πολιτικὴ ὑπακοῆς πρὸς τὴν Μεγάλη Δύναμι ποὺ μετὰ τὴν πτώσι –ἐκείνη τὴν ἐποχή- τῆς Ἀγγλίας, ἀνεδείχθη ἡ Ἀμερική. Σὲ κατάστασι πιστοῦ ἀμερικανικοῦ προτεκτοράτου ἐπέτυχε νὰ αὐξήσῃ τὴν ἰσχύ της καὶ νὰ φθάσῃ στὰ πρόθυρα κατασκευῆς πυρηνικῆς βόμβας.

Ἡ ἐπιτυχία της αὐτὴ ἔστριψε τὰ μυαλὰ τοῦ νέου ἡγέτου Ἔρντογαν ποὺ ἀπεφάσισε νὰ τὸ παίξῃ Νάσερ, οὐδετεριστής, μὲ προοπτικὴ ἴσως νὰ τὰ χάσῃ ὅλα. Στὶς 19 Μαρτίου 1929, ὁ Ἀνδρέα Μιχαλακόπουλος (βλ. σ.124-125 τοῦ βιβλίου περὶ Μεταξᾶ, τοῦ 2018, ἐκδόσεις Ἡρόδοτος) εἶχε γράψει στὸν πρωθυπουργό του τὸν Ἐλευθέριο Βενιζέλο: «Χέρι ποὺ δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ τὸ δαγκάσῃ πρέπει νὰ τὸ φιλίσῃ... Ὁ Μπρατιάνου [πρωθυπουργὸς τῆς Ῥουμανίας]...τὸν  κατεῖχεν ἡ ὡραία πράγματι ἰδέα μιᾶς ὑπερηφάνου ἀνεξαρτησίας... Ἡ Ῥουμανία ἐπάλαισε ἀπεγνωσμένως κατὰ τὴν οἰκονομικήν της ἀπομόνωσιν καὶ ἐπιτέλους ἠναγκάσθη τὸ 1928 νὰ συμβιβασθῇ».

Μήπως ὁ Τσίπρας ἔγινε σοφὸς καὶ... ὄχι προδότης;

Δημήτρης Κιτσίκης                                 30 Μαρτίου 2019

397 - Δὲν ὑπάρχει παλαιστινιακὸς λαός

Τὸ παλαιστινιακὸ πρόβλημα καὶ ὁ ἄγγλος ἀποικιστής

397 - Δὲν ὑπάρχει παλαιστινιακὸς λαός

Ἐπὶ δεκάδες χρόνια, στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Ὀττάβας, ἐδίδασκα τακτικά, βάσει ἀρχείων, τὸ Παλαιστινιακό. Ἀντικειμενικότης, δηλαδὴ ῥομποτικὴ σκέψη, στὶς κοινωνικὲς ὅπως καὶ στὶς θετικὲς ἐπιστῆμες εὐτυχῶς δὲν ὑπάρχει. Ἡ ἀλήθεια πλησιάζεται μὲ ἕνα καὶ μόνο καταπληκτικὸ ἐργαλεῖο: μὲ τὴν χριστιανικὴ ἀγάπη.

Ὡς κομμουνιστής, ὅταν τὸ 1948, ἐσωτερικὸς σὲ σχολεῖο τῆς Γαλλίας, ἔμαθα ὅτι εἶχε ἱδρυθῆ κράτος τοῦ Ἰσραήλ ὡς σοσιαλιστικό, συνεφώνησα μὲ τὸ ἑβραιόπουλο  συμμαθητή μου ὅτι  ἔπρεπε νὰ τὸ στηρίξουμε ἐπειδὴ εἴχαμε μάθει ὅτι πρώτη ἡ Σοβιετικὴ Ἕνωση τὸ εἶχε ἀναγνωρίσει. Ἀργότερα, πάντα ὡς κομμουνιστής, ὑπεστήριξα μὲ ἐνθουσιασμὸ τὸ παναραβικὸ κίνημα τοῦ οὐδετερισμοῦ τῶν τριῶν συνισταμένων τοῦ συροϊρακινοῦ μπαασισμοῦ, τοῦ νασερισμοῦ καὶ τοῦ κανταφισμοῦ. Ἀργότερα πάλι, ὅταν ἐξεδηλώθη τὸ 1979, ἡ σιϊτικὴ χομεϊνικὴ ἐπανάσταση στὸ Ἰράν, τὴν ὑπεστήριξα καὶ πάλι μὲ ἐνθουσιασμό, ὡργάνωσα τέσσερα συνέδρια στὴν Ἀθήνα καὶ τὴν Τεχεράνη, στὴν περίοδο 1990-1994, διαλόγου ἑλληνωρθοδοξίας-σιϊσμοῦ καὶ ἐπιπλέον ὑπῆρξα ὁ μόνος ἕλλην ὀρθόδοξος ποὺ ἔπαιρνε μέρος σὲ ἰσλαμικὰ συνέδρια στὸ Ἰράν, τὰ ὁποῖα ὑπεστήριζαν τὸν «παλαιστινιακὸ λαό» κατὰ τῆς «ἰσραηλινῆς κατοχῆς».

Παρὰ ταῦτα, ἐγνώριζα ἐξ ἀρχῆς, αὐτὸ ποὺ μοῦ εἶχαν διδάξει οἱ ἴδιοι οἱ Ἄραβες, ὅτι παλαιστινιακὸς λαὸς δὲν ὑπῆρχε, ὅπως δὲν ὑπάρχει σήμερα λακωνικὸς λαός. Οἱ Παλαιστίνιοι εἶναι Ἄραβες, ὅπως οἱ Λάκωνες εἶναι Ἕλληνες. Τὸ κίνημα τοῦ παναραβισμοῦ τὸ ἀπεδείκνυε: Μπαασιστές, Νασερικοί, Κανταφικοὶ ἠγωνίζοντο νὰ ἑνώσουν ἕναν λαό, τὸν ἀραβικό, ἀπὸ τὸ Ἀτλαντικὸ στὸν Ἀραβοπερσικὸ κόλπο καὶ νὰ πετάξουν ἡνωμένοι τοὺς Ἰσραηλινοὺς παρείσακτους στὴν θάλασσα, ἤδη ἀπὸ τὸ 1948.Τότε σουνῖτες καὶ σιῖτες μουσουλμᾶνοι ἦσαν ἡνωμένοι. 

Ἀπεδείχθη ὅμως ὅτι οἱ Ἄραβες ἦσαν ἀνίκανοι γιὰ μεγάλη πολιτικὴ ὅταν, ὑπὸ τὴν ἐπιρροὴ τοῦ δυτικοῦ ἰμπεριαλισμοῦ, διηρέθησαν καὶ θρησκευτικά (ἀναπτύσσοντας μὲ τὸν ἰρακινὸ πόλεμο τοῦ ἀμερικανοῦ συμμάχου Σαντὰμ κατὰ τοῦ Ἰράν, τὴν καταστρεπτικὴ διχόνοια σουννιτισμοῦ-σιϊτισμοῦ), ἀλλὰ καὶ ἐθνικά, ἀναπτύσσοντας τὴν θεωρία ὑπάρξεως πολλῶν ἀραβικῶν ἐθνοτήτων, καταστρέφοντας ἔτσι τὸ ὅραμα τοῦ παναραβισμοῦ.

Ἔτσι ἐγεννήθη ὁ μῦθος τοῦ παλαιστινιακοῦ λαοῦ. Πράγματι, τὸ 1948, ἡ Παλαιστίνη ὡς πρώην ἐπαρχία τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορία εἶχε διαιρεθῆ ἀπὸ τὸν ΟΗΕ σὲ Ἰορδανία (90% τῆς Παλαιστίνης) σὲ Παλαιστηνιακὸ κράτος  (5% τῆς Παλαιστίνης) καὶ σὲ κράτος τοῦ Ἰσραήλ (5% τῆς Παλαιστίνης). Στὸν Μεσοπόλεμο ὁ Βρεταννὸς ἀποικιστὴς εὐνοοῦσε συστηματικὰ τοὺς Ἄραβες εὶς βάρος τῶν Ἑβραίων, παρὰ τὴν δήλωση Μπάλφουρ τοῦ 1917 περὶ ἱδρύσεως ἑβραϊκῆς ἑστίας ποὺ οἱ ἑβραῖοι τραπεζῖτες τῆς Διασπορᾶς εἶχαν ἀποσπάσει ἀπὸ τὸ Βρεταννὸ ὑπουργὸ Ἐξωτερικῶν τῆς ἐποχῆς.

Ὅπως καὶ στὴν Κύπρο, ὁ Βρεταννὸς ἀποικιστής (ποὺ εἶχε παίξει τὸ παιχνίδι τοῦ διαίρει καὶ βασίλευε μεταξὺ Ἑλλήνων καὶ Τούρκων κατὰ τοῦ ἀπελευθερωτικοῦ ἀγῶνος τῶν Ἑλληνοκυπρίων 1955-1959), ἐφήρμοσε τὴν ἴδια πολιτικὴ τοῦ διαίρει καὶ βασίλευε στὴν Παλαιστίνη, κατόπιν τῆς ἐπιτυχίας τοῦ ἀγῶνος ἀνεξαρτησίας τῶν ἑβραίων, οἱ ὁποῖοι ἐχρησιμοποίουν τὴν τρομοκρατία (ποὺ πρῶτος ἐξεθείασε κατὰ τὴν Γαλλικὴ Ἐπανάσταση ὁ Ῥοβεσπιέρρος καὶ ποὺ σήμερα ὑποκριτικὰ καταδικάζεται ἀπὸ τὶς Μεγάλες Δυνάμεις καὶ τὰ ἑλληνικὰ τσιράκια τους τῶν ὑποβαθμισμένων γραικύλων, ποὺ κατεδίκασαν τὴν 17 Νοέμβρη μέχρι καὶ τοὺς Πυρῆνες τῆς Φωτιᾶς) μὲ ἀνατινάξεις κτιριῶν καὶ δολοφονιῶν προσωπικοτήτων.

Ἡ τακτικὴ τῶν βρεταννῶν ἰμπεριαλιστῶν, μετὰ τὴν ὑποχρεωτικὴ ἐκκένωση τῶν ἐδαφῶν τῆς Παλαιστίνης, ἦταν πρῶτον νὰ ἐνθαρρύνουν ὅλα τὰ ἀραβικὰ κράτη, μαζὶ καὶ τὸ νεοσύστατο παλαιστινιακό, νὰ συνασπισθοῦν, περικυκλώνοντας τὸ νεογέννητο λιλιπούτειο ἑβραϊκὸ κράτος γιὰ νὰ τὸ πετάξουν στὴν θάλασσα.

Ἀντ’ αὐτοῦ, ἡ διεθνὴς κοινὴ γνώμη, ἀνεκάλυψε μὲ ἔκπληξη ὅτι οἱ κατασυκοφαντημένοι ἀπὸ τὸν δυτικὸ ἀντισημιτισμὸ ἑβραῖοι ἔμποροι-τοκογλύφοι, ἐγνώριζαν πῶς νὰ μάχονται καὶ ἔκτοτε ἀπὸ τὸ 1949, τὰ ἰσραηλινὰ στρατεύματα ἐκέρδιζαν, τὴν μία μετὰ τὴν ἄλλη, στρατιωτικὲς νῖκες κατὰ τῶν ἀνικάνων ἀλλὰ ἐξόχως φαφλατάδων Ἀράβων.

Τότε, οἱ δυτικοὶ ἰμπεριαλιστές, διαπιστώνοντας ὅτι οἱ Ἰσραηλινοὶ ἦταν σκληρὸ καρύδι, ἀπεφάσισαν νὰ τὸ στηρίξουν γιὰ νὰ ἐξυπηρετήσουν τὴν πολιτική τους στὴν Μέση Ἀνατολή, καὶ ἐβάλθησαν νὰ καταστρέψουν τὴν ἔννοια καὶ τὴν πολιτικὴ τοῦ παναραραβισμοῦ, διαιρῶντας τοὺς Ἄραβες σὲ δῆθεν ἐθνικὰ κράτη, συμπεριλαμβανομένης καὶ τῆς ψευδοεθνικότητος ἀραβικῆς Παλαιστίνης,  νὰ τοὺς διαιρέσουν καὶ θρησκευτικά, μεταξὺ σιϊτῶν καὶ σουννιτῶν, κάτι ποὺ ἐπέτυχαν πλήρως ἀποδεικνύοντας τὴν ἐκπληκτικὴ ἀνικανότητα τῶν Ἀράβων.

Ἐξ ἀρχῆς, ἡ ἰδική μου ἐκτίμηση ἦταν ὅτι τὸ κράτος τοῦ Ἰσραήλ, παρὰ τὸν ἡρωϊσμὸ τοῦ λαοῦ του, δὲν ἠδύνατο νὰ ἐπιβιώσῃ γιὰ πολὺ καὶ ὅτι κάποια στιγμὴ θὰ  ἐξεδιώκετο καταποντισμένο στὴν θάλασσα ὅπως αὐτὸ εἶχε συμβῆ στὸν Μεσαίωνα στὰ παλαιστινιακὰ κράτη τῶν καθολικῶν σταυροφόρων. Ὑπελόγιζα ὅμως χωρὶς τὸν ξενοδόχο. 

Τώρα ἔχω ἀλλάξει γνώμη καὶ πιστεύω ὅτι οἱ ἀνίκανοι Ἄραβες, παρὰ τὶς ἀπεγνωσμένες προσπάθειες τῶν ἰσλαμιστῶν τζιχαδιστῶν τοῦ ISIS καὶ λοιπῶν συνησπισμένων φανατικῶν ὁμάδων ἔχουν χάσει ὁριστικὰ τὸ παιχνίδι γι’αὐτὸ καὶ φέρονται ἀσυνάρτητα σὰν μαινόμενοι  ταῦροι.

Συνεπῶς, τὸ συμφέρον μας εἶναι νὰ συμμαχοῦμε σταθερὰ μὲ τὸ Ἰσραὴλ κατὰ τοῦ μαινομένου αὐτοῦ ταύρου καὶ τὸ διεφθαρμένο, ἀπὸ τοὺς ἀνικάνους Ἄραβες, Ἰσλάμ. Μόνον ὁ ἀλεβισμός, ὁ σουφισμὸς καὶ ὁ σιϊσμὸς δύνανται νὰ σώσουν τὸν Ἀλί-Χριστὸ ἀπὸ τὸν γενικὸ καταποντισμὸ τοῦ ἄλλοτε ἐποικοδομητικοῦ μήνυματος τοῦ προφήτου Μωάμεθ.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 25 Δεκεμβρίου 2017